சென்னையில் 1909 ஆம் ஆண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்ட ‘தி மெட்ராஸ் நான் பிராமின்ஸ் அசோஸியேசன்’ (The Madras Non-Bhramins Association) - எனும் அமைப்பை, ‘நான் பிராமின் கூட்டத்தாரென்றால் யாவர்?’ – என்ற தலைப்பில் பின்வருமாறு, பண்டிதமணி அயோத்திதாசர் விமர்சனம் செய்துள்ளார்.

“தற்காலம், பிராமணர்கள் என்று பெயர் வைத்துள்ள வகுப்பார்கள் கீழ்ச் சாதி, மேல் சாதி என்னும் வரம்புகளை ஏற்படுத்தி இருக்கின்றார்கள். சாதி பேதம் வைத்துள்ளவர்கள் யாவரும் பிராமணக் கூட்டத்தவர்களையே சேர்ந்தவர்களாவர். சைவம், வைணவம், வேதாந்தம் என்னும் சமயங்களை பிராமணர்கள் ஏற்படுத்தினர். அச்சமயங்களை எவரெவர் தழுவி நிற்கின்றனரோ, அவர்களும் பிராமணச் சிந்தனையுடையவர்களேயாவர். சாதி ஆசாரங்களையுந் தழுவிக்கொண்டே, ‘நான் பிராமின்ஸ்’ என்று சங்கம் கூடியிருக்கின்றனரா ? அல்லது சாதி ஆசாரங்களையும், சமய ஆசாரங்களையும் ஒழித்துள்ள கூட்டமாயிருக்குமாயின் அவர்களுடன் சேர்ந்துழைப்பதற்கு அனந்தம் (அனேகம்) பேர் காத்திருக்கின்றார்கள். பிராமணர் என்போரால் வகுத்துள்ள சாதி ஆசாரங்களையும், சமய ஆசாரங்களையும் வைத்துக்கொண்டு ‘நான் பிராமின்ஸ்’ (Non-Bhramins) எனக் கூறுவது வீணேயாகும்”.

ayothidasar 340“உள் சீர்திருத்தமென்றும், ராஜ்ய சீர்திருத்தமென்றும் இருவகை உண்டு. அவற்றுள் சாதி, சமய, சம்பந்தமானவைகள் யாவும் உட்சீர்திருத்தங்கள் என்றும், மற்றவை ராஜாங்க சீர்திருத்தங்கள் என்றும் கூறி யாங்கள் ராஜாங்க சம்பந்தத்தில் நான் பிராமின்ஸ் என வெளிவந்தோர் என்பாராயின் இந்துக்கள், முகமதியர், பௌத்தர், கிறிஸ்தவர்களெனும் பிரிவினைகளுக்கு மத சம்பந்தங்களே காரணமாயிருப்பது கொண்டு இந்துக்கள் என வெளிவந்துள்ளோர் ராஜ்ய காரியங்களிலும் நான் பிராமின்ஸ் எனப் பிடித்துக் கொள்வதற்கு ஆதாரமில்லை”.

“ஆதலின் இவற்றைக் கண்ணுறும் அன்பர்கள் ஒவ்வொருவரும் தற்காலம் தோன்றியிருக்கும் நான் பிராமின்ஸ் என்போர் யாவர் என்றும், அவர்கள் கூட்டத்தின் கருத்துக்கள் யாது என்றும் தெரிவிக்கும்படி கூறுகிறோம்”.

பார்ப்பனீயத்தை அரசியல், சமூக பண்பாட்டுக் களங்களில் வேரும், வேரடி மண்ணும் இல்லாமல் அழித்திட ஆர்த்தெழுந்த அயோத்திதாசரின் மேற்கண்ட போர்க்குரல் அனைவரையும் சிந்திக்க வைக்கக்கூடியதாகும்.

அயோத்திதாசர், சென்னை தேனாம்பேட்டையில் 1845 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 20 ஆம் நாள் கந்தசாமி என்பவருக்கு மகனாகப் பிறந்தார். அவருடைய இயற்பெயர் காத்தவராயன் ஆகும். இளமையில் தமிழ் மூதறிஞர் வி.அயோத்திதாச கவிராஜ பண்டிதரிடம் கற்ற கல்வி அவரைப் பேரறிஞராகவும், சிந்தனையாளராகவும், தருக்கநெறி வல்லுநராகவும் விளங்க வைத்தது. ஆசிரியரின் நினைவாகத் தன் பெயரை அயோத்திதாசர் என வரித்துக் கொண்டார்.

எல்லீஸ் துரை என்ற ஆங்கிலேய ஆட்சியாளர், திருக்குறளை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்ப்பதற்குக் காரணமாக இருந்தவர் அயோத்திதாசரின் தந்தை கந்தசாமி ஆவார். அவர்தான் எல்லீஸ் துரையிடம் திருக்குறளை அறிமுகப்படுத்தி, விளங்கவைத்து, ஈடுபாடு கொள்ளச் செய்தவர். அதன் விளைவாக எல்லீஸ் துரையால் திருக்குறள் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. திருவள்ளுவரின் உருவம் பொறித்த நாணயமும் வெளியிடப்பட்டது.

பிரபந்தங்களையும், திருமுறைகளையும், நபியின் வழிமுறைகளையும், சமண, பௌத்த நூல்களையும், தமிழ் இலக்கியங்களையும் கற்று புலமை உடையவராக விளங்கினார்.

விபூதி ஆராய்ச்சி, கபாலீஸ்வரர் சரித்திர ஆராய்ச்சி, அரிச்சந்திரன் பொய்கள், இந்திரா தேச சரித்திரம் (இந்திய தேச சரித்திரம்), புத்த மார்க்க வினா-விடை, பூர்வத்தமிழொளி (அ) ஆதி வேதம், திருவள்ளுவர் வரலாறு, விசேச சங்கைத் தெளிவு, விவேக விளக்கம், தென்னிந்திரர் தேசப் புத்தகம் ஆகிய நூல்களைப் படைத்துள்ளார். மேலும் ஆத்திசூடி, கொன்றை வேந்தன், வெற்றி ஞானம் போன்ற நூல்களுக்கு உரையும் எழுதியுள்ளார்.

சென்னை இராயப்பேட்டையில் இருந்து 19.06.1907 ஆம் நாள் முதல் ‘ஒரு பைசா தமிழன்’ என்ற வார இதழைப் பண்டிதமணி அயோத்திதாசர் வெளியிட்டார். ‘ஒரு பைசா தமிழன்’ என்று சற்று வித்தியாசமாகப் பெயர் சூட்டப்பட்டிருந்தாலும், பத்திரிக்கை ஒரு கோடிப் பொன் மதிப்பிற்குரியது என்பதை முதல் இதழிலேயே குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இந்த இதழ் ஓராண்டிற்குப் பிறகு ‘ஒரு பைசா’ என்பது எடுக்கப்பெற்று வாசகர்களின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க ‘தமிழன்’ எனப் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது.

இயல்பாகவே அயோத்திதாசரிடம் இருந்த தமிழ் உணர்வு ‘தமிழன்’ என்று இதழுக்குப் பெயர் வைக்கத் தூண்டியது.

தமிழனின் உள்ளடக்கத்திலும், தமிழ் நடையிலும் அயோத்திதாசரின் ‘பண்டிதத்தனம்’ முக்கிய ஆளுமையாக அமைந்திருந்தது.

‘நன்மெய்க் கடைப்பிடி’ எனும் மகுட வாக்கியம் அமைய, ‘தமிழன்’ என்று தமிழிலும், ஆங்கிலத்திலும் பெயர் பொறிக்கப்பட்டு வெளி வந்தது.

தமிழன் இதழில், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு ஊராட்சி, நகராட்சி, சட்டமன்றம், பாராளுமன்றம் போன்றவைகளிலும், தொழில், கல்வி, விவசாயம், காவல் போன்ற அனைத்துத் துறைகளிலும் பிரதிநிதித்துவம் வழங்கப்படவேண்டும் என்பதை முன் வைத்தார்.

               பௌத்தக் கருத்துக்களைத் ‘தமிழன்’ இதழ் மூலம் பரப்பினார். பௌத்த மதத்தை அழிக்க ஆரிய வேதங்களும், சாத்திரங்களும், புராணங்களும் செய்த சூழ்ச்சிகளையும், பிராமணர்களின் ஆதிக்கங்களை எதிர்த்தும், அம்பலப்படுத்தியும் தீவிரமாக எழுதினார். மேலும், பகுத்தறிவுக் கருத்துக்களையும் இதழ் தோறும் எழுதிவந்தார்.

               சிந்தனைச்சிற்பி ம.சிங்காரவேலரின் சொற்பொழிவுகளைத் தமிழன் இதழில் கட்டுரைகளாக வெளியிட்டார் அயோத்திதாசர்.

               தமிழன் இதழில் சமூகம், பொருளாதாரம், பண்பாடு, கலாச்சாரம், அரசியல், சாதி, மதம் ஆகியன குறித்து துணிந்து தனது கருத்துக்களை எழுதினார். தனது எழுத்தின் மூலம் மக்களைச் சிந்திக்கத் தூண்டினார்.

               தமிழன் இதழ் இலங்கை, பர்மா, மலேசியா, தென் ஆப்பிரிக்கா முதலிய நாடுகளில் வாழ்ந்த தமிழர்களுக்கும் அனுப்பிவைக்கப்பட்டது.

               தமிழ் இதழியல் வரலாற்றில் குறிப்பிடத்தக்க சிறப்புக்குரியது அயோத்திதாசனாரின் ‘தமிழன்’ இதழாகும்.

               தமிழ் மணம் பரவ விரும்பும் தமிழர்கள் அனைவரும் தமிழன் இதழை ஆதரிக்க வேண்டுமெனக் கோரினார் அயோத்திதாசர்.

               மேலும், ‘இத்தமிழ் வழங்குந் தென்னிந்தியாவிலோ சாதி நாற்றமென்னும் கசு மாலத்தால் (அருவருப்பு) தங்கள் சாதியார் மட்டிலும் வாசிக்கலாம். ஏனைய சாதியோர் வாசிக்கப்படாதென்றும் பொறாமையும், பொச்சரிப்பும் வாய்ந்தவர்களாதலின் பொது நலங்கருதி பத்திரிக்கைகளை வாசிக்கப் பிரியமில்லாமல் விட்டு விடுகிறார்கள்’- எனத் தமிழ் இதழியல் வளர்ச்சியில் சாதியுணர்ச்சியின் காரணமாக ஏற்படும் சீரழிவைப் பற்றித் தமது வேதனையை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

               தமிழன் வார இதழ் 15.04.1914 வரையில் அயோத்திதாசர் பொறுப்பில் வெளிவந்தது. அவர் மறைவிற்குப் பிறகு அவரது புதல்வர் பட்டாபிராமனால் 17.06.1914 முதல் 26.08.1915 வரை வெளியிடப்பட்டது. பிறகு 07.07.1926 முதல் 27.06.1934 வரை கோலார் தங்கவயல் பண்டிதமணி ஜி. அப்பாதுரையாரை ஆசிரியராகக் கொண்டு வெளிவந்தது.

               படித்தவர்களுக்கும், பாமர ஏழை மக்களுக்கும் பயன் தரத்தக்க வகையில் அயோத்திதாசர் எழுதினார்.

               சமூகக் கொடுமைகளை வேரோடு சாய்த்திடத் துடிக்கும் ஆவேசம், வர்ணாசிரமக் கொள்கைகளையும், அதைப் பாதுகாக்கும் சாத்திரங்களையும், சம்பிரதாயங்களையும், சடங்குகளையும் அம்பலப்படுத்திச் சாடும் தன்மை, சாதிக் கட்டமைப்பைத் தாங்கி நிற்கும் பிராமணீயத்தின் ஆதிக்கத்தைத் தகர்க்கும் வேகம், அரசியலில் மட்டுமன்று பண்பாட்டு – சமூக – கலாச்சாரத்தளங்களிலும் பிராமணீயத்தை வீழ்த்தும் வேகம் ஆகியவற்றுடன் சமூகத்தின் தீமைகளைச் சுட்டெரிக்கும் தீப்பொறிகளாக அவரின் சொற்கள் வெளிப்படும். இப்படித்தான் அயோத்திதாசரின் எழுத்துக்கள் சமூகத்தில் எழுச்சியை ஏற்படுத்தின.

               அயோத்திதாசர் ஆதிதிராவிடரை ஓரணியில் திரட்டவும், அவர்களது கோரிக்கைகளுக்காகப் போராடவும், 1890 ஆம் ஆண்டு ‘திராவிட மகாஜன சபை’ என்கிற அமைப்பைத் தோற்றுவித்தார். அதன் முதல் மாநாட்டை 01.12.1891 ஆம், நாள் நீலகிரியில் நடத்தினார். அந்த மாநாட்டில், தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்குக் கல்வி உரிமை உள்ளிட்ட அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைத் தீர்மானங்களாக நிறைவேற்றி, இந்திய தேசிய காங்கிரசுக்கு அனுப்பி வைத்தார். அக்கோரிக்கைகள் குறித்து காங்கிரஸ் கட்சி எவ்விதப் பதிலும் அளிக்கவில்லை என்பது வேதனையளிக்கும் செய்தியாகும்.

இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் கட்சியால் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு எந்தவித பயனுமில்லை என்பதை மக்களிடம் பரப்பினார். மேலும், இந்தியாவிலுள்ள தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் அடிமைப்படுத்தப்பட்டுள்ளதை எண்ணிப் பார்க்காதவர்கள், அந்நிய நாட்டில் வாழும் இந்தியர்களைப் பற்றி அக்கறை கொள்வது மிகவும் வேடிக்கையானதென விமர்சனம் செய்தார்.

அயோத்திதாசர் பௌத்த மதத்தைத் தழுவினார். சென்னை இராயப்பேட்டையில் ‘தென்னிந்திய சாக்கிய சங்கம்’ என்ற பௌத்த சமயப் பிரச்சார அமைப்பை 1902ஆம் ஆண்டு நிறுவினார். அயோத்திதாசர் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் மதம் பௌத்தமே என்பதை வலியுறுத்தினார். இச்சங்கத்தில் சிந்தனைச் சிற்பி. ம. சிங்காரவேலர், பேராசிரியர் பி.லட்சுமி நரசு ஆகியோர் பௌத்த மதக்கருத்துக்களைப் பிரச்சாரம் செய்தனர். இதன் காரணமாக அயோத்திதாசர் ‘இந்திய பௌத்த மதத்தின் முதல் மறுமலர்ச்சியாளர்’ என்று போற்றப்படுகிறார்.

கிராமங்களில் உள்ள தாழ்த்தப்பட்ட சாதி உழைக்கும் மக்களுக்கு நிலம் வழங்க வேண்டும் என அயோத்திதாசர் கடிதங்கள் மூலமும், நேரிலும், பிரிட்டீஷாரிடம் கோரிக்கை வைத்தார்.

அயோத்திதாசரின் கோரிக்கையினைப் பிரிட்டீஷார் ஏற்றனர். அதன்படி, பல ஆயிரக்கணக்கான ஏக்கர் நிலங்களை நிலமற்ற ஏழை-தாழ்த்தப்பட்ட சாதி மக்களுக்கு ஒதுக்கீடு செய்தனர். அப்படி வழங்கப்பட்ட நிலங்கள், ‘பஞ்சமி நிலம்’ என அழைக்கப்பட வேண்டுமென வேண்டுகோள் விடுத்தார்.

‘பஞ்சமி நிலம்’ என்பது நிலமற்ற, கூலி, விவசாய ஆதிதிராவிட மக்கள் சொந்தமாக மற்றவர்களைப் போலவே பயிர் செய்து உரிமையுடன் வாழவேண்டும் என்ற அடிப்படையில் பிரிட்டீஷாரிடம் வாதாடிப் பெறப்பட்டது. அந்த நிலங்கள் தாம் இன்று பஞ்சமி நிலங்கள் என்று அழைக்கப்படுகிறன. ஆதி திராவிட மக்களுக்கு நிலம் கிடைப்பதற்கு முதல் குரல் எழுப்பிய அயோத்திதாசரைப் ‘பஞ்சமி நிலங்களின் தந்தை’ என அழைக்கலாம். ஆனால், காலப்போக்கில் ஆதிக்கச் சாதியினர், அரசியல் வாதிகள், நிலச்சுவான்தார்கள் ஆகியோர், மருட்டியும், அச்சுறுத்தியும் ஆதிதிராவிட மக்களிடமிருந்து பஞ்சமி நிலங்களைக் கைப்பற்றிக் கொண்டனர். அந்த நிலங்களை மீட்டு, நிலமற்ற கூலி ஆதி திராவிட மக்களுக்குக் கிடைத்திட தலித், இடது சாரி கட்சிகள் போராட வேண்டும். அரசும் நடவடிக்கை எடுக்கவேண்டும்.

கல்வி, மனிதனைச் சுயமாகச் சிந்திக்க வைப்பதோடு, தன்மானத்தையும் கற்றுக் கொடுப்பதாகும் என்பதை வலியுறுத்தி அயோத்திதாசர் ஆதிதிராவிடர்களின் கல்வி வளர்ச்சிக்கு அயராது பாடுபட்டார்.

கர்னல் ஆல்காட் என்பவரின் துணையோடு ஆதி திராவிட மக்களுக்காகப் பல கல்வி நிறுவனங்களைத் தொடங்கி வைத்தார். நான்காவது படிவம் வரையில் (அந்தக் காலத்தில் நான்காவது ஃபாரம்) இலவசமாக கல்வி அளிக்கவேண்டும் என்ற கோரிக்கையைப் பிரிட்டீஷ் அரசிடம் முன்வைத்தார் அயோத்திதாசர்.

ஆதிதிராவிடர் யாருக்கும் அடிமையில்லை; அடிமைத் தொழில் ஒழிக்கப்படவேண்டும்; சுடுகாட்டுக்குப் பாதை வேண்டும்; குடிநீர் வேண்டும்; பெண்கள் கல்வி பெற வேண்டும்; கோயிலில் வழிபாடு செய்யும் உரிமை வேண்டும்; இவை போன்ற முக்கியக் கோரிக்கைகளை முன்வைத்துப் போராடினார் அயோத்திதாசர்.

‘விபூதி ஆராய்ச்சி’ என்ற நூலில் அயோத்திதாசர், “சிலர் சர்வ சோகங்களும், சாம்பலில் தீருமென்பார்கள், குருவை சுட்டச் சாம்பல், பிணங்கள் வெந்த சுடுகாட்டுச் சாம்பல், எரு முட்டைச் சாம்பல், ஜபமாலைகள் வெந்த சாம்பல் என்னும் விபூதிகளில் பெரிய அற்புதங்களிருப்பதாகச் சொல்லி மக்களை ஏமாற்ற நெற்றியில் பூசி வருகிறீர்கள்! இது நியாயமா? பகுத்தறியுங்கள்!... பொய்யான தேவதைகளை மெய்யென நம்பி சாம்பலைக் குழைத்து முகத்தில் தடவிக் கொண்டு மத அடையாளங்களைக் காட்டுவது பைத்தியமல்லவா?”

இவ்வாறு பகுத்தறிவுக் கொள்கைகளைத் துணிச்சலுடன் அக்காலத்திலேயே பிரச்சாரம் செய்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. பகுத்தறிவு விதையை முதலாவதாக தமிழகத்தில் விதைத்த பெருமை அயோத்திதாசருக்கே உரியதாகும்.

 வேதங்களும், புராணங்களும் கட்டுக்கதைகள் என்பதையும், புளுகு மூட்டைகள் என்பதையும் மக்களிடையே எடுத்துரைத்தார். பார்ப்பனர்களின் சூழ்ச்சிகளையும், ஏமாற்றங்களையும், மக்களுக்குத் தோலுரித்துக் காட்டினார். தந்தை பெரியார் பிறப்பதற்கு முப்பத்து நான்கு ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, தமிழகத்தில் சுயமரியாதை, பகுத்தறிவுக் கருத்துக்களைப் பரப்பியவர் அயோத்திதாசர்.

               சமுதாயம், சமயம், அரசியல் என்று எதுவானாலும் அவை மக்களின் வாழ்க்கைக்குப் பயன்பட வேண்டும் என்பதைத் தனது நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.

‘சுயராஜ்யத்திற்காகப் போராடும் இந்துக்கள், தங்களது மனுதர்ம சாஸ்திரத்தை விட்டுவிடத் தயாராக இல்லை. எனவே, மனுதர்ம சாஸ்திரத்தைக் கடைப்பிடிப்பவர்கள் ஆட்சி செய்ய விரும்புவதால் மக்களுக்கு எந்தவித பயனும் இல்லை’ – என்று அறிவித்தார்.

தமிழகத்தில் ஆதி திராவிடர் இயக்கம், பகுத்தறிவு இயக்கம், பௌத்த சமய இயக்கம் - ஆகிய அனைத்திற்கும் ஆற்றல் மிக்க முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தவர் அயோத்திதாசரே.

அயோத்திதாசர் 1914 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 5 ஆம் நாள் காலமானார். அயோத்திதாசரின் மறைவையொட்டி, தமிழ்த் தென்றல் திரு.வி.க. ‘தனக்கென வாழாப் பிறர்க்குரியான்’ என்ற இரங்கற்பாவை எழுதியுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.   அயோத்திதாசரின் சிந்தனையும், கருத்துக்களும், இலட்சியங்களும் நிறைவேற பாடுபட வேண்டியது நமது வரலாற்றுக் கடமையாகும்.

தமிழக அரசு 2008 ஆம் ஆண்டு அயோத்திதாசரின் படைப்புகளை நாட்டுடைமையாக்கியுள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

சென்னை தாம்பரத்தில் உள்ள தேசிய சித்த மருத்துவ ஆய்வு மையத்திற்குத் தமிழக அரசு அயோத்திதாசர் பெயரைச் சூட்டிட வேண்டும் என்பது தமிழ் மக்களின் விருப்பமாகும்.

- பி.தயாளன்

Pin It

தென்தமிழக கடற்கரை நகரான வகுதை என்றழைக்கப்பட்ட கீழக்கரையில் ஏறத்தாழ 370 ஆண்டுகளுக்கு முன் பிறந்து, தன் ஈகைக் குணத்தாலும், கடல் வாணிப செல்வாக்காலும், பரங்கியர்களை எதிர்த்து நின்ற தீரத்தாலும், தாய்த் தமிழை போற்றிய புலவர்களை ஆதரித்ததாலும், சமய நல்லிணக்கத்தைக் காத்தும் வான்புகழ் எய்திட்ட சேது நாட்டுப் பெரியதம்பி மற்றும் விஜய இரகுநாத பெரியதம்பி என்ற மெய்கீர்த்திகள் கொண்டவர்தான் செத்தும் கொடை கொடுத்த வள்ளல் சீதக்காதி என்ற செய்கு அப்துல் காதிர் மரைக்காயர் அவர்கள். வள்ளல் சீதக்காதி மரைக்காயர் மறைந்து 320 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்ட நிலையிலும், கீழக்கரை வரலாற்றில் அவர் அழியாப்புகழ் நிலையை அடைந்து இப்புவி உள்ளவரை நினைவு கூறப்படுவார் என்றால் அது மிகை இல்லை.

seethakathiமுகில் மறைந்து, நிலம் வறண்டு, தன் குலம் வாடிய காரிருள் பஞ்சத்திலும் நாட்டார் மனமும், வயிறும் குளிர ஊனளித்த வான்புகழ் சீதக்காதி வள்ளலின் முன்னோர்கள் கி.பி. 13 ஆம் நூற்றாண்டில் கீழக்கரை பகுதி பாண்டியர்களின் வசம் இருந்த காலம் தொட்டு மன்னார் வளைகுடா பகுதியின் நீர்வழிப் போக்குவரத்து, கடல் வாணிபக் கட்டுப்பாடு, கடலோர மற்றும் கடல்வளப் பாதுகாப்புக்கான அதிகாரத்தைப் பெற்று மலிக் அல்லது கறுப்பாறு காவலர்கள் என்றும், பின்பு பெரியதம்பி என்ற அரசப் பட்டங்களைப் பெற்றும், சேது சீமையின் கடல்புறத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்தனர்.

போர்த்துகீசிய‌ர்களுக்குப் பின் கீழக்கரை பகுதிக்குள் நுழைந்த பரங்கியர்களான டச்சுக்களின் அடாவடியை எதிர்த்து, அவர்களுக்கு சிம்ம சொப்பனமாக விளங்கிய வள்ளல் சீதக்காதி, இராமநாதபுரம் அரசர் கிழவன் சேதுபதியுடன் நேசம் பாராட்டி நட்புக்கு இலக்கண‌மாக இருந்ததுடன், அரசருக்கு ஆலோசனை கூறும் அமைச்சராகவும் விளங்கினார். வள்ளலின் வேண்டுகோளின்படியே இறைத்தூதர் முஹம்மது நபி (ஸல்) அவர்களின் வாழ்க்கை வரலாறு தாய்த் தமிழில் உமறுப்புலவரால் சீறா புராணம் என்ற காப்பியமாக இயற்றப்பட்டது. அக்காலத்தில் வாழ்ந்த சறகுப்புலி இமாம் சதக்கத்துல்லா அப்பா அவர்களிடம் பெருமதிப்பு கொண்டிருந்த வள்ளல் சீதக்காதி , சதக்கத்துல்லா அப்பா அவர்களின் ஆலோசனையின் பேரில் திராவிட தொன்கலை நயத்துடன் நடுத்தெரு ஜும்ஆ பள்ளியை நிர்மாணித்து இருக்கலாம் என்று கருத்தும் நிலவுகிறது. வங்காளத்திற்கு கவர்னராக நியமிக்க மாதிஹ் ரசூல் சதக்கத்துல்லா அப்பாவை ஆற்காடு நவாப் மூலம் பேரரசர் ஒளரங்கசீப் பாதுஷா வேண்டியபோது, தனக்கு அந்தப் பதவி ஒத்துவராது என்றும், வள்ளல் சீதக்காதி மரைக்காயர்தான் சரியான தேர்வாக இருக்க முடியும் என்று கருதி , சீதக்காதி மரைக்காயரையே கவர்னராக நியமிக்கலாம் என ஆற்காடு நவாபின் சமூகத்துக்கு சதக்கத்துல்லா அப்பா பரிந்துரை செய்ததாகவும் , வள்ளல் சீதக்காதி அச்சமயம் தனது வர்த்தகத் தொடர்பை கல்கத்தா வரை விரிவுபடுத்தி இருந்தமையால், அந்த கவர்னர் பொறுப்பினை ஏற்று, கல்கத்தா சென்று, சிறிது காலம் கவர்னர் பதவியில் இருந்து, பின் ஊர் திரும்பியதாகவும் செய்திகள் உண்டு. இந்த நிகழ்வுக்கான சான்றுகளை உறுதிப்படுத்த முடியவில்லை எனினும் மூதறிஞர் இராஜாஜி அவர்கள் வங்காளத்தின் கவர்னர் ஜெனரலாக பொறுப்பேற்க கல்கத்தா சென்ற போது, தன்னை மதராஸில் இருந்து வரும் இரண்டாவது கவர்னர் என்று குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

காஜி முதலாம் சேக் அப்துல்லா அவர்கள் கீழக்கரையின் நகர காழியாகவும், நகர் தலைவராகவும் இருந்த கி.பி.1680 களில் இந்தியாவை ஆட்சி புரிந்த மொகலாய சக்கரவர்த்தி ஔரங்கசீப் பாதுஷா அவர்களால் சீதக்காதி மரைக்காயருக்கு தன் கைப்பட எழுதி வழங்கிய திருக்குர்ஆன் பிரதியினை, தனது நண்பரான காஜி அவர்களுக்கு சீதகக்காதி மரைக்காயர் வழங்கியதாகக் கூறப்படும் திருக்குர்ஆன் பிரதி இன்றும் காஜிக்களின் வாரிசுகளால் பாதுகாக்கப்பட்டு வருகிறது.

17 ஆம் நூற்றாண்டில் சேதுபதிகள் இராமநாதபுரத்தில் வைகை ஆற்றின் களரிக் கம்மாய்க் கரையில் உருவாக்கிய சிங்காரத்தோப்பு போன்றே, வள்ளல் சீதக்காதி அவர்களும் கீழக்கரையில் ஆற்றங்கரையோரம் கொடிக்கால்கள் நிறைந்த செவ்வல் என்ற செம்மணல் பகுதியில் தனது சிங்காரத்தோப்பை உருவாக்கி இருக்கிறார். கீழக்கரை புறநகரில் இருக்கும் சிங்காரத்தோப்பு தற்பொழுது பள்ளி, கல்லூரிகள், மருத்துவமனை மற்றும் குடியிருப்புப் பகுதியாக உருமாறி இருக்கிறது.

கீழக்கரை கடற்பிரதேசத்தில் அரசியல் ஆதிக்கம் பெற்று பாண்டிய மன்னர்களால் சாமந்தர்களாக நியமிக்கப்பட்ட கறுப்பாறு காவலர்கள் என்றழைக்கப்பட்ட சோனக சாமந்தர்கள் 9 ஆம் நூற்றாண்டு முதல் வள்ளல் சீதக்காதி மரைக்காயர் வாழ்ந்த 17 ஆம் நூற்றாண்டு காலம் வரை தொடர்ந்து ரீஜெண்ட்களாகவே இந்தப் பிரதேசத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்தது எட்டயபுரம் உமறு கத்தாப் புலவர் இயற்றிய சீதக்காதி திருமண வாழ்த்துப் பாடலின் வாயிலாகத் தெளிவாகிறது.

பாண்டிய மண்னர்களால் தங்களுக்கு 12 ஆம் நூற்றாண்டிலேயே வழங்கபட்ட கறுப்பாறு காவலர்கள் என்ற அந்தஸ்த்துடனும் , 15 ஆம் நூற்றாண்டில் மதுரையை ஆண்ட நாயக்க அரசால் பெரியதம்பி என்ற பட்டத்துடனும் ரீஜண்ட்களாகவும் நியமிக்கப்பட்டு செயல்பட்டு வந்தனர். பாம்பன் நீர்வழி கால்வாயில் வர்த்தகக் கப்பல்களின் போக்குவரத்தை கண்காணிக்கும் மிகப்பெரும் பொறுப்பு கீழக்கரை மரைக்காயர்களான பெரிய தம்பிகளிடமே இருந்தது, குறிப்பாக சீதக்காதி வள்ளலின் முன்னோரான ஆறாம் பாண்டியன் என்று மதிப்புடன் அழைக்கப்பட்ட கறுப்பாறு காவலரிடம் 12 ஆம் நூற்றாண்டில் பாண்டிய மன்னர்களால் கடல்வழி வர்த்தகப் பொறுப்பு வழங்கப்பட்டு பின் தொடர்ந்து வந்ததை சீதக்காதி திருமண வாழ்த்துப் பாடல் குறிப்பிடுகிறது.

நிரைகொழிக்கும் முத்தும் நிதியும் திரைக்கரத்தால்
கரைகொழிக்கும் செல்வக் கறுப்பாறு காவலன்..

இந்தப் பகுதிகளில் போர்த்துகீசியர்கள் ஆதிக்கம் தலையெடுத்த அச்சுதப்ப நாயக்கர் காலமான 16 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் சேகுகண்டு மரைக்காயர் அவர்களது பேரரும், சீதக்காதி மரைக்கயரின் பாட்டனாருமான மாமு நெய்னா என்ற மஹ்மூது நெய்னா மரைக்காயர் மற்றும் சீதக்காதி மரைக்காயரின் தாயைப் பெற்ற பாட்டனார் பாவா அலி என்ற வாவாலி மரைக்காயர் போன்றவர்களிடம் கடல்வழி வர்த்தகப் பொறுப்பு இருந்திருக்கலாம் எனக் கருத முடிகிறது. சேகுகண்டு மரைக்காயர் காலம் தொடங்கி வகித்து வந்த அரசுப் பதவிக்குரிய‌ பெரியதம்பி என்ற பட்டத்துடன் தொடர்ந்து அழைக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறார்கள். இந்த நிலை சேதுபதி அரசர்களால் நியமிக்கப்பட்ட வள்ளல் சீதக்காதி மரைக்காயர் காலம் வரை இருந்து வந்தது. அரசர் கிழவன் சேதுபதி, சீதக்காதி மரைக்காயருக்கு இந்தப்பகுதியில் வர்த்தக வரி வசூலிப்பது, முத்துக் குளித்தல், கடல் வழி பண்டமாற்று, கடல்வணிகக் கட்டுப்பாடு, கடலோர எல்லைகளைக் கண்காணித்துப் பாதுகாப்பது போன்ற கூடுதல் பொறுப்புகளையும் வழங்கி, விஜய இரகுநாத பெரியதம்பி என்ற பட்டத்தையும் வழங்கி இருக்கிறார். போர்த்துக்கீசிய ஆவணங்களில் கீழக்கரை துறைமுகப் பொறுப்பில் இருந்த மரைக்காயர்கள் அனைவரையுமே முதலாம், இரண்டாம், மூன்றாம் பெரியதம்பி என்று குறிப்பிட்டு வள்ளல் சீதக்காதி இன்னாரெனக் குறிப்பிடாமல் வரலாற்றுக் குழப்பத்தை விளைவித்து விட்டனர்.

1537 ஆம் ஆண்டு குஞ்சாலி மரைக்காயர் படைக்கும், போர்த்துகீயர்களுக்கும் போர் நடைபெற்ற வேதாளை நகரில், மீண்டும் கொல்லம் 863 (கி.பி. 1687) ஆம் ஆண்டு வள்ளல் சீதக்காதி மரைக்காயரின் மூத்த சகோதரர் மலிக் சேய்ஹ் இப்ராஹீம் மரைக்காயர், கிழவன் சேதுபதி அரசரின் படைத் தளபதியாக, பாம்பன் கால்வாய் நீர் வழி கண்காணிப்புப் பொறுப்பில் இருந்த சூழலில் போர்த்துக்கீசியர்களுடன் நடைபெற்ற போரில் சமர் புரிந்து, குடல் சரிந்து வீர மரணம் அடைந்தார் என்ற செய்தியின் மூலம் கீழக்கரைப் பகுதி வர்த்தகர்களும், மக்களும் நூறாண்டுகளுக்கும் மேலாக போர்த்துக்கீசிய‌ மற்றும் டச்சுக்காரர்களான பரங்கியப் படைகளால் எத்தகைய துன்பம் அடைந்திருக்கிறார்கள் என்பதை உணர முடிகிறது, போர்த்துக்கீசியர்களின் ஆதிக்க சூழலை சீதக்காதி மரைக்காயர் சேதுபதி அரசரின் உதவியுடன் கையாண்ட விதத்தின் மூலம் அவரது ஆளுமையும் திறமையும் வெளிப்படுகிறது.

சீதக்காதி மரைக்காயர் மறைந்து ஏறக்குறைய 320 ஆண்டுகள் ஆகிவிட்ட நிலையிலும், அவரது புகழ் இன்னும் சுடர்விட்டு எரிந்து கொண்டிருப்பதே அவர் வாழ்ந்த சீர்மிகு வாழ்வுக்கு சாட்சியாகக் கொள்ளலாம். எல்லையற்ற ஈகைக் குண‌ம் கொண்டு, தான் சார்ந்த பகுதி மக்களின் காவலனாகத் திகழ்ந்து, சமூக நல்லிண‌க்கம் காத்த நெறியாளராக, சேது சீமையின் ரீஜண்ட்டாக போர்ச்சுக்கீசியர்களுடன் மூர்க்கமாக மோதி நாடு காத்த வீரத்தின் திலகமாக, தமிழ்ப் புலவர்களை ஊக்குவித்த தமிழ் ஆர்வல‌ராக , வள்ளுவம் கூறும் அனைத்து நல் அறங்களுக்கும் குறியீடாக விளங்கியவர் வள்ளல் சீதக்காதி மரைக்காயர். அவர் வாழ்ந்த வாழ்வின் எச்சமாக சிதைந்த நிலையில் கீழக்கரை தென்கிழக்குப் பகுதியில் கடலோரத்தில் அவரின் வசந்த மாடம் இன்றும் இருக்கிறது. சிதிலடைந்த நிலையில் இருக்கும் இந்த மாடம் தற்போது சுங்கத்துறையால் கையகப்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. எக்காலத்துக்கும் வரலாற்று சாட்சியாக கி.பி 1680 களில் நடுத்தெருவில் அவர் நிர்மாணித்த பெரிய குத்பா பள்ளி விளங்குகிறது, காதில் கடுக்கனுடன், மரைக்கயர் பச்சை என்ற மரகத கல் வைத்த கணையாழி அணிந்து, யானைதந்த பிடி வைத்த வாள் கொண்டு வீரச் செருக்குடன் பரங்கியர் படைகளை நடுங்க வைத்த சீதக்காதி மரைக்காயரை குறித்த வரலாறு சரியான முறையில் ஆவணப்படுத்தப்படவில்லை என்பதே இன்றைய நிலை.

வேதாளையில் வீரமரணம் அடைந்த சீதக்காதி மரைக்காயரின் சகோதரர் மலிக் சேய்ஹ் இப்ராஹீம் மரைக்காயர் அவர்களின் கல்லறை வேதாளை கூரைப் பள்ளியில் இருக்கிறது. இவரின் மூதாதையரான மலிக் சுங்கம் கட்டளை செய்யது (எ) செல்லக்குட்டி மரைக்காயர், முளம்மர் (எ) மழ மரைக்காயர் முதல் இவரின் பாட்டனார் மலிக் மஹ்மூது நெய்னா (எ) மாமு நெய்னா மரைக்காயர், தந்தை மலிக் பெரியதம்பி மரைக்காயர் வரையிலான வம்சாவழிப் பெயர்கள் இவரது கபுரின் மீஜான் கல்லில் எழுதப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம். மீஜான் கல்லில் பொறிக்கப்பட்ட இந்த வம்சாவழிக் குறிப்பை 1851 ஆம் ஆண்டு சீதக்காதி மரைக்காயர் வாரிசுகளால் எழுதப்பட்ட ஜாபிதாவுடன் ஒப்பிடும் போது, சீதக்காதி மரைக்காயரின் பாட்டனாரான மாமு நெய்னா மரைக்காயரின் பாட்டனார் பெயர் சேகுகண்டு மரைக்காயர் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது சற்று குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது. எனினும் சீதக்காதியின் பாட்டனார் பெயர் மஹ்மூது நெய்னா என்ற மாமு நெய்னா மரைக்காயர் என்பது வேதாளை கல்வெட்டிலும், வம்சாவழி ஜாபிதாவிலும் குறிப்பிடப்பட்டு உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. மேலும் நாகலாபுரம் உமறு கத்தாப் புலவர் தான் வடித்த சீதக்காதி திருமண வாழ்த்தில் கூறும் கருப்பாறு காவலர் என்பது பாண்டிய மன்ன‌ர்களால் தென் தமிழக கடலாதிக்கத்துக்கு அதிகாரம் வழங்கப்பட்ட சுங்கம் கட்டளை செய்யது என்ற சேகுகண்டு மரைக்காயராக இருக்கலாம் என்றும், வன்ணப்பரிமளப் புலவர் இயற்றிய ஆயிரம் மசாலா என்ற புராணத்தில் குறிப்பிடப்படும் அதன் கொடை நாயகராகிய கறுப்பாறு காவலர் என்பவர் 16 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் பிறந்த சீதக்காதி மரைக்காயரின் பாட்டனார் மலிக் மஹ்மூது நெய்னா என்ற மாமு நெய்னா மரைக்காயர் ஆக இருக்கலாம் என்றும் கருத முடிகிறது.

கி.பி 1650 ஆம் ஆண்டு, மதுரை நாயக்கர் பேரரசின் தென்கடல்பகுதி துறைமுக நகரமான கீழக்கரையின் வணிக வளம் உலகெங்கும் புகழுச்சியில் இருந்த காலம், மன்னர் திருமலை நாயக்கர் ஆட்சியின் கீழ் இருந்த இந்தப் பகுதியில் போர்த்துக்கீசியர்கள் தங்கள் மேலாதிக்கத்தை வீம்புடன் செயல்படுத்தி மரைக்காயர் வணிகர்களை அச்சுறுத்திய போர்ச் சூழல், கீழக்கரையில் கறுப்பாறு காவலர் என்ற கடல் பகுதி வர்த்தகத்துக்கு 6 தலைமுறையாக இங்கே பொறுப்பாளர்களாக இருந்த, தென்தமிழகத்தின் தலைசிறந்த கடல் வாணிபக் குடும்பமும் செல்வாக்கு மிக்க செல்வக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவருமான பெரிய தம்பி மரைக்காயர் அவர்களின் மகனாக செய்கு அப்துல் காதிறு மரைக்காயர் என்ற சீதக்காதி மரைக்காயர் அவர்கள் கீழக்கரை நடுத்தெருப் பகுதியில் கல்வீட்டில் (தற்போதைய கல்வீட்டுத் தெரு) பிறந்தார்கள்.

சீதக்காதி மரைக்காயரின் வாரிசுகளில் 10, 11 மற்றும் 12 ஆம் தலைமுறையினர் இன்று நடுத்தெருவில் வாழ்ந்து வருவதைக் காண முடிகிறது, இன்று ஒரு நெருக்கமான குடியிருப்பாக மாறிப்போன கல்லூட்டு முடுக்கு என்றழைக்கப்படும் கல்வீட்டுத் தெரு, அதையொட்டிய மரைக்காயர் அப்பா குடும்பத்தினருக்கு சேர்ந்த காணிகள், அதற்கு எதிரில் இருக்கும் குத்பா பள்ளி வளாகம், மையவாடி ஆகியவை அனைத்தும் சீதக்காதி அவர்களுக்கு சொந்தமான நிலமாக இருக்கலாம் என்றும், காலப்போக்கில் அது அவரது வாரிசுகளால் விற்கப்பட்டிருக்கலாம் என்றும் கருத முடிகிறது, பெரிய குத்பா பள்ளி வளாகம் முழுதும் வள்ளல் சீதக்காதி மரைக்காயர் குடும்பத்தாரின் பண்டக சாலை இருந்த இடம் என்றும் செய்திகள் உண்டு. நடுத்தெரு, கல்வீட்டுப் பகுதியில் இருந்த வள்ளல் சீதக்காதி மரைக்காயரின் மாளிகைக்கு முன்பும் ஒரு பெரிய ஆசாரம் (சதுக்கை) இருந்ததாகவும் , பார்வையாளர்கள் சீதக்காதி மரைக்காயரை சந்திக்க இந்த ஆசாரத்தில் அமர்ந்து காத்திருப்பார்கள் என்றும் சீதக்காதி நொண்டி நாடகத்தில் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது.

சீதக்காதி மரைக்காயரின் பேரர் கப்ப நெய்னா மரைக்காயர், அவருடைய பேரர் பட்டனசாமி முத்தலிஃப் வம்சவழியில் சீதக்காதி மரைக்காயர் அவர்களின் மகள் முத்து மீரா நாச்சியின் மரபினராக, மரைக்காயர் அப்பா வீடு, முத்தலிஃப் காக்கா வீடு என்ற அடைமொழியுடன் இன்றும் அழைக்கப்படுகிறார்கள். சீதக்காதி மரைக்காயரின் மகள் பெரிய மீரா நாச்சி வழியில் வள்ளலின் 8 ஆவது தலைமுறையில் வந்தவர்தான் நடுத்தெருவில் பிறந்து, இலங்கையில் மறைந்த ஆசாரக் கோவை தந்த அப்துல் மஜீது புலவர் என்று வரலாற்றின் மூலமும், 1851 ஆம் ஆண்டு வள்ளலின் குடும்பத்தினரால் எழுதப்பட்டு பாதுகாத்து வைக்கப்பட்டிருந்த வம்சாவழி ஜாபிதா முலமும் அறிய முடிகிறது.

கடையேழு வள்ளல்களுக்கு பிறகு எட்டாம் வள்ளலாக அறியப்பட்டவர் வள்ளல் சீதக்காதி. இராமநாதபுரத்தை ஆண்ட கிழவன் சேதுபதி என்றழைக்கப்படும் ராஜா விஜய இரகுநாதத் தேவருக்கும், இவருக்கும் இடையிலான தோழமை சமய நல்லிணக்கத்திற்குத் தக்கதோர் எடுத்துக்காட்டாக அந்நாளில் திகழ்ந்தது. அரபிக்கடல், கோரமண்டல் கடல் பகுதி முதல் வங்காளம் வரையிலுமான (கொல்லம், குட்ட நாடு, மலப்புரம், மராட்டியம், கர்நாடகம், குடகு மற்றும் துலு நாடு என்ற கோவா பகுதிகள், பல்லவம், கலிங்கம் என்ற ஒரிசா , காம்பீலி, திரிகூடம், பப்பாவம், டில்லி, ஆக்ரா, அயோத்தி, பாஞ்சாலம் உள்ளடக்கிய உத்திரபிரதேசம் மற்றும் உத்திரகாண்ட் பகுதிகள், கீழைக்கடல் பகுதிகளான காம்போஜம் (கம்போடியா), சைக்கோன் (வியட்நாம்), சாவகம் (ஜாவா), சுவர்ணதீபம் (சுமத்ரா), கடாரம் மற்றும் மலாக்கயிஸ் (மலேசியா), ஈழம், கண்டி மற்றும் சிங்களம் (ஸ்ரீலங்கா), முச்சீனம் (சீனா) அக்ஸைன் (பர்மா உள்ளிட்ட இந்தோ சீன நாடுகள்) மற்றும், மக்கம் (அரேபிய நாடுகள்) ,கிரீஸ், பிரான்ஸ்லாந்த் (ஃப்ரன்ஸ்) ஆகிய மேலை நாடுகளிலும் சீதக்காதி மரைக்காயர் கப்பல்கள் மூலம் வணிகம் புரிந்து பெரும் செல்வாக்கு கொண்டிருந்தமையால் மொகலாயர்கள் மற்றும் கர்னாடக நவாப்கள் என்ற ஆற்காடு நவாபுகளும் சீதக்காதி மரைக்காயரின்பால் பெரும் மதிப்பு வைத்திருந்தனர், மேலும் இலங்கையில் விளையும் கொட்டைப் பாக்குகள் அனைத்தையும் கொள்முதல் செய்யும் உரிமையையும் பெற்றிருந்தார்.

மன்னார் வளைகுடா மற்றும் இலங்கைக் கடலில் சங்கு மற்றும் முத்துக் குளிப்பு, கப்பல் வாணிபம், சுங்க வசூல், கடலோரப் பாதுகாப்பு என அனைத்தும் சீதக்காதி மரைக்காயரின் ஆதிக்கத்தில் இருந்தது. அப்பொழுது இங்கு வியாபாரம் மட்டுமே செய்து கொண்டிருந்த ஆங்கிலேய கிழக்கியக் கம்பெனியர் சீதக்காதி மரைக்காயரின் வர்த்தகத் திறமையையும், செல்வாக்கையும் கண்டு வியந்து, பெரிதும் மதித்து அவருடன் மிளகு மற்றும் இதர பொருட்களை கொள்முதல் செய்து கொள்ளவும், மேலும் பல வியாபாரங்களுக்கும் ஒப்பந்தம் செய்து கொண்டனர். சீதக்காதி திருமண வாழ்த்தில் இடம்பெறும் பாடல்கள் மூலம் சீதக்காதி மரைக்காயரின் நாடுகள் கடந்த வணிக ஆதிக்கத்தை அறியலாம்.

1680 களில் திருச்சியை தலை நகராகக் கொண்டு ஆண்டு வந்த மன்னர் சொக்கநாத நாயக்கருக்கு எதிராக பாளையக்காரர்கள் கிளர்ந்தெழுந்த நிலையில், சேதுபதிகளின் உதவியால் கிளர்ச்சி முறியடிக்கப்பட்டது, அந்த நேரத்தில் சீதக்காதி மரைக்காயரின் ராஜதந்திர யுக்திகள் முறியடிப்புக்கு பெரிதும் பயன்பட்டது. மேலும் மைசூர் படைகள் மதுரையைக் கைப்பற்ற வந்த சமயத்திலும் சீதக்காதி மரைக்காயரின் அணுகுமுறைகள் மூலம் முறியடிக்கப்பட்டது.

மேலும் 1690களில் நாயக்கர் அரசி ராணி மங்கம்மாள் ஆட்சிக் காலத்தில் சேதுபதி சீமையை கிழவன் சேதுபதி சுதந்திர சமஸ்தானமாக அறிவித்து, நாயக்கர் ஆட்சியின் கீழிருந்த நிலையை விலக்கிக் கொண்ட காலத்தில், சேதுபதிகளின் பாதுகாப்புக் காரணங்களுக்காக போகலூரில் இருந்த சேதுபதி மன்னர் கோட்டையை இராமநாதபுரத்திற்கு மாற்றியதில் பெரும் பங்கு வகித்தவர் வள்ளல் சீதக்காதி. இராமலிங்க விலாசம் என்ற தர்பார் மண்டபத்தை அரண்மனைக்குள் அமைக்க யோசனை தந்தவர், சீதக்காதி மரைக்காயரின் அலுவல்களுக்காக இராமநாதபுரம் அரண்மனைக்குள் சின்ன அரண்மனை என்ற ஒரு மாளிகையை அரசர் நிர்மானிக்க உத்தரவிட்டார். சீதக்காதி நொண்டி நாடகத்தில், ஒடுங்காபுலி முதலில் சீதக்காதியைத் தேடி இராமநாதபுரம் அரண்மனைக்குச் சென்று, அங்கு அவரில்லை, கீழக்கரையில் இருப்பதாக செய்தி சொன்னதால் அவன் கீழக்கரையை நோக்கி வந்ததாகவும் அந்தப் பாடல் குறிப்பிடுகிறது. இதன் மூலம் சீதக்காதி மரைக்காயர் இராமநாதபுரம் அரண்மனையிலேயே பெரும்பாலும் அலுவல்கள் காரணமாக வசித்திருக்கிறார் என்றே கருத முடிகிறது..

தலைமலைக் கண்ட தேவர், அழகிய சிற்றம்பலக் கவிராயர், படிக்காசுத் தம்பிரான் முதலான தமிழ்ப் புலவர் பெருமக்களுடன் நெருங்கிப் பழகி அவர்களின் நன்மதிப்பைப் பெற்றவராகவும், அண்ணல் நபியின் புகழ்பாடும் சீறாப்புராணக் காப்பியத்தை உமறுப்புலவர் இயற்ற ஆதரவும், உதவியும் நல்கியவராகவும் இருந்திருக்கிறார். சீறாவின் கொடை நாயகரான பரங்கிப்பேட்டையைச் சார்ந்த அபுல்காசிம் மரைக்காயர் என்பவர் சீதக்காதி வள்ளலின் நண்பராகவோ, நிதி மற்றும் நிர்வாகத்துக்கான பொறுப்பாளராகவோ அல்லது வள்ளல் குடும்பத்தின் பொக்கிஷதாரராகவோ இருக்கலாம் அல்லது வள்ளலின் வணிகக் கூட்டாளியாகக் கூட இருக்கலாம் என கருத்துகள் நிலவுகிறது, அவர் கீழக்கரையை சார்ந்தவர்தான் என்ற கருத்து உறுதிப்படுகிறது, அதற்கான ஆதாரமாக சீறாபுராணத்தில் உமறுப்புலவர் வகுதை அபுல்காசீம் மரைக்காயர் என பலமுறை குறிப்பிடுகிறார். அதுமட்டுமின்றி வைகையம்பதிக்கு வேந்தன் என்றும் குறிப்பிடுவதால் வகுதை மற்றும் வைகயம்பதி என்பதும் கீழக்கரையை குறிக்கும் சொல்லாக தெளிவுற உறுதியானதாலும், சீறாபுராண‌ம் கி.பி. 1665 ஆம் ஆண்டு கீழக்கரையில் சீதக்காதி மரைக்காயரின் அமைச்சரான அபுல்காசீம் மரைக்காயர் முன்னிலையில் அரங்கேற்றப்பட்டதாகவும், பன்னூலாசிரியர் திரு. கா.சு. பிள்ளை தனது தமிழ் இலக்கிய வராலாறு – 2 ஆம் பாகத்தில் குறிப்பிடுவதாலும், கொடைநாயகர் அபுல்காசீம் மரைக்காயர் பரங்கிப்பேட்டையைச் சேர்ந்தவர் என பதிவிடுவது நகைப்புக்குரியதாகிறது.

மாதிஹ் ரசூல் இமாம் சதக்கத்துல்லா அப்பா அவர்களின் மேல் அளவற்ற பாசமும் மரியாதையும் கொண்டிருந்தவர் மட்டுமின்றி, அவர்களது அறிவுரைகளை என்றும் ஏற்று நடப்பவராகவும், அப்பா அவர்களது வழிகாட்டுதலின் படிதான் பெரிய குத்பா பள்ளியை வள்ளல் சீதக்காதி கட்டத் துவங்கினார். கீழக்கரை பெரிய குத்பா பள்ளியை நிர்மாணிக்க சீதக்காதி மரைக்காயரின் தந்தையாரான பெரியதம்பி மரைக்காயர் காலத்தில் இமாம் மஹ்தூம் சின்னீனா லெப்பை ஆலிம் அவர்களின் வேண்டுகோள்படி திட்டமிடப்பட்டதாகவும் சில வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். சின்னெய்னா லெப்பை ஆலிம் கீழக்கரை பழைய குத்பாபள்ளி தெருவில் அக்காலத்தில் சீதக்காதி மரைக்காயரின் முன்னோர்களால் நடத்தப்பட்டு வந்த தாருல் உலும் என்ற அரபி மத்ரஸவின் தலைமை ஆசிரியராக பணியாற்றியவர்.

சீதக்காதி மரைக்காயரின் சகோதரரான பட்டத்து மரைக்காயரின் (முஹம்மது அப்துல் காதிறு மரைக்காயர்) மகன் அபூபக்கர் மரைக்காயர் அவர்கள் சதக்கத்துல்லா அப்பாவின் மகள் சாரா உம்மாவை மணம் முடித்ததாகவும், இவர்களின் புதல்வர்களான வள்ளல் லெப்பை நெய்னா மரைக்காயர் மற்றும் அவ்வாகாறு என்ற அப்துல் காதிறு மரைக்காயர் ஆகியோர்கள் தமது மூதாதையர் என்றும் வரலாற்று ஆய்வாளர் எம். இத்ரீஸ் மரைக்காயர் தனது கீர்த்திமிகும் கீழக்கரை நூலில் குறிப்பிடுகிறார். 1851 ஆம் ஆண்டு கிடைக்கப்பெற்ற வம்சாவழி ஜாபிதாவில், சீதக்காதியின் இளவல் பெயர் செய்யது லெவ்வை நெய்னா என்ற பட்டத்து மரைக்காயர் என்றும், அவர்களின் வாரிசு குறித்த செய்திகள் எதுவும் கிட்டவில்லை எனவும் கவிஞர் ச.சி.நெ. அப்துல் ஹக்கீம், ச.சி. நெ.அப்துற் ரஸாக் ஆகியோர் எழுதிய சேது நாட்டு பெரியதம்பி நூலின் மூலம் தெரிவிக்கின்றனர். சீதக்காதி நொண்டி நாடகத்தில் வரும் மாமு நெய்னா பிள்ளை என்பவர் சீதக்காதி மரைக்காயரின் சிறிய தகப்பனார் மீராப்பிள்ளையின் மகன் என்றும், வள்ளலின் மகள் முத்து மீரா நாச்சியை மணம் முடித்தவர் என்றும் அறிய முடிகிறது.

17 ஆம் நூற்றாண்டில் 1675 ஆம் ஆண்டு தொடங்கி 1682 வரை 7 வருடங்களாக தொடர்ந்து சேது சீமையில் ஏற்பட்ட கடும் பஞ்ச காலத்தில் தனது தானியக் களஞ்சியத்தில் சேமிக்கப்பட்டிருந்த நெல் மூட்டைகளை மக்களுக்கு வாரி இறைத்த, கடல் வாணிபத்தில் தாம் ஈட்டிய பெருமளவிலான செல்வத்தை மக்களுக்கு கணக்கின்றி வாரிக் கொடுத்த செந்தமிழ் வள்ளலாகச் சீதக்காதி திகழ்ந்தார். இதனைப் புகழ்ந்து படிக்காசுப்புலவர் கீழ்கண்ட பாடலை பாடியிருக்கிறார் .

ஓர்தட்டி லேபொன்னு மோர்தட்டி லேநெல்லு மொக்கவிற்குங்
கார்தட் டியபஞ்ச காலத்தி லேதங்கள் காரியப்பேர்
ஆர்தட்டி னுந்தட்டு வாராம லேயென்ன தானத்துக்கு
மார்தட் டியதுரை மால்சீதக் காதி வரோதயனே.

மேலும் செய்தக்காதி நொண்டி நாடகம் மற்றும் உமர் கத்தாப் புலவர் எழுதிய செய்தக்காதி மரைக்காயர் திருமண வாழ்த்து என்ற இரண்டு இசுலாமியச் சிற்றிலக்கியங்கள் இன்றைக்கும் சீதக்காதியின் புகழ் பாடுவனவாக நமக்குக் கிடைக்கின்றன. படிக்காசு தம்பிரான் புலவர் பாடிய இன்னுமொரு பாடலில் சீதக்காதி வான்புகழ் வள்ளல்தன்மையை தெளிவுற வரையறுக்கிறார்

காய்ந்து சிவந்தது சூரிய காந்தி கலவியிலே
தோய்ந்து சிவந்தது மின்னார் நெடுங்கண்க டொல்பல நூல்
ஆய்ந்து சிவந்தது பாவாணர் நெஞ்ச மனுதினமும்
ஈந்து சிவந்தது மால்சீதக் காதி யிருகரமே…

சீதக்காதியின் மறைவுக்குப் பின்னர் செத்தும் கொடை கொடுத்தார் சீதக்காதி என்றதோர் சொல்வழக்கு தமிழகத்திலே இன்றும் நின்று நிலவுகின்றமையே அவரின் வள்ளல் தன்மைக்குச் சிறந்ததோர் எடுத்துக்காட்டாகும். படிக்காசுத் தம்பிரானின் கீழ்க்கண்ட இரங்கற்பா , தமிழ் புலவர்களுக்கும் சீதக்காதி மரைக்காயருக்கும் இருந்த உறவினை நமக்குத் தெளிவாகப் புலப்படுத்தும்.

மறந்தா கிலும் அரைக் காசும் கொடாத மாந்தர் மண்மேல்
இறந்தா வதென்ன! இருந்தா வதென்ன! இறந்து விண்போய்ச்
சிறந்தா ளுங்கா யல்துரை சீதக்காதி திரும்பி வந்து
பிறந்தா லொழியப் புலவோர் தமக்குப் பிழைப்பில் லையே..

அலிபாபாவும் 40 திருடர்களும் திரைப்படத்தில் பானுமதி பாடிய "அன்பினாலே ஆளவந்த அழகு பூபதி அமீர் பூபதி" பாடலின் சரணத்தில் "சிந்தை தன்னை கவர்ந்து கொண்ட சீதக்காதியே..." என்ற வரிகள் வருவதைக் கேட்டிருப்போம், 1956 ஆம் ஆண்டு டி.ஆர். சுந்தரம் இயக்கி, எம்.ஜி.ஆர், பானுமதி ஆகியோர் நடிப்பில் தென்னிந்தியாவில் முதல் முழு ஈஸ்ட்மெண்ட் கலரில் வெளிவந்த திரைப்படம்தான் அலிபாபாவும் 40 திருடர்களும். இதன் பாடலாசிரியர் மருதகாசி அவர்களுக்கும், சீதக்காதிக்கும் என்ன தொடர்பு என ஆராய்ந்ததில் இந்த திரைப்படத்தின் பாடல்கள் அனைத்துக்கும் பல்லவி அமைத்துக் கொடுத்து உதவியர், எழுத்தாளரும், கவிஞரும், சுதந்திரப் போராட்ட வீரரும், வள்ளல் சீதக்காதி வரலாறு என்ற நூலை எழுதியவருமான மறைந்த கவி. கா.மு. சரீஃப் அவர்கள். இந்தப் பாடலில் விந்தை ஒன்றும் பொதிந்திருப்பதைக் காணலாம். 8 ஆம் நூற்றாண்டில் படைக்கப்பட்ட அரேபிய இலக்கியக் காவியமான அலிபாபா கதையை தழுவி எடுக்கப்பட்ட இந்தத் திரைப்படத்தில் 17 ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த சீதக்காதி மரைக்காயரின் புகழைப் பறைசாற்றிய பின் வரலாற்றுப் பாத்திரத்தை முன் வரலாற்று கதைப் பாடலில் புகுத்தி கவி.கா.மு சரீஃப் நவீனம் நிகழ்த்தியிருப்பார்.

வள்ளல் சீதக்காதியின் வாழ்க்கை குறித்து பல நூல்கள் வெளிவந்திருக்கிறது. குறிப்பாக டாக்டர் ஹூசைன் நைனார் எழுதிய சீதக்காதி வள்ளல்., கவி. கா.மு. ஷரீஃப் எழுதிய வள்ளல் சீதக்காதி வரலாறு, கேப்ட்டன் அமீர் அலி எழுதிய வள்ளல் சீதக்காதியின் வாழ்வும் காலமும், டாக்டர் எஸ்.எம். கமால் எழுதிய செந்தமிழ் வள்ளல் சீதக்காதி, பாவலர் உசேன் எழுதிய செந்தமிழ் வள்ளல் சீதக்காதி அகப்பொருள் கோவை, டாக்டர் எஸ்.எம்.ஏ. காதர் எழுதிய சீதக்காதி பிள்ளைத் தமிழ் ,கவிஞர் ச.சி. நெ, அப்துர் ரஸாக், கவிஞர் ச.சி. நெ. அப்துல் ஹக்கீம் ஆகியோர் எழுதிய சேது நாட்டு பெரியதம்பி வள்ளல் சீதக்காதி ஆகியவை இதில் குறிப்பிடத்தக்கவை..

பஞ்சத்தில் சேதுமண் பட்டினி நோயில் பரிதவிக்க
அஞ்சற்க என்றே கரத்தால் படியை அளந்த வள்ளல்…

என்ற உசேன் பாவலரின் பாடலுக்கேற்ப தனது ஈகை குணத்தாலும், தமிழ்ப் பற்றாலும் புகழோங்கியவராகவும், பெரும் வணிகராகவும், சமூக நல்லிண‌க்கத்தின் சிகரமாகவும், வீரத்தின் பிறப்பிடமாகவும் திகழ்ந்த வள்ளல் சீதக்காதி மரைக்காயர் அவர்கள் தனது 48 ஆவது வயதில் கி.பி.1698 ஆம் ஆண்டு இவ்வுலகைவிட்டு மறைந்தார், வள்ளலின் பூத உடல் நடுத்தெரு குத்பா பள்ளியில் அடக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது.

18 ஆம் நூற்றாண்டில் கீழக்கரையில் வாழ்ந்த புலவர் பெருமக்களும் கூட சீதக்காதி வள்ளலின் வரலாற்றினை விரிவாகப் பதிவு செய்யாமல் போனது ஏன் என்று அறிய முடியவில்லை. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில் டாக்டர் ஹூசைன் நெய்னார் எழுதிய வள்ளல் சீதக்காதி என்ற நூல் வெளியாகும் வரை சீதக்காதி நொண்டி நாடகமும், சீதக்காதி திருமண‌ வாழ்த்தும், படிக்காசு தம்பிரான் புலவர் எழுதிய சரம கவிகளுமே வள்ளளின் வாழ்வு குறித்து பதிவு செய்திருந்தது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

- எஸ்.மஹ்மூது நெய்னா

Pin It

p j cherian PAMAபண்டைய சேரர்களின் துறைமுக நகரான முசிறியில், கடந்த பத்தாண்டுகளாக அகழாய்வு செய்து ஒரு இலட்சத்துக்கு மேற்பட்ட பொருள்களை வெளிக்கொண்டு வந்த பாமா என்ற நிறுவனத்தின் தொல்லியல் கல்வி நிறுவன இயக்குநர் பி.ஜெ. செரியன் (P.J.CHERIAN) இந்த அகழாய்வு குறித்து வெளிப்படுத்தும் விடயங்கள் மிக முக்கியமானவை. இன்று கேரளாவில் உள்ள பட்டணம் என்ற இடத்தில் இந்த அகழாய்வு நடத்தப்பட்டுள்ளது. இப்பகுதி பண்டைய சேரர் துறைமுக நகரான முசிறியின் ஒரு பகுதியாக இருந்துள்ளது. இந்நகரம் கிரேக்க இலத்தீன் இலக்கியங்களில் முசிறிசு என அழைக்கப்பட்டுள்ளது. அங்கு கண்டெடுக்கப்பட்ட ஒரு இலட்சம் பொருட்களில் ஒன்று கூட மதச்சார்பானதாக இல்லை எனவும், இந்நகரம் அன்று கிழக்கே சீனா முதல் மேற்கே உரோம் வரை வணிகம் செய்து வந்துள்ளது எனவும், தமிழகத்தில் கி.மு. 1000 வாக்கிலேயே நகர் மையங்கள் உருவாகத் துவங்கிவிட்டன எனவும் செரியன் கூறுகிறார்.

கிரேக்க இலத்தீன் இலக்கியங்களை நன்கு அறிந்த அமெரிக்க ஐரோப்பிய அறிஞர்கள், அன்று இந்த முசிறி நகரானது, இன்றைய நியூயார்க், இலண்டன், சாங்காய் போன்ற புகழ்பெற்ற பெரும்துறைமுக நகரங்களுக்கு இணையாக இருந்ததாகக் குறிப்பிடுகின்றனர் எனக் கூறுகிறார். உலகின் இன்றைய பெரும் துறைமுக நகரங்கள் இவை. அன்று முசிறி இன்றைய உலகின் பெருந்துறைமுக நகரங்களுக்கு இணையான நகராக இருந்துள்ளது. மேலும் இந்த முசிறி நகர் தென் சீனத்திலிருந்து, ஐரோப்பாவின் ஜிப்ரால்டர் சலசந்தி வரை, மத்தியதரைக்கடல், செங்கடல், இந்தியப்பெருங்கடல் ஆகியவற்றில் உள்ள 40 துறைமுக நகரங்களோடும், 30 வேறுபட்ட பண்பாடுகளோடும் நேரடித் தொடர்பில் இருந்ததற்கான உறுதியான சான்றுகள் கிடைத்துள்ளன எனவும், இவை வாசுகோடகமா இந்தியா வருவதற்கு 1500 ஆண்டுகளுக்கு முன் நடந்தவை எனவும் செரியன் கூறுகிறார். பூம்புகார், கொற்கை போன்றவை முசிறியைவிடப்பெரிய நகரங்கள். பெரிப்ளசு என்ற எகிப்திய பயணி கி.பி. முதல் நூற்றாண்டில் இந்தியாவின் கங்கைவரை சென்று திரும்பியவர். அவர் மேற்கு நாடுகளிலிருந்து தமிழகத்துக்கு வந்த கப்பல்களை விட, மிகப்பெரிய அளவிலும் மிக அதிக எண்ணிக்கையிலுமான கப்பல்கள் கிழக்கு நாடுகளுக்கு தமிழகத்திலிருந்து சென்று வந்தன என்கிறார். மேற்கே முசிறி இருந்தது என்றால் கிழக்கே அதைவிடப் பெரிதான பூம்புகார் இருந்துள்ளது. இவ்விரண்டுக்கும் இடையே கொற்கை இருந்துள்ளது. ஆகவே அன்றைய தமிழகம், உலகின் மிகப்பெரிய உற்பத்தி மையமாக, உலகளாவிய அளவிலான வணிக மையமாக இயங்கி வந்துள்ளது எனலாம்.

2006 முதல் 2016 வரை பத்துதடவை முசிறியில் அகழாய்வு செய்யப்பட்டது எனவும் 10 வருடங்களாக இதுவரை ஒரு விழுக்காட்டு அளவு பரப்புக்கே அகழாய்வு நடந்துள்ளது எனவும் இந்தியப்பல்கலைக்கழகங்கள் மட்டுமின்றி ஆக்சுபோர்டு, உரோம் போன்ற உலகின் புகழ்பெற்ற பல்கலைக்கழகங்களோடு இணைந்து இவ்வாய்வு நடைபெற்றது எனவும், இங்கு கீழடியில் கிடைத்தது போலவே செங்கல் அமைப்புடன் கூடிய கட்டடங்கள், கூரை ஓடுகள், செம்பு, தந்தம் போன்றவற்றால் செய்யப்பட்ட பொருட்கள் கிடைத்துள்ளன எனவும் முசிறியின் அகழாய்வு காலம் கி.மு. 500 முதல் 300 வரை எனவும் செரியன் கூறுகிறார். மேலும் அவர் 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன் தனித்த பண்பாட்டோடு தமிழ்மக்கள் வாழ்ந்துள்ளனர் எனவும், அன்று பெண்களுக்கு பெரும் சமூகப் பொறுப்புகள் அளிக்கப்பட்டிருந்தன எனவும், புத்தமதப் பரவலுக்கு முன் தமிழர்கள் வளமாக வாழ்ந்து வந்துள்ளனர் எனவும், அமலன் என்ற பிராமி எழுத்துப்பொறிப்பு தவிர மதம் சமயம் சார்ந்த அடையாளம் எதுவும் அங்கு காணப்படவில்லை எனவும்(அமலன் என்பது சமயச்சொல் அல்ல. அது ஒரு பெயர்ச்சொல். கொடுமணலில் கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டைச்சேர்ந்த பல வட இந்திய வணிகர்களின் பெயர் பொறித்த தமிழி எழுத்துப்பொறிப்புகள் கிடைத்துள்ளன), மிகவும் நாகரிகமான மக்கள் வாழ்ந்ததற்கு அடையாளமாக கழிப்பறைகள் கட்டப்பட்டு, பூமியின் மேற்பரப்பிற்கு கெடுதல் ஏற்படாத வகையில் கழிவுகளை வெளியேற்றி உள்ளனர் எனவும் கூறுகிறார். பண்டைய தமிழகம் என்பது ஆந்திரா, கர்நாடகா ஆகியவைகளின் தென்பகுதியையும், தற்போதைய தமிழகம், புதுச்சேரி, கேரளா ஆகிய பகுதிகளையும் கொண்டதாக இருந்துள்ளது எனவும் ஆனால் மற்ற மாநிலங்களில் தங்களின் முன்னோர்கள் குறித்தும், வரலாறு குறித்துமான புரிதல் இல்லை எனவும் அவர் கூறுகிறார். (1.தின மலர் நாளிதழ், நாள்: 4-11-2018 & 2.எம்.டி. சஜு(M.T. SAJU) என்பவர் செரியன் அவர்களிடம் எடுத்த பேட்டி).

முசிறியில் கிடைத்த ஒரு இலட்சம் பொருட்களில் மதம் சமயம் சார்ந்த பொருள் எதுவும் கிடைக்கவில்லை. கீழடியில் கிடைத்த பல ஆயிரம் பொருட்களிலும் மதம் சமயம் சார்ந்த பொருள் எதுவும் இல்லை. இவை எதைக் காட்டுகின்றன? முதலும், முடிவுமற்ற இப்பேரண்டம் என்றென்றும் இருந்து கொண்டிருக்கிறது என்பதால் படைத்தவன் ஒருவன் தேவையில்லை என்கிறார் எண்ணிய மூலவரும், தமிழ் அறிவு மரபின் தந்தையுமான தொல்கபிலர். பழந்தமிழ்ச் சமூகத்தின் அடிப்படையாக இந்தத் தொல்கபிலர், கணாதர் போன்றவர்களின் பொருள்முதல்வாத மெய்யியல் சிந்தனைகள் தான் இருந்தன என்பதை, ‘மூலச்சிறப்புள்ள தமிழ்ச்சிந்தனை மரபு’ என்ற எனது நூல் நிறுவியுள்ளது. இவைகளைத்தான் முசிறி, கீழடி அகழாய்வு முடிவுகள் உறுதி செய்கின்றன. தமிழகத்தில் கி.மு. 1000க்கு முன்பிருந்தே நகர, நகர் மைய அரசுகள் இருந்தன என்பதையும், அவை தங்களது உயர் தொழில்நுட்ப மேன்மை காரணமாக கி.மு. 8ஆம் நூற்றாண்டில் இருந்தே உலகளாவிய அளவில் வணிகம் புரிந்து வந்துள்ளன என்பதையும் எனது ‘பழந்தமிழ்ச் சமுதாயமும் வரலாறும்’ என்ற நூல் உறுதிசெய்துள்ளது. இவைகளையும் முசிறி, கீழடி அகழாய்வுகள் உறுதிப்படுத்தியுள்ளன.

எனது நூல்கள்: 1. மூலச்சிறப்புள்ள தமிழ்ச் சிந்தனை மரபு, கணியன்பாலன், தமிழினிபதிப்பகம், சூலை-2018, சென்னை(கைபேசி:8667255103).

  1. பழந்தமிழக வரலாறு, கணியன்பாலன், தமிழினிபதிப்பகம் சூலை-2018. சென்னை(கைபேசி:8667255103),
  2. பழந்தமிழ்ச் சமுதாயமும் வரலாறும், கணியன்பாலன், எதிர்வெளியீடு பதிப்பகம், சூன்–2016, பொள்ளாச்சி.

Note: PAMA – Institute for the advancement of Transdisciplinary Archaeological sciences

- கணியன் பாலன், ஈரோடு

Pin It

இராஜ்கௌதமன் அவர்களின் சங்ககாலத் தமிழ்ச் சமூகம் பற்றிய ஆய்வுகள் ஆழமாகவும், நுட்பமாகவும், தனித்தன்மையோடும் இருக்கின்றன. தமிழ் அறிவு மரபு பற்றிய அக்கறை கொண்டு இயங்கிவரும் தமிழர்கள் தனது கருத்துகளோடு வினை புரியவேண்டும் என்கிற அவருடைய நூலின் முன்னுரையில் தரப்பட்டுள்ள வேண்டுகோளுக்கு இணங்கி அவர் சங்ககாலம் பற்றியும், அக்கால வேந்தர்களின் காலம் குறித்தும் கூறியுள்ள சில கருத்துக்களுக்கு வினை ஆற்றியுள்ளேன். “பதிற்றுப் பத்து - ஐங்குறுநூறு, சில அவதானிப்புகள்” என்கிற தனது நூலில் திரு.இராஜ்கௌதமன் கீழ்க்கண்ட 9 விடயங்களைக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

rajgouthaman book on pathittrupathuதரை மற்றும் கடல்வழி வணிகம், வேளாண் மற்றும் தொழில்சார்ந்த பொறியியல், அரசாட்சி, நிர்வாகம், நில அளவை, அரண்மனை மாடங்கள், கோட்டைகள் தொடர்பான கட்டிடப்பொறியியல், நெசவு முதலான கைவினைத் தொழில் நுட்பம், உலோகவியல், முத்து, பவளம், அரியகல், பொன், வயிரம், மணி தொடர்பான ஆபரணத்தொழில் நுட்பங்கள் ஆகியவற்றில் வெகுவாக முன்னேற்றம் கண்டிருந்த சங்ககால சமூகத்தில் (கி.மு.300-கி.பி.200) எண்ணும் எழுத்தும் இல்லாமல் இருந்திருக்காது(1).

அரிய கல்மணிகள், கனிமங்கள், பொன் மற்றும் இரும்பு உலோகங்கள், பவளம், முத்து, மரங்கள், மணப்பொருட்கள், உணவுப்பொருட்கள், கால்நடைகள், விலங்கினங்கள், யானைத்தந்தங்கள் முதலியனவும் அவை சார்ந்த தொழில்நுட்பங்களும், உற்பத்திகளும் பெருத்த இலாபம் தரும் தொழில்களுக்கு அடித்தளமிட்டன; அங்காடி வணிகம் முதல் பெருங்கடல் வணிகம் வரை வணிகத் தொழில் வளர்ந்தது. புலவர் மரபிற்கு இந்தப் பரிமாணம் முக்கியமாகப்படவில்லை. வேளாண்மையை விவரித்த அளவிற்குக் கைவினைத் தொழில்நுட்பம், ஆபரணத் தொழில், ஆடைத் தொழில் வணிகம் ஆகியவை பாடல் நெறிக்குள் வரவில்லை(2).

கடல்வழி கலம் செலுத்திக் கீழை ஆசிய நாடுகளோடு, மேற்கே எகிப்து, பாபிலோனியா, உரோம சாம்ராஜ்யங்களோடு வாணிபம் புரிந்த தமிழர் பற்றி அயல் நாட்டார் குறிப்புகளும், ஆவணங்களும்(ஒப்பந்தம்) சான்று பகிர்கின்றன. யவனரோடு நடந்த கடல்வாணிபம் பற்றிய அகச்சான்றுகள் உள்ளன(3), (முசிறி-அலெக்சாண்ட்ரியா ஒப்பந்தம்).

காடு, மலை, கடறு(குன்றும் வனமும் சேர்ந்த இடம்) ஆகிய வளமற்ற பகுதி களில் இருந்து கிடைத்த அரிய பண்டங்களின் பொருளாதார மதிப்பும், வாணிகத்தால் கிட்டும் செலாவணி மதிப்பும் பற்றிப்புலவர் மரபும் பின் வந்த பெருநிலவுடைமை சார்ந்த வேளாண் உற்பத்தி முறையும்பெரிதாக எண்ணிப் பார்த்ததில்லை என்றே நினைக்கத் தோன்றுகிறது(4).

புதிய வேளாண் நாகரிகத்தில் தனி உடைமையைச்சேர்ப்பது ஆணுக்குரிய பெருஞ்சமூகக் கடமையாக, உயிரைப்போன்று இருக்கிறது(5).

கி.மு. 300 முதற்கொண்டே கங்கைச் சமவெளியில் உருவான மகதப் பேரரசில் தோன்றிய சமண-பௌத்த/வைதீக நெறிகளும் தருமங்களும் தமிழ்ச் சமுதாயத்திற்கு அறிமுகமாகி வந்துள்ளன(6).

பிராமி கல்வெட்டு வழி அறியலாகும் தமிழகம் சமணமயமான தமிழகம் போலத் தெரியும்(7).

புலவர் மரபால் பாடப்பட்ட வேந்தர்கள் ஒரு பத்துத் தலைமுறைகளைச் சேர்ந்தவர்கள் எனப் பலரும் கூறியுள்ளார்கள்(8).

சங்ககாலத்திலும் அதன்பின்னும் தக்காணத்தின் மையத்திலிருந்த பழம் பெரும் காடுகளில் தொன்மை வாய்ந்த பழங்குடி மக்கள் வாழ்ந்து வந்தார் கள் என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் ஒருமுகமாகக் கூறியுள்ளார்கள்(9).

நமது விளக்கம்:

முதல் 4 விடயங்களில் சொல்லப்பட்ட, சங்ககாலச் சமுதாயம், பொருள் உற்பத்தியிலும், தொழில் நுட்பத்திலும், உலகளாவிய வணிகத்திலும் ஒரு வளர்ச்சியடைந்த சமுதாயமாக இருந்தது. ஆனால் அவை குறித்தப் புரிதல் புலவர் மரபுக்கு இருக்கவில்லை. ஆதலால் சங்கப் பாடல்களில் அவைகளுக்குரிய இடம் தரப்படவில்லை என்கிற கருத்தில் நாமும் உடன்படுகிறோம். “ஒரு மொழியின் இலக்கியம் செவ்வியல் தரத்தை எட்டியுள்ளது என்றாலே, அக்காலகட்டத்தில் அம்மொழிக்கானச் சமூகம், அரசியல், பொருளாதாரம், வணிகம், தொழில், கலை, பண்பாடு ஆகிய பல துறைகளிலும் ஒரு உயர் வளர்ச்சியை எட்டிய, ஒரு வரலாற்றுக்கால உயர்நிலைச் சமூகமாக இருந்துள்ளது என்பதாகிவிடும். அது போன்றே பல துறைகளிலும் ஒரு உயர் வளர்ச்சியடையாத ஒரு மொழிச்சமூகம் செவ்வியல் தரமுடைய ஒரு இலக்கியக் காலகட்டத்தைப் படைக்க முடியாது” என்கிற நமது கருத்துப்படி தமிழ்ச் செவ்வியல் இலக்கியத்தைப் படைத்துள்ள தமிழ்ச் சமூகம் அரசியல், பொருளாதாரம், வணிகம், தொழில், கலை, பண்பாடு ஆகிய பல துறைகளிலும் ஒரு உயர் வளர்ச்சியை எட்டிய சமூகமாக இருந்துள்ளது என்பதை, “பழந்தமிழ்ச் சமுதாயமும் வரலாறும்” என்ற எனது நூலில் விரிவாக விளக்கி உள்ளோம். முதல் 4 விடயங்களில் இராஜ்கௌதமன் தமிழ்ச் சமூகத்தின் பொருள் உற்பத்தி, தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி, உலகளாவிய கடல்வணிகம் ஆகியவற்றை உறுதிப்படுத்தியுள்ளார்.

5ஆவது விடயத்தில் சொல்லப்பட்ட, ‘தனி உடைமைக்கான பொருள் சேர்ப்பது என்கிற வினை ஆடவனுக்கு உயிராக, பெருஞ்சமூகக் கடமையாக ஆகியிருந்தது’ என்பது வேளாண் நாகரிகத்தில் அல்ல, அதனை அடுத்து வளர்ந்த நகர-வணிக நாகரிகத்தில்தான் ஆகியிருந்தது. பொருள் சேர்ப்பது என்கிற வினை தான் ஆடவனுக்கு உயிர் எனில் அதற்கு தனி மனித சுதந்திரமும், தனி மனிதவளர்ச்சியும் ஆதரவு பெறவேண்டும். தமிழக அரசுகள் நகர்மைய அரசுகளாக, நகர-வணிக அரசுகளாக ஆகி, நகர-வணிக நாகரிகத்தை வளர்த்தெடுத்தன. நகர-வணிக நாகரிகம்தான் தனி மனித சுதந்திரத்தையும், தனிமனித வளர்ச்சியையும் வளர்த்தெடுக்கும், ஆதரிக்கும். ஆதிச்சநல்லூர் நகர நாகரிகத்தின் காலம் கி.மு. 2000 எனவும், கி.மு. 1500 வாக்கிலேயே அது ஒரு பெருந்தொழில் நகரமாக இருந்தது எனவும் தற்போதைய அறிவியல் ஆய்வு உறுதிசெய்துள்ளது. ஆகையால் தமிழகத்தில் நகர-வணிக நாகரிகம் கி.மு. 8ஆம் 7ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து நல்ல வளர்ச்சியைப் பெற்றிருந்தது. அதன் விளைவுதான் “பொருள் சேர்ப்பது என்கிற வினை தான் ஆடவனுக்கு உயிர்” என்கிற தமிழ்ச் சமூகத்தின் கருத்து.

ஆறாவது விடயத்தில் சொல்லப்பட்ட கருத்துப் பரிமாற்றங்கள், கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டிற்கு முன்பிருந்தே வடஇந்தியாவிற்கும் தமிழகத்திற்கும் இடையே நடந்து வந்தன. பேராசிரியர் நா. வானமாமலை, “புத்தர் காலத்திற்கு முன்பே தமிழகத்தில் பூதவாதம் என்கிற பொருள்முதல்வாதக் கருத்துக்கள் நிலவின. அதனைப் படிப்பதற்காக வட இந்தியத் தத்துவ அறிஞர்கள் தமிழகம் வந்தனர்” எனவும் சமற்கிருத நூற்சான்றுகளைக் கொண்டு உலகாயதம் தமிழகத்தில் மிகத் தொன்மையான காலத்திலிருந்து இருந்துவருவதாகத் தத்துவ அறிஞர் தட்சிண நாராயண சாத்திரி அவர்களும், பேராசிரியர் சக்கரவர்த்தி நயினார் அவர்களும் கூறியுள்ளதாகவும் குறிப்பிட்டுள்ளார்(10). புத்தர் வரலாற்றை விளக்கும் ‘அவதான சாதகம்’ என்கிற நூல் புத்தரின் தலைமைச் சீடரான சாரிபுத்தன் தமிழ் நாட்டில் ஐந்திரம் கற்றவன் என்கிறது(11). தமிழ் அறிவு மரபின் தந்தையான தொல்கபிலரின் எண்ணியம் கி.மு. 750வாக்கில் தமிழகத்தில் உருவாகி வடநாட்டில் பரவத்தொடங்கி விட்டது. சங்ககாலத்தின் இறுதியில் வைதீக, சமண பௌத்த மதக்கருத்துக்கள் போன்ற பல கருத்து முதல்வாத மெய்யியல்கள் பரவத் தொடங்கிய போதிலும், தமிழ்ச் சமூகத்தின் அடித்தளமாக கி.மு. 1000 முதல், பொருள் முதல்வாத மெய்யியல் கருத்துக்களே இருந்து வந்தன. தமிழகத்தின் பொருள்முதல்வாத மெய்யியல் கருத்துக்களின் சில கூறுகளை சமண, பௌத்த மதங்கள் உள்வாங்கிக்கொண்டன. பின்னர் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு முதல் சமண, பௌத்த, வைதீக மதங்கள் தமிழகத்தில் பரவின.

ஏழாவது விடயப்படி, சங்ககாலகட்டத்தில், சங்ககாலக் கல்வெட்டுகளில், சமண பௌத்த மதக்கருத்துக்கள் ஆதிக்கம் பெற்றிருந்தன என்ற தோற்றமும், சங்க இலக்கியங்களில், வைதீகக் கருத்துக்கள் ஆதிக்கம் பெற்றிருந்தன என்ற தோற்றமும் ஏற்படுகின்றன. ஆனால் தமிழகத்தில் சங்ககாலத்தில் பொருள்முதல்வாத மெய்யியல் கருத்துக்களே ஆதிக்கம் பெற்றிருந்தன. ஆதலால் சங்ககாலக் கல்வெட்டுகளை அல்லது சங்க இலக்கியங்களை வைத்து மட்டும் சங்க காலச் சமூகத்தை, அதன் வரலாற்றைப் புரிந்து கொள்வது என்பது குருடர்கள் யானையைப்பற்றி அறிந்துகொண்டது போலாகிவிடும். சான்றாக, முசிறி அகழாய்வில் கிடைத்த ஒரு இலட்சம் பொருட்களிலும், கீழடி அகழாய்வில் கிடைத்த பல ஆயிரம் பொருட்களிலும் மதம் சமயம் சார்ந்த பொருள் எதுவும் இல்லை. எனவே முசிறி, கீழடி அகழாய்வுகள் சங்க காலத்தில் பொருள்முதல்வாத மெய்யியல் கருத்துக்களே இருந்தன என்பதை உறுதி செய்கின்றன.

எட்டாம் விடயப்படி தமிழகத்தில் பத்து தலைமுறை வேந்தர்கள் இருந்தனர் என்பது உடன்பாடானது. ஆனால் அவர்களின் கால அளவு என்பது கி.மு. 350 முதல் கி.மு. 50 வரையான காலகட்டம். முதல் காலகட்டத்தில் குடவாயிற்கீரத்தனார், இரண்டாம் காலகட்டத்தில் மாமூலனார் என்கிற புலவர் வரிசையில் பரணர் நான்காம் காலகட்டம், நக்கீரர் ஏழாம் காலகட்டம், கோவூர் கிழார் பத்தாம்காலகட்டம் என பத்துத்தலைமுறைப் புலவர்கள் இருந்ததுபோலவே பத்துத் தலைமுறை வேந்தர்களும் இருந்துள்ளனர். எனது நூலில் இவை பற்றிய முழுத் தரவுகளும் தரப்பட்டுள்ளன.

ஒன்பதாம் விடயம் ஏற்கத்தக்கது. தக்காணத்தின் மையத்திலிருந்த பழம் பெரும் காடுகளில் வாழ்ந்த தொன்மை வாய்ந்த பழங்குடி மக்களில் ஒரு பிரிவினர்தான் களப்பிரர்கள். அவர்கள் வீரயுகக் காலத்துக்கு முந்தைய அநாகரிக நிலையில் வாழ்ந்தவர்கள். அவர்கள் மங்கோலிய செங்கிசுக்கான் போன்று திடீரென்று வலிமைபெற்று புரையோடிப்போயிருந்த, சீர் கெட்டிருந்த தமிழகத்தைத் தாக்கிக் கைப்பற்றிக் கொண்டார்கள்.

காலம் பற்றிய சில கருத்துக்கள்:

ஏறத்தாழ ஐந்நூறு ஆண்டுகளாக(கி.மு. 300-கி.பி. 200) இனக்குழு நிலையிலிருந்து மூவேந்தரின் வர்க்கபேதமான சமுதாயமாகத் தமிழ்ச் சமுதாயம் மாறிவந்துள்ளது(12).

பாணர் மற்றும் புலவர் மரபுகளின் பாடல்கள் பெரிதும் கி.மு. முதலாம் நூற்றாண்டிலிருந்து கி.பி. மூன்றாம் நூற்றாண்டின் பாதி வரைப்பட்ட காலத்தைச் சேர்ந்தவையாக உள்ளன(13).

சமணர் குகைகளில் காணப்படுகிற பிராமி கல்வெட்டுகளைத்தவிர, கி.மு. 300 முதல் கி.பி. 100 வரையுள்ள சங்ககாலத்தைப்பற்றி அறிய வேறு சாதனங்கள் கிடைக்கவில்லை(14).

பதிற்றுப்பத்துச் சேர வேந்தர்கள் ஏறத்தாழ கி.பி. 30 முதல் கி.பி. 230 ஆண்டுகால எல்லைக்குட்பட்டவர்கள்(15).

இந்த நான்குமே காலம் குறித்த விடயங்களாகும். கி.மு. 300 வாக்கில் இனக்குழு நிலையிலிருந்த தமிழ்ச் சமூகம், 500 ஆண்டுகால வளர்ச்சியில் மூவேந்தர்களின் வர்க்க சமூகமாக மாற்றம் அடைந்தது என்கிறார் இராஜ்கௌதமன். எனது நூலில் தொல்பழங்காலம் என்கிற இரண்டாவது தொகுதியில் அமெரிக்கச் சிவப்பிந்திய இனக்குழு, வட இந்திய ஆரிய இனக்குழு ஆகியவைகள் குறித்தும், இனக்குழு நிலையிலிருந்து நகர அரசுகளாக உருவான கிரேக்க உரோம சமூகங்கள் குறித்தும் அதே வழியில் நகர அரசுகளாக உருவான மூவேந்தர்கள் குறித்தும் சொல்லப்பட்டுள்ளது.

இறுதியில் சங்ககாலம் என்பது அரசு உருவாகி நிலைபெற்ற காலகட்டம் என்பது உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. தமிழகத்தில் கி.மு. 1000வாக்கில் வீரயுகம் முடிந்து சேர, சோழ, பாண்டிய அரசுகளின் உருவாக்கம் துவங்கிவிட்டது எனவும், சங்ககாலம் கி.மு. 750 முதல் கி.மு.50 வரை எனவும் சங்கம் மருவிய காலம் கி.மு.50 முதல் கி.பி.250 வரை எனவும் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. புத்தர், மகாவீரர் காலத்தைச் சேர்ந்த, பக்குடுக்கை நன்கணியார் அவர்களின் புறம்-194ஆம் பாடலின் காலம் கி.மு. 550. தொல்கபிலரின் காலம் கி.மு. 750. அவரது 6 பாடல்கள் சங்க இலக்கியத்தில் உள்ளன. ஆகவே சங்க இலக்கியத்தின் தொடக்க காலம் கி.மு. 750.

கி.மு. 300 முதல் கி.மு. 100 வரையான சங்ககாலம் குறித்து அறிய சங்க இலக்கியங்கள், மொழியியல், அகழாய்வுத்தரவுகள், நாணயங்கள், கல்வெட்டுகள், மெகத்தனிசு, சாணக்கியன் போன்றவரின் குறிப்புகள், எனப் பல சான்றுகள் உள்ளன. பொதுவாகப் பண்டைய கால வரலாற்றை அக்கால எழுத்துக்களில் இருந்து ஒரு விழுக்காடுதான் அறிய முடியும் எனவும், 99 விழுக்காடு வரலாற்றை அகழாய்வுகள் கொண்டுதான் நிரப்ப முடியும் எனவும் வரலாற்று அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். ஆகவே அகழாய்வுகள் கொண்டுதான் சங்ககால வரலாற்றை முழுமையாக அறிய இயலும். அந்த விதத்தில் திரு இராசன் அவர்களின் ‘தொல்லியல் நோக்கில் சங்ககாலம்’ போன்ற நூல்களும், கீழடி, முசிறி அகழாய்வுகளும் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன.

இரண்டாம் பதிற்றுப்பத்தின் சேர வேந்தன் இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன், அவனது தந்தை உதியன் ஆகிய இருவரும் நந்தர்கள்-மௌரியர்கள் காலத்தில் வாழ்ந்த வரலாற்றுப்பெரும்புலவர் மாமூலனாரால் பாடப்பட்டவர்கள் என்பதால் அவர்களின் காலம் கி.மு. 4ஆம் 3ஆம் நூற்றாண்டு. பதிற்றுப்பத்தின் இறுதிக்கால வேந்தனாகக் கருதப்படும் யானைக்கண்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் இரும்பொறை இறந்த ஆண்டு கி.மு. 163. இவை பற்றிய விரிவான தரவுகள் எனது நூலில் தரப்பட்டுள்ளன, ஆகவே பதிற்றுப்பத்து சேர வேந்தர்களின் காலம் கி.மு. 350 முதல் கி.மு.163 வரை. இதன் அடிப்படையில் பதிற்றுப்பத்தின் முதல் வேந்தனான உதியன் சேரலாதன் காலம் கிட்டத்தட்ட கி.மு.347 முதல் கி.மு.327 வரை என நாம் உறுதி செய்துள்ளோம். ஆனால் இராஜ்கௌதமன் போன்றவர்கள் உதியன்சேரலாதன் காலத்தை கி.பி. 30 என்கிறார்கள். கிட்டத்தட்ட இரண்டுக்கும் இடையே நான்கு நூற்றாண்டுகள் இடைவெளி உள்ளது. இவர்களின் கருத்துப்படி பதிற்றுப்பத்து, சேர வேந்தர்களின் காலம் கி.பி.30 முதல் கி.பி.230 வரை எனவும் முதல் கரிகாலன் முதலான பல சங்ககால ஆட்சியாளர்களின் காலம் கி.பி.க்குப்பின்தான் எனவும் கூறப்படுகிறது(16).

வரலாற்றில் காலத்தின் முக்கியத்துவம்:

வரலாற்றுப்பொருள் முதல்வாத ஆய்வு என்பதில் காலம் மிக முக்கியத்துவம் வகிக்கிறது. காலத்தை அறிய இயலாதபோது வேறு வழியில்லை. ஆனால் வரலாற்று ஆய்வு என்பது காலம் இல்லாமல் ஆய்வு செய்ய முடியாதது. காலத்தை அறியவும், சமூகத்தை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளவும் நாணயங்கள், கல்வெட்டுகள், இலக்கியத் தரவுகள், வெளிநாட்டு ஆய்வாளர்களின் குறிப்புகள், தொல்லியல், அகழாய்வுத் தரவுகள், மொழியியல்தரவுகள் ஆகியனவற்றை ஆய்வு செய்ய வேண்டும்.

சங்ககால வேந்தர்கள் வெளியிட்ட, சிறுகோளவடிவ நாணயங்களின் காலம் கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டு; சங்ககால வேந்தர்கள் வெளியிட்ட யானைச்சின்ன நாணயங்கள் காலம் கி.மு. 4ஆம் 5ஆம் நூற்றாண்டு; செழிய நாணயங்கள் காலம் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு; பெருவழுதி நாணயங்கள் காலம் கி.மு. 3ஆம் 4ஆம் நூற்றாண்டு; தலைவடிவப்பெருவழுதி நாணயங்கள் காலம் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி; மாக்கோதையின் நாணயம் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி; குட்டுவன் கோதை நாணயம் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டு எனபன நாணயவியல் ஆய்வாளர்களால் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. சங்ககால ஆட்சியாளர்கள் வெளியிட்ட நாணயங்களின் காலம் கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டு வரை வருகின்றது. நாணயங்களின் காலங்கள் மட்டுமல்ல, கல்வெட்டுக் காலங்கள், தொல்லியல் தரவுகள், மொழியியல், இலக்கியத் தரவுகள் எல்லாம் கி.மு.வில் வருகின்றன. ஆனால் நமது ஆய்வாளர்கள் சங்ககால ஆட்சியாளர்களின் காலத்தைக் கி.பி. முதல் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டின் இடைக்காலம் வரை எனக் கொள்கின்றனர். ஆனால் அவர்களே சங்ககாலம் என வரும்பொழுது கி.மு. 300 - கி.பி. 250 எனக் கொள்கின்றனர் (இராஜ்கௌதமன் சங்ககாலத்தின் மேல் எல்லையைக் கி.மு. 500 எனக் கொள்கிறார்). நமது ஆய்வுப்படி, சங்ககால வேந்தர்கள் அனைவரும் கி.மு. 50க்கு முன் ஆட்சி செய்தவர்களே. ஆகவே தொல்லியல், கல்வெட்டியல், நாணயவியல், மொழியியல், வரலாற்றியல் போன்ற பலதுறை ஆய்வுகளையும் இணைத்து செய்யப்படும் ஆய்வே முறையான அறிவியல் ஆய்வாக இருக்க முடியும்.

வைதீக மரபு சார்ந்த வரலாறு:

பேராசிரியர் வீ.அரசு அவர்கள் டாங்கே, நா.வானமாமலை போன்றவர்களை வைதீக மரபு சார்ந்த இந்திய வரலாற்றைக் கட்டமைக்கும் மனநிலை உடையவர்கள் என்கிறார்(17). இராஜ்கௌதமன் போன்றவர்களை என்ன சொல்வது? விளிம்புநிலை மக்களின் நிலையில் இருந்து எழுதுவதாகச் சொல்லிக் கொள்கிறார். ஆனால் வைதீக மரபு சார்ந்த வரலாற்றைக் கட்டமைக்கும் பணியைச் செய்து வருகிறார். இவரது நூல்களான “பதிற்றுப்பத்து-ஐங்குறுநூறு, சில அவ தானிப்புகள், பாட்டும் தொகையும் தொல்காப்பியமும் தமிழ்ச் சமூக உருவாக்கமும், கலித்தொகை - பரிபாடல் ஒரு விளிம்புநிலை நோக்கு” ஆகிய மூன்றும் வைதீக மரபு சார்ந்த வரலாற்றைக் கட்டமைக்கும் பணியைத்தான் செய்துள்ளன. சாத்திர நெறிப்பட்ட அனைத்தும் வட இந்திய, வைதீக மரபு சார்ந்தன என்கிற ஒரு பெருந்தவறான புரிதல் அவரிடம் உள்ளது. சாத்திர நெறிகள் அனைத்தும் தமிழ் மூலம் கொண்டன என்பதையும் அவைகளில் பெரும்பாலானவை பொருள்முதல்வாத மெய்யியலை அடிப்படையாகக் கொண்டவை என்பதையும் குறித்தப் புரிதல் அவரிடம் இல்லை.

இசைத்தமிழ்தான் இந்தியாவின் ஆதி இசை என்பது குறித்தும் பண்டைய தமிழ்ச் சமூகத்தின் பொருள்முதல்வாத மெய்யியல் சிந்தனைதான் இந்தியாவின் பொருள் முதல்வாத மெய்யியல் சிந்தனைக்கு அடிப்படை என்பது குறித்தும், எண்ணியம், உலகாயதம், சிறப்பியம், நியாயவியல், ஆசிவகம் போன்றவைகள் தமிழ் மண்ணில் தோன்றியவை என்பது குறித்தும் எனது நூலில் எழுதியுள்ளேன். தமிழகத்தின் சமண, பௌத்த மதங்கள் தமிழ்ச் சமூகத்தின் பொருள்முதல்வாத மெய்யியல் சிந்தனையை அழித்தொழிப்பதில் பெரும் பங்காற்றியுள்ளன என்பதையும் அவைகளை அழித்தொழிப்பதில் சமண, பௌத்த மதங்களின் பங்கை மணிமேகலை, நீலகேசி ஆகிய இரண்டு நூல்களிலும் காணலாம் என்பதையும் அவைகளின் அழிவு வைதீகத்தை தமிழகத்தில் வளர்த்தெடுத்தது என்பதையும், தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு அவை செய்ததாகச் சொல்வதெல்லாம் தமிழ்ச் சமூகத்தின் பொருள்முதல்வாத மெய்யியல் சிந்தனைகளின் விளைவுகளாகும் என்பதையும் சொல்லியுள்ளேன்.

பார்வை:

  1. பதிற்றுப்பத்து-ஐங்குறுநூறு, சில அவதானிப்புகள்”, திரு. இராஜ்கௌதமன், விடியல் பதிப்பகம், டிசம்பர்-2010, பக்:11, 12.
  2. ‘’ ‘’ ‘’ பக்: 47.
  3. ‘’ ‘’ ‘’ பக்: 142.
  4. ‘’ ‘’ ‘’ பக்: 47.
  5. ‘’ ‘’ ‘’ பக்: 141.
  6. ‘’ ‘’ ‘’ பக்: 4.
  7. ‘’ ‘’ ‘’ பக்: 11.
  8. ‘’ ‘’ ‘’ பக்: 12.
  9. ‘’ ‘’ ‘’ பக்: 45.
  10. நா. வானமாமலை, ‘தமிழர் பண்பாடும் தத்துவமும்’ அலைகள் வெளி யீட்டகம், சூலை-2008, பக்: 136, 137.
  11. தமிழர் இயங்கியல் தொல்காப்பியமும் சரக சம்கிதையும் முனைவர் க. நெடுஞ்செழியன், பாலம், 2009. பக்: 32, 146.

12, 13. “பதிற்றுப்பத்து - ஐங்குறுநூறு, சில அவதானிப்புகள்”, இராஜ்கௌதமன், விடியல் பதிப்பகம், டிசம்பர்-2010, பக்: 4.

  1. ‘’ ‘’ ‘’ பக்: 11

15, 16. “பதிற்றுப்பத்து-ஐங்குறுநூறு, சில அவதானிப்புகள்”, இராஜ்கௌதமன், விடியல் பதிப்பகம், டிசம்பர்-2010, பக்:14.

  1. தமிழர் பண்பாடும் தத்துவமும், நா.வானமாமலை, அலைகள் வெளியீட்டகம், வீ. அரசு, அவர்களின் அறிமுக உரை, பக்: 6, சூலை-2008.

சான்றாதார நூல்:

பழந்தமிழ்ச் சமுதாயமும் வரலாறும், கணியன் பாலன், எதிர்வெளியீடு, சூன் 2016, பக்: 766 – 774.

- கணியன் பாலன், ஈரோடு

Pin It

“சிறகிலிருந்து
பிரிந்த
இறகு ஒன்று
காற்றின்
தீராத பக்கங்களில்
ஓரு பறவையின்
வாழ்வை
எழுதிச் செல்கிறது.”

“அக்கினிக் குஞ்சைப் போல்
அகத்துள் எழும் பெரு நெருப்பு
பெருங்காட்டை அழித்துவிடும்
பிரளயமாய் பீறி எழும்
பேதமையைச் சுட்டெரிக்கும்.”

- பிரமிள்

ஐம்பத்தி எட்டு ஆண்டுகள் மட்டுமே இந்த உலகில் வாழ்ந்த பிரமிள் கலை, இலக்கியத்துக்காகவே வாழ்ந்தார். அவருக்கு வேறு தொழில்கள் தெரியாது. ஓவியம் போன்ற நுண்கலைகளிலும் ஈடுபாடு இருந்தாலும் கலை இலக்கியம் தான் அவரது முக்கிய மூச்சாக இயங்கியது. இதனால் அவருக்கு பசி, பட்டினி எல்லாம் பழக்கமானது. ஆன்மீக உரம் அவருக்கு உளப்பலத்தைக் கொடுத்தது. அதனால் தைரியமாக இந்த உலகத்தை எதிர் கொண்டார். எந்தப் பெரிய கொம்பனாக இருந்தாலும் சரி, சாதாரண எலும்பனாக இருந்தாலும் சரி தயவு தாட்சண்யம் பார்க்காமல் நேர்மையாக விமர்சனம் செய்தார். இதனால் தன் மீது எறியப்பட்ட அம்புகளை எல்லாம் அடித்து நொறுக்கி வீழ்த்தினார். தனி ஒருவனாக வீர்யம் மிக்க படைப்பாளியாக உயர்ந்து நின்றார். தமிழின் மகத்தான படைப்புக் குரல் இவருடையது. தமிழில் கவிதை விமர்சனத்துறை வளரவில்லை என்ற வசை இவரால் ஒழிந்தது. நவீன தமிழ் இலக்கியப் படைப்புகளை, கருத்தாக்க அடிப்படையில் அணுகி , தரநிர்ணயம் செய்வதில் தாட்சண்யம் காட்டாத விமர்சகர். இவருடைய விமர்சன வீச்சால் நவீன தமிழ் இலக்கிய மதிப்பீடுகளில் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. கவிதைக் கோட்பாடுகள், அடிப்படைகள், உத்திகள் பற்றிப் பல விஷயங்களை ஆழமாகப் பேசும் கட்டுரைகளை பிரமிள் படைத்தார். கவிதை நூல்களுக்கு இவர் எழுதிய முன்னுரைகளில் கூட கவிதை பற்றிய ஆழ்ந்த புரிதல்களைக் காண முடியும். கவிதைகளை அணுகும் முறைகளைக் கற்றுத்தந்த நவீன ஆசான் என்று கூட இவரைக் கூறலாம்.

pramilதமிழில் வசன கவிதை என்னும் பெயரில் தொடங்கி, புதுக்கவிதை என்னும் பெயரில் நடந்த ஓர் இயக்கத்தில் ‘எழுத்து’ பத்திரிகையில் எழுத ஆரம்பித்து 1997 ஆம் ஆண்டு வரை தீவிரமாகச் செயல்பட்டவர். புதுக்கவிதையில் படிமங்களை அதிகமாக உபயோகிக்கத் தொடங்கியவராக அறியப்பட்டு ‘படிமக் கவிஞர் ’ என்று அழைக்கப்பட்டார். தமிழ்ப் புதுக்கவிதையின் முன்னோடிகளில் ஒருவர் இவர்.

இலங்கை திருகோணமலையில் கணபதிப்பிள்ளை விருட்சலிங்கம் (தர்மராஜன்) - அன்னலட்சுமி வாழ்விணையருக்கு மகனாக 20.04.1939 ஆம் நாள் பிறந்தார். பிரமிளின் இயற்பெயர் சிவராமலிங்கம். திரிகோணமலையில் இராமகிருஷ்ணா மிஷன் பள்ளியில் தமது தொடக்கக் கல்வியை கற்றார்.

பள்ளியில் படிக்கும் போதே , ‘யாழ்’ என்னும் கையெழுத்துப் பிரதியில் கவிதைகளையும் , ஓவியங்களையும், மரபுக்கவிதைகளையும், கதைகளையும், சித்திரத் தொடர்களையும் எழுதியுள்ளார்.

1960 களின் பிற்பகுதியில் பிரான்சுக்குச் செல்லும் நோக்கத்துடன் தமிழகம் வந்தார். ஆனால், பிரான்சுக்குச் செல்லாமல் தமிழகத்திலேயே தங்கிவிட்டார்.

வாசிங்டன் ஸ்கூல் ஆப் ஆர்ட்ஸ் என்னும் நிறுவனத்தில் அஞ்சல் வழியில் சித்திரக்கலையைக் கற்றார்.

எழுத்து, கொல்லிப்பாவை, மீறல் , லயம், அஃக், சதங்கை, யாத்ரா, படிமம், கற்குதிரை, திசைநான்கு, கனவு, நவீன விருட்சம், அரும்பு, பசுமை முதலிய இதழ்களில் இலக்கிய விமர்சனக் கட்டுரைகள் எழுதினார்.

பிரமிள் கவிதை, கட்டுரை, சிறுகதை, ஓவியம், சிற்பம், களிமண் சிற்பம், நாடகம், மொழிபெயர்ப்பு, விமர்சனம், ஆன்மிகம், சோதிடம், எண் கணிதம் என விரிந்த பல தளங்களில் இயங்கியவர்.

லஷ்மி ஜோதி, இலக்குமி இளங்கோ, கௌரி, பூம்பொற்கொடி இளங்கோ, பிருமிள், பிரமிள் பானு , அரூப் சிவராமு முதலிய புனை பெயர்களில் எழுதியுள்ளார்.

தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் அரசியல் ஆலோசகர் ஆண்டன் பாலசிங்கத்துடன் இணைந்து ‘தமிழீழத்தில் ரணகளம் ’ என்ற புகைப்படத் தொகுப்பு நூலை எழுதி வெளியிட்டார். தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் வெளியீட்டுப் பிரிவில் சில காலம் பணியாற்றினார்.

பிரமிள் எழுதி அளித்துள்ள படைப்புகள், கவிதைத் தொகுதிகள்: கண்ணாடியுள்ளிருந்து , கைப்பிடியளவு கடல், மேல்நோக்கிய பயணம், பிரமிள் கவிதைகள், சிறுகதை தொகுப்பு: லங்காபுரி ராஜா, யாழ் கதைகள் ( சிறுவர் கதைகள்), தியானதார, மார்க்சும் மார்க்சியமும் - பீட்டர் வோர்ஸ்லி (தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு) வானமற்ற வெளி : கவிதை பற்றிய கட்டுரைகள், பாதையில்லாப் பயணம் : (ஆன்மிக மறைமுகஞானப் படைப்புகள்), விடுதலையும் கலாச்சாரமும்: (மொழி பெயர்ப்பு படைப்புகள்), ஸ்ரீலங்காவின் தேசியத் தற்கொலை, காலவெளிக் கதைகள் ( அறிவியல் கட்டுரைகள்), வெயிலும் நிழலும் ( இலக்கிய விமர்சனக் கட்டுரைகள்) , வரலாற்றுச் சலனங்கள் (சமுதாயவியல் கட்டுரைகள்), எதிர்ப்புச் சுவடுகள் ( பேட்டிகள், உரையாடல்கள்), அறைகூவல் (இலக்கிய அரசியல் எழுத்துக்கள்),தமிழின் நவீனத்துவம் (எழுத்து இதழில் வெளிவந்த கட்டுரைகள்), சூரியன் தகித்த நிறம் ( மொழி பெயர்ப்புக் கவிதைகள்) , ஆயி , பிரசன்னம் (குறுநாவல்கள்) , நட்சத்திரவாஷி ( நாடகம்), விமர்சன ஊழல்கள் (நேர் காணல்கள்), விமர்சணாஸ்ரமம் ( கட்டுரைத் தொகுப்பு), விமர்சன மீட்சிகள் , பிரமிள் படைப்புகள்: தொகுதி 1 ( கவிதைகள்), பிரமிள் படைப்புகள்: தொகுதி 2 ( கவிதைகள் , நாடகங்கள்), பிரமிள் படைப்புகள்: தொகுதி 3 ( விமர்சனக் கட்டுரைகள்), பிரமிள் படைப்புகள்:தொகுதி 4 (விமர்சனக் கட்டுரைகள்), பிரமிள் படைப்புகள்:தொகுதி 5 (பேட்டிகளும், உரையாடல்களும்), பிரமிள் படைப்புகள்: தொகுதி 6 (மொழி பெயர்ப்பு , அறிவியல், ஆன்மிகம்) முதலியவைகளாகும்.

வானமற்ற வெளி (கவிதைத் தொகுப்பு) – பிரமிள் (தொகுப்பு கால சுப்ரமணியம்). கவிதை தொடர்பான 35 கட்டுரைகளை உள்ளடக்கிய இத்தொகுதியில், புதுக்கவிதையையும் ந.பிச்சமூர்த்தியையும் நிறுவுவதற்காக மட்டுமே பதினோரு கட்டுரைகள் எழுதப்பட்டுள்ளன. ஓளவை , பாரதி, பசுவய்யா, சி. மணி, நாரணோ ஜெயராமன், கால சுப்ரமணியம், தேவதேவன், விக்ரமாதித்யன், சமயவேல், ரமேஷ்-பிரேம் என மூத்த சமகால இளைய கவிஞர்கள் குறித்த பிரமிளின் கட்டுரைகளும் இத்தொகுதியில் இடம் பெற்றுள்ளன.

பிரமிள், படைப்பை இயற்கைக்கு நிகரானதாய், முழுமையானதாய், கலைஞனின் மனோதர்மத்தை வெளியிடும் கருவியாக , உயர்ந்த போதம் உருவாக்கும் அழிகியலாய் காண்கிறார்.

‘லங்காபுரி ராஜா’ என்னும் குறுநாவல் ஈழத்தின் விடுதலைப் போராட்டம் சார்ந்து எழுதப்பட்டுள்ளது. இக்குறுநாவல் ‘தினமணி கதிர்’ இதழில் தொடராக வெளிவந்தது. சிறுகதையின் திருமூலர் என்றழைக்கப்படும் மௌனியின் சிறுகதைத் தொகுப்புக்கு தமது 28 ஆவது வயதிலேயே முன்னுரை எழுதி அளித்துள்ளார். ‘ஆயி’ என்னும் குறுநாவல் கன்னியாகுமரி, சேலம் மாவட்டங்களில் வழங்கும் அம்மன் பற்றிய உண்மைச் சம்பவங்களை, சடங்குகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

‘கவிதைக் கோட்பாடுகளும் பாரதி கலையும்’ என்ற தலைப்பில் இவர் எழுதிய கட்டுரை, பாரதியை மதிப்பீடு செய்து வெளிவந்தவைகளில் மிக முக்கியமானது எனத் தமிழ்கூறும் நல்லுலகம் பாராட்டியது.

க.நா.சு தமிழில் சிறந்த சிறுகதைகளைத் தொகுத்து ஆங்கிலத்தில் வெளியிட்ட நூலில் பிரமிள் எழுதிய ‘சந்திப்பு ’ சிறுகதை இடம் பெற்றுள்ளது.

பிரமிள் எழுதிய நாடகங்களுள் ‘நட்சத்திரவாஷி’ இவருக்கு பெரும் புகழை ஈட்டிக் கொடுத்தது. இந்நாடகம் முதன் முதலில் பேராதனை பல்கலைக்கழகத்தில் அதன் தமிழ்ச்சங்க பொன்விழா சிறப்பு நிகழ்வில் மேடையேற்றப்பட்டு பெரும் வரவேற்பை பெற்றது. அதன்பின் கொழும்பில் இயங்கிய பாலேந்திராவின் அவைக்காற்று கழகத்தினால் கொழும்பில் மேடையேற்றப்பட்டது. பின்னர் அவைக்காற்று கழகம் மூலம் லண்டனிலும் மேடையேற்றப்பட்டது.

பிரமிளின் சில கவிதைகள்

எல்லை
கருகித்தான் விறகு
தீயாகும்

அதிராத தந்தி
இசைக்குமா ?

ஆனாலும்
அதிர்கிற தந்தியில்
தூசி குந்தாது.

கொசு
நெருப்பில் மொய்க்காது.

தாசி
குங்குமம், கூந்தலில் மலர்,
‘குலக்கொடி நான்
ஆனால் இது
பசிக்கொடுமையில் ‘ என்றாய்.
எனவே நான்
பேரம் பேசவில்லை.
உன் கண்களும்
அரையிருளில்
உனது புருவ நிழலில்
தெரியவில்லை.
மனசைக் கீறியது
இருளின் திருட்டு விழிப்பு
தசையைத் தீண்டிற்று
தாம்பூலச் சகதி.
இருபது ரூபாய்களுக்கு
எனதின்பம் உனதுதரத்துள்
எரிகற் தாரையாய்
சீறி விழுந்தது.

 

குமிழிகள்
இன்னும்
உடையாத ஒரு
நீர்க்குமிழி
நதியில் ஜீவிக்க
நழுவுகிறது.

கைப்பிடியளவு
கடலாய் இதழ்விரிய
உடைகிறது
மலர் மொக்கு.

இருபத்திநாலு மணிநேர இரவு

பகலைச்
சட்ட பூர்வமாகச் சதுரமிட்ட
ஜன்னல்களில்
நடுநிசியின் ரௌடி நிழல்கள்.

பதுங்காமல்
பவிஷீடன் பவனிவரும்
ஓநாய் பற்களுக்கு
இரும்பு வளைவுகளாய்
ராணுவப் பாதுகாப்பு.

இருமை தாண்ட விரதமெடுத்துத்
தலைமழித்த பிட்க்ஷீ மடத்தில்
மலர்ச்செடி சிலிர்ப்புகள் கூட
ராஷஸத் தலைப் பரட்டைகளாகின்றன.
குழந்தை வீறிடுகிறாள்.

நாளாந்த நாகரீகத்தின்
ஒளிச்சதுரம் உடைந்து
வீட்டினுள் சிதறுகிறது
சட்டத்தின் கரம் எறிந்த
பெட்ரோல் வெடி.

குழந்தமை கற்பிழந்து
பயங்கரம் முதிர்கிறது.
உலகின் ஊமைச் சட்டங்கள்
வீறிட்டு அழும்
பெண்குரலைச் சுற்றி
உதவியற்ற
அமைதிப் பிராந்தியமாகின்றன.
விடிவின் திசையற்று
ஒரு சமூகத்தின் உயிரை சூழ்கிறது
இருபத்தி நாலு மணிநேர
இருள்.

கண் முன்னால் தாய்தங்கை
கழுத்தறுபடக் கண்டவனின்
பிஞ்சுக் கை பிடித்த
துப்பாக்கி இரும்பில் மட்டும்
நஷத்திரங்களின்
ஓளிக் கண்ணீர்த்துளி ஒன்று
உதயத்தை நோக்கிப்
பிரவஹிக்கிறது
நெருப்பாக.

இழையோடும் மனிதாபிமானம்

“ வைரம் நிறுத்தது
போன்ற சொற்கள்
சொற்களின் விளிம்பில்
வானவில் நயங்கள்
உணர உணர
விரிகின்ற கருத்தாழம்
உவமைகளை உருவங்களாக்கி
உருவங்களைப்
படிமங்களாக்கும் நேர்த்தி
அறிவியலின் ஒளிச்சாயல்
வரலாற்றின் ஏடுகளை
ஈரமாக்கித் துளும்பும் சோகம்
அதற்குள் பொதிந்து
இழையோடும் மனிதாபிமானம். ”

நீதிப் பண்புக்கு முரணாக அழகினை அனுசரிக்கும் இயல் எதுவும் இருக்க முடியாது . விமர்சனத்தின் கண்ணில் மண்ணைத் தூவிவிட்டு, அநீதியே அழகியலாக வடிவெடுக்க இடமில்லை. ஆயினும், இல்லாமையற்ற, சமூக ஏற்றத் தாழ்வுகள் அற்ற பகுத்தறிவுப் பூர்வமான இயக்கங்களை வேரறுக்கும் ஏற்றத் தாழ்வுக் கங்காணிகள் இந்தியாவில் அழகியலை வர்ணாஸ்ரமச் சார்புள்ள இயலாகவே பயின்று வந்திருக்கின்றனர். காரணம், வர்ணாஸ்ரமமே தர்மம் நீதி நியதி என்ற இந்திய மனோவியாதி மண்டலத் தொடர்ச்சியாகும்”. ‘ விமர்சன மீட்சிகள் ’ என்ற கணையாழி கட்டுரையில் பிரமிள் இந்திய இலக்கிய விமர்சனம் குறித்து பதிவு செய்துள்ளார்.

“பிரமிளின் படிமவியல் 2000 வருட தமிழ்க் கவிதைச் சரித்திரத்தில் புதுமையானது. உரைநடையின் அதிகபட்ச சத்தியத்தை நிறைவேற்றியவர்.” என ‘எழுத்து’ இதழ் ஆசிரியர் சி.சு.செல்லப்பாவும், “நவீன தமிழ் இலக்கியத்தின் மாமேதை” என நாவலாசிரியர் தி.ஜானகிராமனும் புகழ்ந்துரைத்து உள்ளனர். “பிரமிள் தமிழ்க் கவிதையின் தனிப்பெரும் ஆளுமை” என எழுத்தாளர் எஸ். ராமகிருஷ்ணன் தமது கட்டுரையில் பதிவு செய்துள்ளார்.

“புதுக் கவிதை தொடர்பான அதிகபட்ச பிரக்ஞையும் , மரபின் செழுமையும், சமத்காரப் பண்பும், தனித்துவமான படிம வெளியீட்டு முறையையும் பெற்றவர் பிரமிள். ” என விமர்சகர் சங்கர ராம சுப்ரமணியன் பதிவு செய்துள்ளார்.

“இன்றைய தமிழ் இலக்கிய நிலையைப் பற்றி விமர்சன பூர்வமாக நிர்ணயிக்கும் முதல் கட்டுரை மௌனியின் கதைக்கு பிரமிள் எழுதிய முன்னுரை, ‘எழுத்து’ சஞ்சிகை மூலம் நமக்குக் கிடைத்த விமர்சகர். அவரது நடை சிந்தனைத்துடிப்பு மிக்கது. நுணுக்கமும், ஆழமும், உடையது . அவர் எழுத்து மேல்நாட்டு இலக்கிப் பரிச்சயத்தால் வளம் பெற்றது. ” எனக் கவிஞர் நகுலன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

“தற்காலத் தமிழ்க் கவிதையில், படைப்பாற்றலில் முன்னணியில் உள்ளவர் பிரமிள் என்பதில் ஐயமில்லை. இவரது படிமங்கள், வைரப்படிமங்கள் தமிழ்க் கவிதைக்கு ஒரு சொத்து. இவரது கவிதைக்குகள் மெய்யியல் பெற்றிருகூகும் ஆற்றலில் தான் இவரது உயர்நெறி தென்படுகிறது” என ஆய்வாளர் கோவை ஞானி பதிவு செய்துள்ளார் .

“தமிழின் முக்கிய எழுத்தாளர்களில் ஒருவரான பிரமிள், இங்குள்ள இலக்கிய மைய நீரோட்டத்தால் முழுமையாக வரவேற்கப்பட்டவர் அல்ல. அவர் வாழும் காலத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பல்வேறு தமிழ்ச் சிறுகதைத் தொகுப்புகளில் அவரது கதைகள் தவிர்க்கப்பட்டன. பரிசுகள், நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றால் அங்கீகரிக்கப்படாத ஒரு விளிம்புநிலை எழுத்தாளராக வாழ்ந்து மடிந்தவர் அவர் ” என்று விமர்சகர் பேராசிரியர் அ. மார்க்ஸ் தமது கட்டுரை ஒன்றில் பிரமிளைப் பற்றி பதிவு செய்துள்ளார்.

நுண்ணிய பார்வையிலான ஒரு சூழலை உருவாக்கி, அதற்கு மிக மிக குறைந்தளவிலான கனமான சொற்களைக் கொண்டு கோர்த்து மொத்த வடிவத்தையும் ஒரு கவிதையாக்கும் தனித்திறம் பிரமிளுக்கு வாய்த்திருக்கிறது.

பிரமிள் தன் கவிதைகள் ஒவ்வொன்றிலும் மிகப் பெரும் வார்த்தை ஜாலத்தை நிகழ்த்திக் காட்டிக் கொண்டிருக்கிறார். வார்த்தைகளின் கூட்டுக்குள் தன் சுயம் மறைத்தபடி மிகப்பெரும் பிரளயமாய் வெடித்துக் கிளம்புகின்றன அவரது கவிதைகள்.

பிரமிளின் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் எதையோ சொல்ல விரும்புகின்றது. அதையும் தாண்டி மிக ஆழமாக எதையோ உணர்த்தி நிற்கின்றது. உண்மை நிலையிலிருந்து விலகி ஓர் இலட்சிய கோபுரத்தின் ஆணியடித்தது மாதிரி உட்கார்ந்திராமல் இயல்பு வாழ்வை தன் கவிதைகளில் மையப்படுத்தி இருக்கிறார் பிரமிள். எப்போதும் முடிவற்ற வெளியை நோக்கியபடி இருக்கும் இவரது பார்வை அன்றாட வாழ்வின் ஒவ்வொரு சிறு அசைவையும் மிக உன்னிப்பாகப் பார்க்க வல்லது. நான் எல்லோருக்குமாகத்தான் எழுதியிருக்கிறேன் என்று சொல்லாவிட்டாலும் அவரது கவிதைகள் நம் அனைவருக்குமானது. என ‘இலங்கையில் தமிழ்க் கவிதைகள் ஒரு பார்வை’ என்னும் கட்டுரையில் எழுத்தாளர், விமர்சகர் பூங்குழலி வீரன் பதிவு செய்துள்ளார்.

தமிழ் விமர்சனப் போக்கிலிருந்து தனித்தொலித்த குரல் இவருடையது. வெவ்வேறு வகைப்பட்ட விமர்னப் போக்குடைய க.நா.சு. போலவோ , சி.சு. செல்லப்பா போலவோ இல்லாமல் இலக்கியக் கருத்தாக்க அடிப்படையில் படைப்பினை அணுகித் தர நிர்ணயம் செய்தவர் பிரமிள். இவருடைய வருகைக்குப் பின், நவீன தமிழ்ப் படைப்புகள் பற்றிய மதிப்பீடுகளில் பெரும் மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன.”
“பிரமிள் தீவிரமான மனேபாவத்துடன் நிகழ்வுகளை எதிர் கொள்பவர். எந்த ஒரு கால கட்டத்திலும் எந்த ஒரு சந்தர்ப்பத்திலும் கலை இலக்கிய நிறுவனங்களின் அதிகாரப் பிரதிநிதிகளுடன் மருந்துக்குக்கூட உறவு வைத்துக் கொள்ளதவர் . அவருடைய கலை இலக்கிய மனோபாவம் மதிக்கப்பட வேண்டியது. போற்றப்பட்ட வேண்டியது. தமிழின் மகத்தான படைப்புக்குரல் இவருடையது. எழுத்தாளர் சி. மோகன்.

“தமிழ்ச் சமூகம் கொண்டாடிப் பெருமிதம் கொள்ள வேண்டிய நவீன தமிழ்க்கவி பிரமிள். 2000 ஆம் ஆண்டு வளமான தமிழ்க் கவிதை மரபு செறிவும்-குறிப்பாக சங்கக் கவிதை மரபு – தனதான கவித்துவ மேதமையும் முயங்கியதில் வெளிப்பட்ட கவி. நவீன தமிழ்க் கவிதை இத்தகையோர் படைப்பு ஆளுமையைக் கொண்டிருந்தும் அறிந்து கொண்டாட முடியாத நம் பேதமை இன்றைய சமூக அவலங்களில் ஒன்று. ” என எழுத்தாளர் சி.மோகன் பதிவு செய்துள்ளார்.

“தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் , பிரமிள் கதைகள் தவிர்க்க முடியாத தனியிடம் வகிப்பவை. புதுமைப்பித்தனுக்குப் பிறகு அவரைப் போன்ற ஒரு படைப்பாளுமை பிரமிள். சமூக விமர்சனமும் , அங்கதக் கூர்மையும் கொண்ட கதைகளை, ருசிகரமும் ஆனந்தமும் கொண்ட கதைகளை எழுதியவர் பிரமிள் – கூடுதலாக இவரிடம் ஆன்மிக ஆழமும் இணைந்து விடுகிறது. ”

“கவிதையிலும் விமர்சனத்திலும் தமிழின் முதன்மைத் திறனாளியாக மதிக்கப்படுகிறவர் அவர். அவருடைய கதைப்பிரபஞ்சம் , அவருடைய வாழ்நாளில் முழுமையாகப் புத்தக ரூபத்தில் வாசகர்களுக்குக் கிடைக்காதது பெரும் குறையே. அப்படி வெளிவந்து இருந்தால் சிறுகதையில் பிரமிளின் சாதனை முன்பே நிறுவப்ட்டிருக்கும். ” என பேராசிரியர் காலசுப்ரமணியம் தமது ஆய்வில் பதிவு செய்துள்ளார்.
பேராசிரியர் காலசுப்ரமணியம் பிரமிள் கவிதைகளை ஆய்வு செய்து முனைவர் பட்டம் பெற்றுள்ளார். பிரமிளின் அனைத்துப் படைப்புகளையும் தொகுத்து பதிப்பித்து ஆறு தொகுதிகளாக வெளியிட்டுள்ளார். ‘இந்து தமிழ்’ நாளிதழ் தனது இலக்கிய விழாவில் ‘பிரமிள் விருது ’ என்ற பெயரில் படைப்பாளிகளுக்கு விருது வழங்கி சிறப்பித்து வருகிறது.

கண்டி-பிரான்சு நட்புறவுக் கழகத்தின் சார்பாக 1971 ஆம் ஆண்டு பிரமிளின் ஓவியக் கண்காட்சி கண்டியில் நடை பெற்றது.

நியூயார்க் விளக்கு அமைப்பு ‘புதுமைப் பித்தன் விருது ’ அளித்து இவரைச் சிறப்பித்துள்ளது. கும்பகோணம் சிலிக்குயில் அமைப்பு இவருக்கு ‘ புதுமைப்பித்தன் வீறு ’ எனும் விருது வழங்கிப் பாராட்டியுள்ளது.

தமிழகத்தில் வாழ்ந்த காலத்தில் அவரது வாழ்க்கை ஒரு துறவு நிலையில் அமைந்திருந்தது என்று கூறலாம். அவரது சொத்துக்கள் எனக் கூறினால் புத்தகங்கள் மட்டுமே. நண்பர் பலரும் அவருக்கு உதவி செய்தனர்.

புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்டு வேலூர் அருகில் உள்ள கரடிக்குடி என்னும் கிராமத்தில் 06.01.1997அன்று காலமானார். அங்கு அவரது நினைவு கல்லறை உள்ளது.

- பி.தயாளன்

Pin It