தமிழரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணியைக் காரவேலன் உடைத்தான் என அவனது அத்திக்கும்பாக் கல்வெட்டு குறிப்பிடுகிறது. உண்மையில் தமிழக அரசுகளின் ஐக்கிய கூட்டணியில் ஏற்பட்ட முரண்பாடுகளால் அது அப்பொழுது தற்காலிகமாக உடைந்து போயிருக்க வேண்டும். அவன் தனது ஆட்சிக்காலத்தின் ஆரம்பம் முதல் தமிழரசுகளை கலிங்கத்தில் இருந்து துரத்தவேண்டும் என முடிவு செய்திருந்தான். அதற்கு அவன் தக்க தருணம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். தமிழ் அரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணி உடைந்து போனதை அறிந்து கொண்ட காரவேலன், இதுதான் தக்க தருணம் என்பதை உணர்ந்து தமிழ் அரசுகளின் காவல் அரணாக இருந்த பித்துண்டா நகரத்தைத் தாக்கிக் கைப்பற்றிக்கொண்டான். அன்று தமிழ் அரசுகள் மட்டுமே பெரும் கடற்படைகளைக் கொண்டிருந்தன. பெரும் கடற்படைகளைக் கொண்டு கடற்கரையோர நகரங்களைக் கைப்பற்றுவது அல்லது அவைகளைக் கொள்ளையடிப்பது என்பது எளிதானதாக இருந்தது. தமிழரசுகள் அதனைத்தான் செய்து கொண்டிருந்தன. மகதம், கலிங்கம் போன்ற அரசுகள் பெரும் கடற்படைகளைக் கொண்டிருக்கவில்லை. பிற்காலத்தில்தான் கலிங்கம் ஒரு கடற்படை அரசாக ஆகியது.

Kalinga Maritime

(கலிங்கர்களின் கடல் வன்மையைக் காட்டும் சிற்பம்)

கங்கை முகத்துவாரத்தில் இருந்த தாமரலிபத (Tamaralipta) எனப்பட்ட துறைமுக நகரம் கலிங்க அரசில் இருந்தது. அதன் பெயர் தமிழகத்தில் உள்ள தாமிரபரணி ஆற்றின் பெயரில் இருப்பது போலிருக்கிறது. இந்த ஆற்றின் பெயரில் இலங்கையின் வடமேற்கே(ஈழத்தில்) அமைந்திருந்த தம்பப்பண்ணி எனப்படும் நகரம் கி.மு.500 வாக்கில் புகழ் பெற்றதாக இருந்தது. அதனைப் பாண்டியக் கிளை அரசர்கள் ஆண்டு வந்தனர் என பாலி நூல்கள் குறிப்பிடுகின்றன. (இலங்கையில் தமிழர்-கா. இந்திரபாலா, பக்: 126-127). அதே காலகட்டத்தில் இந்தத் தாமிரலிபத(Tamaralipta) நகரமும் புகழ் பெற்றதாக இருந்துள்ளது. மெகத்தனிசு இந்த தாமிரலிபத என்கிற நகரம் குறித்து எழுதியுள்ளார். ‘வங்கம்’ எனப்படும் பெரும் கப்பலில் தமிழர்கள் கங்கை நதியின் முகத்துவாரத்தில் உள்ள தாமிரலிபத எனப்படும் துறைமுகத்தின் வழியாக கங்கைநதியில் நுழைந்து வட இந்தியாவின் நகரங்களில் வணிகம் செய்தனர் என்பதை நற்றினைப் பாடல் ஒன்று, “கங்கை வங்கம் போகுவர் கொல்லோ” எனப்பாடி அவ்வணிகத்தை உறுதி செய்கிறது(நற்றினை-189, வரி-5).

ஒரியா இரிவியு (ORISSA REVIEW) என்கிற மாத இதழில் 2011 நவம்பரில் டாக்டர் பிரபுல்லா சந்திர மொகந்தி (DR.PRAFULLA CHANDRA MOHANTY) என்பவர் எழுதிய கட்டுரை ஒன்றில் ஒரிசாவில் உள்ள பாளூர் என்ற பண்டைய துறைமுகத்தின் பெயரானது தந்தபுரா என்ற வடமொழிப்பெயருக்கு இணையான தமிழ் பெயராகும் என பேராசிரியர் எசு. இலெவி (PROF. S. LEVY) என்பவர் கருதுவதாகச் சொல்லியுள்ளார். SOURCE: MARITIME TRADE OF ANCIENT KALINGA –DR.PRAFULLA CHANDRA MOHANTY, ORISSA REVIEW, NOV-2011, PAGE: 41.

அதுபோன்றே அதே மாத இதழில் டாக்டர் கார்த்திக் சந்திரா இரூட் (DR.KARTIK CHANDRA ROUT) என்பவர் எழுதிய கட்டுரையில் பாளூர் என்பது தமிழர்கள் தந்த பெயர் எனச் சில விமர்சகர்கள் கருதுவதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலும் காரவேலன் கைப்பற்றிய பித்துண்டா நகரம் சிறிதுகாலமே காரவேலனுடைய அதிகாரிகளின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்தது எனவும் குறிப்பிட்டுள்ளார். அப்படியானால் மீண்டும் அது தமிழர்களின் பொறுப்பில் வந்துவிட்டது எனப் பொருள் கொள்ளலாம். SOURCE: MARITIME HERITAGE OF GANJAM- DR.KARTIK CHANDRA ROUT, ORISSA REVIEW, NOV-2013, PAGE: 42, 43.

மேற்கண்ட இரு தரவுகளின் படி, பண்டைய கலிங்கத்தின் மிக முக்கிய துறைமுகம் ஆன ‘பாளூர்’ (PALUR) என்பது தமிழ் பெயர்(பல்+ஊர்= பாளூர்) என்பதும், அதன் வடமொழிபெயர் தான் தந்தபுரா என்பதும் இந்தப் பாளூர் என்பது தமிழர்கள் வைத்த பெயர் எனச் சில ஒரியா அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர் என்பதும் தெரிய வருகிறது. பாளூர் மட்டுமல்ல கலிங்கத்தில் இருந்த பண்டைய முக்கியத் துறைமுகங்களான கலிங்கப்பட்டினம், மசூலிப்பட்டினம், மாணிக்பட்டினம், கல்கதா பட்டினம், தாமரலிபத (KALINGA PATANAM, MASULI PATANAM, MANIK PATANA, KHALKATA PATANA, TAMARAL IPTA) ஆகிய அனைத்தும் தமிழ் பெயரோடு தொடர்புடையன ஆகும். MARITIME TRADE OF ANCIENT KALINGA, MARITIME HERITAGE OF GANJAM ஆகிய மேலே தரப்பட்ட இரு கட்டுரைகளில் சொல்லப்பட்ட பண்டைய கலிங்க நகரங்கள் தான் இந்த 5 நகரங்களும் ஆகும். இந்நகரங்களில் ‘தமிரலிபத’ தவிர பிற அனைத்துத் துறைமுக நகரங்களும் இறுதியில் ‘பட்டினம்’ என்கிற தமிழ் பெயரைக் கொண்டுள்ளன.

பொதுவாகத் தமிழில் நெய்தல் நிலத்து ஊர்கள் பட்டினம் என்கிற பெயரைப் பெரும். தமிழில் பட்டினம் என்றால் நெய்தல் நில ஊர் என்பது போக, பட்டினர் என்பது நெய்தல் நிலத்தில் வசிக்கும் மீனவரையும், பட்டினச்சேரி என்பது நெய்தல் நில மீனவர் வசிக்கும் ஊர் அல்லது அவர்களது தெருவையும், பட்டினவாசி என்றால் நகர மக்களையும் குறிக்கும். ஆகப் பட்டினம் என்பது மூலத்தில் ஒரு தமிழ் பெயராகும். ஆகவே கலிங்கத்தில் உள்ள பட்டினம் என்கிற பெயர்கொண்ட பண்டைய பெயர்கள அனைத்தும் தமிழோடும், தமிழர்களோடும் தொடர்புடையன எனலாம். அதுபோன்றே தாமிரலிபத(Tamaralipta) என்பது இலங்கையின் தம்பப்பண்ணி போன்று தாமிரபரணி என்கிற தமிழக ஆற்றின் பெயரில் அமைந்த பெயராகத் தோன்றுகிறது.

கலிங்க மன்னன் காரவேலன் தனது அத்திக்கும்பா கல்வெட்டில் 14ஆவது வரியில் குமரி மலை என்கிற மலை குறித்து குறிப்பிட்டுள்ளான். இது கலிங்கத்தில் புவனேசுவரம் நகரத்தின் அருகில் உள்ள உதயகிரி, கந்தகிரி ஆகிய அருகருகே உள்ள இரு மலைகளின் பெயராகும்(விக்கிபீடியா). இதனை குமரி மலை என்றே அத்திக்கும்பா கல்வெட்டு குறிப்பிடுகிறது.a ஆங்கிலத்தில் இதனை kumari hill என குறிப்பிட்டுள்ளனர். இந்தக் குமரி மலை என்பது தமிழ் பெயர் ஆகும். பண்டைய தமிழகத்தில் இருந்த குமரி மலை கடல்கோளால் அழிந்துபோனது. அதுகுறித்து இளங்கோவடிகள் தனது சிலப்பதிகாரத்தில்,

“பஃறுளி ஆற்றுடன் பன்மலை அடுக்கத்துக்
குமரிக்கோடும் கொடுங்கடல்கொள்ள” என்கிறார். வணிக நோக்கத்துக்காக கலிங்கம் வந்து, அங்கு நகர்களை உருவாக்கி, காவல் அரண்களை கட்டமைத்தத் தமிழர்கள் தங்களது குமரிமலையின் நினைவாகவே, குமரிமலை என்கிற பெயரை வைத்தனர் எனலாம்.

தக்காணத்தில் கொடுந்தமிழ்:

சங்க இலக்கியம் தக்காணத்தை மொழிபெயர் தேயம் என்றுதான் குறிப்பிடுகிறது. தமிழ் மொழி பெயர்ந்து கொடுந்தமிழாகப் பேசப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் பகுதிதான் தக்காணமாக சங்ககாலத்தில் கருதப்பட்டது. விந்திய, சாத்பூரா மலைகளுக்கு வடக்கே உள்ள பகுதிகளை சங்க இலக்கியம் பன்மொழி பேசும் பகுதியாக, அதாவது பல மொழிகள் பேசும் பகுதியாகக் குறிப்பிடுகிறது. இறங்கு குடிக் குன்ற நாடன் என்கிற புலவர், வடநாட்டுக்கு போர்ப்பயணம் மேற்கொண்ட ஒரு படைத்தலைவன் குறித்து,

“விலங்கிருஞ் சிமையக் குன்றத்து, உம்பர்,
வேறுபன் மொழிய தேஎம் முன்னி, -அகம்-215, வரி: 1-6.

எனப் பாடியுள்ளார். அதாவது, ‘உயர்ந்த குறுக்கிடும் இமயம் போன்ற பெரிய மலை உச்சிகளைத் தாண்டி உள்ள பலமொழி பேசுகிற நாடுகளுக்கு “ பயணம் செய்த தலைவன் குறித்து இப்பாடல் பேசுகிறது. வடநாட்டு மக்கள் பலமொழிகள் பேசினார்கள் என்பதை இப்பாடல் பதிவு செய்கிறது. கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த சோழ வேந்தன் இரண்டாம் கரிகாலன் குறித்துக் கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார் பாடிய பட்டினப் பாலை,

மொழிபல பெருகிய பழிதீர் தேஎத்துப்
புலம்பெயர் மாக்கள் கலந்துஇனி துறையும் -(வரிகள்: 216-217).

என்கிறது. அதாவது, “புகழ் சிறந்த, பல நாடுகளில் இருந்து வந்துள்ள, பல மொழிகள் பேசுகின்ற, பல்வேறு மக்களும் ஒன்றுகூடி, உறவாடி மகிழ்ந்து, இனிதுறையும் பெரும்புகழ்ப் பேரூர் காவேரிப்பூம்பட்டினம்” என்கிறார் புலவர். புகாரில் பலமொழிகள் பேசுகிற வணிகர்கள் தங்கி இருந்தனர் எனவும், வடநாட்டு மக்கள் பலமொழிகள் பேசினர் எனவும் சொல்கிற சங்க இலக்கியம் தக்காணத்தில் இருந்த மக்கள் பலமொழி அல்லது வேறுமொழி பேசியதாகக் குறிப்பிடவில்லை. தக்காணத்தை மொழி பெயர்தேயம் என்று மட்டுமே குறிப்பிடுகிறது.

மேலும், மராட்டியத்தை மையமாகக் கொண்டு தக்காணத்தின் வடபகுதியை ஆண்ட சாதவாகனர்கள் தமிழ் மொழியை ஆட்சி மொழியாகக் கொண்டிருந்தனர். தாங்கள் வெளியிட்ட நாணயங்களில் ஒரு பக்கம் தமிழையும், ஒரு பக்கம் பிராகிருதத்தையும் பயன்படுத்தினர். இத்தரவுகளைக் கொண்டு பார்க்கும்பொழுது தக்காண மக்கள் நிலத்தில் இருந்து கல் பெயர்வது போன்று தமிழில் இருந்து திரிந்த மொழியை அதாவது கொடுந்தமிழைப் பேசினர் எனலாம். இருங்கோவேள் குறித்துக் கபிலர் பாடிய பாடல்களின் மூலம், இருங்கோவேளின் முன்னோர்கள் துங்கபத்திரா நதிக்கரையில் இருந்த சிற்றரையம் பேரரையம் ஆகிய ஊர்களை ஆண்டுகொண்டிருந்தனர் எனவும் அவை மௌரியர் படையெடுப்பின்போது அழிந்தன எனவும் அறிய முடிகிறது. அதன் மூலம் அப்பகுதி தமிழ்க் குறுநில அரசர்களால் ஆளப்பட்டது என்பதை அறிய முடிகிறது. அதுபோன்றே இன்றைய துளு மக்கள் வாழும் கர்நாடகத்தின் மேற்குப் பகுதியை நன்னர்கள் எனப்படுகிற தமிழ்க் குறுநில மன்னர்கள் ஆண்டுவந்தனர் என்பதைச் சங்க இலக்கியம் பதிவு செய்துள்ளது. இந்த நன்னன், இருங்கோவேள் இருவரும் வேளீர்களில் புகழ் பெற்றவர்களாகவும், அவர்களின் தலைவர்களாகவும் இருந்துள்ளனர்.

கன்னட, தெலுங்கு மொழிகளின் கல்வெட்டுகள் முறையே கி.பி. 5ஆம் 6ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவைகளாகும். அவைகளின் முதல் இலக்கிய நூல்கள் என்பன முறையே கி.பி. 9ஆம், 11ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவைகளாகும். அம்மொழிகளின் பொற்காலமோ முறையே கி.பி. 10-12ஆம் நூற்றாண்டுகள், கி.பி. 15-17ஆம் நூற்றாண்டுகள் ஆகும். அம்மொழிகளின் முதல் கல்வெட்டை வெட்டிய முறையே கடம்ப மன்னர்களும், இரேனாதி சோழர்களும் தமிழகத்தோடும், தமிழக அரசவம்சங்களோடும் தொடர்புடையவர்களே ஆவர். இவை குறித்து முன்பே சொல்லப்பட்டுள்ளது. வடக்கே செல்லச் செல்ல தமிழ் மொழி திரிந்து, தேய்ந்து கொண்டிருந்ததால் அப்பகுதியை மொழி பெயர் தேயம் எனச் சங்க இலக்கியம் கூறுகிறது. சங்க இலக்கியம் உருவாகிப் பல நூற்றாண்டுகள் கழித்து, சமற்கிருத, பிராகிருத, பாலி மொழி கலப்புகளால் தக்காணத்தில் இருந்த கொடுந்தமிழ், கன்னட, தெலுங்கு மொழிகளாக மாற்றம் பெற்றது. அதனால் தான் என்றி ஒய்சிங்டன் 1853 லேயே, “தமிழ் மொழியிலிருந்து உருவான மொழிகளாகவே கன்னடம், தெலுங்கு, மலையாளம், துளு ஆகிய மொழிகள் கருதப்படுகின்றன” எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார். சங்க இலக்கியப்படி கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் தக்காணப்பகுதி மக்கள் கொடுந்தமிழ் பேசினர். அதன்பின் ஆறு அல்லது ஐந்து நூற்றாண்டுகளுக்குள், அதாவது கி.பி. முதல் இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்குள் அக்கொடுந்தமிழ் கன்னட, தெலுங்கு மொழிகளாக மாற்றம் பெற்றிருக்க வேண்டும். அதன்பின் அவைகளுக்கான எழுத்துக்கள் மூன்று, நான்கு நூற்றாண்டுகள் கழித்து உருவாகின எனலாம். இவை குறித்து மேலும் விரிவான ஆய்வுகள் தேவை.

கலிங்க மன்னன் காரவேலன் தனது அத்திக்கும்பா கல்வெட்டில் கலிங்கத்தின் பித்துண்டா நகரம் தமிழரசுகளின் காவல் அரணாக இருந்தது எனக் குறிப்பிட்டதற்கும், தமிழரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணி 1300 ஆண்டுகள் பழமையானது என்று சொல்லியதற்கும், கங்கை நதிவரை இருந்த கலிங்கத்தின் பண்டைய நகரங்கள் தமிழ்ப் பெயர்களோடு இருந்ததற்கும், மராட்டியத்தை மையமாகக் கொண்டு தக்காணத்தின் வடபகுதியை ஆண்ட சாதவாகனர்கள் தமிழ் மொழியை ஆட்சி மொழியாகக் கொண்டிருந்ததற்கும் தக்காணப்பகுதி தமிழரசுகளின் பாதுகாப்பின்கீழ் இருந்தது என்கிற மாமூலனார் கூற்றிற்கும், தக்காணத்தில் கொடுந்தமிழ் பேசப்பட்டதற்கும் தொடர்புகள் இருக்கலாம். இவைகள் குறித்தும் விரிவான ஆய்வுகள் தேவை.

(முற்றும்)

-    கணியன் பாலன், ஈரோடு

Pin It

தமிழக அரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணி 

பித்துண்டா நகரம் மீண்டும் தமிழக ஐக்கியக் கூட்டணி அரசுகளின்கீழ் வந்து விடக் கூடாது என்பதற்காக, அது தரை மட்டமாக்கப்பட்டு கழுதைகொண்டு உழப்பட்டுள்ளது. டி.என்.சன்பக் (D.N.Shanbhag) என்பவர், www.freeindia.Org/biographies/kharavela/index.htm என்ற இணைய தளப் பக்கத்தில் தனது கட்டுரையில், தமிழக ஐக்கியக் கூட்டணி அரசுகள் பலமுறை கலிங்க அரசுக்கு தொல்லைகள் கொடுத்து வந்ததாகவும், காரவேலன் வடநாட்டின் மீது படை எடுத்துச் சென்ற போது, அவை கலிங்கத்தை தங்கள் காவல் அரணான பித்துண்டா நகரத்தைத் தலைமை இடமாகக் கொண்டு தாக்கியதாகவும், அதற்குப் பதிலடி தரும் விதமாகத்தான் காரவேலன் பித்துண்டா நகரத்தைத் தாக்கி, தமிழரசுகளின் நீண்ட கால ஐக்கியத்தை உடைத்து, விலை உயர்ந்த பொருட்களை கைப்பற்றியதாகவும், பித்துண்டா என்பது ஒரு துறைமுக நகரம் என்றும் குறிப்பிடுகிறார்.

Hathigumpha

(Hathigumpha on Udayagiri Hills, Bhubaneswar)

சன்பக் அவர்கள் தரும் செய்திகள், பித்துண்டா என்பது கலிங்கத்தின் தென் கிழக்கு எல்லையில் கடலோரத்தில் இருந்த தமிழக அரசுகளின் துறைமுகக் காவல் அரண் என்பதை உறுதி செய்கின்றன. தமிழக அரசுகள் மகதத்துக்கு அருகிலுள்ள வலிமையான, காரவேலனின் கலிங்க அரசுக்கு அடிக்கடி தொல்லை கொடுக்கும் அளவு வலிமை மிக்கவனாக இருந்தன என்ற அவரது செய்தி, தமிழ் அரசுகளிடையே ஐக்கியக் கூட்டணி இருந்தது என்பதை, மொழிபெயர் தேயப் பகுதிகள் இக்கூட்டணி அரசுகளின் கீழ் இருந்தன என்பதைச் சந்தேகமின்றி ஆதாரத்தோடு உறுதிப் படுத்துகின்றன.

அடுத்த வருடம் (13வது வரியில்), காரவேலனின் வலிமையை உணர்ந்த பாண்டிய அரசன் தொடர்ந்து வட நாடுகளோடு வணிகம் செய்ய, காரவேலனின் ஒத்துழைப்பும் ஆதரவும் அவசியம் என்பதை உணர்ந்து , அவனோடு சமாதானம் செய்து கொள்ளும் பொருட்டு, பெரும் அளவிலான பரிசுப் பொருட்களை அனுப்பி, காரவேலனோடு நட்புக் கொண்டுள்ளான். இதைத் தான் கல்வெட்டின் 13வது வரி குறிப்பிடுகிறது எனலாம். மாமூலனாரின் பாடல்களும் காரவேலனின் அத்திக்கும்பா கல்வெட்டும் தமிழக அரசுகளிடையே ஐக்கிய கூட்டணி ஒன்று மிக நீண்ட காலமாக இருந்து வந்தது என்பதையும், மொழிபெயர்தேயப் பகுதிகளான ஆந்திரம், கர்நாடகம் முதலியன தமிழக அரசுகளின் கூட்டணியின் கீழ் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்தன என்பதையும் உறுதிபடுத்துகின்றன.

இந்த பித்துண்டா நகரம் குறித்து, ஒரிசாவின் பொருளாத வரலாறு என்கிற நூலும், விக்கிபீடியாவும் தரும் தகவல்களைக் காண்போம்.பித்துண்டா(PITHUNDA): பண்டைய கலிங்கத்தின் மிக முக்கிய நகரம் பித்துண்டா ஆகும். மகாவீரர் (கி.மு. 599-527) காலத்தில், இந்தpப் பித்துண்டா நகரம் கலிங்கத்தின் மிக முக்கிய நகர் மையமாக இருந்துள்ளது என உத்தரதயான சூத்திரம் (UTTUTTARADHAYANA SUTRA) என்கிற சமண நூல் குறிப்பிடுகிறது. இந்த பித்துண்டா துறைமுக நகரம் குறித்து டாலமி(கி.பி. 90-168) தனது புவியியல் நூலில் (GEOGRAPHY OF PTOLEMY) குறிப்பிட்டுள்ளார். இந்தப் பித்துண்டா துறைமுகம், பண்டைய கலிங்கத்தின் கிழக்குக் கடற்கரைப் பகுதியில் அமைந்துள்ள முக்கியத் துறைமுகம் எனவும் இரண்டாவது பெரிய துறைமுகம் எனவும் விக்கிபீடியா குறிப்பிட்டுள்ளது. இந்த நகரத்தைக் காரவேலன் தமிழ் அரசுகளின் கூட்டணியிடமிருந்து கைப்பற்றிக் கழுதைகளைக் கொண்டு உழுதான் என்ற தகவலும் தரப்பட்டுள்ளது. காரவேலனின் ஆண்டு கி.மு. 209-170 எனச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. ஆதாரம்: 1.ஒரிசாவின் பொருளாதார வரலாறு-நிகார் இரஞ்சன் பட்னாய்க், பக்: 22, 24, 131, 137. (ECONOMIC HISTORY OF ORISSA BY NIHAR RANJAN PATNAIK, PAGES – 22, 24, 131,137) 2.விக்கிபீடியா.

நிகார் இரஞ்சன் பட்னாய்க் அவர்களும், விக்கிபீடியாவும் தரும் செய்திகள் இந்தப் பித்துண்டா நகரம் கலிங்கத்தின் பண்டைய இரண்டாவது பெரிய துறைமுக நகரம் என்பதையும், கலிங்கத்தின் கிழக்குப் பகுதியில் அமைந்திருந்த துறைமுக நகரம் என்பதையும் தமிழரசுகளின் கூட்டணியிடமிருந்து கலிங்க மன்னன் காரவேலனால் இந்நகரம் கைப்பற்றப்பட்டு கழுதை கொண்டு உழப்பட்டது என்பதையும் உறுதி செய்கின்றன. டாலமியின் புவியியல் நூலும் இந்நகரம் குறித்துக் குறிப்பிட்டுள்ளது என்கிற செய்தி இந்நகரம் முன்பிருந்தே ஒரு புகழ் பெற்ற துறைமுக நகரமாக இருந்துள்ளது என்பதை உறுதி செய்கிறது.

காரவேலனின் அத்திக்கும்பா கல்வெட்டு குறித்துச் சதானந்தா அகர்வால் தனது ‘சிரி காரவேலா’ என்கிற நூலில் தந்த விடயங்களுக்கு சில விடயங்களில் மாறுபட்ட வேறொரு மொழிபெயர்ப்பு விக்கிபீடியா மூலம் தரப்பட்டுள்ளது. இந்த மொழிபெயர்ப்பு தான் பலராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட மொழிபெயர்ப்பாக இருந்துவருகிறது போல் தெரிகிறது.

Hathigumpha inscription of kharavela of kalinga

Line(11): ……….And the market Town Pithunda founded by the Ava king he ploughs of assess; and (he) thoroughly breaks up the Confederancy of the T(r)amira(Dramira) countries of one hundered and thirteen years, which has been a source of danger to (his) country(Janapada)

Line(13): ……….And a wonderful and marvelous enclosure of stockade for driving in the elephants(he) ……… and horses, elephants, jewells, rubies of wellas, numerous pearls in hundereds (he) causes to be brought here from the Pandiya king. (Source: en.m.wikipedia.org/wiki/kalinga_india )

இதன்படி 11ஆவது வரியை, “ஆவா அரசனால் உருவாக்கப்பட்ட பித்துண்டா என்கிற வணிக நகரத்தைக் கழுதைகளைக்கொண்டு ஏர் பூட்டி உழுதான். தனது நாட்டுக்கு ஆபத்தைத் தரக்கூடியதாகவும், 113 வருடங்களாகவும் இருந்த தமிழரசுகளின் ஐக்கிய கூட்டணியை முழுவதுமாக உடைத்தெரிந்தான்” எனப் பொருள் கொள்ளலாம்.

சதானந்தா அகர்வால் தந்ததையும், இதனையும் இணைத்து கீழ் கண்டவாறு பொருள் கொள்ளலாம். “11ஆம் ஆட்சியாண்டில் 1300 வருடங்களாக(113 வருடங்களாக) இருந்து வந்ததும், புகழ்பெற்ற நகரங்களைக் கொண்டதும், தனது நாட்டுக்கு ஆபத்தைத்தரக் கூடியதுமான தமிழரசுகளின் ஐக்கிய கூட்டணியை உடைத்து முந்தைய கலிங்கமன்னர்களால்(ஆவா அரசன்) உருவாக்கப்பட்ட பித்துண்டா என்கிற வணிக நகரத்தைக் கைப்பற்றிக் கழுதைகொண்டு உழுதேன். பின் வாங்கிய எதிரிகளிடம் இருந்து விலைமதிப்பற்ற ஆபரணங்களையும், கற்களையும் கைப்பற்றிக்கொண்டேன்”

மேற்கண்ட தகவல்களின் படி பித்துண்டா நகரம் என்பது கலிங்கத்தில் உள்ள ஒரு வணிக நகரம் என்பதும் அந்நகரம் தமிழரசுகளின் ஐக்கிய கூட்டணியின் கீழ் இருந்து வந்தது என்பதும் உறுதியாகிறது. தமிழக அரசுகளின் ஐக்கிய கூட்டணியால் தனது கலிங்க அரசுக்கு ஆபத்துவரும் என காரவேலன் கருதினான் என்பது கல்வெட்டிலேயே சொல்லப்பட்டுள்ளது. அந்தப் பயத்தின் காரணமாகவே தனது முன்னோர்களால் உருவாக்கப் பட்டிருந்த போதிலும், கலிங்கநாட்டுக்குச் சொந்தமான நகரமாக இருந்த போதிலும் அதனைக் கழுதை கொண்டு உழுதான் எனலாம். மீண்டும் தமிழர்கள் அதனைக் கைப்பற்றித் தனக்கு ஆபத்தை ஏற்படுத்திவிடக் கூடாது என அவன் கருதினான். தமிழர்கள் பெரும் கடற்படையைக் கொண்டிருந்ததால் அவர்களால் அந்நகரத்தை எளிதாகக் கைப்பற்றிக் கொள்ளமுடியும் என அவன் நம்பியிருக்கலாம். தமிழர்கள் மீண்டும் அந்நகரத்தைக் கைப்பற்றுவதைத் தடுக்கவே, அந்நகரத்தை அவன் கழுதை கொண்டு உழுதான். ஆனால் தமிழர்கள் தங்களது கடற்படை வலிமையால் அதனை மீண்டும் கைப்பற்றிக்கொண்டனர்.

1300 ஆண்டுகள் என்பதற்குப் பதில் 113 ஆண்டுகளாக தமிழரசுகளின் கூட்டணி இருந்ததாக எடுத்துக்கொண்டாலும், அதன் மூலம் இந்தப் பித்துண்டா நகரம் 113 ஆண்டுகளாகத் தமிழரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணியின் கீழ் தான் இருந்து வருகிறது என்பது பெறப்படுகிறது. பாண்டியன் முதுகுடுமிப் பெருவழுதி தமிழகம் அல்லாத பிறதேயத் துறைமுக நகரங்களைத் தனது பெரும் கடற்படை கொண்டு கைப்பற்றினான் என்பதைப் புறப்பாடல்கள் தெரிவிக்கின்றன. அவனால் கைப்பற்றப்பட்ட துறைமுக நகரங்களில் ஒன்றாக இது இருக்கலாம் (“செய்வினைக்கு எதிர்ந்த தெவ்வர் தேஎத்துக் கடற்படை குளிப்ப மண்டி” புறம்-6, வரி:11,12). அவனது காலம் கி.மு. 320-280 ஆகும். 113 ஆண்டுகள் என்பது ஓரளவு பொருந்திப்போகிறது.

13ஆவது வரியின் பொருள் அகர்வால் அவர்களுடையதைவிடச் சிறப்பாக இருக்கிறது எனலாம். இதன்படி, “யானைமேல் ஏறிச் செல்வதற்கான, மிகுந்த அழகும், மிகுந்த சிறப்பும் கொண்ட இருக்கை ஒன்றினையும், நூற்றுக்கணக்கான குதிரைகளையும், யானைகளையும், உயர்ந்த கற்களையும், மணிகளையும் ஆபரணங்களையும் எனது இடத்திற்கே அனுப்பச் செய்தேன்” எனப் பொருள் கொள்ளலாம். பாண்டிய மன்னன் பல பரிசுப்பொருட்களை அனுப்பி காரவேலனோடு நட்பு கொண்டான் என்பதே இதன் பொருளாகும். ஆனால் சிலர் காரவேலன் தமிழகத்தின் மீது படையெடுத்துத் தாக்கி வென்று திரைகளாக இப்பரிசுப்பொருட்களைப் பெற்றான் என்கின்றனர். காரவேலனின் கல்வெட்டு தமிழரசுகளின் ஐக்கிய கூட்டணி குறித்த அவனது பயத்தை, அச்சத்தை வெளிப்படுத்துகிறது. தமிழர்கள் தன்னால் வெல்லப்பட முடியாதவர்கள் என அவன் கருதியதை அவனது கல்வெட்டின் வாசகங்கள் காட்டுகின்றன. இந்நிலையில் அவன் தமிழகத்தைப் படையெடுத்து வென்றிருந்தால் அதனைக் கண்டிப்பாகத் தனது கல்வெட்டில் குறித்திருப்பான்.

தனது முதல் 10 ஆட்சி ஆண்டுகளின்போது, பித்துண்டா கலிங்கத்திற்குள் இருந்தபோதும் அவன் அதனைக் கைப்பற்றவில்லை. தமிழகத்தின் செல்வ வளத்தை அதன் கடற்படை வலிமையை அவன் அறிந்திருந்தான். அவர்கள் மௌரியப் பேரரசைத் தோற்கடித்ததையும் அவன் அறிந்திருப்பான். அதனால் அவன் தமிழரசுகளோடு மோத விரும்பவில்லை. மகதம், சாதவ கன்னர்களின் அரசு போன்ற பலவற்றையும் வென்ற போதும் அவன் தமிழர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த பித்துண்டாவைக் கைப்பற்றவில்லை. அவன் ஆட்சியேற்ற 11ஆவது ஆண்டில்தான், பல நாடுகளை வென்றபின், அதுவும் தமிழரசுகளின் ஐக்கிய கூட்டணியில் ஒற்றுமை இல்லை என்பதை அறிந்த பின்னர்தான், தனது கலிங்க நாட்டில் இருந்த பித்துண்டா நகரத்தைத் தாக்கிக் கைப்பற்றிக் கொண்டான். ஆகவே அவன் தமிழகத்தை மட்டுமல்ல தமிழரசுகளின் ஐக்கிய கூட்டணியின் கீழ் இருந்த தக்காணப்பகுதிகளைக்கூட தாக்கவில்லை என்பதே உண்மை.

காரவேலனின் சுயசரிதை பற்றிக்கூறும் இன்னொரு கட்டுரையில், திரு. சன்பக் அவர்கள் கீழ்கண்ட விபரங்களை வழங்குகிறார். காரவேலனது முன்னோன் அசோகனால் கலிங்கத்தை ஆள நியமிக்கப்பட்டான் எனவும் அவன் அசோகனுக்குப்பின் தனி சேடி வம்சத்தைத்(chedi dynasty) தொடங்கிய அரசன் ஆவான் எனவும் அவனது மகன் தான் காரவேலனின் தந்தை மகாமேகவாகனா(Mahameghavahana) என்பவன் எனவும் இந்த மகாமேக வாகனனின் ஆட்சிக் காலத்தில் கலிங்க மக்கள் இயற்கையின் சீற்றத்தால் மிகவும் துன்பப்பட்டார்கள் எனவும் இச்சமயத்தில் தமிழரசுகள் ஒரு ஐக்கிய கூட்டணி ஆகி சக்திமிக்க மகதத்தையே எதிர்த்து நின்றார்கள் எனவும் பின்னர் அவர்கள் கலிங்க மக்களுக்குப் பிரச்சினைகளைத் தர ஆரம்பித்தார்கள் எனவும் அதனாலும் கலிங்க மக்கள் மிகவும் துன்பத்துக்குள்ளானார்கள் எனவும் கூறியுள்ளார்.

இதன்பின்தான் மகாமேக வாகனனுக்கு காரவேலன் பிறந்து வளர்ந்து அரசன் ஆனான் எனவும் அவனது 10ஆம் ஆட்சியாண்டில் வட பகுதிக்குப் படையேடுத்துச் சென்று ஒன்றன்பின் ஒன்றாக பல அரசர்களை அவன் வென்றான் எனவும் முன்பே பலமுறை கலிங்க மக்களுக்குப் பிரச்சினைகள் தந்து வந்த தமிழ் அரசுகள், அவன் வடக்கே சென்றிருந்த போது இதுதான் தக்க சமயம் எனக் கருதி கலிங்கத்தைத் தாக்கத் தொடங்கினார்கள் எனவும் அதனைக் கேள்விப்பட்டக் காரவேலன், முன்பே தமிழ் அரசுகளுக்குப் பாடம் போதிக்க வேண்டும் என்று விரும்பிய அவன், மின்னல் வேகத்தில் திரும்பி வந்தான் எனவும் ஆசிரியர் கூறுகிறார்.

மேலும் கட்டுரை ஆசிரியர், தமிழர்கள் பித்துண்டா என்கிற துறைமுக நகரத்தைத் தங்களின் தலைமையகமாகக் கொண்டு கலிங்கத்தைத் தாக்கினார்கள் எனவும் காரவேலன் கடுமையான எதிர்த் தாக்குதலைத் தொடுத்தான் எனவும் அவனது திடீர்த் தாக்குதலை எதிர்பார்க்காத தமிழரசுகள் பெரும்தோல்வியைச் சந்தித்தன எனவும், கோபம் அடங்காத காரவேலன் பித்துண்டா நகரத்தை அழித்துக் கழுதைகொண்டு உழுதான் எனவும் அதன் பின்னரும் திருப்தியடையாது அவ்வரசுகளைத்தாக்கி அவர்களின் ஒற்றுமையை உடைத்தான் எனவும் தமிழரசுகள் தோற்றுப்போய் தங்கள் சொந்த இடங்களுக்கு ஓடினர் எனவும் தெரிவித்துள்ளார். (Source:yousigma.com/biographies/kharvela.html; MMBiography of King Kharvela)

மேற்கண்ட தரவுகளை இணைத்துப் பார்ப்பதன் மூலம், காரவேலன் கல்வெட்டு தரும் தமிழரசுகளின் ஐக்கிய கூட்டணி 1300 அல்லது 113 ஆண்டுகளாக இருந்து வரும் செய்தி(மிக நீண்ட காலமாக தமிழரசுகளின் ஐக்கியக் கூட்டணி இருந்து வந்துள்ளது எனக் கொள்ளலாம்), கலிங்கத்தின் பித்துண்டா நகரம் தமிழரசுகளின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்த செய்தி, தமிழரசுகள் வலிமைமிக்க மகதத்தை எதிர்த்து நின்ற செய்தி(அதாவது தமிழ் அரசுகள் மௌரியப்பேரரசின் தமிழகப் படையெடுப்பை முறியடித்த செய்தி எனக் கொள்ளலாம்), பித்துண்டா நகரத்தைத் தலைமையிடமாகக் கொண்டு கலிங்கத்தைத் தாக்கிய செய்தி, பாண்டிய வேந்தன் நிறையப் பரிசுப் பொருட்களை அனுப்பிக் காரவேலனுடன் நட்பு கொண்ட செய்தி(வணிகத்தைப் பாதுகாப்பதில் தமிழரசுகள் உறுதியாக இருந்தன எனக் கொள்ளலாம்), சாதவாகனர்கள் தமிழை ஆட்சி மொழியாகக் கொண்டிருந்த செய்தி முதலியன கீழ்க்கண்டவற்றை உறுதி செய்கின்றன என முடிவு செய்யலாம். அவை, தமிழ் அரசுகளின் ஒற்றுமையையும், அவர்களின் கடற்படை வல்லமையையும், அவர்களின் உலகளாவிய வணிகத்தையையும், தக்காணம் என்கிற மொழிபெயர் தேயம் தமிழரசுகளின் ஐக்கிய கூட்டணியின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது என்கிற மாமூலனாரின் கூற்றையையும் உறுதி செய்கின்றன எனலாம்.

(தொடரும்) 

-    கணியன் பாலன், ஈரோடு.

Pin It

தமிழக மக்களின் வணிகக் கண்ணோட்டம்

 தொல்காப்பியம், சங்க இலக்கியம் போன்றவற்றில் தலைவன் பொருள்வயிற்பிரிவு மேற்கொள்வதாக ஒரு செய்தி குறிப்பிடப்படுகிறது. இது குறித்து பொ. வேல்சாமி என்பவர், இச்செய்தி அக்காலகட்டத் தமிழ் இளைஞர்கள் பொருள் ஈட்டுவதற்காக அக்கம்பக்கத்து நாடுகளுக்குப் பயணம் செய்தார்கள் என்பதைக் குறிப்பதாகும் என்கிறார். மேலும் அவர் கி.பி. 13ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழகம் வந்த மாக்கோபோலோகூட, “ஆண் மக்களுக்கு பதின்மூன்று வயதாகிவிட்டால் பெற்றோர்கள் அவர்களை வீட்டில் வைத்துக்கொள்வது இல்லை. அந்த வயதில் வணிகம் செய்து பொருள் ஈட்டும் ஆற்றலை அவர்கள் பெற்றுவிடுகிறார்கள் என்றும் அவர்களை வளர்க்கும் பொறுப்பு அதற்குமேல் தங்களுக்கு இல்லை என்றும் பெற்றோர்கள் கருதுகிறார்கள். எனவே அந்தப் பிள்ளையின் கையில் 20 அல்லது 24 குரோட்டோ அளவிற்குச் சமமான பணம் கொடுத்து அவர்களை வெளியில் அனுப்பிவிடுகிறார்கள். தங்கள் பெற்றோர்களது வருமானத்தில் கிடைக்கும் சோற்றில் ஒரு பருக்கையும் அவர்கள் தொடுவதில்லை எங்கிறார் அவர். கி.பி. 13ஆம் நூற்றாண்டுத் தமிழ் இளைஞர்கள் கூட வணிகம் செய்து பொருள் ஈட்டியுள்ளனர் என்பதற்கு இக்கூற்று ஒரு வரலாற்று ஆதாரமாக உள்ளது எனவும், இத்தகைய ஒரு பொது மனோபாவம் சிலப்பதிகார காலத்திற்கு முன்பிருந்தே வேரூன்றி வளர்ந்து வந்துள்ளது எனவும் அவர் கூறுகிறார் (ஆதாரம்: தமிழ்ச் செவ்வியல் இலக்கியம் மார்க்சிய ஆய்வுகள், கோவை வாணன், செப்டம்பர் 2011, பக்: 10, 11, NCBH).

ship 270 சிலப்பதிகாரக் காப்பியத்தில் கோவலன் தான் தொழில்செய்து சம்பாதித்த பணத்தை மாதவியிடம் இழந்த பின்னர் சொந்தமாக வணிகம் செய்து பொருள் சம்பாதிக்கவே கண்ணகியோடு மதுரை போகிறான். அனால் அப்பொழுது அவனது தந்தையும் சரி, கண்ணகியின் தந்தையும் சரி பெரும் பணக்காரர்களாகவே உள்ளனர், எனினும் அவர்களிடம் பொருள் கேட்டுப் பெறுவது இழுக்கு என்பதால்தான் அவன் சுயமாகப் பொருள் சம்பாதிக்க மதுரை போகிறான். அன்றைய தமிழ்ச் சமுதாய மரபுப்படி சுயமாகப் பொருள் சம்பாதித்து வாழ்வது தான் ஒரு ஆண்மகனின் கடமை ஆகும். தனது குடும்பச் செலவுக்குத் தன் தந்தையிடம் பணம் வாங்குவது இழுக்கு என்றே அன்றையத் தமிழ்ச் சமுதாயம் கருதியது. பொருள்வயிற் பிரிவு என்பது திருமணத்திற்கு முன் தனது குடும்ப வாழ்விற்குத் தேவைப்படும் பொருளை ஒரு ஆண்மகன் சுயமாகச் சம்பாதித்துக் கொள்ள வேண்டும் எங்கிற தமிழ்ச் சமுதாயத்தின் அடிப்படைக் கருத்தில் இருந்து உருவான ஒரு இலக்கியக் கருத்தாக்கம் எனலாம். 13ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பின்னர் இக்கருத்து தமிழர்களிடம் இல்லாது போய்விடுகிறது.

யூதன் பெற்ற வணிக உரிமை:

 யூதர்கள் குறித்துச் சங்க இலக்கியம் எதுவுமே குறிப்பிடவில்லை. ஆனால் யூதன் ஒருவன் பண்டையச் சேர வேந்தனோடு தொடர்பு கொண்டு சில உரிமைகளைப் பெற்றதாகப் பாஸ்கர ரவிவர்மன் லோகன் அவர்களின் மலபார் மேன்யுவல் தெரிவிக்கிறது என்கிறார் நரசய்யா அவர்கள். அந்த யூதனின் பெயர் சோசஃப் ரப்பன் என்பதாகும். அவன் கி.மு. 192 ஆம் ஆண்டு சில உரிமைகளைச் சேர அரசரிடமிருந்து பெற்றான் எனத் தெரிகிறது என்கிறார் நரசய்யா அவர்கள் (கடல்வழி வணிகம், பக்: 65). இத்தகவல் மிக முக்கியமானதாகும். இன்றைக்கு 2200 வருடங்களுக்கு முன்பு யூதன் ஒருவன் வணிக உரிமைகள் சிலவற்றைச் சேர அரசன் ஒருவனிடம் பெற்றிருப்பதும் அதுகுறித்தத் தகவல் இதுவரை பாதுகாக்கப் பெற்றிருப்பதும் மிகப் பெரிய வியப்புக்குரிய செய்தியாகும்.

இந்திய வணிக நெறி:

 மோதி சந்திரரின் இந்திய வணிக நெறி (பக்: 222-223) என்ற நூலில் கீழ்க்கண்ட குறிப்புகள் உள்ளன என்கிறாய் நரசய்யா அவர்கள்(பக்; 62).

 “கி.பி.முதலாம் நூற்றாண்டில் இந்தியக் கப்பல் வியாபாரம் மிகவும் முன்னேற்றமடைந்திருந்தது எனத்தெரிகிறது. மிகப் பண்டைய காலத்திலிருந்து இந்தியக் கப்பல்கள் மலேயா, கிழக்கு ஆப்ரிக்கா, பாரசீக வளைகுடா முதலான நாடுகளுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தன. ஆனால் அரபு நாட்டவர்கள் தடை செய்திருந்ததால் அதற்கு மேலும் முன்னேறிச் செல்ல இயலவில்லை. இந்தியாவின் தென்மேற்குக் கடற்கரையிலிருந்து சென்ற சில பெரிய கப்பல்கள் வடகிழக்கு ஆப்ரிக்காவிலுள்ள கர்தாபுயிவரை சென்று வியாபாரம் செய்து வந்தன. ஆனால் இதற்கு அரேபியர்களிடம் அனுமதி பெற வேண்டியிருந்தது

 இன்னும் பல தகவல்கள் தரப்பட்டுள்ளன. இதில் தென்மேற்கு கடற்கரை என்பது தமிழ் நாட்டுக்கடற்கரையையே குறிக்கும். அரபு நாடுகளின் தடை என்பதெல்லாம் கி.பி 7ஆம் நூற்றாண்டுக்கு பின்னரே ஆகும். சங்ககாலத்தில் தமிழகக் கப்பல்கள் எகிப்து மற்றும் கிழக்கு ஆப்ரிக்கா வரை தடையில்லாமல் சென்று வந்தன என்பதோடு அரபியர்களோடு தமிழர்கள் நல்ல உறவு கொண்டிருந்தனர். மேற்குலக நாடுகளுக்குத் தேவைப்பட்ட பெரும்பாலான பொருட்கள் தமிழகம் மூலமே அரேபியர் பெற்று வியாபாரம் செய்து வந்தனர் என்பதும், தமிழர்கள் பெரும் கடற்படைகளைப் பராமரித்து வந்தனர் என்பதும், தமிழ் மூவேந்தர்களிடையே வணிகத்தைப் பாதுகாக்க ஒரு ஐக்கிய கூட்டணி இருந்தது என்பதும் தமிழகக் கப்பல்கள் தடையின்றி சென்று வந்ததற்கான முக்கியக் காரணங்களாகும்.

ஜவகர்லால் நேரு:

 நேரு அவர்கள் தனது ‘உலக சரித்திரம் என்கிற நூலில், “வட இந்தியாவைவிடத் தென் இந்தியா கடலோடு அதிக உறவு கொண்டாடியது. வெளிநாட்டு வியாபாரம் பெரும்பாலும் தென் இந்தியாவுடன் தான் நடைபெற்று வந்தது. பழந்தமிழ்பாடல்களிலே யவனர்களைப்பற்றிய குறிப்புகள் மிகுந்து காணப்படுகின்றன. யவன தேசத்து மதுவகைகள், பூந்தாழிகள், அணிவிளக்குகள், முதலியனவற்றைப்பற்றி தமிழ் நூல்கள் கூறுகின்றன (பக்: 184). தென்இந்தியாவுக்கும் ஐரோப்பாவிற்கும் இடையே நல்ல வியாபாரம் நடந்துகொண்டிருந்தது. முத்து, பொன், தந்தம், அரிசி, மிளகு, முதலியவைகளும், மயில்களும் குரங்குகளும் பாபிலோன், எகிப்து, கிரீஸ் ஆகிய நாடுகளுக்கும், உரோமாபுரிக்கும் அனுப்பப்பட்டன. திராவிடர்களால் ஓட்டப்பட்ட இந்தியக் கப்பல்களிலே இப்பொருள்கள் அனைத்தும் அல்லது பெரும்பாலும் கொண்டுபோகப்பட்டன. புராதன உலகத்தில் தென்இந்தியா எத்தகைய உன்னத இடத்தை வகித்ததென்று இதன்மூலம் அறிந்துகொள்ளலாம் (தமிழாக்கம்- ஓ.வி. அளகேசன், 3ஆம் பதிப்பு, அக்டோபர்- 2006, பக்: 153) எனக் குறிப்பிடுகிறார். நேரு அவர்களும் தமிழர்கள் தங்கள் சொந்தக்கப்பல்களில் பாபிலோன், எகிப்து, கிரீஸ், உரோமபுரி போன்ற நாடுகளுக்கு பயணம் செய்து வணிகம் புரிந்தனர் என்பதையும், பெரும்பாலான பண்டைய வெளிநாட்டு வியாபாரங்கள் வட இந்தியாவைவிட, தென் இந்தியாவுடன் தான் நடைபெற்றன என்பதையும் இதன்மூலம் உறுதிப்படுத்துகிறார் எனலாம்.

ஆர்.எசு. சர்மா :

 “பண்டைக்கால இந்தியா (ANCIENT INDIA) என்கிற ஆங்கில நூலை வரலாற்றுத்துறையில் புகழ்பெற்றுள்ள வரலாற்று ஆய்வாளர் ஆர்.எசு. சர்மா (RRRAM SHARAN SHARMA) அவர்கள் எழுதியுள்ளார். அவர் தனது நூலில் தமிழ் நாடுகள் தமது இயற்கை வளங்களாலும், அயல்வணிகத்தாலும் பெரிதும் ஆதாயமும், அனுகூலமும் அடைந்தன எனவும், அவை செல்வச்செழிப்புடன் மிளிர்ந்தன எனவும் அவை மிளகு போன்ற வாசனைப்பொருள்கள், யானைத்தந்தங்கள், அரிய முத்துக்கள், அருமந்த மணிக்கற்கள் முதலிய மிகுந்த கிராக்கியும், பெரிதும் விலை மதிப்புமுடைய பொருட்களை தமிழகத்திலிருந்து மேலைய நாடுகளுக்குப் பெருமளவில் அனுப்பின எனவும் கூறுகிறார் (பக்: 282). அவர் மேலும், “இவையன்றி அவர்கள் மசுலின் எனப்படும் மென்துகில் வகைகளையும், பட்டையும் உற்பத்தி செய்தனர். பாம்புச்சட்டையைப்போன்ற மிகமெல்லிய பருத்தித் துணியையும் அவர்கள் தயாரித்ததாக அறிகிறோம். கலைவண்ணம் மிளிரும் பலபாணிகளில், பலதோரணைகளில் பட்டு நெய்யப்பட்டதாக ஆரம்பகாலச்செய்யுள்கள் குறிப்பிடுகின்றன. உறையூர் அதன் பருத்தி வணிகத்துக்குப் புகழ் பெற்றது. பண்டைக்காலத்தில் ஒருபுறம் கிரேக்கர்களுடனும், அச்சமயம் எகிப்தை ஆண்டுவந்த கிரேக்க இனமக்களுடனும், இன்னொருபுறம் மலாயத்தீவுக் கூட்டங்களுடனும், அங்கிருந்து சீனாவுடனும் தமிழர்கள் வணிகம் செய்து வந்தனர். இந்த வணிகத்தின் விளைவாக நெல், இஞ்சி, இலவங்கப்பட்டை, மற்றும் இதர பலபொருள்களின் தமிழ்ப்பெயர்கள் கிரேக்க மொழியில் இடம்பெற்றன என்கிறார் அவர் (தமிழில் இரா. இரங்கசாமி என்கிற மாஜினி அவர்கள், ஜூன்-2004, பக்:282).

டி.என். ஜா:

 பேராசிரியர் ஜா அவர்கள் இந்திய வரலாற்றுப் பேரவையின் தலைவராகவும், பண்டைய இந்திய வரலாற்றுத்துறையின் தலைவராகவும், பொதுச் செயலாளராகவும் இருந்தவர் ஆவார். இவரது முழுப்பெயர் திவிஜெந்திரா நாராயண் ஜா (DWIJENDRA NARAYAN JHA) ஆகும். “பண்டையக்கால இந்தியா (ANCIENT INDIA IN HISTORICAL OUTLINE)” என்கிற அவரது ஆங்கில நூலில் தமிழகம் குறித்து, தமிழர்கள் வெகுகாலத்திற்கு முன்பாகவே கடற்பயணம் மேற்கொண்டவர்கள் எனவும், கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டிற்குள்ளாகவே அவர்கள் இலங்கையின் மீது இருமுறை படையெடுத்தார்கள் எனவும் கூறுகிறார் (தமிழில் அசோகன் முத்துசாமி, டிசம்பர்-2011, பாரதி புத்தகலாயம், பக்:149). மெகத்தனிசு பாண்டியர்களைக் குறிப்பிடும் கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து வடக்கிற்கும் தெற்கிக்கும் இடையிலான தொடர்புக்கான சான்றுகள் கிடைக்கின்றன எனவும், சோழர்கள், பாண்டியர்கள், கேரளபுத்திரர்கள், சத்திய புத்திரர்கள் ஆகியோர் தனது பேரரசிற்கு வெளியே இருந்தார்கள் என்பதை அசோகரின் கல்வெட்டுகள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றிக் குறிப்பிடுகின்றன எனவும் தமிழ் அரசுகளின் கூட்டமைப்பைத் தோற்கடித்தது குறித்து காரவேலா(கலிங்கமன்னன்) பேசுகிறான் எனவும் அந்தக் கூட்டமைப்பு இந்த மூன்று இராச்சியங்களை உள்ளடக்கியதாக இருக்கலாம் எனவும் அவர் கூறுகிறார் (பக்:150).

 தந்தம், ஆமை ஓடு, இதர வர்த்தகப்பொருட்கள் இலங்கை யிலிருந்து இந்தியச் சந்தைக்கு ஏராளமாகக் கொண்டுவரப்பட்டன என சுடிராபோ (கி.மு.63-கி.பி.20) கூறுகிறார். கிழக்கு இந்தோனேசியாவிலிருந்து சந்தன மரமும், தென்கிழக்கு ஆசியாவின் பெருநிலப்பரப்பிலிருந்து இலவங்கம், பட்டை ஆகியவையும், மலேசியாத் தீபகற்பம், சுமத்ரா, போர்னியே ஆகிய இடங்களிலிருந்து கற்பூரமும் தருவிக்கப்பட்டன. கிறித்து பிறப்பதற்கு முன்னரும் பின்னருமான ஆரம்ப நூற்றாண்டுகளில் இந்த வர்த்தகம் நடைபெற்றது எனவும் அவர் கூறுகிறார் (பக்:158, 159). இங்கு இந்தியா என்பது தமிழகத்தையே குறிக்கும். அந்நிய வர்த்தகத்தால் செழித்த தென்னிந்தியாவின் நகர மையங்கள் பெரும்பாலானவற்றிலும் அப்போது கணிசமான எண்ணிக்கையில் யவனர்கள் வசித்தனர். சங்கப்பாடல்கள் அவர்களைப்பற்றி மீண்டும் மீண்டும் குறிப்பிடுகின்றன. காவேரி ஆறு கடலில் கலக்கும் இடத்தில் உள்ள காவேரிப்பூம்பட்டினம் நகரத்தில் அவர்களது வசிப்பிடங்கள் இருந்தன (பக்: 166, 167). இவை ஜா தரும் தகவல்கள் ஆகும். இலங்கை, இந்தோனேசியா, மலேசியா போன்ற தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகளிலிருந்து பல்வேறு பொருட்கள் தமிழகத்திற்கு கொண்டுவரப்பட்டு, பின் அங்கிருந்து மேற்குலக நாடுகளுக்கு AVAIஅவை ஏற்றுமதியாகின என்பது இத்தரவுகளின் மூலம் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது.

சில பண்டைய தமிழக வணிக நகரங்கள்; அழகன்குளம்:

 சங்ககாலப் பாண்டியர் துறைமுகமாக இந்நகரம் இருந்துள்ளது. இவ்வூருக்குப் பக்கத்தில் தான் வைகை நதி கடலில் கலக்கிறது. இவ்வூர்தான் மருங்கூர்ப்பட்டினமாய் இருக்கவேண்டும் என்கிறார் நரசய்யா அவர்கள். புகார் போன்றே இதுவும் மருங்கூர்பட்டினம், ஊணூர் என இரு ஊர்களாகப் பிரிந்திருந்ததது எனவும் மதிலையும் அகழியையும் கொண்டிருந்தது எனவும் மயிலை சீனி வெங்கடசாமி மருங்கூர்பட்டினம் குறித்துக் கூறுவதாக நரசய்யா குறிபிடுகிறார். இங்கு கி.மு.2ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த எகிப்து பெண்ணுருவ ஓடுகளும், குடுவை ஏந்திய பெண்சித்திர ஓடு, விசிறி, கண்ணாடி ஏந்திய பெண் சித்திர ஓடு முதலியனவும் கிடைத்துள்ளன எனவும், இந்நகரம் ஒரு சிறந்த தொழிற்கூடமாய் இருந்திருக்கவேண்டும் எனவும் கூறுகிறார் நரசய்யா அவர்கள்(பக்:115-118).

 வடக்குக் கருப்புப் பளபளப்புப் பானைகள் (NORTHERN BLACK POLISHED WARE) வட இந்தியாவில் தயாரிக்கப்பட்டு, கி.மு.6ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.மு 3ஆம் நூற்றாண்டு வரை பயன் படுத்தப்பட்டு வந்துள்ளன. இவை அழகன் குளத்தில் கிடைத்துள்ளன. Aஅழகன் குளத்தில் கிடைத்துள்ள பானைகளின் காலம் கிமு 6ஆம் 5ஆம் நூற்றாண்டு என்கிறார் புகழ்பெற்ற இந்திய அகழாய்வாளர் டாக்டர் பி.பி. இலால் (DR. B.B. LAL) அவர்கள்(TAMILS HERITAGE, NATANA. KASINATHAN, PAGE: 43). அப்துல் மசீத் அவர்கள், தமிழகக் கடல் சார் வரலாறு என்கிற நூலில், இங்கு கிடைத்த தொல்பொருட்கள் சிலவற்றைக் கரிமப் பகுப்பாய்வு செய்ததில் இத்துறைமுகத்தின் காலம் கி.மு.4ஆம் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி.5ஆம் நூற்றாண்டு வரை ஒரு தொடர்ச்சியான வரலாறு இதற்கு இருப்பதாகத் தெரிகிறது (பக்: 9) எனவும். நந்த அரசர்களால் வெளியிடப்பட்ட கி.மு.4 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த அச்சுக்குத்தப்பட்ட வெள்ளிக்காசு ஒன்றும் மொளரியப் பானை ஓடுகளும் கிடைத்துள்ளன (பக்: 12) எனவும் கி.மு.3ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கப்பல் உருவம் பொறித்த மட்பாண்டம் ஒன்றும் இங்குக் கிடைத்துள்ளது(பக்: 21) எனவும் இங்கு கிடைத்தத் தொல்பொருட்கள் இவ்வூர் எகிப்து, உரோம், அரேபியா, இலங்கை போன்ற அயல் நாடுகளுடனும், உள்நாட்டுடனும் கொண்டிருந்த வணிகப், பண்பாட்டுத் தொடர்பை வெளிப்படுத்துகின்றன எனவும் தெரிவித்துள்ளார்கள். (பக்; 12)

அரிக்கமேடு:

 சோழர்களின் துறைமுக நகரமாக இது இருந்துள்ளது. அகழாய்வில் இங்கு பல அரிய பொருட்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன. மெல்லிய உயர்தர வகையைச் சேர்ந்த துணிகள் தயாரிப்பதற்கும், சாயம் தோய்க்கவும் ஆன தொட்டிகள் இங்கு கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. மெல்லிய துணிவகைகள் மேற்கத்திய நாடுகளுக்கு இங்கிருந்து ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன. சோழ மண்டலக் கடற்கரையின் ஒரு நிலையான துறைமுகமாக இது இருந்துள்ளது. இங்கு தங்கம், அரிய கல்வகைகள், கண்ணாடி ஆகியவற்றை மூலப்பொருளாகக் கொண்டு உற்பத்தி செய்யப்பட்ட மணிகள் இங்கு ஏராளமாய்க் கிடைத்துள்ளன. இத்துறைமுகப்பகுதி ஒரு சிறந்த தொழிற்கூட நகராய் இருந்துள்ளது. (கடல்வழி வணிகம், பக்: 101-106)

 பென்சில்வேனியா பல்கலைக்கழக விமலா பெக்ளி (VIMAL BEGLY), அவர்கள் 1989முதல் 1992 வரை மூன்று வருடங்கள் அரிக்கமேட்டுப் பகுதியில் ஆய்வு செய்தார். “கல், மணி ஆகியவை செய்யும் திறமை ஐரோப்பியர்கள் அறிவதற்கு சுமார் ஓராயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே அரிக்கமேட்டினருக்குத்(தமிழர்களுக்கு) தெரிந்திருந்தது என்கிறார் அவர். அரிக்கமேடு மத்தியதரைக்கடல் நாடுகளுடன் வணிகத் தொடர்பை கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டிலேயே ஆரம்பித்திருக்கவேண்டும் என்கிறார் பெக்ளி அவர்கள். புலி உருவம் ஒரு புறமும், யானை உருவம் ஒரு புறமும் கொண்ட சங்ககாலச் சோழர்காசு ஒன்று இங்கு கிடைதுள்ளதாக அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார். மேலை நாடுகள் விரும்பிய கற்களும், மணிகளும் இங்கு தயாரிக்கப்பட்டன. பிலிப்பைன்சில் கிடைத்த இப்பொருட்களில் பெரும்பாலானவை இங்கிருந்து வந்தவையே ஆகும். இம்மணிகளையும், கற்களையும் கிழக்கு ஆப்ரிக்காவுக்கும், வட ஆப்ரிக்கவுக்கும் அரேபியர்கள் இங்கிருந்து கொண்டு சென்றனர்.

 உரோமர்கள் இதனைத் தங்கள் தொழிற்கூடமாகக் கொண்டிருந்தனர் என சில அறிஞர்கள் கருதினர். ஆனால் பெக்ளி அவர்கள் உரோமர்கள் வருவதற்கு முன்னரே கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டிலேயே இந்நகரம் ஒரு சிறந்த தென்னிந்தியத் தொழிற்கூட நகரமாக இருந்தது எனவும் உரோமர்கள் சென்ற பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பின்னரும் மது வியாபாரத்திலும், அம்போரா பண்டங்கள் தயாரிப்பதிலும் இவர்கள் ஈடுபட்டு வந்தனர் எனவும் கூறுகிறார் பெக்ளி அவர்கள். இவர்கள் அரிய கல்வகைகள், மணிகள் செய்வதில் புகழ் பெற்றவர்களாக இருந்ததால் ஐரோப்பியரின் இரூட்லெட் மண்பாண்டங்களை ஐரோப்பியரிடமிருந்து தாங்களே செய்யக் கற்றுக் கொண்டனர் என்கிறார் பெக்ளி அவர்கள். இதன்மூலம் இங்குத் தொழிநுட்பக் கைமாற்றம் (Transfer of Technology Knowledge) நடந்ததாகச்s சில ஆராய்ச்சியாளர்கள் கருதுகின்றனர். (நரசய்யா-கடல்வழி வணிகம், பக்:101-109).

 ஐரோப்பியரின் இரூட்லெட் மண்பாண்டங்களை கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டில் இறக்குமதி செய்த தமிழர்கள், கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து அரிக்கமேட்டில் சொந்தமாகத் தயாரித்து அதன்மேல் இறக்குமதி செய்யப்பட்டது எனக் குறியிட்டு விற்றனர் என்கிறார் விமலா பெக்லி அவர்கள்(DR. VIMALA BEGLY, ROME AND TRADE, CERAMIC EVIDENCE FOR PRE-PERIPLUS TRADE ON THE INDIAN COASTS, P-176, & TAMILS HERITAGE, NATANA. KASINATHAN, PAGE: 58).எலிசபெத் லிடிங்வில்(ELIZABETH LYDING WILL) அவர்கள் அரிக்கமேட்டில் கிடைத்த அம்போரா பண்டங்களை ஆய்வு செய்து, இரு கைப்பிடி அம்போரா பண்டங்களில் பாதிக்கு மேல் கிரேக்கக் கோயன்(Greek Koyan Amphoras) அம்போரா பண்டங்கள் எனவும் இவை கிரேக்கத்தீவில் உள்ள ஏஜியன் கடலில்(Agegean sea) இருக்கும் கோச்(kos) தீவில் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு காலத்தில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டவை எனவும் மீதியுள்ளவை கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் இரோமில் உற்பத்தி செய்யப்பட்டவை எனவும் கூறியுள்ளார். (Source: Elizabeth Lyding will- The Mediterraneian Shipping Amphorae from Arikkamedu p.isi &TAMILS HERITAGE, NATANA. KASINATHAN, PAGE: 43).

பூம்புகார்:

 காவிரிப்பூம்பட்டினம் எனப்படும் சோழர்களின் தலைநகரம் இதுவாகும். 1965இல் நடந்த அகழாய்வில் இங்கு இரண்டு மரத்தூண்கள் கிடைத்துள்ளன. அவற்றை கார்பன் பகுப்பாய்வு முறையில் அறிவியல் ஆய்வுக்குட்படுத்தி அதன் காலம் கி.மு. 5ஆம் 4ஆம் நூற்றாண்டு எனக் கண்டறியப்பட்டுள்ளது என்கிறார் முன்னாள் அகழாய்வு இயக்குநர் நடன காசிநாதன் அவர்கள். (Source: TAMILS HERITAGE, NATANA. KASINATHAN, PAGE: 58, 59, & S.R. RAO JOURNAL OF MARINE ARCHAEOLOGY, vol-2, 1991 page-6) இங்கு மெகாலிதிக் கருப்பு சிவப்பு மட்பாண்டங்கள் கிடைத்துள்ளன. அவைகளின் காலம் கி.மு.5 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து கி.பி.4ஆம் நூற்றாண்டு வரை இருக்கும் என்கிறார் நடன காசிநாதன் அவர்கள் (Source: TAMILS HERITAGE, NATANA. KASINATHAN, PAGE: 71). நடன காசிநாதன் அவர்கள் தனது நூலில் பக்கம் 69 முதல் 76 வரை இந்த பூம்புகாரில் நடைபெற்ற பல்வேறு அகழாய்வுகள் குறித்தும் அதன் விடயங்கள் குறித்தும் விரிவாகச் சொல்லியுள்ளார். இன்றைக்கு 2500 ஆண்டுகளுக்கு (கி.மு 500 வாக்கில்) முன் இந்த பூம்புகார் நகரம் கடலுக்குள் 5 கி.மீ வரை பரவி இருந்துள்ளது என்கிறார் அவர்(Source: TAMILS HERITAGE, NATANA. KASINATHAN, PAGE: 72).

பூம்புகார் நகர நாகரிகம்:

 1991, 1993 ஆகிய ஆண்டுகளில் கோவாவில் உள்ள தேசியக் கடலியல் கழகம் பூம்புகார்க் கடற்கரை அருகே கடலில் அகழாய்வை மேற்கொண்டு இறுதியில் ஓர் அறிக்கையை வெளியிட்டது. “இலாட வடிவில் (U) உள்ள கட்டிட அமைப்பு பூம்புகார்க் கடற்கரையிலிருந்து 5 கி.மீ தொலைவிலும் 23 மீட்டர் ஆழத்திலும் காணப்பட்டது. இந்த அமைப்பின் மொத்த நீளம் 85 மீட்டர்; இரண்டு சுவர்களுக்கு இடையே 13 மீட்டர் இடைவெளி, சுவர்களின் அதிக அளவு உயரம் 2 மீட்டர்; மேற்குச் சுவரைவிடக் கிழக்குச் சுவர் உயரம் அதிகம்; சுவரில் கடற்பாசிகள், செடிகள் படர்ந்திருந்ததாலும் சில இடங்களில் கட்டுமான வேலைகளும் காணப்பட்டன என்பது அறிக்கையில் சொல்லப்பட்டிருந்தது.

 அதன்பின் 2001 ஆண்டு கிரகாம் ஆன்காக் என்கிற இங்கிலாந்து நாட்டு ஆய்வாளர் இங்கிலாந்து 4ஆவது தொலைக்காட்சி, அமெரிக்கத் தொலைக்காட்சி ஆகியவற்றின் நிதி உதவியுடனும், கோவாவில் உள்ள தேசியக் கடலியல் கழகத்தின் உதவியுடனும் பூம்புகார்க் கடல்பகுதியில் ஆய்வு மேற்கொண்டார். அந்த இலாட வடிவில் (U) உள்ள கட்டிட அமைப்பு படம் பிடிக்கப்பட்டு தொலைக்காட்சிகளில் காண்பிக்கப்பட்டது. இந்த ஆய்வின் போது 100 அடிகள் ஆழத்தில் மேலும் 20 பெரிய கட்டுமான அமைப்புகளைக் கண்டதாக கிரகாம் ஆன்காக் அவர்கள் தெரிவித்துள்ளார். இவ்வாய்வு பற்றிய நூலின் 14ஆவது இயல் பூம்புகார் கடல் பகுதியில் நடத்தப்பட்ட ஆய்வை விவரிக்கிறது. 11000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பூம்புகாரில் ஒரு நகர நாகரிகம் இருந்தது என்பதை அவ்வாய்வறிக்கையில் கிரகாம் ஆன்காக் அவர்கள் உறுதி செய்துள்ளார்.

 இங்கிலாந்து டர்காம் பல்கலைக்கழகத்தின் நிலவியல் ஆராய்ச்சியாளர் கிளீண் மில்னே அவர்கள், கிரகாம் ஆன்காக் அவர்களின் கருத்து சரியானது தான் என்கிறார். ஆனால் கோவா-தேசியக் கடலியல் கழகத்தின் ஆய்வாளர் முனைவர் ஏ. எசு. கவுர் அவர்கள், “இலாட வடிவில் (U) உள்ள அமைப்பைக் கட்டுவதற்கு மாபெரும் தொழில்நுட்பம் தேவை... 11500 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இந்தியாவில் இருந்த பண்பாடுகளின் திறமைக்கு அப்பாற்பட்டது அது எனக் கூறியுள்ளார். கிளீண் மில்னே, கிரகாம் ஆன்காக் அகியோர்களின் கருத்துப் படி பூம்புகார் நகர நாகரிகம் மெசபடோமியாவில் இருந்த சுமேரிய நாகரிகத்திற்கும் முற்பட்டது. பூம்புகார் நகர நாகரிகம் குறித்த இத்தரவுகள், அழகப்பா பல்கலைக்கழக முன்னாள் துணைவேந்தர் முனைவர் அ. இராமசாமி அவர்கள் தெரிவித்துள்ள தரவுகளாகும் (அவரது நூல்: தொன்மைத்தமிழர் நாகரிக வரலாறு, டிசம்பர் 2013, பக்: 22-24.)

மரக்காணம் & பந்தர்பட்டினம்:

 தமிழ்நாட்டுத்தொல்லியல் துறையினரின் காலாண்டிதழில் (ஜூலை-2004), திருமதி வசந்தி என்கிற அகழாய்வாளர், எயிற்பட்டினம் என்கிற சங்ககால ஊராகக் கருதப்படுகிற இந்நகரம் கி.மு. 300ஆம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே ஒரு சங்ககாலத் துறைமுக நகரமாகத் திகழ்ந்துள்ளது எனக் குறிப்பிடுள்ளார் என்கிறார் நரசய்யா அவர்கள். மேலும் அவர் பெரிப்ளஸ் என்கிற கிரேக்கர் எழுதிய நூலில் இதனை சோபட்மா என அவர் குறிப்பிட்டுள்ளார் எனவும், நல்லியக்கோடன் என்கிற சிற்றரசனின் துறைமுகமாக இந்நகரம் இருந்துள்ளது எனவும் தெரிவித்துள்ளார் (பக்: 125). அதுபோன்றே தஞ்சாவூருக்கு அருகிலுள்ள பந்தர்பட்டினம் என்கிற நகரம் கி.மு.3ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்தே இருந்து வந்துள்ளது எனவும் இங்கு முத்து, மணி, இரோம நாணயங்கள் முதலிய நிறைய பொருட்கள் கிடைத்துள்ளன எனவும் நரசய்யா அவர்கள் தெரிவிக்கிறார் (பக்: 172)

கரூர்:

 பொறையர்குலச் சேர அரசர்களின் தலைநகராக இந்நகர் இருந்துள்ளது. இங்கு கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு நாணயங்கள் கிடைத்துள்ளன என்கிறார் நரசய்யா அவர்கள் (பக்: 166). தினமலர் ஆசிரியர் ஆர். கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள் இப்பகுதியில் இருந்து கி.மு. 2ஆம் 1ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த கொல்லிப்பொறை, மாக்கோதை என்கிற எழுத்துப் பொறிப்புகளைக்கொண்ட சேர நாணயங்களையும், குட்டுவன் கோதை என்கிற கி.மு. 1ஆம் நூற்றாண்டு சேர நாணயம் ஒன்றையும் கண்டறிந்துள்ளார். மாக்கோதை என்பவன் கோட்டம்பலத்துஞ்சிய மாக்கோதை என்கிற கோதை குலச் சேர வேந்தன் ஆவான்.

 கரூரின் வணிகச் சிறப்பு குறித்தக்கட்டுரையில் திரு. இராசசேகர தங்கமணி அவர்கள் பல விடயங்களைத் தந்துள்ளார். பல வணிகப் பெரு வழிகள் சந்திக்கும் இடத்தில் கரூர் அமைந்திருந்தது. முசிறித் துறைமுகத்திலிருந்து தரைவழியாகப் பாலக்காட்டுக் கணவாய் வழியாகக் கொங்கு நாட்டில் புகுந்து கரூர், உறையூர் வழியாகப் பூம்புகாருக்குச் செல்ல முடியும். இதனால் கரூரின் வணிகம் நன்கு நடந்தது. இப்பாலஸ் பருவக்காற்றினை அறிந்து கொண்ட பின் (கி.பி.45) இரோம வணிகம் பெருகியது. ஆனால் அதற்கு முன்னரே கி.மு. 25 வாக்கில் ஆர்மஸ் துறைமுகத்தில் இருந்து 125 கப்பல்கள் இந்தியாவிற்கு புறப்படத்தயாராக இருந்ததை தான் கண்டதாக ஸ்டிராபோ எழுதியுள்ளார்(SOURCE: Srinivasa Iyengar, P.T., 1982, History of the Tamils Asian Educational Services Chennai, p.195). கரூரில் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டைச்சேர்ந்த SILAசில செலூசிடியன் நாணயங்களும், கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டைச்சேர்ந்த சில பொனீசியன் நாணயங்களும் கிடைத்துள்ளன என்கிறார் நடன காசிநாதன் அவர்கள். (SOURCE: R.KRISHNAMURTHY, CELEUCID COINS FROM KARUR, STUDIES IN SOUTH INDIAN COINS VOL-3 PP.19-28 TAMILS HERITAGE, NATANA. KASINATHAN, PAGE: 44).

வட இந்தியாவிலுள்ள தட்சசீலத்தில் நடந்த அகழாய்வில் கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டிற்குரிய பால நிலையில் இருந்த கொங்கு நாட்டின் நன்கு பட்டை தீட்டப்பட்ட ‘பெரில் கற்கள் மௌரியர்களுக்கு முற்பட்ட காலத்திய மண்ணடுக்குகளில் கிடைத்துள்ளன(Nagasamy R. (ed) Dmilica Tamil Nadu State Department of Archaeologychennai, Vol. 1. 1970, p.58). மேலும் கி.மு. 200- கி.பி.200 காலகட்டத்தில் தென்சீனாவை ஆண்ட ‘அன் அரச மரபினரின் ஈமச் சின்னங்களில் தமிழ் நாட்டு மணிக்கற்கள் கிடைத்துள்ளன. ஆகவே இங்கிருந்து வெளி நாடுகளோடு கி.மு. 4ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்தே வணிகம் நடைபெற்று வந்ததாகத் தெரிகிறது. அதற்குச் சான்றாக ஆயிர்க்கணக்கான உரோமனிய நாணயங்களும், நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கிரேக்க நாணயங்களும், நூற்றுக்கணக்கான சீன நாணயங்களும், இருபதுக்கும் மேற்பட்ட பொனீசிய நாணயங்களும் அமராவதி ஆற்றுப்படுகையில் கிடைத்துள்ளன. (source: Nagasamy. R. 1995, Roman Karur, Prakat Prakasaham, Chennai; 2.Krisnamurthy. R., 2000, Non Roman Ancient Foreign Coins from Karur, India, Garnet Publishers, Chennai; 3.Krishnamurthy.R., 2009, Ancient Greek and Phoenician Coins from Karur, Tamil Nadu, India, Garnet Publishers, Chennai; 4.இராசசேகரதங்கமணி, ம., 2006, தமிழ் நாட்டு வரலாற்றில் புதிய கண்டு பிடிப்புகள்; 5.தமிழ் நாட்டில் அயல் நாட்டார் நாணயங்கள், கொங்கு பதிப்பகம், கரூர், பக்: 8-18), (நிகமம்-வணிக வரலாற்றாய்வுகள், தமிழ்ப் பல்கலைக்கழக வெளியீடு, பக்: 39-46).

 அழகன் குளம், அரிக்கமேடு, பூம்புகார், மரக்காணம், பந்தர்பட்டினம், கரூர் ஆகிய தமிழகத்தின் ஒரு சில நகரங்கள குறித்த ஒரு சில தரவுகள் மட்டுமே இங்கு தரப்பட்டுள்ளன. இவைபோக மதுரை, வஞ்சி, மாந்தை, உறையூர், கொற்கை, தொண்டி, முசிறி, நரவு போன்ற பல இலக்கியப் புகழ் பெற்ற பெரு நகரங்களும், கொடுமணல் போன்ற அகழாய்வு நடந்த சிறு இடங்களும் உள்ளன. ஆகவே தரப்பட்டுள்ள சில நகரங்களின் தரவுகளை மாதிரியாகக் கொண்டு சங்ககாலத் தமிழகத்தில் அன்று நடந்து வந்த வணிகத்தின் அளவு, அதன் சிறப்பு குறித்த ஒரு பார்வையைப் பெற முடியும்.

தமிழரசுகளின் கடல் வல்லமை :

தமிழரசுகள் அன்று மாபெரும் கடல் வல்லரசுகளாகவும் இருந்தன. இது குறித்து வின்சென்ட் ஆர்தர் சுமித் என்கிற புகழ்பெற்ற வரலாற்றறிஞர், “தமிழ் அரசுகள் வல்லமை மிக்கக் கடற்படைகளை வைத்திருந்தனர். கிழக்கிலிருந்தும், மேற்கிலிருந்தும் வணிகக் கப்பல்கள் தமிழகம் நாடி வந்தன எனத் தனது இந்திய வரலாறு என்கிற நூலில் குறிப்பிடுவதாகக் கார்த்திகேசு சிவத்தம்பி அவர்கள் பண்டையத் தமிழ் சமூகம் என்கிற தனது நூலின் முன்னுரையில் தெரிவிக்கிறார். வின்சென்ட் ஆர்தர் சுமித் அவர்கள் தனது அசோகர் என்கிற மற்றொரு நூலில் “தென்னிந்திய நாடுகள் வலிமை வாய்ந்த கடற்படைகளைப் பல நூற்றாண்டுகளாக பராமரித்து வந்துள்ளன எனக் குறிபிடுகிறார் (ஆதாரம்: “அசோகர்வின்சென்ட் ஆர்தர் சுமித், தமிழில் சிவமுருகேசன் பக் :79) அன்று தென்னிந்திய நாடுகள் என்பன தமிழக நாடுகளே ஆகும்.

பண்டையத் தமிழக அரசுகள் வலிமை மிக்கக் கடற்படைகளைக் கொண்டிருந்த போதிலும் அவர்களிடையே நடைபெற்ற போர்கள் அனைத்துமே நிலப் போர்களாக இருந்தன. அவர்களுக்கிடையே கடற்போர்கள் எதுவும் நடைபெற்றதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் இமயவரம்பன் நெடிஞ்சேரலாதன், சேரன் செங்குட்டுவன் ஆகிய இருவரும் கடம்ப மன்னர்களை, அவர்களின் கடற்கொள்ளைகளைத் தடுக்கும் பொருட்டு, தங்கள் கடற்படை கொண்டு அவர்களைத் தாக்கி அடக்கினர். தமிழகக் கடல் வணிகத்துக்குத் தடையாக இருந்த கடற் கொள்ளையர்களையும் தாக்கி அடக்கினர் எனப் பதிற்றுப்பத்து குறிப்பிடுகிறது. அதுபோன்றே சோழன் செருப்பாழியெறிந்த இளஞ்செட் சென்னியும், தலையாலங்கானத்து செருவென்ற நெடுஞ்செழியனும் தென் பரதவர்களை, அவர்களின் கடல் வல்லமையை, தங்கள் கடற்படை கொண்டு தாக்கி அடக்கினர் எனச் சங்கப் பாடல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

ஆக கடற் பகுதியையும், கடல் வணிகத்தையும் பாதுகாக்க மட்டுமே கடற்படை பயன்படுத்தப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. கடல் வணிகத்தை பாதுகாப்பதில் தமிழக அரசுகளிடையே ஐக்கியக் கூட்டணி இருந்ததாகவும் தெரிகிறது. அதனால் தான் தமிழரசுகளுக்கிடையே கடற்போர் எதுவும் நடைபெறவில்லை. வடக்கே சென்று வணிகம் புரியவும், கடல் வணிகத்தை பாதுகாக்கவும், வடக்கிலிருந்து வடுகர்கள் போன்ற அநாகரிக மக்களைக் கட்டுப்படுத்தி வைக்கவும், மொழி பெயர் தேயப் பகுதியைப் பாதுகாக்கவும், வடக்கேயிருந்து வந்த படையெடுப்புகளைத் தடுக்கவும் தமிழக அரசுகளிடையே ஐக்கியக் கூட்டணி ஒன்று மிக நீண்ட காலமாக இருந்து வந்துள்ளது. புகழ்பெற்ற நெடியோன் எனப்படும் நிலந்தரு திருவிற்பாண்டியன் கி.மு.5 ஆம் நூற்றாண்டிலேயே மிகப்பெரும் கடற்படை வைத்திருந்தான் எனவும் “சாவகம் (இன்றைய இந்தோனேசியா தீவுகள்) அன்றே அவனது கடற்படை கொண்டு கைப்பற்றப்பட்டது எனவும், அப்பாதுரை அவர்கள் குறிப்பிடுகிறார். அதன்மூலம் “கிராம்பு எனப்பட்ட வாசனைப் பொருள் வணிகம் தமிழர்களின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது. கிராம்பு என்பது உலகிலேயே இந்தோனேசியாவில் மட்டுமே விளைந்தது எனவும், உலகம் முழுவதும் அதற்கு மிக அதிகத் தேவை இருந்தது எனவும் அறிகிறோம்.

 கி.மு.5-ம் நூற்றாண்டிலிருந்தே அத்தேவை கடல் வணிகம் மூலமே பூர்த்தி செய்யப்பட்டு வந்தது. அதனால் தான் அவ்வணிகத்தைத் தமிழர்கள் தமது கடற்படை கொண்டு தமது கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டு வந்தனர். சங்ககாலத்தில் சாவகத்தில் தமிழ் பேசப்பட்டதாக மணிமேகலை காப்பியத்தின் கூற்று அச்செய்தியை உறுதிப் படுத்துகிறது(ஆதாரம் : கா.அப்பாதுரை அவர்களின் “தென்னாட்டுப் போர்க்களங்கள் பக்: 43 முதல் 48 வரை). மேலும் நரசய்யா அவர்களின் “கடல் வழி வாணிகம் என்கிற நூல் தமிழர்களின் பண்டையக் கடல் வணிகம் குறித்துப் பல விரிவான தகவல்களைத் தருகிறது. கி.மு.5-ம் நூற்றாண்டிலிருந்தே பண்டையத் தமிழக அரசுகள் கடற்போரிலும், கடல்வணிகத்திலும் புகழ் மிக்கவர்களாக, வலிமை மிக்கவர்களாக இருந்து வந்துள்ளனர்.

ஆதலால் தான் கி.மு. 500 முதல் கி.பி. 250 வரையான 750 வருடங்களாக தமிழக வணிகம் இடைவிடாது உலகளாவிய அளவில் நடைபெற்று வந்தது. பண்டைய வணிகம் குறித்துக் குறிப்பிடப்படும் வணிகப் பொருட்களில் பெரும்பாலானவை தமிழகம், இலங்கை, தென்கிழக்கு ஆசிய நாடுகள் ஆகியவற்றில் விளைகிற, உற்பத்தி ஆகிற பொருட்களே ஆகும். பண்டைய காலத்தில் இவை அனைத்தும் சிந்துவெளிப் பகுதி, பாரசீக வளைகுடா நாடுகள், மேற்குலக நாடுகள் ஆகியவைகளுக்குத் தமிழகம் வழியாகவே அனுப்பி வைக்கப்பட்டன.

Pin It

Satavahana Map

சாதவாகனர்களின் இருமொழி ஆட்சி:

அசோகருக்குப் பின் மகத அரசு சிதைந்து போனது. கி.மு.230 அளவில் சாதவாகனர்கள் (SATAVAHANA) தமிழரசுகளின் ஆதரவோடு தக்காணப் பகுதியில் தங்களது தனி ஆட்சியை நிறுவினர். கி.மு.230 முதல் கி.பி.220 வரை சுமார் 450 ஆண்டுகள் அவர்கள் தக்காணத்தை ஆண்டனர். சாதவாகனர்களை, தமிழில் நூற்றுவர் கன்னர் (சாதவ என்பது சதம், அதாவது நூறு ஆகும்) என்பர். இவர்கள் தமிழ், பிராகிருதம் ஆகிய இரு மொழிகளையும் ஆட்சி மொழிகளாகக் கொண்டு ஆட்சி செய்தனர். இவர்கள் வெளியிட்ட நாணயங்களில் ஒரு பக்கம் தமிழும், மறுபக்கம் பிராகிருதமும் இருந்தன. (ஆதாரம் : 24/6/2010, இந்து ஆங்கில நாளிதழில் ஐராவதம் மகாதேவன் அவர்கள் எழுதிய, “Aanaaanan An epigraphic perspective on the antiquity of Tamil” என்ற கட்டுரை).

முதல் சாதவாகன அரசன் சிமுகா (கி.மு. 230-207):

 தொடக்க கால சாதவாகனர்கள் ஆந்திராவில் தோன்றவில்லை. மராட்டியத்தில்தான் தோன்றினார்கள். இவர்களது ஆரம்பகாலக் கல்வெட்டுப் பொறிப்புகள் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை. இவர்கள் ஒரு சமயத்தில், மகதத்தையே பிடித்துச் சிறிது காலம் ஆண்டனர். சிமுகா(SIMUKA) என்பவன் தான் சாதவாகனர்களின் ஆட்சியைத் தோற்றுவித்தவன். இவனது ஆட்சிகாலம் கி.மு. 230-207 ஆகும். அதற்குப்பின் அவனது சகோதரன் கன்கா ஆட்சிக்கு வந்தான். இவர்களைப் பற்றிய பலசெய்திகளைpப் புராணங்கள் தருகின்றன. அதனை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள இயலாது.

சதகர்னி (கி.மு. 180-124):

 இந்த சதகர்னியின் (SATAKARNI) ஆட்சிக் காலம் கி.மு.180-124 எனவும், இவன் 56 ஆண்டுகள் ஆண்டான் எனவும் சொல்லப்படுகிறது. காரவேலன் தனது அத்திக்கும்பா கல்வெட்டில் இந்த சதகர்னியைத் தோற்கடித்ததாகக் குறிப்பிட்டுள்ளான். ஆகவே இவன் காரவேலன் காலத்தில் ஆட்சி செய்தான் எனலாம். காரவேலன் இறந்த பிறகு இந்த சதகர்னி கலிங்கத்தைக் கைப்பற்றியதாக யுக புராணம் தெரிவிக்கிறது. இவன் வட இந்தியாவின் சுங்க வம்சத்தைத் தோற்கடித்து அவர்களிடமிருந்து மேற்கு மால்வாவைக் கைப்பற்றிக் கொண்டான். இவன் மத்தியபிரதேசத்தைப் பிடித்ததாகவும், சாகர்களை பாடலிபுத்திரத்திலிருந்து வெளியேற்றியதாகவும் சொல்லப் படுகிறது. இவனுக்குப்பின் பல அரசர்கள் ஆண்டனர். atஅதன்பின் அவர்கள் கன்வா வம்சத்தின் கீழ் இருந்து கி.மு. 75-35 வரை ஆண்டனர்.

புலுமாயி (கி.மு 30-6) & ஆலா:

 புலுமாயினது (PULUMAYI) ஆட்சிகாலம் கி.மு 30-6 ஆகும். இவன் கன்வா வம்சத்தின் ஆட்சியிலிருந்து விடுபட்டு சுதந்திரமாக ஆண்டதோடு பல வெற்றிகளைப் பெற்று இறுதியில் மகத அரசின் பாடலிபுரத்தைக் கைப்பற்றி ஆண்டவன் ஆவான். இவனுக்குப்பின் வந்த ஆலா(HALA) என்கிற சாதவாகன அரசன் ‘கதா சப்தசதி’ அல்லது கதா சத்தசை என்கிற பெயரில் 700 செய்யுள்களைக் கொண்ட பிராகிருத அகக் கவிதைகளை தொகுப்பித்தான். இந்நூல் பெரும்பாலும் காதல் கவிதைகளைக் கொண்டது. இந்த ஆலாவின் ஆட்சிக்காலம் கி.பி முதல் நூற்றாண்டு ஆகும். இவனுக்குப்பின் வந்தவர்கள் வலிமை அற்றவர்களாக இருந்தனர்.

நாகப்னா (கி.பி. 119-124):

 சாகர்களின் மேற்கு சத்ரப் வம்சத்தை நிறுவிய அரசன் நாகப்னா(NAHAPANA) ஆவான் இவன் சாதவாகனர்களைத் தோற்கடித்து அவர்களின் பல பகுதிகளைப் பிடித்துக் கொண்டான். இந்த நாகப்னா பாரிகாஜா துறைமுகத்தைச் சுற்றிய பகுதியை ஆண்டதாக பெரிப்ளஸ் தனது நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார். பெரிப்ளஸ் காலம் கி.பி. 70 ஆகும். நாகப்னா கி.பி. 60 வாக்கில் இளையவனாக இருந்த போது பாரிகாஜாவைச் சுற்றியுள்ள சிறு பகுதியை ஆண்டிருக்கலாம். இவன் அரசனாகி 46 ஆண்டுகள் ஆண்டதாகக் கருதப்படுகிறது. இவைகளைக் கருத்தில் கொண்டு, இந்த நாகப்னாவின் ஆட்சிக்காலம் கி.பி. 119-124 என விக்கிபிடியா குறிப்பிடுகிறது. இவனை கௌதமிபுத்ர சதகர்னி தோற்கடித்து இழந்த பகுதிகளை மீட்டான்.

கௌதமிபுத்ர சதகர்னி (கி.பி 106-130).:

 கௌதமிபுத்ர சதகர்னி (GAUTAMIPUTRA SATAKARNI) கி.பி. 106 வாக்கில் ஆட்சிக்கு வந்தான். இவன் ஆட்சிகாலம் கி.பி. 106-130 ஆகும். இவன் மேற்கு சத்ரப்() வம்சத்தைச் சேர்ந்த நாகப்னாவை அவனது கடைசிக் காலத்தில் தோற்கடித்து அவனை அடியோடு அழித்து இழந்த ஆட்சிப் பகுதிகளைத் திரும்பப் பெற்றான். இவன் தான் முதன் முதலாக தலைவடிவ நாணயங்களை வெளியிட்ட சாதவாகன அரசன் ஆவான். குசான அரசன் கனிசுகா கி.பி. 78இல் அரசன் ஆகி, சாலிவாகன அல்லது சகா சகாப்தத்தைத் தொடங்கினான் எனவும், சாகர்கள் உஜ்ஜயினியை கிபி. 78இல் பிடித்து சகா சகாப்தத்தைத் தொடங்கியதாகவும் கருதப்படுகிறது. சகா சகாப்தம் கி.பி. 78இல் இருந்து தொடங்குகிறது என்பதில் மாற்றமில்லை. இந்த சாலிவாகன அல்லது சகா சகாப்தத்தை கௌதமிபுத்ர சதகர்னி தொடங்கியதாகவும் சொல்லப்படுகிறது. குசான அரசன் கனிசுகா தான் சாலிவாகன அல்லது சகா சகாப்தத்தைத் தொடங்கினான் என்பதே பெரும்பாலோரால் ஏற்கப்படுகிறது.

வசிட்திபுத்ர புலுமாயி (கி.பி 130-160):

 கௌதமிபுத்ர சதகர்னியின் மகன் தான் இந்த வசிட்திபுத்ர புலுமாயி (VASHISHTIPUTRA PULUMAYI) ஆவான். இவனது நாணயங்களும், கல்வெட்டுப் பொறிப்புகளும் ஆந்திராவில் கிடைக்கின்றன. இவன் காலத்தில் பைத்தான் சாதவாகனர்களது தலைநகராக இருந்தது. இவனது காலத்தில் இருந்த மேற்கு சத்ரப் வம்ச அரசன் இருத்ரதாமன்-1 (கி.பி. 130-150) சாதவாகனர்களை இருமுறை போரில் தோற்கடித்தான். அதனால் பெரும் பகுதிகளை சாதவாகனர்கள் இழந்தனர். திருமண உறவுகள் இருந்ததால் அடியோடு அழிக்கப் படாமல் விடப்பட்டனர்.

யாஜன சதகர்னி (கி.பி. 170-199):

 இந்த யாஜன சதகர்னி (YAJNA SATAKARNI) தான் சாதவாகனர்களின் இறுதிச் சிறந்த அரசன் ஆவான். இவனது ஆட்சி ஆண்டுகள் கி.பி 170-199 ஆகும். இவன் மேற்கு சத்ரப் அரசைத் தோற்கடித்து சாதவாகனர்களின் பல பகுதிகளை மீட்டான். இவனுக்குப்பின் வந்தவர்கள் வலிமையற்றவர்கள். இதன்பின் கி.பி. 220 வாக்கில் சாதவாகனர் அரசு இல்லாது போனது. சாதவாகனர் வம்ச அரசர்கள் தங்கள் பெயரில் தங்களுடைய தாயின் பெயரை வைத்துக் கொண்டார்கள் எனத் தெரிகிறது. கௌதமிபுத்ர சதகர்னி என்கிற பெயரில் உள்ள கௌதமி என்கிற பெயரும், வசிட்திபுத்ர புலிமாயி, வசிட்திபுத்ர சதகர்னி ஆகிய பெயர்களில் உள்ள வசிட்தி என்கிற பெயரும் அரசர்களுடைய தாயின் பெயர்களாகும்.

தமிழ் அரசுகளும் சாதவாகனர்களும்:

 சாதவாகனர் சங்ககாலத்தின் ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரை தமிழகத்தோடு போர் செய்ததாகவோ, வெற்றி பெற்று தமிழகப் பகுதிகளைப் பிடித்துக் கொண்டதாகவோ தகவல் இல்லை. அவர்கள் தமிழ் அரசுகளின் கூட்டணி ஆட்சியின் கீழ் இருந்த தக்காணப் பகுதிகளைத் தாக்கி வென்றிருக்கலாம். ஆனால் உடனடியாகத் தமிழ் அரசுகளால் அவை திரும்பக் கைப்பற்றப்பட்டது. கிருட்டிணா நதிக்குக் கீழ் அவர்கள் வரவில்லை. சங்ககாலம் வரை தமிழ் அரசுகள் மிக வலிமையோடு இருந்தன. கி.பி. முதல் நூற்றாண்டு முடிய இந்நிலை நீடித்தது. கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதி வாக்கில் இந்நிலை மாறியிருக்கலாம். சாகர்கள், மேற்கு சத்ரப் அரசுகள், மகத அரசு போன்ற பிற வடநாட்டு அரசுகளோடு தான் சாதவாகனர்கள் போர் புரிந்ததாக அவர்களது கல்வெட்டுகளும், அவர்களைப்பற்றிய இன்ன பிற குறிப்புகளும் கூறுகின்றன.

 டாக்டர் கே. கே. பிள்ளை, ஆர். எசு. சர்மா ஆகிய இருவரும் தங்களது நூல்களில் சிமுகா(கி.மு. 230-207), சதகர்ணி(கி.மு. 180-124), கௌதமிபுத்ர சதகர்னி(கி.பி 106-130), வசிட்திபுத்ர புலுமாயி(கி.பி 130-160), யாஜன சதகர்னி(கி.பி. 170-199) ஆகிய ஐந்து சாதவாகன அரசர்களை மட்டுமே குறிப்பிட்டுள்ளனர். கி.பி.2ஆம் நூற்றாண்டில் ஆண்ட மூன்று முக்கிய அரசர்கள் குறித்துத் தான் ஓரளவு தரவுகள் உள்ளன. பிற அரசர்களின் ஆண்டுகள் புராணங்கள் தரும் ஆண்டுகளை வைத்தே தரப்பட்டுள்ளன. கி.மு. 180-124 வாக்கில் ஆண்ட சதகர்ணி குறித்து கலிங்க மன்னன் காரவேலன் தனது அத்திக்கும்பா கல்வெட்டில் குறித்துள்ளான்.

 சாதவாகனர்கள் தங்கள் ஆட்சி மொழியாகத் தமிழ், பிராகிருதம் ஆகிய இரு மொழிகளையும் கொண்டிருந்தனர் எனத் தெரிகிறது. தமிழர்களின் கடற்படை வலிமையை, அவர்களது ஐக்கிய கூட்டணியின் வலிமையை, பொருள் உற்பத்தி, தொழிநுட்ப மேன்மை, வணிகம் ஆகியவற்றில் தமிழர்களின் உயர்நிலையை சாதவாகனர்கள் அறிந்திருப்பர். அதனால்தான் தமிழ் அரசுகளோடு அவர்கள் ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரை பகைமை பாராட்டாமல்இருந்தனர் எனலாம். சாதவாகனர்கள் அரசு அழிந்த உடன் தமிழகமும் களப்பிரர்களால் கைப்பற்றப்பட்டு விட்டது. கிறித்துவுக்கு முந்தைய சாதவாகனர்கள் குறித்த தகவல்கள் போதுமானதாக இல்லை எனலாம். புராணங்கள் சொல்வதுதான் அதிகம் உள்ளன. அவைகளை முழுமையாக நம்புவது என்பதும் ஏற்றுக் கொள்ளத்தக்கதல்ல. (ஆதாரம்: 1. பண்டைக்கால இந்தியா, ஆர். எசு. சர்மா-தமிழி மாஜினி, ஜூன் 2004, பக்: 260-264. 2. தென் இந்திய வரலாறு, டாக்டர் கே. கே. பிள்ளை, 8ஆம் பதிப்பு, 2011 பக்: 34-37) 3. விக்கிபீடியா(SATAVAHANA DYNASTY).

மொழிபெயர் தேயம்:    

தமிழ்மொழி இருக்கிற நிலையில் இருந்து பெயர்ந்து கொடுந்தமிழாக மாறியிருந்த நிலையை மொழி பெயர்ந்தநிலை எனவும் அவ்வாறு மொழி பெயர்ந்த நிலையில் உள்ள கொடுந்தமிழைப் பேசும் பகுதியை மொழிபெயர் தேயம் எனவும் பண்டைய தமிழர்கள் குறிப்பிட்டனர். கி.மு.4-ம், 3-ம் நூற்றாண்டு வாக்கில் அல்லது அதற்கு முன்பு தக்காணம் முழுவதும் கொடுந்தமிழே பேசப்பட்டு வந்தது. வடக்கே பிராகிருதமும், தெற்கே தமிழும் செல்வாக்கு பெற்றிருந்தன. அதனால் தமிழர்கள் இடைப்பட்ட பகுதியை, தமிழ்மொழி தேய்ந்து, கொடுந்தமிழே பேசப்பட்ட பகுதியை, மொழிபெயர் தேயம் என்றனர். இந்த மொழிபெயர் தேயம் தமிழ் மூவேந்தர்களால் பாதுகாக்கப் பட்ட பகுதியாக இருந்து வந்தது என்பதை மாமூலனாரின் அகம் 31 ஆவது பாடல்,

 “தமிழ்கெழு மூவர் காக்கும்

 மொழிபெயர்த்தே எத்த” என உறுதிப் படுத்துகிறது.

மொழிபெயர் தேயம் தமிழ் மூவேந்தர்களின் பாதுகாப்பின் கீழ் இருந்து வந்தது என்றால் தமிழ் அரசுகள் முக்கியமாக மூவேந்தர்கள் ஒன்று சேர்ந்து செயல்பட்டிருக்க வேண்டும். அவர்கள் அவ்வாறு ஒன்று சேர்ந்து செயல்பட அவர்களிடையே ஒரு ஐக்கிய கூட்டணி இருந்திருக்க வேண்டும்.

காரவேலனின் அத்திக்கும்பா கல்வெட்டு :

 கலிங்க மன்னர் காரவேலனின் அத்திக்கும்பா கல்வெட்டு தமிழர்களின் ஐக்கிய கூட்டணி குறித்துப் பேசுகிறது. அத்திக்கும்பா கல்வெட்டின் காலம் கி.மு.165 ஆகும். அதன் 11வது மற்றும் 13வது வரிகள் தமிழரசுகள் குறித்துப் பேசுகின்றன.

Hathigumpha inscription: Sadananda Agarwal has prepared the text in Sanskrit, which has been published in his book Śri Khāravela, 2000.

Line 10-11 - And in the eleventh year [His majesty] secured jewels and precious stones from the retreating [enemies]. [His Majesty] caused to be cultivated Pithunda, founded by former kings of Kalinga, with ploughs drawn by asses. Also [His Majesty] shattered the territorial confederacy of the Tamil states having populous villages, that was existing since thirteen hundred years.

 Line 13 - [His Majesty] caused to erect towers with strong and beautiful gateways at the cost of two thousand coins. [His Majesty] obtained horses, elephants and jewels losing strange and wonderful elephants and ships. The King of Pandya caused to be brought here Kalinga various pearls, jewels and precious stones hundred thousand in number.

11வது வரி : 11ம் ஆட்சியாண்டில் , 1300 ஆண்டுகளாக இருந்து வந்த, புகழ்பெற்ற ஊர்களையும், நகரங்களையும் கொண்ட, தமிழரசுகளின் கூட்டணியை உடைத்து முந்தைய கலிங்க மன்னர்களால் உருவாக்கப்பட்ட, “பித்துண்டா” என்ற நகரத்தைப் பிடித்து, அதனை கழுதை கொண்டு உழுது, பின் வாங்கிய எதிரிகளிடம் இருந்து விலை மதிப்பற்ற ஆபரணங்களையும், கற்களையும் கைப்பற்றிக் கொண்டேன்.”

13வது வரி : “12ம் ஆட்சியாண்டில் பாண்டிய அரசன் நூறு ஆயிரம் அளவிலான, விலை மதிப்பற்ற கற்களையும், முத்துக்களையும், ஆபரணங்களையும் கலிங்கத்தின் தலை நகருக்கே கொண்டு வந்து ஒப்படைக்கும் சூழ்நிலையை உருவாக்கினேன்” என்கிறான் கலிங்க மன்னன் காரவேலன். (ஆதாரம் : www.jatland.com/home/Hathigumpha- inscription).சதானந்த அகர்வால் அவர்கள் சமற்கிருதத்தில் எழுதிய “சிரி காரவேலா” என்கிற நூலில் இருந்து இப்பகுதி எடுக்கப்பட்டுள்ளது.

பித்துண்டா நகரம்:

 “பித்துண்டா” என்கிற நகரம் முந்தைய கலிங்க மன்னர்களால் உருவாக்கப்பட்ட நகரம் என்பதைத் தெளிவாகக் காரவேலன் கல்வெட்டு குறிப்பிடுகிறது. கலிங்கத்தில் இருந்தமுந்தைய கலிங்கமன்னர்களால்உருவாக்கப்பட்ட இந்நகரம் (பித்துண்டா நகரம்) தமிழக ஐக்கிய கூட்டணி அரசுகளின் நகரமாக, அவர்களின் காவல் அரணாக இருந்து வந்துள்ளது என்கிற செய்தி, தமிழகத்தின் வட எல்லையில் இருந்து கலிங்கத்தின் தென் எல்லை வரையான கடலை ஒட்டிய இன்றைய ஆந்திரப் பகுதி முழுவதும் தமிழக ஐக்கிய கூட்டணி அரசுகளின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இருந்து வந்துள்ளது என்பதை மறைமுகமாகத் தெரிவிக்கிறது எனலாம். அதன் மூலம் மொழிபெயர் தேயம் என்பது தமிழ் மூவேந்தர்களின் பாதுகாப்பின் கீழ் தான் இருந்து வந்தது என்கிற மாமூலனார் அவர்களின் செய்தி, இக்கல்வெட்டின் மூலம் உறுதிபடுத்தப்படுகிறது. 

(தொடரும்...)

- கணியன் பாலன், ஈரோடு.

Pin It

காது குத்துதல் என்பது முதன் முதலில் பழக்கமாகிப் பின்னர் அது வழக்கமாகிச் சடங்காக மாறியிருக்கிறது. ஆனால் பண்டைய காலத்தில் காதுவளர்க்கும் முறை ஒரு குறிப்பிட்ட சமூக மக்களிடம் இருந்தது. அதன் பின்னர் அனைத்து சமூகத்தினரும் அதனைப் பின்பற்றியுள்ளார்கள். இந்த காது வளர்க்கும் பழக்கம் பெண்களிடம் மட்டுமல்ல, ஆண்களிடத்திலும் இருந்தது தான் வியப்பிற்குரியது.

Pambadamபெண் குழந்தைகள் பிறந்த சில தினங்களில் கூடைமுடையும் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களை வரவழைத்து அக்குழந்தையின் காதில் துளையிட்டு அதில் பஞ்சைத் திரியாக வைத்துவிடுவார்கள். அதில் ஒரு நாள் விட்டு ஒருநாள் தண்ணீர் விடுவார்கள். அத்துளை பெரியதாவதற்காகப் பஞ்சின் அளவை அதிகரித்து அதிகரித்து அதனுள்ளே சோளத்தட்டையின் உட்பகுதியை வைத்துத் தொடர்ந்து பல நாட்கள் கட்டுவார்கள். அதனால் பெரிய ஓட்டை உருவாகிவிடும். அதன் பிறகு அதனுள் இருந்த புண் ஆறிய உடன் ஒரு சிறிய ஈயக்குணுக்கு போட்டு விடுவார். குணுக்கு போடும் காலத்தில் விளக்கெண்ணெய் வைத்துக் காதை இழுத்துவிடுவர். அந்தக் குணுக்கின் கணம் காரணமாகத் காதின் மடல் நீண்டு தொங்கிய நிலைக்கு வந்துவிடும். அதன் பிறகு அதனுள் இருந்த புண் ஆறிய பின்பு, ஒரு சிறிய கனமான இரும்பு வளையத்தைப் போட்டு விடுவர். கனம் காரணமாக நீண்டு தொங்கிய நிலைக்கு காது வந்துவிடும். அதில் ஒரு சிறிய வளையம் அல்லது தண்டட்டி போன்ற அணிகலன்களை அணிந்து கொள்வர். காது துளையிட வரும் ஆசாரிக்கு பருப்புச் சோறு போட்டு விருந்தளித்து, தானியங்களையும் வேட்டி, துணிமணிகளையும் எடுத்துக் கொடுத்து அனுப்பி வைப்பர்.

இவ்வாறு காதுகளை நீண்டு வளர்க்கும் வழக்கம் சமண சமயத்தின் தாக்கத்தால் கி.பி. 7, 8 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் தமிழகத்தில் வந்திருக்கலாம் என ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். தென் தமிழகத்தில் சமண, பௌத்த சமயத்துறவிகள் தங்கள் காதுகளை நீளமாக வளர்த்துக் கொண்னடர். அவர்களைப் பின்பற்றி தங்கள் காதுகளை நீளமாக வளர்த்துக் கொண்டிருக்கலாம்.

இக்காது வளர்க்கும் வழக்கம் பெண்களிடம் மட்டும் அல்லாமல் அக்காலத்தில் ஆண்களிடம் இருந்துள்ளன. தஞ்சைப் பெரிய கோயிலில் உள்ள ரகசிய அறையில் வரையப்பட்டுள்ள ஓவியத்தில் மன்னர் இராசராச சோழன் தனது காதுமடல்களை நீளமாக வளர்த்து அதில் வளையம் போன்ற அணிகலன்களை அணிந்திருப்பது போன்றே காட்சியளிக்கிறார்.

காதுகளில் காது அணிகலன்களான கொப்பு, முருக்கச்சி, ஒணப்புத்தட்டு, எதிர்தட்டு, குறுக்குத்தட்டு, தண்டட்டி, முடிச்சு நாகவட்டம் ஆகிய அணிகலன்களையும், கழுத்தில் கருப்புப் பாசி, சிவப்புப்பாசி, ஒரு தங்கத் தாயத்து தங்கக் குண்டு, தங்கக் காசு போன்றவற்றை ஒரு கருப்புக் கயிற்றில் கோத்து அதனை அணிந்து கொள்வர். இது பல மணி தாயத்து எனப்படும். மேலும் சரடு, வெள்ளிக்காரை போன்ற அணிகலன்களையும் கழுத்தில் அணிந்திருப்பர். கைகளில் வளையலும், கால்களில் தண்டை, கொலுசும் அணிந்திருப்பர். அதன் பின்னர் அரசளிவாளி என காதில் ஒவ்வொரு இடத்திலும் வளையங்களைப் பொருத்தினர். ஆண்களும், பெண்களும் காதுகளில் அணிகலன்களை அணிந்துள்ளனர். அவர் காதுகளில் 39 வகையான காதணிகளை அணிந்திருந்ததாக அறியமுடிகிறது.

சங்க இலக்கியத்தில் காதணி வகைகள்

அட்டிகை, இட்டடிக்கை, ஓலை, மாணிக்கஓலை, கடிப்பினை, கடுக்கன், கன்னப்பூ, குண்டலம், குணுக்கு, குதம்பை, குறடு, குழை, குவளை, கொப்பு, சன்னாவ தஞ்சம், சின்னப்பூ, செவிப்பூ, தடுப்பு, கொப்பு, சன்னாவ தஞ்சம், சின்னப்பூ, செவிப்பூ, தடுப்பு, தண்டட்டி, தாளுருவி, திரிசரி, தோடு, பொன்தோடு, மணித்தோடு, நவசரி, நவகண்டிகை, நாகபடம், பஞ்சசரி, பாம்படம், பாம்பணி, புகடி, மகரி, மஞ்சிகை மடல், மாத்திரை, முடுச்சு, முருகு, மேலீடு, வல்லிகை, வாளி முதலியவனவாகும். கடிப்பு என்னும் அணிகலனை அணிந்து வர காதுமிக நீண்டதாக ஆகின்றது. தற்காலத்தில் மாட்டல், பூங்கொப்புமணி, பூட்டுக்காப்பு, தொங்கல், மாட்டல், அட்டியல், பொன்மனி, திருச்சூலி, அலுக்குத்து, சரப்பளி போன்ற ஆபரணங்கள் காதுகளில் குத்தப்படுகிறது. ஒவ்வொரு மாவட்டத்திற்கு மாவட்டம் மாறுபடும். தற்பொழுது கால மாற்றத்தினால் காது வளர்க்கும் முறை குறைந்து காதுகுத்துதல் மற்றும் இடைக்காது குத்தும் முறையாக மாறியுள்ளது. இவ்வாறு அனைத்து சமூகத்தினரிடையும் காது குத்தும் வழக்கம் ஒரு விழாவாகவே எடுத்து நடத்தப்படுகிறது.

காலில் அணியும் அணிகலன்கள்

இவ்வாறான அணிகலன்களை தமிழன்னைக்கு அணிகலன்கள் அணிவித்து அழகு பார்த்துள்ளான் இளங்கோவடிகள். அதனைப்பற்றி பின்வருமாறு பாடல் ஒன்றில் சிலப்பதிகாரத்தில் விளக்கப்பட்டுள்ளது.

காதொளிரும் குண்டலமும் கைக்குவளை
யாபதியும் கருணை மார்பில்
மீதொளிர் சிந்தாமணியும் மெல்லிடையில்
மேகலையும் சிலம்பார் இன்பப்
போதொளிர் பூந்தாளிணையும் பொன்முடி
சூளாமணி பொலியச் சூட்டி
நீதியொளிர் செங்கோலாய்த் திருக்குறளைத்
தாங்கு தமிழ் நீடு வாழ்க

காலின் அடியில் பாதத்தின் மீது பொருந்துமாறு அணிவது காலணிகள் சிலப்பதிகாரத்தில் மிகச்சிறப்புடன் கூறப்படுகிறது. இவை இருபது வகைகள் ஆகும். அரியகம், அரவம், சுழல், வீரக்கழல், கொடைக்கழல், பொன்கழல், கண்டை, காற்சரிகை, கால் கொலுசு, சிலம்பு, ஊசிமணி, ஞெகிழகம், பரியகம், பரிவடிம்பு, படாகம், புகங்கக் கடகம், புனையாரம், தண்டை, நூபுரம், வெள்ளித்தலை என்பன ஆகும். கால்விரல்களில் அணியும் அணிகலன்களை பெண்களே அணிகின்றனர். அங்கு பொன் அணிகலன்களோ, மணிகள் பதித்தோ அணிவதில்லை அவைகளில் காய்கள், மீன்வாய் போன்ற வடிவங்களில் அணிகின்றனர். அவை பத்து வகைகளாகும். கால் மோதிரம், காலாழி, தாழ்செறி, நல்லணி, பாம்பாழி, பில்லனை, பீலி, மகரவாய், முஞ்சி, முட்டி, மெட்டி என்பன

கான்மோதிரம்: கால்பெருவிரலில் அணியப்படுவது
பாம்பாழி: பாம்பு சுருட்டியதுபோல் உள்ள கால்விரல் மோதிரம்
பீலி: கால் பெருவிரலுக்கு அடுத்த விரலில் அணியப்படுவது
முஞ்சி: முஞ்சி என்பதை இன்று மிஞ்சி என அழைக்கிறார்கள்
மெட்டி: இன்று திருமணங்களில் அணிவிக்கப்படுகிறது.

- வைகை அனிஷ்

Pin It