தென் இந்திய ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டுழைத்தவர். சுசீந்திரம், கன்னியாகுமரி, நாகர்கோவில், பூதப்பாண்டி, அழகிய பாண்டியபுரம் ஆகிய ஊர்களில் உள்ள திருக்கோயில்களில் மறைந்தும், புதைந்தும் கிடந்த கல்வெட்டுகளை வெளிக் கொணர்ந்து நுணுகி ஆராய்ந்தவர். செப்பேடுகள், ஓலைக்சுவடிகள் முதலியவைகளையும் தேடித்தேடி ஆராய்ச்சி சேர்ந்தவர். கவிதைகள், உரைநடை நூல்கள், இயல், இசை, நாடகம் என்னும் முத்துறைக்கும் எண்ணற்ற நூல்கள் அளித்தவர். பிறமொழி இலக்கியங்களைத் தமிழில் பெயர்த்தவர். குமரியைத் தமிழ்நாட்டுடன் இணைப்பதற்கு அரும்பாடுபட்டவர். 'கவிமணி' என்னும் சிறப்புப்பட்டம் அளிக்கப்பட்டு பாராட்டப்பட்டவர். 'தேசியக்குயில்' என மக்களால் போற்றப்படுகிறவர்! அவர்தான் 'கவிமணி' தேசிய விநாயகம் பிள்ளை!

kavimani desiga vinayagam pillaiகுமரி மாவட்டம் சுசீந்திரம் அருகில் உள்ள 'தேரூர்' என்னும் சிற்றூரில், சிவதாணுப் பிள்ளை-ஆதிலட்சுமியம்மையார் தம்பதியினருக்கு, 27.07.1876 ஆம் நாள் மகனாகப் பிறந்தார் விநாயகம் பிள்ளை. தேரூரில் உள்ள தொடக்கப் பள்ளியில் ஆரம்பக் கல்வி கற்றார். அக்காலத்தில் குமரி மாவட்டம் திருவிதாங்கூர் ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்தது. அதனால், பள்ளியில் அவர் மலையாளமே கற்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. இருப்பினும் தாய் மொழியாம் தமிழ் மீது பற்றுக் கொண்டு தமிழை ஆர்வத்துடன் கற்றார்.

தேரூரின் வடக்குப் பக்கத்தில் உள்ள ஏரியில் 'வாணன் திட்டு' என்னும் பெயரில் ஒரு தீவு உள்ளது. அத்தீவில் உள்ள திருவாவடுதுறை ஆதினத்திற்குச் சொந்தமான மடத்தில் வாழ்ந்து வந்த சாந்தலிங்கத் தம்பிரான் என்பவரிடம் தமிழ் கற்றார்.

தொடக்கக் கல்வியை முடித்ததும் கோட்டாற்றில் உள்ள ஆங்கிலப் பள்ளியில் சேர்ந்து பயின்றார். மீண்டும் சாந்தலிங்கத் தம்பிரானிடம் சென்று தமிழ் இலக்கண இலக்கியங்களை முறையாகப் பயின்றார். தமிழில் கவிதை புனையும் ஆற்றல் கைவரப்பெற்றார். பள்ளியில் பயிலும் போதே பாடல் எழுதினார். தமிழாசிரியரின் பாராட்டையும் பெற்றார்! தம்பிரான் வேண்டுகோளுக்கிணங்க 'அழகம்மை ஆசிரிய விருத்தம்' பாடினார்.

நாகர்கோவிலில் உள்ள ஸ்காட் கிறித்துவக் கல்லூரியில் எஃப்.ஏ. படிப்பை முடித்தார். பின்பு திருவனந்தபுரத்தில் ஆசிரியப்பயிற்சியை முடித்தார். உமையம்மையார் என்பவரைத் தனது வாழ்க்கைத் துணையாக ஏற்றார்.

கோட்டாற்றில் உள்ள தொடக்கப் பள்ளியில் ஆசிரியராகச் சேர்ந்தார். மாணவர்களுக்குப் பாடங்கற்பிப்பதோடு, குழந்தைகளுக்கான பாடல்களும் இயற்றினார். அவரின் சிறந்த ஆசிரியப் பணியினால் ' நல்லாசிரியர்' எனப் போற்றிப் பாராட்டப்பட்டார். பின்பு, கோட்டாற்றில் உள்ள ஆசிரியப் பயிற்சி பள்ளியில் ஆசிரியராக நியமிக்கப்பட்டார். நாகர்கோவிலில் போதனாமுறைப் பாடசாலையிலும், திருவனந்தபுரம் அரசினர் மகளிர் உயர்நிலைப் பள்ளியிலும் தலைமையாசிரியராகவும், மகாராஜா கல்லூரியில், தமிழ் விரிவுரையாளராகவும் பணியாற்றினார்.

புத்தபிரான் பற்றி ஆங்கிலக் கவிஞர் எட்வின் ஆர்னால்ட் எழுதிய 'லைட் ஆப் ஆசியா' (Light of Asia) என்னும் நூலை 'ஆசிய ஜோதி' எனும் தலைப்பில் தமிழில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டார்.

பாரசீகக் கவிஞர் உமர்கயாம் பாடல்களையும் தமிழில் பெயர்த்தார். இவரது, 'மலரும் மாலையும்' என்னும் கவிதை நூலில் பிறநாட்டு நல்லறிஞர் சாத்திரங்கள் பல இடம் பெற்றுள்ளன.

பிறமொழி இலக்கியங்களைக் கவிதைத் தமிழில் கொண்டு வந்து சேர்த்தவர் 'கவிமணி'. மேலும் 'நாஞ்சில் நாட்டு மருமக்கள் வழி மான்மியம்' –என்ற நகைச்சுவை நூலையும், 'தேவியின் கீர்த்தனைகள்' என்ற பக்தி நூலையும் படைத்து அளித்துள்ளார். இவரது பாடல்கள் பாமரரும் படித்துப் பொருள் புரிந்து கொள்ளும்படி எளிமையான முறையில் அமைந்துள்ளன.

அனைவரும் போற்றும் 'காந்தளூர்ச் சாலை' என்னும் ஆராய்ச்சி நூலை ஆங்கிலத்தில் எழுதி வெளியிட்டார். சென்னைப் பல்கலைக் கழகத்தில் 1926 முதல் 1936 வரை, தமிழ்ப் பேரகராதியின் சிறப்பு ஆலோசகராகவும், 1941 ஆம் ஆண்டு திருவிதாங்கூர் பல்கலைக் கழக தமிழ்ப்பாடக் குழுவில் உறுப்பினராகவும் இருந்து சிறப்பாகப் பணியாற்றி பலரின் பாராட்டைப் பெற்றார்.

சென்னை மாகாணத் தமிழ்ச் சங்கத்தினர், 24.12.1940ஆம் நாள், சென்னை பச்சையப்பன் கல்லூரியல், 'தமிழ்வேள்' உமா மகேசுவரனார் தலைமையில் தேசிய விநாயகம் பிள்ளைக்குப் பாராட்டு விழா நடத்தினர். அந்த விழாவில் அவரைப் பாராட்டி 'கவிமணி' என்னும் சிறப்புப் பட்டம் அளித்தனர்.

செட்டிநாட்டு அரசர் அண்ணாமலைச் செட்டியார், கவிமணிக்கு பொன்னாடை போர்த்திப் பாராட்டினார். திருநெல்வேலியிலும், 1944ஆம் ஆண்டு, கவிஞருக்குப் பாராட்டு விழா நடத்தினர்.

நாகர்கோவிலில், கவிமணிக்கு எழுபதாவது ஆண்டு விழா நடை பெற்றது. அந்த விழாவில், அப்போதைய மத்திய நிதி அமைச்சர் ஆர்.கே. சண்முகம் செட்டியார் கலந்து கொண்டு பாராட்டுரை வழங்கிப் பாராட்டினார். அவர் பிறந்த ஊரில் மக்கள் நன்கொடை திரட்டிக், 'கவிமணி நிலையம்' ஒன்று கட்டி எழுப்பி உள்ளனர்.

வள்ளுவர், ஒளவையார், கம்பர், பாரதியார் பற்றியெல்லாம் பாடல்களைப் பாடிப் பரவசம் கொண்டுள்ளார்.

“வள்ளுவர் தந்த திருமறையைத் தமிழ்
மாதின் உயர் நிலையை”
எனத் திருக்குறளைப் போற்றிப் பெருமிதத்துடன் பாடியுள்ளார்.

சிலப்பதிகாரம் குறித்து,
“தேனிலே ஊறிய செந்தமிழின் சுவை
தேடும் சிலப்பதிகாரம்”
எனப் பாடிப் புகழ்ந்துள்ளார்.

தமிழின் பன்முக வளர்ச்சிக்காக நாளும் பொழுதும் கவிதையில் கரைந்த, 'கவிமணி' தேசிய விநாயகம் பிள்ளை, 26.09.1954ஆம் நாள் மறைந்தார். அவர் மறைந்தாலும் அவர் ஆற்றிய தமிழ்த் தொண்டு என்றும் மறையாமல் நிலைத்து நிற்கும்.

- பி.தயாளன்

Pin It

தன் பயண நூல்களால் தமிழ் இலக்கியத்தில் ஒரு திருப்புமுனையை அமைத்தவர் ஏ.கே.செட்டியார் என்று அழைக்கப்பட்ட அ.கருப்பன் செட்டியார். அவர் தற்போதைய சிவகங்கை மாவட்டத்தில் உள்ள செட்டிநாட்டுப் பகுதியான கோட்டையூரில் 03.11.1911 ஆம் நாள் பிறந்தார். திருவண்ணாமலையில் படித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டார். மகாத்மா காந்தியைத் தமது தலைவராக ஏற்றார்.

ak chettiyarதமது இருபதாவது வயதில் மியான்மரின் (பர்மா) தலைநகரமான ரங்கூனில் நாட்டுக்கோட்டை நகரத்தாரால் வெளியிடப்பட்ட ‘தனவணிகன்’ என்ற இதழுக்கு ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். புகைப்படக் கலையில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு, 1930 ஆம் ஆண்டு ஜப்பான் சென்று ‘இம்பீரியல் ஆர்ட்ஸ் கலாசாலையில்’ சேர்ந்து புகைப்படக் கலையில் தேர்ச்சி பெற்றார். அவர் ஜப்பான் நாட்டில் தாம் கண்ட காட்சிகளையும், பெற்ற அனுபவங்களையும் கட்டுரைகளாக வரைந்து ‘தனவணிகன்’ இதழுக்கு அனுப்பினார். இதழில் வெளியிடப்பட்ட அவரது பயணக் கட்டுரைகள் படிப்போரின் உள்ளத்தைக் கவர்ந்தது. அக்கட்டுரைகள் தொகுக்கப் பெற்று ‘ஜப்பானில் சில நாட்கள்’ என்னும் நூலாக வெளியிடப்பட்டது. இது தான் அவரது முதல் நூல்.

ஜப்பானில் புகைப்படக் கலையைப் பயின்ற செட்டியார் மேல்பயிற்சிக்காக அமெரிக்கா சென்று நியூயார்க்கிலுள்ள ‘போட்டோகிராபிக்ஸ் இன்ஸ்டிடியூட்டில்’ சேர்ந்து பட்டயப் படிப்பில் (டிப்ளமா) தேர்ச்சியடைந்தார். படிப்பு முடிந்து இந்தியா திரும்புகையில் இங்கிலாந்து, அயர்லாந்து, ஜெர்மனி, பிரான்ஸ் முதலிய நாடுகளுக்குச் சென்று வந்தார். இந்தப் பயண அனுபவங்களைக் கட்டுரைகளாக வெளியிட்டார். அக்கட்டுரைகள் பின்னர் ‘உலகம் சுற்றும் தமிழன்’ என்னும் பெயரில் நூலாக 1940 ஆம் ஆண்டு வெளியிடப்பட்டது. அதற்குப் பிறகு ஏ.கே.செட்டியார் ‘உலகம் சுற்றும் தமிழன்’ என்றே மக்களால் அழைக்கப்பட்டார். பெயருக்கேற்ப, தம் வாழ்நாளில் அவர் சுமார் நான்கு இலட்சம் மைல்களுக்கு மேல் பயணம் செய்துள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அவரது நூல்களிலேயே அதிகமான பதிப்புகள் வெளிவந்த நூல், ‘உலகம் சுற்றும் தமிழன்’ ஆகும். அந்த நூல் மாணவர்களுக்குப் பாட நூலாகவும் வைக்கப்பட்டது. பல பதிப்புகள் வெளியிடப்பட்டு பதிப்புத்துறையில் ஒரு சாதனை புரிந்தது எனலாம்.

ஏ.கே.செட்டியாரின் பயண நூல்கள் எளிமையும், தெளிவும் கொண்டு விளங்குபவை. அவர் தேவைக்கு மேல் எதுவும் எழுதுவதில்லை. மேலும், மனிதப் பண்பு, மனித நேயம் என்பவற்றையே முன்னிறுத்தி அவரது எழுத்துக்கள் அமைந்துள்ளன.

‘உலகம் சுற்றும் தமிழன்’, ‘மலேசியா முதல் கனடா வரை’, ‘பிரயாண நினைவுகள்’, ‘கயானா முதல் காஸ்டியன் கடல்வரை’, ‘அமெரிக்கா நாட்டிலே’, ‘ஐரோப்பா வழியாக’, ‘குடகு’ முதலிய சிறந்த நூல்களைத் தமிழ் மக்களுக்கு அளித்துள்ளார்.

‘குமரிமலர்’ என்னும் தமது இதழில் 1943 ஆம் ஆண்டு முதல், தமது பயணக் கட்டுரைகளை எழுதி வெளியிட்டார். ‘குமரிமலர்’ இதழில் எஸ்.வையாபுரிப்பிள்ளை, டி.கே.சி, கி.சந்திரசேகரன் முதலியவர்களின் கட்டுரைகளையும், இராஜாஜி, வ.வே.சு. ஐயர், ஆ.மாதவையா, எஸ்.சத்தியமூர்த்தி, கு.ப.ராஜகோபாலன், க.நா.சுப்பிரமணியன் முதலியவர்களின் சிறுகதைகளையும் வெளியிட்டார். சுமார் நாற்பது ஆண்டுகள் ‘குமரி மலர்’ இதழ் வெளிவந்து மக்களின் சிந்தனையைத் தூண்டியது!

மேலும், ஏ.கே.செட்டியார், தமிழ்த்தாத்தா உ.வே.சா. போலவே பல ஊர்களுக்குப் பயணம் செய்து, பல வீடுகளின் பரண்களின் மீது கிடந்த நூல்களைச் சேகரித்து, அவற்றில் மக்களுக்குத் தேவையானவற்றை ‘குமரி மலர்’ இதழில் வெளியிட்டார்.

அவரது பயண நூல்கள் படிப்போருக்குப் பயண அனுபவத்தைத் தரக்கூடியன. நேராகச் சொல்லும் சொல்லுக்குச் சக்தியும், சொல்லும் முறைக்கு ஓர் ஒழுங்கும் உண்டு என்பதைத் தமது எழுத்தில் சாதித்துக் காட்டியவர் ஏ.கே.செட்டியார். ஆவணத்திரைப்படம் எனும் வகைமையைத் தமிழகத்திற்கு முதன் முதலாக அறிமுகப்படுத்திய பெருமை, ஏ.கே.செட்டியாரைச் சாரும்.

மகாத்மா காந்தியைப் பற்றி ஆவணப்படம் எடுக்க விரும்பிய ஏ.கே.செட்டியார், நேடால், டர்பன் முதலிய தென்ஆப்பிரிக்க நாடுகளுக்குச் சென்று பல இடங்களில் படம் பிடித்தார்.

போக்குவரத்து வசதி அதிகம் இல்லாத அக்காலத்திலேயே, சுமார் பத்தாயிரம் மைல்கள் பயணம் செய்து, இருநூறுக்கும் மேற்பட்ட நூல்களைத் தேடிப்பிடித்து குறிப்புகள் எடுத்து, ஐம்பது ஆயிரம் அடி நீளம் வரை ஆவணப்படத்தை எடுத்தார். அதன் பின் அப்படத்தை ஹாலிவுட்டில் படத்தொகுப்பு செய்து சுருக்கி அதற்கு ஆங்கில விளக்கவுரையை இணைத்தார்.

அப்படத்தில் மகாத்மாவுடன் பழகிய பலரும் இடம் பெற்றுள்ளனர். அந்த ஆவணப்படத்தைப் பலர் அதிகத் தொகைக்குக் கேட்டும் அவர் தரவில்லை. அப்படத்தை இந்திய அரசிடமே ஒப்படைத்துவிட்டார் என்பது வரலாற்றுச் செய்தி ஆகும்.

இதழாளராக, எழுத்தாளராக, புகைப்படக் கலைஞராக, ஆவணப்படத் தயாரிப்பாளராக விளங்கி, தமிழகத்துக்குப் பெருமைச் சேர்த்த ஏ.கே.செட்டியார், தமது எழுபத்திரெண்டாவது வயதில், 10.09.1983 ஆம் நாள் சென்னையில் காலமானார். பயண இலக்கிய வரலாற்றின் முன்னோடியான ஏ.கே.செட்டியாரின் பெயர் என்றும் நிலைத்து நிற்கும்.

- பி.தயாளன்

Pin It

                பதிப்புத் துறையில் தனியிடத்தைப் பெற்று தமிழ் நூல்களைச் சிறப்பாக வெளியிட்டு வருகின்ற சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகத்தைக் கட்டிக் காத்து வளர்த்தவர்.

                திருநெல்வேலி மாவட்டம் பாளையங்கோட்டையைச் சேர்ந்த வயிரமுத்து சுந்தரத்தம்மையார் இணையருக்கு 22.09.1897 ஆம் நாள் நான்காவது மகனாகப் பிறந்தார் சுப்பையா பாளையங்கோட்டையில் பயின்று பள்ளி இறுதித் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றார்.

                பின்னர், நெல்லை இந்துக் கல்லூரியில் சேர்ந்து இரண்டாண்டுகள் கற்று இடைநிலை வகுப்பில் தேர்ச்சியடைந்தார்.

                அவரது அண்ணன் திருவரங்கன், இலங்கையில் தமது வணிகத்துடன் புத்தக விற்பனை நிலையத்தையும் நடத்தி வந்தார். அவர் தாயகம் திரும்பி வந்த பின்னர், நெல்லையிலும், சென்னையிலும் புத்தக விற்பனை நிலையங்களைத் திறந்தார். சென்னை புத்தக விற்பனை நிலையத்தை சுப்பையா கவனித்துக் கொண்டார்.

                திருவரங்கன், மறைமலையடிகளின் மகள் நீலாம்பிகையைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். சுப்பையா, மங்கையர்க்கரசி அம்மையாரை மணந்தார் அண்ணன் திருவரங்கன் திடீரென்று 1944 ஆம் ஆண்டு காலமாகிவிட்டார். அதனால், அண்ணன் குடும்பத்தையும், தமது குடும்பத்தையும் கவனிக்க வேண்டிய பெரும் பொறுப்பு சுப்பையாவுக்கே வந்தது. ‘தருமம்மிகு’ சென்னையைத் தன் இருப்பிடமாகக் கொண்டு நீடு வாழ்ந்தார்.

                சைவசித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகத்தை நிறுவினார். தொடக்கத்தில் பிறர் வெளியிட்ட நூல்களை விற்பனை செய்து வந்தார். பின்னர், தாமே பல நூல்களைப் பதிப்பித்து வெளியிடலானார்.

                மூவர் தேவாரங்களையும், திருவிளையாடற் புராணத்தையும் விளக்கவுரையுடன் வெளியிட்டார். சைவ சமயக் குரவர்களின் வரலாறுகளையும் வெளியிட்டார். தமிழறிஞர் மு. வரதராசனாரின் தொடர்பால், சிறுவர் நூல்கள், இலக்கிய நூல்கள், ஆராய்ச்சி நூல்கள் முதலியவற்றைக் கொண்டு வந்தார். மு.வ.வின் திருக்குறள் தெளிவுரையைச் சிறிய நூலாக வெளியிட்டார். அந்த நூல் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட பதிப்புகள் கண்டு, பல லட்சம் பிரதிகள் விற்பனையாகி தமிழகத்தில் ஓர் உலக சாதனையைப் படைத்தது.

                ஓளவை சு. துரைசாமிப் பிள்ளையின் துணையோடு, இலக்கிய நூல்கள், காப்பியச் சுருக்க நூல்கள், ஆராய்ச்சி நூல்கள், உரைநூல்கள் முதலியவற்றை முனைப்புடன் வெளியிட்டார்.

                ‘பன்மொழிப் புலவர்’ கா. அப்பாதுரையார் மூலம், பிற மொழிக் கதை நூல்களைத் தமிழில் மொழி பெயர்க்கச் செய்து வெளியிட்டார். ‘மொழி ஞாயிறு’ தேவநேயப்பாவாணரின் பல ஆய்வு நூல்களையும் வெளிக் கொணர்ந்தார்.

                ‘தணிகைமணி’ சு.செங்கல்வராயபிள்ளையின் மூலம், பன்னிரு திருமுறைகளுள் ஒன்பது திருமுறைகளுக்கு ஒளிநெறிக் கட்டுரை நூல்கள் வெளியிட்டு தமிழுக்குப் புது நெறி புகட்டினார்!. க.அ. இராசாமிப் புலவரைக் கொண்டு முப்பத்து மூன்று தமிழ்ப் புலவர்களின் வரலாற்று நூல்களைப் பதிப்பித்தார்.

                இளவழகனார் சில ஆண்டுகள் கழகப் புலவராக அமர்ந்து தமிழ்த் தொண்டு ஆற்றியபோது, சங்க இலக்கிய இன்கவித் திரட்டு, ஆங்கிலத்திலும் மொழிப்பெயர்க்கப்பட்டது. உலகம் முழுவதும், தமிழ் இலக்கியப் பெருமையையும், சிறப்பையும் அது பறைசாற்றியது!

                புலவர்கள் கா.கோவிந்தன் தொகுத்த புலவர்களின் வரலாறுகளையும், வித்துவான் ‘செஞ்சொற்புலவர்’ அ.சு. நவநீதகிருட்டிணன் ஆக்கிய திருக்குறள் ஆய்வு நூல்களையும் பதிப்பித்தார். ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட அறிவியல் நூல்களை என்.கே. வேலன் உறுதுணையோடு தமிழில் வெளியிட்டு அறிவியல் துறை, தமிழகத்தில் வளர்ச்சி பெற சுப்பையாப் பிள்ளை தொண்டாற்றியுள்ளார்.

                ‘ஆட்சித் துறைத் தமிழ்’ ‘நகராட்சிமுறை’, ‘சட்ட இயல்’, ‘தீங்கியல் சட்டம்’, ‘குறள் கூறும் சட்ட நெறி’, ‘ஆவணங்களும் பதிவு முறைகளும்’ முதலிய நூல்களைத் தமிழில் எழுத வைத்து தமிழே ஆட்சி மொழியாக வேண்டும் என்பதற்காக அயராது பாடுபட்டார். மேலும், தமிழ்ப் புலவர்கள் பலரைக் கொண்டு, தமிழ் இலக்கண நூல்களும், பள்ளிப் பாடநூல்களும், துணைப் பாட நூல்களும், வெளியிட்டு கல்வித் துறை வளர்ச்சிக்குத் துணை நின்றார்.

                ‘தனித்தமிழ் இயக்கத்தின் தந்தை’ எனப் போற்றப்படும் மறைமலையடிகளின் அனைத்து நூல்களையும் பதிப்பித்து வெளியிட்டு தமிழ் மொழியின் வளர்ச்சிக்குத் தொண்டாற்றியுள்ளார்! சென்னை லிங்கி செட்டித் தெருவில் ‘மறைமலையடிகள் நூல்நிலையத்தையும்', பல்லாவரத்தில் ‘மறைமலையடிகள் கலைமன்றத்தையும்’ நிறுவினார்.

                இலக்கிய மாநாடுகளில் தமிழ் அறிஞர்கள் ஆற்றும் சொற்பொழிவுகளை முன்னதாகவே பெற்று அச்சிட்டு, நூலாக்கி, மாநாட்டில் வெளியிட்டு, தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு உறுதுணையாக விளங்கினார். ஆலயங்கள் முழுதும், அன்னைத் தமிழில் வழிபாடு நடத்த வேண்டுமென்று, வாழ்நாளெல்லாம் பாடுபட்டார்.

                தமிழ்ப் புலவர்களுக்குப் பாராட்டு விழா, நூல் வெளியீட்டு விழா, மொழி வளர்ச்சிக்கான விழா எனப் பல விழாக்களை நடத்தி, நற்றமிழ் வளர்த்தார்! பார்முழுதும் தமிழ் மொழி பரவிடவும், உயர்வு பெறவும் உண்மையுடன் பாடுபட்டார்.

                திருக்குறளை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்து வெளியிட்டும், ‘திருவள்ளுவர் கழகம்’ நிறுவியும் வள்ளுவம் பரவிட உள்ளம் சோராது உழைத்தார்.

                ‘சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம்’ பதிப்புப் பணிளைச் செய்வதோடு, தமிழ் மொழித் திறன்களையும், தரணியெங்கும் வெளிப்படுத்தி வருகிறது. அவ்வகையில் ‘செந்தமிழ்ச் செல்வி’ என்னும் திங்கள் இதழையும் வெளியிட்டு வருகிறது.

                சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம் பதிப்பித்து வெளியிட்ட சிறந்த நூல்களுக்கு, தமிழக அரசும், நடுவணரசும் பல பரிசுகளையும், சான்றிதழ்களையும் வழங்கிப் பாராட்டி உள்ளன.

                மயிலை சிவமுத்துவால் ‘தமிழ் நூற்காவலர்’ என்னும் பட்டமும், தூத்துக்குடி சைவ சித்தாந்த சபையினரால், ‘சித்தாந்தக் காவலர்’ என்னும் பட்டமும் வழங்கிச் சிறப்பிக்கப்பட்டார்.

                இந்தியக் குடியரசுத் தலைவர் டாக்டர். ஜாகிர் உசேன் அவர்களால் 1969ஆம் ஆண்டு, சுப்பையாபிள்ளைக்கு ‘தாமரைச் செல்வர்’ (பத்மஸ்ரீ) விருது வழங்கிச் சிறப்பிக்கப்பட்டது.

                தமிழக அரசு சார்பில் 1979 ஆம் ஆண்டு அந்நாளைய முதல்வர் எம்.ஜி.இராமச்சந்திரன் ‘செந்தமிழ்ச் செல்வர்’ என்னும் பட்டமளித்துப் பாராட்டினார். மதுரைக் காமராசர் பல்கலைக் கழகம் ‘பேரவைச் செம்மல்’ என்னும் விருதளித்துப் பாராட்டியது.

                வையம் புகழ்ந்திட வாழ்வாங்கு வாழ்ந்து, தமிழ்ப் பதிப்புத் துறையில் சாதனை நிகழ்த்தி, தமிழுக்குத் தொண்டு புரிந்த வ.சுப்பையாப்பிள்ளை, தமது எண்பத்து அய்ந்தாவது வயதில் 24.01.1983 ஆம் நாள் காலமானார்.

- பி.தயாளன்

Pin It

                தொண்டை நாட்டில், பொன் விளைந்த களத்தூருக்கு அருகில் உள்ள ஆலூர் என்னும் சிற்றூரில் தான் ‘அபிதான சிந்தாமணி’ என்னும் ஓர் அரிய நூலை படைத்தளித்த ஆ.சிங்காரவேலர் 1855 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார். பள்ளிக் கல்வியை முடித்த பின்னர், சென்னை சென்று மாநிலக் கல்லூரியில் தமிழ்ப் பேராசிரியராக இருந்த ராஜகோபாலப்பிள்ளையிடம் கல்விப் பயின்றார். தமிழில் தேர்ச்சி பெற்று, பச்சையப்பன் கல்லூரியில் தமிழ்ப் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்தார். தமிழ் மொழியில் உள்ள அரிய சொற்களுக்குப் பல நூல்களிலிருந்து தொகுத்த விளக்கங்களை மாணவர்களுக்குக் கற்பிப்பார்.

                abithana sinthamaniஆரம்பத்தில் தமிழ் மொழியில் ‘திவாகரம்’, ‘பிங்கலம்’, ‘சூடாமணி’- முதலிய நிகண்டுகள் மூலமே சொற்களுக்குப் பொருள் கண்டு வந்தனர். இந்த நிகண்டுகள் செய்யுள் வடிவில் இருந்ததுடன், புரியும் வகையில் எளிமையாக இல்லை. பிற்காலத்தில் வீரமாமுனிவர் தொகுத்தளித்த ‘சதுரகராதி’ பழக்கத்திற்கு வந்தது. அதையொட்டி சீரமைக்கப்பட்ட தமிழ் அகராதிகள் பல வெளிவந்தன. இவற்றிலும் தேவையான விரிவான விளக்கங்கள் இல்லை என்ற குறைபாடு நிலவியது. இக்குறைபாட்டினை நிவர்த்தி செய்து, சரியான அகராதி வெளிவந்தால் பலருக்கும் பயனுடையதாக அமையும் என்ற உயர்ந்த சிந்தனை ஆ.சிங்காரவேலரின் மனதில் தோன்றியது. அதன் விளைவே ‘அபிதான சிந்தாமணி’ என்னும் அகராதியை 1890 ஆம் ஆண்டு முதல் 1910 ஆம் ஆண்டு வரை இருபதாண்டுகள் உழைத்து உருவாக்கித் தமிழுலகிற்கு அளித்தார்.

                இவர் பல மைல் தூரம் பயணம் செய்து செய்திகளைச் சேகரித்தார். தேவப் பொருள் விளக்கம், புராணக் கதைகள், பலநாட்டுச் சமயங்கள், மருத்துவம், பூகோளம், இதிகாசங்கள், சோதிடம், விரதங்கள், நிமித்தம், சமய அடியார்கள், ஆழ்வார்களின் வரலாறு, சமய வரலாறுகள், மட வரலாறுகள், சேர, சோழ, பாண்டிய, சாளுக்கிய, மகத மன்னர்களின் வரலாறுகள் என பல அரிய செய்திகளை உள்ளடக்கித் தொகுத்துள்ளார்.

                அகராதி அமைப்புடன் கலைக்களஞ்சியமாகவும் அந்நூல் விளங்கியது. ஆயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட பக்கங்களைக் கொண்ட அப்பெரு நூலை அச்சிட்டு வெளியிட போதுமான பொருளாதார வசதி இல்லாததால், நூலாக வெளியிடுவதே மிகப்பெரும் சவாலாக அமைந்து விட்டது.

                தமிழ்ச் சான்றோர்கள், தமிழ் அறிஞர் பெருமக்கள், செல்வந்தர்கள் முதலியவர்களை அணுகி தம் கைப்பிரதியைக் காட்டி நூலாக வெளியிட உதவி கோரினார். அனைவரும் தமிழ் மொழிக்கு இது போன்ற அகராதி தேவை என்று கூறினர். ஆனால் ஒருவரும் பொருளுதவி செய்து நூலை அச்சிட்டு வெளியிட முன் வரவில்லை. பெரிய மனிதர்கள் பலருக்கும் நூலை அச்சில் வெளியிட உதவி கேட்டுக் கடிதம் எழுதினார்; பயனில்லை.

                வார இதழ்களில் தொடர்ச்சியாக வெளியிட எண்ணி சில இதழாசிரியர்களை அணுகினார். ஆனால், ‘ஒரு நல்ல நாவல் எனில் தொடராக வெளியிடலாம், இதை வெளியிட இயலாது’ எனக் கைவிரித்தனர். இருப்பினும் தமது முயற்சியைக் கைவிடாமல் ஒரு வேண்டுகோள் அறிக்கை தயார் செய்து வெளியிட்டார்.

                அவரது வேண்டுகோள் அறிக்கையினைக் கண்ட மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கத் தலைவரும் பாலவனத்தம் ஜமீன்தாருமான தமிழ் வளர்த்த பாண்டித்துரைத் தேவர், சென்னைக்கு வருகைபுரிந்து, சிங்காரவேலு முதலியார் எழுதிய நூலைக் கண்டுகளித்து அதனை மதுரைக்கு எடுத்துச் சென்றார். பின்னர் அனைத்தையும் மீண்டும் பலரை வைத்து எழுதச் செய்து, சென்னையிலுள்ள அச்சகத்தில் அச்சிடப் பொருளதவி செய்தார்.

                இந்நூல் குறித்து சிங்காரவேலர் கூறும் போது ‘இந்நூல் ஒரு தனி நூலன்று. இது பல சான்றோர்கள் இயற்றிய நூல்களின் தொகுப்பாகும். இந்நூலை எழுதிட சென்னை மாநிலக் கல்லூரியில் பேராசிரியாக வீற்றிருந்த ‘தமிழ்த் தாத்தா’ உ.வே.சா. அளித்த சங்க இலக்கியச் செய்யுட்கள் பேருதவியாக அமைந்தன. மேலும், மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கத்தின் ‘செந்தமிழ்ச் செல்வி’ இதழில் வெளிவந்த கருத்துமிக்க கட்டுரைகளும் உதவியாக அமைந்தன” எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

                இந்நூல் ஆயிரம் பக்கங்களுக்கு மேல் சென்றது, ஆயிரம் பக்கங்கள் வரை அச்சுப்பிரதியைத் தாமே பிழைதிருத்தம் செய்தார். திடீரென்று உடல் நலம் பாதிக்கப்பட்டு 1931 ஆம் ஆண்டு நவம்பர் திங்கள் இயற்கை எய்திவிட்டார். பின்னர் அவரது மகன் ஆ.சிவப்பிரகாசர், திருவாரூர் சோமசுந்தர தேசிகர் இருவரும் இணைந்து 1634 பக்கங்கள் கொண்ட பெருநூலாக இதனை வெளியிட்டனர்.

                பலர் சேர்ந்து ஆராய்ந்து, அரசு உதவியோடு செய்ய வேண்டிய மிகப்பெரிய பணியான ‘அபிதான சிந்தாமணி’யைத் தனி ஒருவராய் இருந்து ஆக்கினார். அந்நூலினைத் தமிழ் அறிந்த அனைவரும் பயன்படுத்தித் தங்களுக்குத் தேவையான விவரங்களையும், விளக்கங்களையும் பெறலாம். ‘அபிதான சிந்தாமணி’ – தமிழின் தகவல் களஞ்சியம், சொல் விளக்கச் சுரங்கம். இப்படி ஒரு நூல் இதற்கு முன்பும் இருந்தது இல்லை. பின்பும் வெளிவந்ததில்லை என்பது சிறப்பு. தமிழ் அகராதி உள்ளவரை சிங்காரவேலரின் புகழ் நிலைத்து நிற்கும்!

- பி.தயாளன்

Pin It

மாக்கோதையும் வெள்ளியம்பலத்துஞ்சிய பெருவழுதியும்:

 சங்க நூல்களின்படி, வெள்ளியம்பலத்துஞ்சிய பெருவழுதியும் சோழன் குராப்பள்ளித்துஞ்சிய பெருந்திருமாவளவனும் ஒன்றாக இருந்தபோது காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக் காரிகண்ணனார் அவர்கள் இருவரையும் புறம் 58இல் வாழத்திப்பாடியுள்ளார். நமது இலக்கியக்கணிப்புப்படி இந்தப் பெருந்திருமா வளவனும், வெள்ளியம்பலத்துஞ்சிய பெருவழுதியும் சம காலத்தவர்களாகி கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டு ஆகின்றனர். இந்தப் பெருந்திருமாவளவனுக்குப்பின் ஆட்சிக்கு வந்த சோழன் நலங்கிள்ளி கி.மு. 1ஆம் நூற்றாண்டு ஆகிறான். முத்தொள்ளாயிரம் இந்தச் சோழன் நலங்கிள்ளியையும், சேரமான் குட்டுவன் கோதையையும், பாண்டியன் மாறன்வழுதி என்பவனையும் பாடியுள்ளது-(17) ஆதலால் முத்தொள்ளாயிரமும் அதனால் பாடப்பட்ட மூன்று வேந்தர்களும் கி.மு. 1ஆம் நூற்றாண்டு ஆகின்றனர்.

 கி.மு. 1ஆம் நூற்றாண்டு சேரமான் குட்டுவன் கோதைக்கு முன்பு ஆட்சி செய்தவன் சேரமான் கோட்டம்பலத்துஞ்சிய மாக்கோதை என்பதால் அவன் கி.மு. 2ஆம் நூர்றாண்டு ஆகிறான். ஆதலால் 2ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த வெள்ளியம்பலத்துஞ்சிய பெருவழுதியும், அதே காலகட்டச் சேரமான் கோட்டம்பலத்துஞ்சிய மாக்கோதையும் சமகாலத்தவர் ஆகின்றனர். ஆகவே நாணயவியல் ஆய்வாளரான இரா. கிருஷ்ண மூர்த்தி அவர்களின் கருத்துப் படி வெள்ளியம்பலத்துஞ்சிய பெருவழுதியின் காலமான கிமு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதிதான் சேரமான் மாக்கோதையின் காலமாகும். அதற்கு அடுத்த தலைமுறையைச் சேர்ந்த சேரமான் குட்டுவன் கோதையின் காலம் கி.மு. 1ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கக் காலம்ஆகும்.

வெள்ளியம்பலத்துஞ்சிய பெருவழுதி வெளியிட்ட நாணயத்தை கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதி என ஏற்றுக்கொண்ட சில ஆய்வாளர்கள், அதே காலகட்டத்தைச் சேர்ந்த சேரமான் கோட்டம்பலத்துஞ்சிய மாக்கோதையின் காலத்தை, உரோமர்களின் தலைவடிவ நாணயத்தைப் போல் மாக்கோதையின் நாணயம் இருப்பதால் உரோமர்கள் தலைவடிவ நாணயம் வெளியிட்ட காலத்தைக் கொண்டு, அதன் காலத்தை கி.பி. 1ஆம் நூற்றாண்டு என்கின்றனர். உரோமர்கள் நாணயம் வெளியிடுவதை கிரேக்கர்களைப் பார்த்துத்தான் கற்றுக்கொண்டனர்.தமிழர்கள் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டுக்கு முன்பிருந்தே கிரேக்கர்களோடு தொடர்புகொண்டவர்களாக இருந்துள்ளனர் என்பதால் தமிழர்கள் நேரடியாகக் கிரேக்கர்களைப்பார்த்துக் கற்றுக்கொண்டனர் எனலாம். உரோமர்களைப் பார்த்துக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை. உரோமின் முதல் வேந்தன் அகட்டசு என்பவன் காலம், கி.மு. முதல் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதிதான். ஆனால் தமிழகத்தில்கிமு 500க்கு முன்பிருந்தே வேந்தர்கள் இருந்து வருகின்றனர். தமிழகத்தில் கி.மு. 6ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்தே நாணயங்கள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. ஆகவே தமிழர்களைப் பார்த்தும் கிரேக்கர்களோ, உரோமர்களோ கற்றுக் கொண்டிருக்கலாம். ஆகவே நமது இலக்கியக்கணிப்புப்படியும், பொதுக் கண்ணோட்டப்படியும், காரணகாரியஅடிப்படையிலும் மாக்கோதையின் காலம் கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதிதான் ஆகும். அதன்பின் வந்த சேரமான் குட்டுவன் கோதையின் காலம் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டின் ஆரம்பப்பகுதி ஆகும்.

எ) மாக்கோதை, குட்டுவன் கோதை நாணயங்கள்:

 சேரமான் கோட்டம்பலத் துஞ்சிய மாக்கோதை, சேரமான் குட்டுவன் கோதை ஆகிய இருவரும் வெளியிட்டத் தலைவடிவ நாணயங்கள், கிரேக்கத் தலைவடிவ நாணயங்களுக்குப் பின் அதை அடிப்படையாக்கொண்டு வெளியிட்டவை எனக் கொண்டு அவைகளின் காலத்தை கி.மு.2ஆம் 1ஆம் நூற்றாண்டு என அகழாய்வு முன்னாள் இயக்குநர் நடன காசிநாதன் அவர்களும் தினமணி ஆசிரியர் இரா. கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்களும் கணித்துள்ளனர்-(18). நமது இலக்கியக் கணிப்புகொண்டு ஆய்வு செய்து வெள்ளியம்பலத்துஞ்சிய பெருவழுதியின் சமகாலத்தைச்சேர்ந்த மாக்கோதை வெளியிட்ட தலைவடிவ நாணயங்களின் காலம் கிமு 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதி எனவும், அதன்பின் ஆட்சிக்கு வந்த குட்டுவன் கோதை வெளியிட்ட நாணயங்களின் காலம் சுமார் கி.மு 1ஆம் நூற்றாண்டு எனவும் கணித்துள்ளோம். இந்த கோட்டம்பலத்துஞ்சிய மாக்கோதை சேரன் செங்குட்டுவனுக்குப்பின் 8ஆவது தலைமுறையைச் சேர்ந்தவன். 8 தலைமுறை என்பது கிட்டத்தட்ட 135 ஆண்டுகள் எனலாம். ஆகவே மாக்கோதை கி.மு. 2ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிப்பகுதியை சேர்ந்தவன் எனில் அதற்குக் கிட்டத்தட்ட 135 ஆண்டுகள் முன்பிருந்த சேரன் செங்குட்டுவன் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு ஆகிறான்-.

இறுதிச் சங்ககால வேந்தர்கள்:

 mahavamsaநமது இலக்கியக் கணிப்புப்படியும், பதிற்றுபத்துகணக்குப்படியும், சேரன் செங்குட்டுவனிலிருந்து 10ஆவது தலைமுறையைச் சேர்ந்தவன்தான் சங்க கால இறுதிச்சேர வேந்தனான குட்டுவன்கோதை ஆவான். சேரன் செங்குட்டுவன் 5ஆம் பதிற்றுப்பத்தில் பரணரால் பாடப்பட்டவன். பத்தாவது பதிற்றுப்பத்து யானக்கண்சேய் மாந்தரஞ்சேரல் குறித்தது எனக் கருதப்படுகிறது. அதன்பின் வருபவன் கணைக்கால் இரும்பொறை. அதன் பின்னர் சேரமான் கோதை மார்பன், சேரமான் கோட்டம்பலத்துஞ்சிய மாக்கோதை, சேரமான் குட்டுவன் கோதை ஆகிய மூன்று கோதைகுலச் சேர வேந்தர்கள் வருகிறார்கள். சேரன் செங்குட்டுவன் 5ஆவது சேர வேந்தன் எனில், இறுதிச் சங்ககால வேந்தனான குட்டுவன் கோதை 14ஆவது வேந்தன் ஆகிறான். ஆகவே சேரன் செங்குட்டுவனிலிருந்து பத்து தலைமுறை வேந்தர்கள் சேர நாட்டை ஆண்டதாகச் சங்கஇலக்கியங்களும் பிற சான்றுகளும் உறுதிப்படுத்துகின்றன. பாண்டியர்களிலும் சேரன்செங்குட்டுவன் காலத்திய ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியனுக்குப்பின் வெற்றிவேற் செழியன் முதற்கொண்டு பாண்டியன் கூடகாரத்துஞ்சிய மாறன்வழுதி வரை பத்து தலைமுறை வேந்தர்கள் ஆண்டதாகச் சங்க இலக்கியம் குறிப்பிடுகிறது. சங்க இலக்கியக் கணிப்புப்படி சோழர்களில் சேரன் செங்குட்டுவனுக்குச் சமகாலத்தவனான உருவப்பஃறேர் இளஞ்செட்சென்னிக்குப்பின் ஆறாவது தலைமுறையைச் சேர்ந்த சோழன் நலங்கிள்ளியும் அவனது மகனும்தான் இறுதிச்சங்ககாலச் சோழ வேந்தர்கள் ஆவர். குட்டுவன் கோதை, மாறன் வழுதி, நலங்கிள்ளி ஆகிய மூவரும் கி.மு. 1ஆம் நூர்றாண்டு முத்தொள்ளாயிரத்தால் பாடப்பட்டவர்கள் ஆவர்.

 மகாவம்ச நூலின்படி கயவாகுவின் காலம் கி.பி. 171-193 ஆகும்-(19). இதனைக்கொண்டு கணிக்கும் சேரன் செங்குட்டுவனின் ஆட்சி சுமார் கி.பி 200க்குள் முடிவதாகக் கொள்ளலாம். அதன்பின் குட்டுவன் கோதைவரை உள்ள 9 சேர வேந்தர்களின் ஆட்சிக்காலம் கிட்டத்தட்ட 150 ஆண்டுகள் எனில், சேரன்செங்குட்டுவனுக்குப்பின் சுமார் கி.பி. 350(200+150) வரை சங்ககால இறுதிச்சேர வேந்தர்கள் ஆண்டனர் என ஆகிறது. சங்ககால இறுதி மூவேந்தர்களான குட்டுவன் கோதை, கிள்ளிவளவன், மாறன்வழுதி, ஆகிய மூவரும் மிகவும் வலிமை வாய்ந்தவர்களாக இருந்தனர். இறுதி மூவேந்தர்களில் ஒருவனானசோழன் நலங்கிள்ளி பெரும் கடற்படை கொண்டு இந்தியாவின் கிழக்குக் கடற்கரை முழுவதையும் தனது கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தான்.

நலங்கிள்ளியின் உச்சயினி படையெடுப்பு:

சோழன் நலங்கிள்ளி அவந்தி நாட்டின் தலைநகர் உஞ்ஞை எனப்படும் உச்சயினி வரை படையெடுத்து வென்றதாக முத்தொள்ளாயிரம் குறிப்பிட்டுள்ளது. முத்தொள்ளாயிரத்தின் 49ஆம் பாடல் நலங்கிள்ளியின் உச்சயினி முதல் ஈழம் வரையான படையெடுப்புகள் குறித்து, ‘உறையூரிலிருந்து கிளம்பிய நலங்கிள்ளியின் யானை முதலில் கச்சி எனப்படும் காஞ்சி நகருக்குச் சென்று அதை ஒரு காலால் மிதித்தது. பின் நீர்நிலைகள் தத்திக்குதிக்கும் குளிர்ச்சியான உஞ்சை எனப்படும் உச்சயினி நகருக்குச் சென்று அதனை இன்னொரு காலால் மிதித்தது. அதன்பின் கடலைக்கடந்து சென்று ஈழத்தையும் ஒரு காலால் மிதித்தது. இப்படி எல்லா நாடுகளையும் மிதித்து வெற்றிகண்ட பின்னர் உறையூர் நகருக்குத் திரும்பியது’ என்கிறது. வடக்கே உச்சயினி முதல்தெற்கே ஈழம் வரை சோழன் கிள்ளி படையெடுத்துச் சென்று சோழப்பேரரசை விரிவுபடுத்தி யிருந்தான் என்கிறார் கவிஞர் தெசிணி அவர்கள்-(20).

டி.டி. கோசாம்பியும், சோழன் நலங்கிள்ளியும்:

 டி.டி. கோசாம்பி அவர்கள் “உச்சயினியைச் சுற்றியிருந்த நிலப்பகுதிகள், சுங்கர்களின் ஆட்சி மையத்திற்குரிய அசைக்கமுடியாத அமைப்புகளாகத்திகழ்ந்து வந்தன. ஆனால் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டில், தெற்கிலிருந்து கிளம்பிய சாதவாகனர்கள் இப்பகுதியிலும் கூட ஆக்ரமிப்புகளை நடத்தியுள்ளனர்” என்று கூறியுள்ளார்-(21). சுங்கர்களின் ஆட்சி கி.மு.187-கி.மு.75 ஆகும். அதாவது சுங்கர்களின் ஆட்சி கி.மு. 75இல் முடிவடைந்து விடுகிறது. சாதவாகனர் வம்சத்து சதகர்னியின் ஆட்சி கி.மு. 124வாக்கில் முடிவடைந்து விடுகிறது. அவ்வம்சத்து புலுமாயி என்பவன் கி.மு. 30க்குப்பின் தான் ஆட்சிக்கு வருகிறான். கி.மு. 124 முதல் கி.மு. 30 வரை சாதவாகனர்கள் வலுவுடன் இல்லை. அவர்கள் கி.மு. 75 முதல் கி.மு. 30 வரை மகதத்தை ஆண்ட கன்வர்களின் கீழ் இருந்துதான் ஆட்சி செய்து வருகின்றனர். சாதவாகனர்களின் புலுமாயி(கி.மு. 30-6) கன்வர்களின் இறுதிக் காலத்தில்தான் பாடலிபுத்திரம் வரை படையெடுக்கிறான்-(22). ஆகவே டி.டி. கோசாம்பி குறிப்பிடும் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டின் துவக்ககாலத்தில் சாதவாகனர்கள் மிகவும் பலவீனமானவர்களாகவே இருந்து வந்தனர் என்பதால் கி.மு. முதல் நூற்றாண்டின் துவக்ககாலத்தில் சுங்கர்களுக்கு எதிராக அவர்களால் படையெடுத்துச் சென்றிருக்க இயலாது.

 டி.டி. கோசாம்பி அவர்கள் சுங்கர்களின் ஆட்சியமைப்பிற்குள் உச்சயினி ஒரு அசைக்கமுடியாத அமைப்பாகத்திகழ்ந்தது எனவும் அதனை கி.மு. முதல் நூற்றாண்டில் தெற்கிலிருந்து படையெடுத்து வந்த சாதவாகனர்கள் ஆக்ரமித்து அழித்தனர் எனவும் எழுதியுள்ளார். ஆனால் இதனை நடத்தியவன் தெற்கிலிருந்து வந்த சோழன் நலங்கிள்ளி ஆவான். முத்தொள்ளாயிரப் பாடல்கள் இவனது உச்சயினி வரையிலான படையெடுப்பை உறுதிப்படுத்துகின்றன. நமது சங்ககால இலக்கியக் கணிப்பு இவனது காலத்தை கிட்டத்தட்ட கி.மு. 100-75 என நிர்ணயம் செய்கிறது. இவனது வடநாட்டுப்படையெடுப்பை சுமார் கி.மு. 85-80 என நாம் கணித்துள்ளோம். ஆகவே சுங்கர்களின் இறுதிக்காலத்தில், கி.மு. முதல் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில் தெற்கிலிருந்து வந்து உச்சயினியைத் தாக்கிச் சுங்கர்களின் வலுவான மையமாக இருந்த அதனைத் தகர்த்தவன் சோழன் நலங்கிள்ளி தான் ஆவான். இத்தகவல் நமது சங்ககால இலக்கியக் கணிப்பை மேலும் வலுவானதாக ஆக்குகிறது. இதன்மூலம் நலங்கிள்ளியின் காலம் குறித்த நமது இலக்கியக்கணிப்பு இந்திய வரலாற்றுக் காலக்கணிப்போடு பொருந்திப் போகிறது எனலாம்.

முத்தொள்ளாயிரம்-சங்ககாலம்:

 மொத்தம் 109 முத்தொள்ளாயிரப் பாடல்கள் கிடைத்துள்ளன. இதில் 21, 30, 57 பாடல்கள் முறையே சேர, சோழ, பாண்டிய வேந்தர்களைப்பற்றியன ஆகும். முதல் பாடல் கடவுள் வாழ்த்துப் பாடலாகும். பாடல் எண்: 41இல் ‘நாம நெடுவேல் நலங்கிள்ளி’ என சோழன் நலங்கிள்ளியின் பெயர் வருகிறது-(23). பாண்டிய வேந்தனைப் பற்றி 57 பாடல்கள் உள்ளன. பாடல் எண்: 76இல் ‘மணியானை மாறன் வழுதி’ என பாண்டியன் மாறன் வழுதியின் பெயர் வருகிறது-(24). பாடல் எண்: 19இல் ‘செங்கண் மாக்கோதை’ என சேரன் மாக்கோதையின் பெயர் வருகிறது-(25). ஆக, சேரன் மாக்கோதை, சோழன் நலங்கிள்ளி, பாண்டியன் மாறன் வழுதி ஆகிய மூவரின் பெயர்களும் முத்தொள்ளாயிரத்தில் இடம்பெற்றுள்ளன.

 புறத்திரட்டில் கிடைத்த 109 பாடல்களில், ஒரு கடவுள் வாழ்த்துப்பாடல்போக மீதியுள்ள 108 பாடல்கள், உரை மேற்கோள்களாக வந்துள்ள 22 பாடல்கள் ஆகியவைகளைச் சேர்த்து மொத்தம் 130 பாடல்களை முத்தொள்ளாயிரப் பாடல்களாக அறிஞர் சேதுரகுமான் அவர்கள் பதிப்பித்துள்ளார் என்கிறார் முனைவர் சு. குலசேகரன் அவர்கள்-(26). “நச்சிலைவேல் கோக்கோதை நாடு” என உரை மேற்கோள் பாடல் ஒன்றில் கோக்கோதை என்கிற முதல் கோதை வேந்தனான, கோதைமார்பனின் பெயரும் வருகிறது-(27). ஆக குட்டுவன் கோதைக்கு முன்பிருந்த இரு கோதைகுலப் பெயர்களும் வருவதால் மாறன்வழுதி, நலங்கிள்ளி ஆகியவர்களின் சமகாலச் சேர வேந்தன் குட்டுவன் கோதையின் பெயர் தொலைந்து போன பாடல்களில் இருந்திருக்க வேண்டும் எனக்கொண்டு கோதை என்பது குட்டுவன் கோதையைக் குறிக்கிறது எனலாம். இந்நூலில் சோழ, பாண்டிய அரசர்களின் பிறந்த நாள் விழா குறித்தத் தரவுகள் உள்ளன. சேர அரசனின் பிறந்த நாள் குறித்தத் தகவல் இல்லை. பல அரச பெயர்கள் இருந்தாலும், பிறந்த நாள் தரவுகள் இந்நூல் ஒரு குறிப்பிட்ட அரசனையே பாடுகிறது என்பதை உறுதிசெய்கிறது-(28).

 முத்தொள்ளாயிரம் சங்ககாலத்ததுதான் ஆகும். பாண்டியநாட்டுச் செவ்வூர் சிற்றம்பலக்கவிராயர் வீட்டில் கிடைத்த சிலப்பதிகாரப்பிரதியில் முச்சங்க வரலாறு கூறும் தனிப்பாடலில் கடைச்சங்கநூல் பட்டியலில் முத்தொள்ளாயிரமே முதலிடம் வகிக்கிறது. அவிநயம் நூல், முத்தொள்ளாயிரத்தை உதாரணம் காட்டியிருப்பதால் முத்தொள்ளாயிரம் காட்டும் மூவேந்தராட்சி சங்ககாலத்தைச் சேர்ந்ததுதான் ஆகும்-(29). நமது கணிப்புப்படி முத்தொள்ளாயிரம் சங்ககாலத்தின் இறுதிக்காலம் ஆகிறது.

மேலும் அவன் வட இந்தியாவிற்கு படையெடுத்துச்சென்று அவந்தி நாட்டின் தலைநகர் உச்சயினியைக் கைப்பற்றினான் எனவும் அதன்பின் ஈழத்தையும் கைப்பற்றிக்கொண்டான் எனவும் முத்தொள்ளாயிரம் குறிப்பிடுகிறது.சோழன் நலங்கிள்ளியின் உச்சயினி படையெடுப்பு டி.டி. கோசாம்பி தந்த தரவுகளாலும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. கி.பி. 350 வாக்கில் இவ்வளவு வலிமை வாய்ந்த வேந்தர்கள் ஆண்ட போது களப்பிரர்கள் கி.பி. 250 வாக்கில் தமிழகத்தை எப்படி கைப்பற்றி இருக்கமுடியும் என்கிற கேள்வி எழுகிறது. மேலும் இந்தச் சங்ககால இறுதி வேந்தர்களுக்குப் பின்னரும் பலர் ஆண்டனர். ஆதலால் இலங்கைக் கயவாகுவின் காலத்தை வைத்து சேரன் செங்குட்டுவன் ஆட்சியைக் கணிப்பது என்பது எவ்விதத்திலும் பொருந்தாது.

சேரன் செங்குட்டுவனின் காலம்:

 அசோகன் கல்வெட்டு; சம்பை கல்வெட்டு; புகளூர் கல்வெட்டு; மாமூலனாரின் நந்தர்கள், மௌரியர்கள், சேர, சோழ வேந்தர்கள் குறித்தப் பாடல்கள்; அதியமான், சேரன் செங்குட்டுவன் குறித்தப் பரணரின் பாடல்கள்; பாலைபாடிய பெருங்கடுங்கோ, மாமூலனார் ஆகியவர்களின் நன்னன் குறித்தப் பாடல்கள்; தலைவடிவப் பெருவழுதி நாணயங்கள்; மாக்கோதை, குட்டுவன் கோதை நாணயங்கள்; ஆகியவைகளைக் கொண்டு செங்குட்டுவனின் காலம் கி. மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு என்பது பல விதங்களில் உறுதிப் படுத்தப்பட்டுள்ளது.

மகாவம்சம் குறிப்பிடும் முதலாம் கயவாகுவின் காலம், இலங்கை மன்னன் கயவாகு கண்ணகி விழாவில் கலந்து கொண்டான் என்கிற சிலப்பதிகாரக் காப்பியத்தின் பதிகத்தில் வரும் குறிப்பு ஆகியவைகளைக் கொண்டு, அந்தக் கயவாகுதான் முதலாம் கயவாகு எனவும், அவன் காலமான கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டுதான் சேரன் செங்குட்டுவனின் காலம் எனவும் நிர்ணயிக்கப்பட்டு அதன் அடிப்படையில் சங்ககாலத் தமிழக அரசுகளின் காலம் இதுவரை கணிக்கப்பட்டு வருகிறது. இக்காலம் அடிப்படை வரலாற்று ஆதாரங்கள் இல்லாதது எனப்பல வரலாற்று அறிஞர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளனர். அதன் காலம் ஆதாரபூர்வமான உலக வரலாற்றுக் காலத்தோடு இணைக்கப்படாதது. எனினும், வேறு பல காரணங்களைக் கொண்டு இக்காலக்கணிப்பு ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு வந்துள்ளது. கல்வெட்டுச் சான்றுகள், சங்க இலக்கியச் சான்றுகள், நாணயங்களின் காலம் ஆகியவைகளைக் கொண்டு சேரன் செங்குட்டுவனின் காலம் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு என மேலே உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. இதற்கு முன்பு கி.பி. 2ஆம் நூற்றாண்டுக்குச் சொல்லப்பட்ட வேறு பல காரணங்கள், இந்தக் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டுக்கும் பொருந்திப் போகிறது.

மகாவம்ச நூலும் செங்குட்டுவனின் காலமும்:

 வில்கெம் கெய்கர் அவர்களின் மகாவம்ச நூலின்படி புத்தர் இறந்தபின் 218ஆண்டு கழித்து அசோகர் முடிசூட்டிக்கொண்டார்(30) கி.மு. 268இல் அசோகர் முடிசூட்டிக்கொண்டார் என்பதால், மகாவம்ச நூலின்படி புத்தர் இறந்த ஆண்டு என்பது கி.மு. 486(218+268) ஆகும். மகாவம்ச நூலின் ஆண்டுப்பட்டியல் கி.மு. 483இல் இருந்து தொடங்குகிறது. ஆனால் கி.மு. 483 என்பது எந்தவிதத்தில் இந்திய அல்லது உலக வரலாற்றுக் காலவரையரையோடு இணைக்கப்பட்டது என்பதற்கான அடிப்படைச் சான்றுகள் எதுவும் அந்த நூலில் தரப்படவில்லை. அந்த நூல் தந்துள்ள மன்னர்களுடைய ஆட்சி ஆண்டுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டுதான் கயவாகுவின் காலம் சொல்லப்பட்டுள்ளது. கி.மு. 483இல் தொடங்கும் பட்டியல் கி.பி. 352இல் முடிகிறது. அநுராதபுரத்தில் கிட்டத்தட்ட சுமார் 835 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்த 61 மன்னர்களை அது குறிப்பிடுகிறது. இந்த ஆண்டுகள் ஆரம்பம் முதல் இடையில் கூட உலக, இந்திய காலவரையரைகளோடு இணைக்கப்படவில்லை-(31).

 n chokkanபுகழ்பெற்ற வரலாற்று ஆசிரியர் வின்சுடன் சுமித் அவர்கள் கி.மு. 483 முதல் கி.பி. 124 வரையான, 607(483+124) வருடகால, ‘வசபா’ என்கிற மன்னனின் ஆட்சிகாலத்துக்கு முந்தைய மகாவம்ச நூலின் வரலாற்றை, அதன் ஆண்டுகளை முழுமையாக நிராகரித்துள்ளார். தேவநாம்பியதீச என்கிற மன்னன் சார்ந்த 10 அத்தியாயங்களை “அபத்தங்களால் முடையப்பட்ட வேலைப்பாடு” என்கிறார் அவர்-(32). அதனால்தான் புகழ் பெற்ற வரலாற்று அறிஞர் கூல்ட்ச்(Hultzsch) அவர்கள் சேரன் செங்குட்டுவன், கயவாகுவின் காலத்தைச் சேர்ந்தவன் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இந்நூல், எந்த வெளிநாடும் செல்லாத புத்தர் மூன்றுமுறை இலங்கை வந்ததாகக் கதை சொல்லுகிறது. தனது 99 சகோதரர்களைக்கொன்றபின் அசோகர் ஆட்சிக்கு வந்தார் என்கிறது-(33). புத்தசமயத்துக்கு மாறுவதற்கு முன் அசோகர் தீயவராக, கொடூரமானவராக இருந்தார் என அந்நூல் சொல்வதற்கு வரலாற்றுச் சான்றுகள் எதுவும் இல்லை என்கிறார் வின்சுடன் சுமித் அவர்கள்-(34).

 பல அறிஞர்களின் கருத்துப்படி அசோகர் இலங்கை பற்றித் தனது கல்வெட்டில் எதுவும் சொல்லவில்லை. அசோகருக்கு மகிந்த, சங்கமித்ர என்கிற மகனோ, மகளோ இருக்கவில்லை. அவர்கள் இலங்கை போகவும் இல்லை. மகிந்த அவருடைய தம்பி ஆவார். அவர்தான் தமிழகம் வந்தார். இலங்கை போனார். தமிழ்நாட்டில் இருந்துதான் புத்தமத நிறுவனங்கள் இலங்கைக்குப் பரவின. இவை வின்சுடன் சுமித் அவர்கள் தனது அசோகர் என்கிற நூலில் தரும் தரவுகளாகும்-(35). மகாவம்ச நூல் என்பது பௌத்தமத நம்பிக்கையாளர்கள் ஓதுவதற்கும், நினைவில் வைத்துக் கொள்ளவும், அவர்களுக்கு இன்பமும், பரவசமும் ஊட்டவும் எழுதப்பட்டது என்கிறார் அதனை கி.பி. 6ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில் எழுதிய ‘மகாநாம’ என்கிற புத்த பிக்கு. அந்நூல் புத்த மடாலங்களின் அத்தகதா கதைகளையும், புத்தமத மடாலயங்களுக்கு உதவிய மன்னர்கள், அவர்களின் உதவிகள் பற்றிய தரவுகள் முதலியனவற்றையும் கொண்ட கி.பி. 3ஆம் நூற்றாண்டு தீபவம்ச நூலைப் புதுப்பித்து எழுதப்பட்டதாகும்-(36). இந்நூலில் துட்டகாமினி குறித்து எழுதப்பட்ட 197-237 வரையான பக்கங்கள், சிங்களவர்களிடம், தமிழர்களைக் கொன்றழிப்பதன் மூலமே பௌத்தத்தைக் காப்பாற்ற முடியும் எனவும் அதுவே நாட்டுப்பற்று எனவும் போதிக்கிறது. தமிழர் விரோதப்போக்கு என்பது 1500 ஆண்டுகளாக இந்நூலில் ஆழமாக விதைக்கப்பட்டுள்ளது. இது ஒரு வரலாற்று நூல் அல்ல. இந்நூல் சிங்களர்களின் பௌத்த வேதநூல் (அ) புராண நூல் என்பதே பொருத்தமாகும்.

 ஆகவே எந்தவித அடிப்படைச் சான்றுகளும் இல்லாத, கி.பி. 6ஆம் நூற்றாண்டு வாக்கில், மதக் காரணங்களுக்காக எழுதப்பட்ட, இலங்கையின் நூலான மகாவம்சம், இடைச் செருகல்கள் நிறைந்த சிலப்பதிகாரக் காப்பியப் பதிகம் ஆகியவைகளைக் கொண்டு நிர்ணயிக்கப்பட்ட, சேரன் செங்குட்டுவனின் காலம் நிராகரிக்கப்படவேண்டும். சங்க இலக்கியங்கள் தரும் அடிப்படைச் சான்றுகளைக் கொண்டும்,உலக வரலாற்றுக்காலத்தோடு இணைக்கப்பட்ட, அசோகன் கல்வெட்டு, புகளூர் கல்வெட்டு, சம்பைக் கல்வெட்டு, தலைவடிவப்பெருவழுதி நாணயங்கள், மாக்கோதை, குட்டுவன் கோதை நாணயங்கள் போன்றவைகளின் காலத்தைக் கொண்டும் கணிக்கப்பட்ட காலமானகி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு என்பதுதான் சேரன் செங்குட்டுவனின் உண்மையான காலமாகும். சங்க இலக்கியம் இயற்கையானது, நம்பத்தகுந்தது என்பதைப் பலதரப்பட்ட அறிஞர்களும் அங்கீகரித்துள்ளனர். பதிற்றுப்பத்து கூறும் சேர வேந்தர்களும், பிற சங்க இலக்கியங்கள் கூறும் பல தமிழக வேந்தர்களும் வரலாற்றில் இருந்தவர்கள் என்பதை அகழாய்வுகளும், கல்வெட்டுகளும், நாணயங்களும் இன்ன பிற தரவுகளும் உறுதி செய்துள்ளன. ஆகவே இந்தச் சங்க இலக்கியங்கள் தரும் தரவுகளின் அடிப்படையிலும், கல்வெட்டுச் சான்றுகளின் அடிப்படையிலும், சங்ககால இறுதி வேந்தர்கள் வெளியிட்ட நாணயங்களின் காலத்தைக்கொண்டும் கணிக்கப்பட்ட கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு என்கிற சேரன் செங்குட்டுவனின் காலம் புறக்கணிக்கப்பட முடியாதது ஆகும்.

  ஆகவே பல்வேறு சான்றுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு கணிக்கப்பட்டுள்ள, சேரன் செங்குட்டுவனின் காலம் கி மு. 3ஆம் நூற்றாண்டு என்பது, தமிழக வரலாற்றுக் காலத்தை உலக வரலாற்றுக் காலத்தோடு இணைத்து, தமிழக வரலாற்றை முறைப்படுத்தி ஒழுங்குபடுத்தும். மகத அரசில் ஏற்பட்ட நந்தர்-மௌரியர் ஆட்சி மாற்றமும், மௌரியர்களின் தமிழகப்படையெடுப்பும், அசோகன் கல்வெட்டும், மெகத்தனிசு, சாணக்கியன் போன்றவர்களின் குறிப்புகளும், காரவேலனின் கல்வெட்டும், சுகாப், கென்னடி, வின்சென்ட் சுமித் போன்ற வரலாற்று அறிஞர்களின் தமிழக வணிகம் குறித்தக் குறிப்புகளும் இந்தக் காலக் கணிப்புக்கு சான்றுகளாக இருக்கின்றன.

பார்வை:

17.முத்தொள்ளாயிரம், என். சொக்கன், 2010, கிழக்குப்பதிப்பகம் & கவிஞர் தெசிணி, கலித்தொகையும், முத்தொள்ளாயிரமும், டிசம்பர் 2004. & முனைவர் சு. குலசேகரன், இலக்கிய வரலாறு-1, தமிழ்ச் சங்ககாலம், கி.மு.600-கி.பி.450, பக்:67-75.

18.1.paper on Makkothai coins presented at the first oriented numismatic conference, held at Nagpur, date: 29.10.1990. 2. Makkotai coins. Studies in south Indian coins vol-2, pp. 89-93. 3.Natana Kasinathanan-Tamils Heritage page: 45.

19.மகாவம்ச-சிங்களர்கதை, வில்கெம் கெய்கர், தமிழில் எசு.பொ. அவர்கள், அக்டோபர்-2009 பின்னிணைப்பு-அ.

20.முத்தொள்ளாயிரம், என். சொக்கன், 2010, கிழக்குப்பதிப்பகம் & கவிஞர் தெசிணி, கலித்தொகையும், முத்தொள்ளாயிரமும், டிசம்பர் 2004, பக்; 180.

21.டி.டி. கோசாம்பி, பண்டைய இந்தியா, தமிழில் ஆர். எசு. நாராயணன், செப்டம்பர்-2006, பக்: 388.

22. பண்டையக்கால இந்தியா, டி.என். ஜா, தமிழில் அசோகன் முத்துசாமி, NCBH வெளியீடு, டிசம்பர்-2011 & தென் இந்திய வரலாறு, டாக்டர் கே.கே. பிள்ளை, எட்டாம் பதிப்பு-2011 & சாதவாகனர்கள், குசானர்கள், சாகர்கள், மகத அரச வம்சங்கள், இந்தோ கிரேக்கர்கள் முதலியன பற்றிய விக்கிபீடியா, பிற இணைய தளங்களின் தரவுகள்

23, 24, 25. தெசிணி, கலித்தொகையும், முத்தொள்ளாயிரமும், டிசம்பர் 2004, பக்: 164; பக்: 171; பக்: 160.

26.அறிஞர் சேதுரகுமான், முத்தொள்ளாயிரம், ஏப்ரல் 1946, மார்ச் 1952, கழகம். & முனைவர் சு. குலசேகரன், இலக்கிய வரலாறு-1, தமிழ்ச் சங்ககாலம், கி.மு.600-கி.பி.450, பக்:67.

27.முனைவர் சு. குலசேகரன், இலக்கிய வரலாறு-1, தமிழ்ச் சங்ககாலம், கி.மு.600-கி.பி.450, பக்:72, 73. & தொல்.பொருள், நச்சினார்க்கினியர், சூ. 91 உரை ஒன்றில் கோக்கோதை என்கிற முதல் கோதை வேந்தனான, கோதைமார்பனின் பெயரும் வருகிறது.

28. முனைவர் சு. குலசேகரன், இலக்கிய வரலாறு-1, தமிழ்ச் சங்ககாலம், கி.மு.600-கி.பி.450, பக்:68-70.

29. “ “ பக்: 71.

30.மகாவம்ச-சிங்களர்கதை, வில்கெம் கெய்கர், தமிழில் எசு.பொ. அவர்கள், அக்டோபர்-2009, பக்:36.

31.மகாவம்ச-சிங்களர்கதை, வில்கெம் கெய்கர், தமிழில் எசு.பொ. அவர்கள், அக்டோபர்-2009 பின்னிணைப்பு-அ.

32.மகாவம்ச-சிங்களர்கதை, வில்கெம் கெய்கர், தமிழில் எசு.பொ. அவர்கள், முன்னுரைப்பக்:28, அக்டோபர்-2009.

33. “ “ பக்:36.

34.வின்சுடன் சுமித், அசோகர், இந்தியாவின் பௌத்தப்பேரரசர், 2009, பக்:21.

35. “ “ பக்; 38-40.    

36.மகாவம்ச-சிங்களர்கதை, வில்கெம் கெய்கர், தமிழில் எசு.பொ. அவர்கள், பக்:1; & முன்னுரைப்பக்: 20, 21, அக்டோபர்-2009.

- கணியன் பாலன், ஈரோடு

 

Pin It