தமிழ் மொழியைத் தாழ்வாக நினைப்பவரை, உரைப்பவரை, எழுதுபவரைத் தம் பகைவராகவே எண்ணும் இயல்பு கொண்டவர்.  எந்தக் கூட்டமாயினும், எவராக இருந்தாலும், தமிழைச் சற்றே தாழ்த்தி உரைத்துவிட்டால், எழுந்து நின்று கடுமையாக எதிர்ப்பை வெளிப்படுத்தும் தன்மை கொண்டவர் அறிஞர் வேங்கடாசலனார்.

                திருவையாறு அரசர் கல்லூரியில் ஆண்டு விழாக் கூட்டம் நடந்து கொண்டிருந்த பொழுது, செல்வாக்கும், புகழும் படைத்த பேச்சாளர் ஒருவர், தமது உரையில், “தமிழ் மொழியை இந்நாளில் ‘செந்தமிழ்’ எனக் கூறுகிறோம். செந்தமிழ் எனக் கூறுவதால், ஒரு காலத்தில் தமிழ் கொடுந்தமிழாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும்“ என்று குறிப்பிட்டார்.

                அறிஞர்களும், ஆசிரியப் பெருமக்களும், பொது மக்களும் குழுமியிருந்த கூட்டத்தின் முன்வரிசையில் அமர்ந்திருந்த கவியரசு வேங்கடாசலனார் தடீரென எழுந்து, “கதிரவனை இந்நாளில் நாம் ‘செஞ்ஞாயிறு’ எனக் குறிப்பிடுவதால், ஒரு காலத்தில் அது கரு ஞாயிறாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டுமென இந்தப் பெரியாரின் பேச்சிலிருந்து புரிந்து கொள்கிறோம்!” எனக் கூறிவிட்டு அமர்ந்தார்.  அவையில்  பலமான கைத்தட்டலும், ஆரவாரமும் எழுந்தன.  சொற்பொழிவாளர் திகைத்து நின்றார்.

                பீட்டர் உயர்நிலைப் பள்ளியில் கவியரசு வேங்கடாசலனாரை, தமிழாசிரியராக நியமிக்க விரும்பினர்.  பள்ளி நிர்வாகிகள், தமிழாசிஅ ரியருக்குரிய கல்வித் தகுதியைக் கவியரசு பெற்றுள்ளாரா என்பதை அறிய, நேராக கவியரசுவிடம் சென்று, ‘அய்யாவிடம் ஒரு தகவல் அறிந்து கொள்ள வந்தோம்’ என்றனர்.  “எங்கள் பள்ளிக்கு ஒரு தமிழாசிரியர் தேவை.  தங்களைப் பணியமர்த்த விரும்புகிறோம்.  தமிழாசிரியருக்குரிய திறமும், உரமும் தங்களிடம் இருப்பதை அறிவோம், தாங்கள் பண்டிதர், வித்வான் முதலிய தேர்வுகள் எழுதித் தேர்ச்சி பெற்றுள்ளீர்களா?” எனக் கேட்டனர்.

                கவியரசு வாய்விட்டுச் சிரித்தார். பின்பு, “நான் தேர்வு ஒன்றும் எழுதித் தேர்ச்சி பெற்றதாக நினைவில்லை. நீங்கள் மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கத்துக்கு எழுதித் தெரிந்து கொள்ளுங்கள்” என்றார்.

                பள்ளி நிர்வாகிகள் மதுரை தமிழ்ச் சங்கத்துக்கு எழுதிக் கேட்டனர்.  உடன் அங்கிருந்து பதில் வந்தது, “கரந்தை வேங்கடாசலனார் தமிழ்ச் சங்கத் தேர்வுகள் எதிலும் பங்கேற்கவில்லை. அவர் பெரும் புலவர்; பேரறிஞர்; தமிழ்ச் சங்கத்தில் நடத்தப் பெறும் தேர்வுகளையெல்லாம் அப்பெரும் புலவரின் வழிகாட்டலில்தான் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறோம்.  சங்கத்தின் தேர்வாளர்களுக்குத் தலைவராக அப்பேரறிஞர் வீற்றிருந்து உதவி வருகின்றார்கள்.”அந்த கடிதத்தைப் படித்த பள்ளி நிர்வாகிகள், அப்பெருமகனாரை விரும்பி, வேண்டித் தங்கள் பள்ளியில் தமிழாசிரியராகப் பொறுப்பேற்கச் செய்தனர்.

                ‘தமிழ்த் தென்றல்’ திரு.வி.க. கவியரசு வேங்கடாசலனார் சொற்பொழிவில் ஈடுபாடு கொண்டு தம் வரலாற்றில் அதைப் பற்றி இப்படி குறிப்பிட்டுள்ளார்.

                “தமிழ்ப் பெரும்புலவர் கரந்தை வேங்கடாசலத்தை 1935 ஆம் ஆண்டு திருவையாற்று அரசர் கல்லூரியில் கண்டேன்.  பின்னர் சென்னை சிந்தாரிப்பேட்டையில் அகநானூற்று மாநாட்டுத் தலைவராகப் பார்த்தேன்.  அம்மாநாட்டில் அவர் ஆற்றிய உரையை முதன் முதலாக முழுவதுமாகக் கேட்டேன். அவரது தலைமையுரை என்னை மயக்கியது. பெரும்புலமை வாய்ந்த ஒருவர் எங்கோ மூலையில் கிடக்கின்றாரே என்று எண்ணினேன். வேங்கடாசலத்தின் புலமை, சங்க இலக்கியங்களுக்கு விரிவுரை காண்பதற்குப் பயன்பட்டால், பிற்காலத் தமிழுலகம் பெரிதும் ஆக்கமுறும்”

                அப்போதைய தஞ்சை மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த கந்தர்வக் கோட்டைக்கு அருகில் மோகனூர் என்னும் சிறிய கிராமத்தில் அரங்கசாமிப் பிள்ளைக்கு 1888 ஆம் ஆண்டு பிறந்தார் கவியரசு வேங்கடாசலம்.

                கரந்தையிலிருந்த தூயபேதுரு பள்ளியில் கல்வி பயின்றார்.  தமிழ் மீது கொண்ட ஆர்வத்தால் கரந்தையில் வாழ்ந்த புலவர் வேங்கடராம பிள்ளையிடம் தமிழ் இலக்கண, இலக்கியங்களை முறையாகப் பயின்றார். தமது தந்தையார் எதிர்பாராது திடீரென்று காலமாகிவிட்டதால், குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டிய நிலையில், ஊரின் ‘கணக்கப்பிள்ளை-மணியக்காரர்’ பணியிலமர்ந்தார்.  இருப்பினும் தமிழ் மீதான காதல் குறையவில்லை.  தமிழ் நூல்களைக் கற்றுக் கொள்வதில் தீராத வேட்கை கொண்டு, கரந்தைக்குச் சென்று, தூயபேதுரு கல்லூரியில் தமிழ்ப் புலவராயிருந்த சுப்பிரமணிய ஜயரிடம் தமிழ் இலக்கிய இலக்கணங்களை முறையாகக் கற்றார். பின்னர், ‘இலக்கணப்புலி’ எனப் போற்றப்பட்ட, கந்தர்வக்கோட்டை காவல் நிலையப் பொறுப்பாளராக இருந்த ம.நா.சோமசுந்தரம் பிள்ளையிடம் தொல்காப்பியம் முதலிய இலக்கணங்களை முறையாகப் பயின்றார்.

                தமிழ் மீது கொண்டிருந்த ஆர்வத்தால், தமது பணியை உதறித் தள்ளிவிட்டு, செட்டிநாட்டில், கோனாபட்டு என்னும் ஊரிலிருந்த கற்பக விநாயக  கலாசாலையில் தமிழாசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்தார்.  செட்டிநாட்டின் பெரும் புலவர் ‘பண்டிதமணி’ கதிரேசன் செட்டியாரின் தொடர்பு கிட்டியது. பின்னர், ‘தமிழ்த் தாத்தா’ உ.வே.சா, அரசஞ்சண்முகனார், மு.இராகவையங்கார் முதலிய சிறந்த தமிழறிஞர்களின் நெருங்கியத் தொடர்பும் ஏற்பட்டது. 

                கரந்தைத் தமிழ்ச் சங்கம் தொடங்கிய கல்வி நிலையத்தில் சிறிது காலம் தமிழாசிரியராகப் பணியாற்றினார்.  பின்னர் 1922 ஆம் ஆண்டு முதல் பீட்டர் உயர்நிலைப் பள்ளியில் சேர்ந்து பணியாற்றினார்.

                தொல்காப்பியத்திற்கு தெய்வசிலையார் எழுதிய ஏட்டுச்சுவடி உரையை தமிழ்த்தாத்தா உ.வே.சா.விடம் பெற்று, பதிப்பித்து கரந்தைத் தமிழ்ச்சங்க வெளியீடாகக் கொண்டு வந்தார்.

                ‘ஆசானாற்றுப் படை’, ‘சிலப்பதிகார நாடகம்’, ‘மணிமேகலை நாடகம்’, ‘அகநானூறு உரை’ முதலிய நூல்களைப் படைத்து கவியரசு வேங்கடாசலம் தமிழுக்குத் தந்துள்ளார்.

                கரந்தைத் தமிழ்ச் சங்கம், கவியரசு வேங்கடாசலத்தின் தமிழ்த் தொண்டினைப் போற்றிப், பாராட்டி, ‘கரந்தைக் கவியரசு’ எனப் பட்டமளித்துச் சிறப்பித்தது.

                டாக்டர் மா.இராசமாணிக்கம், முத்தானந்த அடிகள் முதலிய புகழ்மிகு தமிழ் அறிஞர்களை உருவாக்கிய கரந்தைக் கவியரசு வேங்கடாசலம், தமது அறுபத்து ஏழாவது வயதில் 1955 ஆம் ஆண்டு மறைந்தார்.  அன்று அவர் மறைந்தாலும், அவரது தமிழ்த் தொண்டு என்றும் நிலைத்திருக்கும். 

- பி.தயாளன்

Pin It

சாதித் தீண்டாமைக்கு எதிராகவும், தேச விடுதலைக்காகவும், பொதுவுடைமையின் போர்வாளாய் காவிரி வளநாட்டை காத்திட்ட ஒரு மாபெரும் களப் போராளி குறித்த கதை இது. அவருக்கு பெற்றோர் இட்ட பெயரென்னவோ வாளம்மாள்தான். மணி போன்ற அன்னையின் திருவடிவால் அவர் மணியம்மையானார்.

பார்ப்பனக் குடும்பத்திலே பிறந்த மணியம்மாள் எல்லா பார்ப்பனப் பெண்களைப் போல்தான் கடவுளை பூஜித்துக் கொண்டிருந்தார். அதுவும் 27 வயது இளம் விதவையென்றால் கேட்கவா வேண்டும்? மணியம்மை இளம் வயதிலேயே தந்தையை இழந்தவர். குடும்ப நெருக்கடி காரணமாக தன்னை விடவும் 20 வயது மூத்த, ஒரு நாகப்பட்டிணம் வக்கீலுக்கு வாக்கப்பட்ட மணியம்மாள் 10 ஆண்டுகளிலேயே விதவை எனும் கானகத்தில் வீழ்ந்து பட்டாள். கணவன் இறப்புக்குப் பின்னால் , பேராசை கொண்டவர்களான கணவனின் உறவினர்கள் முன்னால், சீமானான கணவனின் சொத்தில் சல்லிக்காசும் வேண்டாமென தூக்கி எறிந்துவிட்டு தாய்வீடு வந்து சேர்ந்தாள்.

தனக்கே உரித்தான ஈர மனமும், சீர்தூக்கி ஆயும் கூர் குணமும் மெல்ல மெல்ல விதவை எனும் கொடுங்காட்டிலிருந்து அவரை வெளியே கூட்டிவந்தன. தேசிய விடுதலைப் போராட்ட இயக்கத்தின்பால் ஈடுபாடு கொண்ட மணியம்மை காந்தி தஞ்சை வந்த போது அவரைச் சந்தித்து காங்கிரசில் இணைந்தார். மாகாணக் கமிட்டி உறுப்பினர் பதவிவரை உயர்ந்த அவர், இதர காங்கிரஸ் காரர்களைப் போலல்லாமல் பண்ணை அடிமை முறையை எதிர்த்து தனது சொந்தப் பகுதியில் உறுதி வாய்ந்த போராட்டம் நடத்தினார். தனது சொந்தப் பண்ணையிலேயே சாதி அடிமைத் தனத்தை எதிர்த்து பெரும் போரட்டம் நடத்தினார். அதன் காரணமாகவே அவர் பண்ணையில் இருந்து சொந்தக் குடும்பத்தினரால் தள்ளி வைக்கப் பட்டார்.

ஜஸ்டீஸ் கட்சிக்காரர்களைப் போலவே காங்கிரஸ்காரர்களும் பதவி மோகம் கொண்டவர்கள் என்றும், பண்ணையார்களுக்கே காங்கிரசில் பெரு மதிப்பு என்றும் அவர் தனது சொந்த அனுபவத்திலிருந்து உணர்ந்து கொண்டார். மெல்ல மெல்ல ஜனசக்தி இதழ் மூலம் பொதுவுடைமை கொள்கைகளின் பால் ஈடுபாடு கொண்ட மணியம்மை, ஒரு முழுநேர கம்யூனிஸ்ட் ஆனார். சீனிவாசராவ், மணலி கந்தசாமி போன்ற முன்னோடி போராளிகளின் தொடர்பின் மூலம் தனது அரசியல் அறிவை வளர்த்துக் கொண்ட அவர், பெரும் அமைப்பாளராகவும், செல்வாக்கு மிகுந்த தலைவராகவும் உயர்ந்தார். அவரின் பண்ணை அடிமைக்கு எதிரான போராட்டத்தாலும், வர்க்க அணிதிரட்டலாலும் ஆத்திரமடைந்த அதிகார வர்க்கம் அவரைக் கொல்ல முயன்று, கொடும் தாக்குதலில் காயத்துடன் உயிர் தப்பினார்.

பெண்மையின் உடை உள்ளிட்ட பல்வேறு குறியீட்டு அம்சங்களை அடிமைத்தனத்தின் அடையாளம் எனக் கருதிய அவர், அவற்றைத் துறந்து தனது கூந்தலை வெட்டிக் கொண்டார். கிருதா வைத்துக்கொண்டு ஆண்களைப் போலே வேட்டி சட்டை அணிந்து கொண்டார். மேலும் தற்பாதுகாப்புக்கென சிலம்பமும் கற்றுத் தேர்ந்தார். கையில் சிலம்பத்தோடும், வேட்டி சட்டையோடும் தனி ஒருவராகவே தஞ்சைப் பகுதியெங்கும் சென்று விவசாய இயக்கங்களைக் கட்டி வளர்த்தார். போகும் இடமெல்லாம் மணியம்மையை தங்களை அடிமைத்தனத்திலிருந்து மீட்க வந்த தாயாகவே மக்கள் கருதி வரவேற்றனர். நிலப் பிரபுக்களும், காவல் அதிகாரிகளும் மணியம்மையைக் கண்டு நடு நடுங்கினர்.

எண்ணிலடங்கா விவசாயப் போராட்டங்களில் பங்கெடுத்த அந்த இரும்புப் பெண்மணி, தொழிலாளர் மத்தியில் வேலை செய்யவும் தயங்கவில்லை. நாகப்பட்டிணம் பகுதியில் மணியம்மையின் தொழிற் சங்கப் போராட்டம் இன்று வரை மக்களால் பேசப்பட்டு வருகின்றது. அவர் கொடும் சிறை வாசத்துக்கும் அஞ்சவில்லை. அதேபோல திராவிட மற்றும் நீதிக்கட்சிகளின் ஒருசார்புத் தன்மையையும் கபட வேடங்களையும், நிலப்பிரபுத்துவ ஆதரவுப் போக்கையும் தோலுரிக்கவும் தயங்கவில்லை.

தன் வாழ்நாள் பூராவும் மக்களுக்காகவே வாழ்ந்த அந்த மாபெரும் பெண்மணி, கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் இருந்த பயன்பாட்டு வாதத்தாலும், ஆணாதிக்க சிந்தையாலும் , அதிகார போதையாலும், யந்திர கதியாகிப்போன அமைப்பு முறைகளாலும் கடைசிக் காலத்தில் கட்சியால் சரிவர நடத்தப்படவில்லை என எழுத்தாளர் இராஜம் கிருஷ்ணண் தனது மணியம்மையின் வரலாறு தொடர்பான நாவலான "பாதையில் பதிந்த அடிகளில்" குறிப்பிடும் அம்சம் நிச்சயம் ஆராயத்தக்கது.

வழக்கமான சுதந்திரப் போராட்ட வீராங்கனை போலல்லாமல் சாதித் தீண்டாமை, பெண்ணடிமை, தேச விடுதலை, வர்க்கப் போராட்டமென ஒரு தலைமைக்கான சகல அம்சங்களோடு போராடியதால் தான், மணியம்மை முக்கியத்துவமானவராகிறார். 1953 ஆம் ஆண்டு மான் முட்டி அவர் சாகும்வரை உறுதி மிகுந்த கம்யூனிஸ்ட்டாவே இருந்தார்.

"அம்மா" எனும் அற்புத வார்த்தை அசிங்கப்பட்டு நிற்கும் இந்தச் சூழலில் இத்தகு உண்மையான அம்மாக்கள் எங்கோ ஓர் மூலையில் மறைத்து வைக்கப் பட்டு விட்டார்கள்.

Pin It

siru theivangal

தமிழக மக்கள் தம் அன்றாட வாழ்வினில் பல்வேறு நம்பிக்கைகளையும் சடங்குகளையும் கடைபிடித்துவருவது கண்கூடு. இவ்வாறான செயல்கள் கண்மூடித்தனமான மூடப்பழக்கங்கள் என்று வாதிடுவது ஒருபுறம் இருந்தாலும், நம்பிக்கைகளும் சடங்குகளும் தற்செயலாக ஒருவருக்கு ஏற்படும் இன்ப துன்ப நிகழ்வுகளைக் காரண காரியத்துடன் பொருத்தி, அது மற்றவர்க்குப் பாடமாக அறிவுறுத்தப்படுவது என்றே நாம் கருதவேண்டியுள்ளது. இந்நடவடிக்கைகள் உளவியல் சார்ந்த செயலாகவும் அமைகின்றன. அதாவது இவை ஒருவகையான முன்னறிவிப்பு உக்திகளாகும். இவற்றை அறிவியல் பூர்வமான உண்மைத்தன்மை கொண்டவையா? என்ற நோக்கில் ஆராய்வதை விட, சமூகவியல் கண்ணோட்டத்தில் ஆராய்வது பொருத்தமானதாகும்.

தனக்கு நேர்ந்த ஒன்று அடுத்தவருக்கு நேர்ந்துவிடக் கூடாது அல்லது தமக்கு ஏற்பட்ட நல்நிகழ்வுகள் குறித்து மற்றவருக்கு ஆற்றுப்படுத்தும் சமூகவியல் பார்வை கொண்ட செயல்களாகவே நம்பிக்கைகளும் சடங்குமுறைகளும் அமைகின்றன. ஆதித் தமிழர்களின் உயரிய மனப்பாங்கினையே இச்செயல்கள் காட்டுகின்றன. உலகின் தொல்குடிச் சமூகக் குழுக்களிடம் இவ்விதமான நம்பிக்கைகளும் சடங்குகள் தொடர்ந்து கடைபிடிக்கப்பட்டு வருவது இங்கு குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றாகும். குறிப்பாக இலெமூரியாவுடன் தொடர்புபடுத்திப் பேசப்படும் ஆப்பிரிக்கப் பழங்குடியினரிடம் இவ்வழக்கங்கள் வேரூன்றிக்காணப்படுகின்றன. சங்ககால மக்களிடம் வழக்கிலிருந்த நம்பிக்கைகளையும் சடங்குகளையும் விவரிப்பதாக இக்கட்டுரை அமைகின்றது.  

நம்பிக்கைகள் குறித்த சொல்லாடல்கள் 

எதார்த்த வாழ்க்கையில், பின்னர் நிகழவிருப்பனவற்றை முன்கூட்டியே அறிந்திட மக்கள் பெரிய அளவில் ஆவல் கொண்டிருப்பதனை இன்றளவும் காணமுடிகின்றது. இன்றைக்கு வழக்கத்தில் இருக்கும் 'சகுனம்'   என்ற சொல்லானது சங்ககாலத்தில் புள்’, ‘நிமித்தம்’ (குறுந் 140:1-3), (தொல் பொருள் 39:1-4) என வழங்கப்பட்டது. சிற்றூர்களில் குறிகேட்டல் , சகுனம் பார்த்தல், மந்திரித்தல், நேர்த்திக்கடன் செலுத்துதல் போன்ற செயல்கள் யாவும் காலங்காலமாக நம்பிக்கைகளால் உருப்பெற்றவையேயாகும். சமயம், சடங்கு, நம்பிக்கைகள், அவை சார்ந்த கருத்தாடல்களையும், விரிந்த நிகழ்வுக் களத்தையும் தன்னகத்துக் கொண்டுள்ளது சங்க இலக்கியம். மனிதன் தோன்றிய காலந்தொட்டு, மனித மனதில் நம்பிக்கைகள் மிக ஆழமாக வேரூன்றிக் கூட்டு நனவிழியாக, சமூகத்தை வழிநடத்தும் காரணியாக வளர்த்தெடுக்கப்பட்டு வந்துள்ளன என்பதற்குச் சங்க இலக்கியம் கட்டியம் கூறுகின்றது"1 என்ற கருத்தினடிப்படையில் பார்க்கும் போது, சங்ககாலச் சிற்றூர்களில் வாழ்ந்த மக்களிடம் பல்வேறு நம்பிக்கைகளும் அவை சார்ந்த சடங்குகளும் வழக்கத்தில் இருந்ததைக் காணமுடிகிறது.

ஒவ்வொரு உயிரினமும் தன்னைப் பாதுகாக்கும் உணர்வுடனே நாளும் வாழ்ந்து வருகின்றன. அப்படியிருக்கையில் ஆறறிவு கொண்ட மனிதன், தன் இறப்பு குறித்த அச்ச உணர்வு அதிகம் கொண்டவனாகவே வாழ்கின்றான். ஆகவே இறப்பு குறித்த விழிப்பு அவனுள் பிறப்பு முதலே குடிகொண்டுவிடுகின்றது. அதன்பொருட்டு ஒவ்வொரு செயலிலும் ஒரு நம்பிக்கைக் குறியீட்டினைக் காலங்காலமாக மனிதன் பயன்படுத்தி வருகின்றான். சங்ககால இனக்குழு மக்கள் இவ்வாறான நம்பிக்கைகள் பலவற்றைக் கொண்டிருந்தனர் என்பதைச் சங்க இலக்கியங்கள் வாயிலாக அறியலாம். 

வேதின வெரிநின் ஓதி முதுபோத்து 

  ஆறுசெல் மாக்கள் புள்கொள பொருந்தும்… " (குறுந் 140:1-2) 

இப்பாடலில் பாலை நிலத்தில் வழி செல்வோர் அங்கு மரங்களில் காணப்படும் ஓதி (ஓதி: ஓணான் எனப்படும் பல்லிவகை–( பச்சோந்தி)) குறித்த ஒரு நம்பிக்கையினைக் கொண்டிருந்ந்தனர். அதாவது தான் செல்லும் பயணத்தின் இடையில் ஆண் ஓதியைக் காணின் அது தீய நிமித்தம் என நம்பினர். அதன்பொருட்டுத் தம் பயணத்தைத் தவிர்ப்பர். அதனை மீறி பயணம் மேற்கொண்டால், அது தீமையில் முடியும் என்பது அவர்களது நம்பிக்கையாகும். இவ்வாறாக உயினங்களை வைத்துப் பல நம்பிக்கைகள் மக்கள் மத்தியில் உலாவந்தன. பின்வரும் பாடலும் அதற்குத் தக்க சான்றாகும்;

     “இடூஉ ஊங்கண் இனிய படூஉம் 

     நெடுங்சுவர்ப் பல்லியும் பாங்கில் தோற்றும் 

     மனைமா நொச்சி மீமிசை மாச் சினை 

     வினைமான் இருங்குயில் பயிற்றலும் பயிற்றும்..." (நற் 246:1-4) 

பல்லி எழுப்பும் ஒலியும், குயில் கூவும் ஒலியும் நல்ல நிகழ்வு வரப்போவதனை அறிவிக்கும் நிமித்தம் எனக் கருதினர். கண்கள் துடிப்பதை வைத்து நன்மை தீமை நிகழப்போவதை உணர்ந்தனர். பெண்களின் இடக்கண் துடிப்பின் (ஐங்-218 , பாலைக்கலி-10) அது நல்ல நிகழ்வின் அறிகுறியாகக் கருதப்பட்டது. பிறர் தற்செயலாகப் பேசிக்கொள்ளும் பேச்சினை வைத்துக் கணிப்பது 'விரிச்சி' எனப்பட்டது. பயணத்தின் போது இடையில் தற்செயலாக நிகழும் காட்சிகளைக் காண நேரும் போது, அந்நிகழ்வுகளைக் கொண்டு கணிப்பது நிமித்தங்கள் எனச்சுட்டப்படுகிறது. இதில் நல்நிமித்தமும்(நல்ல சகுனம்), தீநிமித்தமும் உண்டு(கெட்ட சகுனம்). 

நாகரீகத்தின் உச்சத்தில் வாழ்ந்துவருவதாகக் கருதிக்கொண்டிருக்கும் இன்றைய சமூகத்திலும் இவ்வாறான நம்பிக்கைகள் இருப்பதனைப் பார்க்கும் போது நம்பிக்கைகள் எந்த அளவிற்கு மக்களிடையே தாக்கத்தினை ஏற்படுத்தியுள்ளன என்பதனை உணரமுடிகின்றது. ஒருசில நிகழ்ச்சிகள் பரம்பரை வழக்கமாக வழிவழி வந்து, சடங்குகளாகவும் மாறிவிட்டன. முதியோர்களும் சான்றோர்களும் நடைமுறை வழக்கங்களை மக்களுக்கு அறிவித்தனர்"2 இக்கருத்து நம்பிக்கைகள் மற்றும் சடங்குகள் வளர்ந்த விதம் குறித்து விளக்குவதாக அமைகின்றது. ஆரம்ப காலத்தில் இயற்கையினைக் கண்டு பெரிதும் பயந்த மனிதன், அவற்றால் தன் உயிருக்குத் தீங்கு நேருமோ என அஞ்சி, என்னை ஒன்றும் செய்து விடாதே , என்னை காப்பாற்று என்று அவற்றைப் பணிந்து தொழுது வணங்கினான். தவிர, ஆபத்து விளைவிக்கும் கொடிய காட்டு விலங்குகளான சிங்கம், புலி, யானை, கொடிய நச்சுப் பாம்புகள் முதலியவற்றையும் அச்சத்தால் வணங்கினான். ஆகவேதான் சிறு தெய்வங்களை விலங்குகளோடு சேர்த்து (கருப்பசாமி-நாய்) வணங்கினான். இது இனக்குழு வாழ்வினின்று பெறப்பட்ட எச்சமாகவே கருதமுடிகிறது. சங்ககாலத்திலும் இவ்வாறான வழிபாட்டு முறைகள் நிலவியதனைக் காணமுடிகின்றது.  

கரந்து பாம்பு ஒடுங்கும் பயம்புமார் உளவே 

     குறிக் கொண்டு மரங் கொட்டி நோக்கி 

     செறிதொடி விறலியர் கைதொழுஉப் பழிச்ச 

     வறிது நெறிஒரி வலம்செயாக் கழிமின்"  (மலை: 199-202) 

பரலையுடைய பள்ள நிலத்தின் பரப்பிலே பாம்புகள் மறைந்து கிடக்கும் குழிகள் உள்ளன. அவற்றை மனத்தாலே குறித்துக் கொண்டு, அப்பாம்பு மனம் மகிழும்படி கையால் தொழுது வணங்கிச் செல்வீர்களாக, என்ற பாணனின் கூற்று இங்கு நோக்கத்தக்கதாகும். அச்சத்தை உண்டாக்கும் எதையும் மனிதன் தன்னினும் மேலான சக்கியாக எண்ணினான். காலப்போக்கில் அவற்றைத் தம்மைவிட உயர்ந்த ஆற்றல் படைத்தவை (தெய்வம்) என்று கருதி வணங்கினான். அணங்கு என்னும் சொல் சங்க இலக்கியங்களில் ஆங்காங்கே கையாளப்பட்டுள்ளன. அணங்கு என்பதற்கு, வருத்தம், அச்சம், ஆசை, மோகினி, அழகு, பெண், பேய்மகள், கொல்லிப்பாவை என்னும் விளக்கங்களை அகராதிகள் சுட்டுகின்றன.  

      “அணங்கெனும் பெயரே ஆசையும் அழகும் 

              வருத்தமும் கொலையும் ஐய னோயும் 

              தெய்வமும் தெய்வத்து வமைசொல் மாதுமாம்" ( வடமலைநிகண்டு, நூற்-10) 

காட்டுமிராண்டி நிலையில் இருந்து வளர்ந்து முன்னேறி நாகரிக நிலையை அடைந்த காலகட்டத்தில் மனிதன் அருவிகள், ஆறுகள், கடல்கள், காடுகள், மரங்கள், மலைகள் முதலிய இடங்களில் தெய்வம் உறைவதாக (வாழ்வதாக) நம்பினான். சங்க இலக்கியங்களில் ஆங்காங்கே அணங்குடைச் சிலம்பு, அணங்குடைச் சாரல், அணங்குடை நெடுங்கோடு, அணங்குடை நெடுவரை, சூருடைச் சிலம்பு. சூர்உறை வெற்பு போன்ற தொடர்கள் மலைகளில் தெய்வம் உறைவதாக மனிதன் நம்பியதைக் காட்டுகின்றன.  

சூருடைச் சிலம்பில் சுடர்ப்பூ வேய்ந்து 

                        தாம் வேண்டு உருவின் அணங்குமார் வருமே       

                        நனவின் வாயே போல துஞ்சுநர்க்  

                        கனவுஆண்டு மருட்டலும் உண்டே...."  (அகம் 158: 8-11)  

இப்பாடலில் தான் நினைத்தபடி உருமாறக்கூடிய பெண் தெய்வம் மலைதனில் உறையும் என்றும், அது கனவில் தோன்றி நிஜத்தில் நடப்பது போன்ற நிகழ்வுகளைக் காட்டி மயக்கும் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இவைத்தவிர, ஆலமர கடவுள், எரிமருள் வேங்கை கடவுள், கடவுள் மரத்த முள், கடவுள் முதுமரம், கடம்பமர் நெடுவேள், நெடுவீழ் இட்ட கடவுள் ஆலம் முதலான சங்க இலக்கியத் தொடர்கள் யாவும் மரங்களில் தெய்வங்கள் (அச்சம் தரும் ஆவிகள் , குறிப்பாகப் பெண் ஆவிகள்) உறைவதாக மனிதர்கள் நம்பியதைக் கூறுகின்றன. அணங்குடை முந்நீர், சூருடை நனந்தலைச் சுனை, நிலைத்துறைக் கடவுள், நிறை சுனை உறையும் சூர்மகள் போன்ற தொடர்கள் அருவிகள், ஆறுகள், கடல்கள் முதலிய நீர்துறைகளிலும் தெய்வம் உறையும் என்று சங்ககால மக்கள் நம்பியதைக் குறிப்பனவாகும். 

பெருவரை அடுக்கம் பொற்பச் சூர்மகள் 

                        அருவிஇன் இனியத்து ஆடும்..."  (நற் 34:4-5)  

மேற்காணும் இப்பாடல் நீர் நிலையான அருவியில் சூர்மகள் எனும் தெய்வம் உறையும் என்று சங்ககால மக்கள் கருதியதை விவரிக்கின்றது. அணங்கு, சூர், சூர்மகள் முதலிய பெயர்களால் பெண்தெய்வங்கள் குறிக்கப்படுகிறன. சங்ககாலத்திற்குச் சற்று முந்தைய காலத்தில் இனக்குழு மரபு இருந்தது. எனவேதான் தெய்வங்கள் தனித்தனிப் பெயர்களால் குறிக்கப்படாமல் அணங்கு, சூர் முதலான பொதுப் பெயர்களால் குறிக்கப்பட்டன. அக்காலக்கட்டத்தில் நிலவிய சமூக அமைப்பே இதற்குக் காரணமாகும். இப்பெயர்கள் அனைத்தும் பெண்பாற் பெயர்களாக உள்ளன என்பது நம் கவனத்துக்குரியதாகும். ஆதிப் பொதுவுடமைச் சமூகம் பெண்ணின் தலைமையில் இயங்கியது என்பதற்கு இது சான்றாகும். பெண்ணே தலைவியாக இருந்து சமூகத்தை நிர்வகித்து வந்தாள். தாய் வழியாகவே வம்சாவளி குறிப்பிடப்பட்டது. அக்காரணத்தால் தான் தெய்வங்களின் பெயர்கள் பெண்பாற் பெயர்களால் குறிக்கப்பட்டன. பெண் சிறுதெய்வங்களின் கரங்களில் வைத்திருக்கும் திரிசூலம் எனும் ஆயுதம் வேளாண்மைக் கருவியே என்பதை மானிடவியலாளர்கள் விவரிக்கின்றனர். எனவே பயிர்த்தொழிலைக் கண்டறிந்தது பெண்கள்தான் என்று அறியமுடிகிறது.  

            மழைப்பொழிவு குறைந்து அருவிகளிலும் ஆறுகளிலும் நீர் வற்றி வறட்சி ஏற்பட்ட காலங்களில் நீரின் தேவைக்காக மழைபெய்வதாக | என்று மலைவாழ் குறவர்கள் மலையுறை தெய்வத்தை வேண்டுவர். மழை மிகுதியாக பெய்ததும் மழை போதும்;;; இ மேகம் மேலே போவதாக| என்றும் வேண்டிக்கொண்டார்கள். இதனை,

            மலை வான் கொள்க! என உயர் பலிதூஉய் 

            மாரி ஆன்றுமழை மேக்கு உயர்க! எனக் 

            கடவுட் பேணிய குறவர் மாக்கள் 

            பெயல் கண் மாறிய உவகையர் சாரற் 

            புனத்தினை அயிலும் நாட!..."  (புறம் 143: 1-5) 

என்னும் சங்கப்பாடல் வாயிலாக அறியமுடிகின்றது. இங்கு மக்கள் கொண்டிருந்த நம்பிக்கைகள் வெளிப்படுகின்றது. சில நேரங்களில் மனிதனது செயல்களில் தோல்வி ஏற்படுகையில் , அதற்கு ஏதேனும் ஒரு காரணம் கற்பிப்பது வழக்கமாக இருக்கும் ஒன்றுதான். குறிப்பாக, சிற்றூர் மக்களிடம் இதனைக் காணலாம். சங்ககாலச் சிற்றூர்களிலும் இது போன்ற நிகழ்வுகளைக் காணமுடிகின்றது. குறிஞ்சி நிலத்தில் மானின் மேல் அம்பெய்கிறான் கானவன். அவன் எய்திய அம்பு குறி தவறுகின்றது. தன் குறி தவறியதற்கு மலையுறை தெய்வத்தின் சினமே காரணம் என்று கருதி, அத்தெய்வத்தின் சினத்தைத் தணிப்பதற்காகப் பலியிட்டதனை அறிய முடிகின்றது. அணங்கு, சூர் என்னும் இப்பெயர்கள் துன்பம், அச்சம் என்னும் பொருள் தருவன ஆகும். அணங்கு என்றாள் துன்பம் தருபவள் என்று பொருள், சூர் என்னும் சொல்லுக்கு அச்சம் தரும் தெய்வப் பெண் என்பது பொருளாகும். பொதுவாக ஆண்களை அணங்கு சூர் போன்ற பெண் தெய்வங்கள் அச்சுறுத்தும் என்றும் சங்க இலக்கியங்கள் கூறுகின்றன. அச்சம் தரும் பெண் தெய்வங்களான அணங்கு, சூர் முதலியவற்றுக்கு பலி கொடுத்து அவற்றின் சினத்தைத் தணிக்க மனிதன் முயற்சி செய்துள்ளான். அதனைப் பின்வரும் பாடல் விவரிக்கின்றது. 

                        அமர்கண் ஆமான் அருநிறம் முள்காது 

                        பணைந்த பகழிப் போக்கு நினைந்து கானவன்  

                        அணங்கொடு நின்றது மலை வான் கொள்க எனக்  

                        கடவுள் ஒங்குவரை பேண்மார் வேட்டு எழுந்து  

                        கிளையோடு மகிழும் குன்ற நாடன்… "  (நற் 165:1-5) 

இவ்வாறு தெய்வத்தின் சினத்தைத் தணிப்பதற்காக அத்தெய்வங்களுக்கு பலியிட்டு வணங்கினர் என்ற செய்தியைச் சங்க இலக்கியங்களின் வாயிலாக அறியமுடிகின்றது. 

வழிபாட்டுக் குறியீடுகள் 

வழிபாடு எனும் போது ஏதேனும் ஒரு குறியீடு அவற்றில் இடம்பெற்றிருக்கும். வழிபடும் தெய்வங்களுக்கு உருவங்களைத் தவிர்த்தோ அல்லது ஏதேனும் ஒரு அடையாளத்தை ஏற்படுத்தியோ வணங்குவர். சான்றாக, உலக நாடுகளில் வாழும் கிறிஸ்தவர்கள் சிலுவையினைத் தம் வழிபாட்டுக் குறியீடாகக் கொண்டுள்ளனர். தமிழகத்தில் வேல், சூலாயுதம் இந்து சமய மக்களின் குறியீடாக உள்ளன. சங்ககால மக்கள் நடுகல், சுறாமுள், போன்றவற்றை நட்டு வழிபட்டு வந்தனர் என்பதை அறிய முடிகின்றது. இவ்வழக்கம் இனக்குழுச் சமூகத்தின் தொடர்ச்சியாக அமைகின்றது. இதற்கான காரணங்கள் குறித்து ஆராயும் போது, “புராதன காலத்திய மக்கள் தம்மைச் சூழ்ந்துள்ள இயற்கைப் பொருட்கள் மற்றும் அவற்றின் இயக்கம், நிகழ்வு ஆகியவைப் பற்றிய அறிவுப்பூர்வமான புரிதல் அற்றவர்களாகவே விளங்கினர். ஆனால் அவை ஒவ்வொன்றையும் பற்றித் தம் அறிவுநிலைக்கு எட்டியவாறு காரணம் கற்பித்துக் கொண்டனர். இவ்வாறு காரணம் கற்பித்து, புற உலகப் பொருட்களைத் தம் விருப்பத்திற்கேற்ப இயக்கி, அவற்றின் தன்மைகளைப் பெருவதற்குச் சில உபாயங்களைக் கையாளத் தொடங்கினர்"3 எனும் இக்கருத்தினை ஆழ்ந்து நோக்க வேண்டியுள்ளது. சங்ககாலத்தினைப் பொருத்தமட்டில், மக்கள் தங்கள் வாழ்வியலோடு தொடர்புடைய வேட்டை, ஆகோள் போன்ற நிகழ்வுகளை முன்வைத்துச் சில வழக்கங்களை நடைமுறையில் கையாண்டு வந்ததை அறியமுடிகின்றது. அதாவது நெய்தல், நிலத்தில் மீன்பாடு (அதிகமாக மீன் அகப்படுதல்) வேண்டி நெய்தல் நில மக்கள் சுறா மீனின் கொம்பை நட்டு அதனைத் தெய்வமாக வணங்கினர் என்பதை: 

            சினைச் சுறவின் கோடு நட்டு  

            மனைச் சேர்த்திய வல் அணங்கினான்"  (பட்டின 86-87) 

என்ற சங்கப் பாடல் வரிகள் குறிப்பிடுகின்றன. இதனைத் தொழில்சார் மரபு அறிவு என்றும் கூறலாம். கடலில் சக்தி வாய்ந்த உயிரினமாகச் சுறாமீன் விளங்குகின்றது. ஆகவே அதனை வழிபட்டால் பலன் கிடைக்கும் என்று நம்பிக்கையினை இது குறிக்கின்றது. மேலும் கடலில் சுறாவேட்டை மேற்கொள்வது அக்காலத்தைய வழக்கமாக இருந்ததையும் நாம் அறிவோம், அவ்வாறு வேட்டையாடிய சுறாவின் எழும்பினை வணங்கியிருக்கலாம். மீனவர்களின் வாழ்வாதாரம் மீன்களே என்பதால் அதனை வணங்கியிருக்கலாம். தற்காலத்திலும் கூட நாகை மாவட்ட கடலோர மீனவர்களிடம் ஆங்காங்கே சுறாமுள் வழிபாடு தொடர்பான குறைந்தபட்ச எச்சங்கள் காணப்படுகின்றன. மேலும் சிந்துநதி பாயும் மக்ரான் கடற்கரையிலும், அந்தமான் தீவுகளிலும் சுறாமுள் வழிபாடு வாழும் மரபாகக் காணப்படுகிறது"4 என்கிற கூற்று தற்காலத்திலும் இவ்வழக்கம் நடைமுறையில் உள்ளதைக் காட்டுகின்றது. மேய்ச்சல் சமூகத்தவர்களான முல்லை நில மக்கள் பெண் எருமையின் கொம்பை நட்டு தெய்வமாக வணங்கிணர் என்பதையும் சங்க இலக்கியங்கள் சுட்டுகின்றன. பின்வரும் பாடல் அதனை விளக்கியுரைக்கின்றது:  

                        தருமணல் தாழப்பெய்து இல் பூவல் ஊட்டி 

                        எருமைப் பெடையொடு எமர் ஈங்கு அயரும்"  (கலி 114:13-14)  

பெண் எருமையின் கொம்பினை நட்டு அதனைத் தெய்வமாகப் பாவித்து வழிபடும் வழக்கம் முல்லைநில ஆயர்களிடையே இருந்துள்ளதையும் அறியமுடிகிறது. இவ்வழக்கம் காலம்காலமாக மரபுவழிப்பட்ட நம்பிக்கை சார்ந்த செயலாகவே நிகழ்ந்து வந்துள்ளதை உணரமுடிகின்றது. ஆகவே நம்பிக்கை மற்றும் சடங்குகள் சார்ந்த செயற்பாடுகள் ஆதிப்பொதுவுடைமைச் சமூகத்தின் எச்சங்களாக விளங்குபவையாகும். இதனைப் பண்பாடுகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்ப்பது மானுடவியல் ஆய்வுகளில் ஒன்றாகும்.  

குறிப்புகள்: 

1. பக்தவத்சல பாரதி, நா.செல்வராசு , இரா.சம்பத் (ப.ஆ)  

பண்பாட்டியல் நோக்கில் பண்டைத்தமிழர் சமயமரபுகள், ப-143.  

2.  மு.சண்முகம்பிள்ளை, சங்கத்தமிழர் வாழ்வியல் , ப-155. 

3.  ஆ.தனஞ்செயன், குலக்குறியியலும் மீனவர் வழக்காறும் , ப-189. 

4.  மேலது.,

- முனைவர் ஆ.பிரபு, தமிழ் உதவிப் பேராசிரியர், தூய நெஞ்சக் கல்லூரி, திருப்பத்தூர்

Pin It

ஆட்சி மொழியாகத் தமிழ் அரியாசனம் ஏறவேண்டுமென்ற முனைப்பில் ஆட்சிச் சொற்களைத் தொகுத்து நடைமுறைப்படுத்தி, செயற்கரிய பணி செய்தவர் அறிஞர் கீ. இராமலிங்கனார்.

ramalinganarசென்னைக்கு அருகில் உள்ள கீழச்சேரி என்னும் கிராமத்தில் இரத்தின முதலியார் பாக்கியத்தம்மாள் இணையருக்கு 1899 ஆம் ஆண்டு இராமலிங்கனார் பிறந்தார் தொடக்கக் கல்வியை திண்ணைப் பள்ளியில் பயின்றார்.  ‘சீயோன்’ பள்ளியில் உயர்நிலைப் பள்ளிக் கல்வி முடித்தார்.  ‘வெஸ்லி’ கல்லூரியில் பயின்றபோது ‘தமிழ்த் தென்றல்’ திரு.வி.க. விடமும், ‘சைவப் பாதிரியார்’ சச்சிதானந்தம் பிள்ளையிடமும் கல்வி கற்றார். பின்னர், பச்சையப்பன் கல்லூரியில் பயின்று இளங்கலை (பி.ஏ.) பட்டம் பெற்றார்.

        அறிஞர் கீ. இராமலிங்கனார் தமிழகத் தலைமைச் செயலகத்தில் மேனிலை எழுத்தராகவும், சார் பதிவாளராகவும், நகரவை ஆணையராகவும், கல்லூரி முதல்வராகவும், தொழிலாளர் நல அலுவலகராகவும் பல்வேறு பொறுப்புகளில் வீற்றிருந்தார்.  எந்நிலையிலும், எந்தொழிலைச் செய்தாலும், தமிழின் நலம் ஒன்றே நோக்கமாகக் கொண்டு வாழ்ந்தவர். தமிழின் வல்லமையைத் தமது சொல்லாலும், செயலாலும் தமிழருக்கு உணர்த்திய தமிழ்ச் செம்மல்.

        இந்திய நாடு 1947 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 15 ஆம் நாள் விடுதலை அடைந்தது. வெள்ளையர் ஆட்சி மாறியதேயொழிய, ஆங்கிலமே ஆட்சி மொழியாகத் தொடர்ந்தது.  இந்திய நாட்டின் அனைத்து மாநிலங்களும் ஆட்சி மொழியாக ஆங்கிலத்தையே கொண்டிருந்த நிலையில், பெரும்பான்மையான மக்கள் பேசும் மொழியில் ஆட்சி நடந்தால்தானே, அது ‘தன்னாட்சி’ எனும் தகுதியைப் பெற முடியும் என்னும் சிந்தனை தோன்றியது.

        ‘தமிழ்நாட்டில் ஆட்சி மொழியாகத் தமிழைப் பயன்படுத்த இயலுமா?  ஆங்கிலத்தில் எழுதுவது போல், தமிழில் எழுத முடியுமா?  தமிழில் எழுதினால் வரைவுகளும், குறிப்புகளும் பிறருக்குப் புரியுமா? என அடுக்கடுக்கான கேள்விகளை எழுப்பினர் ‘தமிழர்கள்’ சிலர்.

        அனைத்துத் தடைகளையும், எதிர்ப்புகளையும் புறந்தள்ளி, தமிழகத்தில் 1956 ஆம் ஆண்டு ‘ஆட்சி மொழிச் சட்டம்’ நிறைவேற்றப்பட்டது.  ஆட்சி மொழிச் சட்டம் நிறைவேற்றப்படுவதற்கு வெகு காலம் முன்னரே, அறிஞர் கீ.இராமலிங்கனார், தமிழ் ஆட்சி மொழியாக வேண்டுமென்ற நீண்ட கால நோக்கத்தின் அடிப்படையில், ஆட்சித்துறைச் சொற்களை அகர வரிசையில் தொகுக்கத் தொடங்கினார்.  தாம் தொகுத்த சொற்களைக் கொண்ட நூலொன்றை 1940 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்டார்.  ‘ஆட்சிச் சொல்’ என்னும் அந்நூல், அவரது தமிழ்த் திறத்தையும், தமிழுணர்வையும், தமிழார்வத்தையும் வெளிப்படுத்தியது.

        ஆட்சி மொழிச் சட்டம் இயற்றப்படுவதற்கு முன்னரே, சார்பதிவாளராகப் பணிபுரிந்த போது, மக்கள் தங்கள் சொத்துக்களை ஒருவரிடமிருந்து ஒருவர் கைமாற்றம் செய்யும் பத்திரங்களில் முழுவதுமாகத் தமிழே இடம் பெறத்தக்க வழிமுறைகளைத் தெரிவித்து ஊக்குவித்தார்.  தமிழில் எழுதும் பத்திரங்களை எவ்விதத் தடையுமின்றிப் பதிவு செய்தார்.

        அறிஞர்.கீ.இராமலிங்கனார், சைதாப்பேட்டை, பாளையங்கோட்டை, போடிநாயக்கனூர் முதலிய நகரங்களில் நகராட்சி ஆணையராகப் பணியாற்றினார்.  அப்போது, நகராட்சியின் தெருக்களுக்கு, ‘இளங்கோ தெரு’, ‘தொல்காப்பியர் தெரு’, ‘அப்பர் தெரு’, ‘கபிலர் தெரு’, ‘சிலப்பதிகாரத் தெரு’, ‘மணிமேகலை தெரு’ எனத் தமிழிலக்கியங்கள் மற்றும் புலவர்கள்  பெயர்களைச்  சூட்டி மகிழ்ந்தார்.  மேலும், நகரவைகளில் இயன்ற அளவு தமிழை ஆட்சி மொழியாக நடைமுறைப்படுத்தினார் ‘நகராட்சி முறை’ எனும் நூலை 1954 ஆம் ஆண்டு எழுதி வெளியிட்டார்.

        ஆட்சிக்குரிய தமிழ்ச் சொற்கள் பற்றிய ஆய்வுக் கட்டுரைகளை ‘தமிழ்நாடு’ நாளிதழில், அது வாரந்தோறும் வெளியிட்ட ஞாயிறு மலர்கள் மூலம் தொடர்ந்து எழுதி வந்தார்.  ‘ஆட்சிச் சொற்கள் சில’ எனும் அரிய நூலை 1957 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்டார்.

        அறிஞர். கீ. இராமலிங்கனார்1958 ஆம் ஆண்டு தமிழக அரசின் ஆட்சி மொழித்துறை அலுவலராக நியமிக்கப்பட்டார்.  அவர் பொறுப்பேற்ற பின்னர், நாளுக்கு நாள் ஆட்சி மொழியின் வளர்ச்சிப் பணி தீவிரமடைந்தது.  ‘தமிழ் வளர்ச்சி இயக்கம்’ என்ற துறை உருவாக்கப்பட்டது.  தமிழகத்தின் அரசு அலுவலகங்களிலும், கல்வித் துறையிலும், வனத்துறையிலும், மாவட்ட ஆட்சித் துறையிலும், தமிழ் ஆட்சி மொழியாக்கப்பட்டது.  கீழமை நீதி மன்றங்களில் தீர்ப்புரைகள் தமிழில் எழுதப்பட்டன.  சட்டத்துறை ஆட்சிமொழி ஆணையத்திலும் அறிஞர் இராமலிங்கனார் உறுப்பினராகச் செயல்பட்டார்.

        ‘ஆட்சிச் சொல் அகராதி’, ‘ஆட்சித்துறைத் தமிழ்’, ‘ஆட்சித் தமிழ்’, ‘தமிழில் எழுதுவோம்’ எனப் பல நூல்களை எழுதித் தமிழுக்கு வலுசேர்த்துள்ளார்.

        அருந்தமிழ்ச் சொற்களஞ்சியத்தை ஆக்கி ஆட்சித் தமிழ் அறிஞராக விளங்கினார்!  ‘ஆட்சி மொழிக் காவலர்’ எனும் பெயரையும் பெற்றார்.  தமிழை ஆட்சிமொழியாக்கிடப் பாடுபட்டவர்களுள் முதன்மையானவராகத் திகழ்ந்தார். அதனால், ‘ஆட்சிச் சொற் சிற்பி’ எனத் தமிழறிஞர்களால் பாராட்டிச் சிறப்பிக்கப்பட்டார்.

        இந்திய நாட்டில், தமிழர்கள் வாழும் திருத்தலங்களுக்கெல்லாம் சென்று, தமது கருத்தாழமிக்க சொற்பொழிவுகளால் தமிழுணர்வை ஊட்டினார்.

        ‘வழிகாட்டும் வான் பொருள்’, ‘உண்மை நெறி விளக்கம்’, ‘திருவெம்பாவை’ ‘ஐந்து நிலைகள்’ முதலிய சமயம் சார்ந்த நூல்களையும் எழுதியுள்ளார். மேலும், அவர் எழுதிய, ‘திருமுறைச் சமுதாயம்’, ‘தமிழ் மணமுறை’ ஆகிய சமுதாயம் சார்ந்த நூல்கள் தமிழர் பண்பாட்டின் பாதுகாப்புப் பெட்டகங்கள் ஆகும்.

        ‘மஞ்சள் மகிமை’ என்ற கவிதை நாடகத்தையும் படைத்துள்ளார்.  ‘ஆட்சிச் சொற்காவலர்’, ஆட்சிச் சொற் சிற்பி’, ‘செந்தமிழ் வித்தகர்’, ‘செந்தமிழ் விளக்க வள்ளலார்’ ‘நற்றமிழ் நம்பி’ ‘தமிழ்மொழிக் காவலர்’ ‘தமிழ்ச் சுடர்’ எனப் பல்வேறு பட்டங்களால் சிறப்பிக்கப்பட்டார்.

        தமது இறுதி மூச்சுள்ளவரை தமிழின் செழுமைக்கும், தமிழின் வளர்ச்சிக்கும் தொண்டாற்றிய அறிஞர் கீ.இராமலிங்கனார் 1986 ஆம் ஆண்டு இயற்கை எய்தினார்.  ஆட்சி மொழித் தமிழுக்குப் பாடுபட்ட அவரது பெயர் தமிழ் மொழி வரலாற்றில் என்றும் நிலைத்து நிற்கும்.

- பி.தயாளன்

Pin It

‘திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம்’ என்னும் புகழ்பெற்ற நூலைக் கால்டுவெல் எழுதுவதற்கு நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே, ‘திராவிட மொழிக் குடும்பம்’ என்னும் கருத்துருவாக்கத்தை உணர்ந்து தென்னிந்திய மொழிகள் பிற இந்திய மொழிகளில் இருந்து வேறுபட்டிருப்பதை 1816-ஆம் ஆண்டிலேயே முதன் முதலில் வெளிப்படுத்தியவர் எல்லீசு.

எல்லீசன் என்று தமிழ் ஒலி மரபுக்கேற்பத் தம்மை அழைத்துக் கொண்டவர். சென்னை மாகாணத்தில் பிரிட்டிஷ் அரசின் கீழ் 1810 முதல் 1819 ஆண்டுவரை அதிகாரியாக பணியாற்றினார். கிழக்கிந்திய கம்பெனியில் 1796-ஆம் ஆண்டு எழுத்தராகச் சேர்ந்து, பதவி உயர்வு பெற்று துணைக் கீழ்நிலைச் செயலராகவும், துணைச் செயலராகவும், வருவாய்த்துறைச் செயலராகவும் பணிபுரிந்தார். மேலும், மசூலிப்பட்டிணத்தில் நீதிபதியாக 1806-ஆம் ஆண்டு நியமிக்கப்பட்டார். சென்னை மகாணத்தின் நிலச் சுங்க அதிகாரியாகவும், பின்னர் சென்னையின் கலெக்டராகவும் பணியாற்றினார்.

எல்லீசு, சென்னை மாவட்ட கலெக்டராக பணியாற்றியபோது, சென்னை நகரில் குடிநீர்த் தட்டுப்பாட்டைப் போக்குவதற்காகக் கிணறுகளைப் பல இடங்களில் வெட்டுவதற்கு ஏற்பாடு செய்தார். அக்கிணறுகளுக்கு அருகில் தமிழில் கல்வெட்டுக்களையும் அமைத்தார். அக்கல்வெட்டுகளில் தமிழ்ப்பாடல்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. இராயப்பேட்டையில் உள்ள அத்தகைய கல்வெட்டுப் பாடலொன்றில் “இருபுனலும் வாய்ந்த மலையும் வருபுனலும் வல்லரணும் நாட்டிற்கு உறுப்பு”- என்று ஒரு நாட்டின் முக்கிய உறுப்பான நீரைக் குறிப்பிடும் திருக்குறள் மேற்கோளாக இடம் பெற்றுள்ளது.

இவர் தமிழ் மொழியைக் கற்று, தமிழில் கவிதை எழுதும் அளவுக்குப் புலமை பெற்று விளங்கினார். இராமச்சந்திரக் கவிராயரிடம் இவர் முறையாகத் தமிழ்கற்றார்.

சென்னையின் நாணயச் சாலையில் இவர் அதிகாரியாக பொறுப்பு வகித்தபோது, திருவள்ளுவரின் உருவம் பொறித்த இரண்டு நாணயங்களை வெளியிட்டார். கல்வெட்டு ஆராய்ச்சியாளர் ஐராவதம் மகாதேவன், இந்த நாணயங்களை 1994-ஆம் ஆண்டு அடையாளம் கண்டு அவை பற்றி விரிவாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

எல்லீசு ‘தமிழ்மொழியைக் கற்று அதனைப் பயன்படுத்தியதோடு, தமிழ்மொழியின் மறுமலர்ச்சிக்கும் பாடுபட்டார்’ – என அயோத்திதாசப் பண்டிதர் புகழாரம் சூட்டியுள்ளார். மேலும், தமிழ்ச்சங்கம் ஒன்றை நிறுவித் தமக்குக் கிடைத்த சுவடிகளை அச்சிட்டு வெளியிட்டார் எனவும் குறிப்பிட்டுள்ளார். ‘திருக்குறள்’, ‘நாலடி நானூறு’ போன்ற நூல்களை அச்சிட்டு வெளியிட்டுள்ளார். மேலும், திருக்குறளை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்து, அதற்கான விரிவுரையும் எழுதியுள்ளார். தமிழின் யாப்பியலைப் பற்றி இவர் எழுதி வெளியாகாதிருந்த ஒரு நூலை ‘தாமசு டிரவுட்மன்’ இங்கிலாந்து நாட்டில் கண்டுபிடித்துள்ளார்.

எல்லீசு, தமிழ், தெலுங்கு, கன்னடம் ஆகிய மூன்று மொழிகளின் வேர்ச்சொற்களையும் ஒப்பிட்டு ஆய்வு செய்து, சமஸ்கிருத மொழியிலிருந்து வேறுபட்டுள்ளதை ஆதாரங்களுடன் நிரூபித்தார். மேலும், இந்தியாவில் உள்ள மொழிகளின் வரலாறுகளை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் கற்றார். ‘சென்னை இலக்கியச் சங்க’த்தில் உறுப்பினராக இணைந்து செயல்பட்டார். தென்னிந்திய மொழிகள் உள்ளிட்ட இந்திய மொழிகளை ஆங்கிலேய அதிகாரிகளுக்குப் பயிற்றுவிக்கும் நோக்கோடு, சென்னை கல்விச் சங்கம் என அழைக்கப்பட்ட புனித ஜார்ஜ் கோட்டைக் கல்லூரியை 1812-ஆம் ஆண்டு இவர் நிறுவினார்.

எல்லிசின் மொழியியல் ஆய்வுகளுக்கு இக்கல்லூரியையே களமாக அமைந்தது. பல நூல்களை இவர் எழுதிய போதும் தமது நாற்பது வயதுக்கு முன்னர் நூல்களை வெளியிடுவதில்லை என்று நினைத்திருந்தாராம், ஆதனால், அவர் தமது நூல்கள் எதையும் வெளியிடவில்லை.

எல்லீசு நிறுவிய கல்லூரி தொடர்பாக, 1814-ஆம் ஆண்டில் சென்னை மாகாண ஆளுநராகப் பதவியேற்ற எலியட்டுக்கும், கல்லூரி நிர்வாகத்திற்கும் கருத்து வேறுபாடு ஏற்பட்டது. மேலும், கல்லூரி மொழியியலில் அதிக அளவு கவனம் செலுத்துவதாகவும், அதிகாரிகள் மொழித்திறன் பெறுவதற்கு உதவவில்லை என்ற கருத்தும் நிலவியது. இதனால் கல்லூரிக்கு அரசாங்கத்தின் ஆதரவு குறைந்தது. கல்லூரியைக் காப்பாற்றுவதற்காக எல்லீசு இங்கிலாந்து நாட்டிற்குச் சென்று அங்கு அதிகாரிகளுடன் பேச எண்ணியிருந்தார், ஆனால் பல காரணங்களால் அவரது பயணம் பலமுறை தடைபட்டது. இக்காலத்தில் இவர் வயிற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார். உடல்நலக் குறைவினால் 1818-ஆம் ஆண்டு மூன்று மாதம் பணியிலிருந்து விடுப்பு எடுத்தார். விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு ஆய்வுப் பணிகளுக்காக மதுரைக்கும் பின்னர் அங்கிருந்து இராமநாதபுரத்துக்கும் சென்றார். இராமநாதபுரத்தில், தமது 41-வது வயதில் 10.03.1819-ஆம் நாள் மறைந்தார்.

- பி.தயாளன்

Pin It