கீற்றில் தேட

இயக்குனர் ஆவதற்கு வந்தவர் ஒரு கட்டத்தில் கதாநாயகனான ஆகிறார்.

ramarajanவசீகரிக்கற முகமெல்லாம் இல்லை. ஆனால்... ஒரு கட்டத்தில் மக்கள் நாயகனாக ஆகிறார்.

இளையராஜா காம்போவில் எக்கச்சக்க படங்கள்.... கவுண்டமணி செந்தில் காம்போவில் பட்டையைக் கிளப்பிக் கொண்டு ஓடிய படங்கள் எத்தனையோ.

'கரகாட்டகார'னில் இருந்தே ஆரம்பிக்கலாம். சமீபத்திய ஒரு பேட்டியில் கூட சொல்லி இருந்தார். அந்த படத்தில் நடிப்பதற்கு ஒரு கரகாட்டகாரனுக்கான ரெபரென்ஸ் உள்ள முந்தைய படங்கள் எதுவுமே இல்லை. தானாகவே ஒரு வடிவத்துக்கு கொண்டு வந்து தான் அந்த பாத்திரத்தை செய்ய முடிந்தது என்று. அதுமட்டுமல்லாமல் கரகாட்டக்காரன் இரண்டாம் பாகம் எடுக்க அந்த டீமே முயன்று கொண்டிருக்கையில்..."இல்லை.. அந்த முத்தையாவாக இப்போது தன்னால் மாற இயலாது. வயது ஒத்து வராது..கிளாஸிக்கை தொட்டு கெடுத்து விடக் கூடாது" என்று டீசெண்டாக விலகிக் கொண்ட சினிமா அறிவுள்ள ஒரு நடிகர் தான் ராமராஜன்.

லிப்ஸ்டிக் யார் தான் போடவில்லை. "அயோக்கியா"வில் விஷால் கூட போட்டிருந்தார். எம் ஜி ஆர் போடாத லிப்ஸ்டிக்கா.. கிட்டத்தட்ட எம்ஜிஆரின் பாணியில் பாதி தூரம் வந்து விட்டவர் ராமராஜன். அந்த பாணியில் சத்யராஜ் பாக்யராஜ் எல்லாம் தோற்று விட்டபோது ராமராஜனுக்கு அது பாதியளவு சாத்தியப்பட்டது. அரசியலில் காணாமல் போன முக்கியமான நடிகர்களில் இவரும் ஒருவர் என்பது கசக்கும் உண்மை.

மதுர மரிக் கொழுந்து வாசம்....
வாசலிலே பூசணிப்பூ வெச்சுபுட்டா...வெச்சுபுட்டா...
ஆத்து மேட்டு தோப்புக்குள்ள...
செண்பகமே...செண்பகமே.....
சொர்க்கமே என்றாலும் அது நம்மூரை போல வருமா...
ராசாவின் மனசில....
தாலாட்டு கேட்காத......

வாயசைத்த பாடல்கள் எல்லாம் நமக்கு தாலாட்டு தான்.

வயலும் வயல் சார்ந்த கிராமத்து கதைகளில் ராமராஜனின் இயல்பு அத்தனை நெருக்கத்துக்குரியவை. எந்த ஊர் படத்திலும் அவரின் மதுரை பாஷை அவரை ராமராஜனாகவே தான் காட்டியது. அதையும் மக்கள் ஏற்றுக் கொண்டார்கள் என்பது யாருக்கும் கிடைக்காத சினிமா வரம் என்று தான் சொல்ல வேண்டும். தயாரிப்பாளர்களுக்கு பெரிதாக நஷ்டத்தை கொடுக்காத நடிகர்..ஒரு கதாபாத்திரத்தில் ட்ரவுசர் போட்டுக் கொண்டு நடித்தார் என்பதற்காக இன்றும் அவரை "ட்ரவுசர்" என்று சொல்வதையெல்லாம் வன்மையாக வழக்கம் போல கண்டிக்கிறேன்.

கலர் கலராக சட்டை போட்டுக் கொண்டு நடித்த ராமராஜன், இன்று வரை வண்ண வண்ண சட்டைகளுக்கு ராமராஜன் பிராண்ட் என்று ஒன்றை உணர்கிறோம் என்றால் அது அவரின் குறியீடு....முத்திரை என்று தான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். தனக்கான இடத்தை இன்னும் யாரும் நிரப்பவில்லை என்பதை அவரின் வெற்றியாகத்தான் பார்க்கிறேன். ராமராஜன் ஒரு வெற்றி விழா நாயகன் என்றால் அது தகும் தான். எப்போதும் நம்பிக்கையின் வழி நின்று பேசுவதுதான் ராமராஜனின் வழக்கம். நடனம் சண்டை எதுவுமே தெரியாமல்.. தனக்கு என்ன வருமோ அந்த உடல் மொழி கொண்டு தனக்கான சினிமாவை கண்டெடுத்த சினிமாக்காரன் என்றால் அது சாலப் பொருத்தம்.

ஊரு விட்டு ஊரு வந்து படத்தையெல்லாம் எத்தனை முறை பார்த்தாலும் சலிக்காது. கரகாட்டக்காரனில் அடித்த கூத்தெல்லாம்.... சூப்பர் டூப்பர் மட்டையடி. எங்க ஊர் பாட்டுக்காரன்.....வில்லுப்பாட்டுக்காரன்....தங்கமான ராசா.....பாட்டுக்கு நான் அடிமை...தெம்மாங்கு பாட்டுக்காரன்....இன்னும் சொல்லக் கொண்டே போகலாம். தமிழ் மனம் பாடல் சார்ந்த வாழ்வியல் முறையில் பரிணாமம் அடைந்தவை. அந்த இடத்தில் தான் ராமராஜனும் அவரின் படங்களும் மக்களிடம் ஒரு வகை நெருக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தது. அதில் ரசனையும் இருந்தது.

தனித்த உடல் மொழியில்..... சினிமாவை குடிசை வீட்டுக்கார அம்மாவுக்கும் கொண்டு சேர்த்த மக்கள் நாயகன்.

கிராமத்து மாமாவாக, மச்சானாக, எதிர் வீட்டு படித்த பையனாக, கனகாவுக்கும் கவுதமிக்கும் முறை மாமனாக என்று கிராமம் சார்ந்த ஒரு முகம் என்றால் அது கனக் கச்சிதமாக பொருந்துவது ராமராஜனுக்கு. அம்மா பாசத்தை ராமராஜன் காட்டினால் சுலபமாக ஆடியன்ஸ் கன்வின்ஸ் ஆவார்கள். மனோவின் குரலுக்கு சரியான இசைவாக ராமராஜனின் பாவனை இருப்பதை ரசிக்காமல் இருக்க முடியாது. வாய்க்கா வரப்பில் ராமராஜன் நடந்து வந்தாலே.. இளையராஜா இசையில் தனித்த தென்றல் சேர்ந்து விடுவதை உணர முடியும். தனிப்பட்ட வாழ்வுக்குள் செல்ல வேண்டிய அவசியமில்லை. சினிமாவில் ஒரு ஜெம் என்று தான் சொல்ல முடியும்.

அவர் எதற்கு வந்தாரோ அதில் வெற்றியும் பெற்று விட்டார் என்பதன் சாட்சி...அவர் 5 படங்கள் இயக்கியும் இருக்கிறார் என்பது.

- கவிஜி

Pin It
கவுண்ட்டர் மணி தான்... கால போக்கில் மருவி கவுண்டமணி ஆனது. 
 
Goundamaniபெரும் போராட்டத்துக்கு பின் கிடைத்த வாய்ப்பில்.... "பத்த்த வெச்சிட்டியே பரட்டை ....." என்று ஒரு மாதிரி கீச்சு கீச்சு குரலில்... ஆரம்பித்த அந்த பரட்டையின் கையாளின் தத்ரூபம்... "சரோ.....ஸா.... குப்பை கொட்றியா ... கொட்டு கொட்டு" என்று நக்கலும்... சிக்கலுமான குரல் மொழியில்... டெய்லராகவே பரிமாற்றம் அடைந்தார். அதன் பிறகு அவர் ஏறிய உச்சம்... கொக்க மக்க்கா.... என்று அவர் பாணியிலேயே தான் கத்தி சொல்ல வேண்டும்.
 
'லாரல் அண்ட் ஹார்டி' மாதிரி... அவரோடு ஒரு கட்டத்தில் பின்னாளில் சரித்திரம் படிக்க போகிறது என்று தெரியாமல் கூட்டணியில் செந்தில்...சேர்ந்தார். இருவரும் சேர்ந்து 50 படங்களுக்கு மேல் நடித்திருக்கிறார்கள். எத்தனையோ படங்கள் இவர்கள் காமெடிக்காகவே ஓடியது தான்......வரலாற்று உண்மை. 'கரகாட்டக்கார'னில் இவர்கள் இல்லாமல் யோசித்துப் பாருங்கள்... "என்னை பார்த்து ஏன்டா அப்டி ஒரு கேள்வி கேட்ட..."என்று நினைத்து நினைத்து செந்திலை அடித்து துவைக்கும் காட்சி இன்றும் டாப் டென்னில் இருக்கும் நகைச்சுவை என்றால் தகும். வாழைப்பழ ஜோக் N.S கிருஷ்ணன் அவர்களின் படத்தில் இருந்து அடித்திருந்தாலும்.... கடைக்கோடி மனிதனுக்கும் போய் சேர்ந்தது கரகாட்டக்காரனால் தான்.
 
சத்யராஜ் உடன் சேர்ந்து நடித்த அத்தனை படங்களிலும் அரசியல் சட்டையர்த்தனம் இருக்கும். நையாண்டியில் எல்லாரையும் வாரி விட்டு முற்போக்கு சிந்தனைகளை தூவிக் கொண்டே செல்லும் கவுண்டமணி... உலக சினிமாக்களின் ரசிகன். நிறைய படிக்க கூடிய படிப்பாளி. தனக்கான தரத்தில் சிறிதும் தன்னை சமரசம் செய்து கொள்ளாத சுத்தமான நடிகன். இவரைப் பற்றி ஏதாவது கிசுகிசுக்கள் எப்போதேனும் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோமா..? இல்லை என்று தான் நம்புகிறேன்.
 
"நடிப்பது என் வேலை. படம் பார்த்துட்டு போயிட்டே இரு" என்பார். அபிஷேகம் பண்றது......பால் ஊத்தறது... நெய் விடறது......... மவனே இதெல்லாம் வேண்டாம்.. ஓடிப் போயிரு என்று சொல்வது அவர் குரலில் கேட்கிறது.
 
வடக்குப்பட்டி ராமசாமியை காணாத கண்களில் கடவுள் குடியிருப்பதில்லை. டேய் கால்ரா...டேய் கால்ரா...டேய் கால்ரா...என்று கால் மாட்டிக் கொண்ட சைக்கிளில் செந்திலுக்கு பின்னால் அமர்ந்து கொண்டு அழுது புலம்பும் கவுண்ட மணியை காலம் கொண்டாடி சிரித்தது. கழுத்தில் கயிற்றைக் கட்டிக் கொண்டு "ஹவா ஹவா..... ஹவா...... ஹவா......" என்று செந்தில் நின்று கொண்டே ஆடுவது தெரியாமல் லுங்கியை ஸ்லொமோஷனில் கழற்றி வீசி விட்டு கதவை உடைத்துக் கொண்டு உள்ளே செல்லும் கவுண்டமணியின் முகபாவனைகளை நினைக்கும் போதெல்லாம் சிரிக்கலாம். கதைக்கலாம். "இதெல்லாம் அரசியல்ல சகஜமப்பா... என்று பேசும் வசனமாகட்டும். அதற்கு சற்று முன் வெற்று போனில் விடும் உதாராகட்டும்...." அட.. டைவேர்ஸ் கேஸெல்லாம் என்கிட்டே வருதுப்பா" என்று பேசி சலித்துக் கொள்வதாகட்டும்........ இன்றும் அந்த மாதிரி கதாபாத்திரங்கள் ஊருக்கு பத்து பேர் இருப்பதை நாம் தெரிந்தே இருக்கிறோம். நம்மில் இருந்தே எடுக்கும் கதாபாத்திரங்களில் தான் அவரின் தனித்துவம் மிக அட்டகாசமாக நம்மில் பதிந்து கொள்கிறது.
 
"இங்க பூசு... அங்க பூசு..." "பூவுல முள்ளு கிள்ளு இருந்து குத்திடாதுல்ல..." என்று கேட்கும் நக்கலுக்கு தமிழ் சினிமா வரம் பெற்றதாகிறது.
 
80களின் எல்லா நடிகர்களோடும் சேர்ந்து நடித்த பெருமை அவருக்கு உண்டு. சில படங்களில் ஹீரோவாக நடித்து தன்னையே நொந்து கொண்டதும் உண்டு. ஜீவிதாவுக்கு ஜோடியாக நடித்த படத்தை பார்க்க சகிக்கவில்லை. அவர் பாதை வேறு என்பதை அதன் பிறகே அவர் புரிந்து கொண்டார் என்று நினைக்கிறேன். அதன் பிறகு அடித்ததெல்லாம் சிக்ஸர்கள் தான். "மலபார் போலீஸ்" படத்தில் நாய்க்கு பயந்து விடிய விடிய உட்கார்ந்திருக்கும் போலீஸ்காரரை எப்படி மறக்க முடியும். "பேப்பர் ரோஸ்ட் லிவர்க்கு நல்லாதாம்பா" என்று "பிரம்மா" படத்தில் நிறைத்ததெல்லாம் மனம் நிறைந்த விருந்து தான். பாட்டிம்மா.....பாட்டிம்மா..." என்று கேலியும் கூத்துமாக... அடித்த லூட்டிகளை தமிழ் சினிமா உள்ளளவும் ஒருவரும் மறவோம். "யாரு நம்ம மதருங்களா" என்று கேட்கையில் தனக்கே உரித்தான விமர்சன பார்வையையும் நோகாமல் உள்ளே வைத்து விட்ட சாமர்த்தியத்தை மெச்சத்தான் வேண்டும். செந்தில் குண்டக்க மண்டக்க கேள்வி கேட்பதும்.. அதன் பலனாக தான் மாட்டிக் கொண்டு விழிப்பதுமாக இவர்களின் கூட்டணியில்...உச்சம் கொண்ட படங்கள் நிறைய. 
 
"ஜெய்ஹிந்" கோட்டைசாமியை சினிமா கனவுக்குள் இருந்து விடுதலை செய்யவே முடியாது. " கவலை படாதீங்க.. உங்களை எல்லாம் நான் தான் காப்பாத்த போறேன்" என்று கனவு கண்டு கொண்டே மாடியில் இருந்து குதித்த கோட்டைசாமிக்கு கனவில் தொந்தரவு கொடுத்த செந்தில் கூட்டணி தமிழ் சினிமாவுக்கு புதுசு. ஒரு படத்தில் செத்து போய் பேயாக வந்து "இப்போ எப்படி அடிப்பீங்க" என்று நக்கலாக கேட்கும் செந்திலிடம் ஒரு கட்டத்தில் தானும் செத்து போய் செந்திலை அடித்துக் கொண்டே "இப்ப என்ன பண்ணுவ" என்று திரும்ப கேட்கையில்... இவர்கள் சரியும் தவறுமாக வாழ்வின் கோணல் மணல்களை சரி செய்பவர்களாக மாறுகிறார்கள். 
 
"நடிகன்" படத்தில் பிரியாணி கேட்டு விட்டு புளி சோறு தின்னும் சித்தப்பாவை ஒருபோதும் மறவோம்.
 
 "உள்ளத்தை அள்ளித்தா"வில் கார்த்திக்கொடு சேர்ந்து அடித்த கோக்கு மாக்குகள்... அப்போதைய தமிழ் சினிமாவுக்கு புத்துணர்ச்சி கொடுத்தது. கவலை மறந்தோம். கனவும் மறந்தோம். திரை அரங்கில் வாய் விட்டு சிரித்தோம். "மேட்டுக்குடி" படத்தில் நக்மாவோடு 'லே லக்கு லே லக்கு லே லேலேலேலே...' என்று கோவாவில் வண்ண கனவில் சிறகடிக்கும் காட்சியை அதுவரை தமிழ் சினிமா பெரும்பாலும் கண்டதில்லை. 
 
Goundamani 300"தாய்மாம"னில்... "என்னது சைதை தமிழரசி தாக்க பட்டாரா....!" என்று கடைவீதிகளில் செய்யும் அட்டூழியங்கள் எல்லாம்... இன்றைய அரசியலையும் தோலுரிக்கும் சட்டையர்த்தனம். இன்னமும் அப்படித்தானே நடக்கிறது. ஏதோ ஒரு ஊரில் எவனோ எவளோ ஒரு மூணாங்கிளாஸ் படிச்சா மந்திரிக்கு இன்னமும் நாம் கதவடைத்துக் கொண்டு தானே இருக்கிறோம். "நாட்டாமை"யில்... 'டே அப்பா..... இது நியாயமா' என்று பொண்ணு பார்க்கும் இடத்தில்... கலங்க விட்டதெல்லாம்.. கலகலப்பின் உச்சம். அது ஒரு கால கட்டம் இருந்தது. செந்திலும் கவுண்டமணியும் சேர்ந்திருக்கும் படத்துக்கு குடும்பத்தோடு திரையரங்கம் சென்ற "போவோமா ஊர்கோலம் காலம்..." 'சின்னத்தம்பி'யில்....."இன்னைக்கு மட்டும் நான் வீட்டுக்கு போய்ட்டேன்... ஜெயிச்சுட்டேன்..." என்று வண்டி ஓட்டிக் கொண்டு வரும் கவுண்டமணியை கண்டு நாம் சீட்டின் நுனிக்கே சென்று குலுங்கி குலுங்கி சிரித்ததெல்லாம்.... அர்த்தமானவை. 
 
"வைதேகி காத்திருந்தாள்" படத்தில்.... "இதுக்கு தான் ஒரு ஆல் இன் ஆல் அழகு ராஜா வேணுங்கிறது....அப்டி கேளுடா கோமுட்டி தலையா....நீ ஊருக்குள்ள போய் சொல்லனும்டா.. இந்த மாதிரி அண்ணன் நல்லவரு... பெண்டெடுக்கறதுல வல்லவரு..... யோசித்துப் பார்த்தால்....... இதோ இந்த நேரம் கூட உங்களுக்குள் சிரிப்பு முட்டிக் கொண்டு தானே இருக்கிறது. அது தான் கவுண்டமணியின் மேஜிக். தன் மனைவியை ஆத்தங்கரைக்கு கூட்டிட்டு போய் ஜாலியாக இருப்பதை செந்திலிடம் சொல்கையில் செந்தில் வழக்கம்   போல (அதுவும் ஒரு கிளவர்னஸ் தான் )தவறாக புரிந்து கொண்டு சென்று அவரின் மனைவியிடம் குண்டக்க மண்டக்க கேட்டு அடி வாங்கும் காட்சியில்...."அண்ணே உங்களவுக்கு உங்க பொண்டாட்டி இல்ல" என்று செந்தில் கூறுகையில்.... அந்த ரணகளத்திலும்... "ஆமா அவ கொஞ்சம் குள்ளம்" என்று கமெண்ட் அடிக்கும் நுண்ணறிவுக்கு தான்........ அவர்.... லெஜெண்ட் ஆக இருக்கிறார்.
 
சனிக்கிழமைகளிலும் ஞாயிறுகளிலும் சினிமாவை கொண்டாடிய காலம் அது. அந்த காலத்தின் கண்ணாடிகள் இவர்கள் இருவரையும் இன்னமும் பிரதி பலித்து கொண்டு தான் இருக்கிறது. வீட்டில்......வீதியில் ஒரு அங்கமாகவே மாறி இருந்த இவர்களை ஒரு கட்டத்தில் நாம் மிஸ் பண்ணினோம். அது அப்படித்தான். எது ஒன்று முளைத்து தகிப்போடு மேலே வருகிறதோ அது தானாகவே தன்னை அடக்கிக் கொள்ளும். அது தான் வாழ்வின் நியதி. அது தான்.. இவர்களுக்கும் நிகழ்ந்தது. ஒரு கட்டத்தில் தானாகவே படங்களில் இருந்து விலகிக் கொண்டார்கள். அதுதான் அழகான நாட்களாக நம்மை நினைத்துப் பார்க்க வைக்கிறது.
 
அநேகமாக 90களில் நாம் அத்தனை படங்களிலும் இவர்கள் இருவரும் இருந்தார்கள். அதுவும் கதாநாயகர்களோடு படம் முழுக்க வரும் ட்ரேக்கில்... நாம் நிஜமாகவே வண்ணக்கனவு என்று சினிமாவை நம்பினோம். கவுண்டமணியின் டைமிங்கிற்கு மிக அற்புதமாக 
ரி- ஆக்சன் செய்யும் ஆற்றல் செந்தில் அவர்களுக்கு உண்டு. உலகளவில் ஒரு மிக சிறந்த ஜோடியாக இவர்கள் இருந்தார்கள். ஒருவர் விட்ட இடத்தில் இருந்து ஒருவர் தொடர்ந்து மிக நுட்பமாக இவர்கள் அடித்ததெல்லாம் கோல்போஸ்ட்டுகளை உடைத்தெறிந்த கோல்கள்தான்.
 
சமீபத்தில் நடித்த "49 O" தரமான சமூக அக்கறை உள்ள படம். தன்னை வாழ வைத்த சினிமாவுக்கு தன்னால் ஆன நல்லதை செய்து விட்ட கவுண்ட்டர் மணி....... இனி நடிக்கா விட்டாலும் பரவாயில்லை. நடிகன்... ஓய்வில் இருந்தாலும்.. அவன் நடித்த பாத்திரங்கள் ஒரு போதும் உறங்குவதில்லை.
 
- கவிஜி
Pin It

தமிழ் சினிமா தவற விட்ட சிறந்த நடிகன்.... அல்லது தமிழ் சினிமாவை தவற விட்ட ஒரு ஒரு சராசரி மனிதன் என்றும் கூறலாம் ஆனந்த் பாபு என்ற நடிகனை.

anand babu"நானொரு டிஸ்கொ டேன்சர்" என்று ஜிகுஜிகு உடையில் கண்கள் மினுங்க ஆடிய போது, கண்கள் விரிய திரை அருகே சென்று பார்த்ததெல்லாம் இன்னமும் மனதுக்குள் கால் பின்னும் நினைவுகள். மக்களைப் பார்த்து கையை நீட்டி உடலை சற்று சாய்த்து நெஞ்சை மட்டும் படபடவென அளவெடுத்த‌து போல ஆட்டி ஆடுவதெல்லாம்.... இங்கே ஆட்டங்களின் யுகம் ஆரம்பித்த காலம்.

ஆடுவதற்கு மேடை கிடைக்காமல் ஆடத் தெரிந்தவனுக்கு ரோடு கூட மேடை தான் சொல்லி, ஆடி முடிக்கையில்... மேடைக்கு முன்னிருந்த கூட்டமெலாம் ஆனந்த்பாபுவை சுற்றி நிற்கும் அதிரடி நிகழும், "நான் பேச நினைப்பதெல்லாம்" படப் பாடலை ஒரு போதும் மறந்து விட முடியாது...

"நாட்டுக்கு ராஜா ஆனவர் எல்லாம் போனது எங்கே தெரியவில்லை......
பாட்டுக்கு ராஜா ஆனவர் மட்டும் பூமியில் இன்றும் மறையவில்லை......
காலங்களால் நான் அழிவதில்லை....
நானும் வாழுவேன்.. நானும் பாடுவேன்.. இன்னும் கோடான கோடியுகம்....."

"சேரன் பாண்டிய"னில், "கா........தல் கடிதம்...... வரைந்தேன்...உனக்கு..... வந்ததா...... வந்ந்ந்ததா.......வசந்...தம் வந்ததா.... "

இன்னும் காதலிக்கும் எல்லாருக்கும் வசந்த காலமாகவே அந்தப் பாடல் இருக்கிறது. காதல் டூயட்களில் கூட இடுப்பை வளைத்து காலை மடக்கி ஒரு விதமாக நெளிந்து அவர் ஆடும் போது மனம் தானாக குதூகலிக்க ஆரம்பித்து விடும். 80களில் பிறந்தவர்களுக்கு பிரபு தேவா ஆனந்த்பாபு தான்.

"புத்தம் புது பயணம்", "புது வசந்தம்" என்று ஸ்க்ரீன் ஷேரிங் உள்ள படங்களில் ஆனந்த்பாபு என்ற கலைஞன் தன்னை நிரூபித்துக் கொண்டே தான் இருந்தார்.

ஆட்டத்தில் மட்டுமல்ல. தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட‌ கதாபாத்திரத்தின் நுட்பம் புரிந்து மீட்டர் மீறாமல் நடிப்பதிலும் வல்லவர்தான்.

"இந்த பொண்ணுங்களே இப்படித் தான்டா... வேணுங்கும் போது யூஸ் பண்ணிட்டு, வேண்டாத போது தூக்கிப் போட்டுட்டு போய்டுவாங்க..." என்று கண் கலங்கி சொல்லிக் கொண்டே சாலையில் ஓர் ஓரமாய் அழுக்கு உடையில் கலைந்த தலையோடு நடந்து வரும் "நான் பேச நினைப்பதெல்லாம்" படத்தில் ஒரு காட்சி.... "வானமே எல்லை"... படத்தில் நீதிபதியின் மகனாக விரக்தியின் உச்சியில் இருக்கும் ஒரு கோபம் நிறைந்த இளைஞனாக.....அநீதி கண்டு பொறுக்க முடியாத குடிமகனாக... இடையே மதுபாலா மீது கொண்ட சிறு காதலின் புன்னகையைக் கொண்ட கீற்றாக... இறுதிக்காட்சியில்... ராஜேஷிடம் பேசும் வசனங்களில்... தீ பறக்கும் ஆன்ம உறுதியின் தேடலாக தன்னை அந்ததந்த பாத்திரத்துக்கு வார்த்து விட்ட ஆனந்த் பாபுவை "புரியாத புதிர்" போன்ற படங்களில் சிறு சிறு வேடங்களில் கண்டதெல்லாம் தவிர்த்திருக்க வேண்டியவை.

"சிகரம்" படத்தில் காதலில் தோல்வியுற்றவனாக குடித்துக் கிடக்கும் பாத்திரத்தில் வழிய வழிய மதுவும் காதலும்... கண்கள் சிவந்து கிடந்ததை அச்சத்தோடு காணலாம். "சங்கீதமே நிம்மதி... சந்தோசம் சொல்லும் பைங்கிளி" என்று உச்சஸ்தாயில் பாடுகையில்.. ஷேக்ஸபோனோடு வளைந்து நெளியும் மனதுக்குள்... ஒரு மெல்லிய சிறகு இசையாகி அசைவதை உணர முடியும்.

அத்தனை நளினமான கடினமான ஸ்டெப்ஸ்களை அனாயசமாக செய்து விட்டுப் போகும் இந்த மனிதன் வாழ்வில் பெரும் சோகங்கள் எல்லாம் உண்டு. தீராத பிடியில் சிக்குண்ட காலங்களும் உண்டு. உருக்குலைந்த ஒரு நடனக்காரனின் மறுபக்கம் அதிர்ச்சி அளிக்கக் கூடியவை.

நினைவுச் சிறகில் கிடைத்த இவரின் சினிமாக்கள் பால்யத்தைப் பொழியும் வானவில்லை... வளைக்காமல் நீளச் செய்யும் கவிதையாகிறது. படித்தாலும் புரிந்தாலும்.. மீண்டும் மீண்டும் எழுதத் தூண்டும்... என் ஆழ் மனக் காகிதத்தில்... இன்னும் இன்னும் இவரின் "வாழும் வரை போராடு... வழியுண்டு என்றே நீ பாடு.... இன்று ரோட்டிலே... நாளை வீட்டிலே... இனி மழை எங்கும் நம் காட்டிலே...." எழுதிக் கொண்டே இருக்கிறது. வாழ்வைக் கொண்டாட்டமாய் கண்ட பால்யம்.............சுற்றிய தெருக்களில்..... ஊர்களில்.. காடுகளில்.... அணு அணுவாய்ப் பிரிந்து வெற்றிடமாய் கூடு கட்டியிருக்கிறது.....இவரின், "தினம் தினம் உன் முகம் மலரினில் மலருது...நெஞ்சத்தில் போராட்டம் போராட்டம். உன்னை நானும் அறிவேன்.. என்னை நீயும் அறிவாய்.. யாரென்று நாம் அறியும் முதல் கட்டம்...மலர் உன்னை நினைத்து... பபபாப...பா......"

சிறு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தாலும்... தன்னைத் தானே பார்த்து வியந்து, சிரித்து, அழுது... உணர்ந்து.... தன்னை வானமாக்கிக் கொள்ளவே மானுடமாகிறது. நினைவுகள் இல்லாத தேகத்தில் மரணம் கூட வாய்ப்பதில்லை....சிறு பாத்திரமே என்றாலும் பெருங்காற்று அது. "எதிர்காற்று"..... படத்தில் மட்டும் அல்ல.. இவரின் வாழ்விலும் தான்.

நடிகனாக இல்லாமல்.. ஒரு மனிதனாக மீண்டெழுந்து விட்டாலும்....இந்தக் கலைஞனுக்கு வயதாவதைத்தான் சகித்துக் கொள்ளவே முடிவதில்லை...!

- கவிஜி

Pin It

ஒடிசலான தேகம். நீண்டு கோதி விட்ட கேசம். நீண்ட செவ்வக முகம். கரகரத்த குரல். கதை நாயகனாக "ஏழாவது மனித"னில் அறிமுகம். "ஒரு ஓடை நதியாகிறது" அடுத்த படம். படங்கள் சரியாக போகவில்லை. நடிப்பும் பெரிதாக இல்லை. ஆடவும் வரவில்லை. "தென்றல் என்னை முத்தமிட்டது...." பாடல் இசைத்தாலும்... நடனம் பார்க்க பாவமாகவே இருந்தது. சினிமாவின் கைப்பிடி நீட்சி பல போது அதுவாகவே செயல்படும். நீங்கள் யாரென்று சினிமாவின் கதைகளே முடிவு செய்யும். இந்த முறை செய்த முடிவில்.....அப்படி இப்படி என்று மெல்ல வில்லனாகி இருந்தார். சினிமா ஆக்கி இருந்தது. சிகரெட் புகையின் நடுவே.... வாயில் சிகரெட்டோடு திரையில் பார்க்கவே பயம் கொள்ளும் கொடூர பாவனைகளோடு.......அந்த நீள் சதுர முகத்தில் வட்டக் கண்ணாடியோடு கையில் துப்பாக்கியைக் கொண்டிருந்த நடிகனை கண்டு மிரண்டாலும்.....சினிமா ரசிகர்கள் ரசிக்கவே ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.

raghuvaranஅது தான் ரகுவரனின் முரண்.

பேசுவதற்கு முன் ஒரு முறை எதிரே இருப்பவரை பார்த்து முகத்தை மேலும் கீழும் சன்னமாக ஆட்டி விட்டு.... உதட்டை கடிப்பது போல இல்லாமல் மடக்கிப் பிடித்துக் கொள்வது போல செய்து..... கண்கள் உருட்டிப் பார்க்கும் போதே கிளாப் திரையைக் கிழிக்கத் துவங்கும். உடல் மொழியில் வில்லத்தனத்தைக் கொண்டு வந்து அதையும் ரசிக்க வைத்த நடிகன்.

"புரியாத புதிர்" படத்தில் மனைவி மீது சந்தேகம் கொண்டு இரவெல்லாம் நகம் கடித்தபடி... "கூல் ட்ரிங்க்ஸ்... ஒண்ணா.... ரெண்டு பேரும்... ஹா.......ய்.. அவன் ஹாய்.. இவளும் ஹாய்..." என்று தனக்குத்தானே பாதி பாதியாக பேசிக் கொண்டு நிற்கும் ரகுவரனைக் கண்டு மிரளாமல் இருக்க முடியாது.

"ஐ நோ.....ஐ நோ .....ஐ நோ...ஐ நோ....ஐ நோ......" என்று ஒரு பக்கம் பேச வேண்டிய வசனத்தை ஒரு வார்த்தையை திருப்பி திருப்பி சொல்லி வில்லத்தனத்தில் புதுமையை புகுத்திய ரகுவரனை தமிழ் சினிமா ஒரு போதும் மறக்க இயலாது. தனது துறையில் இன்னமும் தான் உச்சம் அடையவில்லை என்ற வருத்தம் ரகுவரனுக்கு நிறையவே இருந்திருக்கிறது. அதன் தாக்கம் அவருள் ஒரு வகை மென்சோகத்தை எப்போதும் தக்க வைத்துக் கொண்டே இருந்திருக்கிறது.

"மக்கள் என் பக்கம்" படத்தில்..மாபியா கேங்... சத்யராஜ்க்கு ரைட் ஹேண்டாக கச்சிதம் காட்டியிருப்பார். நிழல் உலக மனிதர்களின் தோற்றத்துக்கு பொருத்தமான உடல் மொழியை கொண்டிருக்கும் ரகுவரன்... நிஜத்தில்.. மிகவும் சாதுவான மனிதன் என்பது தான் யோசித்து சிரிக்கும் அவரின் பனி விழும் சொற்களின் கரகரத்த சோகமும்...

"என் பொம்முக்குட்டி அம்மாவுக்கு" படத்திலும்...."அஞ்சலி" படத்திலும் ஓர் அப்பாவின் மனதை பிரதிபலிக்கும் பாத்திரங்கள். மிளிரும் அன்பும் பாசமும்... ஊமை வெயிலென அவரின் கண்களில்.... அலைபாய்ந்ததை நாம் அறிவோம். மனநலம் குன்றிய அஞ்சலி பாப்பாவின் தகப்பனாக.... கழுத்து வரைக்கும் மட்டுமே பேச முயலும் வார்த்தைகளையோடு ரேவதி முன் அவர் அழாமல் தீர்த்தது எல்லாம்.. அட்டகாச மெலடி ட்ராமா.

ஆரம்ப காலத்தில் இருந்தே வெரைட்டியில் வெளுத்துக் கொண்டிருந்த ரகுவரனுக்கு தனிப்பட்ட வாழ்வில் அத்தனை ஏற்றம் இல்லை. சினிமாவின் சாபம் நல்ல கலைஞனைப் பிடித்தாட்டும் என்பது ரகுவரனுக்கும் பொருந்தும். தனக்குள் ஓர் இசைக் கலைஞனை சுமந்து கொண்டு திரிந்த ரகுவரன்... தனக்குள் மட்டுமே பெருவெடிப்பை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தார். தன்னை மீறி எழ இந்த காலம் அனுமதிக்கவே இல்லை என்பது தான் வருத்தத்தின் மெல்லிசை.

ரஜினிக்கு பல படங்களில் வில்லனாக நடித்திருந்தாலும்....."மார்க் ஆன்டனி"யாக மாஸ் காட்டிய படம் "பாட்சா". ரஜினிக்கு மட்டுமல்ல... ரகுவரனுக்கும் மைல்கல் இந்தப் படம். ரகுவரனின் வாழ்வை பாட்சாவுக்கு முன்.. பாட்சாவுக்குப் பின் என்று பிரிக்கலாம். அதன் பிறகு பெரும் ஹீரோக்களுக்கு வில்லன் என்றால் இவர் தான் முதல் சாய்ஸ்.

"என் தம்பிய ஏன் சுட்ட....." என்று ஒரு சின்னப்பெண் "சூர்ய பார்வை" படத்தில் கேட்பாள். நிறுத்தி நிதானமாக தோளில் இருக்கும் AK47-ஐ கீழே இறக்கி விட்டு...."நான் பயர் பண்ணும் போது உன் தம்பி ஏன் குறுக்க வந்தான்..." என்று அவருக்கே உரித்தான அந்த கரகர குரலில் கேட்டு விட்டு கில்டியாக ஒரு பார்வை பார்த்து பீல் பண்ணும் இடமெல்லாம்... கரணம் தப்பிய மரண இடைவெளி பாவனைகள்.

raghuvaran 1ரஜினியின் சிறுவயது நண்பனாக "சிவா" படத்தில்... ஒரு கட்டம் வரை தாங்கள் யாரென்று தெரியாமல் மோதிக் கொண்டு..... அதன் பிறகு தாங்கள் யாரென்று தெரிந்து, வில்லன்களோடு நிகழ்த்தும் இறுதி சண்டைக்காட்சி காலத்துக்கும் கேட்கும் வெடிச்சத்தம் நிறைந்தவை. அத்தனை பெரிய கிளைமேக்ஸ் சண்டை தமிழ் சினிமாவில் அரிது.

விசுவோடு அவரின் மூத்த பிள்ளையாக "சம்சாரம் அது மின்சாரம்" படத்தில் வாழ்ந்திருப்பார். எல்லாவற்றுக்கும் கணக்கு பார்க்கும் மிடில் கிளாஸ் சராசரியாக அவரின் நடிப்பு எதார்த்தத்தை பளிச்சிடும். "ஜானகிதேவி ராமனைத் தேடி இரு விழி வாசல் திறந்திருந்தாள். ராமன் வந்தான்..மயங்கி விட்டாள்.....தன் பெயரைக் கூட மறந்து விட்டாள்" என்று மெய்ம் மறந்து குடும்பத்தின் முன்னே ஒரு ஓரத்தில் லக்ஷிமி நெஞ்சில் சாய்ந்திருக்க ஒரு மிடில்கிளாஸ் மூத்த மகனின் உடல் மொழியோடு நிற்கும் ரகுவரன் என்ற நடிகனுக்கு எந்தக் கோடும் எல்லைக்கோடு இல்லை.

"முகவரி"யில் அஜீத்துக்கு அறிவுரை சொல்லும் இடமாகட்டும்..... "லவ் டுடே"யில்.. விஜய்க்கு அறிவுரை சொல்லும் இடமாகட்டும்... அனுபவங்களில் அன்பை கண்ணாடி தாண்டி தெரியும் கண்களில்.... ஓர் அண்ணனாக அற்புதம் செய்திருப்பார். பெருவாரியாக வில்லனை ரசிக்கத் துவங்கிய கூட்டம் ரகுவரனுக்குப் பின் தான் ஆரம்பித்தது என்று நினைக்கிறேன். ரகுவரன் தோன்றும் முதல் காட்சிக்கு கைதட்டி ஆரவாரிக்கும் ரசிகர்கள் இன்றும் உண்டு. ரகுவரன் அதை நம்பி ஒரு போதும் அகலக் கால் வைத்ததில்லை. அவருக்கு அவர் உயரம் தெரியும். ஆனால் இன்னமும் இந்த மகா நடிகனுக்கு தீனி போட்டிருக்க வேண்டும்.

"தொட்டாச்சிணுங்கி" படத்தில் மனைவி கோபித்துக் கொண்டு அம்மா வீட்டுக்குச் சென்று விட, போய் கூட்டிட்டு வான்னு சொல்ற பெரியவங்க கிட்ட "உங்களுக்கு தெரியுது என் பொண்டாட்டி நல்லவன்னு ... எனக்குத் தெரியல ... எனக்குத் தெரியட்டும் .. நான் போய் கூட்டிட்டு வரேன்....." என்று பேசுகையில்... அந்த பாத்திரத்தின் மீதான கோபம் போய் அதிலிருக்கும் நியாயம் கூட மெல்ல வெளிப்படும்.

தாய்ப் பாசம் தனக்குக் கிடைக்கவில்லை என்று தம்பியையே மலை மீதிருந்து தள்ளி விட்டு விட்டு... இறுதிக் காட்சியில்... எல்லா உண்மையும் வெளிவர, தாய்ப்பாசத்துக்கு ஏங்கிய மகனாய் அப்பாவியாய் ஒரு கொலைகாரனின் இருத்தலை இருதலைக் கொள்ளி வாழ்வு உருண்டோட தனக்குத் தானே சாட்சியாய் நிற்கும் ரகுவரனை "உயிரிலே கலந்தது" படம் நினைவூட்டிக் கொண்டே இருக்கும். "எங்கடா போன...." என்று தாமதமாக வீட்டுக்கு வரும் மகன் 'கரண்" - இடம் கேட்கையில்....ஒரு தந்தையின் நடுக்கம் பரிதவிப்போடு வெளிப்படும். தான் ஓட்டும் ட்ரைனிலேயே தன் மகன் தற்கொலை செய்து கொண்டதை தாங்க முடியாத அப்பாவாக கூனிக் குறுகி காலத்தின் முன் தன்னையே பிச்சையிட்டுக் கொண்டிருக்கும் ரகுவரனை "துள்ளித் திரிந்த காலம்" படத்தில் சத்தமின்றி ஓடும் ரயிலோடு காணலாம்.

எனக்குத் தெரிந்து கதைநாயகனாக அறிமுகமாகி வில்லனாக உச்சம் தொட்ட நடிகன் இவர் தான் என்று நினைக்கிறேன். வில்லனுக்கு வில்லன். எந்தப் பாத்திரமாக இருந்தாலும் அதில் தன்னைப் புகுத்தி.. மெருகேற்றி... அற்புதம் அல்லது அதகளம் செய்து விடும் ரகுவரனைத்தான் 49 வயதில் இந்த மரணம் தழுவிக் கொண்டது.

மரணத்துக்குத் தெரியவில்லை ரகுவரன் என்ற மகா நடிகனுக்கு எல்லாம் தெரியும் என்று. அவருக்கு தெரியாத ஏதோ ஒன்றில்..... இந்த மரணம் ஜெயித்திருக்க வேண்டும். அந்த ஏதோ ஒன்று நிம்மதியின்மை என்று கூட சொல்லலாம். நல்ல கலைஞனுக்கு எப்போதும் இந்த வாழ்வு தரும் சாபம் அது.

- கவிஜி

Pin It

நான் ஒன்றாவது படிக்கையில் பார்த்த படம் "தாயம் ஒன்னு" அதிலேயே பிடித்து விட்டது. என்னவோ ஓர் ஈர்ப்பு. அன்றிலிருந்து இன்று வரை நான் அர்ஜுன் விசிறியாக இருக்கிறேன். உடல் மொழியில் எப்போதும் திமிறிக் கொண்டிருக்கும் ஆண்மை ஒரு வகை நம்பிக்கையின் குறியீடு. ஒரு குழந்தையைக் காப்பாற்ற ஐந்து பெண் (ஒவ்வொருவரும் ஒரு துறையில் நிபுணர்கள்) களை சேர்த்துக் கொண்டு எதிரிகளோடு போராடும் கதை. விறுவிறு திரைக்கதை. கமலுக்கு அடுத்தபடியாக நடிப்பு.....நடனம்.....சண்டை.....இயக்கம்.....திரைக்கதை.....வசனம்......தயாரிப்பு என்று எல்லாத் துறையிலும் திறமையான சினிமா அறிவு கொண்ட ஒரு படைப்பாளியாகத்தான் காண்கிறேன்.

arjun"தம்பி ஏண்டா அழுகற....ன்னு கேட்டதுக்கு இது எனக்குத் தேவையா.....?" என்று படம் முழுக்க டைமிங்கில், கவுண்டமணி பேசப் பேச, பாவமாய் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு நடித்திருக்கும் "வேஷம்" படத்தில் இருந்து... பல படங்களில் இவர்களின் கூட்டணி சக்கை போடு போட்டிருக்கிறது. "கிரி"யில் வடிவேலுடன் அடித்த கூத்தெல்லாம் தனி.

ஒரு கட்டத்தில் படமே இல்லை என்ற நிலையில் தானாகவே எழுதி இயக்கி ஹிட் அடித்த படம் தான் "சேவகன்".

"ஒரு நாட்டோட ஏர்முனை போர் முனை பேனா முனை மூணும் சரியா இருந்தாத் தான் அந்த நாடு நல்லா இருக்கும்"னு ஒரு வசனம் வரும். எல்லாக் காலத்துக்கும் பொருந்தும் வசனம் அது.

அதே படத்தில் இறுதி சண்டைக் காட்சியில் தரையில் இருந்து எம்பி குறுக்கு வெட்டாக காற்றில் படுத்து இரண்டு கால்களையும் மடக்கி, பின்னால் இருப்பவரை உதைக்கும் அதே நிறத்தில் முன்னால் இருப்பவரை கையால் குத்த வேண்டும். நின்று எம்பி காற்றில் படுத்து கால்களையும் கைகளையும் ஒரே நேரத்தில் இயக்கி ஒருவரை உதைத்தும் ஒருவரை குத்தியும் பின் கீழே விழ வேண்டும். அற்புதமாக செய்திருப்பார் . நிஜமாகவே சண்டை தெரிந்த நடிகர். அவரே ஒரு முறை தன்னைப் பற்றி ஒரு பேட்டியில் சொன்னது...

"இந்த பையன் அழகா இருக்கான்னு யாரும் வாய்ப்பு தரல... இவன் நல்லா சண்டை போடறான்னு தான். ஆக அது தான் என் பலம். அதை தக்க வெச்சுக்க நான் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்ய வேண்டி இருக்கு."

உடற்பயிற்சியை விடாமல் செய்யும் பழக்கமே இந்த வயதிலும் அவர் இளமையாக வைத்திருக்கிறது. நீங்க குடி இருக்கும் உங்க உடம்பை நீங்க தான் பத்திரமா பாத்துக்கணும்னு சொல்வார். உடலுக்காக நாம் ஒதுக்கும் நேரம் தான் நமக்காக நாம் வாழும் நேரம் என்று ஒரு பேட்டியில் சொன்னது அர்த்தம் பொதிந்தது.

சும்மா "ஆக்சன் கிங்" ஆக முடியுமா...!..

இவர் படங்களில் எப்போதுமே பாடல்கள் ஹிட் அடித்து விடும். கொஞ்சம் ரசனையான மனிதனாகவே காதல் காட்சிகளில் தெரிவார்.

"நூறாண்டுக்கு ஒரு முறை பூக்கின்ற பூவல்லவா....." " ஹே மீனலோட்சணி.... மீனலோட்சணி..." "அர்ஜுனரே அர்ஜுனரே ஆசை உள்ள அர்ஜுனரே...." இந்த மாதிரி நிறைய பாடல்களின் வழியே எதார்த்தத்தின் கதவுகள் மூடி கனவுகளின் ஜன்னல்களைத் திறக்கும் திரைக்குச் சொந்தக்காரர்.

சில்க் ஸ்மிதாவின் கடைசிப் படம் இவரோடு தான். (ஷலோமா சலோம்... ஹே ஷலோமா சலோம் பாடல்)

அதன் பிறகு "ஜென்டில்மேன்". ஷங்கர் என்ற ஒரு இயக்குனருக்கு கொடுத்த வாய்ப்பு. படம் முழுக்க பகலில் வெள்ளை வேட்டி சட்டையில் நல்லவனாகவும், இரவில் காரணத்தோடு கூடிய கொள்ளைக்காரனாகவும் அசத்தியிருக்கும் அர்ஜுனுக்கு அளவெடுத்து தைத்த கதாபாத்திரம் அது. இந்தப் படத்திலும் கவுண்டமணியோடு தான் கதை நகரும். இறுதிக் காட்சியில் பேசும் வசனமெல்லாம் இன்றும் இந்த சமூகத்துக்குத் தேவையான ஒன்றாகவே இருக்கிறது. கன்னடம் கலந்த தமிழாக இருப்பினும்... அது ஒரு புது வடிவத்தில் அழகாகவே ஒலிக்கும். சுய சிந்தனை அறிவு கொண்ட ஒரு மனிதன். பெரிதாக தன்னை விளம்பரப் படுத்திக் கொள்ளாத ஒரு ஹீரோ.

அதன் பிறகு மீண்டும் சொந்த இயக்கத்தில் ஜெய்ஹிந்த். எப்போதுமே நாட்டுப் பற்று கொண்ட படம்.....போலீஸ் அதிகாரி வேஷம்....என்றாலே இவர் தான் நினைவுக்கு வருவார் என்பதை பாஸிட்டிவாகவே கருதுகிறேன்.

மீண்டும்,ஷங்கரோடு......முதல்வன். அதன் தாக்கத்தை நாடறியும். ரகுவரனோடு கேட்ட கேள்விகள் எல்லாம் இந்த சமூகத்தின் ஒப்பனையற்ற முழக்கங்கள்.

ஆரம்ப காலத்தில் இருந்தே சினிமாவின் புதுப் புது முயற்சிகளில் எப்படியாவது தன்னை இணைத்துக் கொண்டு தான் இருந்திருக்கிறார். "மங்காத்தா"வில் வில்லனாக வந்து அஜித்தோடு செய்ததெல்லாம் அதகளம். மணிரத்னத்தின் "கடல்" படத்தில் வில்லனாக வந்து பெஸ்ட் வில்லன் அவார்டு வாங்கிச் சென்றதெல்லாம்... எங்கே தூக்கிப் போட்டாலும் விஷயம் உள்ள விதை முளைத்தே தீரும் என்ற நம்பிக்கையை விதைக்கிறது. இப்போது கடைசியாக வந்த "இரும்புத்திரை"யில் ஒயிட் டெவிலாக வந்து மிரட்டியதெல்லாம்....சினிமா வாழ்வின் உச்சம் பெற்ற நிலை. திருடனுக்கு தேள் கொட்டினா பொத்திகிட்டு இருக்கனுங்கிறதுக்கு குறியீடே அந்தப் பாத்திரம் தான். முடிந்தளவு எல்லா பாத்திர படைப்புகளிலும் இந்த சமூகத்துக்கு எதையாவது செய்யும் நோக்கில் பார்த்துக் கொள்கிறார்.

'குருதிப்புன'லில் கமலோடு சேர்ந்து இருட்டு உலகில்.... தன்னை கொடுத்து ரகசியத்தைக் காப்பாற்றும் போலீஸ் அதிகாரியாய் வாழ்ந்ததை அத்தனை சீக்கிரம் மறந்து விட முடியாது. அடிபட்டு உதைபட்டு முகம் வீங்கி.... இயலாமையில்........சாவின் விளிம்பில் அமர்ந்திருக்கும் போது கூட சாவது தான் வீரனின் செயல்.....என்பதாக செத்துப் போகும் அந்த பாத்திரத்துக்கு உயிர் கொடுத்திருக்கும் அர்ஜுனைக் கொண்டாடலாம்.

"காக்கி சட்டை போட்ட மச்சான்......" என்று யூனிஃபார்மோடு போட்ட ஆட்டங்களை எல்லாம்... நட்சத்திரங்களில் ஜொலிக்க விட்டிருக்கிறது... இவரின் சினிமா வாழ்வு.

"படிக்கறதுக்கு எதுக்கு காசு குடுக்கணும்னு மாணவர்கள் கேள்வி கேக்கணும்"னு 'ஜெண்டில்மேன்' படத்தில் பேசிய வசனம் இப்போதும் கேட்கிறது.... மாணவர்களே... உங்கள் காதில் கேட்கிறதா...?

ஆக்சன் இல்லாமல் அடுத்த தலைமுறை இல்லை....! ஆக்சன் இல்லாமல் அர்ஜுனுக்கு அடுத்த படமும் இல்லை...!

- கவிஜி

Pin It