ஒடிசலான தேகம். நீண்டு கோதி விட்ட கேசம். நீண்ட செவ்வக முகம். கரகரத்த குரல். கதை நாயகனாக "ஏழாவது மனித"னில் அறிமுகம். "ஒரு ஓடை நதியாகிறது" அடுத்த படம். படங்கள் சரியாக போகவில்லை. நடிப்பும் பெரிதாக இல்லை. ஆடவும் வரவில்லை. "தென்றல் என்னை முத்தமிட்டது...." பாடல் இசைத்தாலும்... நடனம் பார்க்க பாவமாகவே இருந்தது. சினிமாவின் கைப்பிடி நீட்சி பல போது அதுவாகவே செயல்படும். நீங்கள் யாரென்று சினிமாவின் கதைகளே முடிவு செய்யும். இந்த முறை செய்த முடிவில்.....அப்படி இப்படி என்று மெல்ல வில்லனாகி இருந்தார். சினிமா ஆக்கி இருந்தது. சிகரெட் புகையின் நடுவே.... வாயில் சிகரெட்டோடு திரையில் பார்க்கவே பயம் கொள்ளும் கொடூர பாவனைகளோடு.......அந்த நீள் சதுர முகத்தில் வட்டக் கண்ணாடியோடு கையில் துப்பாக்கியைக் கொண்டிருந்த நடிகனை கண்டு மிரண்டாலும்.....சினிமா ரசிகர்கள் ரசிக்கவே ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.

raghuvaranஅது தான் ரகுவரனின் முரண்.

பேசுவதற்கு முன் ஒரு முறை எதிரே இருப்பவரை பார்த்து முகத்தை மேலும் கீழும் சன்னமாக ஆட்டி விட்டு.... உதட்டை கடிப்பது போல இல்லாமல் மடக்கிப் பிடித்துக் கொள்வது போல செய்து..... கண்கள் உருட்டிப் பார்க்கும் போதே கிளாப் திரையைக் கிழிக்கத் துவங்கும். உடல் மொழியில் வில்லத்தனத்தைக் கொண்டு வந்து அதையும் ரசிக்க வைத்த நடிகன்.

"புரியாத புதிர்" படத்தில் மனைவி மீது சந்தேகம் கொண்டு இரவெல்லாம் நகம் கடித்தபடி... "கூல் ட்ரிங்க்ஸ்... ஒண்ணா.... ரெண்டு பேரும்... ஹா.......ய்.. அவன் ஹாய்.. இவளும் ஹாய்..." என்று தனக்குத்தானே பாதி பாதியாக பேசிக் கொண்டு நிற்கும் ரகுவரனைக் கண்டு மிரளாமல் இருக்க முடியாது.

"ஐ நோ.....ஐ நோ .....ஐ நோ...ஐ நோ....ஐ நோ......" என்று ஒரு பக்கம் பேச வேண்டிய வசனத்தை ஒரு வார்த்தையை திருப்பி திருப்பி சொல்லி வில்லத்தனத்தில் புதுமையை புகுத்திய ரகுவரனை தமிழ் சினிமா ஒரு போதும் மறக்க இயலாது. தனது துறையில் இன்னமும் தான் உச்சம் அடையவில்லை என்ற வருத்தம் ரகுவரனுக்கு நிறையவே இருந்திருக்கிறது. அதன் தாக்கம் அவருள் ஒரு வகை மென்சோகத்தை எப்போதும் தக்க வைத்துக் கொண்டே இருந்திருக்கிறது.

"மக்கள் என் பக்கம்" படத்தில்..மாபியா கேங்... சத்யராஜ்க்கு ரைட் ஹேண்டாக கச்சிதம் காட்டியிருப்பார். நிழல் உலக மனிதர்களின் தோற்றத்துக்கு பொருத்தமான உடல் மொழியை கொண்டிருக்கும் ரகுவரன்... நிஜத்தில்.. மிகவும் சாதுவான மனிதன் என்பது தான் யோசித்து சிரிக்கும் அவரின் பனி விழும் சொற்களின் கரகரத்த சோகமும்...

"என் பொம்முக்குட்டி அம்மாவுக்கு" படத்திலும்...."அஞ்சலி" படத்திலும் ஓர் அப்பாவின் மனதை பிரதிபலிக்கும் பாத்திரங்கள். மிளிரும் அன்பும் பாசமும்... ஊமை வெயிலென அவரின் கண்களில்.... அலைபாய்ந்ததை நாம் அறிவோம். மனநலம் குன்றிய அஞ்சலி பாப்பாவின் தகப்பனாக.... கழுத்து வரைக்கும் மட்டுமே பேச முயலும் வார்த்தைகளையோடு ரேவதி முன் அவர் அழாமல் தீர்த்தது எல்லாம்.. அட்டகாச மெலடி ட்ராமா.

ஆரம்ப காலத்தில் இருந்தே வெரைட்டியில் வெளுத்துக் கொண்டிருந்த ரகுவரனுக்கு தனிப்பட்ட வாழ்வில் அத்தனை ஏற்றம் இல்லை. சினிமாவின் சாபம் நல்ல கலைஞனைப் பிடித்தாட்டும் என்பது ரகுவரனுக்கும் பொருந்தும். தனக்குள் ஓர் இசைக் கலைஞனை சுமந்து கொண்டு திரிந்த ரகுவரன்... தனக்குள் மட்டுமே பெருவெடிப்பை நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்தார். தன்னை மீறி எழ இந்த காலம் அனுமதிக்கவே இல்லை என்பது தான் வருத்தத்தின் மெல்லிசை.

ரஜினிக்கு பல படங்களில் வில்லனாக நடித்திருந்தாலும்....."மார்க் ஆன்டனி"யாக மாஸ் காட்டிய படம் "பாட்சா". ரஜினிக்கு மட்டுமல்ல... ரகுவரனுக்கும் மைல்கல் இந்தப் படம். ரகுவரனின் வாழ்வை பாட்சாவுக்கு முன்.. பாட்சாவுக்குப் பின் என்று பிரிக்கலாம். அதன் பிறகு பெரும் ஹீரோக்களுக்கு வில்லன் என்றால் இவர் தான் முதல் சாய்ஸ்.

"என் தம்பிய ஏன் சுட்ட....." என்று ஒரு சின்னப்பெண் "சூர்ய பார்வை" படத்தில் கேட்பாள். நிறுத்தி நிதானமாக தோளில் இருக்கும் AK47-ஐ கீழே இறக்கி விட்டு...."நான் பயர் பண்ணும் போது உன் தம்பி ஏன் குறுக்க வந்தான்..." என்று அவருக்கே உரித்தான அந்த கரகர குரலில் கேட்டு விட்டு கில்டியாக ஒரு பார்வை பார்த்து பீல் பண்ணும் இடமெல்லாம்... கரணம் தப்பிய மரண இடைவெளி பாவனைகள்.

raghuvaran 1ரஜினியின் சிறுவயது நண்பனாக "சிவா" படத்தில்... ஒரு கட்டம் வரை தாங்கள் யாரென்று தெரியாமல் மோதிக் கொண்டு..... அதன் பிறகு தாங்கள் யாரென்று தெரிந்து, வில்லன்களோடு நிகழ்த்தும் இறுதி சண்டைக்காட்சி காலத்துக்கும் கேட்கும் வெடிச்சத்தம் நிறைந்தவை. அத்தனை பெரிய கிளைமேக்ஸ் சண்டை தமிழ் சினிமாவில் அரிது.

விசுவோடு அவரின் மூத்த பிள்ளையாக "சம்சாரம் அது மின்சாரம்" படத்தில் வாழ்ந்திருப்பார். எல்லாவற்றுக்கும் கணக்கு பார்க்கும் மிடில் கிளாஸ் சராசரியாக அவரின் நடிப்பு எதார்த்தத்தை பளிச்சிடும். "ஜானகிதேவி ராமனைத் தேடி இரு விழி வாசல் திறந்திருந்தாள். ராமன் வந்தான்..மயங்கி விட்டாள்.....தன் பெயரைக் கூட மறந்து விட்டாள்" என்று மெய்ம் மறந்து குடும்பத்தின் முன்னே ஒரு ஓரத்தில் லக்ஷிமி நெஞ்சில் சாய்ந்திருக்க ஒரு மிடில்கிளாஸ் மூத்த மகனின் உடல் மொழியோடு நிற்கும் ரகுவரன் என்ற நடிகனுக்கு எந்தக் கோடும் எல்லைக்கோடு இல்லை.

"முகவரி"யில் அஜீத்துக்கு அறிவுரை சொல்லும் இடமாகட்டும்..... "லவ் டுடே"யில்.. விஜய்க்கு அறிவுரை சொல்லும் இடமாகட்டும்... அனுபவங்களில் அன்பை கண்ணாடி தாண்டி தெரியும் கண்களில்.... ஓர் அண்ணனாக அற்புதம் செய்திருப்பார். பெருவாரியாக வில்லனை ரசிக்கத் துவங்கிய கூட்டம் ரகுவரனுக்குப் பின் தான் ஆரம்பித்தது என்று நினைக்கிறேன். ரகுவரன் தோன்றும் முதல் காட்சிக்கு கைதட்டி ஆரவாரிக்கும் ரசிகர்கள் இன்றும் உண்டு. ரகுவரன் அதை நம்பி ஒரு போதும் அகலக் கால் வைத்ததில்லை. அவருக்கு அவர் உயரம் தெரியும். ஆனால் இன்னமும் இந்த மகா நடிகனுக்கு தீனி போட்டிருக்க வேண்டும்.

"தொட்டாச்சிணுங்கி" படத்தில் மனைவி கோபித்துக் கொண்டு அம்மா வீட்டுக்குச் சென்று விட, போய் கூட்டிட்டு வான்னு சொல்ற பெரியவங்க கிட்ட "உங்களுக்கு தெரியுது என் பொண்டாட்டி நல்லவன்னு ... எனக்குத் தெரியல ... எனக்குத் தெரியட்டும் .. நான் போய் கூட்டிட்டு வரேன்....." என்று பேசுகையில்... அந்த பாத்திரத்தின் மீதான கோபம் போய் அதிலிருக்கும் நியாயம் கூட மெல்ல வெளிப்படும்.

தாய்ப் பாசம் தனக்குக் கிடைக்கவில்லை என்று தம்பியையே மலை மீதிருந்து தள்ளி விட்டு விட்டு... இறுதிக் காட்சியில்... எல்லா உண்மையும் வெளிவர, தாய்ப்பாசத்துக்கு ஏங்கிய மகனாய் அப்பாவியாய் ஒரு கொலைகாரனின் இருத்தலை இருதலைக் கொள்ளி வாழ்வு உருண்டோட தனக்குத் தானே சாட்சியாய் நிற்கும் ரகுவரனை "உயிரிலே கலந்தது" படம் நினைவூட்டிக் கொண்டே இருக்கும். "எங்கடா போன...." என்று தாமதமாக வீட்டுக்கு வரும் மகன் 'கரண்" - இடம் கேட்கையில்....ஒரு தந்தையின் நடுக்கம் பரிதவிப்போடு வெளிப்படும். தான் ஓட்டும் ட்ரைனிலேயே தன் மகன் தற்கொலை செய்து கொண்டதை தாங்க முடியாத அப்பாவாக கூனிக் குறுகி காலத்தின் முன் தன்னையே பிச்சையிட்டுக் கொண்டிருக்கும் ரகுவரனை "துள்ளித் திரிந்த காலம்" படத்தில் சத்தமின்றி ஓடும் ரயிலோடு காணலாம்.

எனக்குத் தெரிந்து கதைநாயகனாக அறிமுகமாகி வில்லனாக உச்சம் தொட்ட நடிகன் இவர் தான் என்று நினைக்கிறேன். வில்லனுக்கு வில்லன். எந்தப் பாத்திரமாக இருந்தாலும் அதில் தன்னைப் புகுத்தி.. மெருகேற்றி... அற்புதம் அல்லது அதகளம் செய்து விடும் ரகுவரனைத்தான் 49 வயதில் இந்த மரணம் தழுவிக் கொண்டது.

மரணத்துக்குத் தெரியவில்லை ரகுவரன் என்ற மகா நடிகனுக்கு எல்லாம் தெரியும் என்று. அவருக்கு தெரியாத ஏதோ ஒன்றில்..... இந்த மரணம் ஜெயித்திருக்க வேண்டும். அந்த ஏதோ ஒன்று நிம்மதியின்மை என்று கூட சொல்லலாம். நல்ல கலைஞனுக்கு எப்போதும் இந்த வாழ்வு தரும் சாபம் அது.

- கவிஜி

Pin It

தமிழ் சினிமா தவற விட்ட சிறந்த நடிகன்.... அல்லது தமிழ் சினிமாவை தவற விட்ட ஒரு ஒரு சராசரி மனிதன் என்றும் கூறலாம் ஆனந்த் பாபு என்ற நடிகனை.

anand babu"நானொரு டிஸ்கொ டேன்சர்" என்று ஜிகுஜிகு உடையில் கண்கள் மினுங்க ஆடிய போது, கண்கள் விரிய திரை அருகே சென்று பார்த்ததெல்லாம் இன்னமும் மனதுக்குள் கால் பின்னும் நினைவுகள். மக்களைப் பார்த்து கையை நீட்டி உடலை சற்று சாய்த்து நெஞ்சை மட்டும் படபடவென அளவெடுத்த‌து போல ஆட்டி ஆடுவதெல்லாம்.... இங்கே ஆட்டங்களின் யுகம் ஆரம்பித்த காலம்.

ஆடுவதற்கு மேடை கிடைக்காமல் ஆடத் தெரிந்தவனுக்கு ரோடு கூட மேடை தான் சொல்லி, ஆடி முடிக்கையில்... மேடைக்கு முன்னிருந்த கூட்டமெலாம் ஆனந்த்பாபுவை சுற்றி நிற்கும் அதிரடி நிகழும், "நான் பேச நினைப்பதெல்லாம்" படப் பாடலை ஒரு போதும் மறந்து விட முடியாது...

"நாட்டுக்கு ராஜா ஆனவர் எல்லாம் போனது எங்கே தெரியவில்லை......
பாட்டுக்கு ராஜா ஆனவர் மட்டும் பூமியில் இன்றும் மறையவில்லை......
காலங்களால் நான் அழிவதில்லை....
நானும் வாழுவேன்.. நானும் பாடுவேன்.. இன்னும் கோடான கோடியுகம்....."

"சேரன் பாண்டிய"னில், "கா........தல் கடிதம்...... வரைந்தேன்...உனக்கு..... வந்ததா...... வந்ந்ந்ததா.......வசந்...தம் வந்ததா.... "

இன்னும் காதலிக்கும் எல்லாருக்கும் வசந்த காலமாகவே அந்தப் பாடல் இருக்கிறது. காதல் டூயட்களில் கூட இடுப்பை வளைத்து காலை மடக்கி ஒரு விதமாக நெளிந்து அவர் ஆடும் போது மனம் தானாக குதூகலிக்க ஆரம்பித்து விடும். 80களில் பிறந்தவர்களுக்கு பிரபு தேவா ஆனந்த்பாபு தான்.

"புத்தம் புது பயணம்", "புது வசந்தம்" என்று ஸ்க்ரீன் ஷேரிங் உள்ள படங்களில் ஆனந்த்பாபு என்ற கலைஞன் தன்னை நிரூபித்துக் கொண்டே தான் இருந்தார்.

ஆட்டத்தில் மட்டுமல்ல. தனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட‌ கதாபாத்திரத்தின் நுட்பம் புரிந்து மீட்டர் மீறாமல் நடிப்பதிலும் வல்லவர்தான்.

"இந்த பொண்ணுங்களே இப்படித் தான்டா... வேணுங்கும் போது யூஸ் பண்ணிட்டு, வேண்டாத போது தூக்கிப் போட்டுட்டு போய்டுவாங்க..." என்று கண் கலங்கி சொல்லிக் கொண்டே சாலையில் ஓர் ஓரமாய் அழுக்கு உடையில் கலைந்த தலையோடு நடந்து வரும் "நான் பேச நினைப்பதெல்லாம்" படத்தில் ஒரு காட்சி.... "வானமே எல்லை"... படத்தில் நீதிபதியின் மகனாக விரக்தியின் உச்சியில் இருக்கும் ஒரு கோபம் நிறைந்த இளைஞனாக.....அநீதி கண்டு பொறுக்க முடியாத குடிமகனாக... இடையே மதுபாலா மீது கொண்ட சிறு காதலின் புன்னகையைக் கொண்ட கீற்றாக... இறுதிக்காட்சியில்... ராஜேஷிடம் பேசும் வசனங்களில்... தீ பறக்கும் ஆன்ம உறுதியின் தேடலாக தன்னை அந்ததந்த பாத்திரத்துக்கு வார்த்து விட்ட ஆனந்த் பாபுவை "புரியாத புதிர்" போன்ற படங்களில் சிறு சிறு வேடங்களில் கண்டதெல்லாம் தவிர்த்திருக்க வேண்டியவை.

"சிகரம்" படத்தில் காதலில் தோல்வியுற்றவனாக குடித்துக் கிடக்கும் பாத்திரத்தில் வழிய வழிய மதுவும் காதலும்... கண்கள் சிவந்து கிடந்ததை அச்சத்தோடு காணலாம். "சங்கீதமே நிம்மதி... சந்தோசம் சொல்லும் பைங்கிளி" என்று உச்சஸ்தாயில் பாடுகையில்.. ஷேக்ஸபோனோடு வளைந்து நெளியும் மனதுக்குள்... ஒரு மெல்லிய சிறகு இசையாகி அசைவதை உணர முடியும்.

அத்தனை நளினமான கடினமான ஸ்டெப்ஸ்களை அனாயசமாக செய்து விட்டுப் போகும் இந்த மனிதன் வாழ்வில் பெரும் சோகங்கள் எல்லாம் உண்டு. தீராத பிடியில் சிக்குண்ட காலங்களும் உண்டு. உருக்குலைந்த ஒரு நடனக்காரனின் மறுபக்கம் அதிர்ச்சி அளிக்கக் கூடியவை.

நினைவுச் சிறகில் கிடைத்த இவரின் சினிமாக்கள் பால்யத்தைப் பொழியும் வானவில்லை... வளைக்காமல் நீளச் செய்யும் கவிதையாகிறது. படித்தாலும் புரிந்தாலும்.. மீண்டும் மீண்டும் எழுதத் தூண்டும்... என் ஆழ் மனக் காகிதத்தில்... இன்னும் இன்னும் இவரின் "வாழும் வரை போராடு... வழியுண்டு என்றே நீ பாடு.... இன்று ரோட்டிலே... நாளை வீட்டிலே... இனி மழை எங்கும் நம் காட்டிலே...." எழுதிக் கொண்டே இருக்கிறது. வாழ்வைக் கொண்டாட்டமாய் கண்ட பால்யம்.............சுற்றிய தெருக்களில்..... ஊர்களில்.. காடுகளில்.... அணு அணுவாய்ப் பிரிந்து வெற்றிடமாய் கூடு கட்டியிருக்கிறது.....இவரின், "தினம் தினம் உன் முகம் மலரினில் மலருது...நெஞ்சத்தில் போராட்டம் போராட்டம். உன்னை நானும் அறிவேன்.. என்னை நீயும் அறிவாய்.. யாரென்று நாம் அறியும் முதல் கட்டம்...மலர் உன்னை நினைத்து... பபபாப...பா......"

சிறு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தாலும்... தன்னைத் தானே பார்த்து வியந்து, சிரித்து, அழுது... உணர்ந்து.... தன்னை வானமாக்கிக் கொள்ளவே மானுடமாகிறது. நினைவுகள் இல்லாத தேகத்தில் மரணம் கூட வாய்ப்பதில்லை....சிறு பாத்திரமே என்றாலும் பெருங்காற்று அது. "எதிர்காற்று"..... படத்தில் மட்டும் அல்ல.. இவரின் வாழ்விலும் தான்.

நடிகனாக இல்லாமல்.. ஒரு மனிதனாக மீண்டெழுந்து விட்டாலும்....இந்தக் கலைஞனுக்கு வயதாவதைத்தான் சகித்துக் கொள்ளவே முடிவதில்லை...!

- கவிஜி

Pin It

இத்தனை சீக்கிரம் அது நிகழ்ந்திருக்கக் கூடாது.

சினிமா இலக்கணத்தை தன் நிறத்தால் மாற்றி அமைத்த கலைஞன். கோபமோ... குணச்சித்திரமோ... காதலோ... கள்வனோ.... இராவணனோ... இரணியனோ.... படத்துக்குப் படம் தன்னை வெகு இயல்பாக மாற்றிக் கொண்ட நடிகன். "இதயம்" படத்தில் படம் முழுவதும் நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டு நடித்ததில் படம் முடியும் வரை நாமும் நெஞ்சைப் பிடித்துக் கொண்டு தான் பதைபதைத்து அமர்ந்திருந்தோம். காதலின் வலியை இத்தனை தத்ரூபமாக பார்வையாளனுக்குக் கடத்திய வெகு சிலரில் இவர் முக்கியமானவர்.

"புது வசந்தம்" படத்தில் புது முயற்சி என்று ஒரு இயக்குனர் முன்னேறி வந்தாரென்றால் அதற்கு அந்த வாய்ப்பு கொடுத்த இந்த மனிதன்தான் காரணம். "பாட்டு ஒன்னு நான் பாடட்டுமா... பால் நிலவ கேட்டு..." - இன்னும் கேட்கிறது.

murali"இரவு சூரியன்" என்றொரு படத்தில் கண்கள் இழந்து பழி வாங்கும் ஒரு கதாபாத்திரம். படம் ஆரம்பித்ததில் இருந்து அப்படி மிரட்டி இருக்கும். "பாலம்" என்றொரு படத்தையும் அப்படி சொல்லலாம். 80களின் இறுதியில் நிறைய புது முயற்சிகளில் இறங்கினார் என்பதற்கு சாட்சி நிறைய படங்கள் உண்டு. "இரணியன்" படத்தை காலத்துக்கும் கொண்டாடலாம். அத்தனை போராட்டத்தனமான நடிப்பு. நடிப்பென்பதைத் தாண்டி அதில் இருக்கும் வீரமும், கோபமும்.. ஒரு சக போராளியை நினைவூட்டும். ஆண்டான் அடிமை அவமானத்துக்கு "இரணியன்" எடுத்தது அசுரவதம். 'என்னைக் கொல்ல சேர்ந்த என் மக்கள் கூட்டம் உன்னையும் கொல்ல கூடுண்டா"ன்னு கத்தும் போது அதிரும் அரங்கம்.

"என்ன மானமுள்ள பொண்ணு இன்னு மதுரையில கேட்டாக.. அந்த மன்னார்குடில கேட்டாக" ன்னு ரேவதி பாடும்போது.. அந்தப் பாட்டும் படமும் நமக்கு மனதுக்கு நெருக்கத்தை உண்டு பண்ணும். மனதின் நெருக்கத்தில் தான்.... "ஆத்தாடி பாவாடை கூத்தாட" என்று கிணற்றைச் சுற்றும் காமம் உள்ளூர சுரக்கும்.

"மணிக்குயில் இசைக்குதடி.. மனமதில் மயங்குதடி.." பாட்டு இப்போது கேட்டாலும்.. மனதுக்குள் மைக் பிடித்துக் கொண்டு அந்த நாயகன் வாயசைப்பதை உணர முடியும். "துள்ளி த் திரிந்ததொரு காலம்.....பள்ளி பயின்றதொரு காலம்...காலங்கள் போகுது பூங்குயிலே பூங்குயிலே...." என்று "என்றும் அன்புடன்" படத்தில் பாடும் அந்தத் தேடல் கொண்ட மனிதனை நாம் நம் பால்யங்களில் நம் வீதிகளில் கண்டிருக்கிறோம்.

"இந்த கண்ணு என்னைக்காவது நல்லத பார்த்துருக்கா... இந்த கை என்னைக்காவது நல்லது செஞ்சிருக்கா... இந்தக் காது என்னைக்காவது நல்லதைக் கேட்ருக்கா...." ன்னு சேரனின் வசனத்தை கன‌க் கச்சிதமாகப் பேசிய கதாபாத்திரத்தை தமிழ் சினிமாவில் அத்தனை எளிதாக நாம் கடந்து விடவே முடியாது. ஊனத்தின் கதவுகளைத் திறந்து விட்டு உள்ளே பூங்காற்றை நுழைய விட்ட பெருமை இந்த "என் ஆசை மச்சான்" தம்பிக்கும் உண்டு. "அதர்ம"த்தையும் "பகல் நில"வையும் இப்போதும் போர் அடிக்காமல் காண முடியும்.

ஸ்க்ரீன் ஷேரிங் உள்ள நடிகன். நல்ல சிற்பியிடம் சிக்கிய போதெல்லாம் சிறந்த சித்திரமாக மாறியவன்.

"தினந்தோறும்" படத்தில்... காதலிக்காக புத்தகம் வாங்கச் செல்லும் வேகம்.. வேலை இல்லை என்று ஏற்படும் சுய கழிவிரக்கம் எல்லாம் சேர்ந்து கோபமாய் மாறி... காதலின் நுனியில் சண்டையிடும் காட்சியில்... சுவலட்சுமியைப் பார்க்கும் அந்தக் காதலின் ஓரப்பார்வை போதும்... இந்த நடிகனின் பாவனைகள் கருப்பு வெள்ளைக்கு....சற்று முன் பின் இருக்கும் என்பதற்கு.

"மச்சினிச்சி வர்ற நேரம் மண் மணக்குது... மனசுக்குள்ள பஞ்சவர்ணக் கிளி பறக்குது...." பாடலில் விஜியோடு சேர்ந்து போடும் ஆட்டத்தின் ஆழ் மனதில் விளிம்பு நிலை மனிதனின் தேடல் எப்போதும் அரித்துக் கொண்டே இருந்திருக்கிறது.

இத்தனை சீக்கிரம் அது நிகழ்ந்திருக்க வேண்டாம்... "முரளி" என்ற அற்புதமான நடிகனை இந்தக் காலம் இத்தனை சீக்கிரம் எடுத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டாம்...

"ஒரு மணி அடித்தால் கண்ணே உன் ஞாபகம்.. டெலிபோன் குயிலே வேண்டும் உன் தரிசனம்,...."

பாடல் இசைக்கிறது... என்னையும்... இதோ இனி உங்களையும்....!

- கவிஜி

Pin It

நான் ஒன்றாவது படிக்கையில் பார்த்த படம் "தாயம் ஒன்னு" அதிலேயே பிடித்து விட்டது. என்னவோ ஓர் ஈர்ப்பு. அன்றிலிருந்து இன்று வரை நான் அர்ஜுன் விசிறியாக இருக்கிறேன். உடல் மொழியில் எப்போதும் திமிறிக் கொண்டிருக்கும் ஆண்மை ஒரு வகை நம்பிக்கையின் குறியீடு. ஒரு குழந்தையைக் காப்பாற்ற ஐந்து பெண் (ஒவ்வொருவரும் ஒரு துறையில் நிபுணர்கள்) களை சேர்த்துக் கொண்டு எதிரிகளோடு போராடும் கதை. விறுவிறு திரைக்கதை. கமலுக்கு அடுத்தபடியாக நடிப்பு.....நடனம்.....சண்டை.....இயக்கம்.....திரைக்கதை.....வசனம்......தயாரிப்பு என்று எல்லாத் துறையிலும் திறமையான சினிமா அறிவு கொண்ட ஒரு படைப்பாளியாகத்தான் காண்கிறேன்.

arjun"தம்பி ஏண்டா அழுகற....ன்னு கேட்டதுக்கு இது எனக்குத் தேவையா.....?" என்று படம் முழுக்க டைமிங்கில், கவுண்டமணி பேசப் பேச, பாவமாய் முகத்தை வைத்துக் கொண்டு நடித்திருக்கும் "வேஷம்" படத்தில் இருந்து... பல படங்களில் இவர்களின் கூட்டணி சக்கை போடு போட்டிருக்கிறது. "கிரி"யில் வடிவேலுடன் அடித்த கூத்தெல்லாம் தனி.

ஒரு கட்டத்தில் படமே இல்லை என்ற நிலையில் தானாகவே எழுதி இயக்கி ஹிட் அடித்த படம் தான் "சேவகன்".

"ஒரு நாட்டோட ஏர்முனை போர் முனை பேனா முனை மூணும் சரியா இருந்தாத் தான் அந்த நாடு நல்லா இருக்கும்"னு ஒரு வசனம் வரும். எல்லாக் காலத்துக்கும் பொருந்தும் வசனம் அது.

அதே படத்தில் இறுதி சண்டைக் காட்சியில் தரையில் இருந்து எம்பி குறுக்கு வெட்டாக காற்றில் படுத்து இரண்டு கால்களையும் மடக்கி, பின்னால் இருப்பவரை உதைக்கும் அதே நிறத்தில் முன்னால் இருப்பவரை கையால் குத்த வேண்டும். நின்று எம்பி காற்றில் படுத்து கால்களையும் கைகளையும் ஒரே நேரத்தில் இயக்கி ஒருவரை உதைத்தும் ஒருவரை குத்தியும் பின் கீழே விழ வேண்டும். அற்புதமாக செய்திருப்பார் . நிஜமாகவே சண்டை தெரிந்த நடிகர். அவரே ஒரு முறை தன்னைப் பற்றி ஒரு பேட்டியில் சொன்னது...

"இந்த பையன் அழகா இருக்கான்னு யாரும் வாய்ப்பு தரல... இவன் நல்லா சண்டை போடறான்னு தான். ஆக அது தான் என் பலம். அதை தக்க வெச்சுக்க நான் தொடர்ந்து பயிற்சி செய்ய வேண்டி இருக்கு."

உடற்பயிற்சியை விடாமல் செய்யும் பழக்கமே இந்த வயதிலும் அவர் இளமையாக வைத்திருக்கிறது. நீங்க குடி இருக்கும் உங்க உடம்பை நீங்க தான் பத்திரமா பாத்துக்கணும்னு சொல்வார். உடலுக்காக நாம் ஒதுக்கும் நேரம் தான் நமக்காக நாம் வாழும் நேரம் என்று ஒரு பேட்டியில் சொன்னது அர்த்தம் பொதிந்தது.

சும்மா "ஆக்சன் கிங்" ஆக முடியுமா...!..

இவர் படங்களில் எப்போதுமே பாடல்கள் ஹிட் அடித்து விடும். கொஞ்சம் ரசனையான மனிதனாகவே காதல் காட்சிகளில் தெரிவார்.

"நூறாண்டுக்கு ஒரு முறை பூக்கின்ற பூவல்லவா....." " ஹே மீனலோட்சணி.... மீனலோட்சணி..." "அர்ஜுனரே அர்ஜுனரே ஆசை உள்ள அர்ஜுனரே...." இந்த மாதிரி நிறைய பாடல்களின் வழியே எதார்த்தத்தின் கதவுகள் மூடி கனவுகளின் ஜன்னல்களைத் திறக்கும் திரைக்குச் சொந்தக்காரர்.

சில்க் ஸ்மிதாவின் கடைசிப் படம் இவரோடு தான். (ஷலோமா சலோம்... ஹே ஷலோமா சலோம் பாடல்)

அதன் பிறகு "ஜென்டில்மேன்". ஷங்கர் என்ற ஒரு இயக்குனருக்கு கொடுத்த வாய்ப்பு. படம் முழுக்க பகலில் வெள்ளை வேட்டி சட்டையில் நல்லவனாகவும், இரவில் காரணத்தோடு கூடிய கொள்ளைக்காரனாகவும் அசத்தியிருக்கும் அர்ஜுனுக்கு அளவெடுத்து தைத்த கதாபாத்திரம் அது. இந்தப் படத்திலும் கவுண்டமணியோடு தான் கதை நகரும். இறுதிக் காட்சியில் பேசும் வசனமெல்லாம் இன்றும் இந்த சமூகத்துக்குத் தேவையான ஒன்றாகவே இருக்கிறது. கன்னடம் கலந்த தமிழாக இருப்பினும்... அது ஒரு புது வடிவத்தில் அழகாகவே ஒலிக்கும். சுய சிந்தனை அறிவு கொண்ட ஒரு மனிதன். பெரிதாக தன்னை விளம்பரப் படுத்திக் கொள்ளாத ஒரு ஹீரோ.

அதன் பிறகு மீண்டும் சொந்த இயக்கத்தில் ஜெய்ஹிந்த். எப்போதுமே நாட்டுப் பற்று கொண்ட படம்.....போலீஸ் அதிகாரி வேஷம்....என்றாலே இவர் தான் நினைவுக்கு வருவார் என்பதை பாஸிட்டிவாகவே கருதுகிறேன்.

மீண்டும்,ஷங்கரோடு......முதல்வன். அதன் தாக்கத்தை நாடறியும். ரகுவரனோடு கேட்ட கேள்விகள் எல்லாம் இந்த சமூகத்தின் ஒப்பனையற்ற முழக்கங்கள்.

ஆரம்ப காலத்தில் இருந்தே சினிமாவின் புதுப் புது முயற்சிகளில் எப்படியாவது தன்னை இணைத்துக் கொண்டு தான் இருந்திருக்கிறார். "மங்காத்தா"வில் வில்லனாக வந்து அஜித்தோடு செய்ததெல்லாம் அதகளம். மணிரத்னத்தின் "கடல்" படத்தில் வில்லனாக வந்து பெஸ்ட் வில்லன் அவார்டு வாங்கிச் சென்றதெல்லாம்... எங்கே தூக்கிப் போட்டாலும் விஷயம் உள்ள விதை முளைத்தே தீரும் என்ற நம்பிக்கையை விதைக்கிறது. இப்போது கடைசியாக வந்த "இரும்புத்திரை"யில் ஒயிட் டெவிலாக வந்து மிரட்டியதெல்லாம்....சினிமா வாழ்வின் உச்சம் பெற்ற நிலை. திருடனுக்கு தேள் கொட்டினா பொத்திகிட்டு இருக்கனுங்கிறதுக்கு குறியீடே அந்தப் பாத்திரம் தான். முடிந்தளவு எல்லா பாத்திர படைப்புகளிலும் இந்த சமூகத்துக்கு எதையாவது செய்யும் நோக்கில் பார்த்துக் கொள்கிறார்.

'குருதிப்புன'லில் கமலோடு சேர்ந்து இருட்டு உலகில்.... தன்னை கொடுத்து ரகசியத்தைக் காப்பாற்றும் போலீஸ் அதிகாரியாய் வாழ்ந்ததை அத்தனை சீக்கிரம் மறந்து விட முடியாது. அடிபட்டு உதைபட்டு முகம் வீங்கி.... இயலாமையில்........சாவின் விளிம்பில் அமர்ந்திருக்கும் போது கூட சாவது தான் வீரனின் செயல்.....என்பதாக செத்துப் போகும் அந்த பாத்திரத்துக்கு உயிர் கொடுத்திருக்கும் அர்ஜுனைக் கொண்டாடலாம்.

"காக்கி சட்டை போட்ட மச்சான்......" என்று யூனிஃபார்மோடு போட்ட ஆட்டங்களை எல்லாம்... நட்சத்திரங்களில் ஜொலிக்க விட்டிருக்கிறது... இவரின் சினிமா வாழ்வு.

"படிக்கறதுக்கு எதுக்கு காசு குடுக்கணும்னு மாணவர்கள் கேள்வி கேக்கணும்"னு 'ஜெண்டில்மேன்' படத்தில் பேசிய வசனம் இப்போதும் கேட்கிறது.... மாணவர்களே... உங்கள் காதில் கேட்கிறதா...?

ஆக்சன் இல்லாமல் அடுத்த தலைமுறை இல்லை....! ஆக்சன் இல்லாமல் அர்ஜுனுக்கு அடுத்த படமும் இல்லை...!

- கவிஜி

Pin It

Sendhoorapuve 1988பழக்கப்பட்ட வீட்டு முகம். ஆனால் பேரழகு. பக்கத்து வீட்டுக் குரல். ஆனால் வசீகரம். ஹேர் ஸ்டைலுக்கே தனித்த குறியீடு என்று அத்தனை உயரத்தில் ஆணழகன்.

திடும்மென ஒரு இளைஞர் கூட்டம் திரைப்படக் கல்லூரியில் இருந்து வெளி வருகிறது. அதுவரை இருந்த சினிமா லுக்கை மாற்றுகிறது. அதில் முக்கியமான ஒருவராக இருக்கிறார் ராம்கி.

முதல் படமே "சின்ன பூவே மெல்ல பேசு" பிரபுவோடு இணைந்து நடிக்கிறார். ஆட்டம் பாட்டம்....சண்டை, காதல் என்று ஒரு ஹீரோவின் கனக்கச்சிதமான வேலையை அத்தனை இயல்பாக அழகியலோடு செய்கிறார்.

"யார் இந்தப் பையன்...!" என்று புருவம் உயர....மூன்றாவது படம் விஜயகாந்த் அவர்களோடு சேர்ந்து "செந்தூரப்பூவே...."

நிரோஷாவும் ராம்கியும் இறுதிக் காட்சியில்... வில்லன்களிடம் இருந்து தப்பித்து ரயில் ஏறும் முன் ஓடி வரும் காட்சிகள் படமாக்கப்பட்ட விதம்.. சீட்டின் நுனிக்கே இழுத்துப் போனது. எப்படியாவது இவர்கள் சேர்ந்து விட மாட்டார்களா சென்று ஏக்கம், படம் முடியும் வரையும் ஏன் படம் முடிந்த பிறகும்...... கூட இருந்தது. அந்த ஜோடி நிஜத்திலும் இன்று வரை இணைந்திருப்பது பேரழகு. சில ஜோடிகள் தான் காதலுக்காக படைப்பட்டிருப்பார்கள். அப்படி ஒரு ஜோடி இவர்கள்.

சண்டைக் காட்சிகளில் ஆக்ரோஷமாக நடிக்கும் ராம்கி... காதல் காட்சிகளில்... பளீர் புன்னகையால்.... போகிற போக்கில் இயல்பாக கொள்ளை அடித்து விடுவார். காமெடியும் பொருந்தி வரும். "இணைந்த கைக"ளைத் தொடாமல் இவரைப் பற்றி சொல்வது முழுமை பெறாது. தன் நண்பனான அருண்பாண்டியனோடு சேர்ந்து அடித்தாடிய ஆட்டமெல்லாம் இணைந்த கைகளின் உச்சம். இன்றைய கால கட்டமாக இருந்தால்... இன்னும் இன்னும் மிகப்பெரிய சினிமாவாக அது மாறி இருக்கும். அப்போதே அத்தனை பிரம்மாண்டம். இடைவேளைக் காட்சியில் இரண்டு மலைகளுக்கு இடையில் மாட்டிக் கொண்டு தவிக்கையில்... ராம்கியின் பாவனைகள்... பிரமிப்பு. அநேகமாக அது டூப் போடாமல் அவரே செய்த காட்சி என்று நினைக்கிறேன். சமீபத்திய பேட்டி ஒன்றில் கூட பெரும்பாலய சண்டைக்காட்சிகளில் தான் டூப் போடுவதில்லை என்று கூறி இருந்தார். ஸ்டண்டும் தெரிந்த நடிகர். நன்றாக கம்பு சுற்றுவார் என்பது கூடுதல் செய்தி.

Ramkiநிறைய ஸ்க்ரீன் ஷேரிங் உள்ள நடிகர் என்று இவரை சொல்லலாம். 80களின் முடிவில் தமிழ் சினிமாவுக்கு வந்த இந்த ஹீரோ எந்த ஈகோவும் இல்லாமல் எல்லா முன்னணி ஹீரோக்களுடனும் திரையைப் பகிர்ந்து கொண்டது எல்லாக் காலத்துக்கும் முன்மாதிரி.

தங்கச்சிக்காக வதம் எடுக்கும் "மருதுபாண்டி" படமெல்லாம்... ரத்தம் தெறிக்க சதம் அடித்தவை. நிரோஷா ஒரு பக்கம் செத்துக் கொண்டிருக்க ஒரு பக்கம் அடியாட்களிடம் அடிபட்டு "பாடிப் பாடி அழைத்தேன்.... ஒரு பாச ராகம் இசைத்தேன்" என்று பாடுவதெல்லாம்... உள்ளே அதிரும் காதலின் சுவடுகள். சிறு வயதில் அக்காக்கள் மத்தியில் ராம்கியின் ரசிகன் என்பதே மிகப் பெரிய வரவேற்பைக் கொடுத்ததை.... காதலின் பிராம்மாண்டத்தோடு நினைத்துக் கொள்கிறேன்.

படம் ஆரம்பித்து, கிட்டத்தட்ட இடைவேளை வரும் சமயத்தில் ஹீரோ அறிமுகம் ஆகும் "கருப்பு ரோஜா " அட்டகாசமான மேக்கிங் உள்ள பிக்சர். அப்படி ஹீரோ என்ட்ரியே புது முயற்சி தான். பில்லி சூனியம் பற்றிய தமிழில் அரிதாக எடுக்கப்பட்ட சில படங்களுள் ஒன்று. சினிமாவில் எடுக்கப்பட்ட நிறைய புது முயற்சிகளில் ராம்கியின் பங்கு இருப்பதை சற்று உற்று நோக்கினால் கண்டுணர முடியும்.

"மாயா பஜார் 1995, ஆத்மா" என்று அப்போதே முகம் மாற்று சிகிச்சை, ஆவி உலகம், முன் ஜென்மம் என்று வேறு கதைக் களத்தைக் கொண்டிருந்தது.

"என் கணவர்" என்றொரு படத்தில்....ஒரே அறையில் மனைவி இறந்து விட, அந்த உடலை மறைத்து விட்டு, படும் பாடுகள் தான் திரைக்கதை. சட்டில் ஆக்டிங்- ல் பிரமாதப்படுத்தி இருப்பார். தமிழில் மிகச் சிறந்த திரில்லர் என்று சொல்லலாம். ஆனால் அந்த படத்தின் காப்பி எங்குமே கிடைக்காதது தமிழ் சினிமாவின் துரதிர்ஷ்டம்.

ராம்கியின் படங்களில் பாடல்கள் எப்போதுமே அற்புதமாய் அமைந்து விடும்.

"கண்ணாலே காதல் கவிதை சொன்னாலே எனக்காக..." -ஆத்மா

"நாரினில் பூ தொடுத்து மாலை ஆக்கினேன்" -இரண்டில் ஒன்று

"மலையோரம் குயில் கூவ கேட்டேன்..." - இணைந்த கைகள்

"இனிய தென்றலே இரு கைகள் வீசி வா " - அம்மா பிள்ளை

"சின்ன கண்ணன் தோட்டத்து பூவாக ஒரு தேவதை வந்ததது நீராட"-செந்தூரப்பூவே

"உன்னை விட மாட்டேன்... காதல் வரம் கேட்டேன் " -இரட்டை ரோஜா

நடனம் சண்டை... நடிப்பு.. டைமிங் என்று ஒரு நடிகருக்கு என்னெல்லாம் தேவையோ அதுவெல்லாம் உள்ள நடிகர். இயக்குனர் ஆவதற்குத் தகுதி அதிகம். இருந்தும்... ஒரு கட்டத்தில் அவர் தமிழ் சினிமாவில் மெல்ல காணாமல் போனார் என்பது தமிழ் சினிமாவின் சோகம். இன்னும் நிறைய நல்ல படங்களைத் தேடித் தேடி நடித்திருக்க வேண்டும்.

இன்னமும் வெள்ளை பேண்ட் வெள்ளை சட்டையில் சிவப்புத் துணியை கழுத்தில் சுற்றியபடி கையில் பறையை வைத்துக் கொண்டு "செந்தூரப்பூவே தேன் சிந்த வா..." என்று மலை உச்சியில் நின்று பாடும் ஒரு காதலனின் குரலின் வழியே, காதலின் வரமென வரும் அந்த பாவனை வழியே, எல்லாருக்கும் பிடிக்கும் கம்பீரமான உடல் மொழி வழியே, ஹேர் ஸ்டைலுக்கென்றே தனித்த குறியீடென இருக்கும் அந்த தலையாட்டல் வழியே ராம்கி என்ற நடிகனின் முகம் தமிழ் சினிமா உள்ளவரை கலா ரசனையோடு நினைவு கூறப்படும் என்பதை மிகப் பெருமையோடு கூறுகிறேன்....

சிறுவயதில் இருந்தே ரசித்த, தகுதியுள்ள ஒரு நடிகனை என்னால் கொண்டாடாமல் இருக்க முடியவில்லை. தீராக்காதலோடு தான் இங்கே எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். ராம்கியைப் பற்றி எழுதுவது கொண்டாட்டங்களின் வழியே கண்டடையும் சினிமாத் திரையின் வண்ணங்களைப் பற்றியது. அது எப்போதும் புது புது வண்ணங்களால் ஆனது.....!

- கவிஜி

Pin It