இந்தியாவின் கூட்டாட்சி அமைப்பு, மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளின் அதிகாரங்களைச் சமநிலைப்படுத்துவதோடு, குடிமக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்காகவும் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இருப்பினும், இந்த அரசு அமைப்புகளுக்கு இடையே மோதல்கள் ஏற்படும்போது, அதன் விளைவுகளை நிறுவனங்கள் அனுபவிப்பதில்லை; சாதாரண மக்களே அனுபவிக்கிறார்கள். மத்திய அரசுக்கும் தமிழ்நாடு அரசுக்கும் இடையே நடைபெற்று வரும் கல்வி நிதித் தகராறில், இந்த யதார்த்தம் பெரிய அளவில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இந்தச் சூழலில், மக்கள் சிவில் உரிமைக் கழகம் (PUCL) மற்றும் ஜனநாயக உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கான அமைப்பு (OPDR) போன்ற சிவில் உரிமைகள் அமைப்புகள் முக்கியமான பங்கினை ஏற்றுள்ளன. பொதுவாகக் காவல் சித்திரவதை அல்லது காவல்துறையின் அத்துமீறல்கள் போன்ற நேரடி மனித உரிமை மீறல்களைக் கண்காணிப்பதில் பெயர் பெற்ற இந்த அமைப்புகள், இப்போது "முறையான பொருளாதார மீறல்கள்" (systemic economic violations) என்று அழைக்கப்படக்கூடிய சிக்கல்களை எதிர்கொள்கின்றன. அதாவது, நிர்வாக அல்லது நிதி சார்ந்த முடிவுகள் குடிமக்களின் அரசியலமைப்பு உரிமைகளைச் சிதைக்கும் சூழல்களை இவை எதிர்க்கின்றன.

மனித உரிமைகளும் கூட்டாட்சி நிதி நெருக்கடியும்

2026-ஆம் ஆண்டில் தீவிரமடைந்த மத்திய-மாநில நிதி மோதல், ஒருங்கிணைந்த கல்வித் திட்டத்தின் (Samagra Shiksha Abhiyan - SSA) கீழ் மத்திய அரசு நிதியை நிறுத்தி வைத்ததை மையமாகக் கொண்டுள்ளது. இது தேசிய கல்விக் கொள்கை (NEP) மற்றும் அது சார்ந்த திட்டங்களுடன் தொடர்புடைய கொள்கை நிபந்தனைகளுடன் பிணைக்கப்பட்டுள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. மத்திய-மாநில அரசுகளுக்கு இடையிலான தகராறுகளைத் தீர்த்து வைக்கும் அரசியலமைப்பின் 131-வது பிரிவின் கீழ், தமிழ்நாடு அரசு உச்ச நீதிமன்றத்தில் இந்த நடைமுறைக்கு எதிராக வழக்குத் தொடர்ந்துள்ளது. இருப்பினும், சிவில் சமூகக் குழுக்களைப் பொறுத்தவரை, இது அரசாங்கங்களுக்கு இடையிலான சட்டப் போராட்டம் என்பதைத் தாண்டிய ஒரு பிரச்சினையாகும். கல்வி நிதி தாமதமாகும்போதோ அல்லது நிறுத்தப்படும்போதோ, அதன் தாக்கம் நேரடியாக வகுப்பறைகளில் உணரப்படுவதாக அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். பள்ளிக் கட்டமைப்புச் சீர்குலைவு, மதிய உணவுத் திட்டத்தின் தரம் குறைதல், பாடப்புத்தகங்கள் மற்றும் சீருடைகள் பற்றாக்குறை, ஆசிரியர்களின் ஊதியப் பாதிப்பு போன்றவை இதன் விளைவுகளாக உள்ளன. இவை அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் 21-A பிரிவின் கீழ் உள்ள கல்வி உரிமை மற்றும் 21-வது பிரிவின் கீழ் உள்ள வாழ்வுரிமை (Right to livelihood) மற்றும் கண்ணியத்திற்கான உரிமை (Right for Dignity) ஆகியவற்றின் மீறல்களாக வெளிப்படுவதாக அவர்கள் கருதுகின்றனர்.

மனிதத் துயரங்களை ஆவணப்படுத்துதல்

எனவே, PUCL மற்றும் OPDR போன்ற அமைப்புகள் நிதி மோதல்களின் மனிதத் தாக்கங்களை ஆவணப்படுத்துவதில் கவனம் செலுத்துகின்றன. பள்ளிகள் மற்றும் சமூகங்களில் களப்பணி மேற்கொள்வதன் மூலம், மாணவர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையை இந்த நிதிப் பற்றாக்குறை எவ்வாறு பாதிக்கின்றது என்பதைப் பதிவு செய்கின்றனர். இதில் பட்டியலினத்தவர், பழங்குடியினர் மற்றும் பிற பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் போன்ற விளிம்புநிலைச் சமூகத்தினர் அதிகம் பாதிக்கப்படுகின்றனர்.

இந்த அறிக்கைகள், சுருக்கமான வரவுசெலவுத் திட்ட விவாதங்களாகத் தோன்றும் விஷயங்களை மனிதநேயமாக்க முயற்சி செய்கின்றன. ஒரு மானியம் தாமதமாவதோ அல்லது திரும்பச் செலுத்தப்பட வேண்டிய தொகை வழங்கப்படாமல் இருப்பதோ, அவர்களின் ஆய்வின்படி அடிப்படை உரிமைகள் மறுக்கப்படுவதாகும். ஒரு குழந்தை சத்தான மதிய உணவைப் பெற முடியாமல் போவதோ அல்லது மாணவர்கள் கற்றல் கருவிகள் இன்றி இருப்பதோ இதற்கு உதாரணம். இத்தகைய பிரச்சினைகளை மனித உரிமை மீறல்களாகக் கட்டமைப்பதன் மூலம், அதிகாரத்துவ மோதல்களிலிருந்து பொதுமக்களின் கவனத்தை அதன் உண்மையான சமூக விளைவுகளுக்கு மாற்ற இந்த அமைப்புகள் முயல்கின்றன.

சட்டத் தலையீடுகளும் நீதிமன்ற நண்பரின் (Amicus Curiae) பங்கும்

சிவில் உரிமைக் குழுக்கள் சட்ட அரங்கிலும் தலையிடுகின்றன. முக்கிய அரசியலமைப்பு வழக்குகளில், PUCL மற்றும் OPDR போன்ற அமைப்புகள் பெரும்பாலும் தலையீட்டு விண்ணப்பங்களைச் சமர்ப்பிக்கின்றன அல்லது நீதிமன்றத்தின் நண்பர்களாக (Amicus Curiae) இருந்து உதவி செய்கின்றன. அவர்களின் நோக்கம், சம்பந்தப்பட்ட அரசுகளின் குறுகிய வாதங்களைத் தாண்டி சட்டப் பார்வையை விரிவுபடுத்துவதாகும்.

தற்போதைய தகராறில், இது வெறும் மத்திய அரசுக்கும் மாநில அரசுக்கும் இடையிலான மோதல் மட்டுமல்ல என்று இந்த அமைப்புகள் வலியுறுத்துகின்றன. இது பொது நிதியை நம்பியிருக்கும் மில்லியன் கணக்கான குழந்தைகளின் கல்வி உரிமை சம்பந்தப்பட்ட பிரச்சினை. கல்வி உரிமையை உறுதிப்படுத்தும் 'மனித உரிமைகளுக்கான உலகளாவிய பிரகடனத்தின்' (UDHR) 26-வது பிரிவு போன்ற சர்வதேச ஆவணங்களை மேற்கோள் காட்டி, இந்தியாவின் கடமைகள் உள்நாட்டு அரசியலமைப்பைத் தாண்டி சர்வதேச மனித உரிமைத் தரங்கள் வரை நீட்டிக்கப்படுகின்றன என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர். அடிப்படை உரிமைகளைக் கொள்கை இணக்கத்திற்கு உட்படுத்தலாம் என்ற கருத்தையும் OPDR மற்றும் ஒத்த அமைப்புகள் கேள்விக்குள்ளாக்கியுள்ளன. கல்வி என்பது ஒரு அரசியலமைப்பு உத்தரவாதம் என்றால், அந்த உரிமையை நிறைவேற்றத் தேவையான நிதியைப் பெறுவதைக் குறிப்பிட்ட கொள்கைக் கட்டமைப்புகளை ஏற்றுக்கொள்வதோடு நிபந்தனைப்படுத்த முடியாது என்று அவர்கள் வாதிடுகின்றனர்.

கல்விசார் கூட்டாட்சியும் ஜனநாயக உரிமைகளும்

சட்ட வாதங்களைத் தாண்டி, சிவில் சமூகக் குழுக்கள் இந்த மோதலைக் கூட்டாட்சி முறை பற்றிய பரந்த விவாதத்தின் ஒரு பகுதியாகப் பார்க்கின்றன. அவர்களைப் பொறுத்தவரை, கூட்டாட்சி என்பது அரசியலமைப்பின் கட்டமைப்பு ஏற்பாடு மட்டுமல்ல, அது ஒரு ஜனநாயகப் பாதுகாப்பு அரண். இது மாநிலங்கள் தங்கள் மொழி, கலாச்சாரம் மற்றும் பிராந்திய பன்முகத்தன்மையை ஆளுகையில் பிரதிபலிக்க அனுமதிக்கிறது.

உதாரணமாக, தமிழ்நாட்டின் நீண்டகால இருமொழிக் கொள்கை, பிராந்திய மொழி சுயாட்சியின் வெளிப்பாடாக அடிக்கடி மேற்கோள் காட்டப்படுகிறது. உள்ளூர் தேவைகள் மற்றும் கலாச்சார யதார்த்தங்களுக்கு ஏற்ப கல்வி முறையை வடிவமைக்கும் சமூகங்களின் ஜனநாயக உரிமையின் ஒரு பகுதியாகச் சிவில் உரிமைகள் அமைப்புகள் இத்தகைய கொள்கைகளைத் தற்காத்துள்ளன. இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், நிதி உதவியை ஒரு சீரான கொள்கையை ஏற்றுக்கொள்ள வைப்பதோடு இணைக்கும் முயற்சிகள் "கட்டாயக் கூட்டாட்சியின்" (coercive federalism) வடிவங்களாகக் கருதப்படுகின்றன. கொள்கை முடிவுகளை மாற்ற மாநிலங்களை நிர்ப்பந்திக்க நிதி அழுத்தத்தைப் பயன்படுத்தக் கூடாது என்று ஆர்வலர்கள் வாதிடுகின்றனர். கருத்தரங்குகள், பொதுப் பிரச்சாரங்கள் மற்றும் அறிக்கைகள் மூலம், பாரம்பரியமாக மாநிலங்களுடன் பகிரப்பட்ட அதிகாரப் பகுதிகளில் ஏற்பட்டு வரும் மையப்படுத்துதலைப் பற்றி விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்த இந்த அமைப்புகள் முயல்கின்றன.

சிவில் சமூகத்தின் பொறுப்பு

தற்போதைய நெருக்கடிக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, PUCL மற்றும் OPDR போன்ற அமைப்புகள் பல அடுக்கு அணுகுமுறையைக் கையாளுகின்றன. நிதி ஒதுக்கீடு தாமதத்தால் பாதிக்கப்பட்ட பள்ளி நிலைகளைக் கண்காணித்தல், கொள்கை சார்ந்த நிதி நிபந்தனைகளுக்கு எதிராக வாதிடுதல், ஆசிரியர்களின் ஊதியம் மற்றும் மாணவர் நலன்கள் பாதுகாப்படைவதை உறுதிசெய்யச் சட்டரீதியான தீர்வுகளைத் தேடுதல் மற்றும் சர்வதேச மனித உரிமை அமைப்புகளுக்குக் கவலைகளைத் தெரிவித்தல் போன்றவை இவர்களின் செயல்பாடுகளில் அடங்கும். இந்த நடவடிக்கைகள் சிவில் சமூகத்தின் பங்கே ஒரு பரந்த கண்ணோட்டத்தில் பிரதிபலிக்கின்றன. தனிப்பட்ட அத்துமீறல்களுக்கான கண்காணிப்பாளராக மட்டும் செயல்படாமல், அரசியலமைப்புச் சட்டத்திற்கும் அன்றாட சமூக யதார்த்தங்களுக்கும் இடையே பாலமாக இந்த அமைப்புகள் செயல்படுகின்றன. சமூகங்கள் மீதான தாக்கங்களை ஆவணப்படுத்துவதன் மூலமும், அவற்றைச் சட்ட மற்றும் உரிமைகள் அடிப்படையிலான கட்டமைப்பிற்குள் முன்வைப்பதன் மூலமும், அரசியலமைப்புத் தத்துவங்கள் குடிமக்களின் வாழ்க்கையுடன் இணைந்திருப்பதை உறுதிசெய்ய அவர்கள் முயற்சி செய்கின்றனர்.

உச்ச நீதிமன்ற வழக்கும் அரசியலமைப்பு வினாவும்

தமிழ்நாடு அரசு தாக்கல் செய்த 131-வது பிரிவு தொடர்பான வழக்கின் தீர்க்கமான கட்டத்தை உச்ச நீதிமன்றம் எட்டியுள்ளது. 2026-ஆம் ஆண்டு மார்ச் நிலவரப்படி, நீதிபதி விக்ரம் நாத் தலைமையிலான அமர்வில் இந்த விவகாரம் விசாரணைக்கு வரும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. 2025-ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில், தனியார் பள்ளிகளில் கல்வி உரிமை சார்ந்த உரிமைகளுக்காக சுமார் ₹538.39 கோடியைப் பகுதியளவு விடுவித்தது உள்ளிட்ட பல முன்னேற்றங்களை இந்த வழக்கு கண்டுள்ளது.

இருப்பினும், ஒருங்கிணைந்த கல்வித் திட்டத்தின் (SSA) கீழ் வழங்கப்பட வேண்டிய ₹2,000 கோடிக்கும் அதிகமான நிதி தொடர்பான பரந்த தகராறு இன்னும் தீர்க்கப்படாமல் உள்ளது. தேசிய கல்விக் கொள்கை தொடர்பான கொள்கை வேறுபாடுகளைச் சமரசம் செய்ய மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு இடையே ஆலோசனைகளை மேற்கொள்ள நீதிமன்றம் முன்பு ஊக்குவித்தது. அந்த ஆலோசனைகளின் முடிவுகள் வரவிருக்கும் விசாரணைகளின்போது சமர்ப்பிக்கப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

இதற்கிடையில், சில கொள்கை ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திடாத மாநிலங்களுக்கு நிதியை நிறுத்தி வைக்கும் நடைமுறையை ஒரு நாடாளுமன்ற நிலைக்குழு அறிக்கை விமர்சித்துள்ளதாகக் கூறப்படுகிறது. இது இந்தச் சட்ட மோதலுக்குக் கூடுதல் அரசியல் சூழலை வழங்குகிறது. இந்த வழக்கின் மையத்தில் ஒரு அடிப்படை அரசியலமைப்பு வினா உள்ளது: கல்வி உரிமை போன்ற சட்டப்பூர்வ உரிமைகளைச் செயல்படுத்துவதற்கு இன்றியமையாத மத்திய அரசின் நிதியுதவித் திட்டங்களுடன், மத்திய அரசு புதிய கொள்கை நிபந்தனைகளைச் சேர்க்க முடியுமா? தமிழ்நாட்டின் சட்டக் குழு, நிதியை நிறுத்தி வைப்பது கட்டாயக் கூட்டாட்சியாகும் மற்றும் அரசியலமைப்பு வழங்கிய கல்வி உத்தரவாதத்தைச் சிதைக்கிறது என்று வாதிடுகிறது. மறுபுறம், தேசிய கல்விக் கொள்கை போன்ற தேசியக் கொள்கைகள் மூலம் சீரான தரநிலைகளை ஊக்குவிப்பது ஒரு முறையான நோக்கம் என்றும், நிபந்தனைக்குட்பட்ட நிதி மூலம் இதை ஆதரிக்க முடியும் என்றும் மத்திய அரசு பராமரிக்கிறது.

உரிமைகளுக்கான அரணாகக் கூட்டாட்சி

நீதிமன்றத்தின் இறுதித் தீர்ப்பு எதுவாக இருந்தாலும், இந்த மோதல் ஒரு ஆழமான அரசியலமைப்புச் சிக்கலை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது: கூட்டாட்சி முறைக்கும் மனித உரிமைகளுக்கும் இடையிலான உறவு. சிவில் உரிமைகள் அமைப்புகளைப் பொறுத்தவரை, கூட்டாட்சி என்பது சுருக்கமான அரசியலமைப்புத் தத்துவம் அல்ல; அது அதிகாரத்தின் அதிக மையப்படுத்துதலைத் தடுப்பதன் மூலம் குடிமக்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் ஒரு பொறிமுறையாகும்.

எனவே, நிதி சார்ந்த கூட்டாட்சி பற்றிய விவாதம் வெறும் நிர்வாக ரீதியான கருத்து வேறுபாடு மட்டுமல்ல, அது உரிமைகள், கண்ணியம் மற்றும் ஜனநாயகப் பொறுப்புக்கூறல் தொடர்பான வினா என்பதை உறுதிப்படுத்துவதே இவர்களின் பங்கு. கொள்கை முடிவுகளின் மனிதத் தாக்கங்களை ஆவணப்படுத்துவதன் மூலமும், சட்டச் செயல்முறைகளில் ஈடுபடுவதன் மூலமும், அவை பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையுடன் அரசியலமைப்பைத் தொடர்ந்து பிணைக்க அவர்கள் முயல்கின்றனர். இந்த வகையில், PUCL மற்றும் OPDR போன்ற அமைப்புகளின் பணி ஒரு பரந்த நோக்கத்தைப் பிரதிபலிக்கிறது: நீதி, சுதந்திரம் மற்றும் சமத்துவம் ஆகியவற்றுக்கான அரசியலமைப்பு வாக்குறுதி, நிறுவனங்களுக்கு இடையிலான மோதல்கள் அதன் மனித விளைவுகளை மறைக்க அச்சுறுத்தினாலும், அன்றாட வாழ்வில் அர்த்தமுள்ளதாக இருப்பதை உறுதி செய்வதே அது.

(CounterCurrents.org 13/03/2026-இல் பொன்.சந்திரன் அவர்கள் எழுதிய ஆங்கில மூலத்தின் தமிழாக்கம்)

தமிழாக்கம்: நிவேதிதா