இந்தியப் பழங்குடி மக்கள் பற்றி அதிகம் படித்தறிந்திராதவன் என்ற வகையில் மகிஷாசுரன் பற்றி எனக்கு அதிகம் தெரியாது. ஆனால் பழங்குடி இலக்கியங்களிலிருந்து தெறிக்கும் அம்மக்களின் கருத்துக்களை நாம் பூரணமாக நம்பலாம் என்பது எனது கருத்து. பழங்குடிகளுக்கு இலக்கியமேது என்று எள்ளி நகையாடுபவர்களுக்கு நாட்டுப்பாடல்கள்/ஆடல்களும் கர்ணபரம்பரைக்கதைகளும் கூட இலக்கியங்கள் தாம் என்று நாம் ஆணித்தரமாகப் பதில் தரலாம்.
ஆனால் என்னுடைய கவனமும் கவலையும் இப்போது முழுமையாகவே “மெத்தப்படித்த தமிழினம்” பற்றியதாகத்தான் இருக்கிறது. வெகுவெகு சாதாரணமான, தனி மனிதன் இழைக்கக்கூடிய அத்தனை தவறுகளையும் இழைத்த, அதற்காக ஒருபோதும் மனம் வருந்தாத ஒரு தனி மனிதனையும் அவனுடைய பரிவாரங்களையும் கடவுளராக்கும் முயற்சியிலேயே ஆண்டு தோறும் இராவணனை அடித்துத் துவைத்துச் சங்காரம் பண்ணித் திருப்தி கொள்கிறார்கள் இந்த அறியாத்தனமான மக்கள். ஆனால் 7ம் நூற்றாண்டில் பாமரமக்களுக்குச் சமயதத்துவங்களைக் கொண்டு செல்ல முயன்று அந்த வகையில் பக்தி மார்க்கம் என்ற புரட்சி இயக்கத்தையே தோற்றுவித்த ஞானசம்பந்தப்பெருமான் இராவணனின் சிவ பக்திக்கு, அவனுடைய இசை ஞானத்துக்கு, அவனுடைய சீரிய பண்பாட்டுக்கு, பெற்ற தாய்க்கு அவன் கொடுத்த பெரும் பக்திக்கு என்று இவை அனைத்துக்கும் அவர் கொடுத்த மரியாதை தனி ரகமானது. ஏறத்தாள அவருடைய ஒவ்வொரு பதிகத்திலும் இராவணனைப் போற்றுவதற்கோ, திருநீற்றைப் போற்றுவதற்கோ, தமிழில் இறைவனைப் பாடுங்கள் என்று சொல்வதற்கோ தயங்காதவர் தான் அவர்! “இராவணன் மேலது நீறு என்று அவர் சொன்னது திருநீற்றின் பெருமையையா அன்றில் இராவணன் பெருமையையா என்று காலம் காலமாக நாம் விவாதிக்கலாம்.
ஆனால் 10ம் நூற்றாண்டில் குலோத்துங்கனிடம் காசுக்காக மண்டியிட்ட கம்பன் வந்து சம்பந்தப்பெருமானின் முன்னூறு ஆண்டுகாலப் “புரட்சி தமிழன்” வரலாற்றை ஒரே நூற்றாண்டில் காலி செய்து பழையபடி “நாம் அடிமைகள்” என்று நிரூபித்துவிட்டார். நான் அவருடைய நாவன்மையைக் குறை சொல்லவில்லை. நான் மனம் வருந்துவதெல்லாம் அறியாமையும் அடிமைத்தனமும், நல்லதைப் போற்ற மறுக்கும் கயமையும் நம்மைவிட்டு என்று தான் அகலப்போகிறதோ என்பது பற்றித்தான்! உள்ளதைச் சொல்லப்போனால் கம்பராமாயணம் தமிழில் வந்திருக்காது போனால் தெலுங்கிலோ மலையாளத்திலோ கூட இராமன் கதை காவியமாக எழுதப்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை அந்த ஒரு காரணத்துக்காகவே தானும் நாம் இராமாயணத்தைப் படித்துச் சுவைக்கலாம். ஆனால், அதற்காகவே அது தான் உண்மையென்று நம்புவதும் உலகத்தின் தோற்றம் அங்கே தான் சொல்லப்பட்டிருக்கிறதென்று எண்ணுவதும் வடி கட்டிய படு முட்டாள் தனம்.
ஞானசம்பந்தப் பெருமான் வாழ்ந்திருந்த அந்தக்காலத்தில் வேறெந்த நிலத்திலாவது அவரைப்போல் கத்தியின்றி இரத்தமின்றி சிந்தனாசக்தியிலும் ஆன்மீகப்பாதையிலும் புரட்சி ஒன்றைத் தோற்றுவித்த வேறொரு தனி மனிதரை எம்மவரில் யாராலேனும் அடியாளம் காட்ட முடியுமா? எதற்காக என்று தெரியாமலேயே தவறாமல் இராமனுக்கு விழா எடுக்கும் நாம் எப்பொழுதாவது ஒரு தமிழ் விழாவில் தானும் சம்பந்தனைப் போற்றியிருக்கிறோமா?