மையிட்டு இழுத்திருந்தாள்
என்னை நீட்டும் கோடுகளில்
அடிக்கடி வளைவுகள் அவள் சிமிட்டல்

கண்களுக்குள் திராட்சை நகல்
இதழ்களுக்குள் ஏதேன் தோட்டம்
பற்கள் தெரிகையில் நான் பாதி ஏவாள்

மீதி ஏவாளின் மிச்சமென
இருந்தாள்
ஆதி செய்திட்ட அச்சு அசல் நானே

சுவர் ஆகி நிற்கையில்
சுவை கூடிப் பேசினாள்
சித்திரம் பேசுதடியில் கூடுதல் நம்பிக்கை

நின்னையே ரதி என்று நினைக்கிறேனடி
கண்ணம்மா அவள் சாயல்
என்னெங்கும் முளைத்த புதுசிறகில் என் கேவல்

கேட்ட அத்தனை கேள்விக்கும்
பதில் கூறிய பிறகு
இதயம் வளைந்த கேள்வியோடு மற்றொரு நான்

மனம் புரட்டும் சிரிப்பு
கணம் திரட்டும் வனப்பு
மற்றவை என்னை மறந்த கதை

முட்டிக் கொள்ளும் இடைவெளியில்
முகம் பார்த்தேன்
மூச்சு முட்டியிருக்கும் என் நிழல் தேசத்துக்கும்

கையில் குறிப்புக் காகிதம் பூத்திருந்தாள்
படக்கென வாங்கி எழுத
ஒரு கவிதை இல்லை என்னிடம்

நொடிகளில் பூத்து விட்டேன்
நோகாமல் தேவதை ஆகிப் போனாள்
கற்க வந்தவள் காதல் கற்பித்த கவிதை இது...

- கவிஜி