புவியியல் ரீதியாகவும் மொழி ரீதியாகவும் வெகுதொலைவில் இருந்தாலும், இரு பழங்காலத் தத்துவ மரபுகள் மனித ஒழுக்கம் மற்றும் அறவாழ்க்கையின் நோக்கம் குறித்து வியக்கத்தக்க வகையில் ஒரே மாதிரியான முடிவுகளுக்கு வந்துள்ளன. ஒன்று கிரேக்கத்தின் செவ்வியல் மரபிலிருந்து சாக்ரடீஸின் கேள்வி கேட்கும் மனதின் வழியாக வெளிப்பட்டது; மற்றொன்று பண்டைய தமிழ் நாகரிகத்தில் திருவள்ளுவரின் காலத்தால் அழியாத ஞானத்தின் வழியாக மலர்ந்தது. கலாச்சாரத்தால் பிரிக்கப்பட்டிருந்தாலும், இந்த இரண்டு மரபுகளுமே ஒழுக்கம் என்பது அதிகாரம், மரபு அல்லது பயனை அடைவதற்காக மட்டுமே உருவானது என்ற கருத்தை நிராகரித்தன. மாறாக, அவை அறத்தை அக அமைதிக்கும், மனித மேம்பாட்டிற்கும் ஓர் இன்றியமையாத நிபந்தனையாகக் கருதின.கிரேக்கத்தின் 'டிகையோசின்' (Dikaiosyne - நீதி) என்ற கருத்தாக்கத்திற்கும், தமிழின் 'அறம்' என்ற இலட்சியத்திற்கும் இடையிலான ஒப்பீடு, அறச்சிந்தனையில் ஓர் ஆழமான ஒன்றிணைப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. இருப்பினும், இந்த மரபுகள் அறத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் மற்றும் கடைப்பிடிக்கும் முறைகளில் கணிசமாக வேறுபடுகின்றன. சாக்ரடீஸ் பகுத்தறிவு விசாரணை மற்றும் ஆன்மாவின் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட நிலையின் மூலம் அறத்தைக் கட்டமைக்கிறார்; திருவள்ளுவர் அறத்தை அன்பு, உறவுமுறைக் கடமைகள் மற்றும் அன்றாட வாழ்க்கையின் அனுபவங்களின் மூலம் வேரூன்றச் செய்கிறார்.

சமூகக் கட்டுக்கோட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட அற ஒழுங்கு

சாக்ரடீஸின் மரபில், குறிப்பாக பிளேட்டோவின் 'கோர்கியாஸ்', 'கிரிட்டோ', 'ரிபப்ளிக்' போன்ற உரையாடல்களில், நீதி என்பது வெறும் சட்டங்களுக்குக் கீழ்ப்படிவதோ அல்லது வலிமையானவர்களின் விருப்பத்திற்குக் கட்டுப்படுவதோ அல்ல. அதிகாரம் மட்டுமே நீதியைத் தீர்மானிக்கிறது என்று வாதிட்ட சோஃபிஸ்டுகளுக்கு (Sophists) எதிராகச் சாக்ரடீஸ் நின்றார். அவரைப் பொறுத்தவரை, 'டிகையோசின்' என்பது ஒரு புறநிலை அற உண்மை. இது பகுத்தறிவால் ஆளப்படும் மனித ஆன்மாவின் சரியான இசைவு ஆகும்.

அதேபோல், திருவள்ளுவரின் 'அறம்' என்ற கருத்தாக்கம் சட்டப்பூர்வமான ஒழுக்கத்தையோ அல்லது சடங்கு நடத்தைகளையோ கடந்து நிற்கிறது. தமிழ்த் தத்துவப் புரிதலில், அறம் என்பது வாழ்க்கையின் இயற்கையான ஒழுங்கைக் குறிக்கிறது. இது தெய்வக் கட்டளையால் மேலிருந்து திணிக்கப்படுவதில்லை, மாறாக வாழ்வை நிலைநிறுத்தும் அன்பு, பரிமாற்றம் மற்றும் சமநிலையின் உள்ளார்ந்த தாளத்திலிருந்து வெளிப்படுகிறது. அறத்தின்படி வாழ்வது என்பது இயற்கையுடனும், சமூகத்துடனும், தன்னிடமும் இணக்கமாக வாழ்வதாகும்.

எனவே, இந்த இரண்டு மரபுகளுமே அறத்தை ஒரு மேலோட்டமான சமூக ஏற்பாடாகக் கருதுவதை நிராகரிக்கின்றன. மாறாக, அறம் மனித இருப்பில் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும் ஒன்றாகவும், உண்மையான நல்வாழ்விற்குத் தேவையான ஒன்றாகவும் கருதப்படுகிறது.

அறத்தின் அக அடித்தளம்

சாக்ரடீசுக்கும் திருவள்ளுவருக்கும் இடையிலான ஒரு குறிப்பிடத்தக்க ஒற்றுமை, ஒழுக்கம் தனிமனித மனதிலிருந்தே தொடங்குகிறது என்பதில் அவர்கள் கொண்டுள்ள பிடிவாதமாகும்.

'கோர்கியாஸ்' உரையாடலில், "அநீதி இழைப்பதை விட அநீதியால் பாதிக்கப்படுவதே சிறந்தது" என்று சாக்ரடீஸ் புகழ்பெற்ற முழக்கத்தை முன்வைக்கிறார். ஓர் அநீதியைச் செய்வது ஆன்மாவையே சிதைத்துவிடும்; இது வெளிப்படையான வெற்றிகளைப் பெற்றிருந்தாலும் கூட, உள்மனக் குழப்பத்தையும் துன்பத்தையும் விளைவிக்கும். ஒரு சர்வாதிகாரி செல்வம் மற்றும் அதிகாரத்தைக் கொண்டிருக்கலாம், ஆனால் அவனது ஆன்மா சிதைந்திருந்தால், அவன் அடிப்படையிலேயே மகிழ்ச்சியற்றவனாகவே இருக்கிறான்.

திருவள்ளுவர் இந்த அக அறப்பார்வையைத் திருக்குறளில் மிகவும் புகழ்பெற்ற குறள் ஒன்றின் மூலம் எதிரொலிக்கிறார்:

"மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல் அனைத்தறன்

ஆகுல நீர பிற."

வள்ளுவரைப் பொறுத்தவரை, பொறாமை, பேராசை, சினம் அல்லது கொடிய சொற்களால் மனம் மாசுபட்டிருக்கும் இடத்தில் அறம் இருக்க முடியாது. அகத் தூய்மை இல்லையெனில், புறச் சடங்குகளோ அல்லது சமூக அந்தஸ்தோ அர்த்தமற்றதாகிவிடும். சாக்ரடீசைப் போலவே, அவரும் அற வீழ்ச்சியை ஒரு சமூகப் பிரச்சினையாகப் பார்ப்பதற்கு முன்னால், அதை ஒரு தனிமனிதனின் அக நிலையாகப் பார்க்கிறார்.

எனவே, இவ்விரு தத்துவங்களிலும், ஒழுக்கம் அரசியல் சார்ந்ததாக மாறுவதற்கு முன்பே உளவியல் சார்ந்ததாக இருக்கிறது.

அறிவும் அன்பும்: அறத்திற்கான வழிகள்

தங்களுடைய அற முடிவுகளில் ஒற்றுமை இருந்தாலும், அறத்தை எவ்வாறு வளர்ப்பது என்பதில் சாக்ரடீசும் திருவள்ளுவரும் வேறுபடுகிறார்கள்.

சாக்ரடீஸ் அறத்தை அறிவுப்பூர்வமாக அணுகுகிறார். தீமை என்பது அறியாமையிலிருந்து பிறக்கிறது என்று அவர் நம்புகிறார். மனிதர்கள் தற்காலிக இன்பங்களையோ அல்லது தவறான பொருட்களையோ உண்மையான நல்வாழ்வு என்று தவறாகப் புரிந்துகொள்வதால்தான் தீமைகளைச் செய்கிறார்கள். தத்துவ உரையாடல் மற்றும் பகுத்தறிவு ஆய்வின் மூலம், தனிமனிதர்கள் குழப்பத்தை நீக்கித் தங்களை உண்மையுடன் இணைத்துக்கொள்ள முடியும். இக்கோணத்தில், அறம் என்பது ஒரு வகை அறிவாகிறது.

தமிழ் மரபு மிகவும் அனுபவபூர்வமான மற்றும் உறவுமுறை சார்ந்த அணுகுமுறையைக் கையாள்கிறது. ஞானமும் பகுத்தறிவும் போற்றப்பட்டாலும், அறம் என்பது அன்பிற்கும் அருளுக்கும் பிரிக்க முடியாததாக இருக்கிறது. அறம் என்பது சுருக்கமான வாதங்களின் மூலம் கண்டறியப்படுவதல்ல, மாறாக வாழ்க்கையில் அன்புடன் பங்கேற்பதன் மூலம் கண்டறியப்படுகிறது. மற்றவர்களுடனான ஒன்றிணைப்பையும், செயல்களின் விளைவுகளையும் புரிந்துகொள்வதன் மூலம் மனிதர்கள் அறத்தைக் கற்றுக்கொள்கிறார்கள்.

சாக்ரடீஸ் விவாதங்கள் மூலம் தெளிவைத் தேடுகிறார் என்றால், திருவள்ளுவர் மனிதாபிமானச் செயல்கள் மூலம் இணக்கத்தைத் தேடுகிறார்.

குடிமை மனச்சாட்சியும் இல்லற அறமும்

இவ்விரு தத்துவங்களுக்கும் இடையே மற்றொரு முக்கியமான வேறுபாடு, அறம் இயங்கும் சமூக வெளியாகும்.

சாக்ரடீஸ் கிரேக்க நகர அரசில் (Polis) ஒரு பொது விமர்சகராகச் செயல்படுகிறார். பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட விதிமுறைகளுக்கு அவர் ஒரு சவாலாக இருக்கிறார், அரசியல் அதிகாரங்களை எதிர்கொள்கிறார், ஏதெனியன் சமூகத்தின் அறம் சார்ந்த அனுமானங்களைக் கேள்வி கேட்கிறார். உண்மைக்காகத் தனது தனிப்பட்ட பாதுகாப்பைக் கூடத் தியாகம் செய்யத் துணிந்த குடிமை மனச்சாட்சியாக அவரது வாழ்க்கை அமைகிறது.

இருப்பினும், தமிழின் அறக் கோட்பாடு, இல்லற வாழ்க்கைக்கு அசாதாரணமான முக்கியத்துவத்தைக் கொடுக்கிறது. திருவள்ளுவர் இல்லறம் மற்றும் துறவறம் ஆகிய இரு வழிகளைப் பிரித்துக் கூறினாலும், சமூக ஒழுங்கின் முதன்மை அடித்தளமாக இல்லற வாழ்க்கையை உயர்த்திக் காட்டுகிறார். விருந்தோம்பல், குடும்பத்தைப் பேணுதல், பொருளாதார நேர்மை மற்றும் அன்பான உறவுகள் ஆகியவை அறத்தின் மைய வெளிப்பாடுகளாக மாறுகின்றன.

சமூகத்திலிருந்து விலகிச் செல்வதைப் போற்றும் மரபுகளைப் போலன்றி, திருக்குறள் அறவாழ்க்கையை அன்றாட மனிதப் பொறுப்புகளுடன் பிணைந்த ஒன்றாக முன்வைக்கிறது. இல்லறம் என்பது அறத்திலிருந்து திசைதிருப்பும் ஒன்றல்ல, மாறாக அறத்தை உறுதிப்படுத்தும் களமாகும்.

இரு மரபுகள், ஒரு மனித உண்மை

சாக்ரடீஸ் மற்றும் திருவள்ளுவரின் அறப்பார்வைகள் மிகவும் வேறுபட்ட நாகரிகங்களிலிருந்து தோன்றியிருந்தாலும், அவை இரண்டும் ஒரே அடிப்படை உண்மையை வந்தடைகின்றன:

உண்மையான மனித மகத்துவம் என்பது மற்றவர்களை ஆதிக்கம் செலுத்துவதில் இல்லை, மாறாகத் தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்துவதில் உள்ளது.

சாக்ரடீஸ் இந்த ஆளுமையைப் பகுத்தறிவு, அறிவுசார் கடுமை மற்றும் ஆன்மாவின் ஒழுங்குபடுத்தல் மூலம் கட்டமைக்கிறார். திருவள்ளுவர் இதை அன்பு, அகத்தூய்மை மற்றும் சமூக வாழ்வில் பொறுப்பான பங்கேற்பின் மூலம் கட்டமைக்கிறார். ஒன்று பகுத்தறிவு இணக்கத்தை வலியுறுத்துகிறது; மற்றொன்று அறத்தின் ஒன்றிணைப்பை வலியுறுத்துகிறது.

இந்த மரபுகள் ஒன்றிணைந்து, அதிகாரம், செல்வம் அல்லது வெளிச்சட்டங்களால் மட்டுமே அறமான நாகரிகத்தைத் தக்கவைக்க முடியாது என்பதை நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. அது அக நேர்மையையும் மனிதாபிமான நடத்தையையும் வளர்ப்பதையே சார்ந்துள்ளது. நூற்றாண்டுகளையும் கலாச்சாரங்களையும் தாண்டி, சாக்ரடீசும் திருவள்ளுவரும் ஓர் உலகளாவிய மனித விருப்பத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறார்கள்: அது ஒரு நீதியான மற்றும் அர்த்தமுள்ள வாழ்க்கையைத் தேடும் பயணம்.

- பொன்.சந்திரன்

உதவி: நிவேதிதா

நன்றி: CounterCurrents.org; Socrates Studio