(இந்திய அரசியல் சட்டம் – ஒரு விமர்சன அறிமுகம்! - பகுதி 4)

நாட்டின் மூலவளங்களின் பலன்கள் குடிமக்கள் அனைவரையும் சென்றடையும் வகையில் அரசு அமைப்புகள் கொள்கைகளை வகுக்க வேண்டும் என்று அரசியல் சட்டத்தின் உறுப்புகள் 39(b) மற்றும் 39(c) ஆகியவை குறிப்பிடுவதையும், அதே சமயத்தில் அந்த உறுப்புகளைச் செயல்படுத்தக்கோரி நீதிமன்றத்தை அணுக முடியாது என்று தடைவிதிக்கும் விந்தையான உறுப்பு 37 குறித்தும், அவை குறித்து அரசியல் சட்ட நிர்ணயப் பேரவையில் நடந்த காரசாரமான விவாதங்கள் குறித்தும் கடந்த அத்தியாயத்தில் பார்த்தோம்.

தனிநபர்களுக்கான சொத்துரிமை குறித்து இந்திய அரசியல் சட்டம் கூறுவதை இனி பார்ப்போம்.

இந்திய அரசியல் சட்டம் உருவான காலத்தில் இந்திய சமூகம் மிகப்பெரிய பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் கொண்டிருந்தது. ஒருபுறம் மிகப்பெரிய நிலப்பரப்புகளை வைத்திருந்த ஜமீன்தார்கள் மற்றும் நில உரிமையாளர்கள் இருந்தனர்; மறுபுறம் நிலமற்ற விவசாயிகள், குத்தகை விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள் இருந்தனர். எனவே அரசியல் சுதந்திரம் மட்டுமல்லாமல் பொருளாதார ஜனநாயகமும் தேவைப்பட்டது.

இந்திய அரசின் ஆரம்பகால மிகப்பெரிய சவால்களில் ஒன்று ஜமீன்தாரி முறை ஒழிப்பு மற்றும் நிலச் சீர்திருத்தமாகும். நிலம் சிலரிடம் குவிந்திருக்கும் நிலையில், “ஒவ்வொருவருக்கும் சட்டத்தின் முன் சமத்துவம்” என்று கூறுவது மட்டும் சமூக சமத்துவத்தை உருவாக்காது என்பதை அரசியல் சட்டத்தின் சமூகநீதிப் பார்வை உணர்ந்திருந்தது. இந்திய குடிமக்கள் அனைவருமே சொத்துரிமையாளர்களாக இருக்க வேண்டும் என்ற பெருங்கனவு அன்று சிலருக்கு இருந்திருக்கலாம்.

எனவே சொத்துரிமையை அடிப்படை உரிமையாக உறுதி செய்ய நடவடிக்கை மேற்கொள்ளப்பட்டது.

சுதந்திரத்திற்கான உரிமை என்ற தலைப்பில் உறுப்பு 19(1)(f) இந்தியக் குடிமக்கள் அனைவரும் சொத்தைப் பெறவும், அதை வைத்திருக்கவும், அதைத் தன்னிச்சையாக மாற்றவோ விற்கவோ உரிமை உடையவர்கள் என்று குறிப்பிட்டிருந்தது.

அதாவது, ஒரு குடிமகன் சொத்தைப் பெறவும், அதை வைத்திருக்கவும், அதைத் தன்னிச்சையாக மாற்றவோ, விற்கவோ (dispose of) முடியும் என்பதே இந்த உரிமையின் பொருள். இது உறுப்பு 19(1)-ன் கீழ் உத்தரவாதம் செய்யப்பட்ட அடிப்படை உரிமைகளில் ஒன்றாக இருந்தது. ஆனால் இந்த உரிமை முழுமையானதாக இருக்கவில்லை. உறுப்பு 19(5)-ன் கீழ், பொதுநலன் அல்லது அட்டவணைப் பழங்குடியினரின் (Scheduled Tribes) நலன் போன்ற காரணங்களுக்காகச் சட்டத்தின் மூலம் நியாயமான கட்டுப்பாடுகள் விதிக்க முடிந்தது.

உறுப்பு 31 — சொத்தைப் பறிப்பதிலிருந்து பாதுகாப்பு

31(1) “சட்டத்தின் அதிகாரத்தினால் அன்றி, எந்தவொரு நபரும் தனது சொத்திலிருந்து பறிக்கப்பட்டவராக ஆக்கப்படக்கூடாது.”

31(2) “பொதுநோக்கத்திற்காகவும், அத்தகைய சொத்தைக் கையகப்படுத்துதல் அல்லது கோரிப் பெறுதல் தொடர்பான சட்டத்தின் அதிகாரத்தினாலும் அன்றி, எந்தவொரு சொத்தும் கட்டாயமாகக் கையகப்படுத்தப்படவோ அல்லது கோரிப் பெறப்படவோ கூடாது; மேலும், அத்தகைய சட்டம் நிர்ணயிக்கும் தொகையை அல்லது அத்தகைய சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள கொள்கைகளின்படி நிர்ணயிக்கப்படும் தொகையை, அந்தச் சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்ட முறையில் வழங்குவதற்கான ஏற்பாட்டைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.”

இதன் அடிப்படை நோக்கம், அரசாங்கம் ஒருவருடைய சொத்தைச் சட்டத்தின் அதிகாரமின்றிப் பறிக்கக் கூடாது என்பதாகும். அதேபோல், பொது நோக்கத்திற்காகத் தனியார் சொத்தைக் கட்டாயமாகக் கையகப்படுத்தும்போது, அதற்கான சட்ட அடிப்படையும் இழப்பீடு தொடர்பான ஏற்பாடும் இருக்க வேண்டும் என்ற அரசியல் சட்டப் பாதுகாப்பும் வழங்கப்பட்டது.

ஏன் இந்த இரண்டு பிரிவுகளும் முக்கியமானவை?

உறுப்பு 19(1)(f) மற்றும் உறுப்பு 31 ஆகிய இரண்டும் சேர்ந்து பார்த்தால், சுதந்திர இந்தியாவின் ஆரம்பகால அரசியல் சட்டம் தனியார் சொத்துரிமைக்கு மிகவும் வலுவான அரசியல் சட்டப் பாதுகாப்பை வழங்கியிருந்தது என்பது தெளிவாகிறது. ஒருபுறம் உறுப்பு 19(1)(f) ஒரு குடிமகனுக்கு சொத்தைப் பெறுதல், வைத்திருத்தல், மாற்றுதல் ஆகியவற்றை அடிப்படை உரிமையாக வழங்கியது. மறுபுறம் உறுப்பு 31, அரசின் கையகப்படுத்துதல் அதிகாரத்திற்கு அரசியல் சட்ட வரம்புகளை ஏற்படுத்தியது.

குடிமக்களின் சொத்துரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் இந்த உறுப்பு 19(1)(f) மற்றும் உறுப்பு 31 ஆகிய இரண்டையும் அரசியல் சட்டத்தில் இப்போது தேடினால் கிடைக்காது. அவை நீக்கப்பட்டுவிட்டன. ஏனென்று பார்ப்போம்.

மேற்கூறப்பட்ட இந்த உரிமைகள் நிலச் சீர்திருத்தம் போன்ற சமூகநீதித் திட்டங்களுடன் நேரடியாக மோதின. பொதுநலன்களுக்காகச் செல்வந்தர்களின் நிலங்களைக் கையகப்படுத்த அரசு முயன்றபோது மேற்கண்ட உறுப்புகள் அதற்குத் தடையாக இருந்தன.

நிலச் சீர்திருத்தச் சட்டத்தின் கீழ் மேற்கொள்ளப்பட்ட நடவடிக்கைகளை எதிர்த்துத் தொடரப்பட்ட வழக்குகளில் உறுப்புகள் 19(1)(f) மற்றும் 31 முக்கியமான அரசியல் சட்ட ஆயுதங்களாக மாறின. சட்டமன்றம் சமூக மற்றும் பொருளாதார மாற்றங்களை ஏற்படுத்த முயன்றது; மறுபுறம், சொத்து உரிமையாளர்கள் தங்களுடைய அடிப்படை உரிமைகளைப் பாதுகாக்க நீதிமன்றங்களை அணுகினர்.

இதனால் இந்திய அரசியல் சட்டத்தின் ஆரம்பகால வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான பதற்றம் உருவானது: தனிநபரின் சொத்துரிமையா, அல்லது சமூக மற்றும் பொருளாதார மறுசீரமைப்புக்கான அரசின் அதிகாரமா? இந்த மோதல் பல அரசியல் சட்டத் திருத்தங்களுக்கும் உச்சநீதிமன்றத் தீர்ப்புகளுக்கும் வழிவகுத்தது.

இந்தப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண அரசியலமைப்பில் பல்வேறு திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. முதல் அரசியல் சட்டத் திருத்தம் (1951) உறுப்புகள் 31A மற்றும் 31B ஆகியவற்றை அறிமுகப்படுத்தியது; நிலச் சீர்திருத்தம் போன்ற சட்டங்களை நீதிமன்றச் சவால்களிலிருந்து பாதுகாப்பதே அதன் முக்கிய நோக்கங்களில் ஒன்றாக இருந்தது. பின்னர் அரசியல் சட்டத்தின் நான்காவது திருத்தம் (1955), பதினேழாவது திருத்தம் (1964) போன்ற திருத்தங்கள் சொத்துரிமை மற்றும் நிலச் சீர்திருத்தம் தொடர்பான அரசின் அதிகாரத்தை மேலும் வலுப்படுத்தின.

உறுப்புகள் 31A மற்றும் 31B ஏன் உருவாக்கப்பட்டன?

இதன் பின்னணி மிகவும் முக்கியமானது. இந்திய அரசியல் சட்டம் அமலுக்கு வந்த பிறகு, பல மாநிலங்கள் ஜமீன்தாரி ஒழிப்பு மற்றும் நிலச் சீர்திருத்தச் சட்டங்களை இயற்றின. பெரிய நில உரிமையாளர்கள் அந்தச் சட்டங்களை அடிப்படை உரிமைகளின் அடிப்படையில் நீதிமன்றங்களில் சவால் செய்தனர்.

இதனால் அரசாங்கத்தின் முன் ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுந்தது:

“சமூக மற்றும் பொருளாதார மாற்றத்திற்காகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கம் இயற்றும் சட்டங்களை, தனிநபரின் ‘அடிப்படை உரிமைகள்’ அடிப்படையில் நீதிமன்றம் தடுக்க முடியுமா?”

இந்தப் பிரச்சினைக்கான அரசியல் சட்டப் பதிலாகவே 1951-ஆம் ஆண்டு அரசியல் சட்ட (முதல் திருத்த) சட்டம் மூலம் உறுப்பு 31A மற்றும் உறுப்பு 31B ஆகியவை சேர்க்கப்பட்டன. அதே திருத்தத்தின் மூலம் ஒன்பதாவது அட்டவணை உருவாக்கப்பட்டது.

இந்திய அரசியல் சட்டத்தின் ஒன்பதாம் அட்டவணை, ஜமீன்தாரி ஒழிப்பு மற்றும் நிலச் சீர்திருத்தச் சட்டங்கள் அடிப்படை உரிமைகளை மீறுகின்றன என்ற காரணத்தால் நீதிமன்றத்தில் செல்லாததாக அறிவிக்கப்படுவதைத் தடுப்பதே இதன் ஆரம்ப நோக்கமாகும். இந்த அட்டவணையில் உள்ள சட்டங்களின் அடிப்படையில் நிலத்தை அரசு கையகம் செய்தால் அதை எதிர்த்து நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர முடியாது.

உறுப்பு 31A — குறிப்பிட்ட சட்டங்களை அடிப்படை உரிமைகளிலிருந்து பாதுகாத்தல்

உறுப்பு 31A-வின் முக்கிய நோக்கம், குறிப்பிட்ட வகையான சட்டங்கள் உறுப்பு 14 மற்றும் உறுப்பு 19 வழங்கிய அடிப்படை உரிமைகளின் அடிப்படையில் செல்லாது என நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடுப்பதைத் தடுப்பதாகும். குறிப்பாக, நிலத்தின் மீதான உரிமைகள் அல்லது நலன்கள் (எஸ்டேட்) அல்லது அதில் உள்ள உரிமைகளை அரசு கையகப்படுத்துதல், அத்தகைய சொத்துரிமைகளை மாற்றுதல் அல்லது அழித்தல், ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்குச் சொத்தை அரசு நிர்வகித்தல், நிறுவனங்களின் ஒன்றிணைப்பு, சில சுரங்கம் அமைத்தல்/அதற்கான உரிமையை மாற்றுதல் அல்லது ரத்து செய்தல் போன்ற சமூக–பொருளாதார மறுசீரமைப்புச் சட்டங்களுக்கு இது பாதுகாப்பு வழங்குகிறது.

31A(1)-ன் முக்கிய கூறு

ஒரு சட்டம் அல்லது சட்டத்தின் கீழ் செய்யப்பட்ட நடவடிக்கை, உறுப்பு 14 அல்லது உறுப்பு 19 வழங்கும் உரிமைகளுக்கு முரணாக உள்ளது என்ற காரணத்தால் மட்டுமே செல்லாது என்று கூற முடியாத வகையில் உறுப்பு 31A பாதுகாப்பை வழங்குகிறது. குறிப்பாக, நிலத்தின் மீதான உரிமைகள் அல்லது நலன்கள் (எஸ்டேட்) தொடர்பான உரிமைகளை அரசு கையகப்படுத்துதல் அல்லது மாற்றுதல் போன்ற நடவடிக்கைகளைப் பாதுகாக்கும் நோக்கத்தில் இவை இருந்தன.

இதன் பின்னணியில் முக்கியமாக இருந்தது ஜமீன்தாரி ஒழிப்பு மற்றும் நிலச் சீர்திருத்தம். நிலச் சீர்திருத்தச் சட்டங்கள் சொத்துரிமையைப் பாதிப்பதாகக் கூறி நீதிமன்றங்களில் அவற்றை எதிர்த்து வழக்கு தொடரப்பட்ட நிலையில், சமூக மாற்றத்திற்கான சட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்த அரசுக்கு அரசியல் சட்டப் பாதுகாப்பு தேவைப்பட்டது.

31A-ன் விரிவாக்கம்

பின்னர் பல்வேறு அரசியல் சட்டத் திருத்தங்கள் மூலம் உறுப்பு 31A-வின் பாதுகாப்பு விரிவுபடுத்தப்பட்டது. குறிப்பாக நிலச் சீர்திருத்தம், நில உரிமை மறுசீரமைப்பு மற்றும் சில பொருளாதார மறுசீரமைப்புச் சட்டங்கள் தொடர்பான அரசின் நடவடிக்கைகளுக்கு இது முக்கியமான பாதுகாப்பாக மாறியது.

இதனால் உறுப்பு 31A-ஐ ஒரு வகையில் “சமூக–பொருளாதார மாற்றத்திற்காக அடிப்படை உரிமைகளின் நீதிமன்றப் பாதுகாப்பை ஓரளவு கட்டுப்படுத்திய ஏற்பாடு” என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

உறுப்பு 31B-ன் தனிச்சிறப்பு, அது குறிப்பிட்ட சட்டங்களை நேரடியாகப் பாதுகாப்பதற்குப் பதிலாக, ஒன்பதாவது அட்டவணையில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள சட்டங்கள் மற்றும் விதிமுறைகளுக்கு அரசியல் சட்டப் பாதுகாப்பை வழங்குவதாகும்.

உறுப்பு 31B-ன் அடிப்படைக் கருத்து:

ஒன்பதாவது அட்டவணையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள சட்டங்கள் மற்றும் விதிமுறைகள், அவை Part III-ல் வழங்கப்பட்டுள்ள அடிப்படை உரிமைகளுக்கு முரணாக உள்ளன என்ற காரணத்தால் மட்டும் செல்லாது அல்லது ஒருபோதும் செல்லாததாகக் கருதப்படாது.

அதாவது, ஒரு சட்டம் அடிப்படை உரிமைகளுக்கு எதிரானது என்று கூறி அதை எதிர்த்து நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடரப்பட்டாலும், அந்தச் சட்டம் ஒன்பதாவது அட்டவணையில் சேர்க்கப்பட்டிருந்தால் உறுப்பு 31B அதன் செல்லுபடியாக்கத்திற்கு ஒரு சிறப்பு அரசியல் சட்டப் பாதுகாப்பை வழங்கியது.

இதற்கிடையில் உச்சநீதிமன்றமும் சொத்துரிமையின் அரசியல் சட்டப் பாதுகாப்பின் எல்லைகளைப் பற்றி பல முக்கிய தீர்ப்புகளை வழங்கியது. இதனால் சட்டமன்றத்தின் சமூகப் புரட்சித் திட்டங்களுக்கும் நீதித்துறையின் அடிப்படை உரிமைப் பாதுகாப்பிற்கும் இடையே தொடர்ந்து மோதல் ஏற்பட்டது.

44வது திருத்தம் — சொத்துரிமையின் நிலைமாற்றம்

இந்த நீண்டகால மோதலுக்கு ஒரு முக்கியமான அரசியல் சட்ட முடிவாக அமைந்தது அரசியல் சட்ட (44வது திருத்த) சட்டம், 1978. இந்தத் திருத்தத்தின் மூலம் உறுப்பு 19(1)(f) நீக்கப்பட்டது. அதேபோல் உறுப்பு 31இன் சொத்துரிமை தொடர்பான ஏற்பாடுகளும் நீக்கப்பட்டன. இதன் மூலம் சொத்துரிமை அடிப்படை உரிமை என்ற அந்தஸ்தை இழந்தது.

ஆனால் சொத்துரிமை முழுமையாக அரசியலமைப்பிலிருந்து அழிக்கப்படவில்லை. 44வது திருத்தத்தின் மூலம் உறுப்பு 300A சேர்க்கப்பட்டது. அது கூறுகிறது:

சட்டம் அளிக்கும் அதிகாரத்தின்படி அல்லாமல், எந்த ஒரு நபரிடமிருந்தும் அவரது சொத்துப் பறிக்கப்படக்கூடாது.

இதன் மூலம் சொத்துரிமை அடிப்படை உரிமை என்ற நிலையிலிருந்து அரசியல் சட்ட உரிமை என்று மாற்றப்பட்டது.

(நபர் என்ற சொல் மனிதர்களை மட்டுமே குறிப்பதல்ல; அச்சொல் அரசு, அரசு அமைப்புகள், அரசு நிறுவனங்கள், உள்ளாட்சி அமைப்புகள், பதிவு செய்யப்பட்ட சொசைட்டி, அறக்கட்டளைகள், சட்டரீதியாகப் பதிவு செய்யப்பட்ட தனியார் வணிக நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்கும்).

ஏன் சொத்துரிமை அடிப்படை உரிமையிலிருந்து நீக்கப்பட்டது?

இதற்குப் பின்னால் ஒரு முக்கியமான கொள்கை இருந்தது. சுதந்திரத்திற்குப் பிந்தைய இந்திய அரசு சமூக மற்றும் பொருளாதார நீதியை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு புதிய சமூக அமைப்பை உருவாக்க முயன்றது. நிலச் சீர்திருத்தம், ஜமீன்தாரி ஒழிப்பு, நில மறுபகிர்வு, தேசியமயமாக்கல் போன்ற நடவடிக்கைகள் இதன் ஒரு பகுதியாக இருந்தன. சொத்துரிமை அடிப்படை உரிமையாக இருந்தபோது, இத்தகைய நடவடிக்கைகள் நீதிமன்றங்களில் தொடர்ந்து எதிர்க்கப்பட்டன. எனவே, அரசின் சமூகப் பொருளாதாரக் கொள்கைகளைச் செயல்படுத்துவதற்கு அதிகமான சட்டமன்ற அதிகாரம் தேவைப்பட்டது என்ற கருத்து வலுப்பெற்றது.

44வது திருத்தத்தின் அணுகுமுறை

இதனால், “சொத்துரிமை முக்கியமற்றது” என்பதல்ல. மாறாக, மற்ற அடிப்படை உரிமைகளுக்கு வழங்கப்படும் அதே அளவிலான அரசியல் சட்டப் பாதுகாப்பு சொத்துரிமைக்குத் தேவையில்லை; சமூக மற்றும் பொருளாதார மறுசீரமைப்பிற்காகச் சட்டமன்றத்திற்கு அதிக அதிகாரம் தேவை என்ற நிலைப்பாடாகும்.

இதை இன்னும் ஆழமாகப் பார்த்தால், உறுப்பு 19(1)(f) மற்றும் உறுப்பு 31-ன் நீக்கத்தின் வரலாறு ஒரு முக்கியமான கேள்வியை எழுப்புகிறது: அரசியல் சட்டம் யாருடைய சொத்தைப் பாதுகாக்கிறது? சொத்துரிமை “தனிநபர் சுதந்திரம்” என்ற மொழியில் எழுதப்பட்டிருந்தாலும், சமூகத்தில் ஏற்கனவே பெருமளவு நிலம் மற்றும் சொத்து வைத்திருந்தவர்களுக்கே அதன் நடைமுறைப் பயன் அதிகமாக இருந்திருக்க முடியுமா? மறுபுறம், அந்த உரிமையை பலவீனப்படுத்தியது உண்மையில் நிலமற்றவர்கள் மற்றும் ஏழைகளுக்கு அதிகாரத்தை மாற்றியதா?

இந்தக் கோணத்தில் பார்த்தால், உறுப்பு 19(1)(f)-ன் நீக்கத்தை வெறும் “சொத்துரிமை குறைக்கப்பட்டது” என்று மட்டும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. அது இந்திய அரசியல் சட்டத்தின் அடிப்படையில் நடைபெற்ற ஒரு பெரிய மாற்றம்: தனியார் சொத்துரிமையை வலுவாகப் பாதுகாக்கும் அரசியல் சட்டத்திலிருந்து, சமூக மற்றும் பொருளாதார மறுசீரமைப்பிற்காக அரசுக்கு அதிக இடமளிக்கும் அரசியல் சட்டத்தை நோக்கிய மாற்றம். ஆனால் அந்த மாற்றத்தின் பலன்கள் உண்மையில் யாரைச் சென்றடைந்தன என்பது தனியான, மிகவும் முக்கியமான அரசியல் – பொருளாதாரக் கேள்வியாகும்.

மூல அரசியல் சட்டத்தில் உறுப்பு 19(1)(f) மற்றும் உறுப்பு 31 ஆகியவை தனியார் சொத்துரிமைக்கு வலுவான பாதுகாப்பை வழங்கின. ஆனால் நிலச் சீர்திருத்தச் சட்டங்கள் அந்தப் பாதுகாப்புடன் மோதியபோது, 31A மற்றும் 31B மூலம் அரசியலமைப்பே சமூக மறுசீரமைப்பிற்காக அந்தப் பாதுகாப்பின் எல்லையை மாற்றியது.

இப்போது சில கேள்விகள் எழுவது தவிர்க்க இயலாது.

1. ஜமீன்தாரி முறையை ஒழித்தபின் அதிகாரம் உண்மையில் யாரிடம் சென்றது?

சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு ஜமீன்தாரி ஒழிப்பு ஒரு புரட்சிகரமான சட்ட நடவடிக்கையாக இருந்தது. நிலத்தின் மீது இடைத்தரகர்களாக இருந்த ஜமீன்தார்களின் சட்ட அதிகாரம் அகற்றப்பட்டது.

ஜமீன்தாரின் சட்ட உரிமை அகற்றப்பட்டாலும், கிராமப்புற சமூகத்தில் நிலம், சாதி, கடன், அரசியல் செல்வாக்கு ஆகியவை ஒன்றோடொன்று இணைந்திருந்தன. எனவே நில உரிமை மாற்றம் மட்டும் சமூக அதிகாரத்தை முற்றிலும் மாற்றவில்லை.

இதனால் முதல் பாடம் கிடைக்கிறது:

‘சட்டம் ஒரு பழைய அதிகார அமைப்பை ஒழிக்க முடியும்; ஆனால் அந்த அதிகாரத்தை உருவாக்கும் சமூக உறவுகளை மட்டும் சட்டத்தால் உடனடியாக அழிக்க முடியாது.’

2. நிலச் சீர்திருத்தம்: சட்டத்தின் வெற்றியும் சமூகத்தின் தோல்வியும்

நில உச்சவரம்பு, குத்தகை விவசாயிகளின் பாதுகாப்பு, நிலமற்றவர்களுக்கு நிலம் வழங்குதல் போன்றவை அடுத்த கட்டமாக வந்தன.

ஆனால் நிலச் சீர்திருத்தத்தின் விளைவு இந்தியா முழுவதும் ஒரே மாதிரியாக இல்லை. சில மாநிலங்களில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்கள் ஏற்பட்டாலும், பல இடங்களில் பெரிய நிலவுரிமையாளர்கள் சட்டத்தின் விதிவிலக்குகள், நிலப் பிரிவுகள், பினாமி ஏற்பாடுகள் மற்றும் நிர்வாகச் சிக்கல்களைப் பயன்படுத்தித் தங்கள் பொருளாதார நிலையைப் பாதுகாத்தனர்.

சட்டத்தைப் பயன்படுத்தும் திறனே சமமாக இல்லாதபோது, “சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமம்” என்ற கோட்பாடு நடைமுறையில் வேறுபட்ட விளைவுகளை ஏற்படுத்தலாம்.

3. பசுமைப் புரட்சி: நிலச் சீர்திருத்தத்திலிருந்து உற்பத்தி மையப்படுத்தலுக்கு

1960களுக்குப் பிறகு பசுமைப் புரட்சி இந்திய விவசாயத்தில் மிகப்பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது. உயர் விளைச்சல் விதைகள், பாசனம், உரங்கள், பூச்சிக்கொல்லிகள், இயந்திரமயமாக்கல் ஆகியவை விவசாய உற்பத்தியை அதிகரித்தன.

இது உணவு பாதுகாப்புக்கு முக்கியமான பங்களிப்பைச் செய்தது. ஆனால் வேறு ஒரு கேள்வி எழுகிறது:

இந்த புதிய விவசாய தொழில்நுட்பத்தை யார் அதிகமாகப் பயன்படுத்த முடிந்தது?

பாசனம், முதலீடு, இயந்திரங்கள், கடன் மற்றும் சந்தை அணுகல் ஆகியவை அதிகமாகக் கிடைத்த நிலவுரிமையாளர்கள் மற்றும் வளமுள்ள விவசாயிகள் அதிகப் பயன் பெற்றனர். சிறு மற்றும் குறு விவசாயிகளுக்கு அதே அளவிலான முதலீட்டு திறன் இருக்கவில்லை.

இதனால் “நிலம்” மட்டுமல்ல, உற்பத்தி செய்யும் திறனே ஒரு புதிய சொத்தாக மாறியது.

4. 1991: பொருளாதாரத் தாராளமயமாக்கலும் புதிய சொத்து அரசியலும்

1991க்குப் பிறகு இந்திய பொருளாதாரத்தில் தாராளமயமாக்கல், தனியார்மயமாக்கல், உலகமயமாக்கல் ஆகியவை வேகமடைந்தன.

இதன் பின்னர் நிலம் வெறும் விவசாய வளமாக மட்டும் பார்க்கப்படவில்லை.

அது, தொழிற்சாலை நிலம் → SEZ → நகர விரிவாக்கம் → நெடுஞ்சாலை → சுரங்கம் → துறைமுகம் → மின் திட்டம் → ரியல் எஸ்டேட் → தொழில்துறை வழித்தடம் என்ற பல்வேறு பொருளாதார பயன்பாடுகளுக்கான வளமாக மாறியது.

இதுவே நமது “யாருக்கானது இந்தியா?” என்ற கேள்வியில் ஒரு மிகப்பெரிய திருப்புமுனை.

ஜமீன்தாரி காலத்தில் கேள்வி, “நிலம் யாருடையது?” என்றிருந்தது. தாராளமயமாக்கலுக்குப் பிறகு கேள்வி, “நிலத்தை எந்தப் பயன்பாட்டிற்காக யார் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்?” என்று மாறுகிறது.

5. நிலக் கையகப்படுத்தல்: பொதுநலமா? வளர்ச்சியா?

அரசு ஒரு நிலத்தைக் கையகப்படுத்தும்போது, அதன் பின்னால் பொதுநல நோக்கம் இருப்பதாகச் சட்டம் கூறலாம். சாலை, ரயில், அணை, தொழிற்சாலை, மின் நிலையம் போன்ற திட்டங்களுக்கு நிலம் தேவைப்படலாம்.

ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான கேள்வி எழுகிறது:

“பொதுநலம்” என்று யார் வரையறுக்கிறார்கள்?

ஒரு விவசாயியின் பார்வையில் அவரது நிலம் அவரது வாழ்வாதாரம், குடும்ப வரலாறு, சமூக அடையாளம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையாக இருக்கலாம். ஒரு அரசின் பார்வையில் அதே நிலம் “வளர்ச்சிக்குத் தேவையான நிலம்” ஆக இருக்கலாம். ஒரு நிறுவனத்தின் பார்வையில் அது “தொழில்துறை முதலீட்டிற்கான சொத்து” ஆக இருக்கலாம்.

எனவே, ஒரே நிலத்திற்கு மூன்று சட்ட/அரசியல் அர்த்தங்கள் உருவாகின்றன.

6. சிறப்பு பொருளாதார மண்டலம் (SEZ): நிலத்தின் புதிய அரசியல்

சிறப்பு பொருளாதார மண்டலம் (Special Economic Zones) இந்தியாவில் முதலீடு, ஏற்றுமதி மற்றும் தொழில் வளர்ச்சிக்கான கருவியாக முன்வைக்கப்பட்டன. ஆனால் சில பகுதிகளில் SEZகளுக்காக விவசாய நிலங்கள் கையகப்படுத்தப்பட்டபோது, "வளர்ச்சி யாருக்காக?" என்ற கேள்வி எழுந்தது.

நிலத்தை இழந்த விவசாயிக்கு இழப்பீடு வழங்கப்படலாம். ஆனால் இழப்பீடு பெற்றுவிட்டால், அவர் இழந்தது வெறும் “சொத்து” மட்டும்தானா?

அவர் இழப்பது வாழ்வாதாரம், சமூக உறவுகள், உள்ளூர் பொருளாதாரம், தலைமுறைகளின் நிலத் தொடர்பு, எதிர்கால வருமான வாய்ப்பு ஆகியவையாகவும் இருக்கலாம்.

எனவே ஒரு நிலத்தின் சந்தை மதிப்பும் சமூக மதிப்பும் சமமாகவோ, இணையாகவோ இருப்பதில்லை.

7. இயற்கை வளங்கள்: புதிய “ஜமீன்தார்களை” உருவாக்கியதா?

நிலத்திலிருந்து அடுத்த கட்டமாக நாம் காடு, நீர், கனிமம், கடற்கரை, இயற்கை வளங்கள் ஆகியவற்றைப் பார்க்க வேண்டும்.

சுரங்க உரிமைகள், கனிம வளங்கள், நீர்வளப் பயன்பாடு போன்றவை தனியார் மற்றும் அரசுத் துறைகளுக்கு இடையே புதிய அதிகார உறவுகளை உருவாக்குகின்றன.

இங்கே உறுப்பு 39(b) மீண்டும் முக்கியமாகிறது. அரசியல் சட்டம் சமூகத்தின் பொருள் வளங்கள் பொதுநலனைப் பூர்த்தி செய்யும் வகையில் பகிர்ந்தளிக்கப்பட வேண்டும் என்ற இலக்கை முன்வைக்கிறது.

ஆனால் நமக்கு இயல்பாக எழும் கேள்வி இதுதானே!?

“இயற்கை வளம் சட்டப்படி யாருடைய கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறது?” என்பதைக் காட்டிலும் “அந்த வளத்திலிருந்து உருவாகும் பொருளாதார பலன் யாரிடம் குவிகிறது?” என்பதாகும்.

8. கார்ப்பரேட் சொத்து: ஜமீன்தாரின் புதிய வடிவமா?

இங்கே மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். ஒரு நிறுவனம் என்பது ஜமீன்தாரின் புதிய வடிவம் என்று நேரடியாகச் சொல்வது வரலாற்று ரீதியாகவும் சட்ட ரீதியாகவும் சரியான ஒப்புமை அல்ல.

ஆனால் ஆய்வுக்காக ஒரு ஒப்புமையை முன்வைக்கலாம்:

ஜமீன்தார் காலம்:

நிலம் → உரிமை → அதிகாரம் → வருமானம்.

நவீன கார்ப்பரேட் காலம்:

மூலதனம் + நிலம் + தொழில்நுட்பம் + சந்தை + அரசின் கொள்கை → உற்பத்தி/வணிக அதிகாரம் → வருமானம்.

அதாவது அதிகாரத்தின் வடிவம் மாறியுள்ளது.

முன்பு அதிகாரம் தனிநபர் நிலவுரிமையாளரிடம் குவிந்திருக்கலாம். இன்று அது நிறுவனங்கள், முதலீட்டு நிறுவனங்கள், நிதி மூலதனம் மற்றும் பெரிய பொருளாதார நிறுவனங்களின் பல்வேறு வடிவங்களில் வெளிப்படலாம்.

9. இங்கே அரசியல் சட்டத்தின் பங்கு என்ன?

இந்த முழு வரலாற்றிலும் அரசியல் சட்டம் ஒரு போர்க்களம் போல செயல்படுகிறது.

ஒரு பக்கம், அடிப்படை உரிமைகள் — தனிநபர் சுதந்திரம் — சொத்து — சட்டப் பாதுகாப்பு என்று இருக்கிறது.

மறுபக்கம், சமூகநீதி — சமத்துவம் — உறுப்பு 39(b) — உறுப்பு 39(c) — வளங்களின் நியாயமான பகிர்வு என்று இருக்கிறது.

இவற்றுக்கு இடையில் அரசியல் சட்டம் தொடர்ந்து சமநிலையைத் தேடுகிறது.

இதனால் இந்திய அரசியல் சட்டத்தை வெறும் “உரிமைகளைப் பாதுகாக்கும் ஆவணம்” என்று மட்டுமே வாசிக்க முடியாது.

அது சமூக அதிகாரத்தை மறுவிநியோகிக்க முயலும் ஒரு ஆவணமாகவும், அதே நேரத்தில் ஏற்கனவே இருக்கும் சில அதிகார உறவுகளுக்குச் சட்டப்பூர்வ வடிவம் அளிக்கக்கூடிய ஒரு அமைப்பாகவும் இருக்கிறது.

10. இறுதி கேள்வி: ஜமீன்தார் போய்விட்டாரா?

இந்தக் கேள்விக்கு இரண்டு பதில்கள் உள்ளன.

சட்டரீதியாக — ஆம். ஜமீன்தாரி முறையிலான நிலவுரிமை கொள்கை ரீதியாக ஒழிக்கப்பட்டது; ஆனால் அதிகார உறவுகளின் அடிப்படையில், கதை முடிவடையவில்லை.

நில அதிகாரம் பல புதிய வடிவங்களை எடுத்தது. ஜமீன்தார் → பெரிய விவசாயி → நில மேம்பாட்டாளர் → தொழில்துறை நிறுவனம் → கார்ப்பரேட் முதலீடு என்று ஒரு நேர்கோட்டுப் பரிணாமம் நடந்தது என்று கூற முடியாது. ஆனால் நிலம் மற்றும் வளங்களின் மீது கட்டுப்பாடு, சமூக அதிகாரத்தின் முக்கிய ஆதாரமாகத் தொடர்ந்து இருந்து வருகிறது என்று ஆய்வு செய்ய முடியும்.

11. “யாருக்கானது இந்தியா?” — அடிப்படைச் சோதனை

“யாருக்கானது இந்தியா?” என்ற கேள்விக்கு அரசியல் சட்டம் ஒரே ஒரு பதிலை வழங்கவில்லை.

அது பல முரண்பாடுகளைக் கொண்ட ஒரு அரசியல் சட்ட சமரசத்தை உருவாக்கியுள்ளது. தனிநபர் சுதந்திரமும் சமூகநீதியும், தனியார் சொத்தும் பொதுநலமும், சந்தையும் அரசும், வளர்ச்சியும் சமத்துவமும் ஆகியவற்றுக்கு இடையே தொடர்ச்சியான இழுபறி உள்ளது.

சட்டத்தின் மொழி சமத்துவமாக இருக்கலாம்; ஆனால் சட்டம் செயல்படும் சமூகத்தின் அதிகார உறவுகள் சமமாக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. எனவே இந்திய அரசியல் சட்டத்தைப் புரிந்துகொள்ள, “சொத்து யாருடையது?” என்ற கேள்வியுடன் “சொத்தினால் உருவாகும் அதிகாரம் யாரிடம் உள்ளது?” என்ற கேள்வியையும் கேட்க வேண்டும்.

இறுதியில், “யாருக்கானது இந்தியா?” என்பது வெறும் அரசியல் முழக்கம் அல்ல. அது இந்திய அரசியல் சட்டத்தின் ஆழமான சமூகநீதிக் கேள்வியாகும். இந்தியாவின் நிலம், நீர், காடு, கனிமம், உழைப்பு, செல்வம் மற்றும் உற்பத்தி வளங்கள் சிலரின் பொருளாதார அதிகாரத்தைப் பெருக்குவதற்காகவா, அல்லது ஒவ்வொரு குடிமகனும் கண்ணியத்துடனும் சம வாய்ப்புடனும் வாழ்வதற்காகவா? என்ற கேள்விக்கான பதிலில்தான் “இந்தியா யாருக்கானது?” என்ற கேள்வியின் உண்மையான அரசியல் சட்டத்தின் சாரம் இருக்கிறது.

1991க்குப் பிறகு இந்தியப் பொருளாதாரம்: தாராளமயமாக்கல், தனியார்மயமாக்கல் மற்றும் அரசின் மாறும் பங்கு

1991ஆம் ஆண்டு இந்தியப் பொருளாதார வரலாற்றில் ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமைந்தது. கடுமையான அந்நியச் செலாவணி நெருக்கடி, அதிகரித்த நிதிப் பற்றாக்குறை, வெளிநாட்டுக் கடன் சுமை உள்ளிட்ட காரணங்களால் இந்தியா தீவிரமான பொருளாதார நெருக்கடியை எதிர்கொண்டது. இதன் பின்னணியில் பிரதமர் பி.வி. நரசிம்மராவ் தலைமையிலான அரசு, நிதியமைச்சர் டாக்டர் மன்மோகன் சிங் வழியாக புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையை அறிமுகப்படுத்தியது. பொதுவாக இது தாராளமயமாக்கல் (Liberalisation), தனியார்மயமாக்கல் (Privatisation), உலகமயமாக்கல் (Globalisation) – LPG என அழைக்கப்படுகிறது.

இந்த மாற்றம் வெறுமனே சில பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் பங்குகளைத் தனியாருக்கு விற்பனை செய்த நிகழ்வு அல்ல. பொருளாதாரத்தில் அரசின் பங்கு, தனியார் மூலதனத்தின் பங்கு, வெளிநாட்டு முதலீடு, தொழில் தொடங்குவதற்கான கட்டுப்பாடுகள், உள்கட்டமைப்பு வளர்ச்சி, பொதுச் சேவைகள் மற்றும் அரசின் பொறுப்பு ஆகிய அனைத்தையும் இது மாற்றியமைத்தது.

இந்த அம்சங்கள் குறித்து அடுத்த அத்தியாயத்தில் பார்ப்போம்.

- பி.சுந்தரராஜன், வழக்குரைஞர்