இந்திய ஜனநாயகத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியில் "கூட்டணி அரசியல்" என்பது தவிர்க்க முடியாத ஒரு முக்கிய அத்தியாயம். ஒருகாலத்தில் தேசியக் கட்சிகள் மட்டுமே அரசியல் திசையை நிர்ணயித்த நிலையில், இன்று மாநிலக் கட்சிகள், பிராந்திய இயக்கங்கள், சமூக அடையாள அரசியல், மொழி மற்றும் சாதி சார்ந்த அமைப்புகள் எனப் பல்வேறு அரசியல் சக்திகள் இந்திய அரசியலின் போக்கை நிர்ணயிக்கும் அளவுக்கு வளர்ந்துள்ளன. இந்த மாற்றத்திற்குப் பின்னால் கூட்டணி அரசியலின் தாக்கம் மிகப் பெரியது.
ஒரு தனிக் கட்சியால் பெரும்பான்மையைப் பெற்று ஆட்சியமைக்க முடியாத சூழல் உருவானபோது, பல்வேறு அரசியல் சக்திகள் ஒன்றிணைந்து ஆட்சியமைக்கும் நடைமுறை உருவானது. ஜனநாயகத்தின் பார்வையில் இது வரவேற்கத்தக்க மாற்றமாக இருந்தாலும், அரசியல் நெறிமுறைகள், கொள்கை உறுதிப்பாடு, சிறிய கட்சிகளின் எதிர்காலம் மற்றும் மக்களின் அரசியல் நம்பிக்கை ஆகியவற்றின் மீது இது ஏற்படுத்திய தாக்கம் குறித்து ஆழமாகச் சிந்திக்க வேண்டிய அவசியம் உள்ளது.
கூட்டணி அரசியல், இதற்கு முன்பு அதிகார மையங்களில் ஒலிக்காத பல குரல்களை தேசிய அரசியலுக்குள் கொண்டுவந்தது. மாநிலங்களின் தேவைகள், மொழி உரிமைகள், விவசாயிகள், தொழிலாளர்கள், ஒடுக்கப்பட்ட சமூகங்கள், பிராந்திய வளர்ச்சி போன்ற பல்வேறு பிரச்சினைகள் தேசிய அளவில் விவாதிக்கப்படத் தொடங்கின. சிறிய கட்சிகளுக்கும் நிர்வாகத்தில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அதிகாரம் ஒரே கட்சியின் கைகளில் குவியாமல், பல தரப்பினரின் ஆலோசனையுடன் முடிவுகள் எடுக்கப்படும் அரசியல் சூழல் உருவானது. இதன் மூலம் இந்திய கூட்டாட்சித் தத்துவமும் நடைமுறையில் வலுப்பெற்றது.
ஆனால், கூட்டணி அரசியலின் மறுபக்கம் அதே அளவு சிக்கலானது. தேர்தலுக்கு முன்பு ஒன்றையொன்று கடுமையாக விமர்சித்த கட்சிகள், தேர்தலுக்குப் பிறகு அதிகாரத்தைப் பகிர்ந்து கொள்வது இன்று சாதாரண அரசியல் நிகழ்வாகிவிட்டது. இதனால், அரசியல் என்பது கொள்கைக்கான போராட்டமா அல்லது அதிகாரத்தை அடைவதற்கான கணிதமா என்ற கேள்வி இயல்பாகவே மக்களின் மனதில் எழுகிறது.
சிறிய கட்சிகளின் வளர்ச்சியில் கூட்டணி அரசியல் முக்கிய பங்கு வகித்தது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. ஆனால், அதே கூட்டணிதான் பல சிறிய கட்சிகளின் தனித்துவமான அடையாளத்தையும் மெதுவாக மங்கச் செய்திருக்கிறது. தொடர்ந்து பெரிய கட்சிகளின் நிழலில் இயங்கும் நிலையில், அவர்களின் கொள்கைகள் மக்களிடம் சென்று சேராமல் போகின்றன. தேர்தல் நேரங்களில் பெரிய கட்சியின் வாக்கு வங்கியை மட்டுமே நம்பும் நிலை உருவாகிறது. அதன் விளைவாக, தனித்து நிற்கும் அரசியல் தன்னம்பிக்கையும், மக்கள் ஆதரவும் படிப்படியாகக் குறையத் தொடங்குகிறது.
ஒரு சமூக இயக்கமோ அல்லது கொள்கை அடிப்படையிலான கட்சியோ அதிகாரத்தில் பங்கேற்பது தவறல்ல. ஆனால், அதிகாரத்தில் நீடிப்பதற்காகத் தனது அடிப்படைக் கொள்கைகளையே விட்டுக்கொடுக்கும்போது அதன் அரசியல் இருப்பே கேள்விக்குறியாகிறது. மக்கள் ஒரு கட்சியை அது வகித்த பதவிக்காக நினைவில் வைத்திருக்க மாட்டார்கள்; அது எந்தச் சூழலிலும் எடுத்த உறுதியான நிலைப்பாட்டிற்காகத்தான் நினைவில் வைத்திருப்பார்கள்.
கூட்டணி அரசியலின் மற்றொரு முக்கியமான முரண்பாடு, வெவ்வேறு கொள்கை அடிப்படையில் உருவான கட்சிகள் ஒரே கூட்டணியில் இணையும்போது உருவாகும் சிந்தனைச் சிக்கலாகும். விவசாயிகளின் உரிமைகளை முன்னிறுத்தும் ஒரு கட்சியும், தொழில்துறை முதலீடுகளையும் பொருளாதார வளர்ச்சியையும் வலியுறுத்தும் மற்றொரு கட்சியும் ஒரே கூட்டணியில் இடம்பெறும்போது, நிலக் கையகப்படுத்தல், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு, தொழில் விரிவாக்கம் போன்ற முக்கியக் கொள்கை விவகாரங்களில் கருத்து வேறுபாடுகள் உருவாகுவது இயல்பானது.
அதேபோல், சமூக நீதி, சாதியப் பாகுபாடு, சாதிய வன்கொடுமைகள், ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைகள், மத நல்லிணக்கம், உணவுப் பழக்கவழக்கங்களை மையமாகக் கொண்டு நடைபெறும் கும்பல் வன்முறைகள் போன்ற சமூக மற்றும் மனித உரிமை சார்ந்த பிரச்சினைகளிலும் கூட்டணிக் கட்சிகளின் நிலைப்பாடுகள் வெவ்வேறாக இருக்கலாம். இத்தகைய சூழல்களில் ஒவ்வொரு கட்சியும் தங்களது அடிப்படைக் கொள்கைகளை முழுமையாக வெளிப்படுத்த முடியாத நிலை உருவாகிறது. கூட்டணியைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற அரசியல் அவசியம் காரணமாக, கருத்து வேறுபாடுகள் வெளிப்படையாக விவாதிக்கப்படாமல் சமரசத்தின் பெயரில் ஒதுக்கப்படுகின்றன. சில நேரங்களில் வெளிப்படையாக எதிர்க்க வேண்டிய பிரச்சினைகளில்கூட அமைதி காக்கும் நிலை உருவாகிறது. இதனால் மக்களின் நலனுக்காக உறுதியுடன் பேச வேண்டிய கட்சிகள், கூட்டணியின் நிலைத்தன்மையைக் காக்கும் கட்டாயத்தில் மௌனம் சாதிக்கின்றன. இந்த நிலையே கூட்டணி அரசியலில் கொள்கை வெற்றிடத்தை உருவாக்கும் முக்கிய காரணிகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படுகிறது.
இதனுடன் தொடர்புடைய மற்றொரு கவலைக்குரிய போக்கு, ஆளும் கட்சியின் ஒவ்வொரு முடிவையும் விமர்சனமின்றி ஆதரிக்கும் "முட்டுக்கொடை அரசியல்" ஆகும். கூட்டணி உடைந்துவிடுமோ, ஆட்சிப் பொறுப்பை இழந்துவிடுமோ, அமைச்சரவைப் பதவி பறிபோகுமோ என்ற அச்சம் காரணமாக, சில சிறிய கட்சிகள் ஆளும் கட்சியின் முடிவுகளை ஆராய்ந்து விமர்சிப்பதற்குப் பதிலாக அனைத்தையும் ஆதரிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்படுகின்றன. தவறான கொள்கைகளுக்குக்கூட எதிர்ப்புக் குரல் எழுப்பத் தயங்கும் இந்த மனநிலை, ஜனநாயகத்தில் கூட்டணிக் கட்சிகள் வகிக்க வேண்டிய சமநிலைப் பொறுப்பைப் பலவீனப்படுத்துகிறது. ஆட்சியில் பங்கேற்பது என்பது ஆளும் கட்சியின் ஒவ்வொரு முடிவுக்கும் நிபந்தனையற்ற ஒப்புதல் அளிப்பது அல்ல; மக்களின் நலனுக்கு எதிரான எந்த நடவடிக்கையையும் துணிச்சலுடன் சுட்டிக்காட்டும் அரசியல் நேர்மையைக் காப்பதே உண்மையான கூட்டணித் தர்மமாகும்.
கொள்கை முரண்பாடுகளை வெளிப்படையாக விவாதிக்கத் தயங்கும் அரசியல் கலாசாரமே, பின்னர் முட்டுக்கொடை அரசியலுக்கு வழிவகுக்கிறது. விமர்சனத்தைத் தவிர்க்கும் கூட்டணி காலப்போக்கில் கொள்கைகளை இழக்கிறது; கொள்கைகளை இழக்கும் கூட்டணி இறுதியில் மக்களின் நம்பிக்கையையும் இழக்கிறது. எனவே கூட்டணி அரசியல் ஆரோக்கியமாக இருக்க வேண்டுமெனில், கூட்டணிக்குள் கருத்து வேறுபாடுகளையும் கொள்கை விமர்சனங்களையும் ஜனநாயகத்தின் இயல்பான அங்கமாக ஏற்றுக்கொள்ளும் அரசியல் பண்பாடு உருவாக வேண்டும். அப்போதுதான் கூட்டணி என்பது வெறும் அதிகாரப் பகிர்வாக அல்லாமல், பொறுப்புணர்வுடன் செயல்படும் ஜனநாயக அமைப்பாக வளர முடியும்.
கூட்டாட்சி அமைப்பும் கூட்டணி அரசியலும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்தவை என்றாலும், நடைமுறையில் பல முரண்பாடுகள் வெளிப்படுகின்றன. மத்திய அரசில் கூட்டணிக் கட்சியாக இருக்கும் ஒரு மாநிலக் கட்சி, தனது மாநிலத்தில் அதே மத்திய அரசின் கொள்கைகளை எதிர்க்க வேண்டிய நிலை உருவாகும்போது, அது அரசியல் மற்றும் நிர்வாக ரீதியாக இரட்டை நிலைப்பாட்டில் சிக்கிக்கொள்கிறது. மாநில உரிமைகள், நிதி ஒதுக்கீடுகள், வளர்ச்சித் திட்டங்கள் போன்ற விவகாரங்களில் அரசியல் சமரசங்கள் கூட்டாட்சியின் உண்மையான நோக்கத்தை மங்கச் செய்யும் அபாயம் தொடர்ந்து நிலவுகிறது.
இந்தச் சூழல் இன்றைய இளைய தலைமுறையின் அரசியல் புரிதலிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. தேர்தலுக்கு முன்பு எதிரிகளாக இருந்த கட்சிகள், தேர்தலுக்குப் பிறகு கூட்டணி அமைத்து ஆட்சியமைப்பதைப் பார்க்கும்போது, "கொள்கைகள் என்பது நிலையான நம்பிக்கைகள் அல்ல; சூழ்நிலைக்கேற்ப மாறக்கூடியவை" என்ற எண்ணம் அவர்களிடம் உருவாகிறது. சமூக ஊடகங்களின் வேகமான தகவல் பரிமாற்றம், அரசியலை ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பைவிட உடனடி உணர்ச்சிகளின் அடிப்படையில் கருத்துகளை உருவாக்கும் மனநிலையை அதிகரித்துள்ளது. இதன் விளைவாக, கொள்கை அரசியலைவிடத் தலைவர் மைய அரசியல், குறுகிய கால அரசியல் நிகழ்வுகள், இணைய விவாதங்கள் ஆகியவை அதிக முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. இது ஜனநாயகத்தின் எதிர்காலத்திற்கு ஆரோக்கியமான அறிகுறி அல்ல.
கூட்டணி அரசியலின் வெற்றியோ தோல்வியோ, ஆட்சியில் எத்தனை கட்சிகள் இடம்பெறுகின்றன என்பதனால் தீர்மானிக்கப்படுவதில்லை. அந்தக் கூட்டணியில் இடம்பெறும் கட்சிகள் தங்களது கொள்கை அடையாளத்தை எவ்வளவு நேர்மையாகப் பாதுகாக்கின்றன என்பதே அதன் உண்மையான அளவுகோலாகும். கருத்து வேறுபாடுகளை வெளிப்படுத்துவதால் கூட்டணி பலவீனமடைவதில்லை; மாறாக, ஜனநாயகத்தின் உயிரோட்டம் வெளிப்படுகிறது. ஆனால் விமர்சனமற்ற ஒற்றுமை, கேள்வியற்ற ஆதரவு, அதிகாரத்தைப் பாதுகாப்பதற்காக மௌனம் காக்கும் அரசியல் ஆகியவை கூட்டணியை வெளிப்படையாக வலுவாகக் காட்டினாலும், அதன் ஜனநாயக அடித்தளத்தை மெதுவாக அரித்துவிடுகின்றன.
அரசியல் என்பது வெறும் தேர்தல் வெற்றிக்கான கருவி அல்ல; அது சமூக மாற்றத்திற்கான பொறுப்பு. கூட்டணி என்பது அந்தப் பொறுப்பை நிறைவேற்றும் ஒரு அரசியல் வழிமுறையாக இருக்கலாம். ஆனால் அந்த வழிமுறையே இலக்காக மாறிவிட்டால், அரசியலின் உயிர் மங்கிவிடும். சிறிய கட்சிகளும் சமூக இயக்கங்களும் அதிகாரத்தில் பங்கேற்பதோடு மட்டுமல்லாமல், தங்களது கொள்கை, அடையாளம் மற்றும் மக்கள் நம்பிக்கையைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பையும் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.
கூட்டணிகள் தேர்தல்களை வெல்ல உதவலாம்; ஆனால் கொள்கைகள்தான் வரலாற்றை வெல்லும். அதிகாரம் தற்காலிகம்; அடையாளமும் கொள்கையும் நிரந்தரம். அவற்றைக் காக்கத் தவறும் கூட்டணிகள் ஆட்சியைப் பெறலாம்; ஆனால் மக்களின் மனதை இழந்துவிடும். இன்று இந்திய அரசியல் எதிர்கொள்ளும் மிக முக்கியமான கேள்வி, கூட்டணிகள் எத்தனை அமைக்கப்படுகின்றன என்பது அல்ல; அந்தக் கூட்டணிகள் ஜனநாயகத்தை வலுப்படுத்துகின்றனவா அல்லது கொள்கைகளை பலவீனப்படுத்துகின்றனவா என்பதுதான். அந்தக் கேள்விக்கான நேர்மையான பதில்தான் இந்திய ஜனநாயகத்தின் எதிர்காலத்தையும், கூட்டணி அரசியலின் தரத்தையும் தீர்மானிக்கும்.
- கோபி சேகுவேரா