“தூய்மை” என்ற சொல் கேட்கும்போது அது நன்மை, ஒழுக்கம், உயர்ந்த நிலை ஆகியவற்றைக் குறிக்கும் போலத் தோன்றலாம். ஆனால் “தூய்மைவாதம்” என்ற கருத்து, அரசியல் மற்றும் சமூக தளங்களில் செயல்படும் போது, அது ஒரு ஆபத்தான கருவியாக மாறுகிறது. மனித சமூகம் பல்வகைமை, கலப்பு, பரிமாற்றம் ஆகியவற்றின் மேல் கட்டியமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. அந்த அடிப்படையை மறுக்கும் எந்தக் கருத்தும், மனித குலத்தின் இயல்புக்கு எதிரானதாகவே இருக்கிறது. குறிப்பாக சாதி, இனம், மொழி, திருமணம் போன்ற தளங்களில் செயல்படும் தூய்மைவாதம், மனிதர்களை பிரித்து, அவர்களுக்கிடையே செயற்கையான எல்லைகளை உருவாக்குகிறது. அந்த எல்லைகளை “பாதுகாப்பது” என்ற பெயரில் தான் வெறுப்பும், வன்முறையும், இறுதியில் ஆணவக் கொலைகளும் நிகழ்கின்றன.‌

தூய்மைவாதம், வெளிப்படையாக ஒரு ஒழுக்கக் கோட்பாட்டைப் போல தோன்றினாலும், அதன் உள்ளார்ந்த நோக்கம் “எது சரி, எது தவறு” என்பதை ஒரே தரப்பினரால் நிர்ணயிக்கச் செய்வதாகும். இதன் மூலம் சமூகத்தில் அதிகாரம் சிலரிடம் மட்டுமே சிக்கி விடுகிறது. அரசியல் வரலாற்றைப் பார்த்தால், தூய்மைவாதத்தின் பெயரில் பல்வேறு பிரிவினைகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளன—மொழி, மதம், இனத்துவம் போன்ற அடிப்படைகளில் மனிதர்கள் பிரிக்கப்பட்டுள்ளனர். உலக வரலாற்றில் மிகக் கொடூரமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தியது — இனத் தூய்மைவாதம். மனித இனங்களில் “மேலான இனம்”, “தாழ்ந்த இனம்” என்று பிரித்து பார்க்கும் மனநிலை, ஆயிரக்கணக்கான உயிர்களை பலிகொண்டுள்ளது. இந்த சிந்தனை, அறிவியல் ஆதாரமற்றதோடு மட்டுமல்ல; மனித குலத்தின் அடிப்படை சமத்துவத்தையே மறுக்கும் ஒரு வன்முறை அரசியல்.

இனத் தூய்மைவாதத்தின் அடிப்படை வாதம் என்னவென்றால், ஒரு குறிப்பிட்ட இனம் அல்லது சமூகக் குழு “சுத்தமானது”, “மேம்பட்டது”, “ஆட்சிக்குரியது” என்பதாகும். இதன் மூலம் மற்ற இனங்கள் அச்சுறுத்தலாக சித்தரிக்கப்படுகின்றன. இந்த சிந்தனை, தேசியவாதத்தின் தீவிர வடிவங்களுடனும், பாசிச அரசியலுடனும் இணையும் போது, அது மிகப்பெரிய மனிதாபிமான பேரழிவுகளுக்கு வழிவகுக்கிறது.

உலக வரலாற்றில் இதற்கான மிகப்பெரிய உதாரணம் The Holocaust. Adolf Hitler தலைமையிலான நாசி அரசியல், “ஆரிய இன தூய்மை” என்ற பெயரில் யூதர்கள், ரோமா மக்கள், மாற்றுத்திறனாளிகள் உள்ளிட்ட கோடிக்கணக்கான மக்களை அழித்தது. “ஒரு இனம் மற்ற இனங்களை விட உயர்ந்தது” என்ற நம்பிக்கை, எவ்வளவு பெரிய மனிதவெறிக்குத் தள்ளும் என்பதை உலகம் அப்போது பார்த்தது. இனத் தூய்மைவாதம் வெறும் கருத்தியல் அல்ல; அது மனித உயிர்களை அழிக்கும் ஒரு அரசியல் ஆயுதம்.

ஆனால் இந்த சிந்தனை கடந்த காலத்திலேயே முடிந்து போகவில்லை. இன்றும் பல நாடுகளில் குடியேற்ற எதிர்ப்பு அரசியல், மத வெறுப்பு, நிறவெறி போன்ற வடிவங்களில் இனத் தூய்மைவாதம் உயிருடன் உள்ளது. “நமது மக்கள்”, “நமது இரத்தம்”, “நமது அடையாளம்” என்பதைக் காப்பது என்ற பெயரில், மற்றவர்களை அந்நியர்களாகவும் ஆபத்தானவர்களாகவும் சித்தரிக்கும் அரசியல் தொடர்ந்து இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.

இந்த இனத் தூய்மைவாத மனநிலை, இந்திய சமூகத்தில் சாதி தூய்மைவாதத்துடன் மிகவும் நெருக்கமாக இணைகிறது. சாதி என்பது ஒரு சமூக அமைப்பாக இருந்தாலும், அது “பிறப்பின் சுத்தம்” என்ற கற்பனையை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது. அதனால் தான் சாதி கலப்பு திருமணங்கள் இன்னும் பல இடங்களில் எதிர்ப்பை சந்திக்கின்றன. “நமது சமூகத்தின் தூய்மை கெடுகிறது” என்ற மனநிலை, குடும்பங்களையும் சமூகங்களையும் வன்முறைக்கு தள்ளுகிறது.

திருமணங்களில் இந்த தூய்மைவாதம் மிக வெளிப்படையாக செயல்படுகிறது. காதல் என்பது மனிதர்களின் இயல்பான உணர்வு. ஆனால் தூய்மைவாதச் சமூகத்தில், காதலுக்கும் சாதி, இனம், மதம், மொழி போன்ற எல்லைகள் விதிக்கப்படுகின்றன. அந்த எல்லைகளை மீறுபவர்கள் “துரோகிகள்” என்று பார்க்கப்படுகிறார்கள். இதன் விளைவாக தான் ஆணவக் கொலைகள் நிகழ்கின்றன.

ஆணவக் கொலை என்பது ஒரே குடும்பத்தின் கோப வெடிப்பு அல்ல; அது ஒரு சமூகத்தின் கூட்டு மனநிலை. “எங்கள் கௌரவம்”, “எங்கள் இரத்தம்”, “எங்கள் இனத் தூய்மை” என்ற கற்பனைகளை காப்பாற்றுவதற்காக மனித உயிர் பலியிடப்படுகிறது. இங்கு “கௌரவம்” என்பது உண்மையில் மனிதாபிமானமற்ற ஆதிக்க அரசியலின் மறைமுக மொழி.

மொழித் தூய்மைவாதமும் இதே தர்க்கத்தை வேறு வடிவில் தொடர்கிறது. ஒரு மொழியை நேசிப்பது வேறு; மற்ற மொழிகளை வெறுப்பது வேறு. ஆனால் தூய்மைவாதம், மொழி அன்பை மொழி ஆதிக்கமாக மாற்றுகிறது. “எங்கள் மொழி மட்டும் தூய்மையானது” என்ற எண்ணம், பிறரை தாழ்வாகக் காணும் மனநிலையை உருவாக்குகிறது. இதுவும் சமூகப் பிரிவினையை தீவிரப்படுத்துகிறது.

உண்மையில் மனித சமூகம் என்பது கலப்பின் விளைவு. மொழிகள் கலந்தே வளர்ந்துள்ளன; கலாச்சாரங்கள் பரிமாற்றங்களின் மூலம் உருவாகியுள்ளன; மனித இனமே இடம்பெயர்வுகளின் வரலாறு. இந்த இயல்பான கலப்பை மறுத்து “தூய்மை” தேடுவது என்பது இயற்கையையே மறுப்பதாகும்.

அரசியல் தளத்தில், தூய்மைவாதம் மிகவும் ஆபத்தான வடிவம் எடுக்கும். இது பெரும்பாலும் “நாம்” மற்றும் “அவர்கள்” என்ற பிரிவினையை உருவாக்குகிறது. அந்தப் பிரிவினை, சமூக ஒற்றுமையை உடைத்து, வெறுப்பு மற்றும் வன்முறைக்கு வழிவகுக்கிறது. வரலாற்றில் பல முறை, “சுத்தமான சமூகம்” அல்லது “மூல அடையாளத்தை காப்பது” என்ற பெயரில் மனிதர்களின் உரிமைகள் பறிக்கப்பட்டுள்ளன. இதனால் ஏற்பட்டது முன்னேற்றமல்ல; மாறாக மனிதாபிமானத்தின் வீழ்ச்சி தான்.

மனித குலத்தின் எதிர்காலம், தூய்மைவாதத்தில் இல்லை; பல்வகைமையை ஏற்றுக்கொள்வதில் தான் உள்ளது. மனிதர்களை பிறப்பின் அடிப்படையில் பிரிக்காமல், அவர்களின் சுதந்திரத்தையும் சமத்துவத்தையும் மதிக்கும் சமூகமே நாகரிகமான சமூகம். காதல், திருமணம், மொழி, அடையாளம் — இவை அனைத்தும் மனிதர்களின் சுய விருப்பங்களாக இருக்க வேண்டும்; சமூக கட்டுப்பாடுகளாக அல்ல.

இன்றைய உலகில், முன்னேற்றம் என்பது திறந்த மனப்பான்மை, ஏற்றுக்கொள்ளுதல், பரிமாற்றம் ஆகியவற்றின் மூலம் மட்டுமே சாத்தியமாகிறது. தூய்மைவாதம், இந்த மூன்றையும் மறுக்கும் ஒரு சிந்தனை. அது கடந்த காலத்தை ஒரு நிலையான வடிவில் உறையவைத்து, எதிர்காலத்தை மறுக்கும்.

இனத் தூய்மைவாதம், சாதித் தூய்மைவாதம், மொழித் தூய்மைவாதம் — இவை அனைத்தும் இறுதியில் ஒரே வேரில் இருந்து வளர்கின்றன: “மற்றவர்களை ஏற்க மறுக்கும்” மனநிலை. அந்த மனநிலையை உடைக்காமல், மனித சமூகம் உண்மையான சுதந்திரத்தையும் சமத்துவத்தையும் அடைய முடியாது.

தூய்மைவாத அரசியலின் முதல் ஆயுதம் — பயம். “நமது கலாச்சாரம் அழிகிறது”, “நமது மக்கள் குறைந்து போகிறார்கள்”, “வெளியிலிருந்து வந்தவர்கள் நம்மை மாற்றுகிறார்கள்” போன்ற அச்ச உணர்வுகள் திட்டமிட்டு உருவாக்கப்படுகின்றன. அந்தப் பயத்தின் மூலம் மக்கள் தங்கள் அடையாளத்தை இறுகப் பற்றிக்கொள்ளத் தூண்டப்படுகிறார்கள். பின்னர் அந்த அடையாள அரசியல், வெறுப்பாக மாற்றப்படுகிறது.

இதன் காரணமாக தான் உலகம் முழுவதும் தீவிர தேசியவாத அரசியல் வளர்ந்துள்ளது. “ஒரே நாடு, ஒரே மொழி, ஒரே மதம், ஒரே கலாச்சாரம்” என்ற கோஷங்கள், ஜனநாயக பன்முகத்தன்மைக்கு எதிரான தூய்மைவாத கோஷங்களாகவே செயல்படுகின்றன. வேறுபாடுகள் கொண்ட மக்களை ஒன்றிணைப்பதற்குப் பதிலாக, “யார் உண்மையான குடிமகன்?” என்ற கேள்வியை எழுப்பும் அரசியல் இது.

இன்றைய தூய்மைவாத அரசியல், பழைய பாசிச அரசியலின் நவீன வடிவமாகவே பார்க்கப்படுகிறது. முன்பு இது வெளிப்படையான இனவெறி அல்லது மதவெறி மொழியில் பேசப்பட்டது. இன்று அது “தேசிய பாதுகாப்பு”, “குடும்ப மதிப்புகள்”, “கலாச்சார பாதுகாப்பு” போன்ற மென்மையான சொற்களின் பின்னால் மறைந்து வருகிறது.

இந்த அரசியல் மிக தீவிரமாக செயல்படும் இடம் — பெண்களின் உடலும், திருமணமும். ஏனெனில் எந்த தூய்மைவாத அரசியலும் “இரத்தத்தின் தொடர்ச்சி” மீது கவனம் செலுத்தும். அதனால் தான் காதல், திருமணம், பெண்களின் சுய விருப்பம் ஆகியவை சமூகக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வரப்படுகின்றன. “யாரை காதலிக்கலாம்?”, “யாரை திருமணம் செய்யலாம்?” என்பதைக் கூட சமூகம் தீர்மானிக்க முயல்கிறது.

இந்தியச் சூழலில், சாதித் தூய்மைவாதம் இதன் முக்கிய வடிவமாக உள்ளது. சாதி என்பது வெறும் சமூக அடுக்குமுறை அல்ல; அது “பிறப்பின் தூய்மை” மீது கட்டப்பட்ட அரசியல் அமைப்பு. அதனால் தான் சாதி கலப்பு திருமணங்கள் இன்னும் பல இடங்களில் ஆபத்தான செயலாகக் கருதப்படுகின்றன. இங்கு காதல் கூட அரசியலாகிறது. ஒரு தலித் இளைஞன் உயர்சாதிப் பெண்ணை காதலிப்பது, அல்லது மாறாக நிகழ்வது, தனிப்பட்ட உறவாக அல்ல — “சாதி எல்லையை மீறும் குற்றமாக” பார்க்கப்படுகிறது. இதுவே ஆணவக் கொலைகளின் அடிப்படை மனநிலை.

இன்றைய தூய்மைவாத அரசியல், சமூக ஊடகங்களின் வளர்ச்சியால் இன்னும் தீவிரமடைந்துள்ளது. முன்பு குடும்பங்கள் மற்றும் உள்ளூர் சமூகங்களில் மட்டுமே இருந்த வெறுப்புகள், இன்று டிஜிட்டல் உலகில் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட அரசியலாக மாறியுள்ளன. “நமது அடையாளத்தை காப்போம்” என்ற பெயரில் வெறுப்பை பரப்பும் குழுக்கள் உருவாகின்றன. தவறான தகவல்கள், வரலாற்று திரிப்புகள், சதி கதைகள் ஆகியவை தொடர்ந்து பரப்பப்படுகின்றன. இந்த பிரச்சாரங்கள் மக்கள் மனதில் ஒரு நிரந்தர அச்சத்தையும் கோபத்தையும் உருவாக்குகின்றன.

மொழித் தூய்மைவாதமும் இன்றைய அரசியலில் ஒரு முக்கிய கருவி. ஒரு மொழியை நேசிப்பது இயல்பானது. ஆனால் “எங்கள் மொழி மட்டும் உயர்ந்தது”, “பிற மொழிகள் ஆபத்து” என்ற அரசியல் உருவானவுடன், அது கலாச்சார ஆதிக்கமாக மாறுகிறது. மொழி அன்பு, மொழி வெறுப்பாக மாற்றப்படுகிறது.

அதேபோல் மதத் தூய்மைவாதம், “உண்மையான விசுவாசிகள்” மற்றும் “அந்நியர்கள்” என்ற பிரிவினையை உருவாக்குகிறது. இதன் மூலம் குடியுரிமை, வேலை, கல்வி, திருமணம் போன்ற அடிப்படை உரிமைகளும் கூட அடையாள அடிப்படையில் பார்க்கப்படத் தொடங்குகின்றன.

தூய்மைவாத அரசியலின் மிகப் பெரிய அபாயம் என்னவென்றால், அது மனிதர்களை மனிதர்களாக பார்க்காது. அவர்கள் எந்த சாதி, எந்த மதம், எந்த மொழி, எந்த இனம் என்பதையே முதலில் பார்க்கிறது. மனிதாபிமானத்தை விட அடையாளத்தை மேலே நிறுத்துகிறது. இதனால் சமூகத்தில் இயல்பான உறவுகள் கூட சந்தேகத்துடன் பார்க்கப்படுகின்றன. ஆனால் மனித வரலாறு என்ன சொல்கிறது? மனித முன்னேற்றம் எப்போதும் கலப்பின் மூலமே நடந்துள்ளது. மொழிகள் கலந்தே வளர்ந்தன. கலாச்சாரங்கள் பரிமாறிக்கொண்டே உருவாகின. மக்கள் இடம்பெயர்ந்தார்கள். காதலித்தார்கள். திருமணம் செய்தார்கள். புதிய சமூகங்களை உருவாக்கினார்கள். “தூய்மை” என்பது அரசியல் கற்பனை; “கலப்பு” தான் மனித வரலாற்றின் உண்மை.

எனவே, இன்றைய தூய்மைவாத அரசியலை எதிர்ப்பது என்பது வெறும் கருத்தியல் போராட்டம் அல்ல; அது மனித சுதந்திரத்தை பாதுகாக்கும் போராட்டம். காதலிக்கிற உரிமை, திருமணம் செய்கிற உரிமை, தன் அடையாளத்தைத் தேர்வு செய்கிற உரிமை, வேறுபாடுகளோடு வாழ்கிற உரிமை — இவை அனைத்தையும் பாதுகாப்பதே ஜனநாயகத்தின் மையம்.

தூய்மைவாத அரசியல் மனிதர்களை பயத்தின் மூலம் கட்டுப்படுத்த விரும்புகிறது. ஆனால் ஜனநாயகம் மனிதர்களை நம்பிக்கையின் மூலம் இணைக்கிறது. அந்த நம்பிக்கையை காக்கும் வரை தான் மனித சமூகம் உண்மையான அர்த்தத்தில் நாகரிகமாக இருக்கும்.

- கோபி சேகுவேரா