ஜெஃப்ரி எப்ஸ்டீன் தொடர்பான ஆவணங்கள் அவ்வப்போது வெளியிடப்படுவது, உலகளாவிய அதிகார வர்க்கத்தினர் மிகவும் கவனமாகப் பேணி வந்த 'மறதி' நிலையை மீண்டும் ஒருமுறை நிலைகுலையச் செய்துள்ளது. "எப்ஸ்டீன் கோப்புகள்" (Epstein Files) என்று அழைக்கப்படுபவை வெறும் ஒரு கோப்போ அல்லது வில்லன்களின் பட்டியலோ அல்ல; அவை மின்னஞ்சல்கள், விமானப் பயணப் பதிவுகள், நீதிமன்ற சாட்சியங்கள், முகவரிப் புத்தகங்கள் மற்றும் புலனாய்வு அறிக்கைகள் அடங்கிய ஒரு பிரம்மாண்டமான ஆவணக் காப்பகம். பல தசாப்தங்களாக ஒரு தொடர் பாலியல் குற்றவாளியைப் பாதுகாக்க செல்வமும், அரசியலும், நிறுவனங்களும் எப்படி ஒன்றிணைந்து செயல்பட்டன என்பதை இந்த ஆவணங்கள் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகின்றன.

ஜெஃப்ரி எப்ஸ்டீன் ஒரு சாதாரண குற்றவாளி அல்ல. தெளிவற்ற பின்னணியைக் கொண்ட ஒரு நிதி ஆலோசகரான அவர் பில்லியனர்கள், அரச குடும்பத்தினர், அரசியல்வாதிகள், விஞ்ஞானிகள் மற்றும் பிரபலங்கள் என அனைத்துத் தரப்பினரிடமும் தடையின்றிப் பழகி வந்தார். வால் ஸ்ட்ரீட் அலுவலகங்கள் முதல் தனிப்பட்ட தீவுகள் வரை, ஐவி லீக் பல்கலைக்கழகங்கள் முதல் ஜனாதிபதி மாளிகைகள் வரை எப்ஸ்டீன் அதிகார மையங்களுக்கு மிக நெருக்கமானவராகத் திகழ்ந்தார். இந்தத் நெருக்கம் தற்செயலானதல்ல—அதுவே அவருக்குப் பாதுகாப்புக் கேடயமாக இருந்தது.

1990-களின் நடுப்பகுதியிலேயே சிறுவர் துஷ்பிரயோகம் குறித்த நம்பகமான புகார்கள் எழுந்தபோதிலும், எப்ஸ்டீன் அசாதாரணமான பாதுகாப்பை அனுபவித்தார். 2008-ஆம் ஆண்டில் புளோரிடாவில் அவர் செய்துகொண்ட 'குற்ற ஒப்புதல் ஒப்பந்தம்' (Plea deal), கடுமையான மத்திய அரசு விசாரணையில் இருந்து அவர் தப்பிக்க வழிவகை செய்தது. இது செல்வம் மற்றும் செல்வாக்கிற்கு முன்னால் நீதித்துறை எப்படி வளைகிறது என்பதற்கு ஒரு மிகச்சிறந்த உதாரணம். இந்த ஒப்பந்தம் அவருக்கு வழங்கப்பட்ட தண்டனையைக் குறைத்தது மட்டுமல்லாமல், பெயரிடப்படாத "கூட்டுக் குற்றவாளிகளுக்கு" (co-conspirators) பாதுகாப்பையும் அளித்தது; இது மௌனத்தை சட்டப்பூர்வமாக்கியதற்குச் சமம்.

2019-இல் நியூயார்க் கூட்டாட்சிச் சிறையில் எப்ஸ்டீன் மரணமடைந்தது (அதிகாரப்பூர்வமாக தற்கொலை என அறிவிக்கப்பட்டது), ஒரு முழுமையான பொது விசாரணையின் சாத்தியத்தை இல்லாமல் செய்தது. அதற்குப் பிறகு ஆவணங்கள் மெதுவாகவும், பல தடைகளைத் தாண்டியும் வெளியிடப்பட்டு வருகின்றன. குறிப்பாக 2024 முதல் 2026 தொடக்கம் வரை வெளியான ஆவணங்கள் பெரும் பொதுக் கொந்தளிப்பை ஏற்படுத்தியுள்ளன. இது வெறும் பெயர்களை மட்டும் வெளிப்படுத்தவில்லை; மாறாக, உயர்மட்ட அதிகார வர்க்கத்தினருக்கு தண்டனையிலிருந்து விலக்கு அளிக்கும் கலாச்சாரம் எவ்வளவு ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது என்பதையும் அம்பலப்படுத்துகிறது.

பலர் எதிர்பார்ப்பது போல, இதில் ஒரு குறிப்பிட்ட "வாடிக்கையாளர் பட்டியல்" (client list) எதுவும் இல்லை.

மாறாக, விமானப் பயணப் பதிவுகள், நாட்குறிப்புகள், மின்னஞ்சல்கள் மற்றும் சாட்சியங்களில் சிதறிக் கிடக்கும் குழப்பமான தொடர்புகளின் தடயங்களே உள்ளன. இது பல சக்திவாய்ந்த நபர்களை "வெறும் பழக்கம் மட்டுமே" என்று தற்காத்துக் கொள்ள அனுமதிக்கிறது. ஆனால், இது தனிநபர்களின் ஒழுக்கக்கேடு என்பதை விட, திட்டமிடப்பட்ட ஒரு துஷ்பிரயோகச் சந்தையாகவே (marketplace of abuse) செயல்பட்டது என்று பாதிக்கப்பட்டவர்கள் விவரிக்கின்றனர்.

சமீபத்திய வெளிப்பாடுகளில் மிகவும் அதிர்ச்சிகரமானது அரசின் செயல்பாடுகள்தான். ஆவணங்களை வெளியிடும்போது ஏற்பட்ட குளறுபடிகளால் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் பெயர்கள் கசிந்துள்ளன, அதே சமயம் செல்வாக்கு மிக்க ஆண்களின் பெயர்கள் தொடர்ந்து மறைக்கப்பட்டு வருகின்றன. தங்களை முதலில் எப்ஸ்டீனும் அவனது கூட்டாளிகளும் துஷ்பிரயோகம் செய்தார்கள், இப்போது நீதி வழங்க வேண்டிய நிறுவனங்கள் தங்களைக் கைவிடுகின்றன என்று பாதிக்கப்பட்டவர்கள் இதனை ஒரு "இரண்டாவது துரோகம்" எனச் சரியாகவே குறிப்பிடுகின்றனர்.

எப்ஸ்டீன் தனது அரசியல் நெருக்கடியைப் பயன்படுத்தி எல்லைகளைத் தாண்டி எப்படிச் செயல்பட்டார் என்பதையும் இந்தக் கோப்புகள் காட்டுகின்றன. இந்தியாவும் இந்த உலகளாவிய ஊழலின் விளிம்பிற்கு இழுக்கப்பட்டுள்ளது. சில இந்தியப் பொதுப் பிரமுகர்களின் பெயர்கள் இந்த ஆவணங்களில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இடம்பெற்றுள்ளன—சில நேரங்களில் நேரடித் தொடர்புகளாகவும், சில நேரங்களில் எப்ஸ்டீனின் வழக்கமான 'பெயர் சொல்லிப் பெருமைப்படும்' (name-dropping) பழக்கத்தாலும் இவை பதிவாகியுள்ளன. பெயர்கள் குறிப்பிடப்படுவதாலேயே அவர்கள் குற்றவாளிகள் என்று ஆகிவிடாது என்பதைத் தெளிவாகக் கூற வேண்டியது அவசியம். இருப்பினும், ஒரு தண்டனை பெற்ற பாலியல் குற்றவாளிக்குக் கண்டங்கள் தாண்டி அரசியல், தூதரக மற்றும் கார்ப்பரேட் வட்டாரங்களில் எப்படி இவ்வளவு எளிதாக அணுகல் கிடைத்தது என்று கேட்பது முக்கியமானது.

இந்தியப் பிரதமர் நரேந்திர மோடியைப் பொறுத்தவரை, அவருடன் எப்ஸ்டீன் தனிப்பட்ட ரீதியில் பழகியதற்கான எந்த ஆதாரமும் இந்தக் கோப்புகளில் இல்லை. 2017-ஆம் ஆண்டில் இஸ்ரேலுக்கான இந்தியாவின் தூதரக முயற்சிகளில் தான் செல்வாக்கு செலுத்தியதாக ஒரு வெளிநாட்டு அதிகாரிக்கு எப்ஸ்டீன் எழுதிய மின்னஞ்சலில் ஒரு குறிப்பு உள்ளது. இந்திய அரசாங்கம் இந்தக் கூற்றைத் தனது முக்கியத்துவத்தை மிகைப்படுத்திக் காட்ட முயன்ற ஒரு குற்றவாளியின் கற்பனை என்று நிராகரித்துள்ளது. தற்போதுள்ள ஆதாரங்களின் அடிப்படையில் அந்த நிராகரிப்பு நியாயமானதாகவே தோன்றுகிறது.

இருப்பினும், முதலீட்டு ஊக்குவிப்பு மற்றும் உயர்மட்ட ஆலோசனைகள் தொடர்பாகப் பல முக்கிய இந்தியத் தொழிலதிபர்கள் மற்றும் தூதரக அதிகாரிகளுடனான ஆவணப்படுத்தப்பட்ட தொடர்புகள் கவலையளிக்கின்றன. இவை சட்டப்படி குற்றமாக இல்லாவிட்டாலும், தார்மீக ரீதியாக ஒதுக்கி வைக்கப்பட வேண்டிய நபர்களுக்கு எவ்வளவு எளிதாக அதிகாரம் வழங்கப்படுகிறது என்ற சங்கடமான கேள்விகளை இவை எழுப்புகின்றன.

உலகளவில், "மரியாதைக்குரிய நெருக்கம்" (respectable proximity) என்ற கலாச்சாரத்தை மறுபரிசீலனை செய்ய எப்ஸ்டீன் கோப்புகள் கட்டாயப்படுத்தியுள்ளன. அதிகாரம் என்பது எத்தகைய தொடர்பையும் புனிதப்படுத்திவிடும் என்ற நம்பிக்கையே அது. உயர்மட்ட வட்டாரங்களில் நடக்கும் பாலியல் வன்முறை என்பது ஒரு மனிதாபிமானத்திற்கு எதிரான குற்றமாகப் பார்க்கப்படாமல், மேலாண்மை செய்யப்பட வேண்டிய ஒரு 'சங்கடமான விஷயமாகவே' நடத்தப்படுகிறது என்பதையும் இது காட்டுகிறது.

இந்தக் கேள்விகள் நேர்மையாக எதிர்கொள்ளப்படாவிட்டால், எப்ஸ்டீன் வழக்கு என்பது ஒரு தனிப்பட்ட சம்பவமாக மட்டும் இருக்காது. அது ஒரு முன்மாதிரியாகவே (template) மாறிவிடும்.

எப்ஸ்டீன் கோப்புகளின் உண்மையான முக்கியத்துவம் வெறும் கிசுகிசுக்களிலோ அல்லது அரசியல் பழிவாங்கல்களிலோ இல்லை. பணம் மௌனத்தை விலைக்கு வாங்கும், நிறுவனங்கள் வேட்டையாடுபவர்களைப் பாதுகாக்கும், மற்றும் பாதிக்கப்பட்டவர்களே ஆதாரங்களைச் சுமக்க வேண்டியிருக்கும் ஒரு உலக ஒழுங்கை அவை தோலுரித்துக் காட்டுகின்றன. இப்போது கேள்வி எப்ஸ்டீனை யாருக்குத் தெரியும் என்பதல்ல; மாறாக, அவரைத் தெரிந்திருப்பதும் அவரோடு பழகியதும் யாருக்கும் எந்தப் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாமல் இருப்பதை இத்தனை அமைப்புகள் எப்படி உறுதி செய்தன என்பதுதான்.

ஆங்கில மூலம்: பொன்.சந்திரன் (நன்றி: Countercurrents.org)

தமிழாக்கம்: பொன்.சந்திரன்; உதவி: நிவேதித்தா