இரண்டு என்ற எண்ணை
விரல்களால் குறித்துக் காட்டுவது போன்ற
இரண்டு ரூபாய் நாணயம் ஒன்று
கொஞ்சம் காலமாய் வைத்திருக்கிறேன்.

எங்கோ போய்விட்ட என் பூனைகுட்டிக்கும்
போன வாரம் இறந்துபோன என் கரப்பான்பூச்சிக்கும் பிறகு
அடிக்கடி நினைவில் வரத் துவங்கிவிட்டது இது.
கைப்பையை எடுக்கையில் சின்னதாய் சிரித்துக்கொண்டும்
திறக்கும்போதெல்லாம் பார்த்தபடியுமிருக்கிறேன்.

பேருந்துக்காய் காத்திருக்கும் இந்த நிமிடம்
ஏறியதும் நடத்துனரிடம் கொடுத்துவிட நினைத்திருக்கிறேன்.
கொடுக்கவேண்டுமெனத் தோன்றுகிறது.
கொடுக்கிறேன்.

உன்னிடம் ஏன் சொல்கிறேனெனத் தெரியவில்லை.
சொல்லவேண்டுமெனத் தோன்றுகிறது.
சொல்றேன்.