puthakam_dec10

தமிழ்ப் பதிப்புகளில் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் தொடர்ந்து ஈடுபட்டுள்ளனர். ‘தமிழ்த்தாத்தா’ உ.வே.சாமிநாதர் தொடங்கி, யாழ்ப்பாணம் ஆறுமுக நாவலர், சி.வை. தாமோதரம், ‘சக்தி’ வை. கோவிந்தன் வழியாக ‘வாசகர் வட்டம்’ லட்சுமி கிருஷ்ணமூர்த்தி, ஏ.கே. கோபாலன் பப்ளிஷர்ஸ் என்று வளர்ந்து சமகாலத்தில் நூற்றுக்கணக்கான பதிப்பகங்கள் செயல்பட்டு வருகின்றன. தமது வெளியீடுகளின் தேர்வில் ஆழ்ந்த கவனமும், அவற்றின் பயன்பாட்டில் மிகுந்த அக்கறையும் உடைய பதிப்பாளர்களின் எண்ணிக்கை மிகக்குறைவே. அத்தகைய பதிப்பாளர்களின் பரம்பரை ஒன்று, வாழையடி வாழையாகத் தமிழில் வேர்கொண்டு வளர்ந்து வந்திருக்கிறது. செழித்தோங்கி நிற்கிறது என்று இப்பிரிவைச் சொல்ல இயலவில்லை. ஆனால், அவ்வாறு செழித்துக் கிளைக்க வேண்டியது; அதற்கான எல்லாத்தகுதிகளும் இப்பதிப்பாளர்களுக்கு உண்டு.

‘சவுத் விஷன்’ பாலாஜியின் பதிப்புப் பணி தொடங்கியது ‘பாட்டாளிகளின் வெளியீடு’ பதிப்பகம் மூலமாக. அதைத் தொடர்ந்து சென்னை புக் ஹவுஸ், சென்னை புக்ஸ், சவுத் ஏஷியன் புக்ஸ் இப்போது சவுத் விஷன் என்பதாகப் பெயர்கள் மாறிக் கொண்டே வந்திருக்கின்றன. ஆனால் அவரது புத்தகங்களின் நோக்கும்-போக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட திசைவழியிலேயே தொடர்ந்து நடந்துவந்து கொண்டிருக்கின்றன. இடதுசாரி அரசியலை முன்னெடுத்துச் செல்வது என்பதே அத்திசை வழி. இந்திய மாணவர் சங்கப் பொறுப்பு, பின் பாட்டாளி வெளியீடு- பல்வேறு அமைப்புகளுடன் ‘இணைந்த புத்தக வெளியீடுகள்’, ஈழத்தமிழ் எழுத்தாளர்களுடன் இணைந்து அவர்களுடைய காத்திரமான பல புத்தகங்களை வெளிக்கொணர்வது ‘சாரதா’ என்ற கலை இலக்கிய மாத இதழின் வெளியீடு/விற்பனைப் பொறுப்பு; சிறந்த நூல்களை வெளியிட்டுப் பரவலாக வாசகர்களுக்கு அவை கிடைக்கச் செய்வதற்கு ‘மக்கள் பதிப்பு’களைக் குறைந்த விலையில் தருவது. இப்படியாக பாலாஜியின் பதிப்புநெறிகள் பன்முகத் தன்மை வாய்ந்தவை.

southvision_balajiதமிழ்ப் பதிப்பகங்களில், ‘பதிப்பாசிரியர்’ என்று ஒருவர் பொதுவாக இருப்பது இல்லை. அவ்வாறு பதிப்பாசிரியரும், காப்பி எடிட்டர் போன்றோரும் இருக்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்துபவர் பாலாஜி, இதில் அவர் தன்னளவில் சில முன்னோடி முயற்சிகளைச் செய்துமிருப்பவர். இனி - அவருடனான நேர்காணல். இரு அமர்வுகளாக மொத்தம் ஐந்துமணி நேரம் இந்த நேர்காணல் நீடித்தது. உடன் உரையாடியவர்கள் (க. நாகராஜன், ஜி. செல்வா) பாலாஜியின் சக பயணிகளாகவும், நீண்ட காலமாக அவரை நன்கறிந்தவர்களாகவும் அமைந்தது - பல அம்சங்களை ஆழமாகவும் அகலமாகவும் அலச உதவியது.

சந்திப்பு :கமலாலயன்

தமிழில் புத்தகங்களை வெளியிடுவது என்ற புள்ளியும் இந்திய மாணவர் சங்கச் செயல்பாடுகளும் எப்போது உங்களில் சங்கமித்தன? எது உங்களைப் பதிப்பாளர் ஆக்கியது?

எனது தந்தை வியாபாரத்தில் ஈடுபட்டிருந்தவர். எனது ஆரம்பக்கல்வி ஆங்கில வழியில்தான் அமைந்தது. கிறித்துவ நர்சரிப்பள்ளியில் 3-ம் வகுப்பு வரை படித்தேன். அடுத்து ஆங்கிலோ - இந்தியன் பள்ளியில் ஒரு வகுப்பு குறைவாகப் போய்ச் சேர்ந்தேன். அப்போது வந்திருந்த தலைமை ஆசிரியர், அடுத்து வருகிற கல்வியாண்டில் இரட்டைத் தேர்ச்சி அளிப்பதாக வாக்களித்தார். ஆனால், அந்த ஆண்டு பள்ளிக் கல்வி ஆய்வாளர் அலுவலகத்திலிருந்து இரட்டைத் தேர்ச்சி முறைக்குத் தடை வந்துவிட்டது. ஆகவே, இரண்டு வருடம் நேர்ந்த இத் தாமதத்தினால் வகுப்பிலேயே உயரமான மாணவன் நான். 8-ம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த போது பாதியிலேயே நின்றுவிட்டேன். ஆந்திர மாநில மெட்ரிக்குலேசன் தேர்வுக்கு பயிற்சி அளிக்கும் போஸ்டர் விளம்பரம் பார்த்தேன். ஆந்திர மெட்ரிக் எழுதுவதற்கு ஆயத்தமானேன். அப்போது தான் தமிழ் எஸ்.எஸ்.எல்.சி. பாடத்தைப் படித்தே தீரவேண்டிய நிர்ப்பந்தம் வந்தது. நான் ஆங்கிலோ இந்தியன் பள்ளியில் 8-ம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த போது அ, ஆ, தான் தெரிந்திருந்தது. எனவே எப்படித் தமிழில் எஸ். எஸ்.எல்.சி. பாடம் படிப்பது என்று பிரச்சனை எழுந்தது.

தமிழில் வேறு எதுவும் படிக்கவோ, ஒரு வாக்கியம் எழுதவோ கூட முடியாது. தேர்வில் வெற்றி பெறுவதற்கு, தமிழில் வாசிக்கவும் எழுதவும் ஓர் எளிதான வழியை அப்போதைய என் தமிழாசிரியர் கற்றுத் தந்தார். அவர் சொன்ன ஒரு யோசனைதான் தமிழில் நாவல்கள், சிறு கதைகள் படிப்பது போன்றவற்றில் என்னை ஈடுபடுத்தியது. அதன்பின் தமிழில் 70 மார்க் வரை எடுக்க முடிந்தது. பின்பு, பி.யூ.சி., வகுப்பில் அதே போல் தமிழ்ப்பாடம் வந்தது. அதே தமிழாசிரியர் பயிற்சி கொடுத்தார். பி.யூ.சி.யைக் கடந்து விட்டேன். அதன்பின் பி.காம். வகுப்பில் சேர்ந்தேன். ஏன் என்றால், அதில் தமிழ்ப்பாடம் படிக்க வேண்டியிருக்காது என்ற காரணத்தால்தான். அதன் பிறகு தமிழின் பக்கம் தலைவைத்துக் கூட படுக்கக் கூடாது என்று இருந்தேன்.

‘கம்யூனிஸ்ட் சீனா - இன்று’ என்றோர் ஆங்கிலப் புத்தகத்தைப் படிக்க நேர்ந்தது. எழுதியவர் பேராசிரியர் எஸ். சந்திரசேகர். அவர் மக்கள் தொகை ஆய்வில் துறை வல்லுநர். 1958-ம் ஆண்டு நவம்பர் - டிசம்பர் மாதங்களில் சீனத்தில் அவர் மேற்கொண்ட விரிவான சுற்றுப்பயணத்தின் பதிவுகளே இப்புத்தகம். அதன் முன்னுரையில் அவரே சொல்வது போல், ‘இது இன்றைய சமகால சீனத்தில் நான் என்ன பார்த்தேனோ-எதைக் கேட்டேனோ அவற்றின் பதிவுகள் அடங்கிய புத்தகம்; அவ்வளவுதான்.!’- அவர் புத்தகத்தை முடிக்கும் போது இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார்: “சீனாவின் மீது நேரு வைத்த பெரும் நம்பிக்கைக்குக் காரணம் - அவர் அமைதியை நேசித்தவர். ஆனால் அந்த நம்பிக்கை தவறான வகையில் வைக்கப் பட்டு விட்டது.

சீனாவைக் குறித்த இந்தியாவின் அயல்நாட்டுக் கொள்கை மாற்றியமைக்கப்பட வேண்டிய தருணம் இது. கம்யூனிஸ தத்துவம் என்கிற நோய் ஆழமாக வேரூன்றிவிட்ட இந்நிலையில், ஆசியாவில் எதிர்காலப் போராட்டம் என்பது இந்தியாவிற்கும் சீனாவிற்கும் இடையிலான சண்டையல்ல அது. ஜனநாயகமும் சுதந்திரமும் ஒரு பக்கமாகவும் கம்யூனிஸமும் அதன் அதிகாரத்துவமும் மற்றொரு பக்கமாகவும் நின்று போராடியாக வேண்டியதிருக்கும். இரண்டு நூற்றாண்டு ஐரோப்பிய ஏகாதிபத்தியத்தைத் தூக்கி எறிந்த நீடித்த போராட்டத்திற்குப் பின் ஆசியா இன்னொரு பயங்கர ஏகாதிபத்தியமான கம்யூனிஸத்திற்கு பலியாடாக மாறுமானால், அந்த நாள் ஆசியாவிற்கு ஒரு சோக நாள் ஆக அமையும்...’

இந்த மாதிரி முடிகிற கம்யூனிச எதிர்ப்பு நூலைப் படித்துதான் நான் கம்யூனிஸத் தத்துவத்தின் பால் ஈர்க்கப்பட்டேன். காரணம் கம்யூனிஸ்ட் சீனத்தின் சாதனைகள் அனைத்தையும் அந்த நூல் ஆசிரியர் மிக நேர்மையாகப் பதிவு செய்திருந்ததுதான். அதன்பின் இந்தியாவிற்கும் அந்தப் பாதைதான் ஏற்றது, சிறந்தது என்ற முடிவிற்கு வந்தேன்.

1970-ம் ஆண்டு வாக்கில் இளைஞர்கள் நடுவே சமூகமாற்றம் பற்றிய கனவுகளும், சிந்தனைகளும், தேடலும் ஏராளமாக இருந்தன. நாங்கள் ஒரு பத்து பதினைந்து பேர் தினசரி சந்திக்கும் வேளையில் எங்களுக்குத் தெரிந்த அளவு அரசியல் விவாதங்களை நடத்துவோம். கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்களில் சி.பி.ஐ யா, சி.பி.எம். மா, சி.பி.ஐ.எம்.எல். லா எது சரியான திசையில் போகிறது என்ற கேள்வி எழுந்தது. எங்கள் குழுவிலிருந்த ஒருவருக்கு பாலன் என்ற டீக் கடைக் காரரைத் தெரியும். அவரைப் போய் சந்தித்தோம். அவர் உடனே பி.ஆர். பரமேஸ்வரனை நாங்கள் சந்திப்பதற்கான ஏற்பாட்டைச் செய்தார். கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் வட்ட அலுவலகத்தில் நாங்கள் ஒரு பத்துப் பன்னிரண்டு பேர் கூடினோம்.

பி.ஆர்.பி. வகுப்பு நடத்தினர். கட்சியின் வரலாறும் - இந்திய, தமிழக வரலாறும் பற்றியது அந்த வகுப்பு. கொஞ்சம்தான் எங்களுக்குப் புரிந்தது. நான் கேட்டேன்: “ சி.பி.ஐ., சி.பி.எம்., சி.பி.ஐ.எம்.எல் - என்று மூன்று குழுவாகப் பிரிந்திரா விட்டால், இன்று இந்தியாவில் பலமான ஒரு இயக்கமாக கம்யூனிஸ்ட் இருந்திருக்காதா?” என்று. அதற்கு அவர் கூறிய பதில், “பிரிந்ததால்தான் இன்று ஒரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி என்று ஒன்றைப் பாதுகாத்து, முன்னேறவும் முடிகிறது. இல்லையேல் காங்கிரஸ் கட்சிக்குள் கரைந்து காணாமலே போயிருப்போம். இன்னொரு பக்கம் தீவிரவாதம் பேசி மக்களிடம் இருந்து பிரிந்து மறைந்திருப்போம்...”

இதற்குப் பின், இந்திய மாணவர் சங்கத்தைக் கட்டும் பணியில் ஈடுபட்டேன். வாசிப்பும் தீவிரமடைந்து வந்தது. 1974ஆம் ஆண்டு கல்கத்தாவில் நடைபெற்ற இந்திய மாணவர் சங்கத்தின் இரண்டாவது அகில இந்திய மாநாட்டில் பங்குபெற்றேன். அம்மாநாட்டின் தொடக்க உரையாற்றியவர் தோழர் பி. சுந்தரய்யா அவர்கள். அவரது உரை பல வெளிச்சங்களை எனக்குக் காட்டியது. 1975-1977-ம் வருடங்கள் அவசர நிலைக்காலம். அதன் பின் தோழர் இரா. பாண்டியன் அறிமுகமானார். அவரும், ஏ.தெ. சுப்பையன் மற்றும் சிதம்பரம் ஆகியோர் இணைந்து நடத்திக் கொண்டிருந்த “பாட்டாளிகள் வெளியீடு” பதிப்பகத்தில் நான் இணைந்தேன்.

ஏ.தெ. சுப்பையனின் ‘முறையீடு’தான் பாட்டாளிகள் வெளியீட்டின் முதல் நூல். அது ஒரு எதேச்சையான நிகழ்வு. ‘முறையீடு’ நூலை வெளியிடுவதற்காக, ஒரு மிகப்பெரிய இடதுசாரி இயக்கப் பதிப்பகத்தை ஹிணுகிu’ர்கள். அவர்கள் மறுத்துவிட்டதால், மேற்கண்ட மூவரும் சேர்ந்து ஆளுக்கு ஐநூறு ரூபாய் முதலீட்டில்தான் ‘முறையீடு’ வெளிவந்தது. அதன்பின் இரா. பாண்டியனுக்கு பேராசிரியர் க. கைலாசபதி அவர்கள் தொடர்பு கிடைத்தது. அவரின் ‘இலக்கியமும் திறனாய்வும்’ நூல் பாட்டாளிகள் வெளியிடாக வந்தது. அவசரநிலைக் காலத்தில் பி.ஆர். பரமேஸ்வரன் தலைமறைவாக இருந்தார்.

அப்போது அவர் ‘சிரஸ் மரனே’ என்ற நாவலைத் தமிழில் மொழி பெயர்த்தார். ‘வீர நினைவுகள்’ என்பது மாதிரியான ஒரு தலைப்பைக் கொடுத்திருந்தார். அந்தத் தலைப்பு சரியில்லை என்று கருதி பாண்டியன் ‘நினைவுகள் அழிவதில்லை’ என்று மாற்றினார். உண்மையில் ‘சிரஸ்மரனே’ என்றால் ‘அழியாத நினைவுகள்’ என்பதுதான் பொருள். நூல் வெளியீட்டு விழாவில் சிறப்புரையாற்றி தலைமை வகித்த தோழர் வி.பி.சிந்தன் இந்த அம்சத்தை சுட்டிக் காட்டினார். அதற்குப்பின், ‘பிணந்தின்னிகள்’, சோவியத் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி வரலாறு (போல்ஷ்விக்), நவ சீனப் புரட்சி வரலாறு, ஸ்டாலின் - மாவோ நூல்கள் என்று தொடர்ச்சியாகப் பல்வேறு நூல்களை வெளியிட்டு வந்தோம்.

அப்போது நீங்கள் பாட்டாளிகள் வெளியீடு மூலம் முன்பதிவுத் திட்டம் வாசகர்களின் வீட்டுக்குப் புத்தகங்களை வி.பி.பி. மூலம் அனுப்பி பணம் பெறுவது போன்ற முயற்சிகளை செய்தீர்கள் இல்லையா?

ஆம், ஆனால் அது வெற்றி பெறவில்லை. பல தடைகள். ஆனால் நான் பதிப்புலகில் தீவிரமாகத் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வந்தேன். அப்போது விமர்சன ரீதியில் திரும்பிப் பார்த்தால் அந்தக் காலகட்டத்தின் தேவைக்கேற்ப ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு, தமிழ்நாட்டு அரசியல் சமூகநிலை குறித்து நூல்கள் கொண்டு வரவில்லை. அப்படி வெளியிடத் தவறி விட்டோம். கோ.கேசவனின் ‘மண்ணும் மனித உறவுகளும்’, ‘இயக்கமும் இலக்கியப் போக்குகளும்’, க.கைலாசபதி, க.சிவத்தம்பி நூல்கள் இதில் விதிவிலக்கு.

ஆனால் சுற்றுச்சூழல், உலகமயமாக்கல், காட் ஒப்பந்தம், விதைகள் காப்புரிமை பற்றியெல்லாம் நீங்கள் ‘பூவுலகின் நண்பர்கள்’ அமைப்புடன் இணைந்து நிறையப் புத்தகங்கள் வெளியிட்டிருக்கிறீர்கள் இல்லையா?

சரிதான். ‘பூவுலகின் நண்பர்கள்’ குழுவில் முக்கிய மானவர்களான நெடுஞ்செழியன், குமாரசாமி உள்ளிட்டவர்களோடு சேர்ந்து ‘பசுமைப் புரட்சியின் வன்முறை’ நூலை முதலில் வெளியிட்டோம். அதை வெளியிடுவதில் சில பிரச்சனைகள் வரக்கூடும் என்ற தயக்கம் இருக்கத்தான் செய்தது. ஆனால் நான் துணிந்து வெளியிடலாம் என்று முன்வந்தது அவர்களுக்கே ஆச்சரியம் அளித்தது. விவசாய சங்கம் அதை உற்சாகத்துடன் வரவேற்றது. அது எனக்குப் பெரிய ஷாக்.. (சிரிக்கிறார்)

நிறைய மொழிபெயர்ப்பு நூல்களாக - ஆங்கிலத்தில் இருந்து கொண்டு வந்ததற்குக் குறிப்பான காரணம் ஏதேனும் உண்டோ?

(கொஞ்சநேர மௌனத்திற்குப் பின்..) “நீங்கள் புரட்சி செய்ய விரும்பினால், ஆங்கிலத்தைப் படியுங்கள்” என்ற ஒரு சொற்றொடர் எங்கள் மாணவர் அமைப்பு மத்தியில் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. இன்றும் அது எனக்கு ஒரு வழிகாட்டி வாசகம். உலக நிகழ்வுகள், உலகமயமாக்கல், சர்வதேச நிதி நிறுவனம், ‘காட்’ (நிகிஜிஜி) ஒப்பந்தம் - இது போன்ற பலவற்றையும் ஆங்கிலம் வழிதான் நாம் அறிய முடிகிறது. அவற்றைத் தமிழில் கொண்டு வருவது ஓர் அரசியல் கடமை என்ற உணர்வில்தான் செய்தேன். அதே சமயம் எந்த ஒரு சமூகமும் கல்வியைத் தனது தாய்மொழி மூலம் மட்டுமே கற்றுத் தரவேண்டும். தாய்மொழியில் புதிய சிந்தனைகளை, உலகளாவிய வரலாற்று நிகழ்வுகளைக் கொண்டு வருவதற்கு ஆங்கில ஞானமும் - மொழிபெயர்ப்புகளும் அவசியம் என்று கருதுகிறேன்.

மக்கள் பதிப்புகள்’ என்ற ஒரு கருதுகோளை நீங்கள் முன் வைத்தீர்கள். தொடர்ந்து அந்த வரிசையில் கனமான நூல்களைக் குறைந்த விலையில் பதிப்பிக்கிறீர்கள். இதற்கு ஏதேனும் பின்னணி உண்டா?

உண்டு. அச்சு இயந்திரத்தின் வருகைக்குப் பின்பு, புத்தகங்களின் உற்பத்தித் திறன் பன்மடங்காக உயரந்தது. பல்லாயிரம், பல லட்சம் பிரதிகள் அச்சிடும் முறை வந்தது. புத்தகங்களின் விலையும் கணிசமாகக் குறைந்தது. எவ்வளவுதான் குறைந்தாலும் இன்னும் சமூகத்தில் 70 சதவிகித மக்கள் வாங்கும் சக்தியற்றவர்களாகத்தானே இருக்கிறார்கள்? மக்களை அணி திரட்டும் வேலைகளைச் செய்யும் நமது இயக்கங்களின் பார்வையில், செயலில் ஒரு மாற்றம் தேவை.

இடதுசாரி இயக்கச் சிந்தனைகளை, அரசியலை, தத்துவத்தை வரலாற்றை, பண்பாட்டை, சமூக இயலைப் பரப்புவதற்கு மக்கள் வாழ்விடங்களில் நூல்கள் கிடைக்க வழிவகை செய்ய வேண்டும். நகரங்களில் வீதிக்கு ஒரு நூலகமும், கிராமத்தில் ஊருக்கு ஒரு நூலகமும் இன்றைக்கு ஓரு அத்தியாவசியமான தேவை. அரசு பொது நூலகங்களின் பயன்பாடும் செயல்பாடும் ஒரு வகையானவை நம்முடைய நூலகங்களின் பயன்பாடும் செயல்பாடும் வேறுவகையானவையாக இருக்க வேண்டும். கருத்துகள் பரப்புவதற்கு அரசியல் விழிப்புணர்வு ஏற்படுவதற்கு நூல்கள் ஒர் இயக்கமாக அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும். இடதுசாரி இயக்கப் பரவலுக்கு, கருத்து பிரச்சாரத்திற்குப் புத்தகங்கள் இல்லாமல் பெருந்திரள் வாசிப்பில்லாமல் எப்படி முடியும்?

நான் செய்ய முற்பட்டது இதுதான்:

ஓரு நூலின் விலை எவ்வாறு நிர்ணயிக்கப்படுகிறது என்றால் அடக்க செலவுகள் ஒரு மடங்கு என்று கணக்கிட்டால் விலையை 3 மடங்காக நிர்ணயிப்பது எமது நிறுவனத்தின் வழக்கம். ஆனால் சிலர் 4,5,6,10 மடங்காகவும் ஆங்கில பதிப்புகள் பல மடங்குகளாகவும் நிர்ணயிக்கிறார்கள். அது ஒவ்வொரு நிறுவனத்தின் தேவைக்கு ஏற்பவும் நூல் உருவாக்கத்தில் உள்ள நிலைமைகள் தன்மைகள் கொண்டுதான் அந்நூல்களின் விலை நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. பிரதிகள் எண்ணிக்கையும் விலை நிர்ணயிப்பில் ஒரு முக்கியப் பங்காற்றுகின்றன.

இந்தப் பொருளியல் அட்டவணை பார்க்கும் பொழுதே உங்களுக்குப் புரியும் விலை நிர்ணயிப்பின் அம்சங்கள் மற்றும் வேறுபாடுகள். மக்கள் பதிப்பு விலை உருவாக்கத்தின் பொழுது எமது அனுபவம் என்னவென்றால் அடக்க செலவை நாங்கள் ஒரு மடங்காகக் கொண்டது வெறும் பேப்பர், அச்சு, பைண்டிங் மட்டுமே. இரண்டாயிரம் பிரதிகளுக்கு முன்வெளியீட்டு பணத்தைப் பெறமுடிந்ததால் மொத்தமாக ஒரே நேரத்தில் 4000 பிரதிகளை அச்சடிக்க முடிந்ததால் அந்நூலின் விலையை ரூ.50/- வைக்க முடிந்தது. இதை ஏன் எல்லா பதிப்புகளுக்கும் செய்யக் கூடாது என்று யோசித்தோம்.

முதலில் கைவசம் உள்ள நூல்களின் விலையை மக்கள் பதிப்பு விலையாகக் குறைத்து முத்திரை குத்தினோம். அதற்குப்பின் வெளியிடப்படும் மறுபதிப்புகளுக்கு “மக்கள் பதிப்பு விலை”நிர்ணயித்தோம். புதிய நூல் பதிப்புகளுக்கு அந்த நூல் உருவாக்க செலவுகள் என் பொறுப்பில் நான் ஏற்றுக் கொண்டு அச் செலவுகளைக் கணக்கில் கொள்ளாமல் விலையை நிர்ணயித்தேன். இதைத் தொடர்ந்து செய்வதனால் இதற்கு ஒரு நிரந்தர ஏற்பாடு தேவைப்படுகிறது. ‘சமூக ஆய்வுக் கழகம்’ “society for Social Studies” என்கிற அறக்கட்டளையை ஏற்படுத்த இருக்கிறோம். அவ்வறக்கட்டளை இந்தத் தயாரிப்புச் செலவுகளை ஏற்றுக்கொண்டு பதிப்பகம், பேப்பர், அச்சு, பைண்டிங் செலவுகளை மட்டும் செய்து மக்கள் பதிப்பு விலையில் விற்பனை செய்திடும். இதன் மூலமே நூல்கள் மக்களைச் சென்றடையும் என்று உறுதியாக நம்புகிறோம்.

நூல்கள் சரக்குகள் அல்ல. அவை பண்பாட்டின் சின்னங்கள் கல்வி, மருத்துவம், கலை, இலக்கியம், இசை, நாடகம் இவற்றின் செலவுகள் உற்பத்தி செலவுகளாக கொள்ளக் கூடாது. இதை நான் விளக்க வேண்டியது இல்லை. இச் செயல்பாடுகளையெல்லாம் மக்களிடம் கொண்டு சேர்க்கும் பணியில் ‘மக்கள் பதிப்பு விலை’யும் ஒரு பங்காற்றும் என நம்புகிறோம்.

இதற்கு மேல் கட்சியோ - இயக்கங்களோ வேறு என்ன செய்ய முடியுமென்று நினைக்கிறீர்கள்?

புத்தகங்களை வெளியிடுவதும், விற்பதும் பதிப்பாளரின் வேலை மட்டுமே என்பது வியாபார ரீதியான பதிப்பகங்களுக்குப் பொருந்தும். ஆனால் அரசியல் நூல்களைப் பொறுத்தவரையில் இயக்கங்களுக்கு என்று ஒரு பங்குபாத்திரம் இருக்கிறது. அதன் செயல்பாடுகள் பன்முகப்பட்டதாக அமைய முடியும். “நினைவுகள் அழிவதில்லை’யைப் போன்ற ஒரு சிறந்த நூலை நான் இதுவரை படித்ததில்லை” என்றார் இ.எம்.எஸ். ஆனால் அந்த நாவலைப் பற்றி ஒரு மாவட்ட நிலையிலுள்ள ஊழியருக்கே கூடத் தெரிந்திருக்கவில்லை. இதை மாற்றியமைக்க வேண்டும். நூல்களை அறிமுகப் படுத்துவது என்பதை ஓர் இயக்கமாக மாற்றியமைக்க வேண்டும். அப்படி அறிமுகப்படுத்தி விற்பனையை அதிகரிக்க உதவ வேண்டும் என்று நான் சொல்வது, உயர்ந்த அரசியல் விழிப்புணர்வைப் பரவச் செய்வதற்கான ஓர் உத்தரவாதமான வழி.

ஒரு மாநாடு - பேரணி - கூட்டம் என்றால், ஒவ்வொரு அம்சத்தையும் யோசித்து யோசித்துத் திட்ட மிடுகிறோம் இல்லையா? கட்சி ஊழியர்கள் நடுவே நூல்களைக் கொண்டு செல்லப் போகிறோம் என்பது பற்றியும் திட்டமிட்டு, பட்ஜெட் போட்டு நாம் அதைக் கொண்டு போக வேண்டும். நன்றாகத் திட்டமிட்டு இப்பணி செய்யப்பட்டால் அதன் வீச்சையும், தாக்கத்தையும் நீங்கள் ஊழியர்கள் பணி செய்கிற விதத்திலிருந்தே கண்டறிய முடியும்.

நீங்கள் வெளியிட்ட சில சிறப்பான நூல்கள், மறுபதிப்புச் செய்யப்படும் போது கூடுதலாகப் பின் இணைப்புகளைச் சேர்த்து விரிவாக்கி அல்லது சிலவற்றைத் தவிர்த்து விட்டு வெளியீடுகிறீர்கள். இதற்குக் குறிப்பான காரணம் ஏதும் உண்டா? உதாரணமாக ‘வரலாறு என்னை விடுதலை செய்யும்’ நூலின் மறுமதிப்பு வந்தபோது -இரண்டு பின்இணைப்புகள் கூடுதலாக இடம் பெற்றன...

southvision_balaji_360‘வரலாறு என்னை விடுதலை செய்யும்’ புத்தகத்தின் மறுபதிப்பு வரும்போது அதில் கியூபாவின் அப்போதைய சூழலுக்கும் புத்தகம் மறுபதிப்பான காலத்திற்கும் உள்ள கால இடைவெளியில் நடைபெற்ற வளர்ச்சிப் போக்குகள் பற்றியும், கியூபபுரட்சியின் இன்றைய பொருத்தப்பாடு பற்றிய இரு பின்னிணைப்புகள் சேர்த்து வெளியிட்டேன். அதே போல், கலாநிதி ந. சுப்ரமணியன், கௌசல்யா சுப்ரமணியன் எழுதிய ‘இந்தியச் சிந்தனை மரபு’ நூலின் முதல் பதிப்பு வந்த போது தமிழ்நாடு அரசு அதற்குப் பரிசு கொடுத்தது. முதல்பதிப்பிற்கு வந்த கருத்துரைகள், விமர்சனங்கள் ஆகியவற்றிற்கு நூலாசிரியர்கள் விளக்கமளித்ததை இரண்டாம் பதிப்பில் இணைப்புரையாக வெளியிட்டேன். ஸ்பார்ட்டகஸ், ஏழு தலைமுறைகள், நினைவுகள் அழிவதில்லை ஆகிய நூல்களுக்கு சிறப்புரைகள் சேர்த்தேன்.

ஆ.இரா.வெங்கடாசலபதி, கலாநிதி ந.சுப்ரமணியன், ந. இரவீந்திரன் ஆகியோர் உள்ளிட்ட பல எழுத்தாளர்களின் முதல் நூல்களை நீங்கள்தான் வெளியீட்டிருக்கிறீர்கள். இது குறித்து உங்கள் அனுபவங்களைச் சொல்லலாமா?

ஓர் எழுத்தாளருக்குள் என்ன விதமான கருப்பொருள் இருக்கிறதோ, அதை வெளிக்கொணர வைக்கப் பல விதத்திலும் முயற்சிகள் செய்ய வேண்டியிருந்தது. தமிழில் பல புதியவர்களின் முதல் நூல்களை நான் வெளியிட்டது அத்தகைய ஒரு முயற்சிதான். ‘பண்ணையடிமைத்தனத்தை எதிர்த்த போராட்டத்தில் தனுஷ்கோடி’ நூலின் வெற்றிக்கு ஒரு முக்கிய காரணம் அவரே சொல்லச் சொல்ல எழுதப்பட்ட நூல் அது.

கவிஞர் இன்குலாபின் எழுத்தாளுமை முழுமையாக இன்னும் வெளிவரவில்லை என்பது என் கருத்து. நான் அவரிடம் ஒரு முறை கேட்ட கேள்வி இது: “உங்கள் ஆளுமையை வெளிக்கொணர இடதுசாரி இயக்கம் உதவியதா?” இந்தக் கேள்வியை நான் ஏன் கேட்டேன் என்றால் பொதுவாக இயக்கத்திற்கு வரும் படித்தவர்களை போதுமான அளவிற்கு இயக்கம் பயன்படுத்துவதில்லை என்பது என் கருத்து. அவர்களை எழுதத்தூண்டுவது அதற்காக பயிற்சி அளிப்பது போன்று எதுவும் நடப்பதில்லை.

உங்களுடைய ஆரம்ப கால வெளியீடுகளில் நீங்கள் பதிப்புரை என்று தனியாக எழுதுவதில்லை. சிறு குறிப்புகள் மட்டும் இருக்கும். இப்போது சற்று விரிவான பதிப்புரைகள் இடம் பெறுவதற்கு குறிப்பான காரணம் உண்டா?

குறிப்பான காரணம் என்று எதுவுமில்லை. கடந்த பத்தாண்டுகளாகத்தான் எழுதுகிறேன். பதிப்பிக்கும் நூல்களின் வரலாற்று முக்கியத்துவத்தையும், அவை இன்றைய காலச்சூழலுக்கு எந்த வகையில் பொருந்து கின்றன என்பதையும் இதைச் செய்யத் தோன்றியது. டாக்டர் நார்மன் பெத்யூனின் வாழ்க்கை வரலாற்று நூலுக்குப் பதிப்புரை எழுதும் போது, ‘போரும் - அமைதியும்’ நூலின் பிற்சேர்க்கையில் இருந்த தேனீக்களின் மகரந்த சேர்க்கை பற்றிய கவிதை வரிகளை மேற்கோள் காட்டினேன். டால்ஸ்டாய் வரலாற்றாளனுக்கும் கலைஞனுக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தைப் பற்றிக் கூறும் பொழுது ‘வரலாற்றாளன் ஒரு நிகழ்வின் விளைவுகளை கையாள வேண்டியவன் ஆகிறான். ஒரு கலைஞன் நிகழ்வின் உண்மைகளைக் கையாள வேண்டியவன் ஆகிறான்’ என்று கூறுகிறார்.

உங்கள் பதிப்பகம் வழி நாவல்கள் அதிகமாக வெளிவரவில்லை. அதுபற்றி..

இதற்குப் பதில் சொல்லும் போது, ஒரு நிகழ்ச்சியை நினைவுகூற விரும்புகிறேன். சென்னை சமூக வளர்ச்சி ஆராய்ச்சி நிறுவனத்தின் பேராசிரியர் நாகராஜ் பத்தாண்டுகளுக்கு முன் என்னைக் கேட்டார்: “கன்னட நாவல்களில் உள்ள சமூக வரலாற்றுப் பின்னணியுடன் கூடிய கலைவெளிப்பாடுடன் தமிழில் ஒரு நாவல் உண்டா?” நான் என்ன சொன்னேன் என்றால் - ‘இல்லை...!’ இடதுசாரி இயக்கங்கள் சார்ந்த எழுத்தாளர்கள், கவிதை - சிறுகதையில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறரர்கள். நாவல் விஷயத்தில் அப்படிச் சொல்ல முடியாது. நாவல் எழுத பெரிய அளவிலான அனுபவம், ஆழ்ந்த வாசிப்பு, விரிவான பின்புல ஆய்வு, செய் நேர்த்தி, பயிற்சி இப்படிப் பல அம்சங்கள் தேவையாயிருக்கின்றன. நான் இந்த விஷயத்தில் பலரையும் முயற்சி எடுக்குமாறு தூண்டி வருகிறேன்.

‘நாவலும்-சமூக வரலாறும்’ என்ற தலைப்பில் இது பற்றி விவாதித்து, முயற்சி எடுக்குமாறு செய்ய ஒரு கூட்டமும் நடத்தினோம். ச. தமிழ்ச்செல்வன், ஆதவன் தீட்சன்யா, சு. வெங்கடேசன், சொ. பிரபாகரன் மற்றும் இயக்க ஊழியர்கள் எஸ். கண்ணன், எஸ்.ஜி. ரமேஷ்பாபு,ஜி. செல்வா, நீதிராஜன், ஈழ எழுத்தாளர் ஜோதிகுமார் உட்பட பலரும் பங்கேற்றார்கள். நாவல்களின் விஷயத்தில் நமது முயற்சிகளின் போதாமையை உணர்ந்திருப்பதனால் நாவல்களை நான் அதிகம் வெளியிடவில்லை.

என்றாலும் தஞ்சை ப்ரகாஷின் ‘கள்ளம்’, முகில் எழுதிய ‘ஞானம் புதுசு’ மொழிபெயர்ப்பு நாவல்களாக ‘நினைவுகள் அழிவதில்லை’, ‘காம்ரேட்’ ‘கல்லில் தீப்பொறிகள்’, சீனநாவலான ‘இளைஞன் ஏர்கையின் திருமணம்’, ‘லூசுன் படைப்புகள்’இப்படிக் குறிப்பிடத்தக்க சிலவற்றை வெளியிட்டு வந்திருக்கிறேன். கடந்த பத்தாண்டுகளில், ஆழமான காத்திரமான நாவல்கள் வந்துகொண்டிருக்கின்றன. அவற்றைப் பரவலாக்க வேண்டும்; வாசிக்க வேண்டும்-விவாதித்து இன்னும் முன்னெடுக்க வேண்டும்.

வாசிப்பு --_ புத்தக வினியோகம் இவற்றில் தொடர்ந்து சில கருத்துகளை முன் வைப்பவர்களுள் நீங்களும் ஒருவர். அது தொடர்பாகச் சொல்லுங்கள் :

வாசகசாலை, நூலகம், படிப்பகம் போன்ற பல வடிவங்களில் புத்தகங்களை வாசகர்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பதில் இடதுசாரிகள் விடுதலைப் போராட்ட காலத்திலிருந்தே இடைவிடாமல் முயன்றவர்கள். தொடர்ந்தும் செய்து வருகிறார்கள். வாசிப்பு என்பதே ஓர் அரசியல் செயல்பாடுதான் என்ற புரிதல் இங்கு பல முன்னணித் தலைவர்களுக்கே இல்லாத நிலையும் ஒரு காரணம். வாசிப்பின் அரசியலையும், வாசிப்புச் செயல்பாடுகளின் அரசியல் தேவைகளையும் அறிமுகப்படுத்தும் போது ஊழியர்களின் தரமே வேறாகி விடும். இதை யாவரும் புரிந்து கொள்ளாமல், புத்தகங்கள் வாசிப்பதை ஒரு பொழுது போக்காக மட்டுமே கருதுவது பெரிய சோகம். இதை மாற்றியாக வேண்டும்.

திராவிட இயக்கங்களின் கவனம் பூராவும் நாளிதழ்களிலும், இயக்கத் தேவைகளுக்கான வார மாத இதழ்களிலுமே குவிந்து அதோடு நின்றும் விட்டது. இடதுசாரிகளைப் போல புத்தக வாசிப்பு நூல்கள் பதிப்பு போன்றவற்றில் திராவிட இயக்கத்தவருள் சிலர் மட்டுமே ஆரம்ப காலங்களில் கவனம் செலுத்தியிருக்கிறார்கள். ஆனால், ரஷியாவிலிருந்து முன்னேற்றப் பதிப்பகம், ராதுகா பப்ளிஷர்ஸ் போன்ற வெளியீட்டகங்கள் போல டன் கணக்கில் கப்பல் கப்பலாகக் கொண்டு வந்து இங்கு கலை - இலக்கியப் படைப்புகளையும், அரசியற் பொருளாதார நூல்களையும் சேர்த்தவர்கள் வேறு யார் இருக்கிறார்கள்? இன்று அப்படி ஒரு சூழல் - அதாவது ஓர் அரசாங்கமே பெரிய அளவில் நூல்களை வெளியிட்டுப் பரப்புவது என்பது இல்லை. இயக்கங்கள்தான் மறுபடியும் இவற்றில் முன்கை எடுக்க வேண்டும்.

பதிப்பாசிரியர் - காப்பி எடிட்டர் - காப்பி ரைட்டர் போன்று, புத்தகப் பதிப்புத் துறையில் அவற்றின் ஆசிரியர்கள் தவிர வேறு தேர்ந்த எழுத்தாளர்களும் பங்களிக்க முடியுமெனவும், ஆங்கிலப்புத்தக வெளியீட்டாளர்கள் போன்று நாமும் இங்கு அத்தகைய நூல் பதிப்பு நுட்பங்கள் தெரிந்தவர்களைக் குழுவாகப் பயன்படுத்த வேண்டுமெனவும் தொடர்ந்து கூறி வருபவர் நீங்கள். இதைப் பற்றிக் கொஞ்சம் சொல்லுங்கள்.

காப்பி எடிட்டர்தான் புத்தகத்தின் கருப்பொருளுக்குள் ஊடுருவிச் சென்று அதைச் செழுமைப்படுத்தி வெளிக்கொண்டு வரக்கூடியவர். ஒரு படைப்பை அதன் ஆசிரியர் அதிக கால அவகாசத்தில் எழுதி முடிக்கையில் அதில் முன்னுக்குப்பின் முரணாகப் பல பகுதிகள் அமைந்திருக்ககும். தகவல் பிழைகள், காலகட்டங்கள் பற்றிய குழப்பங்கள், மயக்கங்களும் நேர்ந்திருக்கக் கூடும். இவற்றைச் சரி செய்து, தேவையற்ற பகுதிகளை எடிட் செய்து செழுமைப்படுத்துவதுதான் இந்தப் பதிப்பாசிரியர் குழுவின் வேலை. இது தமிழில் இன்னும் தொடக்க நிலையில் கூட இல்லை.

நூலாசிரியரின் தகுதிகள், திறமை பற்றி செறிவாக ஓர் அறிமுகக் குறிப்பு கூட எழுத முடியாத ஒரு நிலையில்தான் பொதுவாகத் தமிழ்ப் பதிப்புலகம் இருக்கிறது. நூலாசிரியர் பற்றி மட்டுமின்றி, நூலின் தகுதிபற்றியும் ஒரு யோசனையும் இல்லாமல்தான் இங்கு எழுத்தாளரிடமிருந்து பிரதி அச்சுக்குப் போகிறது. அச்சடித்து முடித்ததும் பைண்டிங் அதன் பிறகு கொடவுனுக்கும் அங்கிருந்து விற்பனை நிலையத்திற்கும் போகிறது. அச்சு வேலை முடித்ததும், அச்சிடுவதற்காக அனுப்பப்படும் காகித பேல்களை ‘பேக்கிங்’ செய்யப் பயன்படும் கோணிகளைத் திருப்பித் தந்து விடுவார்கள். அதைத் திரும்பத் தந்த பிறகுதான் பெரிய பதிப்பாளர்கள் அச்சு/பைண்டிங் பில்களுக்கான பணத்தையே தருவார்கள்! இதுதான் நம் நிலைமை.

இணைந்த வெளியீடுகள்’ (Joint Publications) உங்களுடைய தனித்தன்மையான ஒரு முயற்சி. அந்த சிந்தனை எப்படி வந்தது?

திரைப்பட ரசனையை வளர்க்கவும், நல்ல, உலகத்தரம் வாய்ந்த திரைப்படங்களைச் சென்னை நகர மக்கள் - குறிப்பாக இயக்க ஊழியர்கள் பார்பதற்கு ஒரு வாய்ப்பை ஏற்படுத்தவும் சென்னை ஃபிலிம் சொஸைட்டி உருவானது. அதன் ஆரம்ப கால அமைப்பாளர்களில் நானும் ஒருவன். அந்த சொசைட்டியுடன் இணைந்து மிருணாள்சென், பேல பெலாஸ் உள்ளிட்டவர்களின் நூல்களை, திரைப்படத்துறை சார்ந்த புத்தகங்களை நான் வெளியிட்டேன். தமிழ்நாடு அறிவியல் இயக்க நூல்களில் பலவற்றை அந்த அமைப்புடன் இணைந்துதான் வெளியிட்டு வந்தேன். இந்த முயற்சி டாக்டர் சுந்தரராமனுக்கும் எனக்கும் மிகுந்த இணக்கமான தொடர்பிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஓர் அம்சம்.

இதை அறிவியல் இயக்கம் மட்டுமே அப்பொழுது செய்திருக்க முடியாது. இந்தக் கூட்டு பதிப்பு முயற்சியின் தேவை என்னவென்றால் பதிப்புக்கலை பற்றிய அனுபவம், இயக்க ஸ்தாபனங்களுக்கு இருக்க வாய்ப்பில்லை. அது மட்டுமல்ல நூல் வினியோகத்திலும் ஒரு ஸ்தாபனத்தோடு அது நின்றுவிடாமல் பரவலாக தமிழ் சமூகத்திற்கு செல்லவும் வாய்ப்பிருக்கிறது.

‘பூவுலகின் நண்பர்’களுடன் இணைந்து சுற்றுச் சூழலியல் சார்ந்த பல புத்தகங்களைக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன். அவற்றுள் வந்தனா சிவா-வின் ‘உயிரோடு உலாவ’ (Staying alive) மிக முக்கியமான ஒரு நூல். இலங்கை ‘தேசிய கலை இலக்கியப் பேரவை’யுடன் இணைந்து ‘பாரதியின் மெய்ஞ்ஞானம்’ என்ற ந. இரவீந்திரனின் முதல் நூலை வெளியிட்டேன். அதன்பின் தொடர்ந்து இலங்கைத் தமிழ் நூல்கள் பல வெளியிட்டேன். தமிழ்ப்பகுதி முழுவதுமே யுத்தக்களத்தில் இருந்த போது அங்கு நூல்பதிப்பு முயற்சிகள் முடங்கியிருந்தபோது எனது பதிப்பு முயற்சிகள் முக்கியமாக அமைந்திருந்ததாக நினைக்கிறேன். “இலங்கை இடதுசாரி இயக்கத்தின் 50 ஆண்டு வரலாறு’ என்னும் நூலை சி.க. செந்தில்வேல் எழுதியதை வெளியிட்டேன். இந்திய மாணவர் சங்கம், இந்திய ஜனநாயக வாலிபர் சங்கம், தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர் சங்கம் இன்னும் பிற வர்க்க-வெகுஜன ஸ்தாபனங்களுடன் இணைந்து நிறையவே வெளியிட்டுள்ளேன்.

இறுதியாக, சவுத் விஷனின் பணிகளில் உங்களுக்கு நிறைவான அம்சமாக எதைக் கருதுகிறீர்கள்? ‘புதிய புத்தகம் பேசுது’ வாசகர்களுக்கு நீங்கள் கூற விரும்பும் செய்தி என்ன?

பல எழுத்தாளர்களின் முதல் நூற்களை வெளியிட்டுத்தர முன்கை எடுத்தது. வெறும் அரசியல் - பொருளாதார நூல்களை மட்டும் நான் வெளியிட்டு வந்திருக்கவில்லை. சூழலியல், உலகமயமாக்கல், திரைப்படம், ஈழம் - அதன் பன்முகத் தன்மைகளுடன், வாழ்க்கை வரலாறுகள், கலை - இலக்கியப் பிரச்சனைகள் குறித்து, ஒப்பியல் இலக்கியம், நாவல், சிறுகதைத்தொகுதிகள் - அபூர்வமாகச் சில கவிதைத் தொகுதிகள், தத்துவார்த்தச் சிந்தனைகள் - இப்படியாகப் பன்முகத் தன்மை வாய்ந்த வெளியீடுகளை நான் பதிப்பித்து வந்திருக்கிறன். புதுடெல்லி தேசிய நூலகத்தின் பட்டியலைப் பார்த்த போதுதான் ‘சவுத் விஷன்’ நூல்களின் ‘வெரைட்டி’ தெரிய வந்தது.

கடைசியாக, புத்தகங்களைக் கொண்டு சென்று மக்களிடம் சேர்ப்பிக்க வேண்டிய வேலையைக் கட்சியும் பிற வெகுமக்கள் இயக்கங்களுமே செய்ய முடியும். பாரதி புத்தகாலயம் இப்போது மையம் தவிர்த்த விற்பனைக் கண்காட்சிகளை நடத்துகிறது. அவற்றின் வெற்றி மகிழ்ச்சி தரக்கூடிய அனுபவம். ஆனாலும் முழு வெற்றியடைய இன்னும் போக வேண்டும். இடதுசாரி அரசியல் இயக்கத்தின் நிகழ்ச்சி நிரலிலேயே இந்த முனைப்புச் செயல்பாடு இடம் பெற்றாக வேண்டும்.

வாங்க முடியாமற் போவதால் அரசியல் விழிப்புணர்வைத் தரும் பல நல்ல புத்தகங்கள் வாசிக்கப் படாமலேயே போகின்றன. இந்தப் பிரச்சனையைக் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிதான் தீர்க்க முடியும். புத்தகங்கள் பெருமளவில் உற்பத்தியாகத் தொடங்கின பிறகும் கிராமப்புற - நகர்ப்புற ஏழை மக்களுக்குப் புத்தகங்கள் சென்று சேரவில்லை. நமது இயக்கங்கள் ஒரு ‘Transmission Belt’ போன்று செயல்பட்டு இவற்றை மக்களிடம் சேர்க்க வேண்டும்! முன்னே கூறியபடி இடதுசாரி இயக்கங்களுக்கு முன் இந்த வரலாற்று சுமை சுமத்தப்பட்டிருக்கிறது. அதை சுமையாகக் கருதாமல் இன்பமாக ஏற்று ஈடுபடவேண்டும் என்பதே என் ஆசை-கனவு.

Pin It

தலையைக் குனிந்தபடியே நடந்து வந்து கொண்டிருந்தான்” வண்ணநிலவன் பற்றிச் சிறிய மின்னலென ஒரு நினைப்பு வரும்போது இந்த ஒரு வரி கூடவே சேர்ந்து வந்து நிற்கும். என் மனதில் பதிந்துள்ள வண்ணநிலவனின் சித்திரத்தோடு சேர்ந்த ஒரு தீற்றலாகவே இந்த ஒரு வரி. அவர் எழுதிய கரையும் உருவங்கள் சிறுகதையின் முதல் வரி இது. நவீன இலக்கியத்தில் வேலை கிடைக்காத இளைஞர்களின் மன உலகைப் பதிவு செய்த முதல் தலைமுறை எழுத்தாளர் வண்ண நிலவன். இந்த ஒரு வரி, தனக்குள்ளே ஒடுங்கிப் போகும் அத்தகைய இளைஞனின் சொல்ல முடியாத -பகிர்ந்து கொள்ளப்படாத-துயரத்தின் குறியீடாக அமைந்துவிட்ட வரி.

மெதுவாகத் துவங்கும் ஓர் உருமிச் சத்தம்போலத் துவங்கும் இந்த வரியிலிருந்து கதை மேலெழும்பிச் சென்று அவன் வீட்டுக்குள்ளே எல்லோரும் தூங்கியிருக்க தனக்காக விழித்திருக்கும் தன் அக்காள் எடுத்து வைத்த சாப்பாட்டைத் தொட மறுத்துச் சுவரில் சாய்வதும் பிரியத்துடன் அதட்டி அக்கா அவனுக்கு சாதத்தைப் பிசைந்து கையில் உருட்டிக்கொடுக்கச் சாப்பிடுவதும் என்று உருமி மேலே மேலே எழும்பி சட்டென்று அவன் அக்கா மடியில் முகம் புதைத்து அழுவதில் உச்சம் கொண்டு முடியும்.தமிழ்ச் சிறுகதை வரலாற்றில் அசைக்க முடியாத இடத்தைப் பெற்றுவிட்ட கதை இது.

முதலில் நான் வாசித்தது அவருடைய சிறுகதைகளை அல்ல. கடல்புரத்தில் நாவலைத்தான். ஜெயகாந்தன் நா.பார்த்தசாரதி போன்ற பெரியவர்களின் அரசாட்சி நாவல் உலகில் பெரும் சத்தத்தோடு நடந்தேறிக்கொண்டிருந்த நாட்களில் சத்தமேயில்லாமல் வந்து எல்லோரையும் சாய்த்துப்போட்ட நாவல் கடல்புரத்தில். கல்லூரி வாழ்க்கை முடிந்து ராணுவத்தில் பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கையில் ஒரு விடுமுறைக்கு வந்தபோது கடல்புரத்தில் நாவலை வாசித்த அந்த இரவு இன்றைக்கும் கண்ணீரோடுதான் நினைவில் தங்கியிருக்கிறது. அந்தப் பிலோமிக்குட்டிக்காக அந்த ராத்திரிப்பூராவும் அழுது கிடந்தேன். எவ்வளவு சின்ன வயசில் எத்தனை துயரங்களை அவள் சந்தித்து விட்டாள்?

‘இதெல்லா என்ன பிரியங்களும் பாசங்களும். ஒண்ணும் நிசமில்லே. அவிய எம்மேலே இருக்க மாதிரி என்னாலே அவிய மேல பிரியமாட்டு இருக்க முடியலே.ஒருத்தராலே ஒருத்தரு மேலதா ரொம்ப உயிராட்டு இருக்க முடியும்’ என்று பிலோமியிடம் ரஞ்சி சொல்லும் போது அவள் செபஸ்தி மீது கொண்டிருந்த நிறைவேறாக் காதலின் சுமை நம்மையும் அழுத்தும்.

”எவ்வளவு கொடுமையானதாக வாழ்க்கை வருத்தினாலும் இங்கே யாரும் சாகப் பிரியப்படவில்லை. அதற்கு இந்த சிநேகங்களும் பிரியங்களும்தான் காரணம்.” இதுதான் வண்ணநிலவன் இந்த உலகுக்குச் சொல்லும் செய்தி. எத்தனை சத்தியமான வார்த்தைகள். பிரியங்களும் சினேகங்களும் அற்றுப்போகிற கணத்தில்தான் தற்கொலை எண்ணம் வலுப்பெற்று விடுகிறது போலும். ஆனால் பிலோமியின் அம்மை வாழ்ந்த காலம் பூராவும் தன்னை யாருக்கும் பிடிக்காது என்று நினைத்துத்தான் வாழ்ந்தாள். அவளுடைய மரணம்தான் அவள் மீது மற்றவர்கள் கொண்டிருந்த பிரியத்தைக் காட்டிக்கொடுத்தது. ஆனால் அதை அறியாமலே அவள் மாண்டு போனாள்.

கடல்புரத்தில் முன்னுரையில் வண்ணநிலவன் ‘அன்புவழி யைப்போல ஒரு நாவலை எப்போதாவது எழுதிவிட மாட்டேனா என்று ஒரு வரி எழுதியிருப்பார். அந்த ஒரு வரியைப் பற்றிக்கொண்டுதான் நான் உலக இலக்கியங்கள் என்னும் பெருங்கடலை அடையாளம் கண்டு அதில் அமிழ்ந்து போனேன். பாரபாசின் அன்புவழியைப்போல பல கதைகளை உண்மையில் வண்ணநிலவன் எழுதிவிட்டார். கடல்புரத்தில் மட்டுமல்ல.

கம்பாநதி நாவலில் பாப்பையாவும் கோமதியும் இண்டர்வியூவுக்குப் போய்விட்டு மழை விட்ட மாலையில் நயினார்குளத்துக் கலுங்கில் கால்களைத் தொங்கப்போட்டபடி பேசிக்கொண்டிருக்கும் அந்த எட்டுப்பக்கங்கள் தமிழ் இலக்கியத்தின் உச்சமான பக்கங்கள். காதல்வயப்படுதல் என்கிறார்களே அது இதுதான். வெண்ணிற இரவுகள் படித்துவிட்டுத் தூக்கம் பிடிக்காமல் விடிய விடியத் தெருக்களில் சுற்றித் சொந்தமுமில்லை. என்றாலும் அழியும் காடுகளைப்பார்த்து ஏங்கி அழும் மனநிலையை 70களிலேயே வண்ணநிலவன் எழுதிவிட்டார்.

இந்த தண்டாவாளத்தை நீயும் அப்பாவும் தானம்மா போட்டீங்க என்று கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்கும் தன் மகனுடன் ரயில் ஏறி படித்த மனிதர்களால் டிக்கட் இல்லாமல் ஏறியதற்காக இறக்கி போலீஸ் ஸ்டேசனில் விடப்படும் அந்த ஏழை உழைப்பாளிப் பெண்ணின் கதை எவ்வளவு பெரிய அரசியலை சத்தமில்லாமல் பேசியது?

அவருடைய சிறுகதைத் தொகுப்புகளில் எஸ்தர், தர்மம், தாமிரபரணிக்கதைகள்போன்றவற்றையும் நாவல்களில் கடல்புரத்தில், கம்பாநதி, ரெய்னீஸ் அய்யர் தெரு, நேசம் மறப்பதிலை நெஞ்சம் வரைக்கும் பின் தொடர்ந்தேன். அப்புறம் நம் வாழ்க்கை வேறு பக்கமாக ஓட்டத்தைச் சுழித்துவிட்டதால் பிந்தைய அவரது படைப்புகளை வாசிக்க வாய்க்கவில்லை.

வண்ணநிலவன் என்றாலே மனதை உருக்கும் எழுத்து என்றுதான் அர்த்தம். எவ்வளவு இறுக்கமான மனிதனையும் குற்றவாளியையும் மனம் திரும்பச்செய்ய வண்ணநிலவனின் எழுத்துக்களை வாசிக்கச்செய்யலாம்.அப்படி ஆற்றுப்படுத்தும் தன்மை - மருத்துவ குணம் உள்ள அபூர்வமான எழுத்து வண்ணநிலவனுக்குரியது.

திரிந்ததுபோல கம்பாநதியின் இந்தப் பக்கங்களைப் படித்துவிட்டுப் பல இரவுகள் வேறொரு மனசோடு கண்களில் வழிந்து கொண்டேயிருக்கும் கண்ணீரைத் துடைக்கவும் மனசின்றி அலைந்து திரிந்ததுண்டு.அப்படி ஒன்றும் அவர்கள் பேசியிருக்கவும் மாட்டார்கள்.அவன் முன்னிலையில் அவள் அழுகிறாள். ஏன் அழுதாள் என்று அவளுக்கும் தெரியவில்லை. அவனுக்கும் புரியவில்லை. ஏன் ஏன் என்று அவன் கேட்டுக்கொண்டே இருப்பான். அவன் அப்படிக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது அவளுக்கு ரொம்பவும் பிடித்திருக்கும். என்னம்போ போலத் தோணிச்சி. அதான் அழுதேன்.... இதுதான் அவள் சொல்லும் காரணம். அவள் சொன்னதில் எவ்வளவோ இருந்ததாக அவனுக்குப் பட்டது.

தான் ஒளிக்காமல் அவனிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்ட நிறைவு அவளுக்கும் இருக்கும். அவ்வளவுதான். என்ன ஒரு மனநிலை அது. இப்பக்கங்களை வாசிக்கும் ஒவ்வொரு வாசகனும் என்னைப்போலவே தன் பாலியல் சார் கசடுகள் எல்லாம் தானே உருகி வழிந்து தரையில் ஓடுவதைக் கண்ணாரக் காண்பார். உண்மையில் விடலைத் தனமாக ஓடிக்கொண்டிருந்த அன்றைய என் மனநிலையில் ஒருவித முதிர்ச்சியையும் பக்குவத்தையும் பெண்கள் சார்ந்து ஒரு புதிய பார்வையையும் கண்ணோட்டத்தையும் இந்த எட்டுப்பக்கங்கள்தான் ஏற்படுத்தின என்று மனம் திறந்து கூறுவேன்.

அவருடைய அன்புவழி பற்றி 70களில் கேலி பேசியவர்கள்கூட உண்டு. அன்பினாலேயே உலகத்தைத் திருத்த முடியுமா என்று. அன்பும் சினேகமும் கருணையும் முற்றிலுமாக வற்றிப்போய்க்கொண்டிருக்கும் இந்த நாட்களில் வண்ணநிலவனின் எழுத்துக்களுக்குப் புதிய அர்த்தமும் தேவையும் உண்டாகியிருப்பதாக உணர்கிறேன். சண்டையும் சச்சரவுகளும் மலிந்துவிட்ட நம் தெருக்களில் வாங்க டீ சாப்பிடலாம் என்று கேட்கிற ஒரு அன்பான குரல் எத்தனை ஆறுதலானதும் முற்போக்கானதுமாகி விடுகிறது.

இப்போது வாசித்துப்பார்க்கையில் வறுமையை-இல்லாமையை-அது உண்டாக்கும் மனச் சிதைவுகளை -உறவுகளில் அது உண்டாக்கும் விரிசல்களை வண்ணநிலவன் அளவுக்கு யார் சொல்லியிருக்கிறார்கள் என்று படுகிறது. மயானகாண்டம் கதை ஒன்று போதும்.பிணமே விழாத ஊரில் பிணம் எரிக்கும் பண்டிதன் தன் குல மரபுப்படி தன் குடும்பத்தின் பட்டினியை ஊருக்குத் தெரிவிக்கச் சங்கு எடுத்து மயானக்கரையில் நின்று ஊதும் காட்சி மனதை நடுக்கமுறச்செய்யும். பட்டினியை சங்கின் ஒலியாக மாற்றி ஆறு, வயல், வண்டிப்பாதை எனப் பரவவிட்டு இப்பிரபஞ்சமே பட்டினியைக் குரலாகக் கேட்க நேரும் மாயத்தை இக்கதை செய்திருக்கிறது.

எல்லோரும் கொண்டாடிய எஸ்தர் கதை என்றென்றும் அழியாப்புகழ் பெற்றுவிட்ட அமரகாவியமாகும். பஞ்சம் வந்தால் மனித மனம் எப்படியெல்லாம் ஆகிவிடுகிறது? பெண்கள்தான் அதையெல்லாம் எப்படித் தைரியமாக எதிர்கொள்கிறார்கள்! அக்கதையில் வரும் ஊழியன் ஈசாக்கு காட்டிலேயே கிடந்து உழைப்பவன். காடெல்லாம் விளையாமல் கனலாகத் தகிப்பது கண்டு காட்டுக்காக அழுவான். அந்தக்காடு ஏதும் அவனுக்குச் சொந்தமுமில்லை. என்றாலும் அழியும் காடுகளைப் பார்த்து ஏங்கி அழும் மனநிலையை 70-களிலேயே வண்ணநிலவன் எழுதி விட்டார்.

இந்த தண்டவாளத்தை நீயும் அப்பாவும் தானம்மா போட்டீங்க என்று கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்கும் தன் மகனுடன் ரயில் ஏறி படித்த மனிதர்களால் டிக்கெட் இல்லாமல் ஏறியதற்காக இறக்கி போலீஸ் ஸ்டேஷனில் விடப்படும் அந்த ஏழை உழைப்பாளிப் பெண்ணின் கதை எவ்வளவு பெரிய அரசியலை சத்தமில்லாமல் பேசியது?

அவருடைய சிறுகதைத் தொகுப்புகளில் எஸ்தர், தர்மம், தாமிரபரணிக் கதைகள் போன்றவற்றையும் நாவல்களில் கடல்புறத்தில், கம்பாநதி, ரெய்னீச் அய்யர் தெரு, நேசம் மறப்பதில்லை, நெஞ்சம் வரைக்கும் பின் தொடர்ந்தேன். அப்புறம் நம் வாழ்க்கை வேறு பக்கமாக ஓட்டத்தைச் சுழித்து விட்டதால் பிந்தைய அவரது படைப்புகளை வாசிக்க வாய்க்கவில்லை.

வண்ணநிலவன் என்றாலே மனதை உருக்கும் எழுத்து என்றுதான் அர்த்தம். எவ்வளவு இறுக்கமான மனிதனையும் குற்றவாளியையும் மனம் திரும்பச்செய்ய வண்ணநிலவனின் எழுத்துக்களை வாசிக்கச் செய்யலாம். அப்படி ஒரு ஆற்றுப்படுத்தும் தன்மை-மருத்துவ குணம் உள்ள அபூர்வமான எழுத்து வண்ணநிலவனுடையது.

Pin It

தங்கப்பொத்தானோடு பட்டாடை உடுத்தி பள்ளிக்குச் செல்லும் சிறுமியாக அல்ல. பின்னுக்குத்திய சட்டையோடு செல்பவளைப் போன்ற அட்டை கிழிந்த புத்தகமாகத்தான் என்னையும் என் கவிதைகளையும் அறிமுகம் செய்ய வேண்டியுள்ளது. கவிதை எனக்குள் துளிர்விட்ட தருணத்தினைவிட அதை நேசிப்பதற்காக கிடைத்த பொழுது மிக அற்புதமானது. தனது கல்லூரி டைரியில் வியக்க வைக்கும் விதவிதமான கவிதைகளை எழுதி வைத்த என் பெரிய அண்ணனின் கவிதைகள்தான் எனக்கு கவிதைகளை அறிமுகப்படுத்தின. ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும்போது நான் எழுதிய அம்மாவைப் பற்றிய கவிதையை அண்ணன்கள் பாராட்டியபோதும் அக்காக்கள் வியந்தபோதும் கவிதை எனக்குள் வேர் பிடித்தது.

பள்ளியில் நடைபெறும் கவிதைப் போட்டிகளில் பங்கு பெறுவதும் வெளியூர்களுக்கு ஆசிரியர்கள் அழைத்துச் செல்வதுமாக தொடங்கியது என் கவிதைப் பயணம். ஒவ்வொரு வருடமும் பொங்கல் திருநாள் நடக்கின்றதோ இல்லையோ நிச்சயமாக எங்கள் ஊரில் கலவரம் நடக்கும். இரு சக்கர வாகனம் இருப்பவர்கள் பத்து, இருபது கிலோ மீட்டர் தூரத்திலுள்ள தங்கள் சொந்தக்காரர்களின் ஊர்களுக்குச் சென்று விடுவார்கள். ஓலை வீட்டில் இருப்பவர்கள் எல்லாம் தங்களிடம் இருக்கும் ஒன்றிரண்டு துணி மணிகளோடு ஓட்டு வீடுகளுக்கும் மாடி வீடுகளுக்கும் வந்து விடுவார்கள். செம்பூர் கிராமத்தினைக் கடந்துதான் பள்ளிக்கூடம், மருத்துவமனை இன்ன பிற அத்தியாவசியத் தேவைகளுக்காக அத்திப்பாக்கம் சேரிக்காரர்கள் வந்தவாசி நகரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும். இது போன்ற நாட்களில் பல நாட்கள் நாங்கள் பள்ளிக்கூடம் சென்றதே இல்லை.

வீடுகள் சூரையாடப்பட்டு கொளுத்தப்படும். வயசுக்கு வந்த பெண்கள் தெருவில் நடமாடக் கூடப் பயப்படுவார்கள். கலவரப் பொழுது களில் நெருங்கியபடி ஒருவர் மீது ஒருவர் தூங்கிக் கிடப்போம். கைக்குழந்தைகளும் கர்ப்பினிப் பெண்களும் தவித்துப் போவார்கள். சமையல் சமைத்து உண்ணக்கூட தைரியம் இருக்காது. எந்நேரமும் எது வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம். இத்தகைய பொழுதுகள்தான் என்னையரு சேரிப் பறச்சியாக உணர வைத்தன. ஆதிக்க ஜாதிக்கும் ஆரிய ஜாதிக்கும் வேண்டுமானால் கவிதை உயிர் வேதனையாக இருக்கலாம். கலவரத்தின் போதெல்லாம் போலிசுக்கு பயந்து தலைமறைவாகிப்போன ஆண்கள் இல்லாத எங்கள் அத்திப்பாக்கத்தில் ‘போலிசுங்களோ ஊரானுங்களோ எந்த மயிரானுங்க வந்தாலும் தொடப்பக்

கட்டையால அடிங்கடி’ என்று கோவணம் கட்டிய எம் சேரிப் பெண்களிடமிருந்துதான் நான் பெண்ணியத்தையும் கவிதை அரசியலையும் கற்றுக்கொண்டேன். எனது முதல்கவிதை ‘மனனுயிர்’ இதழில் வெளிவந்தது. பின்னர் வந்தவாசி த.மு.எ.க.ச மேடைகளில் எனது கவிதைகள் பரவலாக அறியப்பட்டன. எனது 19 வயதில் பேரா. அமைதி அரசுவின் பொன்னி நாடகத்தில் பொன்னியாக நடித்ததைத் தொடர்ந்து அங்குலிமாலா, புத்தரும் சோபகனும், கு.ப.ரா கவிதையுலகம், நா.பிச்சமூர்த்தியின் கவிதை நாடகம், என்று இன்றுவரை பல நாடகங்களில் நடித்து வருகிறேன். எனது முதல் தொகுப்பான ‘திசைகளைப் பருகியவள்’ பனிக்குடம் வெளியீடாக 2006ல் வெளிவந்தது.

எனது இளங்கலை படிப்பின் போது அறிமுகமான (தலித் மாணவர்களின் செயல்பாட்டிலும் முன்னேற்றத் திலும் அக்கறையோடு செயல்பட்டு வரும்) துடி தலித் மாணவர் இயக்கத்தில் இணைந்து அனைத்து விடுதி மாணவர்கள் தொடங்கி, கிராமப்புற மாணவர்கள் வரை கல்வி - அரசியல் - சமூகம் - பௌத்தப் பண்பாடு குறித்தான பயிற்சிப்பட்டறைகள் நிகழ்த்தி வருகின்றோம்.

நாக்கூசாமல் தன்னையரு அறிவுஜீவியெனக் கூறித்திரியும் பின் நவீன வட்டத்துள் பிணைந்து பூடகங்களாய் பிரதிபலிக்கும் கவிதைகளைச் செய்து அலுத்துப்போன எனக்கு ஆப்பிரிக்க குழந்தை போலிருக்கும் சேரியின் அம்மணக் குழந்தை பாடுபொருளானபோது கவிதை எனக்குள் பரவசத்தைத் தந்தது. மேற்கத்திய பெண்ணியமாய் செரித்துத் திரிக்கப்பட்ட சீணுக்ம் நிகரான உடையோ, நடையோ, பழக்கங்களோ எனக்கும் என் சமூகத்திற்குமான விடுதலையைப் பெற்றுத்தராது என்பதிலும் புரட்சியாளர் அம்பேத்கரும் தந்தை பெரியாரும் முன்னெடுத்த பௌத்த மார்க்கமே சமூக விடுதலையையும் தனிமனித விடுதலையையும் பெற்றுத் தரும் என்பதிலும் நான் உறுதியாக இருக்கின்றேன். பௌத்த பண்பாட்டு - அரசியல் - தத்துவம் இவற்றை முன்னிறுத்த முயலும் பின்வருவனவையே எனது கவிதையின் கருப்பொருள்கள்

- பார்ப்பனீய ஜாதி இந்துத்துவங்கள்

- அறிவோடு தோற்றுப்போகும் தலித் சமூகத்தின் வெகுளிகள்

- எந்த அவையிலும் எங்களைப் பணிந்து கை கட்ட வைக்கும் வறுமை

- அந்த வறுமையிலும் கொடூரமான முதலாளித்துவ சுகபோகங்கள்

- பொழுது வாழ்க்கையோடு போட்டிப் போட முடியாத எங்களின் போதாமைகள். எனது உரிமைகளை நூறாக உடைத்து அந்த நூறில் ஒன்றை இலவசமென்று வழங்கும்போது பல்லை இளித்துக் கொண்டு வாங்குவதற்கு நானொன்றும் அன்னதானத்தை வாங்கிக்கொண்டு அரசனை வாழ்த்திப்பாடும் புலவர் தலைமுறையைச் சார்ந்தவளல்ல. சுதந்திரம் - சமத்துவம் - சகோதரத்துவத்தையும், மனிதருக்கும் மனிதருக்குமான உறவையும் போதிக்கும் பௌத்தம்தான் எனக்குக் கடல்/ தோணி/ துடுப்பு/ கவிதை எல்லாமே.

நிலத்திற்கொரு திணையும் குலத்திற்கொரு தொழிலும் கற்பித்த தொல்காப்பியத்தை விட சிறைச்சாலையை அறச்சாலையாகவும், காதலால் திரிந்த உதயணனை காம விகாரமற்று பண்படுத்திய பௌத்த மணிமேகலையே பெண் சமூக விடுதலைக்கு அடிப்படையாய் திகழ்கின்றாள். நிலப்பிரபுத்துவக்கால சாணி பாலைப் போல் மனிதனுக்கு மலத்தையும் சிறுநீரையும் திணிக்கின்ற மனிதனை செருப்பெடுத்து அடிக்கின்ற கவிதை செய்யாமல் அருவங்களுக்கு வண்ணம் பூசி அலங்காரமாய் ஆடை சூட்டி படைப்புத் திமிரோடு வரும் படைப் பாளிகளைக் கிண்டலடிக்கக் கூடப் பிடிக்கவில்லை. சமூகம் பேசாமல் சமூகத்திற்காகப் பேசாமல் படைக்கப் படும் தனிபுலம் பல்காரர்களை காடுவெட்டிகளாகத்தான் பார்க்க முடிகிறது. ஏனென்றால் அவர்களால் காகிதமரம் வீணாகின்றது.

Pin It

ஆங்கிலத்தின் முதல் அகராதியை உருவாக்கிய சாமுவேல் ஜான்சனும், அதனை வெளியிட பொருளுதவி செய்த ஐந்து பெரிய மனது படைத்த சமூக ஆர்வலர்களும் கடனாளிகளாகவும் நோயாளிகளாகவும் எத்தகைய குறைந்த பட்ச அங்கீகாரமும் இன்றி மடிந்தனர். சாமுவேல் ஜான்சனின் வாழ்க்கை வரலாறு ஒன்றை எழுதி ஜேம்ஸ் போஸ்வெல் நோபல் பரிசு பெற்றார்! ஆனால் சாமுவேல் ஜான்சன்... கடன்களை அடைக்கப் போராடி இறுதி வரை கரை சேர முடியாமல் துயரமே வாழ்வாய் நொடித்தாலும் 1,36,000 சொற்களை பொருளுடன் தொகுத்து, இன்று ஆக்ஸ்போர்டு அகராதிவாதிகளின் செல்வச் செழிப்பிற்கு வழி வகுத்துச் சென்றதை வரலாறு பதிவு செய்துள்ளது.

தமிழில் நிகண்டுகளின் வழியே அகராதிகள் வருகின்றன.. அபிதான சிந்தாமணி தொகுதி மட்டுமல்ல... இன்றைய அகராதி முயற்சிகள் வரை எதற்குமே சரியான அங்கீகாரம் கிடையாது. படைப்பிலக்கியத்திற்கு வழங்கப்படும் விருதுகள், பரிசுகள்.. பதவிகள்.. அகராதி, கலைக்களஞ்சியம் தயாரிக்கும் அந்த துறைப்பக்கம் எட்டிப் பார்ப்பது கூட இல்லை. தமிழின் அறிவியல் அகராதியை உருவாக்கிய பேரா. அ.இ.மூர்த்தி முதல் க்ரியாவின் அகராதி வரை எல்லோருக்கும் அதுதான் நிலை. கடும் உழைப்பு தேவைப்படும் இத்துறைதான் நமது தமிழ் மொழியின் பயன்பாட்டை அடுத்த நிலைக்கு உயர்த்த முடியும்...

அரசு நடத்தும் பல்கலைக் கழகங்களில் அகராதி தயாரிப்பு என ஏராளமான தொகை ஒதுக்கி மூன்று அரசு நிறுவனங்கள் (சென்னைப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சை தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தமிழ் இணையப் பல்கலைக்கழகம்) தனித்தனியே மூன்று அகராதிகளை தயாரிக்க பல ஆண்டுகளாக தொகை ஒதுக்குவதோடு சரி... எதற்காக மூன்று தனி முயற்சிகள் ... ஏன் ஒரே கூட்டு முயற்சியாக இருக்கக்கூடாது... இப்படி பல கேள்விகள் நமக்குத் தோன்றினாலும் அகராதிகள் வந்தால் சரி என்று பதற வேண்டிய நிலை.. இதில் அரசு சாராத தனி பதிப்பகங்களும், தனி மனிதர்களும் ஆர்வலர்களும் கடும் உழைப்பில் உருவாக்கும் அகராதிகளும் கலைக்களஞ்சியங்களும் போதுமான அங்கீகாரம் பெற்று... ஊக்குவிக்கப்பட வேண்டும் என்பது இன்றைய தேவை.

பல கோடி செலவு செய்து ராஜராஜ சோழனுக்காக ஒரு ஆயிரம் ஆண்டு விழா கண்ட நமது அரசு... ஒரு அகராதியின் உருவாக்கம் என்பது... மொழியில் ஒரு பெரிய கோயிலை உருவாக்குவதுதான். அதுதான் சிறப்பான காரியம். தமிழ் ஆர்வலர்களும் பரந்துபட்ட வாசகர்களும் ஈடுபடாமல் தள்ளி வைக்கப்பட்டு வெறும் பேராசியர்களே எத்தனை விலை உயர்ந்த தாளில் அச்சிட்டு அகராதி போட்டாலும் அது நூலகங்களில் தூங்குவதைத் தவிர வேறு எவ்விதத்திலும் பலன் அளிக்கப் போவதில்லை என்பதே நாம் காணும் உண்மை நிலை.

-ஆசிரியர் குழு

Pin It

உலக சினிமா வரலாறு மறுமலர்ச்சி யுகம் -26

ஆண்டனி க்வின் (மெக்சிக்கொ)

பெலினியின் லா ஸ்ட்ராடா படத்தின் மூலம் உலக சினிமா ரசிகர்களுக்குள் ஆழமான இடத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்ட ஆண்டனி க்வின் ஐரிஷ் -மெக்சிகன் கலப்பினத்தில் பிறந்த மெக்சிக்கோ நாட்டைச் சேர்ந்தவர். ஆண்டனியோ ரொடால்போ க்வின் ஒக்சாகா (Antonio Rodolfo Quinn Oaxaca ) என்பதுதான் இவரது அசல் பெயர். பணம் சம்பாதிக்க குத்துச் சண்டையை தொழிலாகக் கொண்டிருந்த க்வின் இருபது வயதில் துண்டுதுக்கடா பாத்திரங்களில் தலையை காட்டிக்கொண்டு சினிமாவுக்குள் நுழைந்தவர். கிட்டத் தட்ட இருபது வருட கடும் போராட்டத்துக்குப் பிறகு தனது நாற்பதுகளில்தான் நாயகனாக நட்சத்திர

உலக நட்சத்திரங்கள்அந்தஸ்தை பெற்றார். மார்லன்பிராண்டோவுடன் இவர் நடித்த விவா சபாட்டா இவருக்கு சிறந்த நடிகருக்கான ஆஸ்கார் பரிசை பெற்றுத் தந்தது. ஓவியர் வான்காவின் வாழ்க்கை வரலாற்றைச் சித்தரிக்கும் வின்சண்ட் டி மென்னெளியின் ‘லஸ்ட் பார் லைப்’ எனும் இத்தாலியப் படம் இவருக்கு இரண்டாவது ஆஸ்கார் பரிசை நடிப்புக் காக வாங்கிக் கொடுத்துள்ளது. தொடர்ந்து ‘பராபஸ்’, ‘ஜோர்பா தி கிரீக்’, ‘லாரன்ஸ் ஆப் அரேபியா’, ‘கன்ஸ் ஆப் நவரோன்’, ‘ஒமர் முக்தார்’ என இவரது வரலாற்றில் பல வெற்றிப்படங்கள் இவரது ஆளுமைமிக்க மிகச்சிறந்த நடிப்புக்கு உதாரணங்கள். மூன்று மனைவிகள் ஒரு காதலி பதிமூன்று குழந்தைகள் எனப் பெருவாழ்வு வாழ்ந்த இக்கலைஞன் அடிப்படையில் மிகச்சிறந்த ஓவியர் மற்றும் சிறந்த எழுத்தாளர்.

மிஃபுனெ (ஜப்பான் )

அடிப்படையில் புகைப்படக்கலைஞரான மிபுனே சினிமாவுக்குள் வந்ததே தனிக்கதை. சீனாவில் பிறந்து பத்தொன்பது வயதுக்குப் பிறகு புகைபடத்துறையை தொழிலாக வரித்துக்கொண்டவர். பின் தங்களது பூர்வீகமான ஜப்பானுக்கு குடிபெயர்ந்து வந்த மிபுனெ வந்த இடத்தில் புகைப்படக்கலைஞராக ராணுவத்தில் சிலகாலமும் உதவி ஒளிப்பதிவாளராக டு டோஹோ ஸ்டூடியோவிலும் பணிபுரிந்து வந்தார். அப்போதுதான் வேலை நிறுத்தம் ஏற்பட்டு டோஹோ ஸ்டூடியோவிலிருந்து பல நடிகர்கள் வெளியேறிப்போக ஸ்டூடியோ புதிய நடிகர்களுக்கு அவசரமாக அழைப்புவிடுத்து விளம்பரம் கொடுத்தது. மிபுனேவுக்கே தெரியாமல் அவரது நண்பர்கள் சிலர் இவரது புகைப்படத்தை ஒட்டி விண்ணப்பத்தை அனுப்ப அப்போது கிடைத்ததுதான் உலக சினிமா ரசிகர்களுக்கான புதிய நடிகன் மிபுனே.

1947ல் வெளியான ஸ்னோ ட்ரெயில் என்பதுதான் மிபுனேவுக்கு முதல் படம் என்றாலும் அவரது மூன்றாவது படமான ‘ட்ரங்கன் ஏஞ்சல்’தான் அவரது கணக்குப்படி முதல்படம். காரணம் அப்படத்தின் இயக்குனர்... அவர் அகிராகுரசேவா. உலக சினிமாவுக்கு குரசேவா வழங்கிய அருட்கொடைகளில் பெரும்பாலானவற்றில் நடித்த பெருமை கொண்டவர் மிபுனே. இத்தனைக்கும் தன் எழுபதாவது வயது வரை தொடர்ந்து 170 படங்களில் பல்வேறுபட்ட இயக்குனர்களின் படங்களில் அவர் நடித்தாலும் குரசேவாவுடன் அவர் நடித்த பதினாறு படங்கள் மட்டும்தான் அவரை உலக சினிமா ரசிகர்களின் ஒப்பற்ற நடிகனாக அறிமுகம் செய்துள்ளன.

இந்த பதினாறுபடங்களும் 1948 முதல் 1965 வரையிலான காலகட்டத்தை சேர்ந்தவை. இக்காலங்களில் இகிரு எனும் ஒரே ஒரு படம்தான் மிபுனே இல்லாமல் குரசேவா இயக்கத்தில் வெளியான திரைப்படம். தன்னுடன் துவக்க காலத்தில் நடிப்புத் தேர்வில் கலந்து கொண்டு தேர்வான நாயகியையே வாழ்க்கைத் துணையாக ஏற்றுக்கொண்ட மிபுனே, நடிப்புத்திறனுக்கு ரெட்பியர்ட், செவன் சாமுராய், ஆகிய திரைப்படங்கள் மிகச்சிறந்த உதாரணங்கள்.

லிவ் உல்மன்

எழுபதுகளின் பெண்ணியவாதிகளின் அடையாளமாக விளங்கிய லிவ் உல்மன் அடிப்படையில் நார்வே நாட்டைச் சேர்ந்தவர். அதிகபட்சமாக நடித்தது ஸ்வீடிஷ் இயக்குனர் பெர்க்மனின் திரைப்படங்களில்தான். பிறந்தது ஜப்பான் தலைநகர் டோக்கியோவில். அப்போது இவரது தந்தை ஜோஹன் உல்மன் ஏர்கிராப்ட் இன்ஜினியாராகப் பணிபுரிந்த காரணத்தால் இவர் அங்கே பிறந்தார்.பிற்பாடு கனடாவில் வளர்ந்த லிவ் உல்மன் அடிப்படையில் ஒரு நாடக நடிகையாகத்தான் தன் வாழ்க்கையைத் துவக்கினார்.

லிவ் உல்மன் இரண்டாவது படத்தில்தான் இயக்குனர் பெர்க்மனை சந்திக்கும் வாய்ப்பை பெற்றார். பெர்சனோ எனும் அப்படத்தை தொடர்ந்து அவரது இயக்கத்தில் இவர் நடித்த சீன்ஸ் ஆப் மேரேஜ்’ எனும் படத்தின் மூலமாகத்தான் பெண்ணியவாதிகளின் பிம்பம் எனும் முத்திரை அழுத்தமாக இவர் மேல் பதியத் துவங்கியது. தொடர்ந்து இவர் பெர்கமனுடன் நடித்த க்ரைஸ் அண்ட் விஸ்பர்ஸ் இவரது நடிப்புக்கு இன்னுமொரு மைல்கல். தொடர்ந்து ‘பேஸ் டு பேஸ்’,‘ஆட்டம் சொனாட்டா’ போன்ற படங்கள் இவருக்கு உலக சினிமா விழாக்களில் சிறந்த நடிகைக்கான விருதுகளைப் பெற்றுத் தந்துள்ளன.

குறிப்பாக பெண்பாத்திரங்களின் நடிப்புசாயல்கள் ஒன்றே போல் இருக்கும் விதிகளைத் தகர்த்து தான் ஏற்கும் பாத்திரங்களின் உணர்ச்சிகளை தனித்துவமாகவும் அழுத்தமாகவும் பிரதிபலிப்பதன் மூலம் உல்மன் உலகசினிமா பார்வையாளர்களின் மத்தியில் தனக்கென அழுத்தமான முத்திரையைத் தக்கவைத்துக் கொண்டவர். குறைவான படங்களே நடித்தாலும் இன்று வரையிலும் காலத்தின் சிறந்த நடிகையருள் ஒருவராக பேசப்படுபவர், இவர் ஒரு சிறந்த இயக்குனரும் கூட . இவரது முதல் படம் ‘சோபி’ சிறந்த படத்துக்கான விருதை மாண்ட்ரீல் திரைப்பட விழாவில் இவருக்கு பெற்றுத் தந்தது. தொடர்ந்து இவர் இயக்கிய மூன்று திரைப்படங்களும் பல திரைப்படவிழாக்களில் அவரை சிறந்த இயக்குனராக அடையாளம் காட்டி வந்திருக்கிறது. 

ஆண்டனி க்வின் (மெக்சிக்கொ)

பெலினியின் லா ஸ்ட்ராடா படத்தின் மூலம் உலக சினிமா ரசிகர்களுக்குள் ஆழமான இடத்தைத் தக்கவைத்துக்கொண்ட ஆண்டனி க்வின் ஐரிஷ் -மெக்சிகன் கலப்பினத்தில் பிறந்த மெக்சிக்கோ நாட்டைச் சேர்ந்தவர். ஆண்டனியோ ரொடால்போ க்வின் ஒக்சாகா (Antonio Rodolfo Quinn Oaxaca ) என்பதுதான் இவரது அசல் பெயர். பணம் சம்பாதிக்க குத்துச் சண்டையை தொழிலாகக் கொண்டிருந்த க்வின் இருபது வயதில் துண்டுதுக்கடா பாத்திரங்களில் தலையை காட்டிக்கொண்டு சினிமாவுக்குள் நுழைந்தவர். கிட்டத் தட்ட இருபது வருட கடும் போராட்டத்துக்குப் பிறகு தனது நாற்பதுகளில்தான் நாயகனாக நட்சத்திர

உலக நட்சத்திரங்கள்அந்தஸ்தை பெற்றார். மார்லன்பிராண்டோவுடன் இவர் நடித்த விவா சபாட்டா இவருக்கு சிறந்த நடிகருக்கான ஆஸ்கார் பரிசை பெற்றுத் தந்தது. ஓவியர் வான்காவின் வாழ்க்கை வரலாற்றைச் சித்தரிக்கும் வின்சண்ட் டி மென்னெளியின் ‘லஸ்ட் பார் லைப்’ எனும் இத்தாலியப் படம் இவருக்கு இரண்டாவது ஆஸ்கார் பரிசை நடிப்புக் காக வாங்கிக் கொடுத்துள்ளது. தொடர்ந்து ‘பராபஸ்’, ‘ஜோர்பா தி கிரீக்’, ‘லாரன்ஸ் ஆப் அரேபியா’, ‘கன்ஸ் ஆப் நவரோன்’, ‘ஒமர் முக்தார்’ என இவரது வரலாற்றில் பல வெற்றிப்படங்கள் இவரது ஆளுமைமிக்க மிகச்சிறந்த நடிப்புக்கு உதாரணங்கள். மூன்று மனைவிகள் ஒரு காதலி பதிமூன்று குழந்தைகள் எனப் பெருவாழ்வு வாழ்ந்த இக்கலைஞன் அடிப்படையில் மிகச்சிறந்த ஓவியர் மற்றும் சிறந்த எழுத்தாளர்.

மிஃபுனெ (ஜப்பான் )

அடிப்படையில் புகைப்படக்கலைஞரான மிபுனே சினிமாவுக்குள் வந்ததே தனிக்கதை. சீனாவில் பிறந்து பத்தொன்பது வயதுக்குப் பிறகு புகைபடத்துறையை தொழிலாக வரித்துக்கொண்டவர். பின் தங்களது பூர்வீகமான ஜப்பானுக்கு குடிபெயர்ந்து வந்த மிபுனெ வந்த இடத்தில் புகைப்படக்கலைஞராக ராணுவத்தில் சிலகாலமும் உதவி ஒளிப்பதிவாளராக டு டோஹோ ஸ்டூடியோவிலும் பணிபுரிந்து வந்தார். அப்போதுதான் வேலை நிறுத்தம் ஏற்பட்டு டோஹோ ஸ்டூடியோவிலிருந்து பல நடிகர்கள் வெளியேறிப்போக ஸ்டூடியோ புதிய நடிகர்களுக்கு அவசரமாக அழைப்புவிடுத்து விளம்பரம் கொடுத்தது. மிபுனேவுக்கே தெரியாமல் அவரது நண்பர்கள் சிலர் இவரது புகைப்படத்தை ஒட்டி விண்ணப்பத்தை அனுப்ப அப்போது கிடைத்ததுதான் உலக சினிமா ரசிகர்களுக்கான புதிய நடிகன் மிபுனே.

1947ல் வெளியான ஸ்னோ ட்ரெயில் என்பதுதான் மிபுனேவுக்கு முதல் படம் என்றாலும் அவரது மூன்றாவது படமான ‘ட்ரங்கன் ஏஞ்சல்’தான் அவரது கணக்குப்படி முதல்படம். காரணம் அப்படத்தின் இயக்குனர்... அவர் அகிராகுரசேவா. உலக சினிமாவுக்கு குரசேவா வழங்கிய அருட்கொடைகளில் பெரும்பாலானவற்றில் நடித்த பெருமை கொண்டவர் மிபுனே. இத்தனைக்கும் தன் எழுபதாவது வயது வரை தொடர்ந்து 170 படங்களில் பல்வேறுபட்ட இயக்குனர்களின் படங்களில் அவர் நடித்தாலும் குரசேவாவுடன் அவர் நடித்த பதினாறு படங்கள் மட்டும்தான் அவரை உலக சினிமா ரசிகர்களின் ஒப்பற்ற நடிகனாக அறிமுகம் செய்துள்ளன.

இந்த பதினாறுபடங்களும் 1948 முதல் 1965 வரையிலான காலகட்டத்தை சேர்ந்தவை. இக்காலங்களில் இகிரு எனும் ஒரே ஒரு படம்தான் மிபுனே இல்லாமல் குரசேவா இயக்கத்தில் வெளியான திரைப்படம். தன்னுடன் துவக்க காலத்தில் நடிப்புத் தேர்வில் கலந்து கொண்டு தேர்வான நாயகியையே வாழ்க்கைத் துணையாக ஏற்றுக்கொண்ட மிபுனே, நடிப்புத்திறனுக்கு ரெட்பியர்ட், செவன் சாமுராய், ஆகிய திரைப்படங்கள் மிகச்சிறந்த உதாரணங்கள்.

லிவ் உல்மன்

எழுபதுகளின் பெண்ணியவாதிகளின் அடையாளமாக விளங்கிய லிவ் உல்மன் அடிப்படையில் நார்வே நாட்டைச் சேர்ந்தவர். அதிகபட்சமாக நடித்தது ஸ்வீடிஷ் இயக்குனர் பெர்க்மனின் திரைப்படங்களில்தான். பிறந்தது ஜப்பான் தலைநகர் டோக்கியோவில். அப்போது இவரது தந்தை ஜோஹன் உல்மன் ஏர்கிராப்ட் இன்ஜினியாராகப் பணிபுரிந்த காரணத்தால் இவர் அங்கே பிறந்தார்.பிற்பாடு கனடாவில் வளர்ந்த லிவ் உல்மன் அடிப்படையில் ஒரு நாடக நடிகையாகத்தான் தன் வாழ்க்கையைத் துவக்கினார்.

லிவ் உல்மன் இரண்டாவது படத்தில்தான் இயக்குனர் பெர்க்மனை சந்திக்கும் வாய்ப்பை பெற்றார். பெர்சனோ எனும் அப்படத்தை தொடர்ந்து அவரது இயக்கத்தில் இவர் நடித்த சீன்ஸ் ஆப் மேரேஜ்’ எனும் படத்தின் மூலமாகத்தான் பெண்ணியவாதிகளின் பிம்பம் எனும் முத்திரை அழுத்தமாக இவர் மேல் பதியத் துவங்கியது. தொடர்ந்து இவர் பெர்கமனுடன் நடித்த க்ரைஸ் அண்ட் விஸ்பர்ஸ் இவரது நடிப்புக்கு இன்னுமொரு மைல்கல். தொடர்ந்து ‘பேஸ் டு பேஸ்’,‘ஆட்டம் சொனாட்டா’ போன்ற படங்கள் இவருக்கு உலக சினிமா விழாக்களில் சிறந்த நடிகைக்கான விருதுகளைப் பெற்றுத் தந்துள்ளன.

குறிப்பாக பெண்பாத்திரங்களின் நடிப்புசாயல்கள் ஒன்றே போல் இருக்கும் விதிகளைத் தகர்த்து தான் ஏற்கும் பாத்திரங்களின் உணர்ச்சிகளை தனித்துவமாகவும் அழுத்தமாகவும் பிரதிபலிப்பதன் மூலம் உல்மன் உலகசினிமா பார்வையாளர்களின் மத்தியில் தனக்கென அழுத்தமான முத்திரையைத் தக்கவைத்துக் கொண்டவர். குறைவான படங்களே நடித்தாலும் இன்று வரையிலும் காலத்தின் சிறந்த நடிகையருள் ஒருவராக பேசப்படுபவர், இவர் ஒரு சிறந்த இயக்குனரும் கூட . இவரது முதல் படம் ‘சோபி’ சிறந்த படத்துக்கான விருதை மாண்ட்ரீல் திரைப்பட விழாவில் இவருக்கு பெற்றுத் தந்தது. தொடர்ந்து இவர் இயக்கிய மூன்று திரைப்படங்களும் பல திரைப்படவிழாக்களில் அவரை சிறந்த இயக்குனராக அடையாளம் காட்டி வந்திருக்கிறது.

Pin It