மழை நின்றிருந்தது.
முற்றத்து மரங்களிலிருந்து இன்னும் சில துளிகள் விழுந்து கொண்டிருந்தன. ஈரமான தரையில் மாலை வெளிச்சம் மங்கலாகப் படிந்திருந்தது.
அனு வாசற்படியில் அமர்ந்திருந்தாள். மடியில் கைப்பேசி. திரையில் ஒரு வாட்ஸ்அப் செய்தி திறந்திருந்தது. பலமுறை வாசித்த அதே செய்தி. விரல் நகராமல் திரை அதே இடத்தில் உறைந்திருந்தது.
அதில் புதிதாக ஒன்றுமில்லை. ஏற்கெனவே ஆயிரம் முறை சொல்லப்பட்ட வார்த்தைகள்தான். ஆனால் சில வார்த்தைகள் எத்தனை முறை படித்தாலும் புதிதாகக் காயப்படுத்துகின்றன.
கைப்பேசியை அணைத்து அருகில் வைத்தாள்.
ஒருகாலத்தில் அவளுடைய கண்ணீரைத் துடைத்த விரல்கள். காய்ச்சல் வந்த இரவுகளில் நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்த்த விரல்கள். இன்று அதே விரல்கள்தான் அவளைத் தூங்க விடாமல் செய்து கொண்டிருந்தன.
யாரிடம் சொல்லி என்ன ஆகப்போகிறது?
மழைநீர் தேங்கியிருந்த ஒரு சிறிய குழியில் மஞ்சள் நிறப் பட்டாம்பூச்சி ஒன்று இறங்கியது. சிறகுகளை விரித்து மூடியது. தண்ணீரில் அதன் நிழல் கலைந்து கலைந்து சேர்ந்தது.
அனு அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அது பறந்துபோன பிறகும் பார்வை அந்த இடத்திலேயே நின்றது.
அருகில் ஒரு எறும்பு, தன்னைவிடப் பெரிய ரொட்டித் துண்டை இழுத்துக்கொண்டு சென்றது. வழியில் ஒரு சிறிய பள்ளம். நின்றது. சுற்றிப் பார்த்தது. வேறு வழியில் திரும்பியது. சுமையை விட்டுவிடவில்லை.
அனு சற்றே நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தாள்.
முற்றத்தின் ஓரத்தில் சுவரின் இடுக்கிலிருந்து ஒரு செடி வளர்ந்திருந்தது. யாரும் நடவு செய்யாத செடி. அதன் நுனியில் ஒரு வெள்ளைப் பூ. மழையில் நனைந்திருந்ததால் இதழ்கள் சற்றே சுருங்கியிருந்தன.
அந்தச் செடிக்கு யாரும் தண்ணீர் ஊற்றியதில்லை. யாரும் உரமிடவில்லை.
ஆனாலும் பூத்திருந்தது.
அனு எழுந்து அதன் அருகில் சென்றாள். குனிந்து பார்த்தாள். ஒரு சிறிய தேனீ பூவின் உள்ளே தலையை நுழைத்தது. சில நொடிகளில் பறந்துவிட்டது.
பூ மீண்டும் தனியாக இருந்தது.
அவளுக்குத் திடீரென்று சிறுவயது நினைவுக்கு வந்தது.
அம்மாவுடன் ஊர்த் திருவிழாவுக்குச் சென்ற ஒரு மாலை. கூட்டத்தில் தொலைந்து விடுவோமோ என்று அம்மாவின் சேலைத் தலைப்பை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தாள். வழியில் ஒரு பூக்காரியிடம் அம்மா மல்லிகை வாங்கினாள். ஒரு முழம் பூவை அவளுடைய தலையில் சுற்றிவிட்டு, அருகிலிருந்த செடியில் பூத்திருந்த ஒரு சிறிய பூவைக் காட்டினாள்.
“பாரு அனு... யாரும் வைக்காமலேயே இந்தச் செடியில பூ பூத்திருக்கு!”
அம்மாவின் குரலில் ஆச்சரியம். அனுவின் முகத்தில் புன்னகை.
அன்று அம்மா காட்டிய அந்தப் பூவின் பெயர்கூட இப்போது நினைவில்லை. ஆனால், அதைச் சுட்டிக்காட்டிய அம்மாவின் விரல்களும், தலையில் சூடிய மல்லிகையின் வாசனையும் இன்னும் நினைவில் இருந்தன.
அனு மீண்டும் வாசற்படியில் வந்து அமர்ந்தாள். கைப்பேசியை எடுத்தாள். செய்தியை நீக்கவில்லை. தடுக்கவும் இல்லை. திரையை அணைத்து மடியில் வைத்தாள்.
தொலைவில் ஒரு குழந்தை மழைநீரில் காலை வைத்துச் சிரித்தது. அந்தச் சிரிப்பு முற்றத்தைக் கடந்து வந்தது.
அனுவின் உதடுகளிலும் ஒரு சிறிய புன்னகை.
அப்போது கைப்பேசி அதிர்ந்தது.
அதே பெயர்.
ஒரு கணம் பார்த்தாள். திரையில் புதிய செய்தி எதுவும் தெரியவில்லை. அழைப்பு வந்திருக்கலாம். கைப்பேசியைக் குப்புற வைத்தாள்.
அதிர்வு நின்றது.
முற்றத்தில் அந்த வெள்ளைப் பூ இன்னும் அசைந்து கொண்டிருந்தது.
அனு உள்ளே சென்று ஒரு சிறிய பாத்திரத்தில் தண்ணீர் எடுத்து வந்தாள். செடியின் வேரில் மெதுவாக ஊற்றினாள். மண்ணின் நிறம் மாறியது. அருகிலிருந்த ஒரு சிறிய கல் தண்ணீரில் பாதி மூழ்கியது.
அந்தச் செடிக்கு இன்றுதான் முதல் முறையாக யாரோ தண்ணீர் ஊற்றுகிறார்கள்.
அல்லது, இன்றுதான் அதை அனு கவனிக்கிறாள்.
இரண்டில் எது உண்மையோ அவளுக்குத் தெரியவில்லை.
இரவு மெல்ல இறங்கியது.
ஜன்னலைத் திறந்துவைத்துவிட்டு படுக்கையில் சாய்ந்தாள். கைப்பேசி மேசையின் மீது கிடந்தது. திரை இருண்டிருந்தது.
மனம் இன்னும் வலித்தது.
ஜன்னல் வழியாக வந்த காற்றில் மழையின் வாசனையும் மல்லிகையின் நினைவும் கலந்திருந்தன.
அனு கண்களை மூடினாள்.
முற்றத்தில், சுவரின் இடுக்கில் வளர்ந்திருந்த செடி காற்றில் அசைந்து கொண்டிருந்தது.
அதில் ஒரு பூ மட்டும் இன்னும் உதிராமல் இருந்தது.
- அ.சீனிவாசன்