ஒரு பழைய நினைவை இழுத்து வந்தது

மெல்லிய காற்று வெறும் பொழுதொன்றில் இதமாய்

அதனொரு சூழலில் அறை பற்றிய

சித்திரம் காட்சிப்படுத்தப்பட்டது

அறை வாசலின் திரைச்சீலை

காற்றில் படபடக்கிறது

அதன் சுழல் திசைவழியில்

அதனைப் பற்றிப் பிடித்தவாறு

நின்றிருந்த அவள் சிரிப்பொலி தோய்ந்த முகம்

மெல்ல மறைந்து ஒலிநாதமாகிறது

படுக்கையில் கிடந்தவாறு ஏதேதோ

பேசிய பேச்சுக்கள் வரிகளாக மிதக்கின்றன

மெல்ல இருமை கவிந்து வெளிச்சம்

மேலெழும்புகையில் ஓடிச்சென்றொளியும்

அவளின் கரம்பற்றி அறைக் கதவோடு

சாய்த்து நிறுத்தி கொடுத்த இதழ் முத்தம்

நினைவுக்கு வெளியிலும் வெடிக்க

உதட்டை துடைத்து நாணமுடிகிறது

மெல்ல உயரும் அவள்

முகத்தில் பயம் கலந்துவிட

கரம் விட்டு ஓட எத்தனித்து

போக முடியாமல் அதிர்ந்தெழுந்து

அக்னியில் சமைந்தோம்

அறை இப்போது புழுக்கமாயிருக்கிறது.