நேற்றிரவு
ஒரு பேயைக் கண்டேன்
நூறு முகங்களை
சுமந்து கொண்டு நின்றது

முதலில் பயந்தாலும்
பின் தைரியமாய்
என்ன வேண்டும் என்றேன்

அது அங்கும் இங்கும்
நடந்தது
ஏதேதோ பேசியது

தூரத்தில் பிரபஞ்சம் உடைந்து
விழும் ஓசையாய் எனக்குள்
தீர்ந்து கொண்டிருந்தது
ஓர் இரவு

அறுபடும் சத்தத்தில்
காதுகளில் கண்கள் முளைக்க
தீ தின்ற தவிப்போடு
தாகம் தோண்டச் சொன்னதாக
காட்சியின் மாற்றத்தை
காவு வாங்கியது
கால் வழியே வழிந்து ஒழுகிய
அதன் இல்லாமை

என் கண்கள் குடைந்து
உள்ளிருந்த மச்சங்களை
பிடுங்கி கையில்
வைத்து ஓ வென
அழுது அரட்டியது

கண்களற்ற எனக்கு
பாவமாய் இருந்தது
அழுகையை வாரித் தந்து
இன்னும் அழ தட்டிக்
கொடுத்தேன்

கை கொட்டி சிரித்த பேய்
சற்று நேரம்
என்னை உற்றுப் பார்த்து விட்டு
கண்ணாடிக்குள் என்னை அடைத்து
விட்டுப் போனது

பிறகு எப்போதும் அது வரவேயில்லை
என்றார்கள்
என்னை எப்போதும் காணாதவர்கள்

- கவிஜி