elu kundavarஇந்தியாவில் ஆங்கில ஆதிக்கம் ஏற்பட்ட காலத்திலிருந்தே அதை எதிர்த்துப் பெரும் போராட்டங்கள் இம்மண்ணில் நடைப் பெற்று வந்துள்ளன.. அந்த போராட்டங்களில் இந்திய அளவில் பழங்குடி இன மக்களின் பங்கு ஆரம்பத்தில் இருந்தே இருந்துள்ளது.

தேசத்தின் மீது உண்மை பற்று பழங்குடிகளுக்கு இருப்பதில் ஆச்சரியம் படுவதற்கு இல்லை... மண்னாசை பொன்னாசை இவர்களுக்கு இயல்பாகவே குறைவு என்பதே காரணம்.

ஆங்கிலயே ஆதிக்கத்தை எதிர்த்த சூயார்பழங்குடிகள் ஏழாண்டுகள் தொடர்ச்சியாகக் கிளர்ச்சி ஏற்படுத்தி உள்ளனர். வில் அம்புகளை வைத்து மட்டுமே பிரிட்டிஷாரை எதிர்த்துப் போராடியவர்கள் சந்தால் மற்றும் முண்டா பழங்குடிகள்.. ஆங்கிலேய ஆதிக்கம் வேகமாக வேரூன்ற முடியாதபடி தடுத்ததில் பழங்குடிகளுக்கு முக்கியமாகக் உண்டு..

அவர்களின் வணிக வாகனங்கள் மலைகளுக்கு இடைபட்ட கணவாய்ப் பகுதிகளைக் கடப்பதற்கு மிகவும் சிரமப்பட்டன. ஆம் வாகனங்கள் மறித்து சூறையாடியதோடு ஆயுதங்களையும் கொள்ளையடித்தனர்.

அதனுடைய நீட்ச்சியாக 1857 ல் ஆரம்பித்த சிப்பாய் கலகம் தொடங்கி இந்திய விடுதலை போராட்டம் 1919 - முதல் 1947 - வரை படிப்படியாக தேசம் முழுவதும் ஆங்கிலேய எதிர்ப்பு குரல் முழங்கியது..

அதில் காந்தியடிகள் அகிம்சை வழியில் அகில இந்திய அளவில் 1942-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட்-8 தேதி அன்று மும்பையில் வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தை தொடங்கினார்.

வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம்

1942 ஆம் ஆண்டு உருவாக்கப்பட்ட இந்த இயக்கம் தான் இந்திய சுதந்திர போராட்ட வரலாற்றில் கடைசி அத்தியாயமாக எழுச்சி உடன் அமைந்தது..

‘நாம் இம்மண்ணிற்கு சுதந்திரம் பெற்றுத்தருவோம் இல்லையேல் செத்து மடிவோம்’ என்று முழக்கமிட்டு அடிமைத் தனத்தை அகற்றாது அதைப் பார்த்துக் கொண்டு வாழ முடியாது என்று கூறிய காந்தியடிகள், விடுதலைப் போராட்ட வீரர்களுக்கு முழக்கமிட்ட சொல் ‘செய்து முடி அல்லது செத்துமடி..’ என்கிற மகத்தான சொல்..

இந்த சொல் தேசமெங்கும் சுதந்திர போராடத்தில் தன்னை அர்ப்பணித்து விடுதலைக்களத்தில் இருந்த வீரர்களை மிகவும் கவர்ந்தது. மற்றும் பலரை பங்கேற்க வைத்தது. இந்த இயக்கம் வளர்ந்து இந்திய விடுதலைப் போரில் ஓர் திருப்பு முனையாக அமைந்தது.

இப்போராட்டம் பிரிட்டிஷ் ஏகாதிப்பத்திய வெள்ளயர்களுக்கு பெரும் ஆத்திரத்தை மூட்டியது. ஆகஸ்ட் புரட்சி (வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கம்)தீவிரம் அடைந்து தமிழகத்திலும் தீ போல் பரவியது.

கோவையில் விமான தளத்தை கிளர்ச்சியாளர்கள் தீயிட்டு அழித்தார்கள். இராணுவ முகாம் ஒன்றுக்கு தீ வைக்கப்பட்டு, அகற்றினார்கள், ஊரெங்கும் ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிர்ப்பாக போராட்டக்காரர்கள் குரல் மேலோங்கி இருந்தது.

குறிப்பாக மதுரை, திருச்சி, இராமநாதபுரம் மாவட்டங்களில் கிளர்ச்சிகள் தீவீரமடைந்தது. மண்ணின் பூர்வகுடிகள் மீது போடப்பட்ட பல கொடுஞ்சட்டங்களும் இம்மாவட்டங்களில் போராட்டம் தீவிரமடைந்ததிற்கு ஒரு காரணம்.

இப்படி பல்வேறு கிளர்ச்சியின் ஒரு பகுதியாகதான் இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் ஆகஸ்ட் புரட்சி மிக தீவிரமடைந்தது. இந்த மாபெரும் இந்திய விடுதலைப் போராட்ட புரட்சியில் தமிழகத்தில் முதன்மையான பங்கை இராமநாதபுரம் மாவட்டம் திருவாடானை பகுதியில் அரங்கேறிய போராட்டம் பெற்றது. இது போராட்டத்தில் திருப்புமுனையை ஏற்படுத்தியது.

அப்போராட்டத்தில் நாட்டு விடுதலைக்கு ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் போராட்டகாரர்களாக தன்னையே அர்ப்பணித்தார்கள்.

அதில் குறிப்பாக தமிழினத்தின் தாய்குடியான குறிஞ்சி குறவர் பழங்குடியினத்தைச் சார்ந்த ஏழு குறவர்கள். இப்போராட்டத்தில் தீரமுடன் பங்கேற்று கிளர்ச்சி செய்தனர். இது திருவாடானை போராட்டத்திற்கு பெரும் வலுவூட்டியது.

கிளர்ச்சியில் ஈடுபட்ட ஏழுபழங்குடியினர்

1) பெரியாம்பிளை குறவனார்

2) சுந்தரகுறவனார்

3) இருளாண்டிகுறவனார்

4) ஆறுமுககுறவனார்

5) காளிமுத்துகுறவனார்

6) கொட்டயகுறவனார்

7) ரங்ககுறவனார்

ஆகிய எழுவரும் ஆங்கிலேய ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிராகவும் அவர்களின் அடக்குமுறைக்கு எதிராகவும் போரடினார்கள்.

1942 யில் இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தில் உள்ள தொலைத் தொடர்பு சாதனங்களுக்கு பெறும் சேதம் ஏற்பற்படுத்தினார்கள். ஆங்கிலேயர் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த திருவாடனை காவல் நிலையத்தைக் கைப்பற்றிய கிளர்ச்சிகாரர்கள் சிறைக் கதவுகளை உடைத்து ஏற்கனவே போராட்டத்தில் ஈடுபட்டதிற்காக கைது செய்து அடைக்கப்பட்ட மற்ற போராட்டகாரர்களை விடுதலை செய்தார்கள்.

ஆங்கிலேயர்களின் விதிமுறைகள் மற்றும் கட்டுப்பாடுகளை மீறிய கிளர்ச்சிகாரர்களான அந்த எழுவர் உள்பட பங்கெடுத்த அனைத்து போராட்டகாரர்களையும் ஒடுக்குவதற்கு தங்களால் முடியாது என்று உணர்ந்த ஆங்கில அரசு இராணுவத்தினரை அழைத்தனர். ஆனால் இராணுவத்தினருக்கும் சுதந்திர போராட்ட வீரர்கள் கட்டுபடவில்லை.

ஆத்திரமடைந்த இராணுவத்தினர் கிளர்ச்சியில் ஈடுப்பட்டவர்களின் கிராமங்களில் அவர்கள் குடியிருந்த குடிசைகளை தீயிட்டு கொளுத்தினார்கள். போராட்டகாரர்களை கைது செய்யமுடியாத இராணுவம் போராட்டகாரர்களின் குடும்பத்தை சேர்ந்தவர்களை கழுதையின் மேல் ஏற்றி ஊர்வலம் வரச்செய்து அவமானப் படுத்தினார்கள்.

பெண்கள் / குழந்தைகள் என்று பாராமல் அனைவரையும் கொடுமைப்படுத்தினார்கள் துன்புறுத்தினார்கள். இது எரிகிற நெருப்புக்குள் மீண்டும் எண்ணெய் ஊற்றுவது போல கிளர்ச்சியாளர்களின் மன நிலைக்கு இருந்ததே ஒழிய அடங்கிவிடவில்லை. மேலும் இந்நிகழ்வு போராட்டகாரர்களை ஆத்திரம் மூட்டியது. போராட்டங்கள் எரிமலை போல் எழுந்தது.

வெள்ளையர்களுக்கெதிரான போராட்டத்தில் தன் மீது ஆங்கிலேய துப்பாக்கி குண்டுகள் நெஞ்சை துளைத்தாலும் பரவாயில்லை என உறுதியேற்று வந்தே மாதரம் என்கிற முழக்கம் வானதிர முழங்கி மீண்டும் புரட்சிகர நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டனர் திருவாடானையில் மீண்டும் போர் ஏற்பட்டது.

அடக்குமுறை செய்த ஆங்கிலேயர்களையும் ஆங்கிலேய உதவியாளர்களையும் எதிர்த்தார்கள் / தாக்கினார்கள் அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் இயங்கிய காவல்நிலையங்கள் / சிறைச்சாலைகள் தீயிட்டு கொளுத்தினர்.

இந்நிலையில் இராணுவத்தினர் ஆயிரத்திற்கும் மேற்பட்டவர்களை வரவழைத்து போராட்டகாரர்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினர் இதில் பலர் சுட்டு கொல்லப்பட்டார்கள்.

பலர் கொடுமையான முறையில் தாக்கிக் கைது செய்யப்பட்டார்கள். கைது செய்யப்பட்டவர்களை அலிபுரம் சிறை / மதுரைச்சிறை போன்ற சிறைகளில் அடைக்கப்பட்டனர்.

இப்போராட்டமானது தென்னிந்தியாவில் குறிப்பாக தமிழகத்தில் ஒரு மாபெரும் போராட்டமாக இருந்துள்ளது. திருவாடானை கிளர்ச்சி இந்திய சுதந்திர விடுதலை போரில் திருப்புனை ஏற்படுத்தியது. இந்தியா முழுவதுமாக பேசப்பட்டது. போராட்டக்காரர்களின் தியாகம் அனைவரையும் வியப்பை ஏற்படுத்தியது.

1888 ல் பிறந்த ஆறுமுககுறவனார், இவர் தந்தையின் பெயர் குப்பையாண்டி குறவனார், இராமநாதபுரம் திருவாடனைப் பகுதியில் ஆங்கிலேயர்களுக்கு எதிராக கிளர்ச்சியில் ஈடுப்பட்டதால் அவசரச் சட்டம் 6-வது பிரிவின்கீழ் கைது செய்யப்பட்டும் இபிகோ 147 - வது பிரிவு மற்றும் இந்தியப் பாதுகாப்புச் சட்டம் (38)5 பிரிவின் கீழ் கைது செய்யப்பட்டார். 7 ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டு. மதுரை மத்தியச் சிறையில் தண்டனை அனுபவித்து வீர மரணம் அடைந்தார்.

திருவாடனை அதே புரட்சியில் பங்கு கொண்ட முனியாண்டி குறவனாரின் மகன் காளிமுத்து குறவனார் 1915 யில் பிறந்த இவர் துப்பாக்கி காயங்களுடன் இபிகோ 147 வது பிரிவு மற்றும் இந்திய பாதுகாப்புச் சட்டத்தில் கைது செய்து அலிப்புரம் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு வீரமரணம் அடைந்தார்.

கண்ணப்பகுறவனார் மகன் கொட்டயகுறவனார் 1906 ஆம் ஆண்டு பிறந்த இவர். சிறு வயதிலிருந்து சுதந்திர வேட்கையை உயிர்மூச்சாக பல்வேறு போராட்டங்களில் பங்கெடுத்தும் வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தின் போது திருவாடனையில் நடந்த கிளர்ச்சியில் தீவிரம் காட்டிய கொட்டயகுறவனார் மீது இந்தியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தில் கைது செய்து 7 வருடம் சிறைத் தண்டனை விதிக்கப்பட்டு மதுரை மற்றும் அலிப்புரம் சிறைகளில் தண்டனை அனுபவித்தும்.

தூக்குதண்டனை பெற்றும் வீரமரணத்திற்க்கு விதையிட்டார். உதயன் குறவனாரின் மகன் ரங்ககுறவனார் கிளர்ச்சி செய்த காரணத்தால் இபிகோ147 -வதுபிரிவின் கீழ் கைது செய்து 7 ஆண்டுகள் சிறைத் தண்டனையை துப்பாக்கி காயங்களோடு மதுரை மத்தியச் சிறையில் தண்டனை அனுபவிக்கப்பட்டு. தூக்கலிடப்பட்டார்.

குறிஞ்சி நில தொல் தமிழர்களான ஏழு குறவர்கள் இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தில் பெரும் பங்குவகித்து இந்திய விடுதலைக்கு போராடி குறிஞ்சி நில தமிழின தாய்குடி குறவர்கள் தங்கள் பங்களிப்பை செய்து தான் சார்ந்த மண்னையும் மக்களையும் தன் உயிரினும் மேலாக நேசித்துள்ளனர்.

அவர்களுடைய அர்ப்பணிப்பு தியாகத்தையும் நினைவுகூர்ந்து அவர்களை வணங்குவோம்.

- பொ.மு.இரணியன்

Pin It

muthusamy karaiyalarமுன்னுரை:

திருவிதாங்கூர் சமஸ்தானத்தின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த செங்கோட்டையில் அரசியல் எழுச்சி ஏற்பட மூலகாரணமாக விளங்கிய செங்கோட்டை மிட்டாதாரரும், முதல் நகர்மன்றத் தலைவரும் வள்ளலுமான திரு. நா.க.ச. முத்துசுவாமி கரையாளர் அவர்களின் தனிப்பட்ட வாழ்வு மற்றும் சமூகப் பணிகளைக் குறித்து காண்பதே இக்கட்டுரையின் நோக்கம் ஆகும்.

கரையாளர்கள்:

"கரையாளன்" எனும் சொல்லானது கிராமத்தில் அதிகச் செல்வங்களை வைத்திருக்கும் உரிமையாளரைக் குறிக்கும் என்று மிரோன் வின்சுலோ அகராதி விளக்கம் தருகின்றது. சென்னைப் பல்கலைக் கழக தமிழ் பேரகராதியில் கரை எனும் சொல்லுக்கு நன்செய் நிலம் அல்லது விளைநிலம் என்ற பொருளும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

இதனை அடிப்படையாக வைத்துப் பார்க்கும் பொழுது அதிக எண்ணிக்கையில் நிலங்களை வைத்து ஆளுகை செய்த யாதவ குலத்தின் ஒரு பிரிவினருக்கு "கரை ஆண்டவர்கள்" எனும் பட்டம் கொடுக்கப்பட்டிருக்கலாம். கரை ஆண்டவர்கள் எனும் பட்டமானது பின்னாட்களில் மருவி "கரையாளர்" என்று மருவியிருக்கலாம் என்பது என்னுடைய கருத்து. இத்தகைய இனப்பிரிவில் தான் நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்கள் தோன்றினார்.

பிறப்பு:

நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்கள் 1869-இல் நாராயணன் கசமுத்து சட்டநாதன் மற்றும் ஆவுடையம்மாள் தம்பதியருடைய ஏழு குழந்தைகளில் முதல் குழந்தையாக செங்கோட்டையில் பிறந்தார். சிறு வயது முதலே செல்வச் செழிப்போடு வளர்ந்த நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்கள் தன்னுடைய அடிப்படைக் கல்வியை செங்கோட்டையில் பயின்றார்.

தொழில்:

படிப்பை முடித்த நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்கள் தன்னுடைய தந்தையாரோடு இணைந்து தொழிலில் ஈடுபடலானார். தன்னுடைய பதினாறு வயதிற்குப் (1885) பின் ஒரு முறை தொழில் நிமித்தமாக தன் தந்தையாரோடு திருவனந்தபுரத்திலுள்ள தம்பனூர் சந்தைக்கு சென்றிருந்தார். அதுசமயம் அப்போதைய திருவனந்தபுரம் சமஸ்தானத்தின் மன்னரான ஸ்ரீ பத்மநாபதாச வாஞ்சிபால சர் ஆறாம் இராம வர்மா (மூலம் திருநாள்) அவர்கள் தன்னுடைய அரண்மனையிலிருந்து கடவுளை தரிசிப்பதற்காக பத்மநாபசாமி கோவிலுக்குச் சென்று கொண்டிருந்தார்.

இக்காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த தந்தையும் மகனும், மகாராஜாவின் "சாரட்" வண்டி ஓட்டுநர் தங்களுக்கு பரிட்சயமானவர் என்பதை அறிந்துகொண்டனர். பின்னர் அந்த "சாரட்" வண்டி ஓட்டுனரின் வழியாக மகாராஜாவினுடைய அறிமுகத்தைப் பெற்றனர். மகாராஜாவினுடைய அன்பு மற்றும் ஆதரவின் மூலமாக பல அரசு ஒப்பந்தங்களைப் பெற்றனர்.

திருவனந்தபுரம் சமஸ்தான திவானாக பணியாற்றிய ராஜா சர் தஞ்சாவூர் மாதவ ராவ் அவர்களின் முயற்சியால் முதன் முதலாக கொல்லத்திலிருந்து செங்கோட்டை வரையிலான சாலை அமைக்கும் பணியானது 1871-இல் தொடங்கப்பட்டு 1877-இல் முடிவடைந்தது. இப்புதிய சாலையின் வருகையால் செங்கோட்டைக்கும் கொல்லத்திற்கும் இடையேயான போக்குவரத்தும் வணிகமும் அதிகரித்தது.

இந்த வாய்ப்பினை நாராயணன் கசமுத்து சட்டநாதன் அவர்களும் அவரைத் தொடர்ந்து நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்களும் சரியாகப் பயன்படுத்தி தன்னுடைய வணிகத்தைப் பெருக்கினர். வியாபாரம் மற்றும் ஒப்பந்தங்கள் வழியாக ஈட்டிய வருமானத்தைக் கொண்டு நாகர்கோவில், ஆலப்புழை மற்றும் தாமரைக்குளம் போன்ற பகுதிகளில் உப்பளங்களை வாங்கினார்.

மன்னருடைய ஆதரவினால் தொழில் பெருகியதற்கு நன்றி தெரிவிக்கும் விதமாக அவருடைய உப்பளங்களுக்கு "ஸ்ரீ மூலம் திருநாள்" என்று மன்னருடைய பெயரையே சூட்டியிருந்தார். இதுதவிர தைக்காடு பகுதியில் ஆல்ஹகால் தயாரிக்கும் ஆலை ஒன்றையும் நடத்தி வந்தார்.

குடும்பம்:

நா.க.ச. முத்துசுவாமியின் உடன் பிறந்த சகோதரர்கள் நான்கு பேர் மற்றும் சகோதரிகள் இரண்டு பேர். இச்சகோதரர்கள் ஐந்து பேரும் ஐந்து வீட்டுக் கரையாளர்கள் என்றும் அழைக்கப்படுவர்.

உடன்பிறந்த சகோதரர்கள்:

நா.க.ச. சுப்பிரமணியன்

நா.க.ச. வீரபத்திரன்

நா.க.ச. லெட்சுமணன்

நா.க.ச. கிருஷ்ணசாமி

உடன்பிறந்த சகோதரிகள்:

நா.க.ச. திருமலையம்மாள்

நா.க.ச. ராமுத்தாய் அம்மாள்

நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்கள் தங்கம்மாள் எனும் பெண்ணை மணந்தார். இத்தம்பதியர்க்கு மொத்தம் நான்கு குழந்தைகள் பிறந்தனர்.

ஆண் குழந்தைகள்:

  1. சட்டநாதன்
  2. சுப்பிரமணியன்

பெண் குழந்தைகள்:

  1. தாயம்மாள்
  2. பொன்னம்மாள்

பதவி மற்றும் பொறுப்புக்கள்:

செங்கோட்டை மிட்டாதாரர்:

கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி மற்றும் பிரிட்டிஷ் ஆட்சிக்காலத்தில் இந்தியாவில் (கி.பி. 1790-முதல்) நடைமுறையில் இருந்த நிலவரி வசூல் முறைகள், டெக்கனியல் செட்டில்மென்ட் (decennial settlement), நிரந்தரத் தீர்வை (Permanent Settlement), ரயத்துவாரி (Ryotwari) மற்றும் மகால்வாரி (Mahalwari) என்று பல வகைப்படும். இவ்வகையான நிலவரி வசூல் முறைகளில் சற்று மாறுபட்டது மிராசு செட்டில்மென்ட். பெரும் நிலக்கிழாளர்களாக விளங்கிய மிராசுதாரர்கள் (அ) மிட்டாதாரர்கள் என்பவர்கள் பல கிராமங்களை தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்து வரிவசூல் செய்து அரசிடம் அளிப்பார்கள்.

இம்முறைப்படி செங்கோட்டை, அச்சம்புதூர், ஆய்க்குடி, கிளாங்காடு, பண்பொழி, சாம்பவர் வடகரை, கட்டளைக் குடியிருப்பு, புளியரை மற்றும் வல்லம் போன்ற பல்வேறு கிராமங்களில் உள்ள "மிட்டா" (குத்தகை / ஏலம்) நிலங்களை தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்து அப்பகுதிகளுக்கு மிட்டாதாரராக பணியாற்றினார் திரு. நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்கள்.

செங்கோட்டை நகரசபைத் தலைவர்:

ஸ்ரீ மூலம் திருநாள் ஆட்சிக் காலத்தில் திவானாகப் பணியாற்றிய பெருங்காவூர் ராஜகோபாலாச்சாரி அவர்களால் செங்கோட்டைக்கு நகர்மன்ற அந்தஸ்தானது 1912-இல் வழங்கப்பட்டது. 1912-ஆம் ஆண்டு அமைக்கப்பட்ட நகரசபையின் முதல் நகர்மன்றத் தலைவராக (தன்னுடைய 43-ஆம் வயதில்) செங்கோட்டை மிட்டாதாரர் நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்கள் பொறுப்பேற்றார். இதன்பின் செங்கோட்டை நகர்மன்றத் தலைவராகத் தொடர்ந்து பல ஆண்டுகள் பதவி வகித்தார்.

காங்கிரஸ் பேரியக்கத்தில் இணைந்து தீவிரமாக செயல்பட்டார். இவருடைய காலத்திற்குப் பின்புதான் செங்கோட்டை வட்டாரத்தில் காங்கிரஸ் அரசியல் ரீதியாக வலிமையடைந்தது. இவருடைய குடும்பத்தினர் பலர் காங்கிரசில் தமிழ் மாநில தலைவர் உள்ளிட்ட பல்வேறு பொறுப்புகளை வகித்தனர். இதனால் தென்காசி சட்டமன்றத் தொகுதி காங்கிரஸ் கட்சியின் கோட்டையாக விளங்கியது.

சமூகப் பங்களிப்பு:

திருவனந்தபுரம் சமஸ்தானத்தின் அரசியான ராணி கௌரி லக்ஷ்மி பாய் (ஆட்சி: 1810-1815) அவர்கள் 1813-ஆம் ஆண்டு முதன்முதலாக ஆங்கில மருத்துவ முறையினை சமஸ்தானத்தில் அறிமுகப்படுத்தினார். டாக்டர் ப்ரோவன் என்பவரே ராணியால் (1813-இல்) பணியமர்த்தப்பட்ட முதல் ஆங்கில மருத்துவர் ஆவார். இவர் அரச குடும்பத்தினருக்கு மட்டுமே முதலில் மருத்துவம் செய்தார்.

பின்பு ஆங்கில மருத்துவ முறையானது ஐரோப்பியர்களுக்கும் ஆங்கிலோ - இந்தியர்கள் மட்டும் பயன்பெறும் வகையில் கொல்லம் அருகிலுள்ள தங்கசேரி எனும் பகுதியில் விரிவாக்கம் செய்யப்பட்டது. ராணி கௌரி லக்ஷ்மி பாய் அவர்களின் ஆணைப்படி பொதுமக்களுக்கான முதல் நோய் தடுப்புத் துறை 1813-இல் டாக்டர் ப்ரோவனை தலைவராகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்டது.

இதுவே திருவனந்தபுரம் சமஸ்தானத்தின் பொதுமக்களுக்கான முதல் பொதுசுகாதார பணிக்கான முன்னெடுப்பாகும். இதனைத் தொடர்ந்து பட்டத்திற்கு வந்த கௌரி பார்வதி பாய் (1815–1829), ஸ்வாதி திருநாள் ராமவர்மா II (1813–1846), உத்திராடம் திருநாள் மார்த்தாண்டவர்மா II (1846–1860), ஆயில்யம் திருநாள் ராமவர்மா III (1860–1880) மற்றும் விஷாகம் திருநாள் ராமவர்மா IV (1880–1885) ஆகியோருடைய ஆட்சிக் காலத்தில் பொதுசுகாதாரத் துறை மேம்படுத்தப்பட்டது.

மன்னர் ஸ்ரீ மூலம் திருநாளுடைய ஆட்சிக்காலத்தில் (1885–1924) சமஸ்தானத்தில் நான்கு பொதுச்சுகாதார மாவட்டங்கள் (திருவனந்தபுரம், கொல்லம், கோட்டயம் மற்றும் வைக்கம்) ஏற்படுத்தப்பட்டன. இதன்பின் ஆகஸ்ட் 1895-இல் இருந்து பொதுச் சுகாதாரத் துறை செயல்படத் தொடங்கியது.

1896-இல் பொதுச்சுகாதார மாவட்டங்கள் மறுசீரமைப்பு செய்யப்பட்டு செங்கோட்டை தாலூகாவையும் இணைத்து ஐந்தாக உயர்த்தப்பட்டது. புதிதாக இணைக்கப்பட்ட பொதுச்சுகாதார மாவட்டத்திற்கென தனியாக பொதுச்சுகாதார அதிகாரி நியமிக்கப்பட்டார். இந்த நியமனமானது நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்களின் கோரிக்கையின் படியே நடந்தது.

1920-ஆம் ஆண்டு திருவனந்தபுரம் சமஸ்தானதிற்கு உட்பட்ட பகுதிகளில் முதன்முதலாக மின்சார உற்பத்திக்கான பணிகள் தொடங்கப்பட்டது. சோதனை முயற்சியாக திருவனந்தபுரத்தில் 1928-இல் சிறிய அளவிலான அனல் மின்நிலையம் தொடங்கப்பட்டு, 541 தெருவிளக்குகளுக்குகள் மற்றும் இரண்டு பயனாளர்களுக்கும் மின்சார சேவை அரசால் வழங்கப்பட்டது.

இதனைத் தொடர்ந்து 1931-இல் கோட்டயத்திலும், 1933-இல் நாகர்கோவிலிலும் தனியார் நிறுவனங்கள் மின் உற்பத்தி மற்றும் பகிர்மானம் செய்வதற்கான உரிமம் திருவாங்கூர் அரசால் வழங்கப்பட்டது. 1934-இல் கொல்லத்தில் டீசலில் இயங்கும் மின்னுற்பத்தி நிலையம் அரசால் நிறுவப்பட்டது.

இதனைத் தொடர்ந்து அதே ஆண்டு களமசேரி எனும் இடத்தில் அனல் மின்நிலையம் ஒன்று அரசால் தொடங்கப்பட்டது. நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்களின் வேண்டுகோளின்படி செங்கோட்டையில் 1934-இல் அனல் மின் நிலையம் தொடங்குவதற்கான உரிமம் தனியாருக்கு வழங்கப்பட்டு அதன்மூலம் செங்கோட்டைக்கு முதன்முதலாக மின்சார சேவை வழங்கப்பட்டது.

நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்களுடைய தந்தையர் புரவலராக இருந்த செங்கோட்டை சட்டநாத கரையாளர் நடுநிலைப் பள்ளியை மேம்படுத்துவதற்காக நண்கொடைகள் பல வழங்கினார்.

செங்கோட்டையின் அரசியல், கல்வி, சமூக மற்றும் பொருளாதார வளர்ச்சியில் நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்களுடைய மகன் மற்றும் அவர்களுடைய வாரிசுகளும் பெரும் பங்களிப்புச் செய்தனர். கரையாளர் குடும்பத்தினர் தேசத்திற்கும், செங்கோட்டைக்கும் ஆற்றிய சேவைகள் மற்றும் நற்பணிகள்:

  1. நா.க.ச. முத்துசுவாமியின் இளைய மகனான மு. சுப்பிரமணியன் (M.S.) அவர்கள் தமிழக மேலவை உறுப்பினராக (1956–1957) பணியாற்றினார். 1956-இல் நடைபெற்ற தமிழக எல்லைப் போராட்டத்தில் தீவிரமாக செயல்பட்டு செங்கோட்டை தமிழகத்தோடு இணைய பாடுபட்டார். மேலும் செங்கோட்டை அரசு மருத்துவமனையில் படுக்கை தொகுதி (ward) அமைவதற்கு நன்கொடை வழங்கினார்.
  2. மு. சுப்பிரமணியன் (M.S.) அவர்களின் மகனான மு.சு. முத்துசுவாமி அவர்கள் 1952-இல் தமிழக சட்டமன்றத்தின் மேல்சபை உறுப்பினராகக் காங்கிரசால் தேர்வு செய்யப்பட்டார். திருநெல்வேலி மாவட்ட காங்கிரஸ் தலைவராகவும், 1962-லிருந்து செங்கோட்டை நகர்மன்ற உறுப்பினராகவும் பணியாற்றினார். இவர்கள் வகித்த பதவியின் மூலம் செங்கோட்டைக்கு பல்வேறு நலத்திட்ட பணிகளைச் செய்தனர்.

அருங்குணமும் ஆன்மீக சிந்தையும்:

செல்வச் செழிப்பான சூழ்நிலையில் பிறந்து வளர்ந்திருந்தாலும் ஆடம்பரம் இல்லாத எளிய வாழ்வினையே மேற்கொண்டார். தமிழ் வைணவ நெறியை வாழ்நாள் முழுவதும் பின்பற்றினார். சகோதர வாஞ்சையோடு பழகுதல், கொடைத்தன்மை, இறைபக்தி மற்றும் ராஜபக்தி போன்ற அருங்குணங்கள் ஒருங்கே பெற்று விளங்கியவர் நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்கள் என்று அவருடைய மருமகனான ஜே. சக்கரபாணி நம்பியார் அவர்கள் பதிவு செய்துள்ளார்.

மரணம்:

பெரும் செல்வச் செழிப்புள்ள குடும்பத்தில் பிறந்திருந்தாலும் தன்னுடைய அயராத உழைப்பாலும் முயற்சியாலும் மிட்டாதாரர், நகரசபைத் தலைவர் எனும் பொறுப்புகளை அடைந்த நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்கள் உடல்நலக் குறைவின் காரணமாக தன்னுடைய 69-ஆம் வயதில் 19-03-1938 சனிக்கிழமை அன்று இயற்கை எய்தினார்.

புகழாஞ்சலி:

நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்களுடைய நண்பரான தென்திருவிதாங்கூர், பறக்கையைச் சேர்ந்த தமிழ் வித்துவான் தா. மாணிக்கவாசகம் பிள்ளையவர்கள் முத்துசுவாமி அவர்களைப் பாட்டுடைத் தலைவனாகக் கொண்டு புகழ் மொழி மாலை எனும் சிறு பாடல் நூலினை இயற்றினார்.

மொத்தமாக 43 பக்கங்களை கொண்ட இந்நூலானது, பாடல் தலைவனுடைய குணநலன்களையும் வள்ளல் தன்மையும் எடுத்துக் கூறுவதாக அமைந்துள்ளது. இந்நூலினை பதிப்பித்தவர் கரையாளருடைய இளைய மகனான மு. சுப்ரமணியன் ஆவார். இந்நூலானது 1938-ஆம் ஆண்டு நாகர்கோவில் டாஸ் அச்சாபீஸில் பதிப்பிக்கப்பட்டு வெளியானது.

நினைவுச் சின்னம்:

மு. சுப்ரமணியன் அவர்கள் மறைந்த தன் தந்தையாருடைய நினைவாக பொதுமக்கள் பயன்பாட்டிற்காக ஒரு பூங்கா அமைக்க 5 ஏக்கர் நிலத்தை தானமாக அளித்தார். இங்கு பூங்கா அமைவதற்காக அடிக்கல் நாட்டியவர் மு. சுப்ரமணியன் அவர்களின் சித்தப்பா மகனான திரு. சு. சட்டநாதன் ஆகும்.

பூங்காவிற்கான பணிகள் 1946-ஆம் ஆண்டு முடிவடைந்தது. "முத்துசுவாமி பூம்பொழில்" என்று அழைக்கப்படும் பூங்காவானது அப்போதைய திருவிதாங்கூர் திவானாக இருந்த சர். C.P. ராமசுவாமி அய்யர் அவர்களால் 15-03-1946 அன்று பொதுமக்கள் பயன்பாட்டிற்காக திறந்து வைக்கப்பட்டது.

முடிவுரை:

செங்கோட்டையில் அரசியல் விழிப்புணர்வு இல்லாதிருந்த காலகட்டத்தில் முதன்முதலாக திருவிதாங்கூர் அரசரின் ஆதரவைப் பெற்று பின்னர் காங்கிரஸ் கட்சியில் இணைந்து அப்பகுதியில் அரசியல் எழுச்சி ஏற்பட விதையாக செயல்பட்டவர் திரு. நா.க.ச. முத்துசுவாமி அவர்கள். மேலும் தன்னுடைய உழைப்பு, சேவை மனப்பான்மை மற்றும் இறைபக்தி போன்ற நற்குணங்களினால் தன்னையும் மேம்படுத்தி தான் வாழ்ந்த பகுதியையும் உயர்த்திய பாங்கினால் மக்கள் அனைவருக்கும் ஒரு சிறந்த உதாரண புருஷராக விளங்குகிறார்.

குறிப்புகள்:

  1. Nagam Aiya. V. (1906). Travancore State Manual, Vol. III, op.cit, P.222.
  2. தா. மாணிக்கவாசகம் பிள்ளை (1938). நா.க.ச. முத்துசுவாமி கரையாளர் - புகழ் மொழி மாலை. பதிப்பகம்: டாஸ் அச்சாபீஸ், நகர்கோவில்.
  3. மு. சுப்ரமணியன் கரையாளர் (1956). சென்னை-செங்கோட்டை இணைப்பு விழா (சிறு புத்தகம்).
  4. டாக்டர் கே.கே.பிள்ளை (2000). தமிழக வரலாறு மக்களும் பண்பாடும். உலகத் தமிழாராய்ச்சி நிறுவனம் p. 483
  5. மிரோன் வின்சுலோவின் தமிழ் - ஆங்கில அகராதி (2004). ஏசியன் எடுகேஷனல் சர்வீஸ், நியூ டெல்லி. பக்கம்: 253.
  6. ச.சி. செல்லம் (2010). யாதவர் களஞ்சியம் (தொகுப்பு நூல்). பதிப்பாசிரியர்: மேயர் ராதாகிருஷ்ணன் பிள்ளை. பக்கங்கள்: 122-130 & 476.
  7. N. சட்டநாதன் (2010). ஒரு சூத்திரனின் கதை. பதிப்பாசிரியர்: உத்தரா நடராஜன். காலச்சுவடு பதிப்பகம்.
  8. ஆ. சிவசுப்பிரமணியன் (2011). கட்டுரை: மக்கள் செலுத்திய மறைமுக வரி. கீற்று.
  9. திரு M. சுப்பிரமணியன் கரையாளர் மற்றும் திருமதி ராஜசரஸ்வதி (முன்னாள் நகர்மன்றத் தலைவி - செங்கோட்டை) தம்பதியரிடம் 30-04-2015-இல் கண்ட நேர்காணலின் வழியாக நான் சேகரித்த தகவல்கள்.
  10. Prakash B. A. (2018). Economic history of Kerala from 1800 to 1947 AD Part II: Travancore, Thiruvananthapuram Economic Studies Society, p. 28, 59, 60, 64, 67, 82.
  11. https://ta.quora.com/ஜமீன்தார்கள்-என்பவர்கள்-1
  12. http://www.tamilvu.org/ta/library-lA474-html-lA474cnt-152335
  13. https://www.hindutamil.in/news/spirituals/122110-.html

- த.ரமேஷ்

Pin It

நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன், சித்தீக் ஹுசைன் என்ற வியாபாரி பம்பையிலிருந்து தனது துனி வியாபாரத்தை முடித்துக் கொண்டு, சொந்த ஊரான மேல்விஷாரம் (வேலூர்) திரும்பிக் கொண்டு இருந்தார்.

abdul hakeemநள்ளிரவில் ரயில் சென்னை சென்ட்ரலை வந்தடைந்தது. மறுநாள் மாலை தான் மேல்விஷாரம் செல்லும் அடுத்த ரயில் என்பதால், ஏதாவது விடுதியில் தங்கலாம் என முடிவெடுத்தார்.

அந்தக் காலத்தில் சென்னை சென்ட்ரல் அருகே "இராமசாமி முதலியார் தங்கும் விடுதி" என்ற ஒரே ஒரு லாட்ஜ் மட்டுமே இருந்தது.

ஆனால் அங்கு சென்ற சித்தீக் ஹுசைன்'க்கு அதிர்ச்சி காத்துக் கொண்டு இருந்தது. விடுதியின் வாசலில் "முஸ்லீம்களுக்கு அனுமதி இல்லை" என்ற அறிவிப்புப் பலகை தொங்கிக் கொண்டு இருப்பது கண்டு அதிர்ந்து போனார்.

வியாபாரத்தில் நஷ்டம், உடல் நலக்குறைவு என மனத்துயரிலிருந்த அவருக்கு இந்த காட்சி மேலும் சோர்வை ஏற்படுத்தியது.

ஊர் திரும்பிய பின்பு கூட இந்த அவமானம் அவர் மனதில் மாறாத வடுவாகவே நிலைத்திருந்தது. பின் அவரது உடல் நிலை மோசமான போது, தனது 18 வயது மகனை அழைத்து "சென்னையில் முஸ்லீம்களுக்கான தங்கும் விடுதியைக் கட்ட வேண்டும்" என்ற தனது ஆசையை வசீயத்தாக (வாக்குறுதியாக) தனது மகனிடம் பெற்றுக் கொண்டார்.

தந்தையின் மனத்தீயை தன் மனதில் ஏந்திய அந்த இளைஞன், தனது வியாபாரத்தில் கடுமையாக உழைத்தார். 35 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு எந்த விடுதி தனது தந்தையை முஸ்லிம் என்பதற்காக அவமானப்படுத்தியதோ, அதே விடுதிக்கு அருகில், சிலரின் கடுமையான இடையூறுகளுக்குப் பின் 50,000 ரூபாய்க்கு ஒரு நிலத்தை வாங்கி,1921 ஆம் ஆண்டு 43 தங்கும் அறைகளுடன், இஸ்லாமியக் கட்டிடக் கலை அமைப்பில், தனது தந்தையின் நினைவில் "ஸித்திக் ஷராய்" என்ற பெயரில் விடுதியைத் திறந்தார்.

ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் தனித்தனி பள்ளிவாசல், தங்கும் முஸ்லிம் பயணிகளுக்கு முதல் மூன்று நாட்களுக்கு இலவசம், பின் மூன்று மாதங்களுக்குக் குறைந்த கட்டணம் எனப் பரிவோடு எழுந்து நின்றது - 'ஸித்திக் ஷராய்'.

இதன் மூலம் அந்த இளைஞனுக்கு இருந்தது வெறும் பலி வாங்கும் வெறி அல்ல; அதையும் தாண்டிய சுயமரியாதை உணர்வு என்பதை இந்தத் தமிழகம் உணர்ந்து கொண்டது. அந்த சிறப்புமிக்க இளைஞனின் பெயர் 'சி.அப்துல் ஹக்கீம் சாஹீப்'.

சி. அப்துல் ஹக்கீம் சாஹீப் அவர்கள் 1863'ல் ஆற்காடு மாவட்டத்தில் பிறந்தார். இவரது பூர்வீகம் தஞ்சை மாவட்டத்தில் உள்ள அய்யம்பேட்டையாகும். மூன்றாம் வகுப்பு மட்டுமே படித்த சாஹீப் முஸ்லீம்களின் கல்வி வளர்ச்சியில் பெரும் அக்கறை காட்டினார்.

1965'ல் மேல் விஷாரத்தில் ஒரு கல்லூரியைத் தொடங்கினார். அதை அப்போது திறந்து வைத்தவர் அன்றைய சென்னை மாகாண முதல்வர் பக்தவச்சலம்.

இது தவிர தமிழகத்தின் பல பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகளுக்கு ஏராளமான நிதி உதவிகளை வழங்கியுள்ளார்.

சென்னை அங்கப்பன் நாயக்கன் தெருவில் பள்ளி நடத்தி வந்த இந்துப் பெண் இவரிடம் உதவியை நாடி வந்த போது, அந்த பகுதியிலிருந்த தனது மகனின் வீட்டை காலி செய்யச் சொல்லி, அதை அவர்களுக்கு வழங்கினார். அங்கு அந்த பள்ளிக் கூடம் தொடர்ந்து நடக்க வழி செய்தார். அந்த பள்ளியே சி. அப்துல் ஹக்கீம் இந்து முஸ்லீம் பள்ளி என்ற பெயரில் பின் நாளில் அப்பகுதி மக்களால் அழைக்கப்பட்டது.

இது மட்டுமல்லாது இஸ்லாமியப் பணியிலும் சாஹிப் அவர்கள் வாரி வழங்கினார்.

வேலூர் பாகியாதுஸ் ஸாலிஹாத் மார்க்கக் கல்லூரிக்கு ஒரு லட்ச ரூபாய்.

உம்ராபாத் மத்ரஸா தாருல் உலூமுக்கு 50,000 ரூபாய்.

வாணியம்பாடி முஸ்லிம் சங்க வருமானத்துக்குச் சென்னை பெரிய மேட்டில் ஆறு கிடங்குகள்.

மேல்விஷாரம் உயர் நிலைப்பள்ளிக்குக் கட்டிடம், மேலும் அதன் வருமானத்திற்காக சில கட்டிடங்கள்.

ஆம்பூர் மஸ்ஹருல் உலூம் உயர் நிலைப்பள்ளிக்காக ஒரு அங்காடி வாங்கி அப்துல் ஹகீம் அங்காடி என்ற பெயரில் வக்ஃபு செய்தார்.

திருவல்லிக்கேணி முஸ்லிம் உயர் நிலைப்பள்ளியின் கட்டிடம்.

கட்டாக்கில் உள்ள தேசியக் கல்லூரிக்கு 25000 ரூபாய்.

பெங்களூர் அநாதை விடுதிக்கும் உயர் நிலைப் பள்ளிக்கும் நிதி, அதன் சார்மினார் மஸ்ஜிதுக்கு நிதி.

பல சிற்றூர்களிலும் பள்ளிகள்.

சேலத்தில் ஒரு பள்ளிவாசல்.

குடியாத்தத்தில் ஒரு பெரிய பள்ளிவாசல்.

மைசூர் பெரிய பஜாரில் ஜாமிஆ மஸ்ஜித்.

ஆற்காடு அப்துல் ஹகீம் போர்டு உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்களுக்கு அரைச் சம்பள உதவி என இவரது உதவி பட்டியல் மிக நீண்டது.

சாகிப் அவர்கள் அரசியலிலும் ஆர்வம் கொண்டிருந்தார். காங்கிரஸ் கட்சியிலும் கிலாபத் இயக்கத்திலும் தீவிரமாகப் பங்கெடுத்துக் கொண்டார். அதுமட்டுமின்றி முஸ்லிம் லீக்கிக்லும் முக்கிய பொறுப்புக்களில் உறுதியோடு செயல்பட்டார். இவரது அரசியல் வாழ்வில் 1936 இவர் தொடங்கிய "முஸ்லிம் முற்போக்கு கட்சி" இவர் மீது விமர்சனம் வரக் காரணமாகியது.

தமிழ் இலக்கியத்திலும் இவர் தடம் பதித்தார். காங்கிரஸ் கட்சி நடத்திய போராட்டங்களில் பங்கு கொண்டு சிறை சென்ற காலங்களில், அவர் சிறையிலிருந்து எழுதிய 'நேர்வழியின் விளக்கம்' மற்றும் 'நேர்வழி காட்டும் நூல்' ஆகிய இரு நூல்கள் தமிழில் சமூகத்தால் வெகுவாகப் பாராட்டப்பட்ட நூல்களாகும்.

1938 புனித ஹஜ் பயணம் மேற்கொள்ள சென்னை வந்திருந்த சாகிப் அவர்கள் நிமோனியா காய்ச்சலால் உயிரிழந்தார்.

"இந்து முஸ்லீம் ஒற்றுமைக்குப் பாடுபட்ட ஒரு உன்னத மனிதரை நாடு இழந்து விட்டது. கல்விக்காகவும், சமூக நலனுக்காகவும் அயராது பாடுபட்ட ஒரு பெருமகனை நாடு இழந்துவிட்டது." என இந்து நாளிதழ் அவருக்கு இரங்கல் கட்டுரை வெளியிட்டது.(28.1.1938)

"தர்மம் குடை சாய்ந்தது" எனச் சுதேசமித்திரன் அவரது இறப்பையோட்டி தலையங்கம் தீட்டியது.

அதேபோல் இந்திய அரசின் அஞ்சல் துறை 2012 ஆம் ஆண்டு சிறப்பு அஞ்சல் உறை ஒன்றை இவருக்காக வெளியிட்டது.

ஈகை குணம், மார்க்கப் பற்று, மத நல்லிணக்கம், மனிதநேயம், சுயமரியாதை ஆகியவற்றில் இன்றைய இளைஞர்களுக்குத் தூரத்து விண்மீனாக வழிகாட்டுபவர் சி. அப்துல் ஹக்கீம் சாஹீப்.

- சே.ச.அனீஃப் முஸ்லிமின்

Pin It

பண்டைத் தமிழர்கள், புதிய கற்காலத்தில் வேட்டையாடுவதற்குக் கற்கருவிகளையே பயன்படுத்தினர். இக்காலத்தில் ஓரிடத்தில் மக்கள் கூட்டமாகத் தங்கி வாழவும், பயிர் செய்யவும் கற்றுக் கொண்டனர். நீரைக் குடிப்பதற்கும், பொருட்களைச் சமைப்பதற்கும் மட்பாண்டங்களைச் செய்யத் தொடங்கினர். போக்குவரத்து மற்றும் பொருட்களை கையாள, சக்கரத்தைக் கண்டுபிடித்தது இந்தக் காலத்தில்தான். குறிப்பாக, வாழ்க்கைப் பயன்பாட்டிற்காக மட்பாண்டங்கள் செய்யவும் சக்கரத்தைப் பயன்படுத்தினர்.

நாகரீகம் வளர்ந்தபிறகு, வரலாற்றுக் காலத்தில் கருப்பு நிறப் பானைகள், சிவப்புப் பானைகள், கருப்பும் சிவப்பும் கலந்த பானைகளை மிக நேர்த்தியாகவும், அழகாகவும் உருவாக்கினார்கள். மட்பாண்ட ஓடுகளைத் தரையில் இட்டால், உலோக ஓசை வரும் தொழில்நுட்பத்தில் மட்பாண்டங்களைத் தயார் செய்தார்கள். பொருட்களைச் சேமிக்கவும், உணவைச் சமைக்கவும், நீரினைப் பயன்படுத்தவும் தமிழர் வாழ்வில் மண்பாணடங்கள் சிறந்த பொருட்களாகக் கருதப்பட்டன.

மக்கள் பேசவும், தகவல் தொடர்பு கொள்ளவும் பயன்படுத்திய குறியீடுகளை மட்பாண்டங்களில் பொறித்தனர். மட்பாண்டங்கள் இன்னார், இன்னாருடையது என்பதை அறிந்து கொள்ள, தங்கள் பெயர்களை மட்பாண்டங்களில் பொறித்து வைத்தார்கள். பொருட்களின் மீது குறியீடு மற்றும் பெயர்களைப் பொறிக்கும் வழக்கம் வரலாற்றுக் காலம் தொடங்கி இன்றைய காலம் வரை பயன்பாட்டில் இருந்து வருகிறது.

தமிழகத்தில் இதுபோன்ற குறியீடுகள் குகைகளில் வரையப்பட்ட ஓவியங்களிலும், மட்பாண்டங்களிலும் காணப்படுகின்றன. மட்பாண்டங்களில் விளிம்புகளுக்குக் கீழே தோள்பட்டைகளில் குறியீடுகள் காணப்படுகின்றன. சில மட்கலன்களில் நடுப்பகுதியில் குறியீடுகள் காணப்படுகின்றன. இக்குறியீடுகளில் இரண்டு வகைகள் உண்டு. ஒன்று, மட்கலன்களில் சுடுவதற்குமுன் போடப்படும் குறியீடுகள்; மற்றொன்று, மட்கலன்களில் சுட்டப் பின்பு போடப்படும் குறியீடுகள் ஆகும். சுட்டபின் போடப்பட்ட குறியீடுகள் தமிழகத்தில் அதிகம் கிடைக்கின்றன.

தமிழகத்தில் ஆதிச்சநல்லூர், சானூர், கொடுமணல், அழகன்குளம், பொருந்தல், மாங்குடி, கீழடி ஆகிய இடங்களில் நடந்த அகழ்வாராய்ச்சியில் மண்ணடுக்குகளில் முதலில் பண்டைத் தமிழ் எழுத்து (தமிழ் பிராமி) பொறித்த பானையோடுகளும், அதன்பின் ஆழமான பகுதியில் குறியீடுகள் பொறித்த பானையோடுகளும் கிடைத்தன. இக்குறியீடுகள் சிந்துவெளி எழுத்தை ஒத்தவையாக உள்ளன. தமிழகத்தில் நடந்த 169 அகழ்வாராய்ச்சிகளில் கொடுமணலில் மட்டுமே அதிகமான பண்டையெழுத்து (தமிழ் பிராமி) பொறித்த ஓடுகளும், குறியீடுகள் பொறித்த ஓடுகளும் கிடைக்கின்றன.

கொடுமணலில் அகழ்வாராய்ச்சி நடத்திய பேராசிரியர் முனைவர் கா. இராசன் அவர்கள், குறியீடுகளிலிருந்து பண்டைத் தமிழ் எழுத்து (தமிழ் பிராமி) தோன்றியது என்ற கருத்தைப் பதிவு செய்துள்ளார்.

sindhu scriptsஇலங்கையில் அனைக்கோட்டை என்னுமிடத்தில் நடந்த அகழ்வாராய்ச்சியில் ஒரு முத்திரை ஒன்று கிடைத்தது. அந்த முத்திரையில் சிந்துவெளி எழுத்துகள் மூன்றும், அதற்குக் கீழே தமிழ் பிராமி எழுத்துகள் மூன்றும் பொறித்துக் காணப்பட்டன. இம்முத்திரையில் உள்ள எழுத்துகள் இரு வரிவடிவம் (Bi-lingual) கொண்டது எனப் பேராசிரியர் இந்திரபாலா கருதுகிறார்.

கீழ்வாளை என்னுமிடத்தில் மலைப்பகுதியில் கிடைத்த பாறை ஓவியத்தில் சிந்துவெளி எழுத்துகள் காணப்படுகின்றன. தமிழ்நாட்டுக் குகைகளில் காணப்படும் பாறை ஓவியங்களில் சிந்துவெளி எழுத்துகளை ஒத்த குறியீடுகள் காணப்படுகின்றன. செம்பியன்கண்டியூரில் கிடைத்த புதிய கற்காலக் கருவியில் சிந்துவெளி எழுத்துக் குறியீடுகள் காணப்படுகின்றன.

கொடுமணல், அழகன்குளம், சானூர், மாங்குடி ஆகிய இடங்களில் கிடைக்கும் பானையோடுகளில் உள்ள குறியீடுகள் சிந்துவெளி எழுத்துகளை ஒத்திருப்பதால், இங்குள்ள குறியீடுகள் சிந்துவெளி எழுத்துகளே என்பது திண்ணம். ஆகவே, சிந்துவெளியில் வாழ்ந்த மக்கள் எழுத்துகளைப் பயன்படுத்திய அதே காலகட்டத்தில் தமிழகத்திலும், பண்டைத் தமிழர்கள் மட்பாண்டங்களிலும் குறியீடுகள் பொறித்துள்ளனர். பண்டைத் தமிழரின் மட்பாண்டக் குறியீடுகளையும், சிந்துவெளி எழுத்துகளையும் இங்கு ஒப்பீடு செய்யலாம்.

ஊர்   மட்பாண்டக் குறியீடு  சிந்துவெளி எழுத்துகள்
 கொடுமணல்  kodumanal tamil letter 1  indus script 1
 கொடுமணல்  kodumanal tamil letter 2  indus script 2
 கொடுமணல்  kodumanal tamil letter 3  indus script 3
 கீழடி  keezhadi script  indus script 4
 கோட்டமங்கலம்  kottamangalam script  indus script 5
 அழகன்குளம்  azhakankulam script 1  indus script 6
 அழகன்குளம்  azhakankulam script 2  indus script 7
 திருநறுங்கொன்றை  thirunarunkonrai script  indus script 8
 கோட்டமங்கலம்  kottamangalam script 2  indus script 9
 பரிக்கல்நத்தம்  parikkalnatham script  indus script 10
 ஆதிச்சநல்லூர்  athichanallur script 1  indus script 11
 ஆதிச்சநல்லூர்  athichanallur script 2  indus script 12

மேற்கண்ட ஒப்பீட்டு ஆய்வால், பண்டைத் தமிழரின் மட்பாண்டங்களில் பொறிக்கப்பட்ட குறியீடுகள் சிந்துவெளி எழுத்துகளே என்பதை உறுதி செய்ய முடிகிறது. இச்சிந்துவெளி எழுத்துகள் வளர்ச்சியடைந்து, பண்டைத் தமிழ் எழுத்து (தமிழ்பிராமி)களாக உருப் பெற்றன என்பதையும் நம்மால் அறிந்து கொள்ள முடிகிறது.

நன்றி : பேரா.க. இராசன்

- முனைவர் ப.வெங்கடேசன், வாலாசாப்பேட்டை

(சிந்தனையாளன் பொங்கல் மலர் 2019-ல் வெளியான கட்டுரை)

Pin It

பஞ்சாலைத் தொழிலாளர் போராட்டம் -1936 ஜூலை 30

இந்திய விடுதலை இயக்க வரலாற்றில் புதுவை மாநில தேசிய இயக்க வரலாறு தனிப்பட்ட சிறப்பிடம் பெறுகின்றது. வியாபாரிகளாய் வந்து ஆளுநர்களாய் மாறி இந்நாட்டின் வளத்தைச் சூறையாடத் தொடங்கிய அன்னிய ஏகாதிபத்திய நாட்டினரின் இராணுவ பலத்தை 100 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாகப் போராடி வெற்றி கண்டது வரலாறு. இந்திய தேசிய விடுதலை இயக்கத்தின் தலைமையில் கற்றவர்கள், வசதிபடைத்தவர்கள், வணிகர்கள் போன்றவர்கள் முன்னிருந்து செயல்பட்டார்கள். காலப் போக்கில் தொழிலாள வர்க்கம் தேசிய இயக்கத்தில் கலந்து ஒன்றுபட்டது. ஆனால் புதுச்சேரி மாநில விடுதலைப் போராட்டத்தின் நிலைமையே வேறு. இங்கு, தொழிலாளி வர்க்கத் தலைமையை ஏற்றுக் கொண்டு உயர் மட்டத்தினர் விடுதலைப் போராட்டங்களில் பங்கெடுத்தார்கள். இதுதான் புதுவை மாநில விடுதலை இயக்க வரலாற்றின் தனிப்பட்ட சிறப்புத் தன்மை. வரலாற்றுத் தொன்மையும் சிறப்பும் மிகுந்த புதுவையின் தொழிலாளர்கள் 1930 களில் ஒன்றிணைந்து விடுதலை வேள்விக்குத் தீ மூட்டிய அந்த நாள் 1936 ஜுலை 30. வெந்து தணிந்தது பிரெஞ்சுக் காடு.

பிரெஞ்சிந்தியா

பல நூற்றாண்டுகளாக மிக அமைதியான முறையில் பிற நாடுகளுடன் உறவு வைத்திருந்த புதுவையின் அமைதித்தன்மைக்குப் பதினேழாம் நூற்றாண்டின் இடைப்பகுதியில் அவலம் நேரிடத் தொடங்கியது. கி.பி. 1666-இல் பிரெஞ்சுக்காரர்கள் புதுவையில் lo Royale compagnie de France en l'Inde orientale என்னும் வியாபார நிறுவனத்தை நிலை நாட்டினார்கள். இந்த நிறுவனம் 1666 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர்த் திங்கள் முதல் தேதி பதினான்காம் லூயி அவர்களால் நிறுவப்பட்டது. பிரெஞ்சுச் சட்டதிட்டங்கள் பிரான்சுவா மர்தேன் என்பவரால் உருவாக்கப்பட்டன. இவர்தாம் நவீன புதுச்சேரி நகரத்தை நிர்மாணித்தார்.

வணிகர்களாக வந்து நாடு பிடிக்கும் ஆசையால் ஆட்சியாளர்களாக மாறிய பிரஞ்சியர்கள் எப்பொழுதும் தங்களை உயர்ந்தவர்களாகவும் இந்தியர்களைத் தாழ்ந்தவர்களாகவும் கருதி வந்தனர். உண்மையில் பிரஞ்சிந்தியாவில் சமத்துவம் என்பது ஒரு துளியும் கிடையாது. பிரஞ்சிந்திய நீதிமன்றங்களில் பிரஞ்சிந்திய வழக்கறிஞர்கள் காலில் செருப்பணிந்து செல்லக்கூடாது என்ற நடைமுறையிருந்தது. வழக்கறிஞர் பொன்னுத்தம்பி பிள்ளை காலணி அணிந்து சென்றதால் அவருக்குச் சிறைத் தண்டனை வழங்கப்பட்டது. ஆக, சுதந்திரம் சமத்துவம் சகோதரத்துவம் என்ற உயரிய கோட்பாடுகளைக் கொண்டிருந்த பிரஞ்சு தேச அரசாங்கமானது தனது காலனி நாடுகளில் இந்தக் கொள்கையைப் பின்பற்றாமல் இரட்டை வேடம் போட்டு உலக மக்களை ஏமாற்றி வந்தது என்பதுதான் வரலாற்றின் கசப்பான உண்மை.

புதுவை மக்கள் இரண்டாந்தர குடிமக்களாகக் கருதப்பட்டார்கள். எழுத்துரிமை, பேச்சுரிமை, சங்கம் அமைக்கும் உரிமை போன்ற அடிப்படை உரிமைகள் கூடப் புதுவை மக்களுக்கு மறுக்கப்பட்டன. தொழிலாளர் நிலை மிகப் பரிதாபமான நிலையில் இருந்தது.

பிரெஞ்சிந்தியாவில் தொழிலாளர்;

புதுவையில் பிரஞ்சு முதலாளிகளுக்குச் சொந்தமான மூன்று பஞ்சாலைகள் இருந்தன.

  • சவானா மில் - இது இன்றைய சுதேசி மில்
  • ரோடியர் மில் - இது இன்றைய ஆங்கிலோ பிரஞ்ச் ஆலை (AFT)
  • கப்ளே ஆலை - இது இன்றைய பாரதி மில்

இந்த மூன்று ஆலைகளிலும் சுமார் 20,000க்கும் அதிகமான தொழிலாளர்கள் பணிபுரிந்து வந்தனர். புதுவையின் காலனியாதிக்க வரலாற்றை மாற்றி எழுதி வைத்ததில் இந்த மூன்று ஆலைகளுக்கும் மிகப் பெரிய பங்குண்டு. இந்த ஆலைத் தொழிலாளிகள் நடத்திக் காட்டியதுதான் வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க 1936 ஜூலை 30 போராட்டம். ஓய்வுக்கு எட்டுமணி நேரம், உறங்குவதற்கு எட்டுமணி நேரம், உழைப்பதற்கு எட்டுமணி நேரம் என்ற மேதினக் கோரிக்கை, புதுவைத் தொழிலாளர்கள் விஷயத்தில் தவிடுபொடியாகிக் கொண்டிருந்தது. தொழிலாளர்கள் ஒவ்வொரு நாளும் பன்னிரண்டு மணிநேரம் வேலை செய்ய வேண்டிய நிலைமை இருந்தது. தொழிலாளர்கள் முதலாளிகளால் கொத்தடிமைகளாக நடத்தப்பட்டார்கள். வேலைக்குப் பாதுகாப்பு இல்லை. விபத்துக்கு உரிய நிவாரணம் இல்லை, பெண்கள் மிக இழிவான நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டார்கள்.

தொழிலாளர்களுக்கு ஒருவேளை உணவிற்கும் எட்டாத ஊதியம் தரப்பட்டது. ஓய்வுக்கு ஊதியத்துடன் கூடிய விடுமுறை இல்லை. தொழிலாளர்தம் குழந்தைகளுக்கு எவ்விதப் பாதுகாப்பும் கிடையாது. ஆறுவயதுக் குழந்தையும் மில்களில், கல் உடைக்கும் களங்களில், சுமை தூக்குவதில், கட்டிடக் கட்டமைப்புப் பணிகளில் ஒரு சில காசுகளுக்காகப் பன்னிரண்டு மணி நேரம் வேலை செய்ய வேண்டிய மோசமான நிலைமை இருந்தது. எத்தனைக் காலம் தொழிலாளி வர்க்கம் இந்தச் சூழலில் அடிமை வாழ்க்கையை, அதன் துயரங்களைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்க முடியும்? 1934ஆம் ஆண்டிலிருந்து புதுவையின் மூன்று பஞ்சாலைத் தொழிலாளர்களும் தங்கள் வாழ்க்கையின் அவலங்கள் பற்றிச் சிந்திக்கத் தொடங்கினர்; கிராமங்களில் கூடிக் கலந்து பேசினர்.

va subbiahபேச்சுரிமை, சங்கம் அமைக்கும் உரிமை போன்ற அடிப்படை உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் காலத்தில் சிறு குழுக்களாகக் கூடி மில்லுக்குள் மற்ற தொழிலாளர்களோடு கலந்து தங்களது நிலைமைக்கு விடிவு காண முடிவெடுத்தனர். 1935, பிப்ரவரி 4ஆம் தேதி சவானா மில் (சுதேசி மில்) தொழிலாளர்கள் ஊதிய உயர்வு, பணி நேரக் குறைப்பு முதலிய கோரிக்கைகளை மில் முதலாளிகளாக இருந்த பிரெஞ்சுக்காரர்கள் முன் வைத்தார்கள். பிரெஞ்சு ஆட்சியாளர்கள் கடிந்து தொழிலாளர்களை அச்சுறுத்தினார்கள். இந்த ஆணவப் போக்கைக் கண்டித்து 3000 தொழிலாளர்களும் வேலைநிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டனர். இத்தகைய விழிப்புணர்வில் தோழர் வ.சுப்பையா அவர்களின் மகத்தான பணி குறிப்பிடத்தக்கது ஆகும்.

தொழிலாளர் ஒருங்கிணைப்பில் சுப்பையா

பிரெஞ்சிந்தியாவில் சங்கம் அமைக்கும் அடிப்படை உரிமை மறுக்கப்பட்டிருந்த காலகட்டத்தில் மக்கள் தலைவர் வ.சுப்பையா அவர்கள் துடிப்பும், எழுச்சியும் மிக்க இளைஞர்களை, மாணவர்களை ஒன்று திரட்டி இலக்கியச் சங்கம் அமைத்தார். சமுதாய மேன்மைக்காகப் பாடுபட்டார். தீண்டாமையை ஒழிக்கவும், சமூகத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் மேன்மைக் காகவும் காந்தியடிகள் அரிசன சேவா சங்கம் அமைத்துப் பாடுபட்டார். அரிசன சேவா சங்கத்தில் ஈடுபட்டுத் தீவிரமாக இருந்தமையால் அவரால் சமூகத்தின் அடித்தள மக்களின் சமூக, பொருளாதாரப் பிரச்சினைகளை நன்கு அறியவும் அலசி ஆராயவும் முடிந்தது. இந்தக் காலகட்டத்தில் தோழர் வ. சுப்பையா ‘சுதந்திரம்’ என்னும் வாரப் பத்திரிக்கையை 1934 ஜுனில் தொடங்கினார். அப்பத்திரிக்கை தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் போர்வாளாக விளங்கியது. அரிசன ஆலைத் தொழிலாளர்களுக்குத் தொழிற்சங்கம் பற்றியும், தொழிலாளர் உரிமை பற்றியும் போதித்துக் கிராமம்தோறும் தொழிலாளர் வர்க்கத்தை ஒன்று திரட்டினார். ஆலையில் மிகவும் இரகசியமாகத் தொழிற்சங்கம் ஏற்படுத்தினார்.

அந்தக் காலத்தில் தொழிலாளர்களின் வேலை நேரத்தை நிர்ணயிக்கும் அளவுகோல் சூரியன்தான். சூரிய உதயத்திற்கு முன் ஆலையுள் நுழையும் தொழிலாளர்கள் சூரியன் மறைந்து இருட்டிய பின்தான் வெளியே வருவார்கள். சில நாள்களில் தீவட்டியைப் பிடித்துக் கொண்டும் வீடு திரும்புவார்கள். இதனால் தொழிலாளர்களின் குழந்தைகள் ஞாயிற்றுக்கிழமை தவிர மற்ற நாள்களில் தாய் தந்தையரின் முகத்தைக் கூடச் சரிவர பார்த்தது கிடையாது.

தொழிலாளர்கள் முன்வைத்த கோரிக்கைகள்

  • நாள் ஒன்றுக்குப் பத்துமணி நேரம் வேலைநேரமாக நிர்ணயிப்பது
  • தினக்கூலியை 3 அணாவிலிருந்து 6 அணாவாக உயர்த்துதல்
  • பெண்களுக்கு இரவுப்பொழுது வேலை கூடாது
  • 14 வயதுக்குக் கீழ்ப்பட்ட குழந்தைகளை வேலையில் அமர்த்தக்கூடாது
  • பெண் தொழிலாளர்களுக்குப் பேறு காலத்தில் சம்பளத்துடன் கூடிய ஒரு மாத விடுமுறையும், பிள்ளைப் பேற்றிற்காக அரை மாதச் சம்பளமும் வழங்கப்பட வேண்டும்.

போன்ற கோரிக்கைகளை முன் வைத்துச் சவானா (சுதேசிப்) பஞ்சாலைத் தொழிலாளர்கள் வேலை நிறுத்தம் செய்தார்கள். இந்த ஆலை பிரான்சின் போர்தோவில் (Bordeux) உள்ள ஒரு பிரெஞ்சுக் கம்பெனிக்குச் சொந்தமானது. அன்று அதன் மேலாளராக இருந்த வலோ (valot) என்பவர் ஆலையின் கதவை அடைத்துத் தொழிலாளர்ளைப் பட்டினி போட்டால், அவர்கள் போராட்டத்தைக் கைவிட்டு நிர்வாகத்திற்குப் பணிந்து விடுவார்கள் என்று தப்புக் கணக்குப் போட்டார். கிட்டத்தட்ட 84 நாள்கள் கடந்தன. ஆயினும் தொழிலாளர்களில் எவரும் வேலைக்கு வராதது அவருக்குப் பெருத்த ஏமாற்றமாய் இருந்தது. இந்நிலைகளினால் வலோ நிலைகுன்றிப் போனார். போராட்டத் தொழிலாளர்களின் கோரிக்கைகளை ஏற்பதைத் தவிர வேறு வழி இன்றித் திண்டாடினார். இதனால் போராட்டத் தலைவர்களை அழைத்துப் பேச்சு வார்த்தை நடத்தினார். அதன்படி 1935 ஏப்ரல் 29 இல் தொழிலாளர்களின் கோரிக்கைகளை உள்ளடக்கிய உடன்பாடு ஒன்று எட்டப்பட்டது. புதுச்சேரி வரலாற்றில் முதன்முறையாகத் தொழிலாளர்களின் வேலைநேரம் நாளொன்றுக்கு 10 மணிநேரம் என வரையறுக்கப்பட்டது. தொழிலாளர்களின் கூலி நாளொன்றுக்கு 6 அணா என்றும், பெண் தொழிலாளர் களின் பேறுகாலத்தில் சம்பளத்துடன் கூடிய ஒருமாத விடுமுறை, பிள்ளைப் பேறு செலவிற்காக அரைமாதச் சம்பளம் வழங்குவதெனவும் உடன்பாடு எட்டப்பட்டது.

வேலை நிறுத்தப் போராட்ட வெற்றி

1935 பிப்ரவரி 4 முதல் ஏப்ரல் 29 வரை சுமார் 3 மாத காலம் நடைபெற்ற அப்போராட்டத்தின் வெற்றி மகத்தானது தொழிலாளர்களின் வரலாற்றில் அதுவரை கண்டிராதது. அதனால் இப்போராட்டமானது தொழிலாளார்கள் ஒன்றுபட்டுப் போராடினால் தங்களுடைய நியாயமான கோரிக்கைகளை வென்றெடுக்க முடியும் எனும் நம்பிக்கையை அளித்தது. தொழிற்சங்கம் அமைக்க மிக அத்தியாவசியமான தொழிலாளர்களின் ஒன்றுபட்ட உணர்வையும், உறுதிப்பாட்டையும் தழைத்துச் செழிக்கச் செய்தது. புதுச்சேரியில் உள்ள ரோடியர் பஞ்சாலை அன்றைக்கு பிரிட்டிஷ்; கம்பெனி ஒன்றுக்குச் சொந்தமானது. அதேபோல கப்ளே ஆலை எனி நூலெ கம்பெனியாருக்குச் சொந்தமானது. அவ்விரு ஆலை நிர்வாகங்களும் வளர்ந்து வரும் தொழிலாளர் போராட்டச் சூழ்நிலைகளையும் விழிப்புணர்வையும் கண்டு வேலை நிறுத்தப் போராட்டத்தைத் தவிர்க்கும் வகையில் சில உடனடி நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டன.

சாவானாப் பஞ்சாலையின் நிர்வாகத்தைப் போன்றே வேலை நேர வரையறை, கூலி உயர்வு முதலியவற்றை அமல்படுத்த முற்பட்டன. இந்த மாபெரும் மூன்று மாதப் போராட்டத்திற்கும் தொழிற்சங்க அமைப்புகளின் உருவாக்கத்திற்கும் அன்றைக்கு முன்னோடிகளாய்த் திகழ்ந்தவர்கள் திரு.தெபூவா தாவீது, திரு. அமலோர், திரு. பெரிய நாயகசாமி, திரு. சுப்புராயலு போன்றவர்கள் தாம் இப்போராட்டத்தில் தோல்வியைச் சந்தித்த மில் முதலாளி பிரெஞ்சு அரசின் ஆதரவுடன் மீண்டும் தொழிலாளர்களை வேலையிலிருந்து நீக்கிப் பழி வாங்கி ஆத்திரமூட்டினான். அதனால், 1935 ஜுலை 25 ஆம் தேதியிலிருந்து அனைத்து மில் தொழிலாளர்களும் ஒற்றுமையுடன் இரண்டாவது முறையாக வேலை நிறுத்தத்தில் இறங்கினார்கள். பிரெஞ்சு அரசின் காவல் துறையின் துணையுடன் கருங்காலிகளைத் திரட்டி மில்லை நடத்திட முதலாளிகள் முயன்றனர். இரண்டரை மாத காலம் வேலை நிறுத்தம் நீடித்தது. இறுதியில் மில் முதலாளி தொழிலாளர்களின் தலைவர்களோடு சமரசம் பேசி மில்லை நடத்தினான்.

பிரெஞ்சுத் தொழிற்சங்கங்களின் சம்மேளனத்தின் மையத்தோடு புதுவைத் தொழிலாளர்கள் தொடர்பு கொண்டு பிரெஞ்சிந்தியாவில் தொழிற்சங்க உரிமை மறுக்கப்பட்டிருந்த அநீதியை எடுத்துக்கூறி சட்ட உரிமைகோரி வாதாடினார்கள். அகில இந்தியத் தொழிற்சங்க காங்கிரசும், தொழிற்சங்க இயக்கத் தலைவர்களான தோழர்கள் வி.வி.கிரி, என்.எம்.ஜோ~p போன்றவர்களும் புதுவைத் தொழிலாளர்களின் உரிமைப் போராட்டத்திற்கு ஆதரவு அளித்தனர். தொழிலாளர்களின் இயக்கம் வலுப்பெற்றதால், புதுவை மாநில மக்களின் இதர பிரிவைச் சார்ந்தவர்களும் தொழிலாளர்களின் போராட்டங்களுக்கு ஆதரவாகத் திரண்டார்கள்.

முதல் தொழிலாளர் மாநாடு - அரசு தடை

1935ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு மாதம் 10ஆம் நாள் பஞ்சாலைத் தொழிலாளர்கள் முதல் மாநாட்டை நடத்தத் திட்டமிட்டார்கள். பிரெஞ்சு அரசு அம்மாநாட்டிற்குத் தடை விதித்தது, அதற்குத் தலைமையேற்று நடத்தவிருந்த தோழர்கள் வி.வி.கிரி, எஸ்.குருசாமி ஆகிய இருவரையும் புதுவையிலிருந்து வெளியேற்றியது. ஆனால், தொழிலாளர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் திரண்டு அம்மாநாட்டை பிரெஞ்சு இந்திய எல்லையில் இருந்த பெரம்பைக் கிராமத்தில் நடத்தினார்கள். மாநாட்டுத் தீர்மானங்கள் பிரான்சில் இருந்த தொழிற்சங்கங்களின் தலைமைக்கு அனுப்பப்பட்டது. பிரெஞ்சுத் தொழிலாளி வர்க்கம் புதுவைத் தொழிலாளர்களின் கோரிக்கைகளான தொழிற்சங்க உரிமை, 8 மணி நேர வேலை போன்றவற்றை ஆதரித்து பிரான்சிலும் குரல் எழுப்பியது.

1936 ஆம் ஆண்டு 3 பஞ்சாலைகளின் தொழிலாளர்கள் சங்க உரிமைக்காக ஒன்றிணைந்து போராட இணைப்புக் குழூ அமைத்தனர், ஜுன் மாதத்தில் பொது வேலை நிறுத்தம் நடத்தினார்கள். பிரெஞ்சிந்தியக் கவர்னர் சொலோமியாக் மில்லுக்குள் தங்கி வேலைநிறுத்தம் செய்துவந்த தொழிலாளர் பிரதிநிதிகளை அழைத்துப் பேசினார். தொழிலாளர்களின் போராட்ட இணைப்புக் குழுவின் கோரிக்கைகளில் பிரதானமான தொழிற் சங்க அமைப்பு உரிமை, 8 மணி நேர வேலை ஆகிய சில தொழிற் சட்டம் சம்பந்தப்பட்ட கோரிக்கைகளைப் பிரெஞ்சு அரசோடு கலந்து ஒரு மாதத் தவணையில் முடிப்;பதாகக்கூறி, உள்ளிருப்பு வேலை நிறுத்தத்தைக் கைவிட வேண்டும் என்று தொழிலாளர்களைக் கேட்டுக் கொண்டார். அதன்பேரில் தொழிலாளர்கள் மீண்டும் உற்பத்தியில் இறங்கினார்கள். 30 நாட்கள் கடந்தன.

அரசு கொடுத்த வாக்குறுதியின்படி தொழிற்சங்க உரிமைச் சட்டம் அமுலாக்கப்படவில்லை. அதனால் 1936 ஜுலை 23 ஆம் தேதியிலிருந்து மூன்று மில்களிலும் உள்ளிருப்பு வேலை நிறுத்தத்தைத் தொழிலாளர்கள் மீண்டும் தொடங்கினார்கள். 1936 ஜுலை 30-ஆம் நாள் காலை ஆயுதம் தாங்கிய பிரெஞ்சு காவல் படை தனக்குப் பின்னே எந்திரத் துப்பாக்கிகள், ஏணிகள் ஏற்றிய இரு லாரிகள் பின் தொடர, புதுவை நகர முக்கிய வீதிகளின் நடை போட்டுக் காட்டியது. தொழிலாளர் வர்க்கம், பிரெஞ்சு காவல் படையின் ஆயுதங்களையோ, மிருகபலத்தையோ கண்டு எள்ளளவும் அஞ்சவில்லை. முதல் நடவடிக்கையே ரோடியர் பஞ்சாலையின் நுழைவாயிலில் இருந்து தான் தொடங்கியது.

ஆலையின் பெரியவாயில் கதவை இறுக அடைத்துத் தொழிலாளர் தொண்டர் படைவீரர்கள் எப்பொழுதும் விழிப்போடு கண்காணித்து வந்தார்கள். ஆயுதப்படை தன் பலத்தையெல்லாம் ஒன்று திரட்டிச் சாலையைச் சமப்படுத்தும் இயந்திரத்தைப் பயன்படுத்தி, ஆலையின் கதவை இடித்துத் தகர்த்து உள்ளே நுழைய முயன்றது. சிறிது நேரத்திற்குப்பின் நுழைந்தும் விட்டது. அதுவரை அடங்கி ஒடுங்கிக்கிடந்த ஆலை மேலாளர் திரு.மார்ஷ்;லேண்டு (Marshland) எனும் வெள்ளைக்காரர் ஆயுதப்படை உள்ளே நுழைந்து விட்டதைக் கண்டு துணிவு பெற்றுத் தன் கைத்துப்பாக்கியை எடுத்துத் தொழிலாளர்களை நோக்கிச் சுட ஆரம்பித்தார். குண்டடிபட்ட ஒரு தொழிலாளி அந்த இடத்திலேயே விழுந்து துடிதுடித்து இறந்தார். இதைக் கண்டு ஆவேசமுற்ற போராட்டத் தொழிலாளர்கள் தங்களின் கைகளுக்குக் கிடைத்த ஆயுதங்களைக் கொண்டு ஆயுதப்படை மீது எதிர்த் தாக்குதல் நடத்தினர்.

இந்நிலையில் ஆயுதப் படையானது. சவானா பஞ்சாலைக்குச் சென்று கடலூர் சாலைக்கு எதிரில் தாக்குதலுக்கான ஆயத்த நிலையில் தன்னை நிறுத்திக் கொண்டது. பஞ்சாலை வளாகத்தில் பெரும் கட்டடங்களின் மேல்தளத்தில் ஆயிரக்கணக்கில் நின்று கொண்டிருந்த தொழிலாளர்கள் போராட்ட ஆரவாரம் செய்து கொண்டிருக்க, வெளியில் முக்கிய சாலையில் நின்றிருந்த ஆயுதப்படை, எந்திரச் சுழல் துப்பாக்கியால் தொழிலாளர்களை நோக்கிச் சுட்டது. சராமாரியாகப் பொழிந்த துப்பாக்கிக் குண்டுகளுக்கும் அஞ்சாது, உணர்ச்சி ஆவேசமுற்றுத் தொழிலாளார்கள் எதிர்த்தாக்குதல் நடத்தினர். ஆயினும் துப்பாக்கிச் சூட்டில் 12 தொழிலாளர்கள் உயிரிழந்தனர். வீரமரணம் அடைந்த அந்த ஆலைத் தொழிலாளர்களின் பெயர்கள் வருமாறு:

1.அமலோற்பவ நாதன் 2.இராஜமாணிக்கம் 3.கோவிந்தசாமி 4.ஜெயராமன் 5.சுப்பராயன் 6.சின்னையன் 7.பெருமாள் 8.வீராசாமி 9.மதுரை 10.ஏழுமலை 11.குப்புசாமி 12.ராஜகோபால்.

இதைக் கண்டதும் தொழிலாளர்களிடையே கொதிப்பும், கொந்தளிப்பும் அதிகமாயின. ஆங்காங்கே தங்களின் கைகளுக்குக் கிடைத்த கல், தடி, இரும்புத்தடி, இரும்பு பல்சக்கரம் போன்ற ஆயுதங்களை எடுத்து எதிர்த்தாக்குதல் நடத்தினர். தொழிலாளர் அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து எண்ணிக்கையில் குறைவான ஆயுதப்படையினரைத் தாக்கியதால் சிறிது நேரத்திற்கெல்லாம் தொழிலாளர்களின் கை ஓங்கலாயிற்று. ஆயுதப்படை மெல்ல மெல்லப் பின்வாங்கத் தொடங்கியது. பின்வாங்கிய பிரெஞ்சு ஆயுதப்படை கடலூர்ச்; சாலையும், வில்லியனூர் சாலையும் சந்திக்கும் சந்திப்பு முனையில் நின்று கொண்டு தன் துப்பாக்கியின் கடைசித் தோட்டாவரை பயன்படுத்தி, இராஜமாணிக்கம் எனும் போராட்ட மறவனின் உயிரைக் குடித்தது.

1936 ஜுலை 30-இல் நெஞ்சில் உரமும், நேர்மைத் திறமும் கொண்டு தொழிற்சங்க உரிமை கோரி பஞ்சாலைத் தொழிலாளர்கள் நடத்திய போராட்டமும், அதைத் தொடர்ந்து நடந்த துப்பாக்கிச் சூடும், அதில் 12 தொழிலாளர்கள் உயிரிழந்த கொடுமையும் பிரெஞ்சு இந்திய வரலாற்றில் செந்நிற எழுத்துக்களால் எழுதப்பட்ட நிகழ்ச்சியாகும். 1936 ஜூலை 30 அன்று புதுவையில் நடைபெற்ற தொழிற்சங்க உரிமைக்கான போராட்டம் புதுவைத் தொழிலாளர் களுக்கான போராட்டம் மட்டுமன்று. அந்தப் போராட்டத்தின் நோக்கமும் கோரிக்கைகளும் உலகு தழுவிய தொழிலாளி வர்க்கத்தினரின் ஒட்டுமொத்த உரிமைக்கானது. அப்போராட்டம் சலுகைகளுக்கான போராட்டமன்று புதிய சரித்திரத்தை உருவாக்கிய போராட்டம். மேற்கத்திய உலகுக்கு அப்பால் கீழ்த்திசை நாடுகளில் உழைத்துழைத்து உருக்குலைந்து கிடந்த தொழிலாளர் சமூகத்திற்கு உயிர் கொடுத்த போராட்டம். எனவே புதுவைத் தொழிலாளர்களின் போராட்டம் சரித்திர முக்கியத்துவம் உடையதும் உலகு தழுவியதுமான ஒன்று என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ளுதல் வேண்டும்.

அந்த வகையில் ஜூலை 30 போராட்டம் உலக மக்களின் கவனத்தை ஈர்த்தது. தொழிலாளர்களின் கோரிக்கைகளுக்கு ஆதரவாகவும் அடக்குமுறையைக் கட்டவிழ்த்து விட்டுக் கொலைவெறியோடு செயல்பட்ட பிரஞ்சு அரசுக்கு எதிராகவும் உலக அரங்கில் கருத்துக்கள் வெளியிடப்பட்டன.

  • பாரிஸ் நகரில் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்கள் ஒன்றுகூடிப் புதுவைத் தொழிலாளர்களின் போராட்டத்தை வரவேற்றும் பிரஞ்சு அரசின் துப்பாக்கிச் சூட்டினைக் கண்டித்தும் ஆர்ப்பாட்டம் நடத்தினர்.
  • சென்னை மாகாணத் தொழிற்சங்கங்கள் மற்றும் சென்னை காங்கிரஸ் சோசலிஸ்ட் கட்சி ஆகியவற்றின் கூட்டுத் தலைமையில் புதுவைத் துப்பாக்கிச் சூட்டுக்கு எதிரான கண்டனக் கூட்டங்கள் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டன.
  • புதுச்சேரித் தொழிலாளர்கள் படுகொலைச் சம்பவம் குறித்து நடுநிலையான விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என்று தொழிற்சங்கத் தந்தை வி.சக்கரைச் செட்டியார் அறிக்கை விடுத்தார்.
  • புதுச்சேரித் துப்பாக்கிச் சூட்டைக் கண்டித்து ஆந்திர மாநிலம் குண்டூரில் இளைஞர் மன்றத்தினர் 1936 ஆகஸ்ட் 10 இல்; கண்டனக் கூட்டங்களை நடத்தினர்.
  • 1936 ஆகஸ்ட் 4 ஆம் தேதி இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் என்ற பத்திரிக்கை தனது தலையங்கத்தில் புதுவை ஆலைத் தொழிலாளர்கள் மீதான துப்பாக்கிச்சூடு மற்றும் படுகொலைகள் குறித்து எழுதியிருந்தது. பிரஞ்சு அரசின் நடிவடிக்கையைக் கண்டித்த அந்தத் தலையங்கம் சம்பவம் குறித்துப் பொது விசாரணை தேவை என்றும் கூறியிருந்தது.

புதுச்சேரித் தொழிலாளர்கள் போராட்டம் தொடர்பாக உலகு தழுவியும் இந்திய அளவிலும் துப்பாக்கிச்சூடு மற்றும் படுகொலைகளைக் கண்டித்தும் ஆலைத் தொழிலாளர்களின் கோரிக்கைகளுக்கு ஆதரவாகவும் கூட்டங்கள் பல நடைபெற்றன. இச்சம்பவம் பண்டித நேரு அவர்களின் இதயத்தை உலுக்கியது. இந்த நிகழ்ச்சி குறித்து சுப்பையா அவர்கள் பிரான்சுக்குச் சென்று அங்குள்ள மக்கள் முன்னணிக் கட்சியின் அமைச்சரோடு கலந்து ஆலோசிப்பது நல்லது என்று நேரு கருத்து வைத்தார். அவ்வண்ணமே தோழர் வ.சுப்பையாவும் பண்டித நேருவின் அறிமுகக் கடிதத்தோடு பிரான்சு சென்றார்.

வீரமரணம் விளைத்த தொழிலாளர் நலன்

1937 மார்ச் 6-இல் சுப்பையா பிரான்சு சென்று, பிரெஞ்சு அரசோடு இப்பிரச்சினை குறித்து விவாதித்தார். அதன் விளைவாக 1937 ஏப்ரல் 6-இல் பிரஞ்சிந்தியா விற்கான தொழிற்சங்கச் சட்டம் இயற்றப்பட்டது. அதன்படி தொழிலாளர்களுக்கு 8 மணிநேர வேலையும் தொழிற்சங்கம் அமைக்கும் உரிமையும் வழங்கப்பட்டது. ஆசிய நாடுகளிலேயே 8 மணி நேர வேலை என்பது புதுச்சேரியில் தான் முதன்முதலில் அமுலாக்கப்பட்டது. அத்துடன் தொழிலாளர் களுக்கான கூட்டு ஒப்பந்தம், ஓய்வுக்கால ஊதியம், பெண் ஊழியர்களுக்கும் அவர்களுடைய குழந்தைகளுக்கும் சமூகப் பயன் அளிக்கும் திட்டங்களும் வரையறுக்கப்பட்டன. தொழிலாளர்கள் தங்களுடைய போராட்டம் மற்றும் தியாகத்தின் வாயிலாகத் தங்கள் அரசியல் உரிமைகளைப் பெற முடியும் என்ற நம்பிக்கையை வளர்த்தெடுத்த அந்த நினைவுநாள் ஜுலை 30.

- முனைவர் நா.இளங்கோ, தமிழ்ப் பேராசிரியர், புதுச்சேரி-8

Pin It