சினிமா, நினைவு, மனிதர்கள்

ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்த்து முடித்துவிட்டு அரங்கை விட்டு வெளியே வரும்போது, நாம் எதை எடுத்துச் செல்கிறோம்? கதையா? கதாபாத்திரங்களையா? இசையா? அல்லது சில காட்சிகளையா? உண்மையில், மிகச் சிறந்த திரைப்படங்கள் இவற்றில் எதையும் தனித்தனியாகத் தருவதில்லை. அவை ஒரு வாழ்க்கையை நம் உள்ளத்தில் விதைத்துவிட்டுச் செல்கின்றன. ஆண்டுகள் கழித்தும் அதன் கதையை மறந்துவிடலாம்; ஆனால் அதன் மனிதர்களை மறக்க முடியாது. வசனங்கள் நினைவில் இல்லாமல் போகலாம்; ஆனால் ஒரு பார்வை, ஒரு தெரு, ஒரு வீடு, ஒரு மாலை நேர ஒளி, ஒரு தாயின் அமைதி, ஒரு தந்தையின் பெருமூச்சு—இவை மனதின் ஆழத்தில் நிரந்தரமாகத் தங்கிவிடும். அப்படிப்பட்ட திரைப்படங்கள்தான் காலத்தை வெல்லுகின்றன. 'ஹபீபி' அத்தகைய படைப்புகளில் ஒன்று.

இது ஒரு திரைப்படம் என்ற வரையறைக்குள் மட்டும் அடங்கிவிடாத படைப்பு. ஒரு சமூகத்தின் மறைந்துகொண்டிருக்கும் நினைவுகளை, அதன் வாழ்வியலை, அதன் மொழியின் இசையை, அதன் குடும்ப உறவுகளின் வெப்பத்தை, அதன் பண்பாட்டு நுணுக்கங்களைக் காட்சிகளின் வழியே எதிர்காலத்திற்குக் கொண்டு செல்லும் ஒரு பண்பாட்டு ஆவணம். தமிழ்த் திரைப்பட வரலாறு நூற்றாண்டைக் கடந்துவிட்டது. இந்த நூற்றாண்டில் எண்ணற்ற காதல் கதைகள் சொல்லப்பட்டுள்ளன; கிராமங்களும் நகரங்களும் திரையில் வாழ்ந்துள்ளன; அரசியலும் சாதியும் வர்க்கமும் பல்வேறு கோணங்களில் பேசப்பட்டுள்ளன. ஆனால், தமிழ் இஸ்லாமிய மக்களின் வாழ்வியல், அவர்கள் அன்றாடம் சுவாசிக்கும் உலகம், அவர்களின் மொழிநடை, உறவுகள், தொழில், மகிழ்ச்சி, துயரம், மரபு—இவை அனைத்தையும் எந்தப் பாசாங்கும் இன்றி, வாழ்க்கையின் இயல்பான ஓட்டத்தில் பதிவு செய்த திரைப்படங்கள் மிகக் குறைவு.

அந்த வரலாற்று வெற்றிடத்தை நிரப்பும் படைப்பாகவே 'ஹபீபி' தன்னை நிலைநிறுத்துகிறது.

இந்தத் திரைப்படத்தின் மிகப்பெரிய கலைச் சாதனை என்னவென்றால், இது தமிழ் இஸ்லாமியர்களை ஒரு "பொருளாகப்" பார்க்கவில்லை. அவர்களை "ஆராயவில்லை." அவர்களை "அறிமுகப்படுத்தவும்" முயலவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவர்களோடு நம்மை வாழ வைக்கிறது. அவர்களின் வீடுகளுக்குள் அழைத்துச் செல்கிறது. அவர்களின் சிரிப்பில் நம்மையும் பங்கெடுக்கச் செய்கிறது. அவர்களின் இழப்புகளை நம்முடைய இழப்புகளாக உணரச் செய்கிறது. அதுவே உயர்ந்த கலைப்படைப்பு.

உலகச் சினிமாவில் மகத்தான படைப்புகள் அனைத்திற்கும் ஒரு பொதுவான தன்மை உண்டு. அவை தங்கள் மக்களை நேசிக்கின்றன. அந்த நேசம் இல்லாமல் உண்மையான திரைப்படம் உருவாகாது. இத்தாலிய நவயதார்த்தம் தொழிலாளர்களை நேசித்தது. ஈரானிய சினிமா குழந்தைகளின் உலகை நேசித்தது. ஜப்பானிய சினிமா குடும்பத்தின் அமைதியை நேசித்தது. அதுபோல 'ஹபீபி', தமிழ் இஸ்லாமியர்களின் வாழ்வியலை நேசிக்கிறது. அந்த நேசம் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் வெளிப்படுகிறது.

இன்றைய தமிழ் சினிமாவின் ஒரு பெரிய சிக்கல், அது மனிதர்களைவிடச் சம்பவங்களை அதிகமாக நம்பத் தொடங்கியிருப்பதுதான். ஒவ்வொரு பத்து நிமிடங்களுக்கும் ஒரு திருப்பம் வேண்டும்; ஒவ்வொரு இருபது நிமிடங்களுக்கும் ஒரு அதிர்ச்சி வேண்டும்; ஒவ்வொரு அரை மணிநேரத்திற்கும் ஒரு சண்டை அல்லது உணர்ச்சி வெடிப்பு வேண்டும் என்ற வணிக இலக்கணம், வாழ்க்கையின் இயல்பான ஓட்டத்தைச் சிதைத்துவிட்டது. 'ஹபீபி' இந்த இலக்கணத்தை அமைதியாக நிராகரிக்கிறது.

இந்தப் படத்தில் வாழ்க்கை அவசரப்படுவதில்லை. மனிதர்கள் சினிமாவுக்காக வாழவில்லை; வாழ்க்கையை வாழ்கிறார்கள். அவர்கள் பேசும் உரையாடல்களில் எழுத்தாளரின் புத்திசாலித்தனம் தெரியவில்லை; அந்த மண்ணின் அனுபவம் தெரிகிறது. அவர்கள் சிரிப்பில் நடிகரின் பயிற்சி தெரியவில்லை; வாழ்ந்த மனிதனின் இயல்பு தெரிகிறது. அதனால்தான் இந்தத் திரைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, நாம் ஒரு கதையைப் பார்க்கவில்லை; ஒரு சமூகத்தின் துடிப்பைக் கேட்கிறோம்.

ஒரு திரைப்படம் ஒரு சமூகத்தைப் பதிவு செய்யும்போது இரண்டு ஆபத்துகள் இருக்கின்றன. ஒன்று, அந்தச் சமூகத்தை ரொமாண்டிசமாக்குவது. மற்றொன்று, அதைச் சிக்கலற்றதாகக் காட்டுவது. 'ஹபீபி' இந்த இரண்டு சிக்கல்களிலிருந்தும் தன்னை விலக்கிக்கொள்கிறது. அது எந்தக் கோஷத்தையும் எழுப்புவதில்லை. எந்தப் பிரச்சாரத்தையும் முன்னிறுத்துவதில்லை. மனிதர்களின் அன்றாட வாழ்க்கையே அதன் அரசியல். கண்ணியமே அதன் கருத்தியல். மனிதநேயமே அதன் மொழி. அதனால் இந்தப் படம் ஒரு மதத்தின் திரைப்படமாக இல்லை; ஒரு மனித சமூகத்தின் திரைப்படமாக மாறுகிறது.

திரைப்படக் கலை என்பது ஒளியாலும் ஒலியாலும் வாழ்க்கையைப் பதிவு செய்யும் முயற்சி என்று கூறப்படுவதும் உண்டு. ஆனால் அதைவிட ஆழமான வரையறை ஒன்று இருக்கிறது. சினிமா என்பது காலத்தைப் பாதுகாக்கும் கலை. ஒரு காலத்தின் உடை மறைந்து போகலாம். வீடுகள் இடிந்து போகலாம். தொழில்கள் மாறலாம். மொழியின் உச்சரிப்புகள் கூடக் காலத்தோடு மாறலாம். ஆனால் ஒரு திரைப்படம் அந்தக் காலத்தை அதன் முழு உயிரோடும் பாதுகாத்து வைக்க முடியும். 'ஹபீபி' அத்தகைய பாதுகாப்பின் அழகிய உதாரணம்.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு யாராவது "இருபத்தியொன்றாம் நூற்றாண்டின் தொடக்ககால தமிழ் இஸ்லாமியர்களின் வாழ்வியல் எப்படி இருந்தது?" என்று கேட்டால், வரலாற்று நூல்களோடு சேர்த்து இந்தத் திரைப்படத்தையும் காட்ட முடியும். ஏனெனில் இது தகவல்களைச் சேமிக்கவில்லை; வாழ்க்கையைச் சேமித்திருக்கிறது. அதனால்தான் 'ஹபீபி' ஒரு வெற்றிகரமான திரைப்படம் என்று மட்டும் சொல்வது போதாது. அது தமிழ்ச் சினிமாவின் நினைவகத்தில் நிரந்தர இடம் பெறத் தகுதியான கலை ஆவணம். இத்தகைய திரைப்படங்களைப் பற்றி எழுதும்போது "நல்ல படம்", "சிறந்த படம்" போன்ற சொற்கள் போதுமானவை அல்ல. சில படைப்புகள் விமர்சனத்தைத் தாண்டிப் பண்பாட்டு உரையாடலின் பகுதியாக மாறுகின்றன. 'ஹபீபி' அந்த அரிய வரிசையில் அமைதியாக நுழைந்திருக்கும் ஒரு திரைப்படம்.

யதார்த்தத்தை அழகியலாக மாற்றிய இயக்குநரின் திரைப்பட மொழி

ஒரு திரைப்படத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது நாம் பெரும்பாலும் கதையைப் பற்றியே பேசுகிறோம். ஆனால் திரைப்பட வரலாறு நமக்குக் கற்றுத் தந்த மிக முக்கியமான உண்மை என்னவென்றால், ஒரு திரைப்படத்தை மகத்தானதாக்குவது அதன் கதை அல்ல; அந்தக் கதையைச் சொல்லும் மொழி. இலக்கியத்திற்கு மொழி எவ்வளவு முக்கியமோ, சினிமாவிற்கு அதன் திரைப்பட மொழி அதைவிட முக்கியமானது. 'ஹபீபி' திரைப்படத்தின் இயக்குநர் மீரா கதிரவன் உருவாக்கியிருப்பது ஒரு கதையல்ல; ஒரு அனுபவம்.

அந்த அனுபவம் பார்வையாளரை வியக்க வைப்பதற்காக வடிவமைக்கப்படவில்லை; மனிதர்களை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ளச் செய்வதற்காக வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளது. இன்றைய வணிகத் திரைப்படங்கள் பெரும்பாலும் பார்வையாளரின் கவனத்தைப் பிடிக்கப் போட்டியிடுகின்றன. ஒவ்வொரு சில நிமிடங்களுக்கும் ஒரு அதிர்ச்சி, ஒரு திருப்பம், ஒரு சண்டை, ஒரு உரத்த வசனம் அல்லது ஒரு உணர்ச்சி வெடிப்பு - இந்த வேகமான இலக்கணத்தில், வாழ்க்கையின் இயல்பான சுவாசம் மெதுவாகக் காணாமல் போய்விட்டது. 'ஹபீபி' அந்த அவசரத்திலிருந்து விலகி நிற்கிறது. இந்தப் படத்தில் நேரம் ஓடவில்லை; வாழ்க்கை ஓடுகிறது.

அதுவே இதன் முதல் கலை வெற்றி.

மீரா கதிரவன் எந்தக் காட்சியையும் பார்வையாளரைப் பிரமிக்க வைப்பதற்காக உருவாக்கவில்லை. அதற்கு மாறாக, ஒவ்வொரு காட்சியும் அதன் இயல்பான கால அளவோடு விரிகிறது. கதாபாத்திரங்கள் பேச வேண்டிய அளவுக்கு மட்டுமே பேசுகின்றன. மௌனம் தேவைப்படும் இடங்களில் திரைப்படம் அமைதியாகிறது. காட்சியின் மீது இயக்குநரின் அதிகாரம் தெரியவில்லை; மனிதர்களின் மீது அவருடைய நம்பிக்கை மட்டுமே தெரிகிறது. அதுவே ஒரு முதிர்ந்த திரைப்படக் கலைஞரின் அடையாளம்.

உலகச் சினிமாவில் சிறந்த இயக்குநர்களைப் பற்றிப் பேசும்போது, அவர்கள் கேமராவை மனிதர்களின் மீது வைத்தார்கள் என்பார்கள்; சம்பவங்களின் மீது அல்ல. 'ஹபீபி'யிலும் கேமரா சம்பவங்களைப் பின்தொடரவில்லை; மனிதர்களின் முகங்களைப் பின்தொடர்கிறது. அவர்கள் சிரிக்கும்போது கேமராவும் மென்மையாகிறது; அவர்கள் அமைதியாக இருக்கும்போது கேமராவும் அமைதியாகிறது. இந்த ஒத்திசைவு திரைப்படத்திற்கு ஒரு உயிரோட்டத்தை அளிக்கிறது. ஒரு இயக்குநரின் உண்மையான திறமை, அவர் என்ன காட்டுகிறார் என்பதில் மட்டும் இல்லை; எதைத் தவிர்க்கிறார் என்பதிலும் இருக்கிறது. 'ஹபீபி' மலிவான உணர்ச்சிகளைத் தவிர்க்கிறது. பெரிய வீர வசனங்களைத் தவிர்க்கிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட சமூகத்தைப் புகழ்ந்து பேசும் செயற்கை உரைகளையும் தவிர்க்கிறது. பார்வையாளரிடம் கண்ணீரை வற்புறுத்திக் கேட்கும் காட்சிகளையும் தவிர்க்கிறது. ஏனெனில் வாழ்க்கை அப்படி இயங்குவதில்லை என்பதை இயக்குநர் நன்றாக அறிந்திருக்கிறார்.

இந்தப் படத்தின் மிகப்பெரிய பலம் அதன் அடக்கம். திரைப்படம் எங்கும் தன்னைப் பற்றிப் பெருமை பேசுவதில்லை. "நான் ஒரு முக்கியமான திரைப்படம்" என்று அறிவிப்பதில்லை. ஆனால் அதன் ஒவ்வொரு காட்சியும் அமைதியாக ஒரு சமூகத்தின் நினைவுகளைப் பாதுகாத்துக் கொண்டே செல்கிறது. அதுவே உயர்ந்த கலை. திரைக்கதையைப் பற்றிப் பேசும்போது, அதன் அமைப்பைக் காட்டிலும் அதன் நேர்மையைப் பாராட்ட வேண்டும். இன்றைய பல திரைப்படங்களில் திரைக்கதை என்பது சம்பவங்களை வரிசைப்படுத்தும் கருவியாக மாறிவிட்டது. ஆனால் 'ஹபீபி'யில் திரைக்கதை என்பது மனிதர்களின் வாழ்க்கை இயல்பாக வெளிப்படும் ஒரு நதி. அது ஓடுகிறது; அவசரப்படுவதில்லை; திடீரென்று திசை மாறுவதில்லை. அதன் ஓட்டத்தில் பார்வையாளரையும் அழைத்துச் செல்கிறது.

இந்தப் திரைப்படத்தின் கதாபாத்திரங்கள் எழுத்தாளரால் எழுதப்பட்டவர்கள் என்று தோன்றுவதில்லை. பல ஆண்டுகளாக அந்த மண்ணில் வாழ்ந்து வந்த மனிதர்களைப் போலவே இருக்கின்றனர். அவர்களுடைய உரையாடல்களில் புத்திசாலித்தனமான வசனங்கள் இல்லை; வாழ்க்கையின் அனுபவம் இருக்கிறது. அவர்கள் பேசும் தமிழில் அலங்காரம் இல்லை; அந்த மண்ணின் வாசனை இருக்கிறது. ஒரு சமூகத்தின் மொழியைப் பதிவு செய்வது என்பது அதன் சொற்களை மட்டும் பதிவு செய்வதல்ல. அதன் இடைவெளிகளை, அதன் அழைப்புகளை, அதன் பாசத்தின் தொனியை, அதன் மரியாதையின் மென்மையைப் பதிவு செய்வதாகும்.

'ஹபீபி' இந்த நுணுக்கத்தை மிகுந்த பொறுப்புணர்வோடு கையாள்கிறது. இதனால் திரைப்படம் ஒரு மத அடையாளத்தின் பிரதிநிதியாக இல்லாமல், ஒரு தமிழர் வாழ்வியல் அனுபவமாக மாறுகிறது. மீரா கதிரவன் இந்தப் படத்தில் ஒரு இயக்குநராக மட்டுமல்ல, ஒரு கவனமான பார்வையாளராகவும் செயல்படுகிறார். அவர் தனது கதாபாத்திரங்களை உருவாக்கவில்லை; அவர்கள் வாழும் உலகத்தைக் கவனித்திருக்கிறார். அந்தப்பார்வையின் நேர்மையே திரைப்படத்தின் மிகப் பெரிய அழகியல்.

ஒன்றை மட்டும் என்னால் உறுதியாகக் கூற முடியும்: "திரைப்படத்தின் மிக உயர்ந்த வடிவம், இயக்குநர் தனது திறமையை நிரூபிப்பது அல்ல; மனிதர்களின் வாழ்க்கையை எந்தச் சிதைவுமின்றி திரையில் வாழவிடுவதுதான். அந்த அரிய பணியை 'ஹபீபி' நமக்குக் கற்றுத் தருகிறது." அதனால்தான் இந்தப் படத்தை இயக்குநரின் வெற்றியாக மட்டும் பார்க்க முடியாது. இது ஒரு திரைப்பட மொழியின் வெற்றி. வாழ்க்கையை வலுக்கட்டாயமான நாடகமாக மாற்றாமல், அதன் இயல்பான துடிப்பை அழகியலாக மாற்றிய திரைப்பட மொழியின் வெற்றி. அந்த வெற்றியே 'ஹபீபி'யை ஒரு நல்ல திரைப்படத்திலிருந்து, காலத்தைத் தாண்டிப் பேசப்பட வேண்டிய திரைப்படமாக உயர்த்துகிறது.

நடிகர்கள், ஒளிப்பதிவு, இசை - கதை முடியும் இடத்தில் தொடங்கும் திரைப்படக் கலை

திரைப்படம் என்பது இலக்கியம் அல்ல; நாடகமும் அல்ல; புகைப்படமும் அல்ல; இசையும் அல்ல. இவை அனைத்தும் ஒன்றாகக் கலந்தாலும், அவற்றைத் தாண்டி தனக்கென ஒரு மொழியை உருவாக்கிய கலையே சினிமா. அந்த மொழியில், கதையை எழுதுவது இயக்குநர் என்றால், அதற்கு உயிர் கொடுப்பவர்கள் நடிகர்கள்; அதற்கு மூச்சளிப்பவர் ஒளிப்பதிவாளர்; அதன் இதயத் துடிப்பை உருவாக்குபவர் இசையமைப்பாளர்; அதன் கால ஓட்டத்தை நிர்ணயிப்பவர் படத்தொகுப்பாளர். இந்த நான்கு துறைகளும் ஒரே ஆன்மாவாக இயங்கும்போதுதான் ஒரு திரைப்படம் கலைப்படைப்பாக மாறுகிறது. 'ஹபீபி' அந்த அரிய ஒத்திசைவைக் கொண்ட திரைப்படம். இதில் யாரும் நடிக்கவில்லை; வாழ்ந்திருக்கிறார்கள்.

திரைப்படத்தில் நடிப்பு என்பது உணர்ச்சியை வெளிப்படுத்துவது அல்ல; உணர்ச்சியையே வாழ்வது. 'ஹபீபி'யைப் பார்க்கும்போது முதலில் மனதைத் தொடுவது இதுதான். இத்திரைப்படத்தில் யாரும் பார்வையாளரைப் பாதிக்க முயலவில்லை. யாரும் "நான் நடிக்கிறேன்" என்று நிரூபிக்க முயலவில்லை. ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் தங்களுடைய வாழ்க்கையை இயல்பாக வாழ்கின்றன. அதனால் அவர்கள் திரைப்படக் கதாபாத்திரங்களாக இல்லாமல், நாம் அறிந்த மனிதர்களாக மாறுகின்றனர். ஒரு தாயின் பார்வை, ஒரு தந்தையின் அமைதியான கவலை, ஒரு இளைஞனின் தயக்கம், ஒரு முதியவரின் அனுபவம்—இவை அனைத்தும் மிகைப்படுத்தப்பட்ட நடிப்பால் அல்ல, அடக்கமான உண்மையால் வெளிப்படுகின்றன.

சிறந்த நடிகர்கள் கண்ணீரை வரவழைப்பதில்லை; அவர்கள் வாழ்ந்த மனிதர்களை நமக்குள் குடியமர்த்துகிறார்கள். 'ஹபீபி'யின் நடிகர்கள் அதைத்தான் செய்திருக்கிறார்கள். முகங்களில் எழுதப்பட்ட வாழ்க்கை சினிமாவில் வசனங்களைவிட முகங்களே அதிகம் பேசுகின்றன இந்தப் படத்தில். பல காட்சிகளில் வார்த்தைகள் இல்லை. ஆனால் கண்கள் பேசுகின்றன. சிறிய புன்னகைகள் பேசுகின்றன. நீண்ட மௌனங்கள் பேசுகின்றன. திரைப்படத்தின் மிக உயர்ந்த தருணங்கள் பெரும்பாலும் வசனங்களில் இல்லை; அந்த மௌனங்களில்தான் இருக்கின்றன.

ஒரு சமூகத்தின் கண்ணியத்தைப் பாதுகாக்க விரும்பும் இயக்குநருக்குத் தேவையான நடிகர்கள் இவர்கள்தான். அவர்கள் பாத்திரங்களாக நடிக்கவில்லை; அந்த மக்களின் வாழ்க்கைக்குள் கரைந்துவிட்டார்கள்.

ஒளிப்பதிவு – ஒளியால் எழுதப்பட்ட இலக்கியம்

ஒரு நல்ல ஒளிப்பதிவாளர் அழகான காட்சிகளை உருவாக்குவார். ஒரு மகத்தான ஒளிப்பதிவாளர் உணர்ச்சிகளுக்கு ஒளியைக் கண்டுபிடிப்பார். மகேஷ் முத்துசுவாமியின் கேமரா அப்படிப்பட்ட உணர்ச்சி மொழியைக் கொண்டது. அவருடைய ஒளிப்பதிவின் மிகப் பெரிய சிறப்பு, அது ஒருபோதும் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள முயலாதது. கேமரா பார்வையாளரின் கவனத்தை ஈர்க்கவில்லை; கதாபாத்திரங்களின் வாழ்க்கையை நோக்கித் திருப்புகிறது. ஒரு வீட்டின் சாளரத்தில் விழும் மாலைச் சூரிய ஒளி, மழைக்குப் பிறகு ஈரமாக இருக்கும் தெரு, வயதின் சுமையைத் தாங்கும் ஒரு முதியவரின் முகத்தில் மெதுவாக நகரும் வெளிச்சம், வீட்டின் உள்ளறையில் மங்கலாகப் பரவும் விளக்கொளி—இந்தக் காட்சிகள் திரைப்படத்திற்காக அமைக்கப்பட்டவை போலத் தெரியவில்லை; வாழ்க்கை தானாகவே ஒளியாக மாறிய தருணங்களாகத் தெரிகின்றன. ஒவ்வொரு ஃபிரேமையும் தனியாக நிறுத்திப் பார்த்தாலும் அது ஒரு புகைப்படமாக இருக்கும். ஆனால் திரைப்படத்தில் அவை தொடர்ச்சியாக ஓடும்போது ஒரு சமூகத்தின் நினைவுகளாக மாறுகின்றன. அதுதான் உயர்ந்த ஒளிப்பதிவு.

இசை - கேட்கப்படாத உணர்ச்சிகளின் மொழி

சில திரைப்படங்களில் இசை காட்சியைவிடச் சத்தமாக இருக்கும். சில திரைப்படங்களில் இசை காட்சிக்குப் பின்னால் அமைதியாக நடக்கும். ஆனால் மிகச் சிறந்த திரைப்படங்களில் இசை, காட்சிக்குள் வாழும். 'ஹபீபி'யின் இசை அப்படிப்பட்டது. ஷான் C.S.-இன் பின்னணி இசை, உணர்ச்சிகளைக் கட்டளையிடுவதில்லை; அவற்றோடு பயணிக்கிறது. பார்வையாளரிடம் "இங்கே அழ வேண்டும்", "இங்கே மகிழ வேண்டும்" என்று இசை சொல்லவில்லை. மாறாக, கதாபாத்திரங்களின் உள்ளார்ந்த துடிப்பை மெதுவாகக் கேட்கச் செய்கிறது. இந்தப் படத்தின் மிக அழகான இசைத் தருணங்கள், இசை ஒலிக்கும் இடங்களில் இல்லை; இசை நிற்கும் இடங்களில்தான் இருக்கின்றன. அமைதியை மதிக்கத் தெரிந்த இசையமைப்பாளரால் மட்டுமே அத்தகைய திரைப்பட இசையை உருவாக்க முடியும்.

படத்தொகுப்பு - வாழ்க்கையின் இயல்பான தாளம்

திரைப்படத்தில் காலத்தை உருவாக்குவது படத்தொகுப்பு. ஒரு காட்சியிலிருந்து இன்னொரு காட்சிக்குச் செல்லும் இடைவெளியில் பார்வையாளரின் மனம் எவ்வாறு பயணிக்கிறது என்பதை முடிவு செய்வது தொகுப்பாளரின் கலை. வி.எஸ். மதி இந்தப் படத்தில் வேகத்தை உருவாக்கவில்லை; ஓட்டத்தை உருவாக்கியிருக்கிறார். ஒவ்வொரு காட்சியும் அடுத்த காட்சியை அழைக்கிறது. எந்த இணைப்பும் செயற்கையாகத் தெரியவில்லை. கதை நகர்வதைவிட வாழ்க்கை நகர்வதே அதிகமாக உணரப்படுகிறது. இதுவே இந்தத் திரைப்படத்தின் தொகுப்பைத் தனித்துவமாக்குகிறது.

கலை இயக்கம் - நினைவுகளுக்கு வடிவம் கொடுத்த கைவண்ணம்

ஒரு திரைப்படத்தின் உலகத்தை நம்ப வைப்பது கலை இயக்குநரின் பொறுப்பு. இந்தப் படத்தில் வீடுகள், சுவர்கள், கதவுகள், பள்ளிவாசல், தெருக்கள், சந்தைகள், அன்றாடப் பொருட்கள்—எதுவும் அலங்காரமாகத் தெரியவில்லை. அவை அனைத்தும் அங்கே பல தலைமுறைகளாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் மனிதர்களின் வாழ்க்கைச் சுவடுகளைச் சுமந்து நிற்கின்றன. ஒரு நல்ல கலை இயக்கம் "பாருங்கள், நான் உழைத்திருக்கிறேன்" என்று சொல்லாது; அதைப் பற்றிப் பார்வையாளரை நினைக்கவே விடாது. 'ஹபீபி'யின் கலை இயக்கம் அந்த உயரத்தை எட்டுகிறது.

தொழில்நுட்பம் கலை ஆகும் தருணம்

திரைப்படத்தில் தொழில்நுட்பம் தனியாகத் தெரிந்தால், அது இன்னும் கலை ஆகவில்லை. அது கதையின் இரத்த ஓட்டத்தோடு கலந்துவிட்டால் மட்டுமே கலை ஆகிறது. 'ஹபீபி'யின் மிகப்பெரிய வெற்றி இதுதான். இயக்குநர், நடிகர்கள், ஒளிப்பதிவாளர், இசையமைப்பாளர், படத்தொகுப்பாளர், கலை இயக்குநர்—யாரும் தனித்தனியாகப் பிரகாசிக்க முயலவில்லை. அனைவரும் ஒரே மனிதநேயத்தைப் பாதுகாக்க இணைந்து உழைத்திருக்கிறார்கள். அதனால்தான் 'ஹபீபி' ஒரு நல்ல திரைப்படம் என்ற வரையறையைத் தாண்டி, ஒரு சமூகத்தின் ஆன்மாவை ஒளி, ஒலி, மௌனம், நினைவுகள் ஆகியவற்றால் வடிவமைத்த அரிய திரைக்கலைப் படைப்பாக நம் நினைவில் நிலைத்துவிடுகிறது.

ஒரு திரைப்படத்தின் எல்லையைத் தாண்டி - காலத்திற்கான பண்பாட்டு ஆவணமாக 'ஹபீபி'

ஒரு திரைப்படத்தைப் பற்றிய உண்மையான தீர்ப்பை விமர்சகர்கள் வழங்குவதில்லை; விருதுகளும் வழங்குவதில்லை; வசூல் கணக்குகளும் வழங்குவதில்லை. அதைக் காலம்தான் வழங்குகிறது. சில திரைப்படங்கள் வெளியான நாளிலேயே வெற்றி பெறுகின்றன; ஆனால் சில ஆண்டுகளில் மறைந்துவிடுகின்றன. சில திரைப்படங்கள் வெளியானபோது அதிகம் பேசப்படாமல் இருந்தாலும், காலம் செல்லச் செல்ல அவற்றின் மதிப்பு பெருகிக்கொண்டே இருக்கும். ஏனெனில் அவை ஒரு காலத்தின் சாட்சிகளாக மாறிவிடுகின்றன. 'ஹபீபி' அந்த இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்த திரைப்படமாக நினைவுகொள்ளப்படும் வாய்ப்பு அதிகம். ஏனெனில் இந்தத் திரைப்படம் ஒரு கதையை மட்டும் பதிவு செய்யவில்லை; ஒரு சமூகத்தின் நினைவுகளைப் பதிவு செய்திருக்கிறது.

திரைப்பட வரலாற்றில் வாழ்வியலை ஆவணப்படுத்திய படைப்புகளுக்கு எப்போதும் தனியிடம் உண்டு. அவை வெறும் கற்பனையை மட்டுமல்ல, ஒரு காலத்தின் மூச்சையும், மொழியையும், அன்றாடச் சடங்குகளையும், மனித உறவுகளின் வெப்பத்தையும் பாதுகாத்து வைக்கின்றன.

'ஹபீபி'யின் மிகப் பெரிய வெற்றி இதுதான். இந்தப் படத்தில் தமிழ் இஸ்லாமியர்கள் ஒரு "சிறுபான்மை" என்ற அடையாளத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்படுவதில்லை. அவர்கள் இந்த மண்ணின் வரலாற்றிலும், தமிழ்மொழியின் இசையிலும், பண்பாட்டுத் தொடர்ச்சியிலும் இயல்பாக வாழும் மனிதர்களாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார்கள். அதுவே இந்தத் திரைப்படத்தின் அரசியல். அது உரைகளால் பேசப்படுவதில்லை; அது காட்சிகளால் உணர்த்தப்படுகிறது.

இன்றைய உலகில் அடையாளங்கள் பெரும்பாலும் மோதல்களின் வழியே விவாதிக்கப்படுகின்றன. ஆனால் 'ஹபீபி' அடையாளத்தை மோதலாக அல்ல, வாழ்க்கையாக முன்வைக்கிறது.

• ஒரு குடும்பத்தின் காலை.

• ஒரு தெருவின் மாலை.

• ஒரு வீட்டின் சமையலறை.

• ஒரு பள்ளிவாசலின் அமைதி.

• ஒரு தாயின் காத்திருப்பு.

• ஒரு குழந்தையின் சிரிப்பு.

இவற்றின் வழியே ஒரு சமூகத்தின் முழுப் பண்பாட்டையும் திரைப்படம் மெதுவாக நமக்குள் விதைக்கிறது.

அதனால்தான் இந்தப் படத்தைப் பார்த்து முடித்த பிறகு நாம் ஒரு மதத்தை நினைவில் வைத்துக்கொள்வதில்லை; மனிதர்களை நினைவில் வைத்துக்கொள்கிறோம். அதுவே திரைப்படத்தின் மிக உயர்ந்த வெற்றி. உலகச் சினிமாவின் வரலாற்றைப் புரட்டிப் பார்த்தால், மகத்தான திரைப்படங்கள் எப்போதும் உள்ளூரில் தொடங்கி உலகளாவிய மனித அனுபவத்தில் முடிந்திருக்கின்றன.

ஒரு சிறிய கிராமத்தைப் பற்றிய திரைப்படம் உலகம் முழுவதும் பேசப்படுகிறது. ஒரு குடும்பத்தின் அமைதி, எல்லாக் குடும்பங்களின் அமைதியாக மாறுகிறது. ஒரு குழந்தையின் கண்ணீர், உலகின் எல்லாக் குழந்தைகளின் கண்ணீராக மாறுகிறது. ஏனெனில் உண்மையான கலை எல்லைகளைத் தாண்டுகிறது. 'ஹபீபி'யும் அப்படிப்பட்ட கலைப்பாதையில் பயணிக்கிறது. இது தமிழ் இஸ்லாமியர்களின் திரைப்படம் மட்டுமல்ல; இது தமிழ் மண்ணின் திரைப்படம்; அதைத் தாண்டி, மனிதர்களின் திரைப்படம்.

ஒரு திரைப்படக் கல்லூரி வகுப்பறையில், "யதார்த்தவாத சினிமா" என்ற தலைப்பின் கீழ் விவாதிக்கத் தகுதியான சமகாலத் தமிழ்த் திரைப்படங்களில் 'ஹபீபி'க்கு நிச்சயமாக ஒரு இடம் உண்டு. ஏனெனில் இந்தப் படம் நமக்கு ஒரு முக்கியமான பாடத்தைக் கற்றுத் தருகிறது:

ஒரு சமூகத்தைப் புரிந்துகொள்ள, அதன் வரலாற்றைப் படிப்பது மட்டும் போதாது; அதன் அன்றாட வாழ்க்கையைப் பார்க்க வேண்டும். அந்த வாழ்க்கையை மிகுந்த கண்ணியத்தோடு, எந்தச் செயற்கை நாடகமும் இன்றி திரையில் பதித்திருப்பதே 'ஹபீபி'யின் கலைநேர்மை.

இந்தத் திரைப்படத்தில் குறைகள் இல்லையா? निश्चितமாக உள்ளன. சில இடங்களில் காட்சிகளின் நீளம் மேலும் செறிவாக இருந்திருக்கலாம். சில உணர்ச்சி வளைவுகள் இன்னும் இறுக்கமாக அமைந்திருக்கலாம். ஆனால் அவை திரைப்படத்தின் மைய ஆன்மாவை எந்த வகையிலும் குலைப்பதில்லை. ஏனெனில் ஒரு திரைப்படத்தின் மகத்துவம் அதன் குறையற்ற தன்மையில் இல்லை; அதன் நேர்மையில் இருக்கிறது. அந்த நேர்மைதான் 'ஹபீபி'யின் மிகப் பெரிய பலம்.

பல திரைப்படங்கள் நம்மை இரண்டு மணி நேரம் மகிழ்விக்கின்றன; சில திரைப்படங்கள் சில நாட்கள் நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கின்றன. ஆனால் மிக அரிதாக சில திரைப்படங்கள் நம் பார்வையையே மாற்றுகின்றன. தமிழ் இஸ்லாமியர்களைப் பற்றிய நம் புரிதலை அது விரிவுபடுத்துகிறது; மனித உறவுகளை நாம் மீண்டும் சிந்திக்க வைக்கிறது; குடும்பம் என்ற சொல்லுக்கு புதிய வெப்பத்தை அளிக்கிறது; மொழி என்பது வெறும் தொடர்பு கருவி அல்ல, அது ஒரு சமூகத்தின் நினைவகம் என்பதை உணர்த்துகிறது; சினிமா என்பது வெறும் பொழுதுபோக்கு அல்ல, அது ஒரு மக்களின் வாழ்வியலைக் காலத்திற்காகப் பாதுகாக்கும் கலை என்பதையும் மீண்டும் நினைவூட்டுகிறது.

அதனால்தான் 'ஹபீபி'யைப் பற்றிய இந்த ஆய்வை ஒரு விமர்சனத் தீர்ப்போடு முடிக்க விரும்பவில்லை; மாறாக, ஒரு திரைப்பட மாணவனுக்கான அழைப்போடு முடிக்க விரும்புகிறேன்:

திரைப்படங்களைப் பாருங்கள். அவற்றின் கதைகளை மட்டும் பார்க்காதீர்கள். அவற்றின் மனிதர்களைப் பாருங்கள். அவர்களின் மௌனங்களைக் கேளுங்கள். அவர்களின் வீடுகளைக் கவனியுங்கள். அவர்களின் மொழியின் இசையை உணருங்கள். அப்போதுதான் ஒரு திரைப்படம் திரையைத் தாண்டி, வாழ்க்கையாக மாறும். 'ஹபீபி' அந்த அனுபவத்தை நமக்குத் தருகிறது.

அதனால்தான், இந்தப் படத்தைப் பற்றி ஒரு வரியில் சொல்ல வேண்டுமெனில், நான் இவ்வாறு சொல்வேன்:

"ஒரு சமூகத்தின் வாழ்வியலைச் சித்தரித்த திரைப்படங்கள் தமிழ்ச் சினிமாவில் பல இருக்கலாம்; ஆனால் ஒரு சமூகத்தின் இதயத் துடிப்பை, அதன் மொழியின் மென்மையை, அதன் குடும்ப உறவுகளின் வெப்பத்தை, அதன் கண்ணியத்தை, எந்த ஆரவாரமும் இன்றி காலத்தின் நினைவகத்தில் பதித்து வைத்த திரைப்படங்களில் 'ஹபீபி' தனித்துவமாக நிற்கிறது. அது ஒரு திரைப்படம் அல்ல; காலத்திற்காக எழுதப்பட்ட மனிதநேயக் காட்சிக் காவியம்."

இத்தகைய திரைப்படங்கள் ஒவ்வொரு ஆண்டும் உருவாகாது. உருவாகும்போது அவற்றைப் பாராட்டுவது மட்டும் போதாது; அவற்றை நினைவில் வைத்திருக்க வேண்டும். ஏனெனில் பெரும்பாலான திரைப்படங்கள் திரையரங்கோடு முடிவடைகின்றன. சில திரைப்படங்களோ காலத்தின் உள்ளே அழியாப் பயணத்தைத் தொடங்குகின்றன. 'ஹபீபி' அந்த அரிய இரண்டாவது வகையைச் சேர்ந்த திரைப்படம்.

- ராஜா