இரவுகளின் நீளம்
நீண்டு செல்கிறது
மீதமிருக்கும் இரவின்
கனவுக்குள் நுழைகிறேன்
பெருகி நிற்கிறது
கனவும் அதன் காட்சிகளும்
பரந்த வெளியது
வனத்தை இறகுகளில் சுமந்து பறக்கின்றன
பறவைகள்.
சருகுகளில் மிதக்கிறது
நதி.
குளத்தை சுமந்தபடி
நீந்துகின்றன மீன்கள்.
காற்றை அழைத்துப் போகின்றன
மேகங்கள்.
நான் கனவை
உடலில் கட்டி இழுக்க
எனது நகரமும்
எனது இருப்பிடமும் அசைகின்றன
கனவை உடைத்து வெளிய வருகின்றேன்
எனது அறை முழுவதுமாய்
அலமாரியின்
கண்ணாடித் தூள்கள்.
வெட்கம் கெட்டு நிற்கிறது
சுவரின் ஓரமாய் கனவு
ஊளையிடத் தொடங்குகிறாள்
அவள்.

- ஏ.நஸ்புள்ளாஹ்