ஜைன முனிவர்கள் தமிழுக்குச் செய்துள்ள அளப்பரிய தொண்டு நன்னூல்,சூடாமணி நிகண்டு,திவாகரம் முதலான மிகச் சிறந்த தமிழ் இலக்கண நூல்களையும் நாலடியார் முதலான அற நெறி நூல்களையும் படைத்துள்ளதுதான். சிவ நெறியாளர்களையும் மிஞ்சி அவர்கள் தமிழ் மொழிக்கு இலக்கணம்,நீதி நெறி நூல்களை யாத்துள்ளனர் என்பது உண்மை. அவர்கள் சமய நெறியில் சைவர்களைப் போல் அல்லாமல் அரச சுகங்களைத் துறந்து மலைக் குகைகளில் வாழ்ந்துதிருந்து மொழித் தொண்டுகளை ஆற்றியதில் மிகப் பெரும் தியாகிகள்தாம். அவர்களுடைய இறை நெறி ஒழுக்கமானது அக்காலத்திய நாத்திக ஒழுக்கம் என் தவறான கண்னோட்டத்துடன் பார்க்கப் பட்ட போதும் அவர்களது இறைநெறிக் கொள்கைகளும் அது குறித்தான வாதங்களுக்கும் சில சமயம் சைவர்களால் அறிவுப்பூர்வமாக விளக்க முடியாது போன காரணத்தாலும் அவர்கள் மைனாரிட்டியினாராக இருந்து மெஜாரிட்டி சைவர்களால் ஒதுக்கப்பட்டு,வெறுக்கப் பட்டதும் உண்மை. அதன் எதிரொலியாக சமனர்கள் ஆயிரக் கணக்கில் கழுவேற்றப் பட்டுக் கொல்லப் பட்டார்கள் என்றும் அறிகிறோம். அவர்கள் சபையில் வைத்து வாதாடித் தோற்று போன காரணத்தால் அக்கால மரபுப் படி அவர்களாக கழுவேறினார்களா/அல்லது கழுவேற்றிக் கொல்லப் பட்டார்களா என்பதற்கெல்லாம் சரியான ஆதாரங்கள் இல்லை எனினும் அவர்களைக் கொன்ற அல்லது அவர்கள் மரணத்துக்குக் காரணமான சைவ நெறியாளர்களின் இரக்கமற்ற பண்பை என் மனம் ஏனோ என் மனம் ஒப்புக் கொள்ள மறுக்கின்றது. அவர்கள் ஒரு போதும் தமிழ் பண்பாட்டின் எதிரிகளாக இருந்து செயல்பட்டதில்லை. மாறாக அவர்களால்தான் மொழிக்கும் அதன் சத்தான வளர்ச்சிக்கும் பெரிய அளவில் ஊட்டம் கிடைத்தது. தமிழின் ஐம்பெரும் காப்பியங்களில் ஒன்றுகூட சைவர்களால் படைக்கப் படவில்லை என்பதும் அவை சைவம் மற்றும் வைணவ நெறிகளைத் தூண்டுவதற்காகவும் எழுதப்படவில் என்பதும் தமிழர்களாகிய நமக்கு மட்டுமல்ல தமிழ்ப் பண்பாட்டின் பெரும் அங்கமாகத் திகழும் இறை நெறிப் பண்பாளர்களுக்கும் ஆச்சர்யம்தரும் விஷயம். இதை இங்கு குறிப்பிடுவதற்குக் காரணம் இந்தியக் கலாசாரத்தையோ,தமிழ்ப் பண்பாட்டையோ சமணம் கண்டிக்கவில்லை;எதிராகச் செல்லவுமில்லை. இணென்பதோ,தமிழ்ப் பண்பாடு என்பதோ இந்தப் பகுதியில் // தமிழ் மரபு என்று பேசப்படும் ‘கற்பு’ போன்ற கருத்துக்களைக் கேள்விக்குள்ளாக்கியதும், இந்தியப் பண்பு என்று பேசப்படுகின்ற சில கருத்துக் களுக்கு முற்றிலும் மாறாக அதிர்ச்சி அளிக்கும் செய்தி களையும் தன் பாடுபொருளாகக் கொண்டதுமான இந்நூல் மு.அருணாசலம் போன்ற சனாதனி மனோபாவம் உள்ளவர்களால் வெறுத்து ஒதுக்கப்பட்டதும் வரலாறாகப் பதிவாகியுள்ளது// என்று எழுதியிருக்கும் கருத்து முற்றிலும் ஏற்புடையன்று;தவறானது. அது தனிப்பட்ட ஒருவரின் பார்வையாக மட்டும் இருக்க முடியுமே உண்மையில் அவ்வாறு நமது பண்பாட்டுக்கும் மரபுக்கும் எதிரானது அல்ல. யசோதர காவித்தின் மூலம் மட்டும் அல்ல ஜீவக சிந்தாமணியை (அது நமது ஐம்பெருங்காப்பியங்களில் ஒன்று) ஆழ்ந்து படிப்போருக்கு ஜீவகனின் காதல் விளையாட்டுக்களும் இச்சைகளும் கொஞ்சம் பச்சைத் தனமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் அவன் அந்தப் புரத்தில் அழகான பெண்களின் இன்ப சுகத்தில் திளைத்திருந்து ஒரு நிலையில் அத்தையைய இன்ப சுகம் யாவும் கரு மேகங்கள் கலைந்து போவது போல் கலைந்து இளமையும் யாக்கையும் நிலையில்லாதது என்பது நற்காட்சியாக உணர்ந்து முழுதுறவறம் பெற்று வீடு பேறு அடைகிறான் என்பதைச் சொல்கிறது. இதுபோல்தான் ஜைன நூல்களின் காவியக் கூறுகள் எல்லாம் உலக இன்பத்தையும் அதன் ஒழுக்கமற்ற சுக வாழ்வையும் எடுத்துச் சொல்லி இறுதியில் மனிதன் அடையப் போகும் நிலையின் உண்மைக் கருத்தை உணர்த்தவே காப்பிய வடிவில் கதைகளச் சொல்கின்றன. நமது பண்பாட்டின் அச்சு வேர் ஒழுக்க வாழ்வுதான். அந்த ஒழுக்கத்தை நமது பண்டைய நூல்கள் எதுவும் சாடவும் இல்லை; அதன் மாண்பை வீட்டு ஓடவும் இல்லை. ஆயினும் அதிராம வீர பாண்டியனின் (கூளப்ப நாய்க்கன் காதல்) பொன்ற நூலகளிப் படித்து விட்டு அவை நமது தமிழ் மரபுக்கு எதிரான ஒழுக்கங்களின் சுவைகளைப் பேசவில்லயா என்று இங்குள்ளோர் எவரேனும் கூறுவார்களானால் அவர்கள் கனியிருப்பக் காய் கவர்ந்து பேசும் பண்பினர் என்றே சாடுவோம்.