இலங்கையில் தமிழீழத் தேசிய அலையும், இந்தியாவில் தமிழ்நாட்டுத் தேசிய அலையும் வடிநிலியிலேயே உள்ளன என்பதை இவ் உரை ஏற்றுக்கொள்கிறது. இல்லாததை இருப்பதாகக் காட்டி, உணர்ச்சியூட்டும் அடுக்குமொழி வசனங்களை கக்கிதிரியும் தமிழ்த் தேசிய்வாதிகளின் வழமைக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டதாக இருக்கு இவ்வுரை வரவேற்கத்தக்கது. எமது உண்மையிருப்பை நாமே தரிசிக்கும் போக்கு வரவேற்கக் கூடியதேயாகும். தொடரட்டும். ஆனால், காரியங்கள்தான் வரிசைப்படுத்தப்பட்டுள்ளவனே தவிர காரணங்களை தேடுவதற்கான தூண்டுதல்கள் இவ்வுரையில் இல்லை. காரியங்கள் முறையாக வரிசைப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இனிவரும் அவரின் உரைகளில் காரணங்கள் பற்றிய விழிப்புணர்வும் ஊட்டப்படும் என நம்புவோம்.
தேசிய இனங்களின் எழுச்சிகளூடாகவன்றி வேறு எந்த வழியிலும் தெற்காசிய மதப் பேரகங்காரவாதத்தை பலவீனப்படுத்த முடியாது. தெற்காசிய வரலாறென்னும் கப்பலின் சுக்கானை பிடித்திருக்கும் அவர்களின் கைகளை சேதப்படுத்தக் கூடிய சக்தி தேசிய இன எழுச்சிகளுக்கு மாத்திரமே உண்டு. ஆனால், தேசிய இனங்களின் அகத்திலுள்ள மேட்டுக்குடிகளும், வர்க்க மேல்நிலையாக்கம் பெறக்குடிய நிலையில் இருக்கும் நடுத்தர வர்க்கத்தினரும் தான் இதற்கான தடைகளாக உள்ளனர். தேசிய இன விடுதலைப் போராளிகள் இந் நிலையப் புரிந்துள்ளனர் ஆனால் அவர்களால் போடப்பட்டுவரும் தடையை எவ்விதம் உடைப்பது என்பதுதான் புரியாமல் உள்ளது. ஒவ்வொரு தேசிய இனங்களும் தமக்குள் ஒரு வர்க்கப் போராட்டத்தை நடத்தவேண்டும். எல்லாத் தமிழனும் தமிழனல்ல, பேரகங்காரவாதங்களுக்கு எதிராகப் போராடுபவனே தமிழன் என்ற சிந்தனை உருவாகவேண்டும். தமிழனல்லாத தமிழர்களில் கைகளில் இருக்கும் அனைத்து அதிகாரங்களும் பறிக்கப்படவேண்டும். அரசியல் மட்டுமல்ல, அனைத்து சமூக நிறுவங்களிலும். பறிப்பதில் தயவுதாட்சணியம் காட்டப்படலாகாது. தேசிய இனங்கள் தமக்குள்ளான வர்க்கப்போராட்டத்தை நடத்தவேண்டும்.