“உழைப்பு கருவிகளின் வளர்ச்சியானது படிப்படியாய் உழைப்பின் ஒழுங்கமைப்பில் (Organisation) மாறுதல் உண்டாக்கிற்று. இயற்கை வழியிலான உழைப்புப் பிரிவினையின் (Division of Labour) ஆரம்பக் கூறுகள் தோன்றலாயின. அதாவது ஆண், பெண் பாலருக்கும் வெவ்வேறு வயதினருக்கும் ஏற்ப அமைந்த உழைப்புப் பிரிவினை தோன்றலாயிற்று. பெண் குழந்தைகளையும் இல்லத்தையும் கவனித்துக் கொண்டனர். உண்டி தயாரித்தனர். குழுவினர் இடம் பெயர்ந்து சென்ற போது வழியில் ஆடவர்கள் வேட்டைக்குச் செல்வதற்கு வசதியாய் இருக்கும் பொருட்டு பெண்டிர் அக்குழுவின் சொற்ப உடைமைகளைச் சுமந்து சென்றனர்”.

பிழைப்புச் சாதனங்களைப் பெறும் முறைகளில் இதன்பின் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட முன்னேற்றம் பயிர்ச் சாகுபடி கால்நடை வளர்ப்பு ஆகியவற்றின் ஆரம்ப வடிவங்களுடன் சம்பந்தப்பட்டதாகும் என்று இயற்கை வழியிலான உழைப்புப் பிரிவினையை அரசியல் பொருளாதாரம் விளக்கிச் செல்கிறது.

இனக்குழு

“பூர்வீகக் குடியமைப்பு : புராதன மனித கணம் காலப்போக்கில் பூர்விகக் குடியமைப்பாய் (வுசiடிடந ளுலளவநஅ) வளரலாயிற்று. பொது மூதாதையரிடமிருந்து தோன்றியவர்களைக் கொண்டு உருவானதே பூர்வீகக் குடி. ஆரம்பத்தில் இக்குடி இரத்த உறவு கொண்ட இருபது, முப்பது உறவினர்களால் ஆனதாகவே இருந்தது. இக்குடிக்குப் புறம்பானவர் எவரும் அயலாராய்க் கருதப்பட்டார். பூர்விகக் குடியமைப்பில் தொடக்கத்தில் பெண்களே ஆதிக்க நிலையில் இருந்தனர். பூர்விகக் குடி தாய்வழி மரபுடையதாய் இருந்தது.

உற்பத்தி சக்திகள் தொடர்ந்து வளர்ச்சியடைந்து வந்த போது தாய்வழி மரபு மறைந்து தந்தைவழி மரபு தலைதூக்கியது. ஆடவர்கள் ஆதிக்க நிலை பெறலாயினர். நாடோடி முறையிலான கால்நடை வளர்ப்பின் உதயமே இந்த மாறுதலுக்கு பெருமளவு காரணமாய் இருந்தது. வேட்டையாடுவதைப் போலவே கால்நடை வளர்ப்பும் ஆடவர்க்குரிய வேலையாகியது. இதற்குள் பயிர்ச் சாகுபடியின் கட்டத்துக்கு உயர்ந்து விட்ட விவசாயத்தையும் ஆடவர்களே மேற்கொள்ள முற்பட்டனர்”. (பக். 32. அரசியல் பொருளாதாரம்) என்று விளக்குவதைக் காணலாம்.

வேட்டைச் சமூக வாழ்வு

“வேட்டுவர்” வேட்டையாடுதலையே தொழிலெனக் கொண்டு வாழும் குடிகள். அவர்கள் வேட்டையாடும் விதத்ததைப் பற்றி நற்றிணையின் பாடல் விளக்குகின்றது.

“கொடுவிற் கானவன் கோட்டுமா தொலைச்சிப்
பச்சூன் பெய்த பகழிப் போல” (நற். பா. 75: அடி : 6-7)

அதாவது, “வளைந்த வில்லையுடைய வேட்டுவன் கோட்டினையுடைய பன்றியை யெய்து கொன்று அதன் பசிய தசையிற் பாய்ச்சினதாலே சிவந்த அம்பைப் போல” (நற். பக். 96) என்ற உதாரணம் வருகின்றது. ஆக, பன்றியை வேட்டையாடி வேட்டுவர் உணவாக கொண்டமை புலப்படுகின்றது. மேலும், “சிறுகட் பன்றிப் பெருஞ்சின ஒருத்தல் ஃ சேறாடு இரும்புறம் நீறொடு சிவண ஃ வெள்வசிப் படீஇயர் மொய்த்த வள்புஅழீஇக் ஃ கோள்நாய் கொண்ட கொள்ளைக் கானவர் பெயர்க்குஞ் சிறுகுடியானே” (நற்றிணை பா. 82: அடி : 7-11) என்ற பாடலில்,

‘சிறிய கண்ணும், பெரிய சீற்றமும் உடைய ஆன்பன்றி சேற்றில் விழுந்ததினால், உடல் முழுதும் புழுதி படிந்திருக்கின்றது. அப்புழுதியோடு செல்ல சுருக்குவார் (சுருக்கு - விலங்கு பிடிப்பதற்கு பயன்படுத்தும் ஓர் கருவி) வைத்த கருவியில் மாட்டிவிட, அங்கே அதை கொன்று மிகுதிப்பட்ட தசைகளை நாய்கள் கொண்டு போகாதபடி கானவர் சென்று நாய்களை விலக்கி பன்றி இறைச்சியைக் கைப்பற்றி கொண்டு செல்லும் சிறுகுடியின் பக்கத்திலே (ப. 104) என்பதே மேற்கண்ட பாடலின் விளக்கம் ஆகும். ஆக, இஃது அடிப்படையில் வேட்டைச் சமூக வாழ்வை வெளிக் கொணர்கின்றது.

மேலும், “கானவ னெய்து கொணர்ந்த முட்பன்றிகள் கொழுவிய தசைத் துண்டத்தைத் தேன்மணங் கமழும் கூந்தலையுடைய கொடிச்சி மகிழ்ந்தேற்றுக் கொண்டு காந்தள் மிக்க சிறுகுடியிலுள்ளோர் பலருக்கும் பகுத்துக் கொடா நிற்கும் உயர்ந்த மலைநாட்டையுடைய நம் காதலன்” (நற். பக். 107) என்ற, கருத்திற்குரிய கீழ்காணும் பாடல்,

“கானவன் எய்த முளவுமான் கொழுங்குறை
தேங்கமழ் கதுப்பின் கொடிச்சி மகிழ்ந்து கொடு
காந்தளஞ் சிறுகுடிப் பகுக்கும்
ஓங்கு மலை நாடன்...” (நற். பா. 85)

என்று புலவர் உணர்த்துகின்றார். இப்பாடலில் 3 -வகை கருத்துக்கள் நிலவுகின்றன.

1. கானவர் வேட்டையாடி பன்றியை கொண்டு வர, அதனை மனைவியான கொடிச்சி ஏற்று மகிழ்ந்து அச்சிறுகுடியிலள்ள பிறருக்கும் வழங்குகின்றாள்.

2. மலைநாட்டையுடைய காதலன் நாடன் என்பதன் வழி அச்சிறுகுடிக்கு தலைவனாக ‘நாடன்’ (பொதுப்பெயர்) விளங்குகின்றான் என்ற கருத்தும் நினைவிற் கொள்வது அவசியமாகின்றது.

ஆக, இனக்குழு வாழ்க்கை முறையே மேற்கூறிய கருத்து என உறுதி செய்யவே முடியும்.

இவ்வேடர்கள் “வேடர் - புலியோடு போர் செய்வர், யானை தந்தத்தை விரும்புவர் (பா. 65) பக்கம் 84-ல் இக்கருத்து காணப்படுகிறது.

இள மைந்தர்களின் செயல்கள்

“குறக்குறு மாக்கள் புகற்சியின் எறிந்த
பைந்தாள் செந்திணைப் படுகிளி ஒப்பும்
ஆர்கலி வெற்பன்... (நற். பா. 104, அடி : 4-6)

இப்பாடலின் பொருளாவன,

மலையில் களிற்றுயானையொடு போர் செய்யும் போது, யானையால் ஏற்படும் துன்பத்தைக் கண்டு அஞ்சாமல், குறவரின் இள மைந்தர்க்ள, அங்குள்ள பெரிய மலைகளில் (பாறைகளில்) ஏறி நின்று, தமது கையில் உள்ள சிறிய தொண்டகப்பறையை அடித்து ஓசை எழுப்புவர். அதனால் திணைக்கதிர்களை திண்ண வரும் கிளிகள் அஞ்சி ஓடும் ” என்ற கருத்து காணப்படுகிறது.

மேலும், ‘யானையானது தனது குட்டியை விட்டு விட்டு, தினைப்புனத்திலுள்ள தினையை திண்ண வருவதைக் கண்ட குறவர் கணையுடையவரும், கிணைப் பறையுடையவரும், கைவிரலில் கோத்த கவண் உடையோரும், கூவி, பெரிய சப்தத்தை எழுப்ப குடியிருப்பு எங்கும் அச்சப்தம் ஒலிக்கும் மலைப்பகுதி” (நற். பக். 35) என்று உரையாசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார்.

விலங்கு வேட்டைக் கருவி

“அடார் - கருங்கற் பலகையை ஒருபால் சாய்வாக, நிமிர்த்திக் கீழே முட்டுக் கொடுத்து, வள்ளால் உணவு வைப்ப அவ்வுணவை விலங்கு சென்று தொடுதலுமங் கல்வீழ்ந்து கொல்லும் பொறி” (நற். பக். 150) போன்றவை எளிதாக விலங்கினை பிடிப்பதற்கு பயன்படுத்தியதாக குறிப்பு உள்ளது.

ஆயர்

இஃது பழந்தமிழகச் சூழலை உணர்த்துகிறது. ‘ஆ’ - பசு பசுக்களை உடையவர், உரிமையுடையோர் என்பர்.

கால்நடை வளர்ப்பில் ஈடுபட்ட ஆயர், சிறு சாகுபடி முறையை மேற்கொண்டனர்.

“விதை விதைக்கும் ஆயர் பலபடியாக உழுது புரட்டிய பழங்கொல்லைப் புழுதியில் நிறைவுற முறையை விதைக்கப்பட்டுள்ள ஈரிய இலை நிரம்பிய வரகின் கவைத்த கதிர்களைத் தின்ற கண்டார்க்கு விருப்பம் வருகின்ற இளைய பிணையின் மரல்வித்துக்க ளுதிர்ந்து கிடக்கும் அழகிய காட்டின்கண்” (நற். பக். 152) என்று, ஆயர் ‘வரகு’ விதை விதைத்ததும், யானை கதிர்களை திண்ண வரும் காட்சியையும் புலவர் வருணிக்கின்றார்.

“பறிபுறத்து இட்ட பால்நொடை இடையர்
நுண்பல் துவலை ஒருதிறம் நனைப்பத்
தண்டுகால் வைத்த ஒடுங்குநிலை மடிவாளி” (நற். 4-6 : பா. 142) என்று குறிப்பிடுகின்றது. ஆக, கால்நடை வளர்ப்பும், சிறுசாகுபடி முறையையும் கையாண்டுள்ளனர் என்பது புலனாம்.

பரதவர்

சேர்ப்பன், பரதவன் என இருபாற்பட்ட நிலையில் அவர்கள் வாழ்ந்துள்ளதை அறியலாம்.

“சிறையருங் களிற்றிற் பரதவர் ஒய்யுஞ்
சிறுவீ ஞாழல் பெருங்கடற் சேர்ப்பனை” (நற். பா. 74 - அடி : 4-5)

என்ற பாடலில் பரதவர், சேர்ப்பன் ஆகியோரை சுட்டுவதைக் காண்கின்றோம்.

மீன் பிடித்தலும், உப்பு விளைத்தலும் அடிப்படை தொழிலாக இருந்தது நாம் அறிந்ததே.
கடல் விளை அமுதம் பெயற்கேற்றா அங்கு
உருகி உகுதல் அஞ்சுவல் உதுக்காண்” (நற். பா. 88 - அடி : 4-5)

“கடல் நீரால் விளைந்த உப்புகுவடு” என்பர்.
கடலில் விளையும் அமுதமே உப்பு என்றுரைப்பர்.

பரதவர் வாழும் பகுதியை புன்னைச்சேரி மெல்ல (நற். பா. பரதவக்குடி : 145 : 9) புன்னை மரங்கள் உள்ள சேரி என்பதாம். ஆக ‘சேரி’ என்பது சிறிய ஊர் ஆகும்.

தொங்குகின்ற ஓலை (நற். பக். 169) யையும் நீண்ட மடலையுமுடைய பனையினது கரிய அடிமரம் புதைபடுமாறு மூடப்பட்ட மணல் மிக்க முற்றத்தின் கண்ணிருந்து அளவுபடாத உணவுப் பொருளை, வருகின்ற விருந்தினர்க்குப் பகுத்து கொடா நிற்கும் மெல்லிய குடி வாழ்க்கையுடையராயிரா நின்ற அழகிய குடியிருப்பை யுடைய சீறூர் மிக இனிமையாயிருந்தது” (நற். பக். 170) என்ற கருத்தின் வழி, அவர்களின் பனைமரம், பனை ஓலையால் ஆன குடியிருபைப் பற்றியும், அவர்களை தேடி வருபவர்க்கு பகிர்ந்தளித்து உணவு தந்தமையையும் புலவர் அழகுற வெளிப்படுத்துகின்றார்.

மீன் பிடிக்கும் வினைஞர் உழவினால் நெல் முதலியன விளைத்தல் இலராகலின் அவரது வாழ்க்கை வானம் வேண்டா வாழ்க்கை எனவும், அன்னராயினும் அவர் பிடிக்கும் மீனே அவருக்குப் பெரியதொரு வருவாயகலின் ‘வறனில் வாழ்க்கை’ எனப்பட்டது. (அ.நா. பா. 186, பக். 157)

பாணர் - மீன் பிடிப்போர் (ஐ.நூ. பா. 48)

மீன் படிப்போர் சிப்பிகளை விற்று கள்ளிற்கு விலையாக சேர்ப்பதும் (அ.நா. பா. 296) மீன் விற்று கள்ளுண்டு மகிழ்வர். பின்னர் பாண்மகளிர் (பாணன் மனைவி) சோறு இடுவதும், பரதவர் வீரர்களாக இருந்தனர் எனவும் (அ.நா. பா. 226)

மீனினை பிடிக்கும் பாண்மகள் நீரை அடுத்த கரையில் வரால்மீனை, பன்னாடையால் வடித்து எடுக்கப்பட்ட கள்ளையுண்டு களித்திருந்த தன் தந்தைக்கு வஞ்சிமரத்து விறகு கொண்டு சுட்டு அவன் வாயில் உண்பிப்பாள் (அ.நா. பா. 216) எனவும்,

பாண்மகள் - வாளை மீனுக்குப் பதிலாக தெருவில் பழைய செந்நெல்லை முகந்து வாங்கினாள் (அ.நா. பா. 126) என்ற பண்டமாற்று குறிப்பும் உள்ளது. கள் குடித்தல் பற்றி பல பாடல்கள் குறிப்பிடுகின்றன. கள் விற்பனை (அ.நா. 126) நனை - கள் ; கோஒய் - கள் விற்கும் கலம். கள்ளும் நெல்லும் உள்ள வே@ர் (அ. நா. 166) கள் (அ. நா. 166) கள் குடித்தல் (அ. நா. நித்திலம். பா. 356, களிற்று, பா. 116).

பரத்தை தொடர்பைப் பற்றி கூறும் பாண்மகள், “கள் உண்பார் செல்லும் பயணம் பனையில் நுங்கு உள்ளவரை தொடரும். நுங்கு நீங்கிய வழி பயணமும் நின்று விடும். பரத்தையின் வரவும் தலைவனிடம் பொருள் உள்ளவரை தான் (அ. நா. பா. 293) என்றும், ‘கள் குடித்தல் ‘தீது’ என்று உணர்ந்தும் குடிப்பவன் ” (கலி. பா. 73) பெண்கள் கள்ளைக் குடித்துவிட்டு தம் கணவரின் பரத்தையை பாடுவர் (அ.நா. 157, 186) போன்ற பல கருத்துக்கள் காணப்படுகின்றன.

சமவெளியான மருத நிலம்

வேட்டையாடுதல், கால்நடை வளர்ப்பு சிறு சாகுபடி முறை தாண்டி பெருஞ் சாகுபடி முறையும், கால்நடை வளர்ப்பும், வேட்டையாடுதலின் எச்சத்தையும் கொண்ட நிலப்பகுதியாக தொடக்கக் காலத்தில் விளங்கிய நிலப்பகுதியே சமவெளி பகுதி. நீரே முதன்மை ஆதாரமாக, மனித உழைப்பு மூல ஆதாரமாக மிக பெரிய, சிறந்த உற்பத்தியை மேற்கொண்டு மனித சமூக வளர்ச்சியை உந்தித் தள்ளிய சூழல். ஐநில பகுதிகளிலும் மாறுபட்ட, நன்கு வளர்ச்சியடைந்த நாகரீக வாழ்வை கொண்ட இந்நிலப் பகுதி வாழ்க்கையைப் பற்றி சங்க இலக்கியங்களும், பிற நூல்கள் எடுத்துரைத்துள்ளன. மக்களிடையே இருந்த உறவுகள் திட்டவட்டமாக உருவாகவும், அடிமைச் சமூக வாழ்வு தோன்றுவதற்குரிய சூழலையும் இந்நிலப் பகுதி நன்கு பெற்று தந்தது என்றே கருதலாம். அதாவது,

“பரிவர்த்தனை அதிக அளவுக்கு வளர்ச்சி பெறாமலிருந்த போது உற்பத்தியாளர்களாகிய சாகுபடியாளர்களும் கால்நடை வளர்ப்பாளர்களும் கைவினைஞர்களும் தமது உற்பத்திப் பொருள்களைத் தாமே பரிவர்த்தனை செய்து கொண்டார்கள். ஆனால் பரிவர்த்தனை செய்யப்பட்ட பண்டங்களின் பரிமாணம் இடையறாது அதிகரித்துச் சென்றது. இவை பரிவர்த்தனை செய்யப்பட்ட பிரதேசமும் இதே போல விரிவடைந்து சென்றது. இந்நிலையில் தான் வணிகர்கள் தோன்றினர். உற்பத்தியாளர்களிடமிருந்து இவர்கள் பண்டங்களை விலைக்கு வாங்கி, அவற்றை சந்தைகளுக்கு எடுத்து வந்து நுகர்வாளர்களுக்கு விற்பனை செய்தார்கள். உற்பத்தி இடங்களிலிருந்து இந்த சந்தைகள் சில சமயம் நெடுந்தொலைவு விலகி அமைந்திருந்தன”.

வாணிப மூலதனம் இவ்விதம் தான் தோற்றமெடுத்தது” (பக். 41, அரசியல் பொருளாதாரம்)

பண்டைய மக்களின் உணவு

நெல் சோறு முதன்மையான உணவாக இருந்திருக்கின்றது. துpருமண விழாவில் நெய் மிகுந்த சோறு இடப்பட்டதை சங்க இலக்கியம் காட்டுகிறது. (அ. நா. மணிமிடை. பா. 136)

குறிப்பாக, உழுத்தம் பருப்போடு கூட்டி சமைத்த குழைதலையுடைய பொங்கல் - பெருஞ்சோற்று திரளை உண்ணுகின்றனர். இடையறாது உணவு பரிமாறுவது இடையறாது நிகழ்கிறது (அ. நா. களிற்று. 86) என்று அகநானூறு சுட்டுகின்றது. இதன் மூலம் திருமண நிகழ்வில் நெய் கலந்த சோற்றையும், உழுத்தம் பருப்போடு குழைந்த உணவான ‘பொங்கல்’ கி.பி. யின் தொடக்கத்திலேயே பரிமாறியதை சங்க இலக்கியம் காட்டுகிறது.

(கூடல் காலத்தில் வெள்ளி வட்டிலில் வார்த்த பால் பற்றி குறிப்பிடுகின்றது.) (கலி. பா. 72)

தலைவன் பரத்தைத் தொடர்பு கொண்டிருக்கும் போது, பரத்தை சிறிய அரிசியைப் புடைத்து, தாம் சமைத்து உண்டு தனித்தோர் ஆகி சுருங்கிய முலையினை சுவைத்து பார்க்க எளிமையுடன் தங்குவதாக (அ.நா. நித்தி. பா. 316) பாடல் குறிப்பிடும். மீனினை பிடிக்கும் பாண்மகள் நீரை அடுத்த கரையில் வரால் மீனை, பன்னாடையால் வடித்து எடுக்கப்பட்ட கள்ளையுண்டு களித்திருந்த தன் தந்தைக்கு வஞ்சிமரத்து விறகு கொண்டு சுட்டு அவன் வாயில் உண்பிப்பாள் (அ. நா. 216) - உழவர்கள் : நத்தையை உடைத்து திண்பர் (நற். பா. 280)

அகநானூறு 236 - (14-15)ம் பாடலில் “மீன் துண்டங்களை வயிறார உண்பர்.

உழுது உண்ணும் புலவர்தம் புதிய கவிதைகளைக் கொண்டு பலருடன் சேர்ந்து சுவைக்கும் மதில் சூழ்ந்த புனலை உடைய மதுரையை உடைய தலைவன் (பா. 68. கலி.)

அகநானூற்றில் 106-ம் பாடலில் - வளம்மிக்க ஊரன், பாண்டியனின் வாட்படையினையும், குற்றமற்ற படைக்கலப் பயிற்சியையும் கொண்டு செல்கின்ற கொல்லும் போரினை வெல்லும் உணவினை பெறும் பாணன்”.

வறுமை நிலை : பரத்தை : (பாஃ 306 : 12-17, அகநானூறு) தலைவன் மேற்கொள்ளும் பரத்தமையை வெறுத்து அவரோடு ஊடல் கொள்ளும் பெண்கள், தம்மிடத்து திருமகள் விலகிச் செல்ல, தம்மிடத்து ‘நொய் அரிசி’யை முறத்தால் புடைத்துத் தாமே சமைத்து உண்டு தனிமையை மேற்கொண்டவராய் இனிய மொழி பேசும் குழந்தைகள் பால் இன்றி உலர்ந்த முலையைச் சுவைத்துப் பார்த்து பெரிதும் வருந்தியிருப்பர்.

பொருளியல்

பாண்மகள் - வாளை மீனுக்குப் பதிலாக தெருவில் பழைய செந்நெல்லை முகந்து வாங்குகிறாள். (ஒரு பொருள் கொடுத்து வேறொரு பொருளை தெருவிலேயே வாங்கிக் கொள்ளும் மரபு - வணிகத் தொடக்கம்) (அ. நா. 126)

போர் முடிந்து கள்ளுண்ட உழவர், கடாக்களைக் கட்டவிழ்த்து விட்டு கடிய காற்றில் நெல்லினைத் தூற்ற பறந்து போன துரும்புகள் முழுவதும் உப்பளத்திலுள்ள சிறிய பாத்திகளில் இடமில்லாது எங்கும் வீழ்ந்து பரக்கிறது (பக். 145 - 146) நுளையர்கள் இனிமையான வெள்ளை உப்பு கெட்டமையால் சினந்து வயல் உழவரொடு மாறுபட்டு எதிர்த்து கைகலந்து மிக்க சேற்றுக் குழம்பினை எறிந்து செய்யும் போரினைக் கண்டு நரைத்த முதியோராகிய மருத நில மக்கள் போர் செய்யும் கைப்பிணிப்பினை விடுத்து விலக்கி, முற்றிய தேனாகிய கள்ளின் தெளிவை பரதவர்க்கு அளிக்கும் இடமாகிய பொற்பூண் அணிந்த எவ்வி என்பானது நீழல் என்னும் ஊர்” (பக். 146, நித்தி. 366).

(அ.நா.: நீண்டு குவிந்து கிடக்கும் வெண்ணிற உப்பின் பெருங்குவியல் பெருமழையின் ஓடுநீர்க்கு கரைவது போல் - உவமை. அ.நா. 206)

(மீனினைப் பிடிக்கும் பாண்மகள் நீரை அடுத்த கரையில் வரால் மீனை, பன்னாடையால் வடித்து எடுக்கப்பட்ட கள்ளையுண்டு களித்திருந்த தன் தந்தைக்கு வஞ்சிமரத்து விறகு கொண்டு சுட்டு அவன் வாயில் உண்பிப்பாள், (அ.நா. 216)

கைப்பிணிப்பினை விடுத்து விலக்கி, முற்றிய தேனாகிய கள்ளின் தெளிவை பரதவர்க்கு அளிக்கும் இடாகிய பொற்பூண் அணிந்த எவ்வி என்பானது நீழல் என்னும் ஊர்” (அ.நா. நித்திலக். பக். 146. பா. 366) என்ற குறிப்பு காணப்படுகின்றது. இதன் வழி மக்களுக்குள் உற்பத்திப் பொருளில் பாதிப்பு ஏற்பட சண்டையிட்ட நிழல் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதையும் அறிகின்றோம்.

உழவர்கள் போர் முடிந்து கள்ளுண்டதையும் (அ.நா. 366) மள்ளர் - போர்மறவர் (ஐ.நூ. 94) மள்ளர் கூடி சேரி விழா நிகழ்த்திய குறிப்பும் (குறுந். பா. 31) விளையாட்டுப் போர் நிகழ்த்தியதையும் (குறுந். 364) மகளிர் துணங்கைக் கூத்து நிகழ்த்தியதையும் (குறுந். 31) “போர்ச்செறி மள்ளரின் புகுதரும் ஊரன்” (அ. நா. பா. 316) என்ற அடிகளின் வழியாகவும் உழவர்களின் நிலையை அறிய முடியும். இவர்கள் போர்க் காலங்களில் புல்லரிசி உணவை பகைவர்கள் உண்டனர் (ஐ.நூ. பா. 4) போன்ற குறிப்புகளும் காணப்படுகின்றன.

உழவர்களின் உணவு

உழவில் ஈடுபடுகின்ற போது, மீன் துண்டங்களை வயிறார உண்டு, பின்னர் நீண்ட கதிர்களைக் கொண்ட நெற்கட்டுகளையும் பனி தங்கிய கோரைகளையும், களத்தில் வெற்றிடம் இல்லாதவாறு கொண்டு வந்து குவிப்பர்” (அ.நா. 236 : 1-5) என்ற செய்தியும் காணப்படுகின்றது.

உழவர்கள் “கள் குடிக்கும்” செய்தியும் (அ.நா. 346-356) காணப்படுகின்றது. நத்தைகளை உணவாக உட்கொண்ட செய்தி (நற். பா. 280)யும் காணப்படுகின்றது.

உழவர், பரதவருக்கு ஏற்பட்ட முரண்

நெய்தல் நில மக்கள் உணவுக்கு இனிமை தரும் வெள்ளிய உப்பு பாழ்பட்டு போனமையால் சினந்து கழனி உழவருடன் மாறுபட்டு சேற்று குழம்பினை எடுத்தெறிந்து கைகலப்பில் ஈடுபட்டனர் என்ற குறிப்பு உள்ளது. வயலில் நெல்லினை தூற்றும் போது உப்பு விளைவிக்கும் இடத்தில் அத்தூசி விழ, இருவருக்கும் முரண் ஏற்படவும், அதனை பெரியோர்கள் தடுத்த நிகழ்வு குறிப்பிடப்;பட்டுள்ளது. போரில் ‘மள்ளர்’கள் ஈடுபட்டதாகவும் குறிப்பு உள்ளது.

“போர் முடிந்து கள்ளுண்ட உழவர், கடாக்களை கட்டவிழ்த்து விட்டு கடிய காற்றில் நெல்லினைத் தூற்ற பறந்து போன துரும்புகள் முழுவதும் உப்பளத்திலுள்ள சிறிய பாத்திகளில் இடமில்லாது எங்கும் வீழ்ந்து பரக்கிறது (பக். 145-146) நுளையர்கள் இனிமையான வெள்ளை உப்பு கெட்டமையால் சினந்து வயல் உழவரொடு மாறுபட்டு எதிர்த்து கைகலந்து மிக்க சேற்றுக் குழம்பினை எறிந்து செய்யும் போரினைக் கண்டு நரைத்த முதியோராகிய மருத நில மக்கள் போர் செய்யும் அரிப்பறை வினைஞர் - நெற்கதிர்களை அறுக்கும் போது பறையிசைத்து நெல்லை பாதுகாப்பவர் (ஐ.நூ. பா. 81) என்ற குறிப்பும் உள்ளது. உழவர்கள் (பா. 737, 346) பா. 309, உழுதல் (தொய்யல், பா. 367) உழவர்கள், நெற்கூடுகள், எருமைபாடு (நற். பா. 60) வயல் உழுமுறை, செல்வம் (பா. 387) நெற் பயிர் சாகுபடி செய்யும் ஊரினை சிறப்பாக அழைத்துள்ளனர். உதாரணமாக,

“நெற்குவியலையுடைய உறையூர் (அ. நா. பா. 6)
நெற்களையுடைய தெருவீதி (அ. நா. ப. 306)
பலவகை நெல் வளங்களைக் கொண்டது வேளுர் (அ. நா. 166)

நெல்லுடை நெடுநகர் (அ.நா. பா. 176) கரும்பு சாகுபடி செய்ததையும் (ஐ.நூ. பா. 65) அறிகிறோம். இதன் வழி, உழவர்கள் உழவுத் தொழிலில் ஈடுபட்ட முறையினை சங்க இலக்கியத்துள் தெளிவாக அறிய முடிகிறது. உழவர்களை ‘வேளாளர்’ என்று அழைத்துள்ளனர். வேளாளரை உழுதுண்போர், உழுவித்துண்போர் என 2 பிரிவாக இருந்ததை, உழுவித்துண்பார் (அ.நா. பா. 266) பற்றி அகநானூறு குறிப்பிடுகின்றது.

உழவர்களின் உணவு, பண்டமாற்றுச் சூழல்

நெல்லுக்குப் பதிலாக மீன், அணிகலன்களை பெற்றிருப்பதை அகநானூற்றின் 126ம் பாடல் (அ. நா. 126 : 11) விளக்குகிறது. மேலும், ஐங்குறுநூற்றில் 47-ஆம் பாடலும் விளக்குகின்றது.

உழுதுண்ட உழவனின் வாழ்வு

விவசாய கூலிகளாக பணியமர்த்தப்பட்டு அடிமைகளாகவே மாறிய உழவர்களின் வாழ்வு ஒரு புறம் வேதனையும், மறுபுறம் சாதனையாகவும் இருக்கின்றது. உற்பத்தி செய்வதில் வல்லவர்களாயினும் அடிமைத் தொழிலாய் அவர்கள் வாழ்வு மாறியிருந்ததை வரலாறு வெளிக்கொணரும்.

உழவர்களுள் அதிக எருமைகளை உடையவனே தலைவனாக போற்றப்பட்டுள்ளான். “(நற். 260, 476) என்ற குறிப்பு காணப்படுகின்றது. உழவரை ‘மள்ளர்’ என்றும் அழைத்துள்ளனர்.

வயல் உழும் முறை (நற். பா. 210) எருமை உழவு செய்த பின்னர் மருத மர நிழலில் தங்குதல் (நற். பா. 330) வயலில் உழவு செய்யும் போது ஏற்படும் பகடு (மேடு) நற். பா. 290) உழவர்கள் சாலடித்து உழும் முறை (நற். பா. 340) வெண்ணெல்லை அரிகின்ற உழவர்கள் முழக்கம், தண்ணுமைக்கு அஞ்சி மர நிழலில் தங்குவது (நற். பா. 350) உழுவதற்கு பயன்படக் கூடிய கடகப் பெட்டிகள் (உள்ளுறை) (நற். பா. 387, பா. 210) உழவர்கள் சாலடித்து உழும் முறை (நற். பா. 340) பலமுறை உழப்பட்ட வயல் (26) மருத நில நெற்கூடுகள் (96) நெல் அரியும் உழவர்கள் (116 : 1-5) வெண்ணெல் அரிஞர் (அ.நா. 236) மள்ளர்கள் கதிர் அறுப்பர் (பா. 400) உழவர்கள் நீர் தேக்குதல் (அ. நா. 346 : 5-6) தாழ்ந்த கிளைகளையுடைய மருதமர நிழலில் நெற்கதிரை காயவிட்டு தூற்றும் செய்தி (அ. நா. பா. 366) நெல்லை பாதுகாக்கும் காவலர்கள் இருந்துள்ளனர் (அ. நா. மணிமிடை, பா. 156) அறுவடை (அ.நா. மணிமிடை. 236) செயல்முறை, புனலுக்காக கரும்பில் இடைமறிப்பது (அ.நா. 116).

அச்சூழலுக்கு பின்னரான வாழ்க்கை முறையில் பழந்தமிழகத்தைப் பொறுத்தமட்டில் நிலமக்கள் ஒருபுறம் இருக்க அடியோர், வினைவலர், ஏவலர், இழிந்தோர் இருந்ததாக குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன.

அடியோர்

‘அடியோர்’ என்ற சொல்லாட்சிக்கும் அச்சொல் சார்ந்த பிற சொற்களுக்குமான விளக்கம் காண்போம்.

அடியோர் - குற்றவேல்; குற்றம் புரிந்த ஏவலாளர்கள்; அடி - கால் : கீழ் : பாதம் : வேர் என கீழ்மை தன்மையையும், கீழ்நிலையிலுள்ள பொருளையும் உணர்த்துகின்றது. அடியோர் - அடிதொண்டு செய்து வாழ்பவர்; மன்னர் உடைமை சமூகத்தில் அடிமையாகி அவர்கள் பிறரிடம் யாசித்து வாழும் வாழ்;க்கையை உடையோராய் மாறியிருக்கின்றனர். அடிச்சுவடு - காலச்சுவடு; அடிச்சூடு - பாதத்தில் உறைக்கும் வெப்பம்; அடிச்சேரி - பணியாளர் குடியிருப்பு; நகர எல்லையில் இருக்கும் ஊர்;

அடிச்சேரிலாள் - குச்சிக்காரி; ஒழுக்கம் பிழைத்தவள் : அடிச்சி - அடிமைப்பெண்; அடியவள். அடிபடுதல் - பழமையாதல் ; அடிபறித்தல் - வேரொடு பறித்தல் - ஆக, “அடிமைத் தொழில் - மன்னர் உடைமை சமூகத்திலே நன்கு விரிவு பெற்றும், அஃது மட்டுமின்றி அடிமைப்படுத்தப்பட்டு யாசித்து வாழும் நிலைக்கு மக்கள் தள்ளப்பட்டனர். அவர்களை கீழ்நிலையினராக கருதியுள்ளனர்.

சிலம்பின் கொலைக்களக் காதையில்,
“குடிமுதற் சுற்றமும் குற்றிளை யோரும்
அடியோர் பாங்கும் ஆயமும் நீங்கி” (பா. 84-85)

என்ற பாடலடியில், பிறந்த குடியின் முதல் சுற்றமாகிய தாய், தந்தையரையும், பணிபுரியும் மகளிரையும், மற்ற வேலையாட்களின் கூட்டத்தையும்...” என்று விளக்கம் அமைகின்றது. அடிப்படையில், ‘அடியோர்’ என்பதற்கு மற்ற வேலையாட்கள் என்ற பொருள் கிடைக்கின்றது. இதில் தலைவி செல்லவும், அவள் கூட பணிபுரியும் பெண்கள் செல்லவும், அவர்களுக்கு பாதுகாப்பாக அடியோர் சென்றனர் என கருத முடிகிறது.

ஏவலர்

பிறர் ஏவல் வழி செல்லும் (இயங்கும்) நிலையை உடையவர். உயர்ந்தோர்களாக கருதியோருக்கு பணியாளராக அவர்களின் ஏவல்படி (கட்டளை) பணியை செய்பவர்களாகவும் இருந்துள்ளனர்.

ஏ - அம்பு, ஏவு - செலுத்து; ஏவுதல் - செலுத்துதல்; கூளியர் - ஏவலர் (திருமுருகாற்றுப்படை, பதிற்றுப்பத்து)

மன்னர்கள் போர் செய்தற்கு முன்னர் சென்று நிலப்பகுதியை சுத்தம் செய்து கொண்டே செல்பவர்களை பதிற்றுப்பத்து ‘கூளியர்’ என்கின்றது.

“அரசன் தனித்து உறையும் பள்ளியறையே யாயினும், அரசன் விரும்பினால் விரும்புவோர்க்குச் சென்று செய்தி கூறவும், அரசனுக்குத் தேவைப்படும் உண்ணுநீர் போல்வன கொணர்ந்து கொடுக்கவும். ஏவலர் சிலர் ஆங்கும் இருப்பது இன்றியமையாதது. அதனால், ஆங்கு சில ஏவலரும் இருந்தனர். இடமோ நாட்டு நலம் காக்கும் நல்ல சிந்தனைகள் உருவாகும் இடம். அது உருவாக, அமைச்சர் உள்ளிட்டோர் தத்தம் உணர்வுகளை உரைவடிவில் வெளிப்படுத்தும் இடம். அத்தகைய இடங்களில் பணிபுரியும் ஏவலர், ஆங்கு அரசர் அமைச்சர்களிடையே உரையாடல் நிகழுங்கால், தம் காதுகளில் விழுந்தனவற்றை வாய்தவறி வெளிப்படுத்தி விடுவாராயின், அதனால் அரசுக்கும் நாட்டிற்கும் பெருங்கேடு விளைந்து விடும். அதனால் ஆங்கு அமர்த்தப்படும் ஏவலர்கள், இந்நாட்டு அரசியலில் ஆர்வம் காட்டும் தேவையற்ற அயல்நாட்டவராகவும், ஒரோவழி அதில் ஆர்வம் கொண்டு, கேட்டவற்றைக் கூற விரும்பினும், கூறமாட்டா ஊமையாகவும் இருப்பவர்களை மட்டுமே அமர்த்திக் கொள்வர்”. (பக். 60, முல்லைப்பாட்டு) என்று ஏவலரின் நிலையைப் பற்றி உரையாளர் தெளிவுற எடுத்துரைக்கின்றார். இன்னும் சில ஏவலர்களைப் பற்றிய குறிப்பையும் காண முடிகிறது.

“வணக்கமுள்ளவர்கள் ஆடைகளை மடக்கிக் கொண்டு தலைவர்கள் முன் நிற்பார்கள். தலைவர்களோ தம் ஆடை நிலத்தில் புரளும்படி உடுப்பார்கள். மேல் நாட்டு அரசர்கள், அரசிகள் இ;வ்வாறு தம் ஆடை நிலத்தில் புரளும்படி உடுத்திருப்பதை படங்களில் காணலாம். அவர்கள் நடக்கும் போது ஆடை துணிகளை எடுத்துச் செல்ல சில ஏவலர்கள் அருகில் இருப்பார்கள்.

“நிலந்தோய்பு உடுத்த நெடுநுண் ணுடையர்”
என்று இத்தகைய பெருமக்களைப் பற்றிய பெருங்கதை என்னும் பழங்காவியம் கூறும்”. (ப. 246, திருமுருகாற்றுப்படை) என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது.

புகார்க் காண்டம் ‘கானல் வரி’ (பகுதி - 17: பா - 24) பகுதியில் கோவலன் மாதவியை விட்டு பிரிகின்ற காட்சி வருகின்றது.
“..................................................................
உவவுஉற்ற திங்கள் முகத்தாளைக்
கவவுக்கை ஞெகிழ்ந்தனனாய்ப்
பொழுது ஈங்குக் கழிந்தது
ஆகலின், எழுதும்’ என்று உடன்எழாது,
ஏவலர் உடஞ்சூழக் கோவலன் - தான் போன பின்னர்” (பா. 52)

என்னைப் போல கானல்வரி பாடாமல், வஞ்சனையுடன் பொய்கள் சேர்த்து மாயம் செய்யவல்ல இவள், வேறு யாரையோ நினைத்துப் பாடினாள்” என்று எண்ணினான். யாழிசையின் மூலம் வந்த அவனுடைய ஊழ்வினை அவனுக்கு கோபத்தை ஊட்டியது. அதனாலே, முழு நிலவு நாளில் தோன்றுகின்ற நிலா போன்ற தூய முகமுடைய மாதவியுடன் இணைந்திருந்த தன் கையை நழுவினான். பொழுது சாய்ந்துவிட்டது என்று கூறி ஏவலர் மட்டும் சூழ மாதவியை விட்டுவிட்டுப் புறப்பட்டான்”. என்ற கருத்து காணப்படுகின்றது. இதன் வழி, மன்னர்கள், அந்தணர்கள், வணிகர்கள் மற்றும் சில உயர்ந்தோராக இருந்தோருக்கு ஏவல் செய்யும் பணியாளர்கள் இருந்ததை அறிய முடிகிறது. போர்த்தொழில் முதல் குடும்பம் வரையும் ஏவலர்கள் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்கள் தம் ஏவலாளராக நியமிப்போரின் அடிமையாக, பணிபுரிந்து வாழ்க்கையை நகர்த்தியுள்ளனர் என்பதை அறிகின்றோம்.

வழக்குரை காதையில் பாண்டியன் உயிர் நீக்கும் முன் கோப்பெருந்தேவி வரவும், பலரும் ஏவலர்கள் படைசூழ வந்தனர். கண்ணகியின் காற்சிலம்பை கையிலேந்தி ‘ஏவலன்’ வருகின்றான் என்பதெல்லாம் நினைவிற் கொள்ளத்தக்கது. ஆக, உயர்ந்தோராகவும், பொருளாதாரம் அதிகாரத்தில் இருந்தோரின் ஏவலராகவும் சிலர் வாழ்ந்து வந்ததை அறிகின்றோம்.

வினைவலர்

பிறர் சொன்ன செயல்களைச் செய்வோர்
தொழில் செய்வதில் வல்லமையுடையோர் - வினைவலர் என்பர். Those who do an act under orders, as of a king; பிறரேவிய காரியங்களைச் செய்வோர். தொல்காப்பியர்,
அடியோர் பாங்கினும் வினைவலர் பாங்கினும்
கடிவரை இலபுறத் தென்மனார் புலவர்” (தொல். பொ. நூ.) என்பார். தொழில் செய்யும் தகுதியை உடையவரென கூறுவர் பல ஆய்வாளர்.

“ஆயர், குறவர், உழவர், பரவர் என முல்லை முதல் நானில மக்களும், நிலக்குறிப்பின்றி யாண்டுமுள ‘வினைவலர் ‘ஏவன் மரபினர்’ என்றிரு வகையின் மக்களுமாக அறுவகைப்பட்ட தமிழ்க்குடிகள் உண்மையைத் தொல்காப்பியரே அகத்திணையியலில் தெரிவித்துள்ளாராதலின்” (தொல். பொருள். ப. கூக) என்று நிலமக்கள் தவிர பிறமக்களே வினைவலர், ஏவலர் என்பதும் புலனாவதை காணலாம்.

இழிந்தோர்

இழிந்தோர் - தாழ்ந்தோர்; இழிபு - தாழ்வு; இழிந்தோர் - தாழ்ந்த நிலையில் இருக்கின்றவர். இழிசொல் - கேவலமான சொல், இழிசெயல் - கேவலமான செயல்

இழிவுபடுத்த - தாழ்வுபடுத்த - என இழி, இழிபு, இழிவு, இழிந்தோன் (ர்) போன்ற சொல்லாட்சிகள் மனிதன் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத அசிங்கமான, கேவலமான செயலை செய்வோர் என கருதினர்.

“சிறியா ரினத்துச் சேர்வின்மை
இழிந்தோர் குழுவிலே சேராதிருத்தல்” என்ற வரிகள் அவரிடம் சேராதிருத்தல் உயர்ந்தோரின் தகுதியென்பர். சிறியார் - இழிவான செயலை செய்யும் இனத்தார்;
தேவநேயப் பாவாணர், திருக்குறள் பாடல் 918, 919, 920, 921 - ஆகிய பாடல் கருத்தாக விலைமகளிரொடு கூடுவோர் ‘இழிந்தோர்’ என்பது கூறப்பட்டது என்றுரைக்கின்றார்.

பந்தி அம் புரவி நின்றும்
பாரிடை இழிந்தோர் (பா. 785 : 1 - 2)

வரிசையாக செல்லும் அழகிய குதிரைகளிலிருந்து நிலத்தில் இறங்கின மகளிர்” என்று விளக்கம் வருகின்றது.

பண்டமாற்றும் தனியார் உடைமையும், வர்க்கங்களும் தோன்றுதல்

ஆரம்ப கால உழைப்புப் பிரிவினையானது ஒரே சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த மக்களிடையில் ஆண், பெண் பாலருக்கும் வெவ்வேறு வயதினருக்குமாகிய இயற்கையான வேறுபாடுகளை அடிப்படையாய்க் கொண்டிருந்தது. ஆனால் பிற்காலத்து சமுதாயங்களும் பிறகு தனிப்பட்ட உறுப்பினர்களும் பல்வேறு உற்பத்தித் துறைகளிலும் தனித்தேர்ச்சி பெறும் நிலை ஏற்படலாயிற்று. இது சமூக உழைப்புப் பிரிவினையாகும்.

செழிப்பான புல்வெளிப் பிரதேசங்களில் வசித்தக் குடிகள் பயிர்ச் சாகுபடியையும் வேட்டையாடுதலையும் கைவிட்டு, கால்நடை வளர்ப்பில் ஈடுபடலாயினர். கால்நடை வளர்ப்பானது பயிர் சாகுபடியிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டதுதான் முதலாவது பெரிய சமூக உழைப்புப் பரிவினையாகும். இதன் விளைவாய் பண்டமாற்று (டீயசவநச) எழுந்தது.

விவசாயத்திலிருந்து கைத்தொழில்கள் பிரிக்கப்பட்டது இரண்டாவது பெரிய உழைப்புப் பிரிவினையாகும். இதனால் பண்டமாற்றுக்கு மேலும் விரிவான அடித்தளம் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. கைவினைஞர்கள் உற்பத்தி செய்த பொருட்கள் யாவும், அல்லது அநேகமாய் யாவும் பரிவர்த்தனை செய்யப்பட்டன.

ஆரம்பத்தில் குடிகளின் தலைவர்களாகிய மூதாளர்களும் குலபதிகளும் இந்த பரிவர்த்தனையை நடத்தி வந்தனர். ஆனால் பரிவர்த்தனை வளர்ந்து விரிவடைந்ததும் இவர்கள் இதுகாறும் சமுதாயம் அனைத்துக்குமுரியதாய் இருந்த சொத்தை தமது சொந்த உடமையாய்க் கருத முற்பட்டனர். பரிவர்த்தனைக்குரிய இலக்குப் பொருள்களாயிருந்த கால்நடைகள் தான் முதலில் தனியார் உடைமையாக்கப்பட்டன. சமுதாய உறுப்பினர்களிடையே இவ்விதம் சொத்துடைமையில் சமத்துவமின்மை ஏற்படலாயிற்று. அதன் பின்னரான மன்னர் உடைமை சமூகத்திலேயே மேற்கூறிய வகுப்பமைவுகள் தமிழகத்தில் தோன்றியிருக்கின்றன.

துணை நூற்பட்டியல்

1. அரசியல் பொருளாதாரம், லெவ் லியோன்டியெவ், முன்னேற்ற பதிப்பகம், மாஸ்கோ - 1975.
2. கழகத் தமிழ் அகராதி, சை.சி. நூ. கழகம், சென்னை.
3. தொல்காப்பியம், இளம்பூரணர் உரை, தமிழ்ப் பல்கலைக் கழக மறுதோன்றி அச்சகம், தஞ்சாவூர். மு.ப. 2008.
4. தொல்காப்பியம், தி.சு. பாலசுந்தரம் உரை, சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், சென்னை - 1, மு.ப. 1953
5. சிலப்பதிகாரம், அடியார்க்கு நல்லார் உரை, தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர், 1985.
6. நற்றிணை, ஒளவை துரைசாமி, அருணா பப்ளிகே~ன்ஸ், சென்னை-17, 1968.
7. கலித்தொகை, மா. இராசமாணிக்கனார், வள்ளுவர் பண்ணை, சென்னை - 1, 1958.
8. பதிற்றுப்பத்து, சை.சி. நூ. கழகம், திருநெல்வேலி.

- முனைவர் பா.பிரபு, உதவிப் பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை, ஸ்ரீமாலோலன் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி, மதுராந்தகம்

இயற்கையின் சுற்றுப்புறச் சூழலுக்கு ஏற்றவாறே ஒவ்வொரு நிலத்துள் வாழும் உயிரினங்களின் செயல்கள் யாவும் அமைகின்றன. அது மட்டுமின்றி, புற உலகினில் தம்மைத் தகவமைத்துக் கொண்டு வாழும் உயிரினங்கள் பிற உயிரினங்களிடமிருந்து தம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்கான சூழலையும் முதன்மை யம்சமாய் பெற்றே உயிர்களின் வாழ்வு அமைகின்றது. இவ்வுயிரினங்களிலேயே மனிதன் தனித்த வளர்ச்சியை எய்தினான். மனிதனை பொறுத்தமட்டில் வேட்டையாடுதலில் தொடங்கிய பயணம் கால்நடை வளர்ப்பு, சிறு சாகுபடியென புத்துயிர் பெற்று, உற்பத்திக் கருவிகளை உருவாக்கி, நிலையானதொரு வாழ்வைத் தொடங்கினான் எனலாம். எனின், இஃது பெரும் பேராட்டத்தின் விளைவேயாகும்.

ancient tamil war

இனக்குழு வாழ்வில் வேட்டையில் கவனம் செலுத்தியவன், உணவுக்கான பெரும் போராட்டத்தை சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. உணவு பற்றாக்குறையே அதன் முதன்மை காரணி என்பர் சமூகவியலாளர். அதன் பின்னர் தனிநபருக்குரிய சொத்தாய் மாற்றம் பெற்ற காலம் தான் போராட்டத்தின் விளைவுகளை எல்லையில்லாது தோற்றுவித்தது. ஒரு குழு பிற குழுவை அடிமைப்படுத்துவதும், ஓர் குழுவிலுள்ளோரையே அக்குழுவிலுள்ள சிலர் அடிமைப்படுத்தியும், உற்பத்தி செய்யவும், ஏவல் தொழில் செய்யவும் நிர்பந்தப்படுத்தியும் போரிட்டு வெற்றி பெற்று வரவும் என பலவகையில் நிர்பந்திக்கப்பட்டனர்.

குறிப்பாக அடிமைச் சமூகம், மன்னர் சமூகத்தில் மேற்கூறிய காரணங்களே முதன்மை காரணியாய் இருந்தன. போர்கள் அடிப்படையில் செல்வப் பெருக்கம், எல்லையை விரிவுபடுத்துதல், மண்ணாசை, வலிமை கருதுதல், யார் பெரியவன் எனும் போக்கு, ஓர் குடும்பத்திற்குள்ளான முரண் ஆகியன அடிப்படைக் காரணியாய் அமைந்திருக்கின்றன என்பர். இவற்றுள், கி.மு. இறுதி - கி.பி. தொடக்க காலத்தில் நிகழ்ந்த போர் முறைகளையும், அதன் பின்புலங்களையும் சுருக்கமாக நோக்கி ஆராயலாம்.

தொல்காப்பியம் காட்டும் பண்டைய போர்கள்

தமிழுலகில் முதலிலக்கண நூலாகிய தொல்காப்பியத்தில் பண்டைப் போர் பற்றி பல கருத்துக்கள் காணப்படுகிறது. ஒவ்வொரு நிலப்பகுதிக்கு ஏற்பவே போர்கள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன என்பதை ‘புறத்திணையியல்’ எனும் இயலின் வழியாக புரிந்துகொள்ள முடிகின்றது.

உதாரணமாக, 1. மலையும், மலை சார்ந்த பகுதிகளிலும் (குறிஞ்சி) ஆநிரைகளை கவர்தல், அதனை மீட்டலுக்குமான போர்கள். 2. காடும், காட்டைச் சார்ந்த பகுதிகளிலும் (முல்லை) தன்மை மதியாத வேந்தனை எதிர்த்தும், காட்டு வளம் மீது கொண்ட ஆசையின் பொருளாலும் நிகழ்ந்த போர்கள். 3. வயலும், வயலைச் சார்ந்த பகுதிகளிலும் (மருதம்) எயிலை முற்றுகையிட்டு நாட்டைக் கைப்பற்றுதலும், எயிலை காத்து தம் நாட்டை பாதுகாத்தலுக்குமான போர்கள். 4. கடல், கடல்சார்ந்த மணற்பகுதிகளில் (நெய்தல்) வலிமை குறித்தப் போர்கள் - என நான்கு வகைப் போர்கள் நிகழ்ந்ததாக தொல்காப்பியத்தின் புறத்திணையியலில் மிக தெளிவாக தொல்காப்பியர் எடுத்துரைத்துள்ளார்.

இவை அடிப்படையில் ஆநிரை கவர்தல் மீட்டலுக்குமான போர்கள் - அந்நிலப்பகுதியில் ஆநிரைகளே செல்வமாகக் கருதப்பட்டன் மண்ணாசைப் போர்கள் - காடும் அதன் செழிப்பும் முக்கிய காரணமாயிருக்கலாம்; எயில் முற்றுகை பாதுகாத்தல் - நாட்டின் செல்வமும், எயிலைக் கைப்பற்றினால் நாட்டையே கைப்பற்றியதாக கருதியிருக்கலாம்; வலிமைப் போர்கள் - உற்பத்தி பெருக்கமும், பண்டமாற்றும் யார் அப்பகுதியில் ஆள்வது என வலிமையை நிரூபிக்க சேர, சோழ, பாண்டியர் என பலரும் போரிட்டு இருக்கலாம் என கருத இடமுண்டு.

மேற்கூறியவை தொல்காப்பிய இலக்கணம் பதிவு செய்த போர் முறைகளாகும். இப்போர் முறையின் அடிப்படையிலேயே சங்க இலக்கியத்துள் பல பாடல்கள் காணப்படுகின்றன. பண்டைய சமூகச் சூழலையும், போர் பற்றியும், தமிழகத்தை ஆண்ட மன்னர் பற்றியும், வரலாற்று கருவூலமாம்; புறநானூறு, பதிற்றுப்பத்து மற்றும் அகப்பாடல்கள் வழியாகவும், தொல்பொருள் ஆராய்ச்சிகள், செப்பேடுகள், கல்வெட்டுக்கள், மெய்கீர்த்திகள், நாணயங்கள், பயண குறிப்புகள், ஆவணங்கள் என இன்ன பலவற்றிலும் பண்டைய சமூகத்தில் போர், அதன் முறைகளை பலவற்றையும் காண முடியும்.

சங்ககாலம் (சுமார் கி.மு. 500 - கி.பி. 200)

உற்பத்திக் கருவிகளுக்கு ஏற்பவே உற்பத்தி உறவுகள் அமைகின்றன. உற்பத்தி உறவுகளுக்கு ஏற்பவே மக்களின் வாழ்வு அமைந்தன. குறிப்பாக மனிதகுலம் கற்களும், கம்புகளையுமே முதன்மை ஆயுதமாய் பயன்படுத்திய காலம் மாறி இரும்பால் பல உற்பத்தி கருவிகளையும், ஆயுதங்களையும் பயன்படுத்திய காலம் வரலாற்றில் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. சங்க நூல்களை ஆராய்ந்து, பல்வகைப்பட்ட ஆயுதங்களை பண்டைய காலத்தில் மக்கள் பயன்படுத்தியிருக்கின்றனர். குறிப்பாக,

“அடார், அம்பறாத்துணி, அம்பு, அரம், அரிவாள், ஆயுதக்காம்பு, எஃகு, கண்ணாடி தைத்த கேடகம், கணிச்சிப்படை, கலப்பை, கழிப்பிணிப் பலகை, காழெஃகம், கிளகடி கருவி (தட்டை), குந்தாலி, குறடு, கேடகம், கோடாலி, சக்கரம், சிறியிலை யெஃகம், சேறுகுத்தி, தறிகை, துடுப்பு, நவியம், படைவாள், பூண்கட்டிய தண்டு, மழு, வாள், வில், வேல், வேலுறை” (பக். 82 - புறநானூறு, கழகம் உரை) போன்றவை பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.

பண்டைய போர் மரபுகள்

பண்டைக் காலத்தில் சில வரையறைகளோடு போர்கள் நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கின்றன. குறிப்பாக போருக்குச் செல்வோர், குறிப்பிட்ட பூக்களைச் சூடுதல் மரபாக இருந்துள்ளது. ஒவ்வொரு மன்னனும் ஒரு குறிப்பிட்ட பூவை சூடி போர்புரிவது மரபு.

பூக்களைச் சூடி போரிடும் மரபைக் கொண்டிருந்தனர். அதனால் போருக்குச் செல்லும் முன்பு பூச்சூட வருமாறு வீரர்களுக்கு அழைப்பு விடுத்தனர். கழாத்தலையாரின் புறப்பாடல் ஒன்றில்,

மூதிலாள ருள்ளும் காதலின்
தனக்கு முகந் தேந்திய பசுயென் மண்டை
இவற்கீ கென்னு மதுவுமன் றிசினே
கேட்டியோ வாழி பாண பாசறைப்
பூக்கோ ளின்றென் றையும்
மழவாய் தண்ணுமை யழிசினன் குரலே” (புறம். பா. 289 : 5-10)

என்று வெட்சிப் போர் புரிய வேண்டி (ஆநிரை கவர்தல்;) போர் பறையை அறிவிக்க, மறவர் பலரும் திரண்டனர். அப்போது மன்னன் அவர்களோடு விருந்துண்ணுகின்றான். அங்கு மறவர்கள் அனைவருக்கும் ‘கள்’ வழங்கப்படுகிறது. பாசறைக் கண்ணே! இனி நிகழ்தற்குரிய போர்க்குரிய பூவை பெறுமாறு சான்றோர் ஒருவர் கூறுகின்றார். புலையன் போர் தொடங்குதற்குரிய தண்ணுமை எனும் போர் இசையை இசைப்பான் அதை கேட்பாய் என பாணனிடத்து கூறும் பாடல் காணப்படுகிறது. “உண்டாட்டு நிகழ்த்துதல் வேந்தன் மரபு” (பக். 180 - 181 புறம் - ஐஐஇ கழகம்) படைக்களன்கள் தருவதும், வேற்றுப்படை வரவை முரசறைந்து தெரிவிக்க, தன் படைகளுக்கும் அறிவித்த செய்திகளை காணலாம். “முரசுக்குத் தோலை மயிர் சீவாது போர்த்தல் மரபு” (பக். 177, புறம் - ஐஐஇ கழகம்) பண்டைய காலத்தில் அரசனே ‘நாட்டைப் பாதுகாக்கும்’ தகுதியுடையவனாக கருதப்பட்டுள்ளான். மேலும், அரசனே படைப் பொருட்களை சிலரிடம் கொடுத்த செய்திகளை தொல்காப்பியம் குறிப்பிடும்.

போர்க் காலத்தில் மறவர்க்கு ஊன்சோறு தருவதும் வழக்கமாக இருந்துள்ளது. அரசன், மறவனென இருவருக்கும் ஒரே வகையான சோறு இடுதல் மரபாக இருந்துள்ளது.

“ஊன் துடி அடிசில் - ஊனும் அரிசியும் குலைய சமைத்த புலவு” (பக். 155, பதிற்றுப்பத்து, புலியூர்கேசிகன் உரை) என்று குறிப்பிடுவதைக் காணலாம். அதே ‘கள்’ வழங்கும் பழக்கம் இருந்துள்ளது. இதனை தொல்காப்பியர் ‘உண்டாட்டு’ என்கிறார். அதாவது வெட்சித்திணையில் போர் முடிவுற்ற காலத்தில் ஆநிரைகளை கவர்ந்து வந்தோர் பங்கிட்டுக் கொண்டு உண்டாட்டு (அதாவது மது குடித்தல்) நிகழ்த்துதல் மரபாக இருந்துள்ளது. ஆனால் பதிற்றுப்பத்து போருக்குச் செல்லும் முன் சேர அரசர் மறவர்களின் தகுதி அறிந்து ‘கள்’ வழங்குவதை பாடல்கள் உணர்த்துகின்றன. “கள் இடத்திற்கு இஞ்சியும் பூவுமாகக் கலந்து கட்டிய மாலையை சூட்டியிருப்பர்” (பக். 142, பதிற்றுப்பத்து, பு.சே.)

மேலும், தூங்கு கொளை முழவு - தூங்கலோசைத்தாகிய முழவு; இது கள்ளுண்டு மகிழ்பவரது ஆடலுக்கு ஏற்ப முழங்கும்” (பக். 149, பதிற்றுப்பத்து)

நிணஞ்சுடும் புகை

நினஞ்சுடுதல், “கள்ளுண்பார் இடையிடையே கலந்துக் கொள்ளற்கு; கட்குடம் வைக்கும் கோக்காலிக்கும் ஏணி என்ற பெயரை இட்டு அழைத்தனர் என்பது பெறப்படுகிறது. “மது நுகர்தற் காலத்து இடையிடைக் கறித்து இன்புறுவதற்கு இஞ்சியும்; மோந்து இன்புறுவதற்குப் பூவும் பயன்பட்டன. சாந்து - சந்தன சேறு; இதனை புறத்தே பூசுதல் நறுமணத்திற்கும் பானைக் கசிவைத் தடுத்தற்கும் ஆம்” (பக். 142, பதிற்றுப்பத்து, புலியூர்கேசிகன் உரை) என்று பண்டையோர் எண்ணினர். அவர் அதனை தடுக்க எண்ணினால் போர் நிகழ்த்த வேண்டும். அல்லது பணிந்து போக வேண்டும். இரண்டுமன்றி ஓடி மறைபவர் மறப்பண்பினர் ஆகார். இதனை,

“கடிமரத்தால் களிறு அணைத்து
நெடுநீர துறை கலங்க
மூழ்த்து இறுத்த வியன் தானையொடு” (ஐஏ -ம் பத்து பா. 33 : 3-5)

என்ற பாடல் விளக்கி உரைக்கும்.

“கூதிர் வேனில் என்றிரு பாசறை” (தொல். நூ. 1022) என்ற வழியும், இடைப்புலம், இடைச்சுரம், நாட்பு” - போர் நிகழும் இடம் (பக். 177, புறம் - ஐஐஇ கழகம்) என்ற வழியும் “கூதிர் காலம், வேனிற் காலத்தில் பாசறை அமைத்து போர் புரிந்துள்ளனர். மழைகாலத்தில் போர்கள் நிகழ்ந்த குறிப்புகளில்லை. காலத்தை ஆராய்ந்து போர்க்காலங்களை தேர்ந்தெடுத்தனர் என்பதும் புலனாகிறது.

போரில் விழுப்புண்ணோடு இறப்பதே பெருமையென எண்ணினர். அதனால் இறந்தே குழந்தை பிறந்தால் கூட வாளால் கீறியே புதைப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டதை, “குழவர் இறப்பினும் ஊன் தடி பிறப்பினும் ஃ ஆள் அன்று என்று வாளில் தப்பார் (புறம். பா. 74) என்று குறிப்பிடப்பட்டதும், போரிடாதோரை இழிவாகக் கருதியதையும், அவர்களையும் மார்பில் கீறி புதைத்ததையும், “நோய்ப்பால் விளிந்த யாக்கை தழீஇ ஃ காதல் மறந்து அவர்தீது மருங்கு அறுமார் ஃ .... மறம் கந்தாக நல்வுமர் வீழ்ந்த ஃ நீள்கமழ் மறவர் செல்வழிச் செல்க என ஃ வாள்போந்து அடக்கலும் உய்த்தனர் (புறம். பா. 93) என்று புறப்பாடல் எடுத்துரைக்கிறது.

போரில் இறந்தவர்களுக்கு ‘நடுகல்’ நட்டு வழிபடும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தனர். “காட்சி, கால்கோள், நீர்படை, நடுகல்” (தொல். பொருள் நூ. 63) குறிப்பிடுகிறது.

“நடுகல் வடிவில் அமைந்த கல்வெட்டுக்களைப் பற்றி சங்க இலக்கியங்கள் பேசுகின்றன. போர்க்களத்தில் இறந்த வீரனின் பெயரும், பெருமையும் நடுகல்லில் எழுதும் வழக்காறு பற்றி தொல்காப்பியம் (புறத்திணை - 5) புறநானூறு (பாடல்கள் 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 282, 287, 314, 328, 329, 335) அகநானூறு (131) மலைபடுகடாம் (வரி 386 - 389) பட்டினப்பாலை (வரி : 78 - 79) புறப்பொருள் வெண்பாமாலை (பொதுவியல் - 8) ஆகிய நூல்கள் காட்டுகின்றன” (பக். 10, தமிழக வரலாறும் பண்பாடும்) அவற்றுள் பெரும்பகுதி குறிஞ்சிப் பாடல்களிலே காணப்படுகிறது. ஆகவே, மலை, மலைசார்ந்த பகுதிகளிலே இப்பழக்கம் ஏற்பட்டிருக்கிறது என கருதலாம்.

போரில் நிகழும் நிகழ்வுகள்

போரின் தொடக்கத்தில் வெற்றிக் காண வேண்டும் என சூளுரைத்தல் இயல்பாக இருந்தது.

வெட்சித்திணையில் சிவந்த வாயுடைய வேலனை எண்ணியும், வள்ளியை எண்ணி கூத்து நிகழ்த்துதலும் நடந்துள்ளது. அதே போல, அரசன் பகைநாட்டின் மீது படையெடுக்கும் முன்பு குடையையும், வாளையும் நல்லநாளில் முன்கூட்டி அனுப்பி வைப்பது வழக்கமாக இருந்தது. இது விழாவாக “குடையும் வாளும் நாள்கோள்”, (தொல். நூ. 1014) என்று உழிஞையில் (மருத நிலம்) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இம்முறை வயலும், வயல் சார்ந்த நிலப்பகுதியில் பின்பற்றப்பட்டிருக்கிறது என கொள்ளலாம்.

அத்திணையிலேயே போருக்கு செல்லும் கரந்தை வீரர்கள் உன்ன நிமித்தம் பார்த்ததாகக் குறிப்பு காணப்படுகிறது. உன்னம் - ஒருவகை மரம்; அது நல்லதாயின் தளிர்த்தும் - தீயதாயின் உதிர்ந்தும் காணப்படும் (பக். தொல். தி.சு.பா.) என்பர். இது மரபாக இருந்திருக்கிறது. “உன்ன மரம்... உன்னம் வாடித் தோன்றினாலும் பொருட்படுத்தாது சென்று வெற்றி பெற்றுத் திரும்பும் ஆற்றலைப் “பாரி” பெற்றிருந்தான். செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதனும் அத்தகைய தகுதியையே யுடையவன் என்று புலவர் புகழ்வதுண்டு.

“பொன்னின் அன்ன பூவின் சிறியிலைப் புன்கால் உன்னத்துப் பகைவன் எம்கோ (பதிற்று. 61 : 5-6) என்று கபிலர் வாழியாதனை பாரட்டுவார். இருவரும் மலைசார்ந்த பகுதியிலேயே ஆட்சி புரிந்துள்ளனர். ஆக, மலைப் பகுதியிலே இம்மரபு இருந்திருந்தது எனலாம். மேலும், வெட்சிப் படையினர் எதிர் படையினர் அறியாதவாறு ஒற்றர்கள் மூலம் தகவலறிந்து தீங்கிழைக்காது ஆநிரைகளை கவர்ந்த செய்தி தொல்காப்பியத்துள் காணலாம். பகிர்ந்து கொள்ளுதலும், உண்பித்து மகிழ்தலும் இந்நிலத்திலேயே காட்டப்பட்டுள்ளது.

குளிர், பனி என பாராமல் போர்க்களத்தில் புண்பட்ட மறவர்களை நள்ளிரவில் கண்துயிலாது மன்னன் அவர்களைக் கண்டு ஆறுதல் படுத்துதல் வழக்கமாக கொண்டான். இதனை நெடுநல்வாடை நூல் குறிப்பிடும். போரில் பெரும்புண்பட்டு வீழ்ந்த மறவர்க்கு மருத்துவம் செய்யும் முறையும், விறலியர் ஆடி பாடி மகிழ்விப்பதும் உண்டு.

“மருத்துவம் செய்வோர் மனையைத் தூய்மை செய்து ஒப்பனை செய்வதும், இனிய இசை பாடுதலும் நறிய வீனரப் பொருட்களைப் புகைத்து எங்கும் நறுமணம் கமழுமாறு செய்வதும் பண்டைத் தமிழ் மக்கள் மரபு” (பக். 163, ஐஐ – புறம், கழகம்) என்பர். புண்பட்ட வீரரின் கையை மெல்ல எடுத்து மையாகிய மெருகினையிட்டு, வெண் சிறு கடுகைத் தூவி, ஆம்பற் குழலை யூதி ஓசையை செய்யும் மணியை இயக்கி காஞ்சிப் பண்ணைப் பாடி நெடிய மனையில் நறுமணம் கமழும் அகில் முதலியவற்றைப் புகைத்து அன்புடைய தோழியே காப்போம், வருக! என புறப்பாடல் விளக்கும்.

போர்க்காலத்தில் பெண்களின் நம்பிக்கைகள்

மறக்குடி பெண்கள் போர்க்காலத்தில் தன் கழுத்திலிருந்த மாலையை தலைவனுக்குச் சூட்டி போருக்கு அனுப்பிய செய்தி (புறம். பா. 291) காணப்படுகிறது. போர்க் காலத்தில் சில குறிகளின் தன்மைக்கேற்ப அடிப்படையில் பெண்கள் நம்பிக்கைக் கொண்டிருந்துள்ளனர். இதனை,

“போர் முடிவில் ஒரு தலைவன் மனைக்கு சென்றான். அவன் போர்ப்புண்பட்டு இறுதிநிலையில் இருந்தான். எவ்வகையிலும் அவன் இறுதி எய்துவான் ” என்பதைப் பல குறிகளால் அவன் மனையோள் உணர்ந்து கொண்டாள். மறக்குடி மகளிராதலால் ஒருவாறு தேறியிருந்தாளாயினும், தலைவன் தாணிநிழலில் வாழ்ந்த துடியன், பாணன், விறலி முதலியோர் வாழ்வு சீர்குலையுமென நினைத்தாள் : அவர்களும் ஆங்கே இருந்தனர். அவர்களை நோக்கி “தலைவன் மார்பில் உண்டாகிய புண் பெரியவாய் உள்ளன் நண்பகற்போதில் முரலாத தும்பிகள் அப்போதில் வந்து ஒலிக்கின்றன் ஏற்றிய விளக்கும் நில்லாது அவிகிறது; என்னையறியாமல் எனக்கும் உறக்கமுண்டாகிறது; மனைக் கூரையில் இருந்து கூகை குழறுகிறது; விரிச்சி நிற்கும் முதுபெண்டிர் சொற்களும் பொய்ப்படுகின்றன் ஆகவே தலைமகன் இறுதியெய்வது உறுதி” (பக். 159, ஐஐ – புறம், கழகம்) என்று எண்ணுவதையும், இது பண்டைய நம்பிக்கையாக இருந்ததையும் அறியலாம்.

வீட்டினில் இரவமொடு, வேம்பை மனைசெருகுதல் முதலிய செயல்கள் பேய்கள் புண்ணிற்றோனை வந்து தொடாதவாறு காத்தற்கு செய்வன” (பக். 163, ஐஐ புறம், கழகம்) இரவ மரத்தின் தழையும், வேம்பின் தழையும் பேய் நெருங்காமல் இருக்க இல்லத்தின் முன் புறத்திலே செருகுவது பண்டை மரபு. மறக்குடி மகளிர் போருக்கு சென்ற மரபு ஏதும் காணப்படவில்லை. எனின், போருக்கு செல்லும் துணிவோடு இருந்ததையும் அவர்களின் ஆளுமையையும் புறப்பாடல்கள் நன்கு உணர்த்தும். இரவையும் பகலாகச் செய்யும் தீப்பந்தங்கள் பாசறையில் கொலுத்தப்பட்டது. இப்பணியை இடையில் வாள் ஏந்திய மகளிர் செய்ததாக ‘முல்லைப்பாட்டு’ நூல் குறிப்பிடும்.

புறப்பாடல், ஒன்று, ஈன்று புறந்தருதல் என்தலைக் கடனே ஃ சான்றோனாக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே ஃ வேல் வடித்துக் கொடுத்தல் கொல்லற்குக் கடனே ஃ ஒன்றுவாள் அருஞ்சமம் முருக்கி (புறம். பா. 312)

என்று கூறுவதைக் காண முடிகிறது. மீனுண் கொக்கின் றூவி யன்ன வானரைக் கூந்தன் முதியோன் சிறுவன் ஃ களிறெறிந்து பட்டன னென்று மூவகை ஃ ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிதே கண்ணீர் ஃ நோன்கழை துயல்வரும் வெதிரத்து ஃ வான்பெயதி தூங்கிய சிதரினும் பலவே” (புறம். பா. 277) என்று போரில் தன் சிறுவயது மகன் களிற்றைக் கொன்று தானும் இறந்தானென கேட்ட முதிய தாய் மகிழ்ந்தாள். அது ஈன்ற பொழுதினில் அடைந்த இன்பத்தை விடவும் பெரியது என்கிறாள்.

காக்கைப்பாடினியாரின் 278 ஆம் பாடல் புறப்பாடலுள் வீரத்தின் முழுமை புரியும். “ஒரு மறவன் ஒருவன் போரில் வெட்டுண்டு இறந்தான். அவன் உடல் துண்டுதுண்டாகி தனித்தனியே கிடக்கிறது. அதனை கண்டோர், போர் முடிவில் ஊருக்கு செல்ல, அங்குள்ள அவன் தாயிடம், ‘உன் மகன் புறமுதுகு காட்டி இறந்தான்’ என கூறினர். கோபமடைந்த அவளோ! மறக்குடி மாண்புக்கு இழுக்கு இது. கண்களை தீயென திறந்து நோக்கி, என் மகன் இவ்வாறு இறந்தானாயின் ‘அவன் வாய் வைத்து உண்ட என் மார்பை அறுத்தெறிவேன்’ என வஞ்சி’னம் கூறி.

கைவாள் ஒன்றை எடுத்துப் போர்க்களம் செல்கிறாள். அங்கே மறவர் பிணங்கள் மலிந்து மிகுந்து கிடக்கிறது. பிணங்களைப் புரட்டிப் பார்க்கிறாள். முடிவில் ஓரிடத்தில் சிதறுண்டு கிடக்கும் உடலைக் காண்கிறாள். உடல் துண்டங்களை ஒன்றாய் இணைத்து பார்க்கிறான். அவள் கோபம் தணிகிறது. குடிப்பெருமையை காத்தான் என மகிழ்ச்சி தோன்றுகிறது. இம்மகிழ்ச்சி தாம் அவனை பெற்ற காலத்தைவிடவும் பெருவியப்பை தந்தது என,

tamil war“நரம்பெழுந்து உலறிய நிரம்பாம் என்தோள் ஃ முளரி மருங்கின் முதியோள் சிறுவன் ஃ படை அழிந்து மாறின என்று பலர் கூற ஃ மண்டமர்க்கு உடைந்தனனாயின் உண்ட என் ஃ முலை அறுத்திடுவேன் நானெனச் சினைஇக் ஃ கொண்ட வாளொடு படுபிணம் பெயராச் ஃ செங்களந்து உழவுவோள் சிதைந்து வேறாகிய ஃ படுமகன் கிடக்கை காணூஉ ஃ ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிது வந்தனளே” (புறம். ஐஐஇ பா. 278) என்ற மறக்குடி மகளிரின் சிறப்பையும் வீரத்தின் தனித்தன்மையையும் உணர்த்துவதை காண முடியும்.

இது போன்ற பல பாடல்களை புறநானூற்றில் காண முடியும். யாவுமே வீரத்தின் விளைநிலமாய் தமிழகம் இருந்ததையே உறுதி செய்கிறது. போர்க்காலத்தில் பல நிகழ்வுகள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. அதனை தொல்காப்பியத்தில் ‘காஞ்சித் திணை’யில் தெளிவாக அறிய முடியும். மாற்றரும் கூற்றம் சாற்றிய பெருமையும்.... ஃ பலர் செலச் செல்லாக் காடு வாழ்த்தொடு ஃ நிறையருஞ் சிறப்பின் துறை இரண்டு உடைத்தே” (தொல். பா. 1025) பாடலில் பல போரியல் நிகழ்வுகள் காணப்படுகின்றது. அதனை பின்வருமாறு நிரல்படுத்தலாம்.

1. போரில் இறந்ததால் கூற்றுவனின் (எமன்) ஆற்றல் கூறுதல் (பெருங்காஞ்சி)
2. முதியோர் இளையோர்க்கு கூறியது (முதுமைக்காஞ்சி)
3. தகுதியோடு தன் மறப்புண்ணைக் கிழித்து உயிர்துறத்தல் (மறக்காஞ்சி)
4. புண்பட்டு கிடப்பவனை பேய் பேணும் எனும் நம்பிக்கை (பேய்காஞ்சி)
5. இத்தகைய சிறப்புடையவன் இவனென போரில் இறந்துபட்டவனை கூறுதலும்
6. இன்னது செய்ய தவிர்த்தால் இன்னது நிகழும் என வஞ்சினம் கூறலும்
7. அன்புடைய மனைவி புண்பட்ட கணவனை பேய் நெருங்காது காக்கும் நிலையும்.
8. இறந்த கணவன் இறந்த வேலினாலேயே தானும் மாய்த்துக் கொள்ளும் நிலையும்.
9. மகளைப் பெற வந்த அரசனை எண்ணி அஞ்சியதும் (மகட்பாற்காஞ்சி)
10. இறந்த கணவனின் தலையோடு தன் முகத்தையும், மார்பையும் சேர்த்துக் கொண்டு இறந்து போகும் நிலையும்.
11. இறந்த மறவனை எண்ணி சுற்றத்தினர் அழுதலும், மயங்குதலும்.
12. மறவர்கள் தாமாகவே ஏங்கி வருந்தும் நிலையும்.
13. கணவனொடு இறந்த மனைவியை எண்ணி வழி செல்வோர் இரங்கிக் கூறுதலும்.
14. மிகப்பெரிய பாலைப் பகுதியை கடந்து வந்து கணவனை இழந்த மனைவி அரற்றி அழும் நிலையும்.
15. இறந்தவரை எண்ணி வருந்தி மற்றோர் இரங்கி நிற்றலும்.
16. மனைவியை இழந்து கணவன் புலம்புதலும்.
17. கணவனை இழந்து மனைவி நிற்கும் நிலையும்,
18. மனைவி, இறந்த கணவனொடு ஈமம் ஏறிப் பெருந்தீயில் புக முற்படுதலும், தடுத்தவரிடத்து தன் கணவனை எண்ணி (சிறப்புரைத்தலும்) வஞ்சினம் கூறும் நிலையும்.
19. போர்க்களத்தில் சிறுவன் புறமுதுகிட்டான் என கேட்டுத் தாய் வருந்திய நிலையும்.
20. இவ்வுலகில் இறுதி நிலை பலர் சென்ற சுடுகாடே என காட்டை எண்ணியும், வாழ்த்தியும், நிலையாமையே வாழ்க்கை என பேசுதலும் என போருக்குப் பின் போர்க்களத்தால் நிகழ்ந்த சூழலை தொல்காப்பியர் விளக்குகிறார்.

போருக்குப் பின் நிகழ்ந்தவை

பதிற்றுப்பத்தில் சேர மன்னன் ஒருவன் எதிர்மன்னனை வீழ்த்துகிறான். பின்னர் எதிர்நாட்டிலுள்ள பெண்களின் கூந்தலை அறுத்து, அதனை கயிறாகத் திரித்து யானையைக் கட்டி இழுத்து வந்தானெ சங்க இலக்கியப் பாடல் உணர்த்துகிறது.

குழவி இறப்பினும் ஊன்தடி பிறப்பினும்... (புறம். பா. 74) பாடலின்கண் சேரமான் கைது செய்யப்படுகிறான். அவன் நீர் தாகத்தால் நீர் கேட்க தர மறுக்கின்றனர். உணவும் தராமல் கொடுமைபடுத்த பசி பொறுக்காது வயிறு தீப்போல இருந்தது என்றும், உணவு தராமல் இருந்ததையும், நடத்தப்பட்ட முறையையும், “தொடர்படு ஞமிலியின் இடர்படுத்து (ஞமலி - நாய்) என்று நாய் போலத் தொடர்ந்து இடர்படுத்தப்பட்டு கணைக்காமல் இரும்பொறை உண்ணாது மானத்தோடு இறந்தான் என இலக்கிய பதிவில் சுட்டப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் தோற்றுப் போன மன்னனை சிறையிலிடும் பழக்கம் இருந்ததை அறிகிறோம். தோற்றுப் போனவனின் ‘பல்’லினை பிடுங்கி அதனை வாயிற் கதவில் வைத்தான் சேரன் என்று பாடல் - விளக்குகின்றது.

போரில் புறப்புண்பட்டதெனவும், தம்மை இழிவாக பிறர் கருதுவரெனவும் எண்ணி போர்க்களத்திலேயே மாய்த்துக் கொண்டதையும், சிலர் வடக்கிருந்து உயிர் துறத்தலையும் அறிய முடிகிறது.

போரில் நிகழும் கொடுமையான நிகழ்வுகள்

வெட்சியை (மலை) பொறுத்தமட்டில் பகைவர் அரணை அழித்தும், ஆநிரைகளை கைப்பற்றும் போது எதிர் படை மறவர்களை கொன்று குவிப்பதுண்டு. வஞ்சி (சமவெளி) பொருத்த வரையில் வஞ்சி வேந்தன் பகை நாட்டினை தீ வைத்து கொலுத்துவான். இதனை ‘உழபுலவஞ்சி’ என்பர். முன்னர் தீயிட்டு கொளுத்திய அரசனின் வேகம் தணியாது மீண்டும் நாட்டை தீயிட்டு கொலுத்துவதுண்டு. இதனை ‘பெருங்காஞ்சி’ என்பர்.

காஞ்சித் திணை (கடல், சார் பகுதி)யில் புண்பட்ட தலைவனை எண்ணி தம் மார்போடு தழுவிக் கொண்டு தானும் இறப்பாள். மேலும் போரில் ஈடுபட்ட தன் கணவனின் மார்பிலிருந்த வேலை எடுத்து தன்னுயிரையும் போக்கிக் கொள்வாள். உழிஞையில் மன்னன் சினம் அடங்காது அரண்களையும் கோட்டைகளையும், அழகிய அரண்மனைகளையும் இடிப்பதுண்டு. தும்பையை பொருத்தமட்டில் பெரும்போரில் இரு வேந்தர்களும் மடிவதுண்டு. இதை போல பலநூறு நிகழ்வுகளை தொல்காப்பியம் புறப்பொருள் வெண்பாமாலை எடுத்துரைக்கிறது.

பண்டைக் காலத்தில் போரில் எவர் ஈடுபடக்கூடாது? அல்லது ஈடுபடாதோர் யார் என்று சில பாடல் வழி அறிய முடிகிறது. இதனை, “ஆவும் ஆன் இயல் பார்ப்பன மாக்களும் ஃ பெண்டிரும் பிண்யுடையீரும் பேணித் ஃ தென்புல வாழ்நர்க்கு அருங்கடன் இறுக்கும் ஃ பொன்போல் புதல்வர்ப் பெறாஅ தீரும் ஃ எம்அம்பு கடிவிடுதும் நும் அரண் சேர்மின்” (புறம். பா. 9) என்ற பாடல் வழியாக அறியலாம். மேலும், சிலப்பதிகாரத்தில்,

“பார்ப்பார் அறவோர் பசுப் பத்தினிப் பெண்டிர் ஃ மூத்தோர் குழவி எனும் இவரைக் கைவிட்டு ஃ தீத்திறத்தார் பக்கமே சேர்க” (சிலம்பு பா. 21 : 53-55) என்று கூறுவதன் வழியாகவும், பார்ப்பனர், பசு, அறவோர், பத்தினிப் பெண்டிர், நோயுடையீர், மூத்தோர், குழந்தை - ஆகியோர் போரில் ஈடுபடவில்லை என்று உணர முடிகிறது. பல்வேறு போர்களைப் பற்றி தெளிவுற குறிப்பிடும் தொல்காப்பியத்தில் இச்செய்தி காணவில்லை. சுவடிகள் அழிந்திருக்கலாம்.

ஒரு மன்னன் நாட்டை பாதுகாத்தலுக்கு படையே முதன்மையாய் விளங்குகின்றது. பண்டைக் காலத்தில் தானை, யானை, குதிரை ஆகிய மூவகைப் படைகள் இருந்தன. தேர்ப்படையைப் பற்றி சங்க இலக்கியத்தில் ஒரு பாடலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. தொல்காப்பியத்துள்,

“தானை யானை குதிரை என்ற ஃ நோனார் உட்கும் மூவகை நிலையும்” (தொல். நூ. 1018 : வரி : 1-2) என்று 3 படைகள் இருந்ததை நெய்தல் திணையில் மட்டும் (கடல் சார் பகுதி) குறிப்பிடுகின்றார். குறிப்பாக வலிமைக் கருதி இருபெரும் வேந்தரும் பெரும்போர் நிகழ்த்தியிருக்கலாம். இப்போரே மற்ற போர்களை விடவும் பெரும்போராக இருந்திருக்கலாம். இப்போரில் “அதன் சிறப்பியல்பாக,

கணையும் வேலும் துணையுற மொய்த்தலின் ஃ சென்ற உயிரின் நின்ற யாக்கை ஃ இருநிலம் தீண்டா அருநிலை வகையோடு ஃ இருபாற்பட்ட ஒரு சிறப்பின்றே” (தொல். நூ. 1017) என்று போர்க்களத்தில் மறவனின் உடல் பகைவரால் செலுத்தப்பட்ட அம்புகளாலும், வேல்களாலும் உயிர்நீங்கிய உடம்பு நிலத்தில் விழாமல், அறுக்கப்பெற்ற ‘அட்டைகள்’ போன்று தலையும், உடல் உறுப்புகளும் துடித்துடித்து ஆடும் ஒப்பற்ற தன்மையுடையது என்று தொல்காப்பியர் குறிப்பிடுகிறார். அதே போல தன் மன்னன் இறந்தான் என கேள்வியுற்று பலரையும் வெட்டி வீழ்த்தும் மறவனின் சிறப்பும் நெய்தலிலேயே,

“செருவகத்து இறைவன் வீழ்வுற சினைஇ ஃ ஒருவன் மண்டிய நல்லிசை நிலையும்” (தொல். நூ. 1018 : 14-15) என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆகவே போர்களில் இந்நிலத்திலேயே வலிமையின் பொருட்டு அனைத்து படைகளையும், படைக்களன்களையும் எதிரெதிரே நிறுத்தி மகாபாரதப் போர் போல நிகழ்த்தியதை உணர முடிகிறது. இதே போன்ற காட்சி யென்று ‘களவழி நாற்பது’ நூலில் காணப்படுகிறது. “கவளம்கொள் யானையின் கைகள் துணிக்க ஃ பவளம் சொரி தருபைபோல் திவள் ஒளிய ஃ ஒண்செங் குருதி உமிழும் புனல்நாடன் ஃ கொங்கரை அட்ட களத்து” (களவழி. பா. ) சேரமானுக்கு கொங்கரும் துணையாக நின்று போர் புரிந்துள்ளனர். இப்பாடலில், யானையின் போரே மிகுதியும் காணப்படுகிறது.

யானையின் துதிக்கையை மறவன் ஒருவன் தம் வாளால் வெட்டுகின்றான். அதனால் யானையின் துதிக்கையிலிருந்து குருதி வடிகிறது. அது பார்ப்பதற்கு ஒரு பையில் இருந்து பவளம் கொட்டுவது போன்று இருந்தது என பொய்கையார் உவமிக்கிறார். எனின் இக்காட்சி வன்மமாய் உள்ளது. இது போன்ற பல காட்சிகளை இலக்கியங்களுள் காண முடிகிறது.

1. கோட்டைக் கதவுகள்
சேர நாட்டில் கணைய மரத்தினை கோட்டை கதவுகளுக்கு வலுவூட்டுவதற்காக குறுக்காக பின்பக்கம் வைத்து கட்டுவதை பழக்கமாக கொண்டிருந்தனர். (கணைய மரம் - வலிமைமிக்க மரம் ஆதலால் எதிரிகள் எளிதில் தாக்காமல் இருக்க இம்மரத்தை கட்டினர்.)

மலைகளின் முடிகளோடும்... பகை நாட்டு புறமதில்கள் அம்புக் கட்டுக்களைக் கொண்டனவான அகன்ற இடைமதில்கள், கோட்டைக் கதவுகளிலே - தொங்கலாக அமைக்கப்பெற்ற கணைய மரங்கள் பலவாகச் செறிக்கப் பெற்றிருக்கும் (பக். 37, பதிற்றுப்பத்து, புலியூர்கேசிகன் உரை.)

கூளிப் படையினர்

போர் செய்ய செல்வதற்கு முன்னர் மலைப் பகுதியாதலால் முறைப்படி வழி அமைத்து தரும் ஓர் படைப்பிரிவு இருந்துள்ளது. இவர்களை ‘கூளியர்’ என்று அழைத்துள்ளனர். கூளிப்படையினரரான இவர் படைகளுக்கெல்லாம் முன்னர் சென்று படை செல்லுவதற்கேற்ற வழியை அமைத்து தந்திருக்கின்றனர். இவர்களைப் பற்றி, ‘கவர்காற் கூளியர்’ என்று பதிற்றுப்பத்து கூறும். அதற்கு விளக்கமாக,

“அவர் மென்மேற் சென்று கொண்டே இருப்பவராதலினால் கூர்நல் அம்பின் கொடுவிற் கூளியர் கொள்வது கொண்டு கொள்ளா மிச்சில் கொள்பதம் ஒழிய வீசிய புலவம்” என இவரைப் பற்றி கல்லாடனாரும் (புறம். 23) கூறுவர் ”. (பக். 47, ப. பத்து, புலியூர் கேசிகன்)

இவர்கள் படைக் கருவிகளாக சிலவற்றை பயன்படுத்தியுள்ளனர். ஐயவி துலாம் எனும் ஒருவகை படைக்கருவியும், எஃகம் - என்று சொல்லப்பட்ட வாளினையும் : வம்பு - கைச்சரடு என்பதையும்; தண்டு - ஒரு படைச் சுருவி; படையணிந்தவை என்றும்,

புலித்தோளால் செய்யப்பட்ட “வாளுறை”யையும் பயன்படுத்தி உள்ளனர் என்பதை அறிகிறோம். மேலும் மெய்ம்மறை - என்கிற, அதாவது உடலை மறைத்துக் கொள்ளும் கவசத்தை அணிந்திருந்துள்ளனர். வன்னிலத்தை தோண்டுவதற்கு குந்தாலி என்றும் கணிச்சி என்றும் சொல்லக் கூடிய பொருளையும் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.

அகழியும், புற வெளியும்

பாடல் 22-ல் மலரகன் பறந்தலை’ என்ற சொல் உள்ளது. அதற்கு மிக அகன்றதாய் இருக்கும் வெட்ட வெளி என்பர். மதிலின் புற மதிலுக்கும் உட்புற மதிலுக்கும் இடையே ஓர் அகழியை தோண்டியிருந்ததை அறிகிறோம். அகழியை அடுத்து இருந்த பகுதியே ‘வெளி’ ஆகும்.

“புறமதிலைக் கடந்து வரும் பகைவர் இதன்கண் விளங்கும் வீரருடன் கடும் போரிட்டு வென்ற பின்னரே அகமதிலை நெருங்க வியலும்” (பக். 68, ப.ப. புலியூர் கேசி) என்று குறிப்பிடுகின்றார். குறிப்பாக வில்லினை செயற்கை எந்திர பொறியில் வைத்து அது தானே இயங்கி தொடர்ச்சியாக அம்புகளை பகைவர்களின் மீது பொலியும் அளவிற்கு நுட்பமான தேர்ச்சியும் பெற்றிருக்கின்றனர்.

‘ஐயவி’ - ஐயவித்தலாம் எனும் மதில் எந்திரப் பொறியினை காவல் மிகுந்த காட்டுப் பகுதியில் வீரர்கள் மறைந்திருந்து வரும் பகைவரை தாக்கியுள்ளனர் : குண்டு - ஆழம் ; கிடங்கு - அகழி; மதணம் - அகமதிலின் உட்புறத்தே வரிசையாக நான்கு புறமும் அமைந்த காவல் மேடைகள் அமைத்திருந்தனர்.

தார் என்கிற தூசிப் படையை முதன்மைப் படைப்பிரிவாக கொண்டுள்ளனர். இப்படை அரசனுக்குரியது. இதனை ‘தார்’ என்பதை தொல்காப்பியர் அரசனுக்குரிய பொருட்கள் என்று கூறியது நினைத்தற்குரியது.

கள்ளும், ஊன்சோறும்

போர் காலத்தில் கள்ளும், ஊன்சோறும் கொடுத்ததை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். கள் குடத்திற்கு இஞ்சி, பூ கட்டிய மாலையை அணிந்திருப்பர். மேலும், குடத்தின் வெளிப்புறத்தில் சந்தனத்தினை பூசியிருந்ததையும் அறிகிறோம்.

“கட்குடத்திற்கு இஞ்சியும் பூவுமாகக் கலந்து கட்டிய மாலையைச் சூட்டியிருப்பர் என்பது இதனால் அறியப்படுகிறது. மது நுகர்தற் காலத்து இடையிடைக் கறித்து இன்புறுதற்கு இஞ்சியும்; மோந்து இன்புறுவதற்குப் பூவுப் பயன்பட்டன. சாந்து சந்தன சேறு; இதனை புறத்தே பூசுதல் நறுமணத்திற்கும் பானைக் கசிவை தடுத்தற்கும் ஆம்” (பக். 142, ப. பத்து, புலியூர்கேசி) என்று குறிப்பிடுவார் புலியூர்கேசி.

போர்க்காலத்தில் வீரர்களுக்கு ஊன்சோறு தருவதும் வழக்கமாக இருந்துள்ளது. அரசன், வீரன் என அனைவருக்கும் ஒரே வகையாக சோறிடுதலை மரபாக கொண்டுள்ளனர். இதனை, ஊன் துடி அடிசில் - அதாவது ஊன் (கறி) அரிசியும் குலைய சமைத்த உணவு ஆகும். கள்ளுண்டு மகிழ்பவரது ஆடலுக்கு ஏற்ப முழவு முழங்கினர். இதனை தூங்கு கொலை முழவு (பா. 43) என்று தூங்கல் ஓசைத் தருகிற முழவு என்று குறிப்பிடுகிறது.

போர் முழக்கம் செய்யும் தொழிலாளர்

போர் செய்கின்ற காலத்தில் “போர் முழக்கங்கள் முழங்க குறுந்தடியால் வேகமாக அடித்துக் கொண்டு செல்லும் தொழிலாளர்கள். அவர்கள் அடிக்கும் போது தோள் பகுதியே புண்பட்டு போய்விடும். அவர்கள் போர்க்களத்தின் முன்னணியிலே நிற்பர். இதனை, “போர் நிழல் புகன்ற சுற்றமொடு ஊர்முகத்து இறாஅ லியரோ பெரும! நின் தானை ஃ இன்னிசை இமிழ் முரசியம்பக் கடிப்பி கூஉப் ஃ புண்தோள் ஆடவர் போர்முகத்து இறுப்பக காய்ந்த கரந்தை மாக்கொடி விளைவயல்” (பா. 40, ப.பத்து) என்று உரைக்கும்.

காவல் மரம்

போர்க்காலச் சூழலின் பகைவரது காவல் மரத்தில் யானையை கட்டுவர். அதற்கு, பகைவரை வெற்றி கொண்டதனைக் காட்டும் அடையாளமாகக் கொண்டுள்ளனர். பகைவர் அதனை தடுத்தால் போர் புரிய வேண்டும். இல்லையெனில் பணிந்து போக வேண்டும். கடி மரம் - காவல் மரம். இதனை பண்டை போர் மரபாகக் கொண்டிருந்ததை அறிகிறோம். இக்கருத்தை,

"கடி மரத்தால் களிறு அணைத்து ஃ நெடுநீர துறை கலங்க ஃ மூழ்த்து இறுத்த வியன் தானையொடு” (ஐஏ –ம் பத்து : பா. 33 : 3-5) என்ற பாடலின் வழி அறிகிறோம்.

மேற் கூறியதன் வழியாக, பழந்தமிழர்களின் புற வாழ்வு முறையும் வரையறைக்கு உட்பட்டே நிகழ்ந்துள்ளது.

நில அடிப்படையின் வாழ்வு முறையாயினும் மன்னர் கட்டமைப்பு நன்கு வேரூன்றிய சமூகமாய் நிலவியிருக்கிறது.

பல்வகைப் போர்களும், போர்களின் ஈடுபடுவதை பெருமையாகவும், விழுப்புண்பட்டு கிடப்பதும், இறப்பதுமே பெருமை என எண்ணினர்.

மன்னர் மறவர்களோடு ஒன்றாக இருந்து உணவு உண்டதும், ‘கள்’ வழங்கியதையும் பழம் நூல்கள் உணர்த்துகின்றன.

பெண்கள் மறத் தன்மையில் தனித்துவ சிந்தனையையும் விழுப்புண்பட்டு இறந்த தன் கணவன், மகனை பெருமையாக கருதினர். விழுப்புண்பட்டோருக்கு மருத்துவம் செய்ததையும், இரவில் வாள் ஏந்திய மகளிர் மன்னரின் பாதுகாவலராக இருந்துள்ளனர்.

போர்கள் செய்கின்ற போது பூக்கள் சூடி போர் புரிந்ததும், போருக்கு முன்னர் ‘கூளியர்’ எனும் படை முன்னர் சென்று பகுதியை சீர் செய்து கொண்டு செல்வதையும் மரபாகக் கொண்டனர்.

கோட்டைக் கதவுகள், அகழிகளோடு அரண்கள் அமைத்து பாதுகாப்பாக இருந்துள்ளனர். ஆநிரை கவர்தல் மீட்டலுக்கான போர் தொடங்கி மிக பெரும் வலிமை குறித்தப் போர்கள் வரை பழந்தமிழகத்தில் நிகழ்ந்திருக்கிறது.

துணை நூற்பட்டியல்

1. கழகத் தமிழ் அகராதி, சை.சி. நூ. கழகம், சென்னை.
2. தொல்காப்பியம், இளம்பூரணர் உரை, தமிழ்ப் பல்கலைக் கழக மறுதோன்றி அச்சகம், தஞ்சாவூர். மு.ப. 2008.
3. தொல்காப்பியம், தி.சு. பாலசுந்தரம் உரை, சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், சென்னை - 1, மு.ப. 1953
4. சிலப்பதிகாரம், அடியார்க்கு நல்லார் உரை, தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர், 1985.
5. நற்றிணை, ஒளவை துரைசாமி, அருணா பப்ளிகே~ன்ஸ், சென்னை-17, 1968.
6. கலித்தொகை, மா. இராசமாணிக்கனார், வள்ளுவர் பண்ணை, சென்னை - 1, 1958.

- முனைவர் பா.பிரபு,  உதவிப் பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை, ஸ்ரீ மாலோலன் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி, மதுராந்தகம்

01. ரை நூற்றாண்டாக அரசு (state) பற்றிய ஆய்வுகள் காத்திரம் பெற்றுள்ளன. 1960-1970 களில் மூன்றாம் உலகநாடுகள், குறிப்பாக ஆப்பிரிக்க நாடுகள், ஆக்கிரமிப்பினின்றும் விடுதலை பெற்றன. இச்சூழலில் (USSR;USA) சோவியத் ஒன்றியம், அமெரிக்க ஐக்கிய நாட்டு அறிஞர்கள் பிற அய்ரோப்பிய அறிஞர்களுடன் இணைந்து தொடக்கநிலை அரசு (early state) பற்றி ஒரு கருத்தரங்கு நிகழ்த்தினர். அதில், உலகின் வேறு வேறு நிலபரப்பியலில் உருவான அரசுகள் பற்றிய கட்டுரைகள் வாதிக்கப்பட்டன. தொடக்கநிலை அரசின் சிறப்புக்கூறுகள் (salient features of early state) வரையரை செய்யப்பட்டன. இவர்கள் கோட்பாட்டுருவாக்கத்தின் (theorisation) வழியே அரசு அமைப்புகளின் பலமாதிரிகளை வகைப்படுத்தினர். அவர்கள், மூன்று வெவ்வேறு தொடக்கநிலை மாதிரி அரசுகளை (model states) அடையாளம் கண்டனர். அதன்படி அரசுகள் (pre-capatalistic industrialised states: industrialised states) முதலாளியத்திற்கு முந்திய தொழிற்சாலைமயப்படாத அரசு என்றும், நவீன தொழிற்சாலைமயப்பட்ட அரசு என்றும் இரண்டாக வகைப்படுத்தப்பட்டன.1

02.அரசு

அரசு பற்றிய கருத்தியல் 18 ஆம் நூற்றாண்டில் கருபெற்றது எனினும் அதனை 19 ஆம் நூற்றாண்டில் உருதிரட்டி அதன் கூறுகளை அறிவியல்பூர்வமாக நிறுவியவர் கார்ல்மார்க்சும், பிரடெரிக் ஏங்கல்சும் (Karl Marx, Frederich Engels) ஆவர். அரசு பற்றி பல அறிஞர்கள் சிந்தனையாளர்கள் கருத்தளித்திருந்தாலும் இவர்கள் இருவர் முன்மொழிந்த அரசு கூறுகள் உலகில் எழுந்த பல அரசு அமைப்புகளுக்கும் பொருந்தும். பிரடெரிக்ஏங்கல்ஸ் 1889 இல் தனிச்சொத்து, குடும்பம், அரசு என்ற நூலில் அரசின் சிலகூறுகளை விளக்கியுள்ளார். அவரின் அரசு பற்றியகோட்பாடு சுருக்கமாக : பலமும் அதிகாரமும் கொண்ட வர்க்கம் தம் சொத்துக்களைக் காப்பதற்கும், தனியாரின் சொத்துகளைக் காப்பதற்கும் அரசினை உருவாக்கி அதன்மூலம் வர்க்கப்பாகுபாட்டினை பாதுகாத்தது. இப்படி வர்க்கச் சண்டைகளில் அரசு தோன்றியது. பலமும் அதிகாரமும் கொண்ட வர்க்கம் அடிமை வர்க்கத்தினை உருவாக்கி அவர்களின் உபரி உற்பத்தியினை களவாடும்.

இவருடைய அரசு பற்றிய கோட்பாட்டில் படை, போர், முற்றுகை, ஆக்கிரமிப்பு போன்ற கருத்துகள் பிரதானமானவை.2 வேளாண்குடிகளுக்கும் அரசுக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டினை கார்ல்மார்க்ஸ் காண்கிறார். அரசுக்கு நீர்ப்பாசனவசதிகளை பராமரிக்கவேண்டிய தேவையேற்பட்டது என்றும் கிராம சமுதாயங்களை சுரண்டுவதன்மூலம் அரசு தம் அதிகாரத்தினைத் தக்கவைத்துக்கொண்டது என்றும் இதுபோன்ற அரசுகள் வர்க்கங்களை உருவாக்கும் என்றும் கூறினார். கடவுளுக்கு இணையாக புனிதமாக்கப்பட்ட அரசர்கள் கிராமத்து உற்பத்தியாளர்களின் விளைச்சலில் பங்கு (கடமை), பணம் (பொன்), உழைப்பு (வெட்டி,வேதனை) என்ற மூன்று வழிகளில் வருவாயினை எடுத்துக்கொண்டனர் என்றும் நீர்ப்பாசன வேலைகளை பராமரிப்பதற்கு வரிகளை (சோழர்காலம் பொறுத்து குலைவெட்டி, குரப்புவெட்டி எனலாம்) வசூலித்தனர் என்றும் அதனை அரசு நியாப்படுத்தியது என்றும் கார்ல்மார்க்ஸ் அரசின் அதிகாரத்தினை கண்டறிந்தார்.3

03 கருத்தியல்

ஓர் அரசு உருவாவதற்கு ஒரு கருத்தியல் (ideology) தேவை. அக்கருத்தியல் ஆளும் வர்க்கத்தினரால் உருவாக்கப்படும். பண்டைத்தமிழகத்தில் கிறிஸ்து காலத்தினை ஒட்டி அரசினை உருவாக்கும் முயற்சி மேற்கொள்ளப்பட்டது. தமிழகத்தில் இம்முயற்சியினை மேற்கொண்டவர் செம்மொழிப்பாக்களில் குறிக்கப்பட்ட வேந்தர்கள். வரலாற்றில் இவர்களுக்கு முன்பிருந்து ஆண்டு வந்த சீறூர்மன்னர், குறுநிலமன்னர், முதுகுடிமன்னர் போன்ற வட்டார இனக்குழுத் தலைவர்கள் தங்கள் குடிகளுக்கானத் தலைவர்களாக, அந்தந்த நிலவியல்பரப்பில் தங்களுக்கான உற்பத்தி அலகுகளைக் (productive units) கொண்டிருந்தனர். இவர்களின் (fertile productive units) வளமையான உற்பத்தி அலகுகளைக் கைப்பற்றவே இவர்களுடன் மூவேந்தர்கள் போரிட்டனர்.4

போருக்கு முதல்கட்டமாக வீரம், புகழ் என்ற கருத்தியல் வற்புறுத்தப்பட்டது.5 அடுத்தகட்டத்தில் இது சமய நம்பிக்கையாக மாறியது. வேந்தர்கள் வேள்விச்சடங்குகளை நடத்தி மக்களின் அங்கீகரிப்பினை பெற்றனர்.6 பாணர்களும் புலவர்களும் அரசுக்கும் மக்களுக்கும் இடையே இயங்கியதனை ஒரு தொடக்கநிலை அலுவல் அமைப்பு (archetypal official) எனலாம். பாணர்களுக்கும், புலவர்களுக்கும் கொடையளிக்கும் அரசமரபினை பின்னாட்களில் வைதீகம்/அவைதீகம் சார்ந்த கோயில் நிறுவனங்களுக்கு கொடை வழங்கப்பட்டதன் தொடர்ச்சி எனலாம்.7 நிறுவனமயப்பட்ட சமயங்கள் மக்களிடம் செல்வாக்கு பெற்றதால் அவற்றை போற்றவேண்டிய தேவை அரசுகளுக்கு ஏற்பட்டது. அங்கு, தம் அங்கீகாரத்தினை மக்கள் ஏற்கவேண்டி அரசர்கள் தம் உருவங்களை செதுக்கி வைத்தனர். காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயிலில் ஹிரண்யவர்மன்னின் மகன் நந்திவர்மன்பல்லவன் முடிசூடிக்கொள்ளும் காட்சி புடைப்புச்சிற்பமாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளது. அதன்கீழ் சிதைநிலையில் ஒரு கல்வெட்டு உள்ளது என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.8 அதேபோன்று காஞ்சி வைகுந்தபெருமாள் கோயிலில் உள்ள புடைப்புச்சிற்பத்தில் புத்தவிகாரையின் பின்னணியில் அமைந்திருக்கும் ராஜ உருவம் பல்லவ புத்தவர்மன் என்று கருதப்படுகிறது.9 பிறகுவந்த சோழர் வம்சத்தின் அரசர்கள் தம் தம் உருவங்களை திருமேனிகளாக கோயில்களில் நிறுவிக்கொண்டனர்;சிலர் தம் தம் பெயரில் கோயில் எழுப்பினர்.10 இதன்மூலம் தமிழகத்தின் அரசர்கள் தம்மை கடவுளர்களுக்கு இணையாக மக்களிடம் அறிந்தேற்பினைப் பெற்றனர்.

04. வரலாற்றியல்

பண்டைய இந்தியாவில் அரசு பற்றி அறிவியல்பூர்வமான ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன.11 வடக்கில் அர்த்தசாஸ்திரமும், தெற்கில் திருக்குறளும் அரசர்களுக்கு சில பரிந்துரைகளைத் தருகின்றன.12 இந்தியநிலப்பரப்பில் நவீனகாலத்திற்கு முந்தைய அரசுகளின் சிலகூறுகளை கல்வெட்டுகள் பதித்துள்ளன. தென்னிந்திய பின்னணியில் சோழர் அரசு பற்றி கருத்தான ஆய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளன. எனினும், இது கூடுதலாக ஆயப்படவேண்டிய ஒன்று. தொடக்கத்தில் வரலாற்று அறிஞர்களும் தமிழறிஞர்களும் சோழர் ஆட்சி பற்றி ஆய்ந்தனர்.13 ஆனால், சோழர் அரசுகூறுகளை ஒரு முறையான கோட்பாட்டுடன் பொறுத்திப்பார்த்து பர்டன் ஸ்டயின் (Burton Stein) ஆய்ந்தார்.14 இவராய்வின் நிறை குறைகளை பலரும் சுட்டினர். அண்மையில் பேராசிரியர் ஒய்.சுப்பராயலு சோழர் அரசு அறிஞர்கள் வகுத்தளித்த தொடக்ககால அரசின் சிலகூறுகளோடு பொருந்திப்போகின்றன என்று நிறுவியுள்ளார். அரசு அமைப்பிற்கும் நீர்ப்பாசனத்திற்கும் ஓரளவு தொடர்பு உண்டு என்றும் முன்மொழிந்துள்ளார்.15 கோட்பாட்டு ரீதியாக முதன்முதலில் அரசுக்கும் நீர்ப்பாசனத்திற்கும் இடையிலான உறவினை இணைத்து ஆய்ந்தவர் கார்ல் அகஸ்டஸ் விட்பாகல் ( Karl Agustus Wittfogel) எனும் அறிஞர்.16 தொடர்ந்து ஆர்.ஏ.எல்.எச்.குணவர்த்தன (RALH.Gunawardana) நீர்ப்பாசனத்தின் மீதான அரசின் அதிகாரத்தினை கல்வெட்டு, இலக்கியச் சான்றுகளின் அடிப்படையிலும் களஆய்வுகளின் அடிப்படையிலும் ஆய்ந்தார். கங்கைகொண்ட சோழபுரத்தின் அருகே சோழர் காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட பொன்னேரி என்ற நீர்ப்பாசனக் குளத்தின் குமிழி ஒன்றினை தொழில்நுட்பரீதியில் ஆய்ந்து படங்களுடன் ஆய்வுக்கட்டுரைகளை வெளியிட்டார்.16 காவிரி பாயும் தஞ்சை வட்டாரத்தின் வேளாண்கூறுகளை நீர்ப்பாசனத்தின் பின்னணியில் கல்வெட்டுபடிப்பின் உதவியுடன் கள ஆய்வின்வழியே இளம் ஆய்வாளர் சி.என்.சுப்ரமணியம் (C.N.Subramaniam) ஆய்ந்தார்.18 அண்மையில் இளம் ஆய்வாளர் ந.கதிரவன் பேராசிரியர் ந.அதியமான் இருவரும் இணைந்து கல்வெட்டு, கள ஆய்வுகளின் அடிப்படையில் சோழர் ஆட்சிக்குட்பட்ட பகுதியில் வதி-வாய்க்கால்-கண்ணாறு நிலக்கிடப்பு அமைப்பின் (layout) தொழில்நுட்பத்தினை ஆய்ந்துள்ளனர்.19 இருந்தாலும் நீர்ப்பாசனத்திற்கும் அரசுக்கும் இடையிலான உறவினை மேலும் புரிந்துகொள்வதற்கு ஏதுவான சான்றுகளை கல்வெட்டுகளும் செப்பேடுகளும் தருகின்றன. எனவே, இங்கு சோழர் அரசு நீர்ப்பாசனத்தின்மேல் அல்லது நீர்மேலாண்மையின்மேல் செலுத்திய அதிகாரத்தினைப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சி மேற்கொள்ளப்படுகிறது.

05.ஆய்வுமுறை

சோழஅரசர்கள் செப்பேடுகளில் வெளியிட்ட ஆணைகள் முதன்மைச் சான்றுகளாகப் பகுக்கப்பட்டு அவர்கள் கொடையளித்த செய்திகள் இங்கு தரவுகளாகப் பயன்படுதப்பட்டன. வதி-வாய்க்கால்-கண்ணாறு பற்றிய செய்தித் திரட்டலுக்கு வலாற்றாசிரியர்கள் வகுத்தளித்த சோழர் ஆட்சியின் நான்கு பிரதானகாலகட்டங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன.20 கண்ணாறுகளின் நிலப்பரப்பியல் கிடப்பினை அறிதற்கு குத்தாலம், திருவிந்தளூர், திருவீழிமிழலை போன்ற இடங்களில் மாதிரி கள ஆய்வுகளில் செய்திகள் திரட்டப்பட்டன. அதில் வேளாண்குடிகளின் வழக்கில் கண்ணாறு என்ற சொல் இல்லை என்பதனை அறியமுடிந்தது. பதிலாக, கண்ணி என்ற சொல் பயன்பாட்டில் உள்ளது. அதாவது நீர்பாயும் வாய்க்காலில் இருந்து பக்கவாட்டில் கிளைப்பதால் இதனை கண்ணி என்று அழைப்பர் போலும். நெடுக்காக ஒன்றிலிருந்து பக்கவாட்டில் கிளைப்பதை கணு என்று சொல்லும் மரபு உண்டு. கணுவிலிருந்து கண்ணி தோன்றியது எனலாம். புதுக்கோட்டை வட்டாரத்தில் பாத்திகட்டித் தோட்டப்பயிர்விளையும் நிலக்கிடப்பில் நீர்பாயும் குறுகிய வாய்க்கால் கண்ணிவாய்க்கால் என்றழைக்கப்படுகிறது.21

06.நீள்தொடர்ச்சி

தென்னிந்திய,தமிழக வரலாற்றில் நீரின்மீதான மேலாண்மை வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலகட்டத்தில் இருந்தே இயங்கிவந்துள்ளது போலும். இதனை நீராதரங்களின் அருகேயும் நீராதாரங்களின் உள்ளேயும் தொல்லியல் சின்னங்கள் அமைந்திருப்பதனைக்கொண்டு உறுதிசெய்யலாம். இத்தொல்லியல் சின்னங்களின் அருகே காலத்தால் முந்திய குகைக்கோயில்களும் தொடர்ந்து கட்டுமானக்கோயில்களும் அமைந்திருப்பதனையும் காணலாம்.22 இப்படி, நீராதாரங்களின் அருகே தொடர்ந்து சமயம் சார்ந்த வழிபாட்டுத் தலங்கள் உருவாக்கப்படுவது ஒரு அறுபடாத பண்பாட்டின் தொடர்ச்சியாகும். அண்மையில் வீ.செல்வகுமார் இதுபோன்றதொரு தொடர்ச்சியினை காவிரிச்சமவெளியில் ஆய்ந்துள்ளார்.23 சோழர்அரசு இது போன்ற அறுபடாத தொடர்ச்சியின் விளைவாகவே நீராதாரங்களின் அருகேயிருந்த செங்கல் கோயில்களை கருங்கற்கோயில்களாகப் புதுப்பித்தனர். கே.ஏ.நீலகண்ட சாஸ்திரி (K.A.Nilakanta Sasrti) சோழர்காலத்தில் செங்கல்தளத்தின்மேல் கட்டப்பட்ட கோயில்களை கவனத்திற்கு தருகிறார்.24 அதற்கான சான்றுகளையும் தருகிறார். சோழ அரசர்கள் தங்கள் இருப்பினை கோயில்களில் நிகழ்த்தப்படும் சடங்குகள் வாயிலாக வெளிப்படுத்தினர். எனவே, காலமுறை சடங்குகள் (calanderical rituals) நிகழ்த்துவற்கான தளங்களாக கோயில் நிறுவனங்கள் தொடர்ந்து உருவாக்கப்பட்டன. இவர்கள் தங்களை கடவுளர்களுக்கு இணையாகத் காட்டுதற்கு முதலில் மாண்டுபோன அரசர்களுக்கு பள்ளிப்படை கோயில்களை உருவாக்கி அவர்களுக்கு ஒரு தெய்வத்தன்மையினை உருவாக்கினர்.2

அடுத்து தம் தம் பெயரிலேயே கோயில்களை உருவாக்கி அவற்றை பராமரித்தனர். இந்தியச்சமூகத்தில் அதனைச் சடங்குகள் மூலமே செய்ய இயலும். எனவே, இக்கோயில் நிறுவனங்களைப் போற்றிப் பாதுகாக்கவும், மேலாண்மை செய்வதற்கும், பிராமணர்களை குடியமர்த்தி பராமரிக்க பிரமதேயங்களை உருவாக்கவேண்டியிருந்தது. இவர்களின் அன்றாட வாழ்வு குலையாமல் இருக்க விளைநிலக்கொடையும், அதற்குத்தேவையான நீர்ப்பாசனவசதியும் அதாவது நீருரிமையும் அந்நீரினைப் பெறுவதற்கான தொழில்நுட்ப உரிமையும் அரசாணைகள் மூலம் வழங்கப்பட்டன. காவிரிச்சமவெளியில் அதனை சோழர்அரசு முதலில் செயலாக்கியது. காவிரியாறு சங்ககாலம்முதல் தொடர்ச்சியாக இலக்கியங்களில் பதியப்பட்டு வருகிறது. தமிழக வரலாற்றில் நீருரிமையினை பிறரிடமிருந்து பிராமணர்களுக்கு முதலில் மாற்றித் தந்தது பல்லவர் என்றாலும்26 அதனை தொடர்ந்து நடைமுறை படுத்தியது சோழர் அரசாகும். இவ்வரச குடும்பத்தினர் ஏற்கனவே நிலவுரிமையினையும் நீர் உரிமையினையும் அனுபவித்து வந்தவர்களின் உரிமையினை மாற்றி/தவிர்த்து பிராமணர்களுக்கு கொடையளித்தனர். இவ்வுரிமை மாற்றம், வெவ்வேறு சொற்களில் அரசாணைகளாக வெளியிடப்பட்ட செப்பேடுகளிலும் கல்வெட்டுகளிலும் பதியப்பட்டுள்ளன. 

07.நீர்ப்பிணைப்பு

திடுப்பென ஓர் அரசர்/ஓர் அரசு ஓர் இனக்குழுவினரின்/சமூகத்தின் உரிமையினைப் பறித்து பிறிதோர் இனக்குழுவிற்கு/சமூகத்திற்கு கொடையளிக்க இயலாது. அரசரின் அதற்கான அதிகாரத்தினை உறுதிப்படுத்துதற்கு அரசவம்சத்திற்கு வரலாற்றுமதிப்பும் அதனை ஏற்கும் மக்களின் ஆதரவும் தேவை. அதற்காக, சோழர்கள் தங்களின் மூதாதையர்களின் வரிசையில் கரிகாலனை அடையாளப்படுத்தி அவன் காவிரியாற்றுக்கு கரையமைத்தான் என்ற புனைவினை அன்பில் செப்பேட்டிலும் இலய்டன் செப்பேட்டிலும் பதிவு செய்தனர்.27 இதன்மூலம் காவிரியாற்றுக்கும், சோழர் அரசகுலத்திற்கும் ஒரு வரலாற்று நீர்ப்பிணைப்பு உருவாக்கப்படுகிறது. இந் நீர்பற்று, நீர்ப்பாசனமாகும். இவ்விடத்தில், கரிகாலனை தலைமைப்பாத்திரமாக வைத்து பாடப்பட்ட பட்டினப்பாலையில் குளம்தொட்டு வளம்பெருக்கி என்ற தொடரினை நினைவுகூர வேண்டும்.

08.ஆலயமும் ஆணையும்

அரசர்கள் ஆணைகளை வழங்கியபோது அவர்கள் அமைந்திருந்த இடங்கள் முக்கியமாகக் கருதப்படவேண்டியன. உத்தமச்சோழனின் கோனேரிராஜபுரத்தின் கல்வெட்டின்படி (983) அரசன் கடம்பூரின் வடக்குப்பிச்சன்கோயில் விட்டவீட்டினுள்ளால் முன்பிற் கூடத்தில் இருந்தபோது ஆணையிட்டுள்ளான். முதலாம் குலோத்துங்கன் முன்புகாணியுடையாரை குடிநீக்கி பவுத்தவிகாரைகளுக்கு பள்ளிச்சந்தங்களை வழங்கி ஆணையிடுகையில் அவன் அரசியுடன் அயிரத்தளியான ஆகவமல்ல குலகாலபுரத்து கோயிலின் உள்ளால் திருமஞ்சனசாலையில் பள்ளிபீடம் காலிங்கராஜனில் அமர்ந்திருந்தான். இதனால், கோயில் வளாகம் அதிகார/அரசு வளாகமாகவும் செயற்பட்டது எனலாம் அல்லது கடவுளை முன்னிறுத்தி அரசனின் செயல் இயங்கியது எனலாம். கடவுளர்களின் இயங்குதளத்தினை (functional area) அரசன் பயன்படுத்தினான் என்றும் கூறலாம். 

09.மாளிகையும் மன்னரும்

மேலே சொல்லப்பட்டதற்கு மாறாக, முதலாம் இராஜராஜன் தஞ்சைப் பெரியகோயிலுக்கு சோழராட்சிக்கு உட்பட்ட தெரிவு செய்யப்பட்ட ஊர்களில் இருந்து வரவேண்டிய நெல், பொந், காசு போன்றவை அளிக்கபப்படுவதற்கு ஓர் ஆணையிட்டபோது அவன் தஞ்சாவூர் பெரிய செண்டுவாயில் சித்திரகூடத்து தெற்கில் கல்லூரியில் எழுந்தருளி இருந்தான் என்கிறது சாசனம் (1009). பெரிய இலய்டன் செப்பேட்டு ஆணையில் (1006) இவன் தஞ்சாவூர் புறம்பாடி மாளிகை ராஜஸ்ரயனில் தெற்கில் மண்டபத்து நாம் இருக்க என்று தம்மை விளித்துக்கொள்கிறான். இச்செயல் இவனின் அரச இயக்கம் கோயிலில் இருந்து அரச கூடத்திற்கு மாறியிருந்ததனைக் குறிக்கிறது. முதலாம் இராஜேந்திரனின் ஆணை (1019) கரந்தைச் செப்பேடுகளாக உருவாக்கப்படுகையில் அவன் இருப்பினை அவன் குரலில் சொல்வதானால் நாம் பெரும்பற்றப்புலியூரில் விட்டவீட்டின் உள்ளாலை மாளிகையின் கீழைமண்டபம் இராஜேந்திரசோழன் பிரம்மாதிராஜனில் நாம் உண்ணாவிருந்து என்று அமைகிறது. இவனே பிறிதொருமுறை (1018) நிலக்கொடைக்காக ஆணையிடுகையில் முடிகொண்டசோழபுரத்து நம்வீட்டினுள்ளால் கருமாளிகை மதுராந்தகதேவனில் தெற்கில் மறைவிடத்து இருந்து என்று தம் இருப்பினையும் இயக்கத்தினையும் வெளிப்படுத்தியுள்ளான். அண்மையில் வெளியிடப்பட்ட திருவிந்தளூர் செப்பேடு வாய்மொழி ஆணையாக வெளியிடப்பட்டபோது அரசன் முடிகொண்டசோழபுரத்து இராஜராஜனில் நம்வீடு ராஜேந்திரசோழநில் கீழைசோபனத்து விஜயேந்திரகாலிங்கராஜனில் நாம் இருக்க என்று தம் இருப்பினை வெளிப்படுத்துகிறான்.

மேற்சொல்லப்பட்டவற்றின்மூலம் சோழர் அரசு நன்கு வலுபெற்ற காலத்தில் அரசர்கள் தம் தம் அலுவல் செயற்பாட்டினை கோயில் வளாகங்களிலிருந்து வீடுகளுக்கும் மாளிகைகளுக்கும் மாற்றிக்கொண்டனர் என்று அறியலாம். இது, சோழர்அரசு இயக்கத்தில் எற்பட்ட மாற்றம்.

10.உரிமை மாற்றம்

நிலஉரிமை, நீர்உரிமை மாற்றத்தினை பல்லவர் செப்பேடுகள் முன்பெற்றாரைமாற்றி என்று குறிக்க சோழர்களின் அன்பில் செப்பேடுகள் காராண்மை மீயாட்சி உள்ளடங்க குடிநீக்கி 28 என்று குறிக்கிறது. முதலாம் இராஜேந்திரனின் கரந்தைச் செப்பேடு காணியுடையாரை மாற்றி குடிநீக்கி என்று குறிக்கிறது. உத்தமசோழனின் கல்வெட்டு முன்புடையாரை மாற்றி குடிநீக்கி என்று குறிக்கிறது. திருவாலங்காட்டுச் செப்பேடு முந்புடையாரையும் பழம்பேரையும் தவிர்த்து என்று சுட்டுகிறது. அண்மையில் கிடைத்த திருவிந்தளூர் செப்பேடு முன்காணி உடையாரை மாற்றிக் குடிநீக்கி காராண்மை மீயாட்சியும் மிகுதிக்குறைமை உள்ளடங்க வெள்ளான் வகையில் முதல் யாண்டு முப்பத்து மூன்றாவது பசானம்முதல் தவிர்ந்து என்று விளக்குகிறது. இச்செப்பேட்டில் வழங்கப்பட்ட கொடை 44 வெள்ளானூர்களிலுள்ளவரின் குடிஉரிமை பறிக்கப்பட்ட நிலமாகும். அரசாணையினை ஆவணப்படுத்துகையில் 44 ஊர்களில் ஒருசில ஊர்களின் பிரதிநிதிகள் மட்டுமே கையெழுத்திட்டுள்ளனர் என்பதனை தம் ஆய்வில் பேரா.எ.சுப்பராயலு சுட்டியுள்ளார். இது, வேளாண்குடிகளுக்கு எதிரான அரசு ஒடுக்குதல் எனலாம். 

முதலாம் குலோத்துங்கனின் சிறிய இலெய்டன் செப்பேடு பவுத்தவிகாரைகளுக்கான பள்ளிச்சந்தங்களை கொடையளிக்கையில் முன்காணியுடையாரை தவிர்த்து குடிநீக்கி வழங்கியதனைச் சுட்டுகிறது. இப்படி உரிமை மாற்றிக் கொடையளிக்கப்பட்ட பெரும்பாலான ஊர்கள் வேளாண்குடிகளுக்குச் சொந்தமான வெள்ளான்வகை ஊர்களாகும். இவர்கள் முன்பு அனுபவித்து வந்த காரண்மை மீயாட்சி என்பன நிலவுரிமை, நீருரிமை, நிலத்தின்மீதன பயிரிடும்உரிமை, நீர்ப்பாசனத் தொழில்நுட்பஉரிமை ஆகும். இவ்வத்தனை உரிமைகளையும் அனுபவித்து வந்த ஓர் இனக்குழுவிடமிருந்து/சமூகத்திடமிருந்து பறித்து பிறிதொரு இனக்குழுவிடம்/சமூகத்திடம் வழங்கும் அதிகாரத்தினை அரசர்கள் பெற்றிருந்தனர் என்பது நிலவுரிமையின் மீதும், நீர்ப்பாசனத்தின்மீதும் அரசர்கள் தலையிடும் அதிகாரம் பெற்றிருந்தனர் என்பதாகும். இக்கொடைகளில் பரம்பரை பரம்பரையாக நிலத்தின்மீதான உரிமைபெற்றவர், அங்கிருந்து வெளியேற்றப்படவில்லை. ஆனால் நிலத்தின்மேல் உரிமையிழந்தனர். அதனால், அவர்கள் தானாக பயிர்செய்ய முடியாது. கொடைபெற்றோரின் கண்காணிப்பின்கீழ் இயங்கவேண்டும். அதாவது நிலத்தில் உழைக்கலாம்; உரிமைகோர இயலாது. இவ்வுரிமை மாற்றத்தினை அரசர் தனித்து செயலாற்றவில்லை. வட்டாரத்தலைவர்கள், நாட்டார், நகரத்தார், ஊரார் என்று பல உள்ளூராட்சி மன்றங்களுடனும் அலுவலர்களுடனும் இணைந்து செயலாற்றியுள்ளார். காட்டாக,பல்லவன்-முத்தரையன் என்ற வட்டாரத்தலைவன் அரசனை நிலக்கொடைக்கு ஆணையிடவேண்டுமென்று வேண்டிக்கொண்டதாலேயே அநிருத்தனான-பிரம்மாதிராஜன் என்ற பிராமணத்தலைவனின் விண்ணப்பத்தினை ஏற்று அரசன் ஆணையிட்டான் என்பது அன்பில் செப்பேட்டின் கூற்று. அதேபோன்று முதலாம் இராஜேந்திரன் இராஜேந்திரசோழந்பிரம்மாதிராஜன் என்ற பிராமணமந்திரியின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க ஐம்பத்தொரு (51) ஊர்களை ஒன்றிணைத்து திருபுவனமகாதேவி-சதுர்வேதிமங்கலம் என்ற பிரமதேயத்தினை உருவாக்கினான்.

திருவாலங்காட்டுச் செப்பேட்டின்படி(1018) மகாதேவபிடாரன் என்பவன் அரசனிடம் சொந்நதால் (தேவதானம் இடவேணுமெந்று மாகாதேவபிடாரன் நமக்குச் சொந்நமையில் என்ற அரசனின் கூற்று கவனிக்கத்தக்கது) நிலம் கொடையளிக்கப்பட்டது. இது அரசர்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் இடையிலான உள்ளுறவாகும் (inter-relationship); இந்தியச் சமூகப்படிநிலையில் சொல்வதானால் சத்திரியர்களுக்கும்,பிராமணர்களுக்கும் இடையிலான உள்ளுறவு எனலாம்; மானிடவியலின்படி இதனை சமயக்குழுவினர்க்கும், போர்க்குலத்தவர்க்கும் இடையிலான உள்ளுறவு எனலாம். ஆனால், இவர்களுக்கு இடையில் சிக்கியது வேளாண்குடிகளே. அரசர்களுக்கு இச்செயலாக்கத்தில் துணையாக வேளாண்குடிகளில் இருந்து எழுந்த கிழவன், மூவேந்தவேளான் போன்ற பட்டம் கொண்டவர்களும், முத்தரையன், பல்லவரையன் பட்டம் கொண்ட போர்க்குலத்து குரிசில் தலைவர்களும் இயங்கியுள்ளனர். சத்திரியருக்கும் பிராமணருக்கும் உள்ள நெருக்கமான அரசியல் உறவு திருவிந்தளூர் செப்பேடுகளின் நுண்ணாய்வில் அறியலாம். இச்செப்பேட்டின் ஓம்படைக்கிளவி சத்திரியரைக்கொல்வது பாவம் என்று எச்சரிக்கிறது.29 முதலாம் இராஜராஜன் சத்திரியசிகாமணிவளநாடு என்றொரு ஆட்சிப்பிரிவினை உருவாக்கினான் என்பது இங்கு கவனிக்கத் தக்கது. இவ்வளநாட்டின் எல்லைகளாக வடக்கில் அரிசிலாறும் தெற்கில் கடுவாய் ஆறும் கல்வெட்டில் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.30 இப்படி, சத்திரியரின் ஆட்சிப்பிரிவு நீரினால் கட்டிக் காக்கப்பட்டுள்ளது.

ஆனால்,முதலாம் இராஜராஜன் (1014) பிராமணர் தலையீடு இன்றி சோழர் அரசின் ஆட்சிக்கு உட்பட்ட வெவ்வேறு மண்டலங்களில் தெரிவு செய்யப்பட்ட ஊர்களில் இருந்து நெல்விளைச்சலில் குறிப்பிட்ட பங்கும் பொன்னும், காசும் தஞ்சை பெரியகோயிலுக்கு வழங்கிட ஆணையிட்டான். இவ்வாணையில் கோயிலுக்கு கொடையளிக்கப்பட்ட நிலங்களுக்கான நீரினை வழங்குதலில் குளமுங்கரையும் என்ற தொடரும், புறவூர்களுக்குப்பாயப்போன வாய்க்கால்களும் என்ற தொடரும் மிக முக்கியமானவை.31

11.நிலக்கொடையும் நீர்க்கொடையும்

அரசர்கள் நிலவுரிமை, நீருரிமை, நீர்ப்பாசனத்தின்மேல் மேலாண்மை கொண்டிருந்தனர் என்பதனை அரசாணைகளான செப்பேடுகளில் பதியப்பட்ட நீர்ப்பாசனத் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த சிலசொற்களால் அறிய இயலும். அவை கொடைபெற்றோர் நீருரிமை, நீர்பாய்ச்சிக்கொள்ளும் உரிமை பற்றிப் பேசும் பகுதிகளில் பதியப்பட்டுள்ளன. 

அவை : தலைவாய், வாய்த்தலை, குலை, வதி, வாய்க்கால், உட்சிறுவாய்க்கால், வாய்க்காலே உற்று, திரிவிலே உற்று, குலையுற்று, நடுவுற்று, குறங்கறுத்துப்போன, புறவூர்களுக்குப்போன வாய்க்கால், குற்றேத்தம், ஓடை பலமுடக்கு முடக்கிக் கிடந்தவாறே, தூம்பு, மடை போன்றவை.

தலைவாய், வாய்த்தலை இரண்டும் ஆற்றிலிருந்து நீரினை வாய்காலுக்குத் திருப்பும் தொழில்நுட்ப அமைப்பு. குலை என்பது இன்றைய தடுப்பணை போன்று ஆற்றின் /வாய்க்காலின் குறுக்கே தற்காலிகமாக இடப்பட்ட குட்டையான நீளச்சுவர் எனலாம். இதன்மூலம் நீரின் போக்கினைத் திருப்பமுடியும். திரிவிலே என்பது வாய்க்காலின் போக்கு திரும்பும் இடமாகும். ஓடை பலமுடக்கு முடக்கி தான்கிடந்தவாறே என்ற தொடர் பல திருப்பங்களைக் கொண்டவாய்க்காலைச் சுட்டும். நீண்ட வாய்க்கால் ஓரிடத்தில் பிறிதொரு வாய்க்காலுடன் நெடுக்காகச் சேருமானால் அது நடுவுற்று எனப்படும்.

இந் நீர்ப்பாசன அமைப்புகளே நீராதரங்களினின்றும் நீர் எத்திசையில் போகவேண்டும் என்பதனை நிர்ணயிப்பன. இவையே நீரினை விளைநிலங்களுக்குத் திசைதிருப்பும் கட்டங்களாகும்/பள்ளங்களாகும். கொடையளிக்கப்பட்ட ஊரிலிருந்து/நிலத்திலிருந்து பிற ஊர்களுக்கோ/நிலத்திற்கோ அல்லது பிறநிலத்திலிருந்து/ஊரிலிருந்து கொடையளிக்கப்பட்ட ஊருக்கோ/நிலத்திற்கோ நீரோட்டம் திசை திருப்பப்படும் இடங்களை அச்சொற்கள் சுட்டுவன. இத்தொழில்நுட்பம் சார்ந்த நிலக்கட்டங்களை கொடையளிப்பதன் மூலம் அரசதிகாரம் நீரினைப்போன்று பரவி விரிந்தது எனலாம். கொடைபெற்றவர் தவிர இவ்வுரிமையினை அந்நியர் செய்தால் அவர்கள் அரசரால் தண்டிக்கப்படுவர் என்று பல்லவர் செப்பேடு மிரட்டுகிறது. இதனையே சோழர்அரசும் பின்பற்றியது எனலாம்.

கொடையளிக்கப்பட்ட நிலங்களுக்கு உரிய நீர் வழங்கப்படுகையில் அந்நிலம் இயற்கையாகவே பெற்றுள்ள நீராதாரங்களான வாய்க்கால், குளம், ஆறு, ஏரிகள் மட்டுமின்றி அவ்வூர் அமைந்துள்ள நாட்டிற்குப்பொதுவான நீராதாரங்களில் இருந்தும் நீர் வழங்கப்பட்டுள்ளது. இதனை கரந்தைச் செப்பேடு நாட்டுப்பொது திரிபுவனமாதேவிஏரி (வரி:37) என்று சுட்டுகிறது. ஆற்றிலிருந்து வாய்க்காலுக்கு நீர்திரும்பும் தலைவாய்மீதான ஆளுமையினையும் அரசு பெற்றிருந்தது என்பதனை மும்முடிச்சோழப்பேராற்றிலே தலைகொண்டு தெற்குநோக்கி பள்ளகுடிக்கு நீர்பாயப்போன வாய்க்கால் (வரி:522-523) என்று அரசாணையில் சுட்டப்பட்டுள்ளது. தலைகொண்டு என்பது ஆற்றில் புதிதாக தலைவாய் ஒன்றினை அதாவது ஆற்றிலிருந்து நீரினை வாய்க்காலிற்குத் திருப்பும் மதகு/மடை என்பதனை உருவாக்கிக்கொள்ளும் உரிமை என்று பொருள். புறவூர்களில் இருந்து கொடையளிக்கப்பட்ட நிலத்திற்கு பாயும் வாய்க்கால் புறவூர்நிலத்தாறே போந்து இவ்வூர் நிலத்திற்கு நீர்பாயும் வாய்க்கால் என்று சுட்டப்படுகிறது (வரி:934-936). இவ்வூர்நிலத்தை ஊடறுத்து புறவூர்களுக்கு நீர்பாயும் வாய்க்கால்கள். இப்படி ஊர்களிடையேயான நீர்பகிர்விற்கும் அரசாணையின் பரிந்துரை உண்டு என்பது நீருரிமையில் அரசின் தலையீட்டினைச் சுட்டும். இது அரசின் பரவலான அதிகாரத்தினை வெளிப்படுத்துகிறது. 

காவிரிபாயும் சோழநாட்டில் தொன்று தொட்டு வாய்க்கால்முறை நீர்ப்பாசனம் பயன்பாட்டில் உள்ளது. இது குளத்துமுறை நீர்ப்பாசனம், கிணற்றுமுறை நீர்ப்பாசனத்தினின்றும் தொழில்நுட்பரீதியில் வேறானது. சமவெளிமுழுக்க சதுரம்-சதுரமாக அல்லது கட்டம்- கட்டமாக அமைந்துள்ள விளைநிலங்களுக்கு இடையே குறுக்கும்-நெடுக்குமாக அமைந்துள்ள வாய்க்கால்கள் வழியே நீர் விளைநிலங்களுக்குப் பாய்கிறது. ஆற்றிலிருந்து தலைவாய், மதகு /மடைகள் வழியே பெருவாய்க்கால், சிறுவாய்க்கால், உட்சிறுவாய்க்கால், கண்ணாறு என்று நுண்ணிய அளவில் நிலக்கிடப்பியலுக்கு ஏற்ப வரிசையாக அமைந்துள்ள இவ்வமைப்பு இறுதியில் சீராக விளைநிலத்திற்கு கொண்டுசேர்க்கிறது. இதில் அரசின் பங்கு என்ன என்று அறிய வேண்டும். அதற்காக, அரசாணை செப்பேடுகளில் நீர் உரிமை பற்றிப்பேசும் பகுதிகள் மிகவும் பயனுள்ளவை. ஆணைகளிடையேயான ஒப்பியல் பார்வை தனி ஆய்விற்கு உட்பட்டது. 

அரசாணைகளில் நீர் உரிமை பற்றிய பத்தி பெரும்பாலும் இந்நிலத்துக்கு நீர்க்கீய்ந்தவாறு என்று தொடரும். அதாவது நிலத்திற்கு வழங்கப்பட்ட போதுமான நீர் இவ்வாறு குறிக்கப்படுகிறது. அப்போதுமான நீரினை வாய்க்கால் வழியே பெற்றுக் கொள்ளலாம். அதற்காக அவ்வாய்க்காலினை ஆழப்படுத்தி (குத்தி) நீரினைப் பாய்ச்சிக்கொள்ளலாம். இந்நீர், ஆற்றிலிருந்தோ, ஏரிகளிலிருந்தோ, குளத்திலிருந்தோ தலைவாய், மடை, மதகுகள் வழியே நீரீந்தும் வாய்க்காலினை அடையும். தலைவாய், மதகு/மடை போன்ற அமைப்புகளை இயக்குவதற்கு/பாதுகாப்பதற்கு தலைவாயர், ஏரிவாயர், தலைவாய்ச்சான்றார் இருந்தனர் என்று அறியமுடிகிறது. அளிக்கப்பட்ட நீர் குறைபடாமல் இருக்க கொடைபெற்றோர் தவிர பிறர் (அந்நியர்/அன்னியர்) நீரீந்தும் வாய்க்காலை குறுக்கே வெட்டி நீர்பெறுவது மறுக்கப்பட்டுள்ளது. அதேபோன்று பிறர் சிறுஅளவிலான ஏற்றம் வைத்தும், கூடைகள் கொண்டும் நீர் இறைக்கவும் கூடாது என்றும் வலியுறுத்தப்பட்டது. சில அரசாணைகள் இப்படிப்பட்ட வாய்க்காலில் இருந்து மேனடை/மேநடை நீரினை அதாவது நீரோட்டம் வாய்க்கால் வழிந்து ஓடும் போதும், கீழ்நடை நீரினை அதாவது நீரோட்டம் குறைவாக உள்ளபோதும் கொடை பெற்றவர்கள் நீர்பாய்ச்சிக்கொள்ளும் உரிமை வழங்கப்பட்டது. அன்னீர் (அந்நீர்?) அடைச்சுப் பாய்ச்சிக்கொள்ளும் உரிமையும் வழங்கப்பட்டது. அதாவது நீர் வற்றும் காலங்களில் கிடைக்கின்ற நீரினை தேக்கிவைத்துப் பயன்படுத்தும் உரிமை.

சில கொடைகளில் ஆற்றிலிருந்து புதிதாக வாய்க்கால் வெட்டிக் கொள்ளவும் உரிமைகள் தரப்பட்டன. புதிதாக வாய்க்கால்கள் உருவாக்கப்பட்டது ஆற்றுநீர் வீணாகாமல் விளைச்சலுக்கு திசைதிருப்பப்பட்டது என்று பொருள். இப்படி ஆறு தொடங்கி சதுர கட்டங்களாக அமைந்திருக்கும் விளைநிலங்களுக்கு நீர்சேரும் வரைக்குமான நுட்பமான நிலக்கிடப்பியலே வதி-வாய்க்கால்-கண்ணாறு-சதிரம் என்ற அமைப்பாகும். இதுபோன்ற பாசனத் தொழில்நுட்ப அமைப்பு நெல் விளைச்சலுக்கென்றே பிரத்யேகமான அமைப்பாகச் சொல்வர். அதனால்தான் பெரும்பாலும் நெல்லரிசியினை பிரதான உணவாக உண்ணும் பிராமணர்களுக்கு கொடையளிக்கப்பட்ட நிலம் பற்றிய கல்வெட்டு விவரணைகளில் மட்டும் வதி-வாய்க்கால்-கண்ணாறு-சதிரம் பற்றிய குறிப்புகள் இடம்பெற்றுள்ளன போலும். இக்கருத்தின் மீதான பேரா.ந.அதியமானின் மீள்பார்வை தரப்படுகிறது.* நீர்போகும் இந்த அமைப்பில் அரசின் நேரடித் தலையீட்டினை அறியமுடியவில்லை. அதனை அறிந்தால் இக்கட்டுரை முழுமையடையலாம். அனைத்து அரசாணைகளிலும் வழங்கப்பட்ட நீர் உரிமைகள் ஒரே மாதிரியாக (stereo type) குறிக்கப்பட்டுள்ளன. அம் மாதிரி பின்னிணைப்பில் தரப்பட்டுள்ளது.

12.சோழமண்டலத்தில் வதி-வாய்க்கால்-கண்ணாறு-சதிரம்

சோழமண்டலத்தில் நீரினைச் சிக்கனமாகவும் விரையமின்றியும் பயிர்விளைச்சலுக்குப் பயன்படுத்த சோழர்காலத்திய வேளாண்குடிகள் வதி-வாய்க்கால்-கண்ணாறு-சதிரம் எனும் நீர்ப்பாசன ஒழுங்குமுறையினை நிலத்தின் சரிவுத்தன்மைக்கேற்ப உருவாக்கியுள்ளனர். நிலத்தின் (gradient) சரிவுத்தன்மையும், புவியீர்ப்பும் (gravitation) நீரோட்டத்தினை இயக்கும் காரணிகளாக அமைகின்றன. இதில் வாய்க்கால் பெரும்பாலும் கிழக்கு-மேற்காக நீரோடும் அமைப்பு; வதி வடக்கு-தெற்காக நீரோடும் அமைப்பு. இவற்றில் வதி சில இடங்களில் நிலத்தின் மேட்டுச்சரிவுத்தன்மைக்கு ஏற்ப வாய்க்காலாகவும் இயங்கியதனை அண்மையில் ஆய்ந்துள்ளனர்.32 எனவே, வதி நீரோடும் வாய்க்காலாகவும்-வடிகாலாகவும் (supply-cum-drainage-canal) இயங்கியதனை அறிய முடிகிறது. இவ்வமைப்பு பற்றி கல்வெட்டுக் குறிப்புகள் பெரும்பாலும் சோழர் ஆட்சியின் மையப்பகுதியில் கிடைப்பதால் இதன்மீதான சோழரின் ஆளுமையினை அறியவேண்டி கல்வெட்டில் கிடைத்த இவ்வமைப்பின் பதிவுகள் காலவரிசைப்படி தொகுக்கப்பட்டன. இவற்றின் சராசரி விழுக்காட்டுப் (frequency) பதிவிற்கும் அரசிற்கும் இடையிலான ஊடாட்டம் அறியப்பட்டது.

சோழராட்சியில் தமிழகம் முழுக்க நான்கு காலகட்டங்களுக்கும் சேர்த்து மொத்தமாக 524 வாய்க்கால்கள் கல்வெட்டுகளில் பதியப்பட்டுள்ளன.33 சோழர்காலத்தில் வாய்க்கால்கள் பற்றி தனியே ஆய்வு செய்யப்பட்டுள்ளதால் அவற்றின் காலப்பகுப்பாய்வும் தொழில்நுட்பம் பற்றிய விவரனையும் தவிர்க்கப்படுகிறது. முதல் காலகட்டத்திலிருந்து மூன்றாம் காலகட்டம் வரைக்கும் வாய்க்கால்களின் எண்ணிக்கை கூடிச்செல்கிறது. இப்போக்கு சோழர் அரசின் வேளாண்பெருக்கத்தினைக் காட்டும். வாய்க்கால் வெட்டுவதில் அரசின் நேரடித்தலையீடு இல்லை என்று சொல்வதற்கில்லை. மேற்சொன்னது போன்று இலெய்டன் செப்பேட்டில் உள்ள முதல் இராஜராஜனின் ஆணையின்படி புதிதாக ஒரு வாய்க்கால் வெட்டப்பட்டுள்ளது. அவ்வாய்க்காலுக்கு இராஜராஜனின் பெயரே இடப்பட்டுள்ளது. அரசர்களின் பெயர்களில் நான்கு காலக்கட்டத்திற்கும் சேர்த்து சோழமண்டலத்தில் மட்டும் 101 வாய்க்கால்கள் கல்வெட்டுகளில் குறிக்கப்பட்டுள்ளன. இங்கும் முதல்காலகட்டம் முதல் நான்காம்காலகட்டம்வரை (850-1279) வாய்க்கால்களின் எண்ணிக்கை கூடிச்செல்கிறது. இதனை நீர்ப்பாசனத்தின்மீதான அரசின் இறுக்கமான ஆளுமை எனலாம். மொத்தமாக 48 வாய்க்கால்கள் ஊர்களின் பெயரால் இயங்கியுள்ளன. முதலில் ஊர்வாய்க்கால்கள் அதிகமாக குறிக்கப்பட்டு அடுத்தடுத்து குறைவது உள்ளூர் ஆட்சிமன்றங்களின் ஆளுமை குறைந்ததனைக் காட்டும். இதனை அரசின் மேலாண்மை அதிகரித்ததாகக் கருதலாம். முதலாம் இராஜராஜனால் உருவாக்கப்பட்ட வளநாடு அமைப்பு இதற்கு காரணமாகலாம். வட்டாரத் தலைவர்களின் அரசியலை சமாளித்து அவர்களை பலமிழக்கச் செய்வதற்கு இராஜராஜன் இத்திட்டத்தினை அறிமுகப்படுத்தினான் என்பர்.34 ஆரசாணைகளின் நிலக்கொடைகளில் ஊர்வாய்க்கால்கள் பற்றிய குறிப்புகள் அரசரின் ஆளுமையாகும்.

12:1.வதி

சோழமண்டலத்தில் மொத்தமாக 278 வாய்க்கால்கள் பயன்பட்டிருக்க 166 வதிகளே (47%) நீர்ப்பாசனப்பயன்பாட்டில் இயங்கியுள்ளன. முதலிரண்டு காலகட்டங்களில் சொற்பமாகி, பிறகாலகட்டங்களில் அதிகரித்திருப்பது வேளாண்பெருக்கத்தினைக் காட்டுவதாகவும் ஆட்சியின் உறுதிப்பாடு அதிகரித்ததாகவும் கருதலாம். அரசர்களின் பெயராலும் அவர்களின் பட்டப்பெயரோடும் சேர்த்து வதிகள் குறிக்கப்பட்டுள்ளன.35 ஊர்களின் பெயரால் வதிகள் குறிக்கப்ப்பட்டிருப்பதால் நீர்வடிகால் பணிகளை ஊராரே செய்திருப்பர் எனலாம். வதிகளின் பெயர்கள் குறித்த புள்ளிவிவர பகுப்பாய்வில் மூன்றாம், நான்காம் காலகட்டங்களில் கடவுளரின் பெயர்கள் குறைந்து அரச குடும்பத்தினரின் பெயர்கள் அதிகரிப்பதனை ஆட்சியரின் மேலாண்மை எனக்கருதலாம்.

12:2 .கண்ணாறு

தமிழகத்தின் நீர்ப்பாசனத்தொழில் நுட்பத்தில் கண்ணாறு மிக முக்கியமான கட்டமைப்பாகும். சோழமண்டலத்தில் மொத்தமாக 166 கண்ணாறு கல்வெட்டுகளில் குறிக்கப்பட்டுள்ளன. வாய்க்கால்களின் மொத்த எண்ணிக்கையோடு ஒப்பிடுகையில் 44% ஆகும். இவை சோழராட்சியின் மையப்பகுதிலேயே கிடைக்கின்றன. வதி-வாய்க்கால்-கண்ணாறு-சதிரம் பற்றி உத்தரமேரூர் கல்வெட்டுகளின் அடிப்படையில் ஒய்.சுப்பராயலு ஆய்ந்துள்ளார்.36 கிடைக்கின்ற நீரினை கடல்நோக்கித் திரும்பாமல் தேக்கிவைத்து வளமையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளவும் சரிவான நிலப்பரப்பில் நீரோட்டத்தின் வேகத்தினை சமநிலைபடுத்தவும் குறுக்கும்-நெடுக்குமான வதி-வாய்க்கால்-கண்ணாறு அமைப்பு பயன்பட்டிருக்க வேண்டும். இவ்வமைப்பு பற்றிய குறிப்புகள் பெரும்பாலும் பிரமதேய ஊர்கல்வெட்டுகளிலேயே கிடைக்கின்றன. ஆனால், வேளாண்குடிகளின் வெள்ளான்வகை ஊர்களே கொடையளிக்கப்பட்டு பிரமதேயங்களாயின என்று அரசாணைகள் விளக்குவதால் வதி-வாய்க்கால்-கண்ணாறு-சதிரம் என்ற விலைநிலங்களுக்கான பாசனக்கட்டமைப்பு பிராமணர் குடியமர்த்தப்படுவதற்கு முன்பே வழக்கில் இருந்தது என்பதனை மேலும் உறுதிப்படுத்த சான்றுகள் தேவை. இருந்தபோதும் வேளாண்ஊர்களில் நீர்ப்பாசன மேலாண்மையினை உள்ளூர்க்காரர்களே செய்திருப்பர்.

12:3.ஏரிஅரையர்கள்

கரந்தைச்செப்பேட்டில் கொடையளிக்கப்பட்ட திரிபுவனமாதேவி சதிர்வேதிமங்கலத்திற்கு நீர்தரும் நீராதாரங்களில் ஒன்று திருபுவனமாதேவி பேரேரி. இவ்வேரி ஏரிஅரையர்கள் என்ற குழுவின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்ததாகக் கருதலாம். கொடையளிக்கப்பட்ட பாசனஏரி நீர்வழங்கும் தூம்புடன் சேர்த்து வழங்கப்பட்டதனை திருபுவனமாதேவிப்பேரேரி வடகரை வெட்டித்தூம்பு என்றும் தூம்பின் மேலருகே என்றும் (வரி:729) கரந்தைச்செப்பேடு தருகிறது. திருவாலங்காட்டுச் செப்பேட்டின்படி கங்கனேரித்தூம்பினின்றும் பாய்ந்த மேட்டுவாய்க்காலேயுற்று மேற்கினின்றுமிக்கால் மென்னடை நீர் பாயப்பெறுவதாக என்று குறிப்பிடுகிறது. எனவே, நீருரிமை என்பது ஏரியிலிருந்தும் வாய்க்காலிலிருந்தும் நீரினைத் திருப்பிவிடும் நீர்ப்பாசனத்தொழில் நுட்பத்தினையும் சேர்த்தே என்று பொருள்கொள்ளவேண்டும். ஏரிகளைப் போன்று தலைவாய்களை தலைவாயர், தலைவாய்ச்சான்றார் போன்ற குழுவினர் இயக்கினர் எனலாம். எனவே, சோழர் அரசு நீருரிமையிலும் நீர்ப்பாசனத்திலும் ஆளுமை கொண்டிருந்தாலும் அதனை செயலாக்கியவர்கள் உள்ளூரில் இயங்கிய குழுவினர் என்று அறியமுடிகிறது. இவர்களுக்கு (ஏரிஅரையர்கள், தலைவாயர், தலைவாய்ச்சான்றார்) அரசர்கள் நேரடியாக ஆணையிட்டதாகக் குறிப்புகள் இல்லை. காவிரி வழிந்தோடும் பகுதிகளில் மட்டுமே இவர்கள் இயங்கியதாகத்தெரிகிறது. எனவே, நீரினை தலைவாய்மூலம் அரசு கட்டுப்படுத்தும் வாய்ப்பும் திருப்பிவிடும் வாய்ப்பும் உள்ளது என்று உணரலாம். இதனை நீருரிமையிலும் நீர்ப்பாசனத்திலும் அரசின் தலையீடு எனலாம். நீர்ப்பாசன இயக்கத்தில் இவர்களின் இருப்பினை நொபோரு கராஷிமா சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.37 நீரினை மேலாண்மை செய்வதில் அரசுதலையீடு நேரடியாக இல்லையென்றாலும் அதன்மீதான உரிமையினை மாற்றித்தருவதில் அதிகாரம் கொண்டிருந்தனர் என்பதால் அரசுக்கும் நீர்ப்பாசனத்திற்கும் தொடர்பு உண்டு எனலாம்.

* இதை காலவாரியாக பார்க்கவேண்டும். ஏனென்றால் காட்டாக, திருப்புள்ளமங்கை பிரமதேயத்திற்கு அவ்வாறு வதி-வாய்க்கால்-கண்ணாறு-சதிரம் என்ற அமைப்பு இல்லை. என்னுடைய மதிப்பின்படி ஏற்கெனவே மக்களால் உருவாக்கப்பட்ட நிலங்கள் பிரமதேயமாக மாற்றும் போது பிராமணர்களுக்கு பங்காக அளிக்கப்படுகிறது. ஏனென்றால் ஏற்கெனவே வேளாண்குடிகள் இயற்கையாகச் சென்ற ஆறு/வாய்க்கால்களில் உருவாக்கிய விளைநிலங்கள் மீண்டும் சதுரங்களாக மாற்றம் செய்வது மிகப்பெரிய பணி. எனவேதான் அவை பங்குகளாக வழங்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட பிரமதேயங்களில் வதி-வாய்க்கால்-கண்ணாறு-சதிரம் முறையைக் காணலாம். காட்டு செம்பியன்மாதேவி. இதைத்தான் நான் கருதுகோளாகக் கொண்டு ஆய்ந்து வருகிறேன். எனினும் இதுகுறித்த ஆழ்ந்த ஆய்வு தேவைப்படுகிறது.

குறிப்புகளும் விளக்கங்களும்

01.Henri J.M.Classen, Peter Skalink (ed), The Early State, Mouton Publishers, The Hague.1978. 1973 செப்டம்பர் மாதத்தில் சிக்காகோவில் உலக அளவில் நடைபெற்ற ஒன்பதாம் மானிடவியல் இனவியல் அறிவியல்களுக்கான மாநாட்டில் தொடக்ககால அரசுகள் பற்றி நல்லதொருநூல் வெளியிடப்படவேண்டுமென்று அறிஞர்களால் முடிவெடுக்கப்பட்டது. அவர்களின் சில கூடுகைக்குப் (1974;1975;1976) பிறகு இறுதியாக 1978 இல் இந்நூல் வெளியிடப்பட்டது. கருத்தியல், மாதிரிஆய்வுகள், ஒப்பாய்வு என்று மூன்றுபகுதிகளில் அரசுகள் பற்றி விளக்கும் இந்நூல் அறிஞர்களின் கூட்டிசைவிற்கு நல்ல மாதிரி. இந்நூலில் கட்டுரையளித்தவர்களில் எழுவர் சோவியத் ஒன்றியத்தினையும், எழுவர் அமெரிக்க அய்க்கிய நாட்டினையும், மூவர் செக்கோஸ்லோவோகியாவையும், மூவர் நெதர்லாந்தினையும், ஒருவர் பெர்லினையும் சேர்ந்தோராவர். இந்தியாவின் ஜவகர்லால்நேரு பல்கலைக்கழகத்திலிருந்து சுதர்ஸன் செனவரட்னே (Sudarsan Seneviratne) கட்டுரையளித்துள்ளார். இவர் இலங்கைக்காரர். இந்நூலின் முதல்பகுதி அரசு பற்றிய வரலாற்றியல்பார்வைக்கு நல்ல அலசல்.

02.Frederich Engels, The Origin of the Family, Private Property and the State, Progress Publishers, Moscow (I printing, 1946) reprinted 1985. இந்நூலாசிரியர் சொத்துடைமையே குடும்ப அமைப்பு முறைக்கு அடித்தளம். அதுவே, சமூகத்தினையும் ஒரு நிலப்பரப்பில் வாழும் மக்கள் கூட்டத்தினையும் அரசினையும் உருவாக்கும் என்றார். இக்கருத்து Anti-During என்ற நூலில் வலியுறுத்தி எழுதப்பட்டுள்ளது. இந்தியச்சமூகம் பற்றிய கட்டுரைகளில் Karl Marx இக்கருத்தினை வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

03.op cit.,Henri J.M.Classen, Peter Skalink,1978. ப.7. இந்நூலில் கீழைநாடுகளின் அரசு பற்றி கார்ல்மார்க்ஸின் இக்கருத்து மிகமுக்கியமாக எடுத்துக் காட்டப்பட்டுள்ளது.

04.சீறூர் மன்னர்களும் குறுநிலமன்னர்களும் அவரவர்களின் ஊர்களுக்கு ஆட்சியாளர்களாக இயங்கினர் என்றும், அவர்களின் ஆட்சிஎல்லை சீறூர்களைச் சார்ந்ததாகவே அமைந்திருந்தது என்றும் உரைத்து அப்படிப்பட்ட பல சீறூர்களை தமிழறிஞர் இனம் கண்டுள்ளார். பெ.மாதையன், சங்ககால இனக்குழு சமுதாயமும் அரசு உருவாக்கமும்,NCBH,2004,p.148. ஆட்சியாளர்களுக்கு இடையிலான சண்டைகளை புலவர்கள் நியாயப்படுத்தினர் (புறம்:76). இப்பாடல் ஒருவனை ஒருவன் அடுதலும் தொலைதலும் புதுவதன்று இவ்வுலகத்து இயற்கை என்று உரைக்கிறது. காலத்தால் பிந்திய பதிற்றுப்பத்து வேந்தர்கள் போரில் இயற்கை வளங்களையும் நீராதாரங்களையும் அழிப்பர் என்று விளக்கும் (பதிற்று:13;15’20;23;25;26;71).

05.K.Kailasapathy, Tamil Heroic Poetry, OUP,1968. தமிழ் செவ்வியல் இலக்கியங்களை கிரேக்க வீரயுகக்கவிதைகளோடு ஒப்பிட்டு இதுபோன்ற முடிவிற்கு க.கைலாசபதி வந்தார். சோழர்குலத்தின் கரிகாலன் அரியனை ஏறுமுன் தம் தாயாதிகளுடன் போரிடவேண்டியிருந்தது என்றும் கிள்ளிவளவன் அரியனை ஏறுமுன் ஒன்பது மன்னர்கள் எதிர்த்தனர் என்றும் ர.பூங்குன்றன் தம் ஆய்வில் கண்டுள்ளார். சங்ககாலத்தில் குடிகளிடையிலும், வேளிர்களிடையிலும் போர்கள் நிகழ்ந்தவண்ணம் இருந்தன என்கிறார். ர.பூங்குன்றன், தொல்குடி வேந்தர் வேளிர்:பண்டைத்தமிழகத்தில் அரசு உருவாக்கம் பற்றிய ஆய்வு, NCBH.Chennai.2016.p100;125. செம்மொழிப்புலவர்கள் வீரர்கள் புகழெனின உயிருங் கொடுக்குவர் என்று புகழ்ந்து போருக்கு தயார்படுத்தினர் (புறம்:182). இதனால் கிட்டும் புகழ் வான்புகழ், விண்புகழ், வியங்குபுகழ், நின்புகழ் எனப்பட்டது. போரில் இறந்துபட்டு புகழ் பெறுவதனை விண்பெருபுகழ் என்று புறப்பாடல் சுட்டும் (புறம்:116). போரில் மாண்ட வீரனை தேவருலகம் எய்தினான் என்று புலவர் போற்றுகின்றனர். இதனை புலவர் புகழ்ந்த பொய்யா நல்லிசை (புறம்:228).

06.வேள்விசெய்தலில் மூவேந்தர்களும் அக்கறைகாட்டினர் என்பதனை செவ்வியல் இலக்கியங்கள் விளக்குவன. ராஜசூயவேட்டபெருநற்கிள்ளி என்ற சோழவேந்தன் வேள்வி செய்தான் (புறம்:16;125;367;377). பல்யாகசாலை முதுகுடுமிபெருவழுதி என்ற பாண்டிய அரசனின் பெயரிலேயே பலயாகசாலைகளை உருவாக்கினான் என்று பொருள் அமைகிறது. இவன் பலவேள்வித்தூண்களை உடைய நாடு உடையவன் என்று புகழப்பட்டான் (புறம்:15;20;21). குடமுற்றத்து துஞ்சியகிள்ளிவளவனின் நாடு அந்தணர் செய்த வேள்வித்தீயினை உடையது எனப்பட்டது (புறம்;397). கரிகாற்சோழன் தம் மனைவியோடு யாகசாலையில் இருந்தான் என்று புறப்பாடல் 224 விளக்கும். நலங்கிள்ளி பலவேள்விகள் செய்தவன் என்று புறப்பாடல் 400 பேசும். சேரவேந்தர்கள் வேள்வியில் பெரும் அக்கறை காட்டியுள்ளனர் (குறுந்:233;புறம்:361;பதிறு:70). வேதச்சடங்குகள் மக்களிடையே புகழ் பெற்றிருந்தன என்பதனை வேதம், வேள்வி, மறைநூல், முதுநூல், எழுதாக்கற்பு போன்ற சொற்கள் செம்மொழி இலக்கியங்களில் பதியப்பட்டதால் அறியலாம் (புறம்: 2;15;224;166, மதுரை:468;656, ஐங்;387, புறம்:93, பரி:912, பெரும்:315, பதிற்:62;70;74, கலி:126, குறுந்:156). வேள்விச்சடங்குகள் அரசர்களையும் அந்தணர்களையும் ஓரணியில் சேர்த்துள்ளன.

07.கபிலர், பரணர் போன்ற புலவர்கள் வேந்தர்களை பெரிதும் போற்றியுள்ளனர். இதில் பாரிக்கும் கபிலருக்குமான அறிவுசால் நட்பு (intellectual friendship) உணரத்தக்கது. சங்ககாலத்தில் அரசர்களுக்கும் பாணர்களுக்கும்/புலவர்களுக்கும் நட்பு இருந்ததனை க.கைலாசபதி எடுத்துக்காட்டினார். K.Kailasapathy….1968.p.59. கோப்பெருஞ்சிங்கனுக்கும் பிசிராந்தையாருக்கும் இடையிலான உறவினை இப்படி பார்க்கலாம். அவ்வைக்கும் அதிகமானுக்கும் இடையிலான உறவினையும், பாரிக்கும் கபிலருக்கும் இடையிலான உறவினையும் இவ்வாறு கணிக்கலாம். பாரி, அறிவுசால் நட்பாக ஒரு பிராமணரை தெரிவு செய்ததுதான் பின்னாட்களில் சோழ அரசர்களுக்கு பிராமணரை மந்திரியாக தெரிவு செய்யும் முன்னேராக அமைந்திருக்கும்.

08.EI;15:64. அன்பில் செப்பேட்டின் பதிப்பில் இக்குறிப்பினைத் T.A.Gopinatha Rao தருகிறார்.

09.C.Minakshi, The Historical Sculptures of the Vainkunda Perumal Temple in Kanchi in Memoirs of the Archaeological Series,No.63. Delhi.1941.p.37.

10.வேள்விகள் செய்த ராஜசூயவேட்டபெருநற்கிள்ளி முருகனைப்போன்று சீற்றமுடையவன் என்று புறப்பாடல் சுட்டும் (புறம்:16). குராப்பள்ளி துஞ்சிய நன்மாறனும், பாண்டிய வெள்ளியம்பலத்துத் துஞ்சிய பெருவழுதியும் முறையே பலராமனுடனும் திருமாலுடனும் ஒப்பிடப்பட்டனர் (புறம்:58). இப்படி கடவுளர்களுக்கு இணையாக அரசர்கள் புலவர்களால் நிறுத்தப்பட்டனர். இதுவே, பின்னாட்களில் அரசர்கள் தம் தம் பெயரில் கோயில்கள் எழுப்பிக் கொள்வதற்கு வழிவிட்டிருக்கும். முதலாம் இராஜராஜனும், முதலாம் இராஜேந்திரனும் தம் தம் தலைநகர்களில் தம் தம் பெயரில் கோயில் எழுப்பினர். இரண்டாம் இராஜராஜனும் மூன்றாம் குலோதுங்கனும்கூட முறையே தாராசுரம், திருபுவனம் என்ற இடங்களில் அரசு கோயில்களை எழுப்பினர். இவை பாடல் பெற்றதலங்கள் இல்லை. எனவே இவை பக்தித் தலங்கள் இல்லை; அரசுக்கான சடங்குத்தலங்கள் (royal ceremonial centres) எனலாம். சித்தூர் மாவட்டத்தின் காளஹஸ்தியில் உள்ள கோயிலில் மூன்றாம் குலோத்துங்கனின் உருவம் என்று அறியப்படும் உலோகப்படிமம் உள்ளதாக சுட்டிக் காட்டப்பட்டுள்ளது. அங்கு சோழமாதேவியின் உலோகப்படிமமும் உள்ளது. பார்க்க K.A.Nilakanta Sastri, The Colas….p.754.fig:33;32.

11.பண்டைய இந்தியாவில் குலங்கள் அரசாக வளர்ந்ததனை Romila Thapar தம் ஆய்வில் விளக்கியுள்ளார், Romila Thapar, From Lineage to the State: Social Formations in the Mid-First Millennium BC in The Ganga Valley [III impression], OUP,Madras,1993. 

12.வேதம்கற்ற, சடங்குகள் செய்கிற, ஆன்மீக குருமார்கள், சமயபூசாரிகள் போன்றவர்களுக்கு போதுமான விளைச்சல் தரும் வரிவிலக்கிற்கு உட்பட்ட, தண்டப்பணம் இல்லாத நிலத்தினைக்கொண்டு பிரமதேயங்கள் உருவாக்கித்தருவது அரசரின் கடமைகளுள் ஒன்றாக அர்த்தசாஸ்திரம் அறிவுறுத்துகிறது R.Shamasastry, Kautilya’s Artasastra, [8thedition], Mysore Printing and Publishing House, Mysore.1967.p.45. திருக்குறள் நாடு, அமைச்சு, அரண், குடி, கூழ்,பகை என்று பல தலைப்புகளில் ஆட்சி பற்றி விவாதிக்கிறது. எதுமாதிரி ஆட்சியாளர் வேண்டும் என்றும் கூடாது என்றும் பரிந்துரைக்கிறது. குறள் 756 உல்கு என்ற வரியும் அபராதப்பணமும் அரசனுக்கு வருமானம் என்று பரிதுரைக்கிறது. ஆனால், இக்கருத்துகளை ஆட்சி (government) என்ற பொருளில் கொள்ளலாம்;அரசு என்ற பொருளில் கொள்ள இயலாது.

13.K.A.NilakantaSastri,The Colas என்ற நூலினை மூன்று தொகுதிகளாக இந்தியவிடுதலைப் போராட்டச் சூழலில் வெளியிட்டார். இந்தியா விடுதலைப்பெறும் என்ற சாதகமான அரசியல் சூழல் உலகளாவில் எழத்தொடங்கியபோது இத்தொகுதிகள் வெளியிடப்பட்டு பண்டைய இந்திய வம்சாவழி அரசு ஒன்றின் கட்டமைப்பினை ஆங்கிலத்தில் உலகிற்கு உணர்த்தினார். தொடர்ந்து தமிழ்புலமை வட்டத்திற்கு இக்கருத்தினை தி.வை.சதாசிவபண்டாரத்தார், மா.இராசமாணிக்கம் இருவரும் தம் தம் பங்கிற்கு தமிழ் இலக்கிய சான்றுகள் வழியே சோழர் வரலாற்றினை ஆய்ந்தனர். தி.வை.சதாசிவபண்டாரத்தார், பிற்காலச்சோழர் சரித்திரம் [முதல்பதிப்பு,1949], அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழகம். மா.இராசமாணிக்கனார், சோழர் வரலாறு [(மூன்று பாகங்கள்)முதல் பதிப்பு,1947;மறுபதிப்பு,1999], பூரம் பதிப்பகம்,சென்னை.

14. Burton Stein, State and Agrarian Order in Medieval South India: A Historiographical Critique என்ற தம் கட்டுரையில் தென்னிந்திய வரலாற்றினை விமர்சனபூர்வமாக அணுகியிருந்தார். இக்கட்டுரையின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்ட Peasant State and Society in Medieval South India என்ற நூலில் சோழர் அரசு ஒரு கூறாக்க அரசு (segmentary state) என்றும் அங்கு அரசர்கள் சடங்குநிலை அரசர்களாக இயங்கினர் என்றும் முன்மொழிதிருந்தார். இந்நூலிற்கு பல அறிஞர்களும் விமர்சனம் அளித்தனர். இந்நூலினை தீர விமர்சனம் செய்து பல கட்டுரைகள் வெளிவந்திருப்பினும் அவருடைய சில கருத்துகளை முழுதாக புறக்கணிக்கமுடியவில்லை.

15.Y.Subbarayalu, South India under the Cholas, OUP.2013. 1982 இல் The Chola State என்ற தலைப்பில் அவர் வெளியிட்ட கட்டுரையின் பொலிவூட்டப்பட்டதாக சோழர் அரசு பற்றி இருகட்டுரைகளை இந்நூலில் வெளியிட்டுள்ளார். இவற்றில் சோழ அரசின் கூறுகள் Henri J.M.Classen and Peter Skalnik தொகுத்தளித்த கட்டுரைகளில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட சில கூறுகளோடு சோழர் அரசு பொருந்திப்போகின்றன என்று சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

16.K.A.Wittfogel, Oriental Despotism, New Haven,1957. பெரும்பாலான ஆசிய நாடுகளின் நீர்ப்பாசன மேலாண்மையினை அரசுடன் பொருத்திப்பார்த்து அரசின் கூறுகளை அலசி முடிவுகளைச் சொன்ன இவரது நூல் அரசுக்கும் நீர்ப்பாசனத்திற்கும் இடையிலான உறவை விளக்கும் ஆய்வுகளுக்கு முன்னோடியாகும்.

17.RALH.Gunawardana, InterSocietal Transfer of Hydraulic Technology in Pre-Colonial South Asia:Some Reflections Based on a Preliminary Investigation in South East Asian Studies, Vol.22.No.2.sep.1984.pp115-142; idem,Cistern Sluices and Piston Sluices:Some Observations on Types of Sluices and Methods of Water Distribution in Pre-Colonial SriLanka in Journal of Humanities,Vol.10.Nos.1&2 (for1984,).pp.87-104.; Hydraulic Engineering in Ancient SriLanka The Cistern Sluices in Rat Paranavitana Commemoration Volume Leelananda Premetillake (et al) Leiden.1978.pp.61-74; Social Function and Political Power:A Case Study of State Formation in Irrigation Society in The Indian Historical Review,pp.259-273.

18.C.N.Subramaniam, Aspects of Agriculture in Kavery Delta C 850 to C 1600, unpublished M.Phil.,dissertation submittted to JNU,1983.

19.N.Kathiravan,N.Athiyaman, Irrigation System of Kavery Delta during the Chola Regime:A Case Study of Cembiyan Madevi Village in Amaravati:Felicitation Volume for Professor P.Shanmugam, (eds.) S.Rajavelu.(et al),2017.

20.சோழர் ஆட்சியின் எழுச்சி, வளர்ச்சி, வீழ்ச்சியின் அடிப்படையில் சமூகக்கூறுகளையும் போக்குகளையும் புரிந்துகொள்வதற்கு அறிஞர்கள் சோழர் ஆட்சிகாலத்தினை நான்குகட்டங்களாகப் பிரித்துள்ளனர்:I:850-985;II:985-1070;III:1070-1120;IV:1120-1279. இதனை வரலாற்றுப் போக்குகளின்படி தொகுத்தளித்த நொபோரு கராஷிமா மூன்றாம் காலகட்டத்தினை சோழர்அரசு நிலைப்படுத்திக்கொண்ட காலகட்டம் என்பார். கே.ஏ.நீலகண்டசாஸ்திரி முதலாம் இராஜராஜன் ஆட்சிக்காலத்தினை சோழர்அரசு உருவாகும் காலம் என்பார். சோழர் அரசுகாலக்கட்டத்தினை மூன்றாகப் பகுக்கும் இவர் சோழர்அரசினை பேரரசு என்று வருணிப்பார். சோழர் அரசில் இயங்கிய குரிசில் தலைவர்களின் அரசியலைப் புரிந்துகொள்வதற்கு M.S.Govindasami சோழர் ஆட்சிகாலத்தினை மூன்றாகப் பகுக்கிறார் (விஜயாலயன் முதல் உத்தமசோழன்வரை; முதலாம் இராஜரான முதல் முதலாம் குலோத்துங்கன் வரை; முதலாம் குலோத்துங்கன்முதல் மூன்றாம் ராஜாதிராஜன்வரை). Noboru Karashima (et al), A Concordance of the Personal Names in the Chola Inscriptions,Vols.1978; K.A.Nilakanta Sastri, The Colas, (reprinted), 1984.p.168; M.S.Govindasami, The Role of Feudatories in Later Chola History,Annamalai University,1979, p.296.

21. புதுக்கோட்டை வட்டாரத்தில் 1990 களில் கள ஆய்வுகளில் பெறப்பட்ட செய்திகள்.

22.இதுபோன்றதொரு அறுபடாத தொடர்ச்சியினை புதுக்கோட்டை வட்டாரத்தில் சித்தண்ணவாசல், நார்த்தமலை, குடுமியான்மலை போன்ற இடங்களில் காணலாம். நீர் நிலைகள் தொல்லியல் தளங்களின் அருகிலேயே இருப்பதனை அற்ஞர்கள் கண்டுள்ளனர். K.S.Ramachandran,Archaeology of South India:Tamil Nadu,Sundeep Prakasan,New Delhi;K.R.Srinivasan,Megalithic Monuments of South India-Literature and Tradition inArchaeology Society of South India (Transactions for the year,158-’59). அண்மையில் கள ஆய்வில் குமிழி-மடைகளைக் கொண்ட நீர் நிலைகள் அருகே தொல்லியல் தளங்களும், நில இடங்களில் நீர்நிலைகளின் உள்ளேயும்கூட தொல்லியல் தளங்கள் இருப்பத்து கண்டறியப்பட்டது. K.R.Sankaran, Irrigationin the History of Tamil Nadu with Special Refernce to Pudukkottai Region from C 800 to C1800 AD, unpublished P.hD.,thesis submittted to Tamil University, Thanjavur.1997. see the tebleno.II in the thesis. இவ்வட்டாரத்தில் பயன்பாட்டில் உள்ள சிலமடைகளுக்கு விலங்குபலியிட்டு வழிபடும்முறை வழக்கில் உள்ளது.

23.வீ.செல்வகுமார், தமிழகவரலாற்றில் ஊர்கள்-நாடுகள் சமூக உருவாக்கம்:அம்பல் (அம்பர்) அகழாய்வும் காவிரிப்படுகையில் பழங்காலச் சமூக உருவாக்கம் குறித்த ஆய்விற்குத் தொல்லியல் வழங்கும் தெளிவுகள் பற்றிய சிலகுறிப்புகள் புதிய ஆராய்ச்சி, இதழ்:07,ஜனவரி-ஜூன்,2017பக்.119-133. இவர் தலைமையில் இயங்கிய அகழாய்வுக்குழு இடைக்காலத்தில் உருவாக்கப்பட்ட கோயில் தலங்களுக்கு அருகிலேயே தொல்லியல் தளங்களைக் கண்டுள்ளனர். அவற்றுள் நீடூர், நாங்கூர், இன்னம்பர் போன்ற வேளாண் ஊர்கள் முக்கியமாக இனம் காணப்பட்டுள்ளன.

24.K.A.NilakantaSastri செங்கற் தளத்தின்மேல் கட்டப்பட்ட கற்கோயில்களை நம் கவனத்திற்குத் தருகிறார். 167 of 1894; 392of1924; 36of1931; 91-92of1895. K.A.Nilakanta Sasti, The Colas…p.696,697.

25.A sepulchral temple was built in memory of Arinjayan in a place called Melpadi by Rajaraja I (SII,3:15). At a place called Tondamanad, Parantaka I built such a temple in memory of his father. The temple is called as Adityeswara. Rajaraja I built the grand temple called after him (Rajarajeeswaram) in his chosen capital; his son Rajendra I installed a temple on the same model in his capital Gangaikondacholapuram. It is called after him (Rajendracholiswaram).

26.பல்லவ விஜயசிம்மவர்மனின் ஆறாம் ஆட்சியாண்டில் ஆணையிட்டு சமணசமய குரவர்களுக்கு பள்ளிச்சந்தமாக நிலம் கொடையளிக்கப்பட்டபோது அந்நிலத்தில் முன்பு பயிர்செய்துவந்தோரை குடிநீக்கி அந்நிலம் வழங்கப்பட்டது. நந்திவர்மனின் 22 ஆம் ஆட்சியாண்டில் வெளியிடப்பட்ட காசாகுடி செப்பேட்டில் பிரமதேயம் உருவாக்கப்படுவது விளக்கப்படுகிறது. கொடையளிக்கப்பட்ட அந்நிலத்தில் முன்புபயிர்செய்துவந்தோர் உரிமை பறிக்கப்பட்டநிலை பதியப்பட்டுள்ளது (பார்க்க:பல்லவர் செப்பேடுகள் முப்பது).

27.புராணங்களில் பட்டியலிடப்பட்ட அரசர்களின் பெயர்களையும் தமிழ்செம்மொழி இலக்கியங்களில் இடம் பெற்ற கிள்ளி போன்றவர்களின் பெயர்களையும் கோத்து சோழர் வம்சத்தின் பெயர் பட்டியலில் கரிகாலன் பெயரினை அன்பில் இலய்டன் செப்பேடுகளின் பிரசஸ்திகளில் பதிக்கப்பட்டிருப்பதனை அன்பில் செப்பேடுகளின் பதிப்பில் T.A.Gopinatha Rao சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். அதில்,கரிகாலன் காவிரியாற்றின் இருபுறமும் கரைகட்டினான் என்று குறிப்பு உள்ளது என்று சுட்டிக்காட்டினார். இவ்விடத்தில் செம்மொழி இலக்கியங்களில் காலத்தால் பிந்திய பத்துப்பாட்டின் பொருநராற்றுப்படை சோழநாட்டின் வளம், காவிரியின் வெள்ளச்சிறப்பு, சோழநாட்டின்வயல்வளம் போன்றவற்றைப் போற்றுகிறது என்பதனை கவனத்திற் கொள்ளவேண்டும் (பொரு:178-213;214-231;232-241;242-248). பெ.மாதையன், ........2003.ப.169.

28.குடிநீக்கி, குடிநீங்கா என்ற சொற்களை ஆய்ந்த அறிஞர்களின் கருத்துகளை பரிசீலித்து நொபோரு கராஷிமா குடி என்பது நிலத்தின் மீதான உரிமையினைச் சுட்டுமே தவிர குத்தகைதாரரை (tenant) குறிக்காது என்றும் குடி நீக்கி என்பது நிலத்தின்மீதான உரிமையினை நீக்குவதே தவிர குத்தகைதாரரை நீக்குவது அன்று என்றும் தம் ஆய்வில் விளக்கியுள்ளார். Noboru Karashima, South Indian Society in Transition:Ancient to Medieaval,OUP, New Delhi.2009.p.27.ff. குடிநீக்கி என்ற சொல்லை K.G.Krishnan, removing the tenant என்று மொழி பெயர்க்கிறார் (கரந்தை செப்பேடுகள்,ப.30).

29.பிராமணர்-சத்திரியர் உள்ளுறவு செம்மொழி இலக்கியங்கள் இயற்றப்பட்ட சங்ககாலத்தில் இருந்து வழக்கில் உள்ளது என்பதனை சங்கப்பாடல்கள் விளக்குகின்றன. பட்டினப்பாலையில் கரிகாலன் பசுக்களை பாதுகாப்பவன் என்றும் நான்மறையோரின் புகழினையும் போற்றுபவன் என்றும் புகழப்படுகிறான் (பட்டி:201;202). பிராமணர்க்குத் தீங்குசெய்வது பாவம் என்றும் (புறம்:34) போர்ச்சூழலில் அவர்களை பாதுகாப்பான இடத்தில் வைக்கவேண்டும் என்றும் (புறம்:9) செம்மொழிப்பாடல்கள் பரிந்துரைகின்றன. வேந்தர்களிடம் அந்தணர்கள் பரிசு பெற்றதனை செம்மொழிப் பாடல்கள் விளக்குவன (புறம்:367;361). Y.Subbarayalu, A Note on Tiruvindalur Copper Plate Grant in Medieval Religious Movements and Social Change:A Report of a Project on the Indian Epigraphical Study (ed) Noboru Karashima,Tokyo,The Toyo Bunko,2016.pp.125-135. பிராமணரின்றி ஷத்திரியனுடைய சத்கருமங்களும் ஷத்திரியரின்றி அந்தணனின் ஜீவனமும் நடைபெறாததாகையால் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்து நின்றால் இம்மை மறுமைகளின் இன்பங்களை அடையக்கடவர்,மனு-9:322.

30.Y.Subbarayalu, Political Geography of the Chola Country, State Department of Archaeology, Government of Tamilnadu,Madras,1973.p.59.see the Map.No:12.

31.இது போன்ற தொடர்கள் பெரும்பாலும் அரசாணைகளில் பதியப்பட்டுள்ளன. ஒரு பாசனவாய்க்கால் ஒன்றுக்குமேற்பட்ட ஊர்களுக்கு நீரீந்துவதால் இடைக்காலத்தின் தமிழக கிராமங்கள் தன்னிறைவு பெற்றவை என்ற கருதுகோள் உடைகிறது.

32. C.N.Subramaniam, Aspects of the Agriculture in Kavery Delta C 850 to C.1600, unpublished M.Phil.,Dissertation submitted to JNU,1983.

33.K.R.Sankaran, Some Historical Trends as Gleaned from the Nomenclature of the Canals (Vaykkals) in the Chola Inscriptions in Sri Puspanjali (Recent Researches in Prehistory, Protohistory,Art,Architecture,Numismatics,Iconography abd Epigraphy), Dr.C.R.Commemoration Volume, K.V.Ramesh (et al), Bharatiya Kala Prakashan,Delhi.pp.206-271.

34. op cit.,Y.Subbarayalu....1973.p.57.

35.சோழர் ஆட்சிகாலம் முழுக்க சோழ அரசர், அரசியர் பெயர்களில் வதிகள் கல்வெட்டுகளில் பதியப்பட்டுள்ளன. சோழர்அரசு சரிவுறும் கட்டத்தில் பண்டிமாதேவிவதி என்று ஒரு கல்வெட்டு குறிப்பு உள்ளது கோ.விஜயவேணுகோபால், பரசலூர் கல்வெட்டுகள், ஆவணம்,24,2013.பக்.102-113. இது பாண்டியர் ஊடுருவலின் தாக்கம் எனலாம்.

36.Y.Subbarayalu, Spatial Planning in an Early Medieaval Settlement in Discourse on Indian History:A Festchrift in Honour of Professor N.Rajendran, (ed).N.Sethuraman,Clio Publishers,Tiruchirappalli.2016.

37.தலைவாய்ச்சாறார் என்பதன் பொருள் தெளிவில்லை என்றாலும் நீர்ப்பாசனத்தின் பொறுப்பாளர்கள் இவ்வாறு குறிக்கப்பட்டிருக்கலாம் என்றும் அவர்கள் நீரினை விலக்கித்தரும் முதன்மையான மதகு/மடை யின் பொறுப்பாளர்களைக் குறிக்கலாம் என்றும் பொருள் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. இவ்வேலைகளைச் செய்வற்கு இவர்களுக்கு நிலம் வழங்கப்பட்டதும் அறியப்பட்டது. மதகுகளை இயக்கும் இவர்கள் தனித்த குடியிருப்புகளில் வசித்தனர் என்பதனை தலைவாய்ச்சேரி என்ற சொல் விளக்கும். இது தலைச்சேரி என்றும் அரசாணையில் குறிக்கப்பட்டுள்ளது. Noboru Karashima, South Indian Soceity and History:Studies from Inscriptions AD 850-1800, OUP,1984.pp.6,47.54.

முதன்மை சான்றுகள்

பல்லவர் செப்பேடுகள் முப்பது

Epigraphia Indica, Vol.22,No.34.

Epigraphia Indica,Vol.15,No.5.

South Indian Incriptions,Vol.2,No,4,5.

……………………….Vol.3,No.9;15;205;151.

Kishnan,K.G.Karantai Tamil Sangam Plates of Rajendrachola I, Memoirs of the Archaeological Survey of India, No:79.ASI.1984

ஸ்ரீதர்,ஸ்ரீ.தி,(ப.ர்), திருவிந்தளூர் செப்பேடு, தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல்துறை, சென்னை, 2011.

துணைநூல்கள்

செல்வகுமார்,வீ.2017.தமிழகவரலாற்றில் ஊர்கள்-நாடுகள் சமூக உருவாக்கம்:அம்பல் (அம்பர்) அகழாய்வும் காவிரிப்படுகையில் பழங்காலச் சமூக உருவாக்கம் குறித்த ஆய்விற்குத் தொல்லியல் வழங்கும் தெளிவுகள் பற்றிய சிலகுறிப்புகள்  புதிய ஆராய்ச்சி, இதழ்:07,ஜனவரி-ஜூன்,

பூங்குன்றன்,ர.2016.தொல்குடி வேந்தர் வேளிர்:பண்டைத்தமிழகத்தில் அரசு உருவாக்கம் பற்றிய ஆய்வு, NCBH.Chennai.

மாதையன்,பெ.2004. சங்ககால இனக்குழு சமுதாயமும் அரசு உருவாக்கமும்,NCBH, சென்னை.

Govindasami,M.S.1979. The Role of Feudatories in Later Chola History, Annamalai University. Annamalainagar. 

Gunawardana,RALH,1978. Hydraulic Engineering in Ancient SriLanka The Cistern Sluices in Rat Paranavitana Commemoration Volume Leelananda Premetillake (et al) Leiden..pp.61-74;

...............................1984. InterSocietal Transfer of Hydraulic Technology in Pre-Colonial South Asia:Some Reflections Based on a Preliminary Investigation in South East Asian Studies, Vol.22.No.2.sep.

……………………..1984. Cistern Sluices and Piston Sluices:Some Observations on Types of Sluices and Methods of Water Distribution in Pre-Colonial SriLanka in Journal of Humanities,Vol.10.Nos.1&2 (for1984,).pp.87-104

Henri J.M.Classen,Peter Skalink. 1978, (ed), The Early State, Mouton Publishers, The Hague.

Frederich Engels,1985. [(I printing,1946) reprinted)] The Origin of the Family, Private Property and the State, Progress Publishers, Moscow.

Karashima,Noboru,1978. (et al), A Concordance of the Personal Names in the Chola Inscriptions,Vols. Sarvodaya Ilakkiya Pannai.Madurai.

Noboru Karashima.1984.South Indian Soceity and History:Studies from Inscriptions AD 850-1800, OUP,1984.New Delhi.

………………2009.South Indian Society in Transition:Ancient to Medieaval,OUP, New Delhi.

Kailasapathy,K.1968.Tamil Heroic Poetry, OUP,London.

Kathiravan,N.Athiaman,N 2017.Irrigation System of Kavery Delta during the Chola Regime:A Case Study of Cembiyan Madevi Village in Amaravati:Felicitation Volume for Professor P.Shanmugam, S.Rajavelu.(et al).

Minakshi,C.1941.The Historical Sculptures of the Vainkunda Perumal Temple in Kanchi in Memoirs of the Archaeological Series,No.63. Delhi.

Sankaran, K.R.2004.Some Historical Trends as Gleaned form the Nomenclature of the Canals (Vaykkals) in the Chola Inscriptions in Sri Puspanjali (Recent Researches in Prehistory, Protohistory,Art,Architecture,Numismatics,Iconography and Epigraphy), Dr.C.R.Commemoration Volume, K.V.Ramesh (et al), Bharatiya Kala Prakashan, Delhi.pp.206-271.

Shamasastry,R.1967. Kautilya’s Artasastra, [8thedition],Mysore Printing and Publishing House, Mysore.

Sastri,Nilakanta,K.A.1984 [II edition],University of Madras,Madras.

Southall.W.Aidan, A Note on State Organisation:Segmentary Stae in Africa and Medieval Europe in Early Medieval South India (ed) Sylvia Thrupp. NewYork,1980. 

Stein, Burton,1981.Peasant State and Society in Medieval South India,OUP,Madras.

Subbarayalu,Y.2013.South India under the Cholas, OUP.Chennai.

Subbarayalu,Y.2016.Spatial Planning in an Early Medieaval Settlement in Discourse on Indian History:AFestchrift in Honour of Professor N.Rajendran, (ed).N.Sethuraman,Clio Publishers, Tiruchirappalli.

Subbarayalu,Y.2016. A Note on Tiruvindalur Copper Plate Grant in Medieval Religious Movements and Social Change:A Report of a Project on the Indian Epigraphical Study (ed) Noboru Karashima,Tokyo,The Toyo Bunko,.pp.125-135.

Subramaniam,C.N.1983. Aspects of the Agriculture in Kavery Delta C.850 to C.1600, unpublished M.Phil.,Dissertation submitted to JNU. New Delhi.

Thapar, Thapar.1993. From Lineage to the State: Social Formations in the Mid-First Millennium BC in The Ganga Valley [III impression], OUP,Madras. 

Wittfogel,K.A.1957. Oriental Despotism,New Haven.  

பின்னிணைப்பு

செப்பேட்டுப்  பாடம்

விளக்கம்

இந்நிலத்துக்கு நீர்கீய்ந்தவாறு வாய்க்கால் குத்தி பாச்சவும் வாரவும் பெறுவதாகவும்/இவ்வாய்கால்கள் கீழ்நடைநீர்பாயவும் வாரவும்பெறுவதாகவும்/இவ்வாய்க்கால்கள் அந்நியர் குறங்கறுத்துக் குத்தவும் குற்றேத்தம் பண்ணவும் கூடைநீர் இறைக்கவும் விலங்கடைக்கவும் பெறாததாகவும் சென்னீர் பொதுவினை செய்யாதிதாகவும்/அன்னீர் அடைச்சுப் பாச்சப்பெறுவதாகவும்.

தாவது கொடையளிக்கப்பட்ட நிலங்களுக்கு வேண்டிய நீரினை வழங்கப்பட்ட வாய்க்காலில் இருந்து அதனை ஆழப்படுத்தி பெற்றுக்கொள்ளவும்.  வாய்க்கால்களில் நீர் மிகுந்துள்ளபோதும், குறைவாகவுள்ளபோதும் பெற்றுக்கொள்ளவும்.  கொடையாளிகள் தவிர பிறர் இவ்வாய்க்கால்களில் குறுக்கே வாய்க்கால் வெட்டி நீர் பாய்ச்சவேண்டாம் என்றும், கூடைமூலமும், ஏற்றம் மூலமும் நீர் இறைக்கவேண்டாம் என்றும் சொல்லப்பட்டது.  தட்டுப்பாடான காலங்களில்கூட நீரினை அடைத்து பாய்ச்சவும் உரிமை வழங்கப்பட்டது.

# இக்கட்டுரை நல்வடிவம் பெறுவதற்கு  கருத்துகளை வழங்கி ஊக்கப்படுத்திய பேரா.ஆ.சிவசுப்பிரமணியன், இளம் பொருளியல் ஆய்வாளர்/களப்பணியாளர் ர.மணிமோகன் பேரா.ந.அதியமான் அனைவருக்கும் நன்றி.  கண்ணாறு-சதிரம் பற்றிய புரிதலுக்கு தாம் தொகுத்திருந்த தரவுகளை பயன்படுத்துவதற்கு அளித்த ஆய்வாளர் நடராஜன் கதிரவனுக்கு நன்றி பதிப்பது கடப்பாடாகும்.

- கி.இரா.சங்கரன், இணைப்பேராசிரியர்

நீர்ப் பகுதியில் தோன்றிய ஒரு செல் உயிரிகள், நீர்ப் பகுதியில் மட்டுமின்றி நிலப் பகுதியிலும் வாழத் தலைப்பட்டது. அதனால் நீர் நிலத்துள் வாழும் உயிர்கள் தோன்றின. அடுத்து, நில வாழ்வன, நில வாழ்வனவற்றுள் மெல்லுடலிகள், குடலுடலிகள், முட்டையிட்டு குஞ்சு பொறிப்பவை, குட்டி ஈணுபவை, ஊர்வன, பறப்பன எனத் தோன்றி இறுதியாக குரங்குகள் தோன்றி அவற்றுள் ஓரினம் மனித குரங்காகி, பின்னர் மனிதனாக உருமாற்றம் அடைந்ததே டார்வினின் ‘உயிரினப் பரிணாமத் தோற்றம்’ ஆகும்.

மலைகளிலும், காடுகளிலும் நாடோடியாய் சுற்றி திரிந்த விலங்கினத்தோடு சுற்றி திரிந்த, விலங்குகளோடும் இயற்கையோடு; ஒத்தும் பிறழ்ந்தும் மாறுபட்டும் வாழக் கற்றுக் கொண்டவன் இனக்குழு சமுதாயமாய் தம்மை பாதுகாத்துக் கொள்ளவும், பிறவற்றின் துன்பத்திலிருந்து தப்பிப் பிழைக்கவுமே இடம் விட்டு இடம் நகரலானான். ஓரிடத்தில் உணவுப் பற்றாக்குறையும், உயிரினங்களுக்குள்ளான மோதலிலுமே தம்மை பாதுகாத்துக் கொள்ளவும் தப்பி பிழைக்கவும் நகர்ந்த மானுடனமே நதிகரையோரங்களை அடைந்தான் என்பர். பின்னர் தான் நிலையான குடியிருப்பு, கால்நடை வளர்ப்பு, விவசாய சாகுபடி என இன்று பல்வேறு பரிணாமத்துள் உலக மனித சமூகம் நீண்டு நிற்கிறது.

ஆக அடிப்படையில் காடுகளிலும், மலைகளிலும் வாழ்ந்த பல குழுக்கள் இடம் விட்டு இடம் நகர்ந்து நதிக்கரையோர வாழ்க்கைக்குள் தம்மை இணைத்துக் கொண்டது என்பது புலனாகிறது. அத்தகைய குழுக்கள் பல்லாயிரக்கணக்கான கி.மீ தூரமோ பயணம் சென்றிருக்க முடியாது. ஏனெனில் சொற்ப உணவுகளும், வழியில் விலங்குகளின் அச்சுறுத்தலும், காடு, மலை, பள்ளத்தாக்குகளை நெடுந்தூரம் வரை செல்ல இயலாது. சுமார் 100 கி.மீ தொடங்கி 500 கி.மீ வரை சென்றிருக்க முடியும். காடுகளிலேயே வசித்தக் குழுக்கள் சில. காடுகளிலிருந்து மலைகளில் வசித்த குழுக்கள். காடுகளிலும், மலைகளிலிருந்து சென்று நதிக்கரையோரம் சென்று நிலையான குடியிருப்பு அமைத்த குழுக்கள் சில. கடற்கரையோரம் சார்ந்த பகுதியில் வாழ்ந்த குழுக்கள் சில. இப்படி ஒவ்வொரு இடங்களிலும் அதற்கேற்றார் போல வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்ட குழுக்களே தனித்ததொரு பழக்கவழக்கங்களோடு இயற்கையின் சுற்றுப்புற சூழலுக்கு ஏற்றவாறு தம்மைத் தகவமைத்துக் கொண்டு வாழ்ந்தனர்.

அதாவது பொதுத் தன்மையான நாடோடியான வாழ்க்கை முறையை தொல்பழங்காலத்தில் தென்னக நிலப்பகுதியில் வாழ்ந்ததற்கான பலச் சான்றுகள் உண்டு. தொல் பழங்கால வாழ்வும், பழைய கற்காலம், சிறிய கற்காலம், புதிய கற்காலம் என ஒவ்வொரு காலத்திய வாழ்க்கை முறை, பொருட்களின் நிலை, ஆகியவற்றினை பல தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியின் ஆராய்ந்து வெற்றியும் கண்டுள்ளனர். இன்றும் ஆராய்ந்து வருகின்றனர். குறிப்பாக ஆஸ்திரேலியா, மொரீசியஸ் போன்ற பகுதியினரின் சில பழக்க வழக்கங்களும், அதே போல சிந்து சமவெளி நாகரீகமும் (ஹரப்பா, மொகஞ்சதாரோ) தமிழகத்துள்ள ஆதிச்சநல்லூர் ஆராய்ச்சிகள், எகிப்து, கிரேக்கம், ரோம் ஆகியவற்றோடு கொண்டிருந்த உறவு முதல் பயணக் குறிப்புகளின் வழியாகவும், வழிபாட்டு முறையின் வழியாகவும் சில விசயங்களில் ஒத்தத் தன்மையில் மக்களின் வாழ்வு முறை இருந்திருக்கின்றது. பல கல்வெட்டுக்கள், இன்ன பிற சான்றுகள் வழியும் தொன்மைச் சமூகமாக பழந்தமிழகம் விளங்கிற்று என்பர்.

மேற்கூறியது போன்று பல்வேறு வகைப்பட்ட சூழலில் பண்டைய தொல்மக்கள் வாழ்ந்திருக்கின்றனர். இவற்றுள் அரசுக் கட்டமைப்பு தோன்றி நிலைபெற்ற பின்னரே சமூகத்தில் பல்வேறு போர்களும், ப10சலும், முரண்பாடுகளும் நிகழ்ந்திருக்கிறது என கருதலாம்.

பண்டைய தமிழகச் சூழலைப் பற்றி திணை அடிப்படையில் பலரும் ஆராய்ந்துள்ளனர்.

“குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை இத்திணைப்பகுப்பு உள்@ர் நீர், நில வளச் சூழலுக்கு ஏற்ப பிரிக்கப்பட்டதாகும். ஒவ்வொரு திணைக்குமான தனித்த இனக்குழுக்கள் பண்பாடு - நீர் - நிலவளம் போன்றன அந்தந்த திணைக்குரிய உற்பத்தி முறைக்குத் தக்கபடி அமைந்துள்ளன. (அட்டவணை - 1, பக். 157, சங்க காலம் : தொல்லியல் ஆய்வுகள்) மேலும்,

“திணைக் கோட்பாட்டினைப் பொருளியல் பரிணாமத்துடன் அணுக வேண்டுமென அறிஞர்கள் வலியுறுத்தியுள்ளனர். மலையும், மலை சார்ந்ததுமான குறிஞ்சித் திணையின் மகக்கள் மெல்லமெல்ல காடுகள் சார்ந்த முல்லைத் திணைக்கு இறங்கி வயல் பரப்பான மருதத் திணைக்கு வந்து வேளாண் தொழிலை மேற்கொண்டனர் என்று பி.டி. சீனிவாச அய்யங்கார் கூறுவார். வேளாண் சமூகமாக மாறிய பின்பு வேட்டைத் தொழிலையும், உணவு சேகரித்தலையும், மெல்ல மெல்ல கைவிட்டுவிட்டனர்.

ஒவ்வொரு திணையையும் ஒவ்வொரு பண்பாட்டுத் தளமாக கருதும் இவர் இவற்றை மானுடவியல் ஆய்விற்கு உட்படுத்த வேண்டும் என்பார். குறுநில வட்டமான தமிழகத்தின் திணைப் பிரிவுகளை உலக அளவில் பெருநில வட்டங்களுடன் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தார். தமிழ் இலக்கியங்களைப் பயின்ற வி.ஆர். இராமச்சந்திரர் தமிழ்ச் சமூக உருவாக்கத்தை நீர்வளத் தன்மையின் பின்னனியில் பார்த்தார். திணைக் கூறுகளைப் பற்றி ஆய்வு செய்த கா. சிவத்தம்பி தனித்த சமூகப் பொருளியல் வளர்ச்சிக் கொண்ட ஒவ்வொரு திணையும் ஒன்றை ஒன்று சார்ந்தும் ஒன்றுக்குள் ஒன்று உள்ளுறவு கொண்டும் இருந்தன என்கிறார். ஒரு திணைக்கான சமூக ஒழுங்குடன் மற்றொரு திணைக்கெ மாறி வந்தன என்பார். இத்திணைகளுக்கிடையேயுள்ள சமூக ஒழுங்குகளில் பரிமாற்றத்திற்கு வேளாண் பொருளியல் அடிப்படையாக அமைந்துள்ளது. பாசன வேளாண்மை உற்பத்தி விரிவடையும் போது நீர்வளம் கிடைக்கும் இடங்களிலெல்லாம் திணை மயக்கங்கள் உருவாயின. இந்நிலை வேளாண் பெருக்கத்திற்கு வழிகோலியது” (பக். 150 சங்க காலம் : தொல்பொருள் ஆய்வுகள்)

என்று பண்டைய திணைச் சமூகச் சூழலினை பல்வேறு வகையில் விளக்குவர். மேற்கூறப்பட்ட கருத்தியல் யாவும் மார்க்ஸின் சமூகக் கருத்தியலுக்கு உட்பட்டதேயாகும்.

தமிழகத்தின் தொன்மையான வரலாற்றை அறிய வட மாவட்டங்களில் பெருமளவு கிடைக்கும் பெருங்கற்கால நினைவுச் சின்னங்கள் உதவுகின்றன. புதிய கற்கால வாழ்நிலையிலருந்து இரும்புப் பயன்பாட்டின் மூலம் கால்நடை மேய்ப்பு வேளாண்மைக்கு மாறிய காலத்தின் சமூக அமைப்பு பற்றிய பிரச்சினையை அறிய இதன் மீதான ஆய்வு அவசியமாகும். உலகெங்கும் காணப்படும் பெருங்கற்கால நினைவுச் சின்னங்களும் ஒப்பிட்டு ஆராயக் கூடிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவை. இவை சங்க காலம் என்றழைக்கப்படும் காலப் பகுதியில் முல்லை, குறிஞ்சி, பாலை நிலப்பகுதியில் காணப்பட்டன. மக்;கள் வாழ்வ முறையைப் பற்றி மட்டுமல்லாது நம்பிக்கைகள், சடங்குகள் குறித்ததுமான மானுடவியல் ஆய்வுக்கு இத்தகைய தொல்லியல் தரவுகள் பெருந்துணை புரிகின்றன. ” (சமூக விஞ்ஞானம், மலர் - 6, இதழ் - 21, - சங்க காலம் : தொல் பொருள் ஆய்வுகள். பக். 59)

இனக்குழு வாழ்விற்குப் பின்னர் குழுத் தலைமைகள் தொடர்ச்சியான வளர்நிலைக்கு சென்றதை சங்க இலக்கியங்களில் காண முடியும். அக்காலத்தில் கிழார், வேளிர், மன்னன், அரசர், வேந்தன் என்ற அதிகாரப் படிநிலைகளை காண முடிகிறது. இவர்களுக்குள் உண்டான மோதல்களையும், ப10சல்களையும் சங்க இலக்கியங்களில் காண முடிகிறது.

மன்னர் உடைமை சமூகத்தின் வளர்ச்சி நிலையில் நிலப்பகுதிகள் பல்வேறு வகையில் பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது.

“தமிழகத்தின் ஒரு பகுதியான தொண்டைமண்டலம், கோட்டம், நாடு, ஊர் என்னும் பிரிவுகளைப் பெற்றிருந்தது. சோழ மண்டலம், வளநாடு, ஊர் என்ற பிரிவுகளைப் பெற்றிருந்தது. வளநாடு அல்லது கோட்டம் என்பது இக்கால மாவட்டம் போன்றது என்றும், நாடு அல்லது கூற்றம் என்பது இக்காலத்துத் தாலுக்காவைப் போன்றது என்றும், மண்டலம் என்பது இக்கால மாகாணம் போன்றது என்றும் கொள்ளலாம்” என்பார். (பக். 71, மா. இராசமாணிக்கனார், கல்வெட்டுக்களும் தமிழ்ச் சமூக வரலாறும்)

புலவர்கள் நேரடியாக இலக்கியம் படைக்காது மன்னர்களைப் பற்றி, புகழ்ந்துரைக்கும் சூழலில், இயற்கை, சமூகம் சார்ந்த கருத்தினை எடுத்துரைக்கும் போது உவமை, உள்ளுறை, வருணனை போன்றவற்றின் வழியாகவே பெரும்பகுதி எடுத்துரைத்ததை அறிய முடிகிறது.

தொல்காப்பியத்தில் நிலப் பெயர்கள் பற்றி குறிப்பிடுவது அன்றி, அரசுக் கட்டமைப்பு நன்கு வேறூன்றிய கட்டமைப்பு முறையை அந்தணர், அரசர், வணிகர், வேளாளர் என நான்கு குலத்தவரின் நிலையையும் சுட்டிச் செல்வதை காண முடிகிறது.

அரசன் - நாட்டைப் பாதுகாத்தல்
அந்தணன் - கல்வி, தூது செல்லும் உரிமையுடையோர்
வணிகன் - வணிகஞ் செய்தல், தினை விளைவித்தல்,
படைக்கலன்களை பாதுகாத்தல்
மன்னனின் ஏவல் வழி செல்லுதல்.
வேளாளன் - உழவுத் தொழில், திணை விளைவித்தல்
படைக்கலன்களை பாதுகாத்தல்
மன்னனின் ஏவல் வழி செல்லுதல்.

ஆகிய தொழில் முறைகளாக உழைத்து பொருளுற்பத்தியில் ஈடுபடுவதோ மற்றும் உணவுக்கான தேவையின் அடிப்படையில் இயற்கையோடு போராடும் தொழிலோ அன்றி நாட்டைத் தனிநபர் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்ததையும், மைய அரசினை நிறுவி பெருநிலப் பகுதிகளை ஆண்டதையும், போரின் மூலம் நாட்டைக் கைப்பற்றியதையும் சங்க இலக்கியங்களில் பல பாடல்கள் உணர்த்துகின்றன.

சங்க காலம் என்பது அடிப்படையில் இனக்குழு சமூகத்தினை தம் கட்டுப்பாட்டுக்குள் நிறுத்தி, மன்னர் உடைமைச் சமூகம் வளர்ச்சிப் பெற்ற காலமாய் நிலவுடைமைச் சமூகத்தின் முழு நிலையையும் வெளிப்படுத்தி நிற்கிறது.

4-வகை மக்கள்

அந்தணர், அரசர், வணிகர், வேளாளர் - ஆவர்.

அந்தணர்
அந்தணர் என்ற சொல்லுக்கு குணசீலன், பெரியோன், செந்தண்மையுடையவன் - என்று பொருளுரைக்கப்படுகின்றது.

அந்தணர் பாடி - மறவர் குடியிருக்கும் இடம்

‘அந்தணன்’ என்ற சொல்லுக்கு அந்தணன் : தண் - குளிர்ச்சி பொருந்திய் குளிர்ச்சி பொருந்திய தூய்மையுடையவன்;

“அந்தணர் என்போர் அறவோர் மற்றெவ்வுயிர்க்கும்
செந்தண்மை ப10ண்டொ ழுகலான்” (குறள். பா.)

என்ற கருத்தின் அடிப்படையில் தூய்மை நிலையில் வாழக் கூடிய, மற்ற மனிதர்கள் வாழக் கூடிய நிலை யில்லாது, தாம் உயிர் வாழ்வதற்குரிய உணவும், சில அடிப்படைத் தேவைகளையும் ப10ர்த்தி செய்து கொண்டு நாடோடி போலவும், வாழும் வாழ்க்கை உடையோரே ‘அந்தணர்’ என்று கருதப்படுகிறது.

தொல்காப்பியத்தில்,

“ஓதலும் தூதும் உயர்ந்தோர் மேன” (தொல். பொருள். அகத் நூ. 28) என்ற பாடல், “உயர்ந்தோர் பொருள்வயின் ஒழுக்கத்தான்” (மே. நூ. 36) வேண்டிய கல்வியாண்டு மூன் றிறவாது (மே. நூ. கற்பி. நூ. 186) “அந்தணாளர்க் கரசுவரை வின்றே” (மே. நூ. மரபு. நூ. 627) “நூலே கரகம் முக்கோல் மனையே ஆயுங் காலை அந்தணர்க்குரிய” (மே. நூ. மரப. நூ. 615) ஆகிய நூற்பாக்களின் வழியே முறைப்படி.

1. ஓதல் (கல்வி) தூது ஆகிய தொழிலை உடையோராகவும்,
2. ஒழுக்கமே பொருளாகக் கொண்டு வாழ்வர்.
3. கல்வி காரணமாக 3 ஆண்டுகள் பிரிவு நிகழும் என்பதும்,
4. அரசியலில் கால் பதித்தலையும் விலக்கப்படாது என்பதும்,
5. நூல், கரகம், முக்கோல், மனை - ஆகிய பொருட்கள் அவர்கட்கே உரித்தான பொருள் என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

அரசர்

அரசர், சிற்றரசர், மன்னர், வேந்தர் என பலவாறு அழைக்கப் பெறுகிறது.

அரசு - ஒரு குறிப்பிட்ட சட்டத்தின் அடிப்படையிலோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட மன்னனின் கட்டுப்பாட்டிலோ இயங்குவது.
பேரரசு - பெரிய நிலப்பரப்புக்களை ஆட்சி பரப்பாக கொண்டது.
சிற்றரசு - குறிப்பிட்ட சில நிலப்பிரபுக்களை ஆட்சி எல்லையாகக் கொண்டது.

தொல்காப்பியத்தில், தொல் காப்பிய பொருளதிகார நூற்பாக்களில்,

“தானே சேறலும் தண்ணொடு சிவணி ஃ ஏனோர் சேறலும் வேந்தன் மேற்றே (மே. நூ. அகத். நூ. 29) படையும் கொடியும் குடியும் முரசு ஃ நடைநவில் புரவியும் களிறுந் தேறும் ஃ தாரும் முடியும் நேர்வன பிறவும் ஃ தெரிவுகொள் செங்கோல் அரசர்க்குரிய (மே. நூ. மரபு. நூ. 616) என்ற நூற்பாக்களின் வழியாக, வேந்தன் தானே செல்லுதல், பிறருடனும் செல்லுதல் (உலா. போர் இன்ன பிற) படை, கொடி, குடி, முரசு, குதிரை, களிறு, தேர், தார், முடி ஆகிய ஒன்பதும் வேந்தர்க்குரிய பொருட்களாகவும் சுட்டி செல்கிறது. ஆக நாட்டைப் பாதுகாத்தல், வழிநடத்துதல், ஆளுமை செலுத்துதல் அரசனின் தொழில் என சுட்டிச் செல்லும்.

வணிகர்

வணிகன் என்ற சொல்லுக்கு செட்டு; வியாபாரம், செய்பவன், வியாபாரி என்று பொருள் உரைக்கப்படுகின்றது.

வணிகரின் 6 வகை தொழில்கள்

ஓதல், வேட்டல், ஈட்டல், உழவு, நிரையோம்பல், வணிகம் ஆகிய தொழிலை உடையவராக தொல்காப்பியம் வெளிப்படுத்துகிறது. “வைசிகன் பெறுமே வணிக வாழ்க்கை (மே.நூ. மரபு. நூ. 62) மெய்திரி வகையின் எண்வகை உணவின் செய்தி வரையார் அப்பாலான” (மே. நூ. மரபு. நூ. 623) கண்ணியும் தாரும் எண்ணினர் ஆண்டே” (மே. நூ. மரபு. நூ. 624) என்ற நூற்பாக்களின் வழியாக,

1. வாணிப வாழ்க்கையை மேற்கொள்பவராகவும்,
2. எண்வகை உணவான நெல், காணம், வரகு, சிறுங்கு, தினை, சாமை, புல்லு, கோதுமை (புலிய10ர் கேசிகன். 451) ஆகியவற்றை விளைத்தலும்.
3. கண்ணி (மாலை) தார், ஆகிய பொருட்களுக்கு உரியவராகவும் சுட்டப் பெறுகிறது.

வேளாளர்

வெள்ளத்தை ஆள்பவர் : அதாவது நீரை ஆள்பவர் என்பவர். உழுவித்து உண்டோன் வகையைச் சார்ந்தவர்கள். இவர்கள், மன்னரின் ஏவல் வழி இயங்குபவர்கள். தொல்காப்பியத்தில்,

“வேளாண் மாந்தர்க்கு உழுதூண் அல்லது
இல்லென மொழிய பிறவகை நிகழ்ச்சி” (மே.நூ. மரபு. நூ. 625)
உழுதூண் வாழ்க்கையே அவர்கள் வாழ்வு என்று பிறவகை நிகழ்ச்சி ஏதுமில்லை என்றும் பகர்கிறது. இவர்களுக்கு உரிய பொருட்களாக,

“வேந்துவிடு தொழிலிற் படையுங் கண்ணியும்
வாய்ந்தன ரென்ப விவர்பெறு பொருளே” (மே.நூ. மரபு. நூ. 626)
என்று வேந்தரால் ஏவப்பட்ட தொழிலினாளே, படையும், கண்ணியும், வேளாண் மாந்தர்க்குரிய பொருட்களாகவும் சுட்டிச் செல்கிறது.

மேலும், வணிகர், வேளாளர் ஆகிய இருவரும் வேந்தனின் ஏவல் வழி இயங்கக் கூடியவர்கள் என்பதையும்,

“அன்னராயினும் இழிந்தோர்க் கில்லை” (மே. நூ. மரபு. நூ. 629) என்ற அடியின் வழி வணிகர், வேளாளரிலேயே இழிந்தோராகக் கருதப்பட்ட சிலருக்கு மேற்கூறப்பட்ட தகுதிகள் இல்லை என்பதையும் தெளிவாக தொல்காப்பியம் எடுத்துரைக்கிறது. இவற்றுள் சில நூற்பாக்கள் இடைச்செருகல் என கூறுவது ஆய்விற்குரியதாகும்.

துணை நூற்பட்டியல்

1. அரசியல் பொருளாதாரம், லெவ் லியோன்டியெவ், முன்னேற்ற பதிப்பகம், மாஸ்கோ - 1975.
2. தொல்காப்பியம், இளம்பூரணர் உரை, தமிழ்ப் பல்கலைக் கழக மறுதோன்றி அச்சகம், தஞ்சாவூர் - 2008.
3. சங்க காலம் - தொல்லியல் ஆய்வுகள் (சமூக விஞ்ஞான மலர்)

- முனைவர் பா.பிரபு, உதவிப் பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை, ஸ்ரீமாலோலன் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி, மதுராந்தகம்

உலக வரலாற்றில் இயற்கை, இயற்கைச் சார்ந்த சமூக இயல்புகளை பல்வேறு கோணத்தில் சமூகவியலாளர்கள் ஆராய்ந்து வந்துள்ளனர். இயற்கை, சமூகம் பற்றி பல்லாயிரக்கணக்கான கேள்விகளை எழுப்பி அதற்கான விடையையும் கண்டு விளக்கினர். அவற்றுள் மாரக்ஸின் அரசியல் பொருளாதார ஆய்வான வரலாற்று விஞ்ஞான இயங்கியல் பொருள் முதல் வாதம் உலகெங்கும் பல்வேறு சிக்கல்களுக்கு விடை தந்தது என்றே சொல்லலாம்.

15, 16 ஆம் நூற்றாண்டிற்குப் பின்னரான ஐரோப்பிய நாடுகளின் வளர்ச்சியும், உற்பத்திக் கருவிகளின் கண்டுபிடிப்பும் பல்வேறு புதியதொரு தேடலை தொடங்க வைத்தது. வாணிபத்திற்கான நோக்கமும், இயற்கை, இயற்கைசார் பொருட்களை ஆராயும் வேட்கையும் கடல்வழி பயணத்தை மேலும் தீவிரப்படுத்தின. அதன் மூலம் சமூகத்தில் பல்வேறு மாற்றங்கள் நிகழத் தொடங்கின. ஒவ்வொரு துறையும் தனித்த தன்மையில் அதிவேகமாய் வளரத் தொடங்கின.

இவற்றுள் மனித சமூகத்தை பற்றிய மானுடவியல் ஆய்வுகள் குறிப்பிடத்தக்க இடத்தினைப் பெற்றன. மனிதன் என்பவன் யார்? அவனின் மூதாதையர்களின் தோற்றம் எது? உயிரினங்களின் தொடக்க நிலை என்ன? எங்கிருந்து எங்கு வந்தான்? உயிர்களின் பரிணாமத் தோற்ற விளைவுகள் என்ன? அவை எப்படி ஏற்பட்டன என்பவற்றுக்கெல்லாம் 19-ஆம் நூற்றாண்டின் மையப்பகுதியில்; சார்லஸ் டார்வினால் தெளிவாக விளக்க முடிந்தது. இது ஒருபுறமிருக்க, கார்ல்மார்க்ஸின்,

‘அரசியல் பொருளாதாரம்’ மனிதகுல வரலாற்றை தெளிவுபட விளக்கி கூறியது. அந்நூலில்,

வரலாறு கண்டிருக்கும் ஐந்து அடிப்படை முறைகள் பின்வருமாறு :

                புராதன - சமுதாய அமைப்பு

                அடிமையுடைமை அமைப்பு

                பிரபுத்துவ அமைப்பு

                முதலாளித்துவ அமைப்பு

சோஷலிச அமைப்பு

என்று 5 வகையான வரலாற்று முறைகள் எடுத்துரைக்கப்பட்டுள்ளன. இதனை பற்றிய தெளிவுற விளக்கப்பட்டிருக்கிறது. இவற்றுள், புராதன சமுதாயம் என்பது எப்படி இருந்தது என்பதை,

                “புராதன காலத்தில் மக்கள் ஒருவரையொருவர் சுரண்டாமலேயே பல நூறு ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்து வந்தனர். எல்லோரும் அக்காலத்தில் பொருளுற்பத்தியில் பங்கெடுத்துக் கொண்டார்கள். அவர்களுடைய உழைப்பு உபரிப் பொருட்களைத் தோற்றுவிக்கவில்லை. சிலர் வேலை செய்யாமலேயே ஏனையோரது உழைப்பை உண்டு வாழ்ந்திருந்தால் மற்ற ஏனையோரால் உயிர் வாழவே முடியாமல் போயிருக்கும்”              (அரசியல் பொருளாதாரம் பக். 20)

என்று விளக்குகின்றது. ஆக, அடிப்படையில் பொதுவுடைமையாய் நிலைபெற்ற சமூகமாயும் உபரிப் பொருட்களைத் தோற்றுவிக்காத காலமாகவும் இக்காலம் இருந்தது என்பது அந்நூல் கருத்தாகும்.

                மேலும், புராதன மனிதன் இயற்கையை எதிர்த்து ஓயாது பெரும் போராட்டம் நடத்தினான். கற்களும் கம்புகளும் அவனுடைய ஆரம்ப கால கருவிகள். அவன் உடல் உறுப்புகளை மேலும் சற்று நீண்டு சென்று இயங்க வைத்த செயற்கை இணைப்புகளாக இக்கருவிகளை சொல்ல முடியும். முன்பை விடவும் அதிக உணவு பெறுவதற்கு அவனுக்கு இந்த எளிய கருவிகள் உதவின. எளிய முறையிலான வேட்டை அப்பொழுது தான் சாத்தியமாயிற்று.

                காலப் போக்கில் இவர்கள் கைத்தடிகள், ஈட்டிகள், கத்திகள், வேல்கள் செய்ய கற்றுக் கொண்டார்கள். கற்களையும் கம்புகளையும் விட இக்கருவிகள் கூடுதலான பயனை அளித்தன. இவற்றைக் கொண்டு ஆதிமனிதர்கள்; பெரிய விலங்குகளையும் வேட்டையாடினர்; மீன்களையும் குத்திப் பிடித்தனர். ஆக, மனிதனின் தொடக்க வாழ்வு இயற்கையிலான அமைப்பு முறையாய் இருந்தது.

உழைப்பு பிரிவினை

மனிதனின் தேடல் சமூகமாய் ஒன்றிணைவதற்குரிய சூழலை தோற்றுவித்தது. ஆதுவே உழைப்புப் பிரிவினையை உருவாக்கியது.

                உழைப்புப் பிரிவினையை இருவகையாக பகுத்துக் கூறுவர்.

1.            இயற்கை வழியிலான உழைப்புப் பிரிவினை

2.            சமூக உழைப்புப் பிரிவினை.

இவற்றுள் “இயற்கை வழியிலான உழைப்புப் பிரிவினையின் (னுiஎளைழைn ழக டுயடிழரச) ஆரம்பக் கூறுகள் தோன்றலாயின. அதாவது ஆண், பெண் பாலருக்கும் வெவ்வேறு வயதினருக்கும் ஏற்ப அமைந்த உழைப்புப் பிரிவினை தோன்றலாயிற்று. பெண்கள் குழந்தைகளையும் இல்லத்தையும் கவனித்துக் கொண்டனர். உண்டி தயாரித்தனர். குழுவினர் இடம் பெயர்ந்து சென்ற போது வழியில் ஆடவர்கள் வேட்டைக்கு செல்வதற்கு வசதியாய் இருக்கும் பொருட்டு பெண்டிர் அக்குழுவின் சொற்ப உடைமைகளைச் சுமந்து சென்றனர்”. (அரசியல் பொருளாதாரம் பக். 30-31) என்று விளக்குகின்றது.

                பூர்வீக குடியமைப்பில் தொடக்கத்தில் பெண்கள் ஆதிக்க நிலையில் இருந்திருக்கின்றனர். பூர்வீகக் குடியே தாய்வழி மரபுடையதாக விளங்கியிருக்கின்றது. வீட்டிலிருந்த பெண்களே பெரும்பாலும் சாகுபடி நடத்தினர். உற்பத்தி சக்திகள் தொடர்ந்து வளர்ச்சியடைய தாய்வழி மரபு மறைந்து தந்தைவழி மரபு தோன்றியிருக்கின்றது. நாடோடி முறையிலான கால்நடை வளர்ப்பின் உதயமே இந்த மாறுதலுக்கு பெருமளவு காரணமாய் இருந்துள்ளது.

                செழிப்பான புல்வெளி பிரதேசங்களில் வசித்தக் குடிகள் பயிர் சாகுபடியையும் வேட்டையாடுதலையும் கைவிட்டு, கால்நடை வளர்ப்பில் ஈடுபடலாயினர். கால்நடை வளர்ப்பானது பயிர் சாகுபடியிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டதே முதலாவது உழைப்புப் பிரிவினை என்றும், விவசாயத்திலிருந்து கைத்தொழில்கள் பிரிக்கப்பட்டது தான் இரண்டாவது பெரிய உழைப்புப் பிரிவினையாகும் என்றும் அரசியல் பொருளாதாரம் பண்டைக் கால சூழலை தெளிவுற விளக்கி உரைக்கின்றது. இவை யாவற்றிற்கும் அடிப்படையாக அமைந்தது இயற்கையின் புறச்சூழலே ஆகும். அவற்றுள் நிலம், பருவகாலம் முக்கியத்துவத்தைப் பெற்றது. இதனை அறிந்து தொல்காப்பியர் மனித வாழ்வில் முதற்பொருளாக

                “முதல் எனப்படுவது நிலம் பொழுது இரண்டின்

                இயல்பென மொழிப இயல்புணர்ந்தோரே” (தொல். பொருள். நூ. 3)

புவியை ஆராய்கையில் அடிப்படையாக ஐவகை நிலப்பகுதி உடையதாகக் காணப்படுகின்றது. அவை காடு, மலை, சமவெளி, கடல், பாலைவனப் பகுதிகளாகும். ஒவ்வொரு நிலப்பகுதியும் தனித்தனித் தன்மைகளுடன் திகழ்கின்றது. குறிப்பாக ஓர் நிலத்துள் தோன்றிய உயிரினங்கள் மற்றும் தாவரங்கள் பிற நிலத்துள் பலவும் இல்லை. அப்படி ஒரு சில நிலத்துள் தோன்றிய உயிரினமோ மற்றும் தாவரமோ நன்கு அறிய முடிகிறது. இக்கருத்துக்கள் நவீன சமூக அறிவியலாளர் எடுத்துரைத்தனர். இக்கருத்திற்கு ஏற்றார் போல ஐவகை நிலப்பகுதியையும் ஒருங்கே பெற்ற நிலப்பகுதியாய் தமிழகம் இருந்திருக்கின்றது. இதனை

                                “மாயோன் மேய காடுறை உலகமும்

                                சேயோன் மேய மைவரை உலகமும்

                                வேந்தன் மேய தீம்புனல் உலகமும்

                                வருணன் மேய பெருமணல் உலகமும்

                                முல்லை குறிஞ்சி மருதம் நெய்தல் என

                                சொல்லிய முறையாற் சொல்லவும் படுமே”

என்று தொல்காப்பியம் பாடல் (தொல். பொருள். நூ. 5) குறிப்பிடுகின்றது. இப்பாடலின் வழி, காடுறை - காடும் காட்டைச் சார்ந்த பகுதியும்; மைவரை - மலையும் மலையைச் சார்ந்த பகுதியும்; தீம்புனல் உலகமும் - வயலும் வயல் சார்ந்த பகுதிகளும்; பெருமணல் - கடலும், அதனை ஒட்டியுள்ள பகுதிகளும் என நான்கு நிலத்தினைப் பற்றி குறிப்பிடுகின்றது. சிலப்பதிகாரத்தில் குறிப்பிடப்படும்,

                                “முல்லையும் குறிஞ்சியும் முறைமையில் திரிந்து

                                நல்லியழ்பு இழந்து நடுங்கு துயரறுத்து

                                பாலை என்பதோர் படிவங் கொள்ளும்” (சிலப்பதிகாரம் பா. 64 - 66)

என்ற பாடல் வழியாக முல்லை நிலமான காட்டுப்பகுதி, குறிஞ்சி நிலமான மலைப் பகுதி திரிந்து போய் (ஒவ்வொரு நிலமும் அதன் தன்மையிலிருந்து மாறி ‘பாலை’ என்கின்ற வெண்மணற் பரப்பாகிறது) ‘பாலை’ என்ற நிலமாக மாறியது என்ற கருத்தும் சேர்த்து தொல்காப்பியர் குறிப்பிடும், ‘நடுவுநிலைத் திணையே நண்பகல் வேனிலொடு’ என்ற கருத்தின் அடிப்படையிலும் ‘பாலை’ நிலம் தோன்றியதை அறிய முடிகிறது. ஆக 5 வகை நிலங்கள் தமிழ் மொழி வழங்கும் தேசத்துக்குள் அடங்கியிருந்துள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தகுந்ததாகும்.

                ஆக, உயிரினத் தோற்றுவாய்க்குரிய நீர்ப்பகுதிகள் நீர்ப் பகுதியை ஒட்டியுள்ள நிலப்பகுதியில் உயிரினங்கள் வாழ்வதற்கு ஏற்ப இயற்கை புற செயல்கள், காடு, மலை, சமவெளி, கடல் என அனைத்து நிலப்பரப்புகளையும் ஒருங்கே பெற்ற நிலப்பகுதியாய் பண்டையத் தமிழகம் விளங்கியிருக்கின்றது. உலகெங்கிலும் உள்ள நிலப்பகுதிகளுள் உயிர்கள் வாழ்வதற்குரிய சுற்றுப் புறச் சூழலும் மிகமிக குறைவே. அவ்வடிப்படைத் தகுதியையும் தமிழகம் பெற்றிருந்தது.

                ஆக, அடிப்படையில் வேட்டையாடுதலும், மீன்பிடித்தலும், பின்னர் கால்நடை வளர்ப்பும், சாகுபடி முறையும் தோன்றின என்பது பெறப்படுகின்றது. ஆக, மனித சமூகத்தில் அடிப்படைத் தொழில்களாக இவை மாறியது. அவை மேலும் மேலும் பல கருவிகள் தோற்றமும், உற்பத்தியின் பெருக்கமும் சமூகத்தை நன்கு வளர்ச்சி பெற செய்ததே வரலாற்றின் நிகழ்வாகும் என்பதை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. மேற்கூறியதன் அடிப்படையில் “வடவேங்கடம் தென்குமரி ஆயிடை தமிழ்கூறு நல்லுலகம்” என்று குறிப்பிடப்படும் வடக்கே வடவேங்கட மலையும் தெற்கே குமரியும் உள்ளிட்ட பகுதியில் மக்கள் வாழ்வு நிலைபெற்றிருந்தது என்பதற்கு பல சான்றுகள் கிடைத்துள்ளது.

                இவற்றுள், டார்வினின் ‘உயிரின பரிணாமத் தோற்றம்’ பற்றிய கருத்தியல் அடிப்படையில் “தம்மை தகவமைத்துக் கொண்டு வாழத் தகுதியற்ற உயிரினங்கள் மடிந்து போகும்” எனும் தக்கவை பிழைத்தல்’ எனும் கோட்பாடு வழி ஆராய்கையில் பல்லாயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே பல்லாயிரம் உயிர்கள் தோன்றி அவற்றுள் பல இன்றும் நிலைபெற்று வாழ்வதற்குரிய இயற்கையின் புறச் சூழலை தமிழகம் பெற்றிருக்கிறது என்பதையும் நாம் மறுக்கவோ, மறைக்கவோ இயலாது.

                ஆக, உயிரினத்தின் தொடக்க நிலை எங்கிருந்து தோன்றியது? எங்கிருந்து நிலை பெற்று வாழ்வதற்குரிய சூழல் அமைந்திருந்தது? என்பது நம் முன் எழும் வினாவாகும். இதனை அடிப்படையில் ஆராய்கையில் தொல்காப்பியம் எனப்படும் (கி.மு. விற்கு முன் தோன்றிய நூல். சுமார் 5 முதல் 3 என காலம் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது) நூலின் வழியாகவே பெரும்பகுதி செய்திகளை அறிய முடிகிறது.

தொல்காப்பியம் குறிப்பிடும் நிலமக்கள்

                தொல்காப்பிய நூலில் 4 வகையான நில மக்களையும், 4 வகையாக உயர்குடியினரையும், 4 வகையான கீழ்குடியினரையும் (விளக்கிக் கூறுகிறது) எடுத்துரைத்துள்ளது. அவற்றுள் 4 வகை நிலமக்கள் என்போர் நில அடிப்படையில் தமது வாழ்க்கை முறையை அமைத்துக் கொண்டு வாழ்வோராவார். 4 வகை நிலமான,

                                குறிஞ்சி -              மலை, மலை சார்ந்த இடம்

                                முல்லை               -              காடு, காடு சாரந்த இடம்

                                மருதம்                  -              வயல், வயல் சார்ந்த இடம்

                                நெய்தல்               -              கடல், கடல் சார்ந்த இடம்

இவற்றுள், பாலை நிலத்து மக்கள் தனித்த வளர்ச்சிப் பெற்ற நிலத்துள் வாழாது வழிபறியில் ஈடுபட்டதை பற்றி பல குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. அவற்றொடு ஐவகை நில மக்களாகக் கொள்வர். இதனை,

                                “ஆயர் வேட்டுவர் ஆடூஉ திணைப்பெயர்

                                ஆவயின் வரூஉம் கிழவரும் உளரே” (தொல். பொருள். நூ. 23)   

என்று தொல்காப்பிய பாடல் எடுத்துரைக்கின்றது.

                ஒவ்வொரு நிலத்தைப் பற்றியும் கூறப்பட்ட செய்திகளைப் பற்றிய குறிப்புகளை பின்வருமாறு காண்போம்.

                குறிப்பாக நில மக்களை அவர்கள் செய்த தொழிலின் அடிப்படையிலேயே பெயர்களை வைத்துக் கொண்டனர். அவை காரணப்பெயர்களாகும். “எல்லா சொல்லும் பொருள் குறித்தனவே” (தொல். பொருள். நூ. 157) என்ற விதிக்கேற்பவும், இயற்கை பொருளை இற்றெனக் கிளத்தல் (இயற்கைப் பொருளை அப்படியே கூறுதல்) (நூ.) செயற்கைப் பொருளை ஆக்கமொடு கூறுதல் (செயற்கை பொருட்களை ஆக்கமொடு கூறுதல் (நூ. ) என்ற விதிப்படியும்,

                ஒவ்வொரு நிலத்துத் தெய்வம், மக்கள், உயிரினங்கள், நிலத்துத் தன்மை என இவற்றிற்கு ஏற்பவும், செய்யும் தொழிலுக்கு ஏற்பவுமே பெயர் வைப்பு முறை அமைந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும். ஒவ்வொரு நிலத்தைப் பற்றி வரிசையாகக் காண்போம்.

முல்லை

                ஆயர்; ஆ - பசு; பசுவிற்கு உரியவர்

இவர்கள் கால்நடையை முதன்மைத் தொழிலாக கொண்டவர்கள். இவர்களை ‘கோவலர்’ என்றும் அழைப்பர்.

                கோ - பசு

                கோவலன் - பசுவிற்கு உரியவன் என்றும் கூறுவர்.

                மேலும், ஆயர் - இடையர்; இடை நிலத்து வாழக் கூடியவர்; அதாவது சமவெளியும் இல்லாது காடும் இல்லாது நிலத்தில் வாழ்தலால் இப்பெயர் வழங்கப்பட்டிருக்கலாம் என்பர்.

                ஆயர்பாடி - இடையர் ஊர் : இடைச்சேரி

                கோவதை - 'ஆ’க்கொலை

                கீதாரி - இடையன்

                குறும்பொறை நாடன் - முல்லை நிலத்துத் தலைவன்        

                இவற்றுள் அடிப்படையில் முல்லை நிலத்து மக்களை ஆயர், ஆய்ச்சியர் என்றும், இடையர், இடைச்சியர் என்றும், கோவலன், கோவலர், கீதாரி என்றும் அழைத்ததைக் காண முடிகிறது. இவர்களுக்கு தலைவனாக குறும்பொறைநாடன் என்றும் வழங்கப்படுகிறது. ஆக, ஓர் குழுவின் தலைவன் அக்குழுவிற்குக் கட்டுபட்ட மக்கள்; அவர்கள் ஆடு, மாடுகளை பழக்கி அதன் மூலம் வருவாய் ஈட்டி வாழும் வாழ்க்கையை உடையவராய் இருந்ததை அறிகின்றோம்.

குறிஞ்சி

                கொடிச்சி - இடைச்சி: குறிஞ்சி நிலத்துப் பெண்

                குறத்தி - கொடிச்சியர்

                கொற்றவனன் - அரசன் : கொற்றை - இழிவானவன், கேவலமானவன்

                கொற்றவி - அரசு

                சிலம்பன், வெற்பன் - எனவும் வழங்கப்பெறுகிறது

                வேட்டுவர், வேடன், குறவன், குறத்தியர் என்று இந்நிலத்து மக்களை கூறுவர். மேலும்,

                குன்றவர், குன்றபாணர் - குன்றுகளில் வாழும் குறிஞ்சி நில மக்கள்

                குன்றுவர் - வேட்டுவர், குன்றுக்குரியோர், குன்றில் வாழ்வோர்

                கானவன் - கானகத்தில் வாழக் கூடியவன்

                வேடன் - வேட்டையாளி

                குறவன் - ஒரு சாதி : குறிஞ்சி நில மகன் : பாலை நில மகன், வலைத் தைத்தல், கூடை முடைதல், குறி சொல்லுதல் போன்ற தொழிலை உடையவன்.

                வேட்டம் - வேட்டையில் கிடைக்கும் பொருள்

                குறிஞ்சி நிலத்து ஊர் : சிற்றூர் : குறும்பொறை நாடு : சிறுமலை

பொறை - மலை : பொருப்பு - பக்க மலை : பொருப்பன் - குறிஞ்சி நிலத்

தலைவன், பொருப்பரையன் - பொருப்பு வில்லான் : மலையரசன் (மலைக்குத் தலைவன்)

வெற்பு - மலை : மலையைச் சார்ந்தவன் அல்லது மலைக்கு உரியவன் என்பது பொருள் : அம்மலையை சார்ந்தவனை ‘வெற்பன்’ என்றனர்.

குறிஞ்சி நிலத் தலைவன் - கானகநாடன்

குறிஞ்சி நில தெய்வம் - முருகன்

குறிஞ்சி நிலத்தினை சொல்லாய்வின் அடிப்படையில் நோக்க காடும் காட்டை சார்ந்த பகுதிகளில் வாழ்ந்து ‘வேட்டையாடுதல்’ தொழிலை மேற்கொண்டவராவர். அவர்கள் மலைகளிலும், குன்றுகளிலும், காடுகளிலும் தமது வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டு வாழ்ந்ததையும் அறிய முடியும்.

மருதம்

                சமவெளிப் பரப்புகளின் வாழ்ந்த மக்கள் ஆவர். மருத நில மக்கள் - உழவர், உழத்தியர், வீரன் எனப்படுபவர். உழற்றுதல் - உழலச் செய்தல்; அணைய செய்தல்’ சுழற்றுதல் இதில் நிலத்தை உழலச் செய்வதால் ‘உழவன்’ எனப்பட்டான்.

                உழுதுண்போர் - வேளாளர்; வெள்ளத்தை ஆள்பவர் (வெள்ளம் - நீர்)

                மகிணன் - மகிழ்நன், மருத நிலத் தலைவன்

                ஊரன் - மருத நிலத் தலைவன்

                மருத நில கடவுள் - (வேந்தன்) இந்திரன்

                இதன் வழி வயலும், வயலைச் சார்ந்த பகுதிகளில் முதன்மைத் தொழிலாக விவசாயம் இருந்ததையும், நீரினை தமது கட்டுக்குள் கொண்டு விவசாயத்தை மேற்கொண்டதால் ‘வேளாளன’; என்றும், உழுதலின் மூலம் நிலத்தை சமப்படுத்தி இத்தொழிலை செய்ததால் உழுவன் - ‘உழவன்’ என அழைக்கப்பட்டதையும் அறிகிறோம்.

நெய்தல் :            

பரதவர், பரச்சியர்

                பரத - வலையை விரித்தல் : தொழிலைச் செய்வோர்

                நுளையர், நுளைச்சியர் - நெய்தல் நிலப் பெயர்கள். நுள் - கிள்ளு - மீனைக் கிள்ளுதலுமுண்டு.

                நுளையர் - வலைச்சாதி (ஈனம், குருகு)

                வலையர், வலைஞர் - வலையைத் தொழிலாகக் கொண்டு வாழ்பவராதலால் இப்பெயர் பெற்றனர்.

                சேர்ப்பார் (பன்) - உப்பு விளைவித்து சேர்ப்பவன்;

                நு - தோணி என்ற பொருளும் உண்டு; தோணியர் - தோணியை உடையவர்களை இப்படி அழைத்திருக்கலாம்.

பாலை

                எயினர் - பாலை நில மக்கள்

                வேடர், மறவர்

                எயின் - பலி; எயின்கடன் - பலிக்கடன்

                எயின் சேரி - வேடன் ஊர்; எய்ப்பாடி - வேடர் ஊர்.

                எய்த - நன்றாக, நிரம்ப் எய்தல் - அம்பெய்தல், விடுதல்.

                எய், எய்ய, எய்த, எய்தும் - அடிப்படையில் அம்பெய்திய வேடன்; வேட்டையாடுகின்ற தொழிலை உடையோன்;

வேட்டம் - வேட்டைகளில் கிடைக்கும் பொருள்

வேடுபறி - வழிபறி

இதனை ஆய்கையில் பெரும்பாலும் மலையும், மலையை சார்ந்த பகுதிகளில் வாழ்ந்த வேட்டையாடுதலை தொழிலாகக் கொண்டோர். அவ்வழியே பிறர் பொருட்களை கொண்டு செல்லும் போது வழிப்பறி செய்தமையை அறிகின்றோம். மேலும், குறிஞ்சி நிலப் பகுதியில் வாழ்ந்த மக்கள் உணவுப் பற்றாக்குறையின் விளைவாக ஒருசிலர் இச்செயலை செய்திருக்க முடியும் என கருதலாம்.

அதுமட்டுமின்றி முல்லை, குறிஞ்சி நிலப்பகுதிகள் திரிந்த தற்செயலாக வேனிற் காலத்தில் தோன்றும் நிலப்பகுதியே ‘பாலை’ நிலப்பகுதி என்பர். ஆக, வெப்பம் மிகுந்த காலத்தில் உணவுப் பற்றாக்குறை மிகுதியாக ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும் ஆக அவ்வடிப்படையில் இச்செயல் ‘தொழிலாகவே’ மாறியிருக்கலாம்.

சமூக வரலாற்றை தமிழ்ச் சமூகம் சுமந்து வந்துள்ளது என்பது மிகையாகாது. இன்றைய ஆய்வின்படி உலக ஆய்வாளர்களின் வழிகாட்டுதலின்படி ‘நாகரீகக் காலக் கட்டம்’ என்று வருணிக்கப்படும் கிரேக்க எகிப்திய, ரோம நாகரீகங்களுக்கு ஒப்ப ‘சிந்து சமவெளி’ மக்களின் வாழ்வு அமைந்திருந்ததாக ஆய்வுகள் நிரூபிக்கப்பட்டன. மேலும், குஜராத், தமிழகத்தின் அகழ்வாராய்ச்சிகள் (ஆதிச்சநல்லூர், பூம்புகார், கிழவெளி போன்ற பகுதிகள்) கல்வெட்டுக்கள் மற்றும் இன்ன பிற ஆராய்ச்சிகளின் வழியாக பல தகவல்கள் பெறப்பட்டுள்ளன. எனின், பழந்தமிழகத்தின் வரலாற்றை பெரும்பகுதி தாங்கிக் கொண்டு வருவது இலக்கண, இலக்கியங்களே ஆகும். கால வெள்ளத்தால் பல அழிந்தும், சிதைந்தும், மறைத்தும் விட்ட பல நூல்களை பற்றி ஆங்காங்கே கூறப்படினும் நிதர்சனமாய் தொல்காப்பியமும், சங்க இலக்கியமும் பெரும்பாலான தரவுகளை வெளிப்படுத்தியுள்ளன என்பதை உணர வேண்டும்.

இவை யாவும் அடிப்படையில் அரசியல் பொருளாதாரம் உணர்த்தும் உழைப்பு பிரிவினை தன்மையை கொண்டிருக்கின்றன. ஆக, மனித வாழ்வில் தொடக்க நிலையின் வாழ்க்கை முறை பழந்தமிழகத்தில் நிலவி இருக்கின்றது. இனக்குழு வாழ்வு நில மக்கள் வாழ்வு முறையாய் அமைந்திருக்கிறது.

துணை நூற்பட்டியல்

1.            அரசியல் பொருளாதாரம், லெவ் லியோன்டியெவ், முன்னேற்ற பதிப்பகம், மாஸ்கோ - 1975.

2.            தொல்காப்பியம், இளம்பூரணர் உரை, தமிழ்ப் பல்கலைக் கழக மறுதோன்றி அச்சகம், தஞ்சாவூர் - 2008.

3.            கழகத் தமிழ் அகராதி, சை.சி.நூ. கழகம், சென்னை - 1964.

4.            சிலப்பதிகாரம், அடியார்க்கு நல்லார், தமிழ்ப் பல்கலைக் கழகம் தஞ்சாவூர் - 1985.

- முனைவர் பா.பிரபு, உதவிப் பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை, ஸ்ரீ மாலோலன் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி, மதுராந்தகம் - 603 306