ம்யூனிஸ்ட் கட்சிகள் வித்தியாசமான பல அரசியல் களங்களை வெற்றிகரமாகச் சந்தித்திருக்கின்றன. ஆனால், தமிழகத்தைப்போல விசித்திரமான களத்தினை அவை சந்திப்பதுமில்லை; அத்தகைய களத்தினை உருவாக்குவதுமில்லை. உருகி, உருகி விசித்திரமான அரசியல் களத்தை உருவாக்குவதில் தமிழகத் தோழர்களுக்கு இணையாக வேறு யாரும் இருக்க முடியாது.

பாரதிய ஜனதாவும் வேண்டாம்; காங்கிரசும் வேண்டாம் என்பது கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் நிலைப்பாடு. நியாயமான முடிவுதான். மதவெறி சக்தியான பா.ஜ.கவும், அரசியல் சூழலுக்கேற்ப வளைந்து அமீபா தோற்றமெடுக்கும் காங்கிரசும் பன்னாட்டு முதலாளிகளின் பண்ணை அடிமைகளாய் ஆட்சி செய்ததையும் - செய்வதையும் தோழர்களால் எப்படி பொறுத்துக்கொள்ள முடியும்? அதனால் இரண்டு கட்சிகளிடமிருந்தும் சமமான இடைவெளியில் விலகி நிற்கிறோம் என்று அறிவித்தார்கள். அந்த இரண்டு கட்சிகளுடன் கைகோர்த்திருக்கும் எந்தக் கட்சியாக இருந்தாலும் அதனுடனும் இதே இடைவெளிதான் என்பது தோழர்களின் நிலைப்பாடு.

jayalalitha_ab_bharathan_prakash

விலக்கப்படவேண்டியவர்கள் யார் என்பதில் அவர்களின் அளவுகோல் இது என்றால், சேர்த்துக்கொள்ளப்படுபவர்களுக்கு தகுதிகள் என்ன?

மூச்... அது பற்றியெல்லாம் பேசக்கூடாது. பேசினால், உழைக்கும் மக்களின் எதிரி. ஏகாதிபத்தியவாதி. அமெரிக்காவின் கைக்கூலி.

தமிழகத்தில் அ.தி.மு.க கூட்டணியில் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் இருக்கிறார்களா இல்லையா என்பது கடவுள் இருக்கிறாரா என்பதற்கு இணையான விவாதப்பொருள். தோழர்களைப் பொறுத்தவரை, தேர்தல் வரும்போது மட்டுமே கூட்டணி. அதுவும்கூட தொகுதி உடன்பாடுதான். மற்ற நேரங்களில் உடன்பாடா, முரண்பாடா என்று அவர்களுக்கே தெரியாது. தேர்தல் நேரத்திலாவது உடன்பாடு என்பது முழுமையானதா என்றால் அதற்கும் பதில் தேடுவது கடினம். முழு உடன்பாடு என்பதுபோல இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி அ.தி.மு.கவின் தோளோடு தோள் நிற்கும். மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, அரைகுறை உடன்பாட்டோடு தனி மேடையில் அ.தி.மு.க.வை ஆதரிக்கும். ஏன் அத்தனை தயக்கத்துடனும் சிரமத்துடனும் ஆதரிக்க வேண்டும்?

ஜெயலலிதா என்ன காரல் மார்க்ஸின் பேத்தியா? கொடநாடு எஸ்டேட்டுக்கு அங்கே உழைக்கிற தொழிலாளர்களே பங்குதாரர்கள் எனப் பொதுவுடைமையாக்கிவிட்டாரா? குறைந்தபட்சம், சி.பி.எம் கட்சியினரால் கமிஷன் விசாரணைக்குட்படுத்தப்பட்ட சிறுதாவூர் நிலத்தையாவது அதற்குரியவர்களான தலித் மக்களுக்கு திருப்பிக் கொடுத்துவிட்டாரா? காங்கிரசுடன் கூட்டணி அமைத்துள்ள தி.மு.க அரசு மீது தோழர்கள் என்னென்ன குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்துகிறார்களோ, அத்தனை குற்றச்சாட்டுகளுக்கும் அக்காதான் ஜெயலலிதா. அரசு ஊழியர்கள், மக்கள் நலப்பணியாளர்கள், சாலைப்பணியாளர்கள், நெசவாளர்கள், விவசாயிகள் என எந்த உழைக்கும் வர்க்கத்திற்காக கம்யூனிஸ்ட்டுகள் இயக்கம் நடத்துகிறார்களோ அவர்கள் அத்தனைபேரும் ஜெயலலிதா ஆட்சியில் எப்படி நடத்தப்பட்டார்கள் என்பதை மனசாட்சியுள்ள தோழர்களால் ஒருபோதும் மறக்க முடியாது. ஆனாலும், தனிமேடை போட்டாவது ஆதரித்தே தீருவோம் என்பதுதான் அவர்களின் முற்போக்கு பாதை.

காங்கிரசுடன் தி.மு.க கைகோர்த்திருக்கும் நிலையில், பா.ஜ.கவிலிருந்து விலகியிருக்கும் அ.தி.மு.க.தானே எங்களுக்கான வாய்ப்பு என்பார்கள் தோழர்கள். ஜெயலலிதா தன் மனதளவில் என்றாவது பா.ஜ.கவிடமிருந்து விலகியிருந்திருக்கிறாரா? ஜனாதிபதி தேர்தலில் மூன்றாவது அணியை உருவாக்கி, அப்துல்கலாமை இரண்டாம் முறையாக ஜனாதிபதியாக்குவது எனத் தீர்மானித்து அவர் மறுத்துவிட்ட நிலையில், மூன்றாவது அணியில் உள்ள மற்ற கட்சியினருக்கே தெரியாமல் தேர்தல் நாளில் பா.ஜ.க வேட்பாளர் பைரோன்சிங் ஷெகாவத்துக்கு வாக்களித்தவர்கள்தானே அ.தி.மு.கவினர்!

கரசேவையில் தொடங்கி சேதுசமுத்திரத் திட்டம் வரை ஜெயலலிதாவின் நிலைப்பாடும் பா.ஜ.கவின் நிலைப்பாடும் ஒன்றுதான். அதேநேரத்தில் காங்கிரசுடனான கூட்டணிக் கதவை சோனியா எப்போது திறப்பார் என்று கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக காத்துக்கிடப்பவரும் ஜெயலலிதாதான். ஆனாலும், காங்கிரஸ் - தி.மு.க. கூட்டணியைத் தோற்கடித்து தமிழகத்தில் மார்க்சியம் பூப்பதற்கு ஜெயலலிதாவுடனான கூட்டணி வேண்டும் என்று சித்தாந்த விளக்கம் கொடுப்பார்கள் தோழர்கள்.

அந்த விளக்கத்தை கேட்டு கிறுகிறுத்துப் போவதைவிட அவர்கள் அ.தி.மு.க பக்கமே இருந்துவிட்டுப் போகட்டும் என விட்டுத்தொலைக்கலாம். இல்லையென்றால், புதிய ஆபத்தை விதைப்பதற்கு அவர்கள் ஆயத்தமாகிவிடுவார்கள். அது என்னவென்றால், விஜயகாந்த்தின் தே.மு.தி.க.வுடன் கூட்டணி என்பதுதான். அதுவும், அ.தி.மு.க. - கம்யூனிஸ்ட்டுகள் - தே.மு.தி.க. உள்ளிட்ட கட்சிகள் அடங்கிய அகண்ட கூட்டணி. இப்படியொரு கூட்டணி அமைந்தால் தி.மு.க. - காங்கிரஸ் கூட்டணியை வீழ்த்திவிடலாம் என்பது தோழர்களின் கணக்கு. தேர்தல் நேரத்தில் இந்தக் கணக்கு கைகொடுக்கவும் கூடும். ஆனால், இப்படியொரு கூட்டணி என்பது தி.மு.க. - காங்கிரசுக்கு மட்டுமா எதிரானது? தமிழகத்தின் அரசியல் வளர்ச்சிக்கே எதிரானது என்பதை தத்துவார்த்தம் பேசும் தோழர்கள் அறியமாட்டார்களா என்ன? ஆனாலும், நம் தோழர்கள் இத்தகைய ஒரு கூட்டணிக்கான முயற்சிகளில் முழு முனைப்பாக ஈடுபட்டிருக்கிறார்கள்.

vijaykanth_230ஜெயலலிதாவுடன் விஜயகாந்த்தை கூட்டணிக்கு கொண்டு வருவது, இல்லையென்றாலும் விஜயகாந்த்துடன் கைகோர்த்து தேர்தலை சந்திப்பது என்ற ரீதியில் இரு கம்யூனிஸ்ட் கட்சிகளும் வகுத்திருக்கும் தேர்தல் வியூகமானது முற்போக்கின் உச்சம். நாடாளுமன்றத் தேர்தலின்போதே சி.பி.எம். கட்சியினர் நள்ளிரவில் விஜயகாந்தை தேடிச் சென்று கூட்டணிக்கு கை நீட்டினார்கள். “நான்தான் கூட்டணிக்குத் தலைவர். அதற்கு ஒப்புக்கொண்டால் அடுத்த விஷயத்தைப் பேசலாம்” என்று கறாராக விஜயகாந்த் பேச, மின்அதிர்வு ஏற்பட்டதுபோல வெடுக்கெனக் கையை உதறிக்கொண்டு வெளியே வந்தார்கள் தோழர்கள். அதன்பிறகும், இந்த முயற்சி முடிந்துவிடவில்லை.

அ.தி.மு.க. மற்றும் தோழமைக் கட்சிகளுடன் தே.மு.தி.கவையும் இணைத்து மக்கள் இயக்கம் கட்டப் போகிறோம் என்றார் சி.பி.எம் மாநிலச் செயலாளர் ஜி.ராமகிருஷ்ணன். சி.பி.ஐ.யின் தா.பாண்டியன் மட்டும் சும்மா இருப்பாரா? பெட்ரோலியப் பொருட்களின் விலை உயர்வை எதிர்த்து நாடுதழுவிய அளவில் நடைபெறும் போராட்டத்தில் தே.மு.தி.க.வும் பங்குபெற அழைக்கிறோம். பகிரங்கமாகவே அழைப்பு விடுத்தார். விஜயகாந்த்தோ, தான் நடித்து இயக்கும் விருதகிரி படத்திற்கான படப்பிடிப்பில் காட்டிய கவனத்தில் கடுகளவுகூட விலை உயர்வை எதிர்த்து எதிர்க்கட்சிகள் நடத்தும் போராட்டத்தின் திசை நோக்கி காட்டவில்லை. மன்மோகன்சிங் அரசின் அநியாய விலையேற்றத்தை காங்கிரஸ் - தி.மு.க.வினர்கூட வெளிப்படையாக எதிர்க்க முடியாமல் பொருமிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ‘இன்றைய எதிர்க்கட்சி, நாளைய ஆளுங்கட்சி’ என்று ஊடகங்களால் ஊதப்படும் விஜயகாந்த்தோ மக்கள் பிரச்சினையைவிட ஷூட்டிங்கே முக்கியம் என இருந்துவிட்டார். போராட்டத்திற்கு ஆதரவா, எதிர்ப்பா என்பதைக்கூட கடைசிவரை சொல்லாத தமிழகத்தின் ஒரே அரசியல் தலைவர் விஜயகாந்த்தான். இதுதான் கம்யூனிஸ்ட்டுகளைக் கவர்ந்திருக்கிறதோ!

விஜயகாந்த்தின் போராட்ட முறைகள் விசித்திரமானவை. என் கட்சிக்காரர்களை தெருவில் இறக்கி போராடவிடமாட்டேன் என்று கட்சி ஆரம்பித்தபோது சொன்னவர் அவர். ஆனால், தன்னுடைய கல்யாண மண்டபம், பொதுமக்களுக்கும் போக்குவரத்திற்கும் வசதியாக - சாலை மேம்பாட்டிற்காக இடிக்கப்படுகிறது என்றதும் அதனைப் பாதுகாக்கச் சொல்லி தொண்டர்களை களத்தில் இறக்கிப் போராடச்செய்து இடிபட்ட மண்டபத்திற்கான நட்ட ஈட்டுத் தொகையை வாங்கிக்கொண்டார். அதன்பிறகு மக்கள் பிரச்சினைக்காக அவரது மனைவி தலைமையில் ஒரு போராட்டம் நடந்தது. ஞாயிற்றுக்கிழமையில் சென்னை மாவட்ட ஆட்சியர் அலுவலகம் முன்பாக நடந்த போராட்டம் அது. “ஆளில்லாத கடையில யாருக்குடா டீ ஆத்துறே.. உன் கடமையுணர்ச்சிக்கு அளவேயில்லையா?” என்ற விவேக் காமெடிபோல, அதிகாரிகளோ-ஊழியர்களோ-பொதுமக்களோ இல்லாமல் பூட்டிக்கிடந்த ஆட்சியர் அலுவலகம் முன்தான் அம்மணியும் அவரோடு அழைத்து வரப்பட்டவர்களும் சவுண்டு விட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். இதுதான் தே.மு.தி.க நடத்திய போராட்டங்களின் வீரவரலாறு.

சவுக்கடிக்கும் சாணிப்பால் சித்ரவதைக்கும் எதிராக விவசாயத் தொழிலாளர்களைத் திரட்டி அணி அமைத்து போராடி அவர்களின் உரிமைகளை மீட்டெடுத்தது கம்யூனிஸ்ட் இயக்கம். பஞ்சாலைத் தொழிலாளர்கள் - நெசவாளர்கள் - அரசு ஊழியர்கள் ஆகியோரின் உரிமைகளுக்காகவும் பஸ்கட்டண உயர்வு - கல்விக்கட்டணக் கொள்ளை போன்றவற்றை எதிர்த்து இன்றும் வீரியமிக்க போராட்டங்களை நடத்தும் தோழர்கள், ஞாயிற்றுக்கிழமையில் பொழுதுபோகவில்லையே என ஒரு போராட்டத்தை நடத்திய கட்சியின் தலைமையில் சோசலிசப் புரட்சியை உருவாக்கிட முடியும் என நம்புவதுதான் விசித்திரமாக இருக்கிறது.

கடவுளை நம்பியோர்கூட ஒரு சில கட்டங்களில் நம்பிக்கை இழப்பதுண்டு. கம்யூனிஸ்ட்டுகள் தங்கள் நம்பிக்கைகளிலிருந்து விலகுவதில்லை. புரட்சித்தலைவர் என்ற அடைமொழியைக் கொண்டதாலேயே எம்.ஜி.ஆர்.தான் தமிழகத்தில் பொதுவுடைமைப் புரட்சி செய்யப்போகிறார் என்று அவருக்கு பக்கபலமாக நின்றவர்கள் கம்யூனிஸ்ட்டுகள்.

கேப்டலிசம் + கம்யூனிசம் + சோஷலிசம் = அண்ணாயிசம் என்று இதுவரை பொழிப்புரை - பதவுரை- தெளிவுரை எதுவுமே எழுத முடியாத சித்தாந்தத்தை தந்த எம்.ஜி.ஆருக்கும் அவரது கட்சிக்கும் நற்சான்று பத்திரத்தில் கையெழுத்துப் போட்டுத் தருவதுபோல செயல்பட்டு 1977லிலும் 1980லும் அ.தி.மு.க ஆட்சி அமைய துணை நின்றவர்கள் தோழர்கள். அந்த அண்ணாயிசக் குழப்பம் இன்று அம்மாயிச ஆபத்தாக மாறிவிட்ட நிலையிலும் அ.தி.மு.க மீது நம்பிக்கை வைத்து ஒரே மேடையிலோ, தனி மேடையிலோ ஆதரித்தே தீருவோம் என்று ஒற்றைக்காலில் நிற்கும் தோழர்கள், தங்களின் புதிய முற்போக்குப் பாதையாக கேப்டலிசத்தை எதிர்ப்பதற்கு கேப்டனிசமே சரியானது என்ற முடிவுக்கும் வரலாம். அவர்களின் நம்பிக்கை அப்படிப்பட்டது.

 சில வேளைகளில், மூடநம்பிக்கையை விடவும் ஆபத்தானதாக அமைந்துவிடுகிறது முற்போக்காளர்களின் நம்பிக்கை.

- கோவி.லெனின் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

அன்றாடம் இரவு நேரங்களில் தொலைக்காட்சிகளில் ஏதாவது ஒரு சேனலில் நடந்தது என்ன, பறந்தது என்ன என்பது போல பல நிகழ்ச்சிகள் ஒளிபரப்பாகி வருகின்றன. ஆடையில்லாமல் ஆன்மீகம் வளர்க்கும் அம்மணச் சாமியார், சாக்கடை சாமியார், தண்ணி போட்டு குறி சொல்லும் பெண் சாமியார், மலை உச்சியில் மல்லாக்க நின்று கொண்டு குறி சொல்லும் குரங்கு சாமியார் என பல சாமியார்களைப் பெரும் சிரத்தைகளுக்கு (!) மத்தியில் கஷ்டப்பட்டு மலைகளில் ஏறி பேட்டி எடுத்து ஊடகங்கள் ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன.

இதில் ஒரு ஊடகம் காசிக்கே சென்று, நரமாமிசம் சாப்பிடும் சாமியார்களின் ரகளையான பேட்டிகளை ரொம்ப சுவாரசியத்தோடு எடுத்து வந்து பல வாரங்கள் ஒளிபரப்பியது. நிஜமாக இந்த நிகழ்ச்சிகனால் யாருக்காவது பயன் இருக்கிறதா எனக்கேட்டால் சத்தியமாக இல்லை என்று தான் கூறவேண்டும். “நம்பினால் நம்பு, நம்பாட்டி போ“ எனச்சொல்லிக் கொண்டே இது போன்ற காட்சிகள் கண்களுக்கு அன்றாடம் படைக்கப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதன் பின்னணியில் இருப்பது மூடநம்பிக்கை ஒழிப்பு என எடுத்துக் கொண்டால், அதை போன்ற முட்டாள்தனம் வேறெதுவும் இருக்க முடியாது. “ பிரைம் டைம்” எனச் சொல்லக் கூடிய இரவு 9 மணிக்கு பல தொலைக்காட்சிகள் ஒளிபரப்பும் நாடகங்கள் வீடுகளில் உள்ளவர்களின் மூளைகளில் மூடநம்பிக்கைச் செடிகளை நன்றாக வளர்த்து வருகிறது.

dalits_300இது போதாதென்று இடைப்பட்ட நேரத்தில் நடிகை ரஞ்சிதாவோடு நித்யானந்தா சிக்கியதால் அதை வைத்து கொஞ்ச நாள் ஒப்பேற்றினார்கள். நான்கு சுவருக்குள் நடக்கும் உறவை வெட்ட வெளிச்சமாக்கிய வீடியோ பதிவை மீண்டும், மீண்டும் ஒளிபரப்பி ஜென்ம சாபல்யம் அடைந்தவர்களும், அதைப் படமாக்கி பக்கம், பக்கமாக வெளியிட்டு காசு பார்த்தவர்களும், காட்சிகளைப் பார்க்க இங்கு கிளிக் செய்து டவுன்லோடு செய்து கொள்ளுங்கள் என்றவர்களும் கூவிக் கூவி ஊடக மானத்தைக் கூறுகட்டி விற்றார்கள். அவர்களுக்குத்தான் அரசு விருதுகளும், அரசு மரியாதைகளும் ஆலவட்டம் போடும்.

இதே காலகட்டத்தில் நாமக்கல் மாவட்டம் பள்ளிப்பாளையத்தில் வட்டிப்பணம் கட்டச் சென்ற பெண்ணை, பாலியல் பலாத்காரம் செய்து அதை செல்போனில் வீடியோவாக எடுத்து, அதை தனி இணையத்தைத் துவங்கி வெளியிட்டனர் சில சமூகவிரோதிகள். இதுகுறித்து காவல்நிலையத்தில் புகார் கொடுத்த மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் கிளைச்செயலாளர் வேலுச்சாமியை அக்கும்பல் கொன்று போட்டது. இதுகுறித்த செய்திகளை எந்த ஊடகங்களும் பெரிதாகக் கண்டு கொள்ளவில்லை.

இந்தியாவில் அதிகம் சம்பளம் வாங்கும் முதலாளி யார் என பட்டியல் வெளியிடப்பட்டது. அதில் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த இருவர் அதிக சம்பளம் வாங்குவதாகவும் அவர்களுக்கு ஆண்டுக்கு 37 கோடி ரூபாய் சம்பளமாக வழங்கப்படுவதாகவும் செய்திகள் வெளியாகியுள்ளது. இவர்கள் இருவரும் கணவன், மனைவிகள். அவர்கள் இருவருக்கும் தலா 37 கோடி ரூபாய் ஆண்டுக்கு சம்பளமாய் வழங்கப்படுகிறது. ஊடகத்துறையில் ஆட்சி செய்யும் இவர்கள் நினைத்தால், தொலைக்காட்சியில் விரும்பிய சேனல் பார்க்க முடியும். அவர்களது சேனலில் சமீபத்தில் பள்ளிப்பாளையத்தில் நடைபெறும் கந்துவட்டிக் கொடுமை குறித்த செய்தித் தொகுப்பு ஒளிபரப்பானது. இதில் பேட்டியளித்தவர்கள் பலர், கந்துவட்டிக் கொடுமையை எதிர்த்த வேலுச்சாமி படுகொலை செய்யப்பட்டார் எனக்கூறிய போது அங்கு “கத்தரி” போடப்பட்டது இயல்பாகத் தெரிந்தது. ஜனநாயகத்தூண்களில் ஒன்றாக கருதப்படும் பத்திரிகைத்துறையில் களை எடுக்க வேண்டிய களைகள் நிறைய உள்ளன. ஆனால், எங்கள் பத்திரிகைகள் தான் இத்தனை லட்சம் விற்கின்றன என்ற கூப்பாடோடு, ஏபிசி கம்பெனி நடத்திய ஆய்வு, டிஇஎப் நடத்திய ஆய்வு என பல புரூடாக்களுடன் தங்களிடம் உள்ள ஊடக வலிமையின் மூலம் திட்டமிட்ட பொய்களைப் பரப்பி வருகின்றனர்.

cpm_340காட்சி ஊடகங்களில் மூழ்கித் திளைப்பவர்களைக் கவருவதற்காக வெள்ளிப்பரிசுகளை அள்ளி வீசுகின்றனர். பல வாரங்களாக கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்குச் சரியான விடையளித்தால் பரிசு என்ற திருவிழாக் கூட்டக் கொட்டக்கடைக்காரன் போல ஆசை வார்த்தைகளை அள்ளி வீசுகின்றனர். சமூகத்தின் மீது கொள்ள வேண்டிய அக்கறையைப் பற்றிக்கவலைப்படாமல் தங்களின் லாபவெறிக்காக எத்தகைய பொய்களை வேண்டுமானாலும் இட்டுக்கட்டி நிரப்பி வருகின்றனர்.

இப்படிப்பட்ட சூழலில் தான், தமிழகத்தின் அவமானச் சின்னமாக இருந்த, இருக்கிற உத்தப்புரத்தில் மீண்டும் பிரச்சனை கடந்த 17-ந் தேதி வெடித்தது. ஆனால், அதுகுறித்த செய்திகளை இந்த ஊடகங்கள் அமுக்கி வாசித்தன. தலித் மக்கள் பேருந்துக்காக காத்திருக்கும்போது அமரும் இடத்தில் சாக்கடையை ஒரு தலித்தைக் கொண்டே அள்ளிக் கொட்டி தங்களுடைய சாதித்திமிரை மீண்டும் பறைசாற்றிக் கொண்டனர் உத்தப்புரத்து மெத்தனமக்கள். தலித் மக்கள் தங்கள் பகுதியின் வழியாக நடக்கக்கூடாது என கட்டப்பட்ட தீண்டாமைச் சுவரின் ஒரு பகுதி, மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி நடத்திய தொடர் போராட்டத்தின் காரணமாக திறக்கப்பட்டது. ஆனால், அப்பாதையில் இன்னமும் தலித் மக்கள் முழுமையாகப் பயன்படுத்த முடியவில்லை. இந்த நிலையில் தான் புதுக்கோட்டையில் நடைபெற்ற தமிழ்நாடு தீண்டாமை ஒழிப்பு முன்னணியின் மாநில மாநாட்டில், உத்தப்புரத்து பொதுப்பாதையில் தலித்துகள் வாகனங்களில் செல்லவும், அவர்களுக்கு நிழற்குடை அமைக்கவும் நேரடியாக களம் காணுவோம் என அறிவித்தது. இந்த நிலையில் தான் திட்டமிட்டு உத்தப்புரத்தில் தலித் மக்களுக்கு எதிராக பிரச்சனை மீண்டும் கிளப்பி விடப்படுகிறது.

uthapuram_rationஏற்கனவே, இப்பிரச்சனை குறித்து கடந்த 2008ஆம் ஆண்டு மே-6 ந்தேதி, தமிழக முதல்வரிடம் கோரிக்கை எழுப்பிய போது சட்டமன்றத்தில் அவர் உரைத்த சொற்கள் இன்னமும் நினைவில் உள்ளது. “பெரியார், அண்ணா பட்ட பாடுகளின் விளைவாக பெண்கள் முன்னேறியிருக்கிறார்கள். ஆண்களும் முன்னேறுவார்கள். இந்த அரசை பொறுத்தவரை அமைதி வேண்டும். அதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுப்போம். அங்கு வாழும் உயர் ஜாதி வர்க்கத்தினருக்கு கூடுதல் பாதுகாப்பு தேவை என்றால், மத்திய அரசிடம் பேசி ராணுவத்தைக் கூட வரவழைத்துத் தருகிறோம். ராணுவம் வரவழைக்கப்படும் என்கிற சுடு சொல்லைவிட இன்னும் ஜாதி இருப்பதாக ஒப்புக் கொள்வது தான் பெரிய அவமானமாகும். ஜாதி வேற்றுமை கூடாது. இதனால் சிந்தப்படும் ரத்தம் நம் ரத்தம். பாதிக்கப்படுபவர்கள் நம்முடைய மக்கள் என்பதை உணர்ந்து தமிழகம் அமைதிப் பூங்காவாக திகழ அனைவரும் ஒத்துழைப்பு தர வேண்டும். இதுவரை சமத்துவம் இல்லாமல் இருந்த நிலைமாறி உத்தபுரத்தில் இன்று சமத்துவம் ஏற்பட்டிருப்பதால் இனி உத்தப்புரத்தை உத்தமபுரம் என்று அழைக்கலாம்” என்றார் கருணாநிதி.

உத்தமபுரம் என்று அழைக்கலாம் என அவர் உரைத்த சொற்கள் காற்றில் கரைந்த கற்பூரமாகி விட்டது. ஏற்கனவே, தலித் மக்களைக் குறிவைத்து தாக்கும் காவல்துறை இப்போது நடைபெற்ற பிரச்சனையொட்டி மேலும் பல தலித் மக்கள் மீது பொய்வழக்குகளைப் போட்டுச் சிறையில் தள்ளியுள்ளது.

இதுகுறித்து கடந்த ஜூன்-18ந் தேதி மாவட்ட ஆட்சியர் சி.காமராஜுடம், மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைவர்கள் ஒரு மனு அளித்தனர். அம்மனுவில் கூறப்பட்டிருந்த விஷயம் இது தான். “17.6.2010 அன்று மதியம் 2 மணிக்கு உத்தப்புரம் கிராமத்தில் பிரச்சனைக்குரிய சாக்கடையை தோண்டிய போது ஏற்பட்ட தகராறும், அது சம்பந்தமாகக் காவல்துறை எடுத்த ஒருதலைப்பட்சமான நடவடிக்கைகளை தங்களின் மேலான கவனத்திற்கு கொண்டு வர விரும்புகிறோம்.

          uthapuram_police_330பேரையூர் தாலுகா உத்தப்புரம் கிராமத்தில் ஏற்கனவே தீண்டாமை ஒழிப்பு முன்னணி நடத்திய களஆய்வில் ஒரு தீண்டாமைச்சுவர் இருப்பதையும், தலித் மக்களை அரசமரத்தில் வழிபட மேல்சாதியினர் அனுமதிப்பதில்லை என்பதையும், ஊரின் ஒட்டுமொத்தச் சாக்கடையும் தலித் மக்கள் பகுதிக்கு திருப்பிவிடப்பட்டு சுகாதாரக் கேடுகளை உருவாக்கி வருவதையும் கண்டுபிடித்து அரசின் கவனத்திற்கு கொண்டு வந்தது. தீண்டாமையின் கொடூர வடிவமான தீண்டாமைச்சுவரின் ஒருபகுதி இடிக்கப்பட்டு பொதுப்பாதை திறக்கப்பட்டது.

          அந்தப் பாதையில் வாகனங்கள் செல்ல தற்போதும் அனுமதிப்பதில்லை. அதே போன்று சாக்கடைப் பிரச்சனையும் இன்னும் தீர்க்கப்படாத நிலையில் 17.6.2010 அன்று வடக்குத்தெரு மேல்சாதி சமூகத்தைச் சேர்ந்த 10க்கும் மேற்பட்டவர்களும், தெற்குத் தெருவைச் சேர்ந்த தொந்தி (எ) மாரிமுத்துவும் சாக்கடைக் கழிவுகளைத் தோண்டி தலித் மக்கள் பேருந்துக்காக உட்காருமிடத்தில் போட்டுக்கொண்டிருந்தனர். தெற்குத் தெருவைச் சேர்ந்த சங்கரலிங்கம் சென்று, இந்த சாக்கடை சம்பந்தமாக மே மாதம் 12ம் தேதி மாவட்ட ஆட்சித்தலைவரிடம் மனு கொடுத்து இன்னும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படாத நிலையில் இந்தச் சாக்கடையை தோண்டக் கூடாது என ஆட்சேபணை செய்திருக்கிறார். மேலும் புறக்காவல்நிலையத்தில் இருந்த எழுமலை காவல்துறை சார்பு ஆய்வாளரிடம் இதுசம்பந்தமாக தகவல் சொல்லி, தடுத்து நிறுத்துங்கள் என்று சொல்லியும் காவல்துறை கண்டுகொள்ளவில்லை. இந்தச் சம்பவத்தையொட்டி தகராறு ஏற்பட்டு காவல்துறை தடியடி நடத்தியுள்ளது. சங்கரலிங்கம் உட்பட தலித் மக்கள் 3 பேர் காயமடைந்துள்ளனர்.

          இது சம்பந்தமாக தகவலறிந்த மாவட்ட காவல்துறை கண்காணிப்பாளர் மனோகரன் அவர்கள் உத்தப்புரம் தெற்குத் தெருவிற்குச் சென்று விசாரணை செய்து, ஏற்கனவே தோண்டிப் போட்ட சாக்கடை மண்ணை அப்புறப்படுத்துவதாகவும், இதுசம்பந்தமாக வேறு எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்க மாட்டோம் என்று கொடுத்த வாக்குறுதியின்பேரில் சுமுகமாகச் சென்று தங்கள் வீடுகளில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த போது இரவு 1 மணிக்கு மேல் கதவைத் தட்டி, தலித் மக்கள் 12 பேரைக் கைது செய்து, அவர்கள் மீது கொலைமுயற்சி(307) உட்பட ஜாமீனில் வெளிவர முடியாத பல்வேறு பிரிவுகளில் வழக்குப்பதிவு செய்துள்ளனர். மேலும் காவல்துறை தலித் மக்களின் தெற்குத் தெருவிற்குள் நுழைந்து சம்பந்தமில்லாத ஜனங்களையும், பெண்களையும் விரட்டிக் கைது செய்து வருகிறது. அதே நேரத்தில் வடக்குத்தெருவைச் சேர்ந்த மேல்சாதியினர் 4 பேரை மட்டுமே காவல்துறை கைது செய்துள்ளது. இந்த சம்பவத்தில் காவல்துறை நடுநிலையோடு நடந்து கொள்ளாமல் ஒருதலைப்பட்சமாக நடந்துள்ளது.

          மேலும் உத்தப்புரம் மக்களின் நீண்ட நாள் கோரிக்கைகளான பொதுப்பாதையில் வாகனம் உட்பட செல்வதற்கு உத்தரவாதமும், மார்க்சிஸ்ட் கட்சி ராஜ்ய சபை உறுப்பினர் பேருந்து நிழற்குடைக்காக அவருடைய நிதியிலிருந்து ரூ.3.75 லட்சம் ஒதுக்கிய பிறகும், நிழற்குடை அமைப்பதில் தமிழக அரசும் மாவட்ட நிர்வாகமும் நடவடிக்கை எடுக்காமல் காலந்தாழ்த்தி வருவதால் இதுபோன்ற விரும்பத்தகாத பதட்டமான சூழ்நிலை அடிக்கடி ஏற்படுகிறது. இனிமேலாவது மாவட்ட நிர்வாகம் மேற்கண்ட கோரிக்கைகளை துரிதமாக நிறைவேற்றுவதோடு, தற்போது தலித் மக்கள் மீது காவல்துறை எடுத்துள்ள ஒருதலைப்பட்சமான நடவடிக்கைகளை தடுத்து நிறுத்தி, அவர்கள் மீது போடப்பட்டுள்ள கடுமையான வழக்குகளை வாபஸ் பெறுவதற்கும், தாங்கள் நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்” என அம்மனுவில் கூறப்பட்டுள்ளது.

இந்த நிலையில் காவல்துறையின் தடியடி சம்பவத்தால் பாதிக்கப்பட்ட தலித் மக்களை மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் சட்டமன்றக்குழுத் தலைவர் கே.பாலபாரதி, சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் என்.நன்மாறன், எஸ்.கே.மகேந்திரன், தமிழ்நாடு விவசாயிகள் சங்கத்தின் மாநில பொதுச்செயலாளர் பெ.சண்முகம், மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் மாவட்டச் செயலாளர் சி.ராமகிருஷ்ணன் ,தீண்டாமை ஒழிப்பு முன்னணியின் மாநிலத் தலைவர் பி.சம்பத், பொதுச்செயலாளர் கே.சாமுவேல்ராஜ், மதுரை மாவட்ட நிர்வாகிகள் எம்.தங்கராசு, எஸ்.கே.பொன்னுத்தாய், ஆர்.ராஜகோபால், உள்ளிட்டத் தலைவர்கள் ஜூன்-21ந் தேதி சந்தித்து ஆறுதல் கூறினர்.

அப்போது காவல்துறையின் தாக்குதலைக் கண்டித்தும், நிழற்குடை அமைக்கவேண்டும். அரசு திறந்துவிட்ட பாதையில் வாகனங்கள் செல்ல அனுமதிக்க வேண்டும் என்பன உள்ளிட்ட கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி உத்தப்புரம் தலித்மக்கள் கைக்குழந்தைகளுடன் உண்ணாவிரதப்போராட்டத்தைத் துவக்கியிருந்தனர். உத்தப்புரத்தில் அதாவது முதல்வர் பாணியில் சொல்வதென்றால் உத்தமபுரத்தில் நடந்தது என்ன என எந்த ஊடகங்களும் பெரிதாக கண்டு கொள்ளவில்லை.

அப்போது பேசிய தலித் மக்கள், “அரசு திறந்துவிட்ட பாதையில் ஆட்டோவோ, விவசாய பொருட்களை ஏற்றிச்செல்லக்கூடிய டிராக்டரோ செல்ல அனுமதிப்பதில்லை. அத்துடன் தாங்கள் வாகனங்களில் செல்லும் போது காவல்துறையினர் தடுப்பதாக குற்றம் சாட்டினர். மதுரை மாவட்ட ஆட்சியரும், காவல்துறை கண்காணிப்பாளர் மனோகரும் கைது நடவடிக்கை இருக்காது என உறுதியளித்த பின்னரும் கைது நடவடிக்கையை காவல்துறை தொடர்கிறது. அப்பாவிகள் காவல்துறையின் மிரட்டலுக்கு உள்ளாகின்றனர் எனக்கூறினர். அரசு திறந்துவிட்ட பாதையில் வாகனங்கள் செல்வதற்குத் தடையில்லை. மக்கள் சுதந்திரமாகச் செல்கின்றனர் என்ற முதல்வரின் அறிவிப்பு உத்தமபுரத்தில் செல்லுபடியாகவில்லை என்பதை தலைவர்கள் கண்கூடாகப் பார்த்தனர்.

இதுகுறித்து கேள்வி எழுப்பியதற்கு, மதுரை மாவட்ட நிர்வாகத்தின் சார்பில் பேசிய பேரையூர் தாசில்தார் மங்களராமசுப்ரமணியன், காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் கனகராஜூம் “அரசு திறந்து விட்டப் பாதையில் வாகனங்கள் செல்வதற்கு எந்தத் தடையுமில்லை” என கூறினர். ஆனால் மக்களோ, அதிகாரிகள் தவறான தகவல்களைத் தெரிவிப்பதாகக் கூறினர். தங்கள் பகுதியில் ரேசன் கடை மூடப்பட்டுள்ளதாகவும், மண்ணெண்ணெய் வாங்க முடியவில்லை என்றும் குற்றம்சாட்டினர்.

இதைத்தொடர்ந்து தலைவர்கள், அரசு திறந்துவிட்ட பாதையில் டிராக்டர் உள்ளிட்ட வாகனங்களை ஓட்டிச்செல்வதற்கு முடிவு செய்தனர். இதற்கு மாவட்ட நிர்வாகமும், காவல்துறையும் முற்றாக மறுத்துவிட்டது. அரசு திறந்து விட்ட பாதையில் வாகனங்கள் செல்வதாக நீங்கள் (அதிகாரிகள்) தானே கூறினீர்கள். இப்போது ஏன் அனுமதி மறுக்கிறீர்கள் என்பதற்கு அதிகாரிகள் சரியான பதிலை அளிக்க முடியாமல் திணறினார்கள்.

இதையடுத்து தலித்மக்களுடன் அரசு திறந்துவிட்ட பாதையில் வாகனங்களை ஓட்டிச்செல்வது என தலைவர்கள் முடிவு செய்து வாகனங்களுடன் புறப்பட்டனர். அவர்களை காவல்துறையினர் தடுத்து நிறுத்தினர். தலித்மக்களை சந்திக்க வந்த சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் செம்மொழி மாநாட்டில் பங்கேற்பதற்காகச் சென்றுள்ள மதுரை மாவட்ட ஆட்சியர் சி.காமராஜை தொடர்பு கொண்டு பேசினர். ஆட்சியரோ, செம்மொழி மாநாடு முடிந்து 28ம் தேதி வந்துவிடுவேன். வந்தவுடன் உத்தப்புரத்திற்கு நேரடியாகச்சென்று பிரச்சனைகளை ஆய்வு செய்து தீர்வு காண்கிறேன் என தொலைபேசி வாயிலாக உறுதியளித்தார்.

uthapuram_dalits_320அரசு திறந்துவிட்ட பாதையில் வாகனங்களை ஓட்டிச்செல்ல அனுமதிக்க வேண்டும் என தொடர்ந்து வலியுறுத்தியதை அடுத்து மாவட்ட ஆட்சியர் மாலை 2.30 மணிக்கு அனுமதியளித்தார். பின்னர் ஓர் ஆட்டோவை வரவழைத்து, காவல்துறை ஜீப் முன்னால் செல்ல, ஆட்டோவில் ஜந்தாறு பெண்கள் பின்னால் சென்றனர். இவர்களது ஆட்டோவைத் தொடர்ந்து பாதுகாப்புக்கு காவல்துறையினர் சென்றனர். இந்தியா-பாகிஸ்தான் எல்லையான வாகாவை நினைவுபடுத்துவது போல இக்காட்சி நம் கண்ணுக்கு முன் வந்தது. இக்காட்சிகளை ஒரு செய்தி தன்மைக்குரிய வகையிலாவது ஒளிபரப்ப வேண்டும் என்ற பத்திரிகை தர்மத்தை பல காட்சி ஊடகங்களும், அச்சு ஊடகங்களும் வசதியாக மறந்துவிட்டன. உண்மையைச் சொல்வதென்றால் மறைத்து விட்டன.

தலித் மக்கள் விவசாயம் செய்யும் பொருட்களை வாகனங்களில் ஏற்றிக் கொண்டு செல்லும் வழியை அரசு திறந்து விட்டும் காவல்துறை அதற்கு அனுமதி மறுப்பது , தலித் மக்களின் வாழ்வாதாரத்தை முற்றிலும் ஸ்தம்பிக்கச் செய்யும் வேலைதான். சொந்தமாக நிலம் வைத்து யாரிடமும் கையேந்தாமல், சுயமரியாதையோடு வாழும் தலித் மக்களை எப்படி தங்கள் பகுதியில் வாகனத்தில் அனுமதிப்பது என்ற கேடுகெட்டப்புத்திக்கு ஒத்து ஊதுகிறது கலைஞரின் பொறுப்பில் உள்ள காவல்துறை.

தமிழகத்தில் எங்கும் இல்லாத கொடுமையாக மதுரை மாவட்டம் உத்தப்புரத்தில் தான் தலித் மக்களுக்குத் தனியாகச் சத்துணவுக்கூடம், ரேசன்கடை, பள்ளிக்கூடம் என சாதி பார்த்து பிரித்து கட்டப்பட்டுள்ளது. தமிழக அரசு சார்பிலேயே செய்யப்பட்டுள்ள இந்த தீண்டாமை இழிவை இன்னமும் கண்டு கொள்ளாமல் “பிறப்பொக்கும் எல்லா உயிருக்கும்“ என்ற வள்ளுவனின் வரி எடுத்து செம்மொழிப்பாடல் வடித்துள்ள கலைஞரிடம் கேட்போம், “உத்தப்புரம் உத்தமபுரமாக உண்மையில் மாறிவிட்டதா?“

- ப.கவிதா குமார் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

உலகமயத்தின் பின்னணியில் தீவிரமாக வளர்த்தெடுக்கப்பட்டு வரும் விடயங்களில் ஒன்று மதத் தீவிரவாதமாகும். ஒருபுறத்தில் மதப் பாஸிசங்கள் வளர்க்கப்படுகின்றன. மறுபுறத்தில், மதத்தின் இத்தகைய தீவிரத் தன்மைகளை உதாரணம் காட்டி மனித குலம் இதுவரை காலமும் சேகரித்து வந்த பண்பாட்டுக் கூறுகளையெல்லாம் நிராகரிக்கின்ற வற‌ட்டுத்தனமான கோட்பாடுகள் தோன்றிக் கொண்டிருக்கின்றன. இவ்விரு போக்குகளும் அபத்தமானவையாகும். 

      தற்காலத்தில் மதத் தீவிரவாதம் என்பது மிகத் திட்டமிடப்பட்டவகையில் வளர்த்தெடுக்கப்பட்டு அரசியலில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டு வருகின்றது. எடுத்துக்காட்டாக, இந்தியாவில் இந்துத்துவம், இந்துசமயத்தின் பன்முகத் தன்மையை மறுத்து ஒற்றைத் தன்மை உடையதாக இன்று மறுவாசிப்பு செய்யப்படுகின்றது. அண்மையில் இந்துத்துவவாதிகள் கேவலமானதோர் அரசியலின் பின்னணியில் மோசமான வன்முறைகளை தோற்றுவித்துள்ளனர். இன்று புதிய புதிய கோயில்கள் எழுகின்றன. பெரிய திரையும் சின்னத் திரையும் போட்டி போட்டுக் கொண்டு மத நம்பிக்கைகளை மக்கள் மத்தியில் பரப்பி வருகின்றன. தமது அரசியல் ஆதாயத்திற்காக மு.கருணாநிதி, ஜெயலலிதா முதலானோர் இந்துத்துவத்தை தமதாக்கிக் கொண்ட க‌ட்சிக‌ளுட‌ன் கைகோர்க்கின்ற‌ன‌ர். 

இந்துத்துவ பாஸிசத்தின் பின்னணியில் 

      babri_masjid_340கலாசாரம், பண்பாடு, ஒழுக்கம் என்ற பிரகடனத்தின் மூலமாக தமது கம்பீரத்திற்கும் வயிற்றுப் பிழைப்பிற்கும் வழிதேடிக் கொண்ட சில மதவாத இயக்கங்கள் பாலியல் தேவைக்காகவும், வியாபாரத்திற்காகவும் இளைஞர்களை தவறான வழியில் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். இளம் பெண்களுக்கு சினிமா ஆசை காட்டி பாலியல் இச்சைக்கு பயன்படுத்திக் கொண்டதுடன் விபச்சாரமும் செய்ய வைத்து மாட்டிக் கொண்ட பிருதிவிராஜ் சவான், சிவசேனாவின் திரைத்துறை அணியின் தளபதி. உட்கட்சிப் பூசலில் கேவலமாக நாறிப்போன நீலப்படப் புகழ் சஞ்சய் ஜோஷி பா.ஜ.க வின் பொதுச் செயலாளர்.

காசுக்காக அடுத்தவன் மனைவியைத் தன் மனைவி எனக் கூறி, வெளிநாட்டுக்கு அழைத்துச் செல்ல முயன்று மாட்டிக் கொண்ட பாபுபாய் கத்தாரா, பா.ஜ.க. வின் எம்.பி. கிலோ கணக்கில் போதைப் பொருளோடு பிடிபட்ட ராகுல் மகாஜன், மாண்டுபோன பா.ஜ.க. தலைவர் பிரமோத் மகாஜனின் வாரிசு. வருடத்திற்கு இரண்டு தரம் செக்ஸ் சர்வே போடும் இந்தியா டூடே ஆர்.எஸ்.எஸ்.சின் குடும்பப் பத்திரிகை; காமக்களியாட்டம் நடாத்தும் கொலைகார ஜெயேந்திரன் தான் இவர்களின் லோககுரு. இந்தப் பட்டியல் நீண்டுகொண்டே செல்கிறது. 

      இந்த நல்லொழுக்க சீலர்கள்தான் பெண்களுக்கு ஒழுக்கம் பற்றி வகுப்பெடுக்கிறார்கள். சாராய விடுதிக்குப் போய் இந்துப் பெண்களின் மானம் காக்க முயன்றவர்கள், அனுராதா ரமணன் முதல் ஸ்ரீரங்கம் உஷா வரை காமகோடி சங்கராச்சாரியின் மன்மதபாணத்துக்கு இரையானபோது, அவற்றைக் கிருஷ்ணலீலை எனக் கருதிக் கன்னத்தில் போட்டுக் கொண்டார்களா என்ன? (htt:/www.vinavu.com/2009/03/18/ramsena) 

      இத்தகைய தீவிரவாத மத இயக்கங்கள் அனைத்துமே பெண்களை இழிவுபடுத்தும் செயல்களை செய்து வருகின்றன. 

      மிக அண்மையில் காதலர் தினத்தன்று வெளியே சுற்றித்திரியும் காதல் ஜோடிகளுக்கு திருமணம் செய்து வைப்பதாக தாலியை கையிலெடுத்துக்கொண்டு திரிந்த இந்திய இந்து பாசிஸ்ட்டுகளால், எல்லா மனித உணர்வுகளையும் விற்பனைச் சரக்காக்கி வணிகமயமாக்கும் உலகமயமாதல் அமைப்பு முறைதான் காதலர்களின் உணர்வுகளையும் வணிகப் பண்டமாக்கி காதலர் தினத்தைப் பிரகடனப்படுத்தி வருகின்றது என்பதை அறிய முடியாமல் இருப்பது வேடிக்கையாக உள்ளது. வணிக நோக்கில் காதலர் தினத்தைப் பரப்பும் வணிக நிறுவனங்களது நுகர்வுக் கலாசாரத்திற்கு எதிரான போராட்டத்தை முன்னெடுப்பதை விடுத்து இந்த நுகர்வுக் கலாசாரத்திற்குப் பலியான காதலர்களை தாக்குவதனால் என்ன பிரயோசனம்? 

      இந்துத்துவ பாஸிச இயக்கங்களில் ஒன்றான ராம்சேனாவின் நடவடிக்கையை எதிர்க்க கிளம்பிய மேட்டுக்குடி கும்பலொன்று இன்னொரு ஆபாசக் கூத்தை அரங்கேற்றியது. காதலர் தினத்தன்று பெண்கள் அணியும் உள்ளாடையை முத்தலிக்கு அனுப்பும் போராட்டத்திற்கு அவர்கள் அழைப்பு விடுத்தனர். உழைக்கும் பெண்கள் வேலை செய்யும் இடத்திலும், குடும்பத்திலும், சமூகத்திலும் சந்திக்கும் ஒடுக்குமுறைகளுக்கும் சுரண்டலுக்கும் மத்தியில், குடிப்பதற்கும் கூத்தாடுவதற்குமான உரிமையையே பெண் விடுதலையின் உச்சம் என்று இவர்கள் பேசுவது மிகவும் ஆபத்தானது. ராம்சேனாவின் நிலப்பிரபுத்துவ பெண்ணடிமைத்தனத்தை எதிர்ப்பதாகக் கிளம்பியுள்ள இவர்கள் அதற்குப் பதில் ஏகாதிபத்தியத்தின் மேட்டுக்குடிப் பெண்ணடிமைத்தனத்தைப் புகட்டுகிறார்கள். (மே.கு. இணையத்தளம்) 

      இவ்வகையில் மதத் தீவிரவாதிகள் மதுவிடுதிகளிலும் பொது இடங்களிலும் காதலர் தினத்தன்று காதலர்களுக்கு எதிராக நடாத்திவருகின்ற ஆர்ப்பாட்டங்களும், வன்முறைகளும் அடிப்படையான பிரச்சனைகளை மூடி மறைத்து முரண்பாட்டின் வடிவத்தை வேறு பக்கத்தில் திசை திருப்புகின்ற முயற்சியாகவே அமைந்துள்ளது. 

      இப்பின்னணியில், கிறிஸ்த்தவ, முஸ்லிம் எதிர்ப்புணர்வுகள் தீவிரமாக்கப்பட்டு வருகின்றன. இந்தச் சூழலில் நிலையிழந்து செல்கின்ற இந்துத்துவத்திற்கு நிலைதேடுகின்ற இலக்கியப் படைப்புகளை ஜெயமோகன் போன்ற எழுத்தாளர்கள் படைத்து வருகின்றனர். அவரது விஷ்ணுபுரம் என்ற நாவலும், மாடன் மோட்சம் என்ற சிறுகதையும் இவற்றிற்கு தக்க எடுத்துக்காட்டுகளாகும் (பொதுவாக ஜெயமோகனின் அனைத்துப் படைப்புகளிலுமே இப்பண்பு இழையோடியுள்ளது). 

      இது போன்றே, இலங்கையில் பௌத்த மதம் சிங்களப் பெரும்தேசியவாதத்தின் ஒரு சின்னமாக விளங்குகின்றது. 

      உலகளவில் மதத்தீவிரவாதம் தூண்டப்பட்டதன் விளைவாக இந்துத்துவப் பயங்கரவாதம், இஸ்லாமியப் பயங்கரவாதம் முதலிய இயக்கங்கள் தோன்றி வளரலாயின. அது சார்ந்த வன்முறைகளும் மோதல்களும் நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துள்ளன. இதற்கு அப்பால் கிறிஸ்த்தவ மதத் தீவிரவாதம் இல்லை என்ற வாதங்களை முன் வைக்கின்ற புத்திஜீவிகள் அதனூடாக இன்றைய உலகமயமாதலுக்கும் வக்காலத்து வாங்குகின்றனர். 

கிறிஸ்த்தவ மதம்    

ஒவ்வொரு மதத்தையும் போல கிறிஸ்த்தவத்திலும் மக்கள் நலநாட்டப் பக்கம் உண்டு. விடுதலை இறையியலை அது தந்துள்ளது. அதேபோல உலக மேலாதிக்க அதிகாரமையமாய் அது செயற்படுகின்ற மறுபக்கமும் அதற்கு உண்டு. இன்று இங்கே இந்துத்துவம் உண்டு. இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதம் உண்டு. இலங்கையில் பௌத்த அடிப்படைவாதம் உண்டு. கிறிஸ்தவத்தின் அடிப்படைவாதம் ஏன் வெளிப்படவில்லை? அது உலகமயமாதலின் அரசியல் பொருளாதாரப் பண்பாட்டு ஊடுருவலுடன் மறைமுகமாய் இருந்து கொண்டுள்ளது. ஏனைய மத அடிப்படைவாதங்களுக்குக் குறித்த பிராந்திய அடையாளங்கள் உண்டு; கிறிஸ்த்தவ அடிப்படைவாதம் சர்வதேச வியாபி. அது முறியடிக்கப்படுவது உலகமயமாதல் எதிர்ப்பின் ஒரு அங்கமாக இருக்கும். அவ்வாறு ஏகாதிபத்தியக் கிறிஸ்த்தவத்தை எதிர்க்கும் போராட்ட அணியில் அந்தந்த நாடுகளின் கிறிஸ்த்தவ விடுதலை இறையியலாளர்களும் இருப்பர்.(இரவீந்திரன் ந. (2006), மதமும் மார்க்சியமும், சவுத் விஷன், சென்னை.ப.76) 

      பிரித்தானிய காலனிய ஆதிக்கத்தின்போது மக்களின் சுதேச பண்பாட்டை அழித்து அவர்களை விதேஷ பக்தர்களாக மாற்றுவதற்காக கிறிஸ்த்தவ மதம் எவ்வாறு பயன்படுத்தப்பட்டதோ அவ்வாறு தான் உலகமயமாதல் சூழலும் மூன்றாம் உலகநாடுகளின் சுதேச பண்பாட்டை அழித்து உலகமய பொருளாதார நிகழ்ச்சி நிரலுக்கான கூலிப்பட்டாளம் ஒன்றினையும், அதற்கு விசுவாசமானவர்களையும் உருவாக்க முனைவதில் கிறிஸ்த்தவ மதத்திற்கு முக்கிய இடமுண்டு. தற்காலத்தில் மத எதிர்ப்பாளர்களாகக் காட்ட முனைந்து அதனூடு தமக்கு ஓர் அங்கீகாரத்தை வழங்குமாறு மன்றாடி நிற்கும் கூட்டம், இந்து சமயத்தினை விமர்சனத்திற்குள்ளாக்குகின்ற அதே சமயம் கிறிஸ்த்தவ மதத்தை உலக சகோதரத்துவ மதமாகக் காட்ட முனைவது அவர்களின் வர்க்க நலனை எடுத்துக் காட்டுவதாக அமைந்துள்ளது. 

      அந்தவகையில் மதத் தீவிரவாதிகளும் பிற்போக்குவாதிகளும் தமக்கு சாதகமானவகையில் நமது சூழலில் உள்ள கலாசார பண்பாட்டுக் கூறுகளில் உள்ள பிழையான பக்கங்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றனர். இந்த பிற்போக்கான அம்சங்களை தூக்கிப் பிடித்து மனிதகுலம் இதுவரை சேகரித்து வைத்துள்ள சகல கலாச்சார பண்பாட்டு அம்சங்களையும் நிராகரிக்கின்றனர். எடுத்துக்காட்டாக பேராசிரியர் அ. மார்க்ஸ், பெரியாரின் கூற்றினை தமக்கு ஆதர்சனமாகக் கொண்டு “அடித்தள மக்களின் விடுதலைக்கு மதப்பற்றும் சாதிப்பற்றும் மட்டுமல்ல, தேசப்பற்றும் மொழிப்பற்றும் கூடத் தடைகளாகத்தான் உள்ளன” என்ற சிந்தனைப் போக்கை முன் வைக்கின்றார். இந்தியாவின் பழமையை பார்ப்பனிய கலாசாரமாக மட்டுமே கருதியதால் ஏற்பட்ட விளைவாகும். 

ஏகாதிபத்திய - நிலப்பிரபுத்துவ பண்பாடுகளின் கூட்டு 

இங்கு, அதி நவீனமான ஏகாதிபத்தியப் பண்பாடும், பத்தாம் பசலியான நிலப்பிரபுத்துவ பண்பாடும் ஒன்றிணைந்தே பொது மக்கள் பண்பாட்டை தகர்த்து வருகின்றன. உலகமயமாதல் சூழலில் செல்வாக்குடன் விளங்கும் தொலைக்காட்சி, இணையதளம் மற்றும் பிற பொதுசன தொடர்புச் சாதனங்கள் ஏகாதிபத்திய பண்பாட்டின் விளைபொருளான நுகர்வுப் பண்பாட்டை மக்கள் மத்தியில் பரப்பி வருகின்ற அதேசமயம், நிலப்பரபுத்துவ பண்பாட்டின் விளைபொருள்களாக மதத் தீவிரவாதம், சோதிடம் முதலிய மூடநம்பிக்கைகளையும் பரப்பி வருகின்றன. இன்று மூன்றாம் உலக நாடுகளில் மக்கள் எத்தகைய துன்ப துயரங்களுக்கு ஆளாகிய போதிலும் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் தொலைக்காட்சி இருப்பதைக் காணலாம். இத்தகைய சாதகமான பொதுசன தொடர்புச் சாதனங்கள் ஆளும் வர்க்கத்திடம் இருப்பதனால் அவை தமக்கு சாதகமான வகையில் பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன. இந்து, இஸ்லாமிய அடிப்படைவாதங்கள் இன்றைய உலகமயமாதல் சூழலுக்கு ஏற்றவகையில் மறுவாசிப்பு செய்யப்படுகின்றன. 

இப்படியிருக்கும்போது இவ்விரு எதிர்முனைப்பட்ட போக்குகள் புதிய உலகமயமாதல் சூழலில் சேர்ந்து நிலவுது எப்படி? ஏகாதிபத்தியவாதிகள் மக்களை மயக்கத்தில் வைத்திருக்க உலகெங்கும் உள்ள மிகப் பிற்போக்கான சக்திகளை எப்போதும் ஆதரித்து வந்தவர்களாக இருப்பதால், இது ஒன்றும் பெரிய பிரச்சினை அல்ல. சவுதி அரேபியா, குவைத் போன்ற மத்திய கிழக்கில் உள்ள நாடுகளில் இசுலாமிய அடிப்படைவாத அரசுகளுடனான அமெரிக்காவின் கூட்டணி அல்லது இந்து ஆதிக்கவெறி கொண்ட பா.ஜ.க.வுடனான அதன் இன்றைய நெருக்கமான கூட்டணி (குஜராத் படுகொலைகளைக் கண்டும் காணாமல் விட்டுவிட்டது) எவ்விதம் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் உடந்தையாகச் செயல்படுகின்றனர் என்பதற்கான ஒரு எடுத்துக்காட்டாகும்.

பிரிட்டிஷ் இந்தியாவிலும் கூட பிரிட்டிஷ்காரர்கள் முதன்மையாக மாமன்னர்களுடன் உறவு வைத்துக் கொண்டு சாதியத்திலிருந்து தந்தையாதிக்கம் வரை பிற அனைத்து மதவடிவங்களையும் ஆதரித்து நிலப்பிரபுத்துவக் கலாசாரத்தை உயர்த்திப் பிடித்தனர். சுதந்திரப் போராட்டத்தை நசுக்க ஜின்னாவின் முஸ்லிம் லீக்குடனோ அல்லது ஆர்.எஸ்.எஸ். ஜனசங்கக் கூட்டணியுடனோ சேர்ந்துகொண்டதில் அவர்களுக்குப் பிரச்சினை எதுவும் இருக்கவில்லை. இன்றைய இந்தியாவிலும் அதே கொள்கை தொடர்ந்து கடைப்படிக்கப்பட்டு வருகிறது. (அரவிந், தமிழில்: வசந்தகுமார், நிழல்வண்ணன் ( 2007), உலகமயமாக்கல்: அடிமைத்தளையில் இந்தியா, விடியல் பதிப்பகம், கோயம்புத்தூர். பக் . 290). 

இந்தச் சூழலில் மதம் குறித்த தீட்சண்யமான பார்வையுடன் நாம் செயற்பட வேண்டியுள்ளது.

- லெனின் மதிவானம் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

உலகில் வாழும் ஏழைகளில் மூன்றில் ஒரு பகுதியினர் (1-3) இந்தியாவில் வாழ்கின்றனர். உலக வங்கி 456 மில்லியன் இந்தியர்கள் (மொத்த மக்கட்தொகையில் 42% பேர்) உலக வறுமைக் கோடான ஒரு நாளைக்கு 1.25 டாலர் (வாங்கும் திறன் சமநிலை) வருமானத்திற்குக் கீழே வாழ்கின்றனர் என மதிப்பிடுகிறது. இந்தியாவின் பொருளாதார வளர்ச்சி இன்னும் இரு ஆண்டுகளில் 10 சதவீதத்தை எட்டும் என நமது மத்திய நிதியமைச்சர் பிரணாப் முகர்ஜி தனியார் வங்கியான எஸ் வங்கியின் பத்து கிளைகளை திறந்து வைத்து உரையாற்றுகையில் கூறி பெருமிதமடைந்துள்ளார். மேலும், 1951 முதல் 1979 வரை 3.5 சதவீதமாக இருந்த பொருளாதார வளர்ச்சி 80களில் 5.2 சதவீதமாகவும், 8வது ஐந்தாண்டு திட்டக் காலத்தில் 5.6 சதவீதமாகவும், 11வது ஐந்தாண்டு திட்டக் காலத்தில் 7.5 சதவீதமாகவும் வளர்ந்துள்ளதாகவும், இது நடப்பு நிதியாண்டில் 9 சதவீதத்தை எட்டும் எனவும் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

ஆனால், இதே காலத்தில் தான் உணவு உற்பத்தியில் தன்னிறைவு அடைந்த நாடாகிய இந்தியா 230 மில்லியன் ஊட்டச்சத்துக் குறைவான மக்களைக் கொண்டுள்ளதெனவும், உலக பசி அட்டவணையில் 94வது இடத்தில் உள்ளதெனவும், 5 வயதிற்குக் குறைவான சிறார்களில் 43 சதவீதம் பேர் எடைக்குறைவோடு உள்ளனர் எனவும், இது உலகிலேயே அதிகமானதெனவும் புள்ளிவிவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. இது பொருளாதார வளர்ச்சியுடன் (?) கூடிய வறுமையின் வளர்ச்சியின் பிரதிபலிப்பேயாகும்.

வறுமைக் கோடு

       நாம் அடிக்கடி பயன்படுத்தும் பல வார்த்தைகளின் உண்மையான பொருள் பலருக்குத் தெரிந்திருப்பதில்லை. அதே போன்றுதான் இந்த வறுமைக் கோட்டின் எல்லையுமாகும். 2005-06ஆம் நிதியாண்டில் நகர்ப்புறத்தில் மாத வருமானம் ரூ.560-க்கு குறைவாகவும், கிராமப் பகுதிகளில் ரூ.368க்கு குறைவாகவும் சம்பாதிக்கும் மக்கள் வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழே உள்ளவர்கள் என வரையறுத்தனர். இவ்வறுமைக் கோடு நிர்ணயம் 1978ஆம் ஆண்டு நிலவிய விலைவாசி அடிப்படையில் கிராமங்களில் தினசரி 2400 கலோரி உணவும், நகரங்களில் 2100 கலோரி உணவும் உட்கொள்ள இதுபோதுமானதாக இருக்கும் என்ற அடிப்படையில் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது.

              ஆனால், இன்றைக்கு விற்கக்கூடிய விலைவாசியில் இதே அளவு வருமானத்தில் இந்த அளவு கலோரி உணவு உட்கொள்ள இயலுமா? 2008ஆம் ஆண்டு ஊரக வளர்ச்சித்துறை அமைச்சகம் வறுமைக்கோட்டை வரையறுக்க ஒரு கமிட்டியை நிர்ணயித்தது. அக்கமிட்டி 2009ல் வழங்கிய அறிக்கையில் கிராமப்புறங்களில் ரூ.700க்கு குறைவாகவும், நகர்ப்புறங்களில் ரூ.1000க்கு குறைவாகவும் வருமானம் பெறுபவர்கள் வறுமைக்கோட்டிற்கு கீழே வாழ்வதாகக் குறிப்பிட்டுள்ளது. மேலும், இவ்வறிக்கையில் இக்கணக்கீட்டின்படி 50 சதவீதத்திற்கு மேற்பட்டோர் வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழே வாழ்வதாகவும், அதே நேரத்தில் இக்கணக்கீட்டை தனிநபர் உணவு நுகர்வாகிய 12.25 கிலோ அடிப்படையிலும், கலோரி உணவு அடிப்படையிலும் கணக்கிட்டால் கிராமப்புற வறுமை என்பது 80 சதவீதத்திற்கு இருக்குமெனவும் குறிப்பிடுகிறது.

வறுமை நிலை

              இந்தியாவில் 1951ல் இந்தியாவின் கிராமப்புற மக்கள்தொகையில் 47% வறுமைக் கோட்டிற்குக் கீழேயிருந்தது. 1960-61ல் 45% குறைந்தது, 1986-87ல் 34% குறைந்தது. 1989-90ல் 33%மானது. 1999-2000ல் அதிகாரப்பூர்வ மதிப்பீடுகளின்படி 26.17%மாக இருந்தது.

              1991ல் இந்தியா பொருளாதார சீர்திருத்தம் என்ற பெயரில் தாராளமயமாக்கல் கொள்கையை ஏற்றுக்கொண்ட போது அடுத்த பத்தாண்டுகளில் நமது நாடு பூலோக சொர்க்கமாகப் போகிறதென்றும், ஏழ்மையே இல்லாத நிலை உருவாகி பாலாறும், தேனாறும் ஓடுமென்றும் இன்றைய பாரதப்பிரதமரும், அன்றைய மத்திய நிதியமைச்சருமாகிய டாக்டர்.மன்மோகன்சிங் மற்றும் மான்டேசிங் அலுவாலியா போன்ற பொருளாதார வல்லுநர்கள் கோஷங்களை எழுப்பினர். ஆனால் வறுமை மேலும் வளர்ந்துள்ளது என்பது பல்வேறு குழுக்களின் ஆய்வுகளில் கண்டறியப்பட்டுள்ளது.

மத்திய அரசின் சுரேஷ் டெண்டுல்கர் கமிட்டி 2004-05ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவில் 4.071 கோடிப்பேர் (37.2%) வறுமைக்கோட்டிற்குக் கீழ் வாழ்வதாகக் குறிப்பிடுகிறது. மத்திய திட்டக்குழு மார்ச் 2001 புள்ளிவிவரப்படி 3.017 கோடிப்பேர் (27.5%) வறுமைக்கோட்டிற்குக் கீழ் வாழ்வதாகவும், அமைப்பாக்கம் செய்யப்பெறாத தொழிலகங்களின் தேசியக்குழு தலைவர் அர்ஜுன் சென் குப்தா ஆய்வின்படி 2007ஆம் ஆண்டில் 77% இந்தியர்கள் (அதாவது 836 மில்லியன் மக்கள்) ஒரு நாளைக்கு ரூ.20-க்கும் கீழான வருமானத்தைப் பெற்று வறுமையில் வாழ்வதாகவும் குறிப்பிடுகிறார்.

              சுரேஷ் டெண்டுல்கர் அறிக்கைப்படி கண்டறியப்பட்ட 4.071 கோடிப்பேருக்கும் அனைவருக்கும் உணவுத்திட்டத்தின்படி உணவு வழங்கிட மத்திய அரசு திட்டமிட்டால் இதில் பத்துக் கோடிப்பேருக்கு மட்டுமே இருப்பிடம் என்று ஒரு குடிசையாவது இருக்கிறது. மற்ற 3.017 கோடிப்பேர் தெருவோரங்களிலும், சாலைகளிலும், பொது இடங்களிலும் குடியிருந்து வருகின்றனர். தனது சொந்த உபயோகத்திற்கான இலகுரக விமானத்தை தனது வீட்டு மொட்டைமாடியில் இறக்கிடுமளவிற்கு விரிந்து பரந்த அளவில் இந்தியாவின் நம்பர் 1 பணக்காரர் முகேஷ் அம்பானிக்கு வீடு இருகிறது. ஆனால், இந்தியாவில் ரேஷன் கார்டு வாங்கிட ஒரு முகவரியில்லாத அளவிற்கு வசதி படைத்தோர் 3.017 கோடிப்பேர் உள்ளனர் என்பதும், புதிய பொருளாதாரக் கொள்கைகள் தந்த அபரிமிதமான வளர்ச்சிப் போக்கேயாகும்.

வறுமை உயரக் காரணங்கள்

              இந்திய அரசின் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையின் காரணமாக இந்தியாவில் அடிப்படைக்கட்டமைப்பான விவசாயம் முழுவதுமாக அழிந்து கொண்டிருக்கிறது. இதில் வேலைவாய்ப்புப் பெற்ற பல்வேறு விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்களும் சிறு விவசாயிகளும் விவசாயத் தொழிலை நம்ப முடியாமல் புலம் பெயர்ந்து வருகின்றனர். 1947ல் இந்தியாவின் சராசரி வருமானமும், தென் கொரியாவின் சராசரி வருமானமும் சரிசமமாக இருந்தது. ஆனால் 2000ல் தென்கொரியா வளர்ந்த நாடாக உருவானது. இந்தியா ஏழ்மையான நாடுகளில் ஒன்றாகி வருகிறது. 1997-2007 வரையிலான காலகட்டத்தில் இந்திய விவசாயிகளின் தற்கொலைகள் 2,00,000 என அதிகாரப்பூர்வ புள்ளி விவரங்கள் தெரிவிக்கின்றன.

அரசுக் கொள்கைகள் காரணமாக அரசின் முதலீடு விவசாயத்தில் பெருமளவில் குறைந்து வருகிறது. 2006 வரை அரசு விவசாயத்திற்கு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் .02%க்கு குறைவாகவும், கல்விக்கு மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 3%க்கு குறைவாகவும் மட்டுமே முதலீடு செய்துள்ளது. இதனால் விவசாயிகள் கடுமையான கடன் நெருக்கடிக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். இதனால் கடன் பெற்ற விவசாயிகளின் எண்ணிக்கை பொருளாதார சீர்த்திருத்தங்களில் முதல் பத்தாண்டில் இரட்டிப்பாகியுள்ளது. இது 26% விவசாயக் குடும்பங்களிலிருந்து 48.6% ஆகியுள்ளது. ஆனால் அரசு மேலும் மேலும் தனது (தாராளவாத நடைமுறை காரணமாக) முதலீட்டை குறைத்துக் கொண்டேயிருந்தது. சிறு விவசாயிகளுக்கு வாழ்க்கை மென்மேலும் கடினமாக்கப்பட்டது.

              இதேபோன்று சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்கள் உருவாவதில் அதிக கவனம் செலுத்திவரும் மத்திய, மாநில அரசுகள் இதுவரை 29,73,190 சதுர கீலோ மீட்டர் நிலப்பரப்பினை கையகப்படுத்திட ஒப்புதல் அளித்துள்ளது. இதில் 54.5 சதவீத நிலப்பரப்பு (16,20,388 ச.கி.மீ) விவசாய நிலமாகும். இதனால் சிறு விவசாயிகளும், விவசாயக் கூலித் தொழிலாளர்களும் தங்களுக்குத் தெரிந்த தொழிலை இழந்து எதுவும் தெரியாத கட்டுமானம் மற்றும் இதர தொழில்களுக்கு உதிரித் தொழிலாளிகளாக தள்ளப்பட்டுள்ளனர். ஆனால் இவ்வாறு கையகப்படுத்தப்படும் நிலங்களில் உருவாக்கப்படும் சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்களில் எந்தவிதமான தொழிற்சட்டங்களும் செல்லுப்படியாகக் கூடியதாய் இல்லையென்பதும் ஓர் ஆய்வுக்குரிய பொருளாகும்.

              இந்தியாவில் 78% விவசாயிகள் இரண்டு ஹெக்டேருக்கும் குறைவான நிலத்தைக் கொண்டுள்ளனர். இவர்கள் மொத்த நிலப்பகுதியில் 33% நிலத்தைக் கொண்டுள்ளனர். ஆனால் இவர்கள் தங்களின் கடின உழைப்பின் காரணமாக மொத்த இந்திய உணவு உற்பத்தியில் 41 சதவீதத்தையும், மொத்த காய்கனி உற்பத்தியில் 51 சதவீதத்தையும் உற்பத்தி செய்து வருகின்றனர். இவர்களது நிலங்கள் சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்களுக்காக கையகப்படுத்தப்படும்போதும், விலையேற்றம் மற்றும் இடுபொருட்களின் விலை உயர்வு காரணமாகவும், விவசாயத்தை விட்டு வெளியேறும்போது இந்தியாவின் உணவு உற்பத்தி மேலும் சரிந்து வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழ் உள்ளவர்களின் எண்ணிக்கையை மேலும் உயர்த்திடும்.

வறுமை ஒழிப்பு

              வறுமை ஒழிப்புத் திட்டங்கள் பண்டித ஜவகர்லால் நேரு காலத்தில் ‘சமுதாய வளர்ச்சி் என்ற பெயரில் துவக்கப்பட்டது. இந்திரா காந்தி காலத்தில் வறுமையை ஒழிப்போம் என்ற கோஷத்துடன் தொடரப்பட்டது. இக்காலக்கட்டத்தில் ஒருங்கிணைந்த ஊரக வளர்ச்சித்திட்டம், கிராமப்புற இளைஞர் வேலைவாய்ப்புத்திட்டம் ஆகிய தனிநபர் பயனளிப்புத் திட்டங்களால் வறுமை ஒழிப்பு நடைபெற்றது. ‘பொருளாதார மாமேதை’ டாக்டர்.மன்மோகன் சிங்கின் தாராள மயம், தனியார் மயம், உலக மயம் என்ற மும்மயக் கொள்கையால் தனிநபர் பயனளிப்புத் திட்டங்கள் ஒழிக்கப்பட்டது. தனிநபர்கள் தானாகவே போட்டி உலகில் நீச்சலடித்து முன்னேறிக் கொள்ள வேண்டும் என்ற கருத்து இன்று வலுப்பட்டு வருகிறது. இதனால்தான் 1980களில் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் 14 சதவீதமாகயிருந்திட்ட கிராமப்புற வளர்ச்சிக்கான முதலீடு 2000 ஆண்டில் 6 சதவீதமாக படிப்படியாகக் குறைக்கப்பட்டது. ஆனால் அதே சமயத்தில் 2009 ஆம் ஆண்டில் மட்டும் இரண்டு இலட்சம் கோடி பல்வேறு தொழிலதிபர்களுக்கு மான்யமாக வழங்கப்பட்டுள்ளதும் நடந்திருக்கிறது.

              இந்தியாவில் கிராமப்புற வேலைவாய்ப்பிற்கு வரப்பிரசாதமாகவும், கிராமப்புற வேலைவாய்ப்பில் புதிய அத்தியாயம் படைக்குமெனவும் கருதப்பட்டு கொண்டுவரப்பட்ட மகாத்மாகாந்தி கிராமப்புற வேலைவாய்ப்புத் திட்டம், முழு அர்த்த அடர்த்தியுடன் செயல்படுத்தப்படுகிறதா என்பது கூட கேள்விக் குறியாகவே உள்ளது. தேசிய கிராமப்புற வேலைவாய்ப்பு உறுதியளிப்பு சட்டத்தின் முக்கிய குறிக்கோள் வேலைவாய்ப்பு வேண்டுமென பதிவு செய்திட்ட அனைத்து குடும்பங்களுக்கும் நூறு நாள் வேலைவாய்ப்பு அளிப்பதேயாகும்.

ஆனால் மே 2010ம் நாள் புள்ளிவிவரப்படி 2010-11ம் நிதியாண்டில் 10,71,61,154 குடும்பங்கள் இதுவரை வேலைவாய்ப்புக் கோரி பதிவு செய்துள்ளன. இதில் மே 16ந் தேதிவரை 17,52,736 குடும்பங்கள் வேலை தேவையெனக் கோரியுள்ளதெனவும், அவர்களில் 15,25,405 குடும்பங்களுக்கு வேலை வழங்கப்பட்டுள்ளதாகவும், வேலைவாய்ப்பு கோரியவர்களில் 2,27,331 குடும்பங்களுக்கு வேலை வழங்கப்படவில்லை, அதோடு மட்டுமின்றி 688 குடும்பங்களுக்கு மட்டுமே இந்த நிதியாண்டில் நூறு நாள் வேலைவாய்ப்பு வழங்கப்பட்டுள்ளதாகவும், கிராமப்புற வளர்ச்சித்துறையின் அதிகாரப்பூர்வ தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. அப்படியெனில் சட்டப்பூர்வமான உறுதியளிப்பை நிறைவு செய்வதிலும் குறிக்கோள்கள் முழுமையடைவதில்லை என்பது தெரிகிறது.

              உலகம் முழுவதும் 1.4 மில்லியன் மக்கள் வறுமைக் கோட்டிற்கு கீழ் உள்ளனர். இவர்களின் நாள் வருமானம் 1.25 டாலர் ஆகும். அபிவிருத்தியடையாத 48 நாடுகளின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி உலகின் முதல் மூன்று பணக்காரர்களின் சொத்து மதிப்பை விட குறைவாக உள்ளது. அதேபோல உலக பணக்காரர்களில் 20% பேர் உலகின் மொத்த வளங்களின் 86% கைப்பற்றியுள்ளனர். மீதமுள்ள 80% மக்களுக்கு கிடைப்பது வெறும் 14% மட்டுமே. இந்த ஏழை, பணக்காரன் என்ற பாகுபாடு நீக்கமற எங்கும் நிறைந்திருக்கிறது. இந்தியாவின் ஆட்சியாளர்கள் 20% பேரில் இந்தியர்களின் எண்ணிக்கை உயர்த்துவதற்கு கவலை கொள்ளும் அளவிற்கு எஞ்சியுள்ள 80% பேரை உயர்த்துவதில் கவனம் செலுத்துவதில்லை என்பது புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையை உயர்த்திப்பிடிக்க ஆரம்பித்த பின்பு வெளிப்படையாகத் தெரிய வருகிறது.

 - மதுரை சு.கிருஷ்ணன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

உலகத் தமிழ் செம்மொழி மாநாடு என்ற பெயரில் கருணா அரசு 450 கோடிகள் ரூபாய் செலவில் செய்த ஆர்ப்பாட்டங்களில் யானை, குதிரைப்படைகள் ஊர்வலங்களைத் தவிர வேறு சில பண்பாட்டு அடிப்படையிலான நோக்கங்க‌ளும் இந்தத் தடபுடல்களுக்கு நடுவே இருப்பதை (இருந்து வந்திருப்பதை) பார்க்க முடிகிறது.

உதாரணமாக மாநாட்டை நடத்தும் உலகத் தமிழாராய்ச்சிக் கழகம் இதுவரை என்ன செய்திருக்கிறது என்ற கேள்விக்கு கற்றுக் கொடுப்பது, செய்வது, உருவாக்குவது என்று பட்டியலிட முயல்கின்றனர். மாநாட்டுக்கு அளிக்கப்படும் விளம்பரங்களுக்கு செலவழிக்கப்படும் தொகைக்கும் இந்த சாதனைப் பட்டியலுக்கும் மலைக்கும் மடுவுக்கும் உள்ள அளவிற்கு வித்தியாசம் உள்ளதை சிறுகுழந்தைகூட கண்டு கொள்ளும். இதுவரை உலகத் தமிழ் மாநாடுகள் என்ற பெயரில் அண்ணாதுரை முதல் கருணாநிதி ஆட்சி வரையில் நடத்தப்பட்ட ஆடம்பர விழாக்களில் நிகழ்த்தப்படும் சொற்பொழிவுகளும், படிக்கப்படும் கட்டுரைகளும் தமிழனின் பழம்பெருமை பற்றிய வறட்டுக் கத்தல்களாகத்தான் இருந்துள்ளனவே தவிர உண்மையிலேயே மொழி வளர்ச்சிக்கு உதவக் கூடிய ஆய்வுகளோ, தீர்மானங்களோ பேச்சளவில் கூட இருந்ததில்லை. கடந்த கோயம்புத்துர் மாநாடு இவற்றின் உச்சகட்டமாகும்.

wctc_logoஇந்த மாநாடுகள் மொழிவளர்ச்சிக்காக நடத்தப்படுவதை ஏன் தனது நோக்கமாக அறிவிக்கவில்லை? தமிழ் நாட்டின் மூலை முடுக்குகளில் எல்லாம் ஆங்கில மொழிவழிப் பள்ளிகள் தோன்றி ஒரு தலைமுறையே மொழியினின்று அந்நியப்பட்டுப் போய்க் கொண்டிருக்கின்ற இந்தச் சூழலில் தமிழுக்கு மாநாடு என்பது வெறும் கேலிக்கூத்தாக அல்லவா இருக்கிறது. தவிர தமிழனின் சாதனைகளை உலகறியச் செய்வது என்பது இன்னொரு சாதனை. 1947க்குப் பிறகு முதன்முதலாக மொழியுரிமைக்காகப் போராடிய வரலாறு இக்காலத் தமிழர்களுக்கு உண்டு, அந்த இரத்தம் தோய்ந்த வரலாற்றையும், தமிழகமக்கள் சந்தித்த அடக்குமுறையையும், இந்திய ராணுவத்தின் கொலைவெறியால் உயிரிழந்த நுற்றுக்கும் மேற்பட்ட தமிழர்களின் தியாகத்தையும் உலகுக்கு வெளிச்சம் போட்டுக்காட்ட இந்த ஆட்சியாளர்கள் எந்தக் காலத்திலாவது முயற்சி செய்துள்ளார்களா?

இது போன்ற எதுவுமே இந்த மாநாடுகளில் இடம் பெறாததற்குப் காரணம் இவை எல்லாமே ஆளும் வர்க்கத்தின் ஆதரவோடு நடத்தப்படுவதுதான். எந்த வர்க்கம் தனது நலன்களுக்காக நமது மொழியை அழித்து நாசமாக்கி வருகிறதோ, எந்த வர்க்கம் விடுதலைப் போராளிகளைச் கொன்று குவிக்க துணைநின்றதோ, சிறையில் அடைத்து சித்திரவதை செய்து வருகிறதோ அதே வர்க்கம்தான் உலகத்தமிழ் மாநாடு நடத்தி தன்னை தமிழ் மக்களின் காவலனாகக் காட்டிக் கொள்ள முயல்கிறது.

அடக்கி ஒடுக்கப்பட்ட தேசிய இனங்களைச் சேர்ந்த அறிவுதுறையினர்களின், மொழியறிஞர்களின் அதீத இனப்பற்றும் இறந்த காலத்தை ஒளிமயமானதாகக் காணுந்தன்மையும் பரவலாக இருப்பதும் புதிதான விசயமல்ல. நாடு இல்லாமல் அலைந்த யூதர்கள் தாங்கள் மட்டும்தான் இறைவனின் குழந்தைகள், மற்றவர்கள் ஆதாமின் பிள்ளைகள் என்று கூறிக் கொண்ட‌னர்.

ஆளும் வர்க்கம் மொழியறிஞர்களின் இந்தப் பலவீனத்தை எப்பொழுதுமே பயன்படுத்திக் கொள்ள முயன்று வந்துள்ளது. தங்களது பழைய இனமரபு பெருமை குறித்து, தாங்கள் மற்ற இனங்களைவிட குடிப்பெருமையிலும், நாகரீகத்திலும் உயர்ந்தவர்கள் என்ற மாயையில் தமிழ் அறிஞர்கள் அமிழ்ந்து போவதை, இந்தப் பழம் பெருமையை மேடை போட்டுப் பேசி தனக்கு ஒரு வடிகால் தேடிக் கொள்வதை எல்லாவிதத்திலும் ஆளும் வர்க்கம் ஊக்கப்படுத்தியே வந்துள்ளது. இந்தியனும், நாயும் உள்ளே நுழையக் கூடாதொன்று அறிப்புப் பலகைகளைத் தொங்கவிட்ட ஆங்கில வல்லாதிக்கவாதிகள் தான் கால்டுவெல் பாதிரியாரின் கோட்பாடுகளுக்கு ஊக்கமூட்டினர்.

அதே நேரத்தில் சராசரி தமிழனின் வாழ்க்கையை அவனது பிரச்சனைகளை இந்த ஒளிமயமான பழைய வரலாற்றில் இருந்து பிரித்து வைக்க எல்லா முயற்சிகளும் செய்யப்படுகின்றன. இன்று இருக்கும் தமிழக மக்கள் தானே பழந்தமிழ் பெருமைக்கு ஆதாரம்? மக்கள் இல்லாமல் மொழி ஏது? அந்த மக்களின் வாழ்வு இந்த மாநாடுகளில் திரைபோட்டு மறைக்கப்படுகிறது. பார்ப்பனீயதாசன் ராஜராஜ சோழனின் புகழ் மணக்குமிடத்தில் பிளாட்பாரத் தமிழனின் நாற்றம் நுழைவது அவமானத்தை அல்லவா தேடித் தரும்?

தவிர தமிழக மக்களின் வாழ்விலும், உண்மையிலேயே தமிழ் வளர்ச்சியில் அக்கறையும் கொண்ட தமிழ் அறிஞர்கள் திட்டமிட்டு விலக்கி வைக்கப்படுகின்றனர் அல்லது ஓரங்கட்டப் படுகின்றனர். மற்றவர் மனம் புண்படக் கூடாதென்ற உன்னதமான தமிழ்ப் பண்பாடு திட்டமிட்டு மேடை நாகரீகமாக பேசப்படுகின்றது. தவிர தலைப்புக் கொடுக்கும் அவலட்சணமான முறையும் இதற்கு உதவியாக உள்ளது. கடையில் கத்தரிக்காய் பொறுக்கி எடுப்பதைப் போல இந்த மாநாட்டிற்காக தமிழறிஞர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றனர். இந்தத் தேர்ந்தெடுப்பு முறையாலும் தலைப்புக் கொடுக்கும் முறையாலும் எந்தக் கேள்வியும், ஆய்வும் எழாமல் திறமையாகத் தடுக்கப்படுகிறது. சாதாரண இலக்கியக் கூட்டங்களில் எழுப்பப்படும் கேள்விகளுக்குக்கூட இடங்கொடுக்காமல் வெறும் புகழுரைகளாக்கி இந்த மாநாடு நடத்தப்பட்டது. சித்தர்களும், சங்கப் புலவர்களும், ராஜராஜசோழன் போன்ற மன்னர்களும், நாட்டுப்புறக்கலைகளும், பரத நாட்டியமும் எல்லாம் கலந்து அவியலாக மேடையில் காட்டி எல்லாமே தமிழனின் சாதனைகள் என்று வேறுபாடின்றி முத்திரைக் குத்துவதே இந்த மாநாடுகள் செய்துவரும் ஒரே வேலை.

தஞ்சைப் பெரிய கோவிலில் இருந்த இரண்டாயிரம் தாசிகளைப் பற்றியும், சூலக்குறியிடப்பட்ட அடிமைகளைப் பற்றியும் ஒருவார்த்தையும் இல்லாமல் கவனமாகப் பார்த்துக் கொள்ளப்படும் அதே நேரத்தில் தற்காலத் தமிழனின் நிலையை அவன்மீது செலுத்தப்படும் சுரண்டலை திட்டமிட்டு அழகாக மூடி மறைக்கின்றனர். புறநானுற்றுத் தமிழர்களின் வீரத்தைப் பற்றி கவியரங்கங்கள் நடத்தும் அதே நேரத்தில் கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளாக இந்தி ஆதிக்க எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில், உழவர்களின் வீரமிக்க போராட்டங்களில், தொழிலாளர்களின் எழுச்சிகளில் கொன்று குவிக்கப்பட்ட தமிழக மக்களைச் சுலபமாக மறந்து விடுகின்றனர். பஞ்சாபில், காஷ்மீரில் மட்டுமல்ல, நமது தமிழ் மண்ணிலேயே நுற்றுக்கணக்கான மக்கள் நேரு அரசின் பயங்கரவாதத்தால் படுகொலை செய்யப்பட்டார்கள் என்ற உண்மையே இந்தத் தலைமுறை இளைஞர்களுக்குத் தெரியாது. ஆனால் அந்த நேருவுக்குத் தமிழகமெங்கும் நினைவுச் சின்னங்கள் உண்டு. காங்கிரஸ் கட்சியோடு மாறிமாறி கூட்டு சேர்ந்து பதவிசுகம் கண்டவரும் துரோகத்தனமான திராவிட கும்பல்களும் கண்மன் நடந்த இந்த வரலாற்றை மக்களின் மனங்களில் இருந்து அழிக்க த‌ங்களாலான அனைத்து முயற்சிகளையும் செய்துவருகின்றன.

semmozhi_meeting

இதற்கு மக்களிடம் இருந்து அன்னியப்பட்டு தமிழ் மொழியோடு, பழைய நிலவுடமை பெருமையோடு மட்டும் தன்னை இனங்கண்டு கொள்ளும் தமிழக அறிவுத்துறையினரின் போக்கு உதவியாக இருக்கிறது. இப்படி தமிழறிஞர்களின் போர்க்குணத்தை திசை திருப்பியதிலும், அவர்களை மக்களிடம் இருந்து தனிமைப்படுத்துவதிலும் திராவிடக் கட்சிகள் பெரும்பங்காற்றின. இன்று கூட இந்த மாநாடு நடத்துவது யாராகயிருந்தாலும் விசயம் தமிழைப் பற்றியதுதானே என்ற எண்ணம் பலரிடயே இருக்கிறது. அரசியலையும், மொழியையும் தனித்தனியே பிரித்துப் பார்ப்பதால் ஏற்படுகின்ற அவலமே இது. மக்கள்மீது மிகக் கடுமையாக சுரண்டலும், ஒடுக்குமுறையும் செய்துவரும் ஒரு அரசு, நாட்டின் செல்வங்களை ஏலம்போட்டு பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு விற்று வரும் ஒரு அரசு எப்படி தமிழ்மொழியை வளர்ப்பதில் மட்டும் முற்போக்காக இருக்க முடியும்? முடியாது என்பதற்கு காளான்களாக முளைத்துவரும் கான்வென்ட்களே சாட்சி.

இன்றைய காலகட்டத்தில் உலகத் தமிழ் மாநாடு என்பது தமிழ் மொழியை வளர்க்கவும், அறிவியல் மொழியாக மேம்படுத்தவும், மக்கள் எதிர்நோக்கியுள்ள பிரச்சனைகள் பற்றி விவாதிக்கவும், தீர்மானங்களை நிறைவேற்றவும் அதற்காக உறுதியேற்பதாகவும் இருக்க வேண்டும். தமிழகச் சூழல், உலகம் முழுவதுமுள்ள இந்திய, ஈழத் தமிழர்களின் நிலை, பல்வேறு நாடுகளில் அகதிகளாக வதைபடும் ஈழத் தமிழர்கள் மற்றும் பல போராளி இயக்கங்களின் பிரச்சனைகள் பற்றிய நிலைகள் ஆகியவைதான் அவசியமானது.

ஆனால் கோயம்புத்தூர் மாநாடு எப்படி நடந்த்து? திமுக அரசாங்கத்தின் வெற்றி விழாவாக, சாதனையாக நடத்தப்பட்டது. ஓட்டு கட்சி அரசியல்வாதிகள் பழங்கால மன்னர்கள் போல் ஆடம்பரமாக வருகை தந்தனர். கவியரங்கங்கள், கலையரங்கங்கள் எல்லாமே யதார்த்தத்தைப் புறந்தள்ளிவிட்டு ஒருவகையான போதையூட்டுவதையே அடிப்படையாகக் கொண்டு நடத்தப்பட்டன. தமிழகமும், அதன் சேரிகளும், சாதி வெறியும், சுரண்டலும், தொற்று நோய்களும், குண்டுகளால் சின்னாபின்னமாக்கப்பட்ட ஈழமும், உலகம் முழுவதும் சிதறடிக்கப்பட்ட ஈழத்து அகதிகளும் திரைபோட்டு பட்டுத் துணியால் பளபளப்பாய் மறைக்கப்பட்டு ஒரு உன்னதமான வரலாறு நம் கண்முன்னே நடித்துக் காட்டப்பட்ட‌து.

பழைய வரலாறு உன்னதமான நிலைக்கு உயர்த்தப்படும் அதே நேரத்தில், அந்த நிலைக்குத் திரும்ப வேண்டுமென்ற எண்ணம் ஏற்படக்கூட நேரமளிக்காமல் காது புளித்துப் போகுமளவிற்குப் பழம்பெருமை பாடப்படுகிறது. தமிழ் வரலாறு நேரானதாகவும், முரண்பாடுகளற்றதாகவும், மிக எளிய வடிவம் கொண்டதாகவும், மகோன்னதமானதாகவும் காட்டப்படுகிறது. இந்த எளிமைப்படுத்தும் தந்திரம், தமிழன் முட்டாளாக இருப்பதால்தான் இந்த நிலை / அவன் திருந்திவிட்டால் எல்லாமே மாறிவிடும் என்ற தோரணையை ஏற்படுத்துகின்றன.

இந்த மாநாடுகள் ஒரு கிளைமாக்ஸ் காட்சி போல் உள்ளன. நாள் நெருங்கநெருங்க மாநாட்டு ஜூரம் திட்டமிட்டு அதிகரிக்கப்படுகிறது. வானொலி, வானொளி, சுவரொட்டி அனைத்திலும் தமிழ்... தமிழ் என்று தொடர்ச்சியான கூச்சலின் மூலம் மக்களின் சிந்தனை அதை நோக்கிக் குவிக்கப்பட்டது. எல்லோர் மனங்களிலும் ஏதோ ஒரு எதிர்பார்ப்பு திட்டமிட்டு ஏற்படுத்தப்படுகின்றது. பிறகு, பிரம்மாண்டமான மாநாட்டு ஏற்பாடுகள், மக்கள் கூட்டம், வண்ண விளக்குகள், விழாக் கோலம் எல்லாமே ஒரு மாபெரும் வரலாற்று நிகழ்வுக்கு நடுவில் நாம் அனைவரும் இருப்பது போன்று பிரமையை பங்கேற்போர், பார்வையாளர் அனைவர் நடுவிலும் ஏற்படுத்துகின்றன‌.

எல்லாமே முடிந்ததும் மெலிதான வெறுமை... பின்பு அடுத்த மாநாடு... ஆனால், இந்த முறை கருணா கும்பல் அவ்வளவு எளிதாகத் தப்பித்துக் கொள்ள முடியவில்லை. மைய, மாநில ஆட்சியாளர்களின் கோர சொரூபத்தை உண்மையான தமிழுணர்வாளர்கள் தெளிவாக இன்று புரிந்து கொண்டுள்ளனர். கடந்த ஆண்டு தமிழர்கள் அழித்தொழிப்பு, முகத்திரைகளுக்குப் பின்னிருக்கும் உண்மைகளை கண்டுகொள்ள அவர்களுக்கு கற்றுக் கொடுத்துள்ளது. பலர் புற‌க்கணித்ததோடு கோமாளித்தனமாகவும் எண்ணினர். அரசு தரப்பிலிருந்தும் சுயசிந்தனையுள்ள எவரையும் பாசாங்குக்காகக்கூட அழைக்காத அளவுக்கு பீதியடைந்திருந்தது.

தனி மனிதக் குறைபாடுகளுக்குப் பின்பு ஓர் இனத்தின் உரிமைகளை மறுக்கும் மாபெரும் சதி உள்ளதை நாம் காணத் தவறிவிடக்கூடாது. யார் இந்த தமிழக ஆட்சிக் கட்டிலில் ஏறினாலும் இதே நிலைதான் தொடரும். ஐந்து நாட்கள் கண்கட்டு வித்தை காட்டியதன் மூலம் தமிழனோ, தமிழோ எந்தப் பயனும் அடைந்துவிட முடியாது. பொதியேற்றப்பட்ட குதிரைக்கு விசிறிவிடுவதைப் போன்றதே இந்த மாநாடு.

கோடிக்கணக்கான ரூபாய் செலவில் நடந்து முடிந்த உலகத் தமிழ் செம்மொழி மாநாடு போன்ற கூத்துக்கள் அல்ல நமது தேவை. அன்னிய வல்லாதிக்கவாதிகளாலும், உள்நாட்டுக் கொலைகாரர்கள் அல்லது கொள்ளையர்களாலும் சூறையாடப்பட்டு வரும் நமது இனத்தின் மக்களை விடுதலைப் போருக்கு அறைகூவி அழைத்திடும் முழக்கங்களே இன்றைய தேவை.

தமிழ் வேறு, தமிழர்கள் வேறு அல்ல; கோடிக்கணக்கான தமிழர்களை கொன்று குவித்துவிட்டு, திக்கற்றவர்களாக்கிவிட்டு, சேரிகளிலும், பிளாட்பாரங்களிலும், வயல்களிலும் வதைபட விட்டுவிட்டு, தமிழ‌க இளைஞர்களின் மூளைகளில் ஆங்கிலத்தை ஏற்றிவிட்டு, தமிழ் மட்டும் வாழ்ந்துவிட முடியாது என்பதை நாம் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

- இரா.பாலன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

உட்பிரிவுகள்