ஒரு வெட்டி வேலையைச் செய்ய உட்கார்ந்து எத்தனை மணி நேரம் வெட்டியாகப் போனது என்று கணக்கிட்டுப் பார்க்கிறேன். நேரத்தைக் கணக்கிடச் செலவிட்ட 24 மணித்துளிகளும் சேர்த்து பாட்டா செருப்பு விலையைப் போல முழுதாக 18 மணி நேரம் 59 மணித்துளிகள்.

இத்தனை மணி நேரம் வெட்டியாக வேலை செய்து எழுதிய வெட்டிக் கட்டுரையை வெட்டியோ வெட்டாமலோ பிரசுரிப்பதும் பிரசுரிக்காததும் உங்கள் இஷ்டம். "இணைய தள வெட்டிப் பத்திரிகைகளில் வெட்டிப் பயல்கள் எழுதும் கட்டுரைகளுக்கெல்லாம், வெட்டிப் பிடுங்கிக் களையெடுத்துக் கொண்டிருக்கும் எங்களுக்கு பதில் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை" என்ற பதிலே இந்தக் கட்டுரைக்கும் கிடைக்கும் என்று மட்டும் வெட்டொன்று துண்டொன்றாக சொல்லி வைத்து விடுகிறேன் அல்லது “தோழர்கள் இது போன்ற அவதூறுகளை எதிர்த்து போராட வேண்டும்” என்ற அறைகூவல் விடப்படலாம். அல்லது இங்கே தப்பித் தவறி விழும் ஓரிரு வெட்டி வார்த்தைகளை விடாப்பிடியாக பிடித்துக் கொண்டு வெட்டிச் சண்டைக்கிழுத்து ஓரிரு புத்தி சிகாமணிகள் குதிக்கவும் செய்யலாம். 

புலம் பெயர்ந்து அகதியாக வாழும் நாட்டில் குடியுரிமை கூட பெறாமல், வேலை வெட்டி இல்லாமல், அரசியலே மூச்சாக வாழ்வதாக வெட்டித் தம்பட்டம் அடித்துக் கொள்ளும் ஒரு இலக்கியவாதி (ஆனால், அவருக்கு உலகின் பல நாடுகளுக்கும் இஷ்டப்படி சென்று வர விசாவும் பணமும் கொடுக்கும் ஆபீசர்களும் புரவலவர்களும் எங்கே கிடைக்கிறார்கள் என்ற மர்மம் மட்டும் தொங்கிக் கொண்டே இருக்கிறது) எழுதிய சிறுகதைத் தொகுப்பிற்கும், அவர் அடித்த ஒரு வெட்டி அரசியல் விவாதப் புத்தகத்திற்கும் இன்று மாலை நடக்க இருக்கும் விமர்சன அரங்கில் கலந்து கொள்ளவோ கட்டுரை வாசிக்க அழைக்கப்படவோ வாய்ப்பே இல்லாத ஒரு வெட்டிப் பயல் எழுதும் விமர்சனங்களடங்கிய முன்குறிப்பு இது.

வாசிக்க நேர்ந்த அந்த சிறுகதை தொகுப்பின் தலைப்பு “எம்.ஜி.ஆர். கொலை வழக்கு”. எழுதிய இலக்கியவாதி ஷோபா சக்தி.

இலக்கியத்தில் யதார்த்தவாதம், சோஷலிச யதார்த்தவாதம், பெண்ணிய இலக்கியம், தலித் இலக்கியம், ஒடுக்கப்பட்டோர் இலக்கியம் என்று வகைப்பாடுகள் பல இருப்பதை நீங்கள் அறிந்திருப்பீர்கள். ஆனால், புலி எதிர்ப்பு இலக்கியம் என்று ஒன்று இருப்பதை அறிந்திருக்கிறீர்களா? அப்படியொரு புதிய இலக்கிய வகைப்பாட்டை தன்னந்தனியனாக நின்று தோற்றுவித்து வளர்த்த ஒர்ர்ரே இலக்கியவாதி என்ற பெருமைக்குரியவர் என இலக்கிய வரலாற்றுப் புத்தகங்கள் வருங்காலத்தில் ஷோபாசக்தியைப் பெருமையாகக் குறிப்பிடலாம்.  

பத்து சிறுகதைகள் அடங்கிய இந்தத் தொகுப்பை ஒரே மூச்சில் வாசித்து முடித்ததும் எழுந்த முதல் மனப்பதிவு இதுதான். “ரம்ழான்”, ”வெள்ளிக்கிழமை”, “திரு. மூடுலிங்க” இந்த மூன்று சிறுகதைகள் தவிர்த்து தொகுப்பில் உள்ள மற்ற ஏழு சிறுகதைகளும் ஷோபசக்தி அரசியல் களத்திலே செய்து வரும் புலி எதிர்ப்பு பிரச்சாரத்தின் இலக்கியச் சாயம் பூசிக் கொண்ட கதைகள் என்பதற்கு மேலாக எந்தத் தகுதியும் உடையவை அல்ல. மேலே சொன்ன மூன்று கதைகளை உத்தி பரிசோதனைக் கதைகள் என்ற நோக்கில் பார்த்தாலும் அசட்டுச் சிறுபிள்ளைத்தனமான பரிசோதனைகள் என்பதற்கு மேலாக எழுபவையும் அல்ல. மற்ற ஏழும் விஷம் தடவிய இனிப்பு.

மொத்த தொகுப்பின் நாடித் துடிப்பையும் உரத்து ஒலிக்கும் கதை ”பரபாஸ்”. நாகரீகத்தின் வாசனை படாத ஒரு காலத்திலே ஒரே ஒரு ஊர், அலைக்கழிக்கும் வாழ்க்கை இல்லாது சோம்பித் திரியும் மக்கள், அவர்களுக்கு ஒரே ஒரு பிரச்சினை, அந்த ஊரிலே ஒரு சிறு திருடன். சின்னக் கள்ளனின் சிறு திருட்டுகளை கையும் களவுமாக பிடித்தாலும் மன்னித்து விட்டுவிடும் பெருந்தன்மை மிக்க கிராமத்து மக்கள்.

நாகரீகத்தின் வாசனை எட்டிப் பார்க்கும் காலத்தில் இன்னொரு திருடன். சற்றே பெரிய திருட்டுகள். பிரச்சினை இப்போது போலீசுக்குப் போகிறது. கள்ளனிடம் பறிகொடுத்ததைக் காட்டிலும் போலீசுக்கு அதிகமாகப் பறிகொடுத்து வாய்மூடி மௌனியாக கைகட்டி நிற்கும் கிராமம்.

அடுத்த வருகை ”இயக்கம்”. இயக்கத்தின் வருகையோடு திருடனின் குடும்பமே தற்கொலை செய்துகொள்கிறது. கிராமத்தின் குறியீடாக நிற்கும் ஆலயமே களவுக்கு உள்ளாகிறது. கிராமத்தின் ஆன்மா ஊரைவிட்டே போய்விடுகிறது. கதையின் தொடக்கத்தில் விவரிக்கப்படும் பொட்டல் காடாக அழிகிறது. 

சந்தியாப்புலம், சந்தியோகுமையர் தேவாலயம், ஒரு மாய யதார்த்தவாதம் போலத் தொனிக்கும் அதிகாலைப் பொழுதுகளில் புரவியில் வலம் வரும் சந்தியோகுமையர் என்ற கிராமத்து மக்களின் ஐதீகம், கள்ளக் கபிரியல் என்ற வயதான நோஞ்சான் சிறு திருடன், வில்லியம் என்ற நாகரீக – படிப்பு வாசனை கிட்டிய சற்றே பெரிய கள்ளன், இவர்களைச் சுற்றிய ஒரு கதைப் புலம், வட்டார வழக்கு, இத்யாதி இத்யாதியான இலக்கியப் பூச்சுகள்.

சிறு திருட்டு பெரிய திருட்டாகும் போதோ, போலீஸ் வந்து மிரட்டிப் பறித்துக் கொண்டு போகும்போதோ ஊரை விட்டுப் போகாத கிராமத்தின் ஆன்மா, இயக்கம் வந்தபின் ஊரை விட்டு கடலுக்குள் கரைந்துவிடுகிறது.

இலக்கிய இனிப்பு தடவி ஷோபாசக்தி கொடுக்கும் மெசேஜ் இதுதான்.

இதிலே ஷோபாசக்தி நாசூக்காக வைக்கும் விஷம் என்ன?

இயக்கம் எதிலே வருகிறது தெரியுமோ? வெள்ளை வேனில் வருகிறதாம். இதுதான் விஷம். ஈழத்து நடப்புகள் அறிந்தோருக்குத் தெரியும் வெள்ளை வேனில் வருவோர் யாரென்று. சிங்க‌ள‌ பாசிச‌ அர‌சுக்கு எதிரானவ‌ர்க‌ளுக்கு முடிவு க‌ட்ட‌ பிள்ளையான் அனுப்பும் வேனை, இய‌க்க‌த்தின் வேனாக‌ திரித்துக் காட்டுகிறார்.

ஷோபாசக்தியின் கதைகளின் நாடித்துடிப்பு இதுதான்.

இடையிலே ஆங்காங்கே எட்டிப் பார்க்கும் இன்னொரு சிறு நாடியும் இருக்கிறது. அதே கதையில் வரும் ஒரு விவரிப்பில் அது பல் இளித்துக் காட்டி நிற்கவும் செய்கிறது. அது பின்வருமாறு:

“கபிரியலுக்கு எழுபது வயதிருக்கும். நல்ல வாட்டசாட்டமான உடலும் தீர்க்கமான கண்களும் கம்பீரமான நடையும் வெண்ணிறத் தாடியுமாக ஆள் பார்ப்பதற்கு சுந்தர ராமசாமி போலவேயிருப்பார்.”

கதைப் புலத்திற்கு ஒட்டு சம்பந்தமில்லாத சுந்தர ராமசாமி எதற்குக் கதைக்குள் வருகிறார்? கபிரியல் ஒரு காமெடி காரக்டர். காமெடி காரக்டரோடு முடிச்சு போட்டு சுந்தர ராமசாமியை ஒரு இடி இடித்து செல்கிறாராம் புத்திசாலி கதை சொல்லி ஷோபாசக்தி. இதை “பகிடி பாருங்கோ பகிடி பாருங்கோ” என்று கூவிக் கெக்கலித்துச் சிரித்து அல்ப சந்தோஷம் கொள்ள ஒரு சிறு கும்பல். பரம சந்தோஷம் கொள்வார் அ. மார்க்ஸ்.

ஈழப் புலம் பெயர் இலக்கியப் பரப்பில் ஷோபாசக்தி அவிழ்த்துக் கொட்டியுள்ள கதைப்புலக் குப்பையின் சாரம் இதுதான்: ”இயக்கத்தின்” (விடுதலைப் புலிகள்) மீதான சூசகமான பழிப்புகள், ஈழக் கள அரசியல் யதார்த்தத்திற்குப் புறம்பான அப்பட்டமான திரிப்புச் செய்திகள், வரலாற்றுப் பொய்கள். தான் சார்ந்த இலக்கிய கேம்பிற்கு எதிரான கேம்ப் மீதான பழிப்புக் காட்டல்கள்.

இந்தச் சிறுகதை தொகுப்பில் உள்ள பிற கதைகளையும் எடுத்து விலாவாரியாக குடலாபரேஷன் செய்து இதைக் காட்ட முடியும். ஷோபாசக்தியின் மொத்த இலக்கிய output ஐயும் எடுத்து மொத்தத்தையும் இது போல குடலாபரேஷன் செய்து காட்டவும் முடியும்.  

ஷோபாசக்தி போடும் ”மொக்குப் போடு” style –ல் சொல்வதென்றால் “It is just a beginning” என்று இப்போதைக்கு சொல்லி வைப்போம்.

ஈழக் கள அரசியல் நடைமுறை யதார்த்தத்திற்குப் புறம்பான ஷோபாசக்தியின் ஒரு திரித்தலைச் சுட்டிக் காட்டினேன் (வெள்ளை வேன் பற்றிய குறிப்பு). வரலாற்றுத் திரிப்பிற்கு இரு உதாரணங்கள்.

தொகுப்பின் முதல் சிறுகதை “Cross Fire”. ஒரு அரசியல் படுகொலை நிமித்தமான நினைவஞ்சலிக் கூட்டத்தில் பேசும் இடதுசாரி சிங்கள இதழாளரின் உரையாக நீளும் கதை. இரண்டாம் பத்தியிலேயே விஷம் தோய்ந்த வரலாற்றுத் திரிபு. அந்த ‘இடதுசாரி’ சிங்கள இதழாளர் பேசுகிறார்:

“இங்கே பேசிய தோழர் ரகுநாதன் முஸ்லீம் மக்களை ஒடுக்கிக் கொண்டிருக்கும் தமிழ்த் தேசிய இனத்தில் பிறந்ததற்குத் தான் வெட்கப்படுவதாகச் சொன்னார். அவரை அடியொற்றிச் சொன்னால் பெரும்பான்மைச் சிங்கள இனத்தில் பிறந்ததற்காக நான் குற்றவுணர்வு கொள்கிறேன்.”

எவ்வளவு பிரமாதமான அரசியல் நிலைப்பாடு என்று இடதுசாரிப் போக்குள்ள வாசகர்களுக்கு எடுத்த எடுப்பில் தோன்றும். ஷோபாசக்தியின் ’வெற்றி’யின் ரகசியமும் அதுதான். ஒரு சரியான அரசியல் நிலைப்பாட்டை வாய்ப்பாடாக கற்றுவைத்துக் கொண்டு அதற்கு ஏற்றாற்போல வரலாற்றைத் திரித்து ஒரு கதைக்களனை வடித்துக் கொள்வது.

இங்கே திரிக்கப்பட்டுள்ள வரலாற்றுக் களன் என்ன?

சிங்களவர்கள் தமிழர்களை ஒடுக்குகிறார்கள். தமிழர்கள் இஸ்லாமிய மக்களை ஒடுக்குகிறார்கள். இது சரிதானே?

சிங்கள இனவெறி முஸ்லிம் மக்களை ஒடுக்கவில்லை என்ற பொருள் இதில் ஒளிந்து கொண்டிருப்பதுதான் விஷம் தடவிய வரலாற்றுத் திரிப்பு. அதை ஒரு சிங்கள இடதுசாரி கதாபாத்திரத்தின் கூற்றாகச் சொல்வது இன்னும் நுட்பமான திரிப்பு.

கிழக்கில் தமிழர்களுக்கும் இஸ்லாமியர்களுக்கும் இடையிலான பகைப்புலத்தை சிங்கள இனவெறி அரசு திட்டமிட்டு வளர்த்துப் பரப்பியது ஒரு தனிக்கதை. இஸ்லாமியர்கள் ஏன் அதற்குப் பலியானார்கள் என்ற கேள்வி இதில் முக்கியமானது.

1915 –ல் கொழும்பு நகரை மையமாகக் கொண்டு தென்னிலங்கை முழுதும் பரவலாக அரங்கேற்றப்பட்ட இஸ்லாமியர்களுக்கு எதிரான சிங்கள இனவெறியர்களின் பெரும் கலவரங்கள் இலங்கை முஸ்லிம் அரசியல் போக்கில் தீர்மானகரமான ஒரு திருப்பு முனையாக அமைந்த வரலாற்று நிகழ்வு. சிங்கள இனவெறியர்களின் மூர்க்கத்தனமான தாக்குதலால் நிலைகுலைந்து போன தென்னிலங்கை முஸ்லீம்கள் அந்த வரலாற்று நிகழ்விலிருந்து எடுத்துக் கொண்ட இரு பாடங்கள் – எக்காரணம் கொண்டும் ஆதிக்கத்தில் இருக்கும் சிங்கள இனத்தவரைப் பகைத்துக் கொள்ளக் கூடாது; அரசு எந்திரத்தைக் கைக்குள் வைத்திருக்கும் தரப்பை எக்காரணம் கொண்டும் பகைத்துக் கொள்ளக் கூடாது. 

கலவரத்தைத் தொடர்ந்த ஆண்டுகளில் தென்னிலங்கை இஸ்லாமியச் சமூகம் பிரிட்டிஷ் அரசின் இருப்பு மட்டுமே தனக்குப் பாதுகாப்பானது என்று உணர்ந்து காலனிய அரசோடு நெருக்கமாக தன்னை அய்க்கியப்படுத்திக் கொண்டது. இலங்கைக்கு அரசியல் சுதந்திரம் கிடைத்த கையோடு அரசு எந்திரம் சிங்களப் பெரும்பான்மையரின் பிரதிநிதிகளிடம் கையளிக்கப்பட்டது. சிங்கள இனவெறியின் மூர்க்கத்தனத்தை 1915 -ல் அடிபட்டு உணர்ந்திருந்த தென்னிலங்கை இஸ்லாமியச் சமூகத்தினர் இன்னொரு சிறுபான்மைச் சமூகமான தமிழர்களின் அரசியலோடு அடையாளப்படுத்திக் கொள்வது மீண்டும் சிங்கள இனவெறியின் மூர்க்கத்தனத்திற்கு பலியாவது என்பதை நன்கு உணர்ந்திருந்தனர். அச்சமயம் யாழ் மைய அரசியலாகவிருந்த தமிழர் அரசியல் கோரிக்கைகளோடு முறித்துக் கொண்டு சிங்கள இனவெறியர்களின் கட்டுக்குள் வந்திருந்த அரச நலன்களோடு அய்க்கியமாயினர்.

Rohana_Wijeweeraதென்னிலங்கை இஸ்லாமியச் சமூகம் கிழக்கு முஸ்லீம்களையோ யாழ்ப்பாண முஸ்லீம்களையோ தமது சமூகத்தினராக அடையாளப்படுத்திக் கொள்ள விரும்பவும் இல்லை முயற்சிக்கவும் இல்லை. தமக்கு இணையானவராகக் கூட கருதவில்லை. இலங்கை முஸ்லீம்கள் என்று அவர்கள் கட்டமைத்த அடையாள அரசியல் கிழக்கு மற்றும் யாழ் முஸ்லீம்களை முற்றாக விலக்கி வைத்த அடையாளமாகவே இருந்தது.

சிங்கள இனவெறி நலன்களுக்கும் தமிழர் நலன்களுக்கும் இடையிலான மோதல்கள் கூர்மையடைந்த வரலாற்றுப் போக்கில் சிங்கள அரசு கிழக்கில் இஸ்லாமியர்களுக்கும் தமிழர்களுக்கும் இடையிலான பகைப்புலத்தை திட்டமிட்டு வளர்த்ததற்கும் இத்தென்னிலங்கை முஸ்லீம் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பிரதிநிதிகள் ஊக்கமாகப் பங்குபெற்றதற்கு ஈழப் போராட்ட வரலாற்றில் நிரம்ப சான்றுகள் உண்டு.

இந்த வரலாற்றுப் பின்புலத்தை மறைத்து விட்டு, இஸ்லாமியர்கள் மீது கொலைவெறியோடு பாய்ந்த குதறிய சிங்கள இனவெறி குறித்து மௌனிக்கும் ஒரு சிங்கள ’இடதுசாரி’ கதாபாத்திரத்தின் ஊடாக,  தமிழர்கள் முஸ்லீம்களை ஒடுக்குகிறார்கள் என்று சொல்ல வைப்பது அரசியல் களவானித்தனம் என்றல்லாமல் எப்படிச் சொல்வது!

புத்தகத்தின் சமர்ப்பண வாசகத்திலேயே இந்தக் கயவாளித்தனம் முகத்தில் அறைந்து நிற்கிறது.

“தோற்றுப்போன புரட்சியாளன் ரோகண விஜேவீரவிற்கு” நூலை காணிக்கை செய்திருக்கிறார் ஷோபாசக்தி.

பிரபாகரன் பாசிஸ்ட், ரோகண விஜேவீர புரட்சியாளன்!

இலங்கை அரசியலின் நுட்பங்கள் அறியாதவர்களுக்கு இங்கு சில வரலாற்றுத்  தகவல்கள் அவசியம்.

60 –களின் மத்தியில் சண்முகதாசனின் இயக்கத்தில் இருந்து பிரிந்த ரோகண விஜேவீர JVP இயக்கத்தைத் தொடங்குகிறார். சிங்கள ஒடுக்கப்பட்ட பிரிவினரின் நலன்களை மட்டுமே கருத்தில் கொண்டு இயங்கத் தொடங்கி 1971 –ல் பல்லாயிரக்கணக்கான சிங்கள இளைஞர்களைப் பலிகொண்ட அரைவேக்காட்டு ஆயுத எழுச்சி நிகழ வித்திடுகிறார் (அப்பாவித் தமிழ் மக்களை பலிகொண்ட கொலைவெறி ஆயுதப் போராட்டத்தை நடத்திய கொடூரன் பிரபாகரன் என்று வசைபாடுவதைப் போல ரோகண விஜேவீரவை ஷோபாசக்தி பழிக்கவில்லை; புரட்சியாளன் என்கிறார்).

1977 வரை சிறைவாசம். இக்காலத்தில் JVP -யின் பொதுச் செயலாளராக இருந்த Lionel  Bopage –ன் செல்வாக்கில் தமிழர்களின் சுயநிர்ணயக் கோரிக்கை என்ற நிலைப்பாட்டை அரைமனதோடு ஏற்றுக்கொள்கிறார். 1982 தேர்தலையொட்டி தமிழர்களின் சுயநிர்ணயக் கோரிக்கையை அங்கீகரிப்பதாக முன்வைத்து JVP தமிழர் பகுதிகளிலும் போட்டியிடுகிறது.

தேர்தலில் படுதோல்வி அடையும் ரோகண விஜேவீர தமிழர்களின் சுயநிர்ணய உரிமைக் கோரிக்கையை முன்வைத்ததால்தான் சிங்களவர்களிடையே தாம் செல்வாக்கு இழந்ததாக முடிவுக்கு வருகிறார். தமிழர்களின் கோரிக்கை மீதான JVP யின் நிலைப்பாட்டை மறுபரிசீலனை செய்யும், அதை மறுக்கும் அறிக்கையை கட்சிக்குள் சுற்றுக்கு விடுகிறார். 1986 –ல் இந்த சுற்றறிக்கை “Solutions to Tamil Eelam Struggle” என்ற நூலாக வருகிறது. அதில் ஈழ விடுதலைக் கோரிக்கை இலங்கையைத் துண்டாட அமெரிக்கா செய்யும் சதி என்று காரணத்தை முன்வைத்து ஈழ விடுதலையை மறுக்கிறார். சிங்கள இனவெறி நிலைப்பாட்டைத் தழுவுகிறார். ஜேவிபியின் இன்றைய‌ இன‌வாத‌ அர‌சிய‌லுக்கு மூல‌வித்து ரோக‌ண‌தான்.

1989 –ல் மீண்டும் ஒரு ஆயுதப் போராட்ட எழுச்சியைத் தொடங்கிய ரோகண விஜேவீர சிங்கள அரசால் படுகொலை செய்யப்படுகிறார்.

இறுதிவரை களத்தில் நின்று தன் பெண்டு பிள்ளைகளையெல்லாம் பலிகொடுத்தும் உறுதி குலையாமல் போராடிய பிரபாகரன் ஷோபாசக்திக்கு பாசிஸ்ட். தன் வாழ்நாளிலேயே சிங்கள இனவெறி நிலைப்பாட்டை எடுத்த ரோகண விஜேவீரே ஷோபாசக்திக்கு புரட்சியாளன். இனவெறி நிலைப்பாடு கொண்டவருக்கு இலக்கியம் சமர்ப்பணம்!

ஷோபாசக்தி அடிக்கடி விடும் அதிரடி அரசியல் ஸ்டேட்மெண்டுகளில் மட்டுமல்ல இலக்கியம் என்ற பெயரில் கழித்திருக்கும் அஜீரணக் குப்பையிலும் இதே மொக்கு அரசியலே ஒளிந்திருக்கிறது.

சான்றுகள்:

1.http://issues.lines-magazine.org/Art_May03/bopagefull.htm

2.Sinusoidal nature of the JVP Policy on the National Question

3.Feature article: The JVP’s campaign among the Tamils, 1977-1982 by Lionel Bopage who was a former General Secretary of the JVP

4.Rohana Wijeweera's killing - still a mystery By K T Rajasingham

- நடராசன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

ஏப்ரல் 30. மாலை. உலகத் தொழிலாளர்கள், மறுநாள் பிறக்கவிருக்கும் மேதின கொண்டாட்டங்களுக்கான தயாரிப்புப் பணிகளில் ஈடுபடத் தொடங்கும் நேரம். வேலூர் மாவட்டம் வாணியம்பாடி அருகில் உள்ள மூன்று தலித் கிராமங்களோ பெரும் சோகத்தில் மூழ்கி இருந்தன. திடீரென ஏற்படும் மரணம் உருவாக்குகின்ற பீதி, துக்கம், அதிர்ச்சி, நம்பிக்கையின்மை, மனித வாழ்வின் மீதான குழப்பம் ஆகியவற்றால் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன அக்கிராமங்கள். சக மனித உயிரின் முக்கியத்துவத்தையும், சட்ட விதிகளின் எச்சரிக்கைகளையும் புறக்கணித்துவிட்டு - தோல் பதனிடும் தொழிற்சாலையின் கழிவுநீர்த் தொட்டிகளில் ஒப்பந்தக்காரர்களாலும், முதலாளிகளாலும் இறக்கி விடப்பட்ட 5 தலித் தொழிலாளர்கள் - நச்சுவாயு தாக்கி இறந்த செய்தி, அத்தொழிலாளர் உடல்களின் சூடு ஆறுவதற்கு முன்னமே அக்கிராமங்களை எட்டிவிட்டது. தொழிலாளர்களின் பாதுகாவலர்களாகத் தம்மை அறிவித்துக் கொண்டிருக்கிற, நம் நாட்டில் உள்ள பல்வேறு அரசியல் கட்சித் தலைவர்களும் அப்போதுதான் மேதின அறிக்கையை எழுத உட்கார்ந்திருப்பார்கள். அதற்குள் அவர்களையெல்லாம் முந்திக் கொண்டு, தமது உயிரைக் குழைத்து மேதின செய்தியை எழுதிவிட்டார்கள் அந்த 5 தொழிலாளர்கள்! அவர்கள் தமது மரணத்தால் விடுத்த செய்தி இது தான்: தொழிலாளர்களுக்கு, குறிப்பாக தலித் தொழிலாளர்களுக்கு இந்த நாட்டில் உயிர் பாதுகாப்பில்லை.

dalit_labours_320மக்கள் பிரதிநிதிகள் ஆளுகின்ற இந்த ஜனநாயக நாட்டில் அரசை நடத்துகிறவர் களும், அரசியல் நடத்துகிறவர்களும் குட்டி அரசர்கள் போலத்தான் வாழ்கின்றனர். அந்தத் தனி மனிதர்களின் பாதுகாப்புக்கென செலவழிக்கப்படும் பல ஆயிரம் கோடி ரூபாய் பணத்தில் ஒரு சிறு பங்கினை செலவழித்திருந்தால் கூட, இந்த தலித் தொழிலாளர்கள் உயிரிழந்திருக்க மாட்டார்கள்! தலைவர்களுக்கு "இசட்' பிரிவு பாதுகாப்பு, மக்களுக்கோ ‘ஜீரோ' பாதுகாப்பு.

வாணியம்பாடியில் மட்டுமே 110 தோல் பதனிடும் தொழிற்சாலைகள் உள்ளன. இவற்றில் ஒன்று "ஜிலானி தோல் பதனிடும் தொழிற்சாலை' இத்தொழிற்சாலையின் உரிமையாளர் ஜிலானி, அய்ந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு முகமது கலீம், இர்சாத் சுபேல், பசலூர் ரகுமான், சப்ருல்லா என்பவர்களுக்கு தனது தொழிற்சாலையை குத்தகைக்கு விட்டிருக்கிறார். இவ்வாண்டு ஏப்ரல் 30 அன்றுடன் ஒப்பந்தம் முடிவடைவதால், தொழிற்சாலையை ஜிலானியிடம் ஒப்படைப்பதற்கான முன்தயாரிப்பு வேலைகளில் முகமது கலீம் உள்ளிட்ட அய்ந்து பேரும் இறங்கியுள்ளனர்.

அவர்களுக்கு முதலில் நினைவுக்கு வந்தது, சுமார் அய்ந்து மாதங்களாக வெளியேற்றப்படாமல் தேங்கியிருக்கும் தொழிற்சாலைக் கழிவு நீர். வாணியம்பாடியில் செயல்படும் தோல் பதனிடும் தொழிற்சாலைகளின் கழிவுகளை சுத்திகரித்து அகற்றும் பொறுப்பை வாணியம்பாடி கழிவுநீர் சுத்திகரிப்பு தொழில் நிறுவனம்  ஏற்றிருக்கிறது. இந்நிறுவனத்தின் ஒப்பந்தக்காரர்களில் ஒருவரான நாகேஷ் என்பவரிடம் தமது குத்தகை தொழிற்சாலையின் கழிவுகளை அகற்றிவிடும்படி அம்முதலாளிகள் கேட்டுக் கொண்டுள்ளனர்.

தோல் கழிவுகளை அகற்றித் தருவதற்கு கணிசமானதோர் தொகைக்கு ஒப்புக் கொண்ட ஒப்பந்தக்காரர், தலித் தொழிலாளர்கள் சிலரை இந்த ஆபத்தான பணிக்கு அமர்த்திக் கொண்டு வேலையைத் தொடங்கியிருக்கிறார். வாணியம்பாடி, ஆம்பூர், ராணிப்பேட்டை போன்ற நகரங்களில் இயங்கும் தோல் தொழிற்சாலைகள், தமது தொழிற்சாலைக் கழிவு நீரை கழிவு நீர் சுத்திகரிப்பு நிறுவனத்திற்கு அனுப்பி, சூழலுக்கும், உடல் நலத்திற்கும் கேடுவிளைவிக்கும் ஆபத்தான நச்சுப் பொருட்களை அகற்றிய பின்பே வெளியில் விடவேண்டும் என்பது அரசு விதி.

இச்சுத்திகரிப்பை செய்ய தனியே கட்டணம் செலுத்த வேண்டும். இதற்கு பால்மாறிக்கொண்டு பல தொழிற்சாலைகள் நேரடியாகவே கழிவு நீரை திருட்டுத்தனமாக வெளியே விட்டுவிடுகின்றன. சுத்திகரிப்பு பொறுப்பினை ஏற்றுள்ள ‘வாணிடெக்' நிறுவனமும் தனது பணியை செய்வதில்லை. கட்டணத்தைப் பெற்றுக் கொண்டு, கழிவு நீரை சுத்திகரிக்காமல் அதுவும் கச்சாவாகவே வெளியில் விடுகிறது. இப்படி நீண்டகாலமாகத் தொடரும் சமூகத்துரோகத் தனமான நடைமுறையின்படி, குறைந்த கூலியைக் கொடுத்து சில தலித் தொழிலாளர்களைப் பயன்படுத்தி, வேலையை முடித்து விடலாம் என்று அந்த ஒப்பந்தக்காரர் நினைத்திருக்கிறார்.

septic_tankஅவர் வேலைக்கு அமர்த்திக் கொண்ட வாணியம்பாடி அருகிலுள்ள சோலூர் கிராமத்தைச் சேர்ந்த சூரிய மூர்த்தி (55) மதனஞ்சேரியைச் சேர்ந்த சரவணன் (30), செங்கல்வராயன் பட்டறையைச் சேர்ந்த சென்றாயன் (35), ஏழுமலை (32), ராமு (29) ஆகிய 5 தொழிலாளர்கள் ஏப்ரல் 30 அன்று மாலையில் தொழிற்சாலைக் கழிவுகளை அகற்றுவதற்கு தொட்டிகளில் ஒருவர் பின் ஒருவராக இறங்கியபோது தான் நச்சுவாயு தாக்கி இறந்து போனார்கள். தொழிலாளர்களின் ஏழ்மையையும், அறியாமையையும், வறுமையையும் முதலாளிகள் பயன்படுத்திக் கொண்டு தொடர்ந்து விதிகளை மீறிவருவதால் இத்தகைய மரணங்கள் நிகழ்ந்தபடியே உள்ளன. முதலாளிகளை கட்டுப்படுத்தத் தவறிய, சுற்றுச்சூழல் மற்றும் தொழிற்சாலைப் பாதுகாப்பு நடைமுறைகளைப் பின்பற்றுகிறார்களா என்பதை கையூட்டு பெற்றுக் கொண்டு கவனிக்கத் தவறுகிற அரசு அதிகாரிகளும் இம்மரணங்களுக்குப் பொறுப்பாகிறார்கள்.

எனவே, இம்மரணங்கள் ஒருவகையில் கூட்டுக்கொலையே! இன்று முதலாளிகளோ "எங்கள் சொல்லை மீறி இறங்கியதால் செத்தார்கள்' எனச் சொல்லி, பழியை தொழிலாளிகள் மீது போட்டு தப்பிக்க முயலுகின்றனர். அரசு அதிகாரிகளோ தூக்கத்திலிருந்து விழித்தவர்களைப் போல, சுதாரித்துக் கொண்டு அறிக்கைகளை தயாரித்து வருகின்றனர். தோல் பதனிடும் தொழிற்சாலை அதிபர்களைக் கூட்டி 11.05.2010 அன்று வேலூர் மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர் ஓர் ஆய்வுக் கூட்டத்தை நடத்தியுள்ளார். வேலூர் மாவட்டத்தில் தோல் பதனிடும் தொழிலாளர்கள் இப்படி நச்சுவாயு தாக்கி இறந்து போவது ஒன்றும் புதிதில்லை. இது, கடந்த 20 ஆண்டுகளாக நடந்து வருகிறது. இதுவரையில் 30-க்கும் மேற்பட்ட தொழிலாளர்கள் இப்படி இறந்திருக்கிறார்கள்.

2004ஆம் ஆண்டில் இதே போன்றதொரு விபத்து நடந்தது. அய்.டி.சி. (International Tanning Corporation) எனப்படும் தோல் பதனிடும் நிறுவனத்தில் நடந்த அந்த விபத்தில் நச்சு வாயு தாக்கி மசிகம் கிராமத்தைச் சேர்ந்த சிறீதர், ஆம்பூர் பி-கஸ்பாவைச் சேர்ந்த முருகையன், செல்வராஜ் ஆகியோர் இறந்தனர். தாஸ், முத்து, சுந்தர், ரேணு, கோபி ஆகிய ஏழு தொழிலாளர்கள் மருத்துவமனையில் சேர்க்கப்பட்டு உயிர் பிழைத்தனர். 2009ஆம் ஆண்டில் துத்திப்பட்டு கிராமத்தில் இயங்கிவரும் ‘அஜிஜுர் ரகுமான் தோல் பதனிடும் தொழிற்சாலை'யில் இதைப் போன்றதொரு விபத்து நடந்தது. இதில் பெரியாங்குப்பத்தைச் சேர்ந்த தாஸ், கோவிந்தாபுரம் மோகன் மற்றும் மிட்டாளம் கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஒரு தொழிலாளியும் நச்சு வாயு தாக்கி இறந்து போனார்கள். பெரியவரிகம் கந்தன், வெங்கடேசன் என்கிற இரு தொழிலாளர்களும் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதேபோல நச்சுவாயு தாக்கி இறந்ததை தொழிலாளர்கள் நினைவு கூறுகின்றனர்.

மேதினத்தன்று தொழிலாளர்களுக்கு விடுமுறை நாள். ஆனால், அன்று ஆம்பூர் பெரியாங்குப்பம் இ.சி.டி.சி. (Eastern Chrom Tanning Company) தொழிற்சாலையில் கொதிகலன் வெடித்து 2 தொழிலாளர்கள் கடும் விபத்துக்கு உள்ளாகியுள்ளனர். இருவரில் ராகவன் என்ற தொழிலாளியின் நிலை கவலைக்கிடமானதாக இருக்கிறது. மேதினத்தன்று தொழிலாளர்களைப் பணியில் ஈடுபடுத்தக்கூடாது என்று விதிகள் கூறுகின்றன. ஆனால் மேலாளர் அழைத்தார் என தொழிலாளர்களை வரவழைத்து, கட்டாயப்படுத்தி வேலை வாங்கப்பட்டுள்ளது.

இதுபோன்ற விதி மீறல்களையும் இத்தொடர் மரணங்களையும் தடுக்க அரசு என்ன நடவடிக்கைகளை எடுத்திருக்கிறது? தொழிற்சாலை ஆய்வுத்துறையும், மாசு கட்டுப்பாடு வாரியமும் என்ன செய்து கொண்டிருக்கின்றன? மனிதத் தன்மையற்று பிணந்தின்னும் கழுகுகளாக முதலாளிகள் ஏன் நடந்து கொள்கிறார்கள்? தொழிற்சங்கங்களின் பங்கு என்ன? தொழிலாளர்கள் இடையிலே ஏன் இன்னும் விழிப்புணர்வு ஏற்படவில்லை?

இம்மரணங்களை முன்னிறுத்தி இக்கேள்விகளுக்கு விடை காண முயன்றால், விடையாய் அறியவருவது இழிமைகள், அலட்சியங்கள், சாதிய நோக்கு, சுயநலம், பண வெறி முதலியவைதான். தோல் பதனிடும் தொழில் இந்தியா, பங்களாதேஷ், பாகிஸ்தான் போன்ற நாடுகளில் அரசு பாதுகாப்புடன் நடந்துவரும் ஒரு கொடிய தொழிலாகும். இத்தாலி, ஜெர்மனி, போர்ச்சுகல், போலந்து செக்கோஸ்லேவோக்கியா, பிரேசில், மெக்சிகோ போன்ற நாடுகளிலும் கூட தோல் பதனிடும் தொழில் நடந்து வருகிறது. ஆனால், சுற்றுச்சூழல் மாசு ஏற்படுத்துவதிலும், மனிதர்களுக்கு சுகாதார சீர்கேட்டை உருவாக்குவதிலும் இந்தியா, பங்களாதேசுக்குப் பிறகுதான் பிற நாட்டு தொழிற்சாலைகள்.

dalit_families_320சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பங்களா தேசில் ஹசாரிபாக் நகரில் உள்ள "தவுபிக் அலி தோல் பதனிடும் நிறுவனம்' ஆபத்து மிகுந்த தோல் கழிவுகளை கோழி தீவனமாக மாற்றி விற்பதாக செய்திகள் வந்தன. ஆனால் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை (sos_arsenic.net) மேற்சொன்ன நாடுகளில் பலவும் இன்று தோல் பதனிடுவதற்கான வேதிப்பொருட்களை விற்பனை செய்வதில் இறங்கியுள்ளன. ஆனால் அந்த மேற்கத்திய நாடுகள் எவையும், தோல்பதனிடும் தொழிலாளர்களுக்கு ஏற்படும் கொடிய மாசுப்பொருட்களைப் பாதுகாப்புடன் எப்படி அப்புறப்படுத்தலாம் என்பதை சொல்லித் தருவதில்லை. தோல் பதனிடும் தொழிலில் உருவாகும் கழிவுப் பொருட்கள், அணுக்கழிவுகளுக்கு இணையான நச்சுத்தன்மை கொண்டவை என்றுகூட சொல்லிவிடலாம்.

தோல் பதனிடுவதற்கு பழைய முறை ஒன்று இருந்தது. அம்முறைப்படி, தோலில் உள்ள முடி, சதைத் துணுக்குகள், ரத்தம் ஆகியவற்றை நீக்க அதை சிறுநீரில் ஊறவைப்பார்கள். நீர்த்த சுண்ணாம்பும், உப்புக்கரைசலும் பயன்படுத்தப்படும். முடி நீக்கியபிறகு நாய் அல்லது புறாவின் கழிவில் தோல்களை போட்டு அடிப்பார்கள். பின்னர் செடார் மர எண்ணைய் பூசப்படும். பின்னர் தாவரப் பொருட்களைப் பயன்படுத்தி பதனிடும் முறை வந்தது. இம்முறையில் மரப்பட்டைகளும், இலைகளும் பயன்படுத்தப்பட்டன.

இன்று நவீன பதனிடு முறை வந்துவிட்டது. இம்முறையில் உப்பு மற்றும் சுண்ணாம்போடு பல்வேறு வேதிப்பொருட்களும் நொதி (enzymes)களும், நிறமிகளும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த நவீன முறையில் குரோமியம் எனும் வேதிப்பொருளைப் பயன்படுத்தி செய்யப்படும் பதனிடும் முறை, மிக வேகமான பதனிடு முறையாகும். இம்முறையினால் தோல் பதனிடப்படும்போது அது நீல நிறமாக மாறுவதால் இப்பதனீட்டு முறைக்கு "நீர்ம நீல முறை' (wetblue) என்றும் ஒரு பெயர் உண்டு. இந்த நவீன முறைகளில் மிகவும் நச்சுத்தன்மையும், ஆபத்தும் மிகுந்த 250 க்கும் மேற்பட்ட வேதிப்பொருட்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

சோடியம் சல்பைடு, சோடியம் ஹைட்ராக்சைடு, சோடியம் ஹைடிரோசல்பைடு, ஆர்செனிக் சல்பைடு, கால்சியம் ஹைடிரோ சல்பைடு, டைமீதைல் அமைன், கந்தக அமிலம், பெண்டா குளோரோ பீனால், சைனைடு, காட்மியம், குரோமியம், ஆர்செனிக், ஜிங்க் அமோனியம் பைகார்பனேட், குரோமிக் அசிடேட், எதிலின், கிளைகால், மோனோ ஈதைல் ஈதர், மீதைல் அமைன், ஓ - நைட்ரோ பீனால், டொலின் டை - அமைன், 2, 4, 5, - டிரைகுளோரோபினால், ஜிங்ஹைடிரோ சல்பைட், ஜிங் சல்பேட், டிரெட்- பியூடலமைன், காட்மியம் நைட்ரேட், காட்மியம் (டிடி) அசிடேட், காப்பர் (2) நைட்ரேட், 1, 4 - 1, 8 டைகுளோரோ நாப்தலின், நிக்கல் சல்பேட், 0-சைலின், ஜிங்க் நைட்ரேட் என நீளும் வேதிப்பொருட்களின் பட்டியலில் பெரும்பான்மையானவை - தோலில் உள்ள முடி, சதைத் துணுக்குகள், ரத்தம் ஆகிய புரதப் பொருளை நீக்கவே பயன்படுகின்றவை ஆகும். அதன்பிறகு நடைபெறும் வண்ணமிடுதலுக்குப் பிற வேதிப்பொருட்கள் பயன்படுகின்றன. இப்பதனிடுதலின் போது வெளியேற்றப்படும் திடக்கழிவுகளும், திரவக் கழிவுகளும் மிகவும் நச்சுத்தன்மை வாய்ந்தவையாகும்.

இவ்வளவு கொடுமையானதும், சுகாதாரக் குறைவானதும் ஆபத்து மிக்கதுமான தோல் பதனிடும் தொழிலுக்கும், தோல் கழிவுநீரை அகற்றுவதற்கும் தலித் தொழிலாளர்களே பயன்படுத்தப்படுகிறார்கள். இத்தொழிலின் போது ஏற்படும் விபத்துகளில் இறப்பதும் அம்மக்களாகவே இருக்கிறார்கள். இத்தொழிற்சாலைகளில் வீசும் கொடுமையான கவிச்சை நாற்றத்தையும், வேதிப்பொருட்களினால் வரும் அழுகிய முட்டை வாடையையும் ஒரு நிமிடம் கூட பிறரால் நுகர்ந்து கொண்டு நிற்க முடியாது. ஆனால், தலித் தொழிலாளர்கள் இவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல்தான் வேலையை மேற்கொள்கின்றனர். மழை பொய்த்துப்போய், விளைநிலங்கள் மாசுபட்டுக் கிடக்கும் வேலூர் மாவட்டத்தில் தலித் மக்களுக்கு தோல்பதனிடுதல், காலனி தயாரிப்பு, பீடி தயாரிப்பு போன்ற தொழில்களை விட்டால் வேறுவழியில்லை.

அம்மக்களிடையே நிலவும் அறியாமையையும், வறுமையையும் தோல்தொழிற்சாலை முதலாளிகள் பயன்படுத்திக் கொண்டு, அவர்களை மரணப் பள்ளங்களில் தள்ளி வருகின்றனர். தோல் தொழில் மூலம் அரசுக்குப் பெருமளவில் அன்னிய செலாவணி வருவதால், தொழிற்சாலைகளை செல்லப்பிள்ளைகளாகப் பாவிக்கிறது அரசு. கோடிக்கணக்கில் மானியங்களை வழங்குகிறது. ராணிப்பேட்டையில் கட்டப்பட்டுவரும் ஆர்.ஓ. (Reverse Osmosis Efluent Treatmentt) நிலையத்துக்கு மய்ய அரசும், மாநில அரசும் இணைந்து 19.06 கோடியை வழங்கியுள்ளன. இது, மொத்த திட்ட மதிப்பான 29.8 கோடியில் இரண்டு பங்கு தொகையாகும். வாணியம்பாடியிலோ 60.5 கோடியில் ஆர்.ஓ. நிலையம் உருவாகி வருகிறது. 1991இல் 15 கோடியில் தொடங்கப்பட்ட "வாணிடெக்' நிறுவனம் இன்று 75 ஏக்கர் பரப்பளவில் 65 கோடி மதிப்பீட்டும் அளவுக்கு வளர்ந்திருக்கிறது. ஆனால் ஒவ்வோர் அரசும் இத்தொழிற்சாலை முதலாளிகள் அனைவரும் முஸ்லிம்கள் என்பதால், சிறுபான்மையினரின் வாக்கு வங்கி பறிபோகும் என பயந்து ஒவ்வோர் முறையும் இவ்விபத்துகளின் போது கடுமையான நடவடிக்கை எடுக்கத் தயங்கி வருகின்றன.

dalit_labours_321இறந்தது நாதியற்ற தலித் மக்கள் தானே என்று நினைக்கிறது அரசு! கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக தோல் தொழிற்சாலைகளில் நச்சு வாயு தாக்கி இறந்த தலித் தொழிலாளர்களுக்கு, அரசு இழப்பீடு எதுவும் வழங்கியது இல்லை. ஆனால் இப்போதுதான் இழப்பீடு வழங்க முதன்முறையாக முன்வந்துள்ளது. ஏப்ரல் 30 அன்று நடந்த விபத்து மீதான கவன ஈர்ப்புத் தீர்மானத்தை 3.5.2010 அன்று சட்டமன்றத்தில் கொண்டு வந்து பேசிய விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி உறுப்பினர் ரவிக்குமார், அவரைத் தொடர்ந்து பேசிய அப்துல் பாசித், ஞானசேகரன், டி.கே.ராஜா, லதா, சிவபுண்ணியம், ஞானதாஸ் ஆகிய பல்வேறு கட்சி சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் கோரிக்கையைத் தொடர்ந்தே அரசு இழப்பீட்டை அறிவித்துள்ளது.

ஏற்கனவே தொழிற்சாலை நிர்வாகமும் ஒப்பந்தக்காரரும் சேர்ந்து, இறந்த தொழிலாளர்களுக்கு தலா 3,85,000 ரூபாய் வழங்குவதாக ஒப்புக் கொண்டு விட்டது. எனவே, மீதித்தொகையை சேர்த்து 5 லட்சம் ரூபாயாக அரசு வழங்கும் என்று அறிவித்துள்ளது. அப்படியெனில் அரசு வழங்குவது 1.15 லட்சம் மட்டும்தான். போன மாதம் சிறுத்தையால் அடிபட்டு இறந்த சிறுவனுக்கு வழங்கிய 2 லட்சம், ஏ.டி.எம். காவலரால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்ட காவல் ஆய்வாளருக்கு வழங்கிய 7 லட்சம் போன்ற அரசு இழப்பீடுகளைப் பார்க்கும்போது இது மிகவும் குறைவு. அரசு ஊதியம் வாங்கிக் கொண்டிருந்தவருக்கு அதிக இழப்பீடு! அன்றாடங் காய்ச்சி தொழிலாளிக்கு குறைவான இழப்பீடு என்று வருத்தப்படுகின்றனர் தொழிலாளர் குடும்பத்தினர். ஆனாலும் அரசுக்கு வழங்கிய தொகைக்காகவும் தொழிற்சாலை நிர்வாகத்தின் மீது கடும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று அறிவித்ததற்காகவும் பாராட்டைத் தெரிவித்தாக வேண்டும்.

வேலூர் தொழிற்சாலைகளின் ஆய்வாளரும், மாசு கட்டுப்பாடு வாரியமும் தொழிற்சாலைகளை கண்காணிப்பதில் அலட்சியமாய் இருந்தது, இத்தொழிலாளர்களின் மரணத்தின் வழியே தெரியவந்துள்ளது. வேலூர் தொழிற்சாலைகளின் ஆய்வாளர் முகமது கனி, முதலாளிகளுக்கு ஆதரவு நிலை எடுப்பவராக இருக்கிறார் என்ற கருத்து நிலவுகிறது. தோல் பதனிடும் தொழிற்சாலைகளில் கழிவு நீரை அகற்ற பல நடைமுறைகள் உள்ளன. கழிவு நீர்த்தொட்டிகளை எந்திரங்கள் மூலம் மட்டுமே சுத்தம் செய்ய வேண்டும். மிக மிக அவசியமான சூழலில்தான் தகுந்த பாதுகாப்பு கருவிகளோடு தொழிலாளர்களை தொட்டியினுள்ளே இறக்க வேண்டும்.

கழிவுநீர்த் தொட்டிகளை திறந்தே வைத்திருக்க வேண்டும். அவற்றை சுத்தப்படுத்துவதற்கு முன்னால் பல மணி நேரத்துக்கு அவற்றைத் திறந்து விட வேண்டும். நன்னீரை அத்தொட்டிகளில் ஊற்றி கழிவு மற்றும் நச்சு வாயுவின் செறிவை குறைக்க வேண்டும். பதனிடுவதற்குப் பயன்படுத்தப்படும் சையனைடு எனும் நச்சுப் பொருளால் உருவாகக் கூடிய ஹைட்ரஜன் சையனைடு வாயுவும், ஹைட்ரஜன் சல்பைடு வாயுவும், குரோமியம் ஹைட்ராக்சைடு வாயுவும் ஆட்களைக் கொல்லும் தன்மையுடையனவாகும். இந்த வாயுக்கள் கழிவுநீரில் உருவாகக்கூடியவை. மேற்சொன்ன எந்த பாதுகாப்பு நடைமுறையையும் தொழிற்சாலை நிர்வாகம் செயல்படுத்துவதில்லை. மாசுக்கட்டுப்பாடு வாரியம் தோல் கழிவுகளை அகற்றுவதற்கான வழிமுறைகளை வகுத்திருக்கிறது. திட மற்றும் திரவக் கழிவுகளை எந்த தொழிற்சாலை அகற்றினாலும் - அதை வாரியத்துக்கும், CETP எனப்படும் பொது சுத்திகரிப்பு ஆலையின் பாதுகாப்பு அதிகாரிக்கும் தெரிவிக்க வேண்டும். அந்த பாதுகாப்பு அதிகாரியின் முன்னிலையில்தான் எந்திரத்தைக் கொண்டோ, தொழிலாளர்களைக் கொண்டே கழிவுகள் அகற்றப்பட வேண்டும்.

கழிவு நீர்த்தொட்டிகளை சுத்தப்படுத்த, வாரியத்திடமிருந்து ஒப்புதல் கடிதம் பெறவேண்டும். கழிவுநீரை அகற்றும்போது பாதுகாப்பு கருவிகளான நச்சு வாயு அறியும் கருவி, கையுறைகள், பரிசோதனைப் பெட்டி, முகக் கவசம், காலுறைகள், கண் பாதுகாப்பு கண்ணாடி போன்றவை கட்டாயம் உடனிருக்க வேண்டும். (மாசு கட்டுப்பாடு வாரியக் கடிதம், நாள்: 1.6.2009) தோல் தொழிற்சாலை கழிவுகள் தேக்கி வைக்கப்படும் இடங்களைச் சுற்றி வேலியிட்டு "ஆபத்து' பலகையை வைத்திருக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் மாசுக்கட்டுப்பாடு வாரிய விதிகள் கூறுகின்றன. ஆனால், இந்த விதிகளில் ஒன்றுகூட பின்பற்றப்படுவதில்லை என்பதே தொழிலாளர்களிடமிருந்து கிடைக்கும் உண்மை.

இதைவிடக் கொடுமை, இவ்விதிகளை உருவாக்கிய மாசுக்கட்டுப்பாடு வாரியமே இவை நடைமுறைப்படுத்தப்படுகிறதா என கண்காணிப்பதில்லை என்றும் தொழிலாளர்கள் கூறுகின்றனர். இந்த இரு அரசுத்துறைகளின் அலட்சியத்தால் இன்று வேலூர் மாவட்டம் உலகிலேயே மிகவும் மோசமாக மாசடைந்துள்ள இடமாக அறியப்பட்டுள்ளது. தோல் நோயும், எல்லா வகையான புற்றுநோய்களும், இளம் வயதிலேயே முதுமையும், நோய் எதிர்ப்பு குறைபாடும் உடைய மக்களாக இம்மாவட்டத்தின் மக்களை இத்துறைகளும் தொழிற்சாலைகளும் மாற்றியுள்ளன.

இத்தொழிற்சாலைகளில் வேலை செய்யும் தொழிலாளர்களுக்காக எல்லா கட்சிகளும் போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு தொழிற்சங்கங்களை நடத்துகின்றன. ஆனால் இறந்த தொழிலாளர்களுக்காக சி.அய்.டி.யு மட்டுமே 6.5.2010 அன்று மிகக்குறைவான ஆட்களை வைத்துக் கொண்டு, ஆர்ப்பாட்டம் ஒன்றை நடத்தியது. அதுவும் கூட மழையினால் பாதியிலேயே கைவிடப்பட்டுவிட்டது. வேறு எந்தத் தொழிற்சங்கமும் கவன ஈர்ப்பு மற்றும் கண்டன ஆர்ப்பாட்டம் நடத்த முன்வரவில்லை.

மரணமடைந்த தொழிலாளர்களுக்கு தொழிற்சாலை நிர்வாகத்துடன் பேசி இழப்பீடு பெற்றுத்தர விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி முன்னின்று, சாலை மறியல் ஆர்ப்பாட்டத்தை ஏப்ரல் 30 இரவே நடத்தியது. இதில் பிற கட்சிகள் சிலவும் பங்கேற்றன. தொழிலாளர்களின் உறவினர்களும் உறுதியோடு இருந்தனர். அதனால்தான் தொழிற்சாலை நிர்வாகம் பணிந்தது. ஆனால் இதுபோன்ற இறப்புகளை காசாக்கும் வழியிலேயே பல அரசியல் அமைப்புகள் குறியாக இருப்பதாக தொழிலாளர்களிடமிருந்து குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்த வண்ணமே தான் இருக்கின்றன. தொழிற்சங்கங்களுக்கு அங்கீகாரம் அளிக்காத நிலையே நீடிக்கிறது. உண்மையாகவே தொழிலாளர்களுக்காகப் போராட விரும்பும் தொழிற்சங்க நிர்வாகிகள் மீது சதி திட்ட வழக்குப் போட்டு முடக்க நினைக்கின்றனர் முதலாளிகள். சங்கங்கள்தான் நமது முதல் எதிரிகள் என்ற கருத்தை தொழிற்சாலை நிர்வாகம் தொழிலாளர்களிடையே உருவாக்கி வைத்திருக்கிறது.

தொழிற்சாலைகளில் ஏற்படும் விபத்துகளில் இறக்கும் தொழிலாளர்களின் குடும்ப வாரிசுகளுக்கு இ.எஸ்.அய். 1948, மற்றும் டபிள்யூ.சி.1972 சட்டங்கள் மூலம் 10 முதல் 20 லட்சம் வரை இழப்பீடு பெறுவதற்கு வழியிருக்கிறது. இருந்தும் இதுவரையிலும் இத்தோல் தொழிற்சாலைகளில் விபத்துகளின் போது இறந்த ஒரு தொழிலாளியின் குடும்ப வாரிசுகளும் இம்மாதிரியான இழப்பீடுகள் எதையுமே பெற்றதில்லை. இதிலிருந்தே தொழிற்சாலை நிர்வாகத்தின் தப்பித்தல் போக்கையும், சில சங்கங்களின் உள்குத்து வேலையையும் நாம் ஊகித்து விடலாம்.

இதுபோன்ற விபத்துகளில் இறந்தவர்களின் தகவல்களை சேகரித்து, அரசு ஒரு வெள்ளை அறிக்கை வெளியிட வேண்டும் என்று வேலூரில் இயங்கும் குடிமக்கள் நலச் சங்கமும், நுகர்வோர் பாதுகாப்பு மன்றமும் கோரிக்கை விடுத்துள்ளன. அரசு உடனடியாக இத்தொழிற்சாலைகளில் ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு, அவற்றின் பாதுகாப்பு பற்றிய செய்திகளை வெளியிட வேண்டும். தவறிய தொழிற்சாலைகளை மூடவேண்டும். அரசு கூட்டிய தோல் தொழிற்சாலை முதலாளிகளின் கூட்டத்தில் வேலூர் மாவட்ட ஆட்சித் தலைவர் ராஜேந்திரன் பேசும்போது, “இறந்தவர் குடும்பத்திற்கு இழப்பீடு தரலாம்; உயிரைத் திருப்பித் தரமுடியுமா?'' என்ற வினாவினை எழுப்பியிருந்தார். அக்கேள்வியை அடியொட்டி அரசு இன்னொன்றைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். இறந்தவர்கள் எல்லாருமே குழந்தைகளையும், சிறுவர்களையும் கொண்ட தொழிலாளர்கள். ஒரு தொழிலாளியின் இளம் மனைவி கருவுற்று இருக்கிறார். தந்தையற்ற அக்குழந்தைகளுக்கு இந்த இழப்பீடு எதுவுமே செய்துவிடாது. இறந்தது

5 தொழிலாளர்களல்ல, 5 தலைமுறைகள் என்பதே உண்மை. மேலும் மேலும் இதுபோன்ற தலைமுறை பலிகளை வாங்காதிருக்க, இத்தருணத்தில் தேவையானது இழப்பீடுகள் மட்டுமல்ல; குற்றவாளிகளின் மீதான கடும் நடவடிக்கையும், தடுப்பு நடவடிக்கைகளும்தான்.

- நல்லான்

(தலித் முரசு மே 2010 இதழில் வெளியான கட்டுரை)

Pin It

குடிமகனின் மொழியில் உயர்நீதி வழங்குவதே சிறந்ததொரு மக்களாட்சி ஆகும். இந்தியாவின் மிகப் பழம்பெருமை வாய்ந்த நீதிமன்றங்களில் ஒன்றான சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில், தமிழன்னை அரியணை ஏறிட இன்றளவும் தடை நீடித்தே வருகிறது. தாய்மொழி மறுப்பின் காரணமாக “சட்டம் பற்றிய அறியாமையை மன்னிக்க இயலாது” எனும் சட்டக் கோட்பாட்டின் அடிப்படையே இன்று கேள்விக்குள்ளாகியுள்ளது.

       ஆங்கிலம் ஒரு மொழியாக உருவாக்கம் பெறுவதற்கு முன்னரே தமிழில் திருக்குறள், நாலடியார் போன்ற அனேக நீதி, அறநூல்கள் உருவாகியதோடு மட்டுமின்றி பழந்தமிழகத்தில் நீதிமுறையானது சிறப்பாகவும், எளிய முறையிலும் வழங்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது.

       Madurai_High_Courtஇந்திய அரசியல் சாசனத்தின் 348 (2) பிரிவானது “குடியரசுத் தலைவரின் அனுமதியை முன்னராகப் பெற்று அந்த மாநிலத்தின் ஆட்சி மொழியாக இருக்கும் ஒரு மொழியை அல்லது இந்தியை - அந்த மாநிலத்தில் தனது தலைமைப் பீடத்தை வைத்துக் கொண்டுள்ள உயர்நீதிமன்றத்தின் நடவடிக்கைகள் பயன்படுத்துவதற்கான அதிகாரத்தை அந்த மாநிலத்தின் ஆளுநர் வழங்கலாம்” என்று தெளிவாகக் கூறுகிறது.

       ஆட்சி மொழிச் சட்டம் 1963 பிரிவு 7 ஆனது “ஒரு மாநிலத்தின் உயர்நீதிமன்றம் வெளியிடும் தீர்ப்பு, ஆணை அல்லது உத்தரவு ஆகியவற்றிற்காக ஆங்கில மொழியுடன், மாநிலத்தின் அதிகாரப்பூர்வ மொழி அல்லது இந்தி ஆகியவற்றிற்கு மாநில ஆளுநர் அங்கீகாரம் வழங்கலாம்” என்று கூறுகிறது. இந்திய அரசியலமைப்பு சாசனத்தில் அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ள 22 தேசிய மொழிகளில் தமிழ் மொழியும் ஒன்றாகும்.

       இந்த சூழலில் கடந்த 06.12.2006 அன்று தமிழ்நாடு சட்டமன்றத்தில் “தமிழ்மொழியை சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் அலுவல்மொழியாக அறிவிக்க வேண்டும்” என்று ஏகமனதாக தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டு, ஆளுநரின் ஒப்புதலோடு, குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதல் பெற வேண்டி பாராளுமன்றத்திற்கு அனுப்பப்பட்டது.

ஆனால் மத்திய அரசின் சட்டம் மற்றும் நீதியமைச்சகம், உச்ச நீதிமன்றத்துடன் கலந்தாலோசித்து இந்த பிரச்சனை பரிசீலிக்கப்பட்டதாகவும், உயர்நீதிமன்றத்தின் உத்தரவுகள், ஆணைகள் மற்றும் இதர நடவடிக்கைகளில் பிராந்திய மொழியை தற்போது அறிமுகப்படுத்துவது உகந்ததாக இருக்காது என்று உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி கருதுவதாகவும் கூறி தமிழ் மொழியை சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் அலுவல் மொழியாக்குவது குறித்த தீர்மானத்தை குடியரசுத் தலைவரின் பார்வைக்கு அனுப்பாமல் திருப்பி அனுப்பிவிட்டது.

கடந்த 05.06.1969 அன்று உத்திரபிரதேச மாநிலம் அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றத்தில் இந்தி மொழி அலுவல் மொழியாக அறிவிக்கப்பட்டது. அதனைத் தொடர்ந்து பீகார், மத்தியபிரதேசம், ராஜஸ்தான் உயர்நீதிமன்றங்களிலும், கடந்த ஏப்ரல் மாதம் முதல் புதுடெல்லி உயர்நீதிமன்றத்திலும், இந்தி மொழி வழக்கு மொழியாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. இதே விதிகளின்படியே தமிழ்மொழிக்கும் அலுவலக மொழியாக அனுமதி கோரப்பட்டும் தொடர்ந்து இன்றுவரை அனுமதி மறுக்கப்பட்டு வருகிறது. மொழிப்போர் தியாகிகளாய்த் தற்பெருமை பேசும் தமிழக அரசியலாளர்களோ இந்நற்காரியத்தைச் செய்ய இன்றுவரை தவறிவிட்டனர் என்பதே உண்மை.

கி.பி. 10ம் நூற்றாண்டில் உருவாகிய ஆயிரம் ஆண்டுகள் வரலாறு கொண்ட இந்தி மொழியை ஐந்து மாநில உயர்நீதிமன்றங்களில் அலுவல் மொழியாக ஏற்றுக் கொண்ட மத்திய அரசு, சிந்து சமவெளியில் கிடைத்துள்ள சான்றுகளின்படி கி.மு. 16ம் நூற்றாண்டுகளிலேயே “தொல்காப்பியம்” என்ற இலக்கண நூல் உருவாக்கிய நாலாயிரம் ஆண்டுகள் பழமையான தமிழ்மொழி பிராந்திய மொழி என்றும், அதற்கு உயர்நீதிமன்ற மொழியாகும் தகுதியில்லை என்றும் இழிவுபடுத்தி வருகிறது. அதற்குப் பிறகும் கடிதம் மட்டுமே அனுப்பிக் கொண்டு, மத்திய அமைச்சரவையில் “பெருமையுடன்” அங்கம் வகித்துக் கொண்டிருக்கிறது தமிழக அரசு.

தமிழ்நாட்டில் 93 விழுக்காடு மாணவர்கள் தமிழ் வழியிலேயே பள்ளிக் கல்வி பயில்கின்றனர் என்று மாநில பள்ளிக் கல்வித் துறை அமைச்சரும், 90 விழுக்காடு மாணவர்கள் தமிழ் வழியிலேயே சட்டக்கல்வி பயில்கின்றனர் என்று டாக்டர்.அம்பேத்கர் சட்ட பல்கலைக்கழக துணைவேந்தரும் கூறுகின்றனர். இந்நிலையில் தமிழை அலுவல் மொழியாக்கிட போதிய அடிப்படை கட்டமைப்புகள் இன்னும் செய்யப்படவில்லை என்று கூறப்பட்டு வரும் சூழலில், 1970 ஆம் ஆண்டிலேயே மருத்துவமும், பொறியியலும் இலங்கை சிங்கள அரசால் யாழ்ப்பாண பல்கலைக்கழகத்தில் தமிழ்மொழியில் கற்றுக் கொடுக்கப்பட்டது என்பதை கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

மக்களுக்குப் புரியாத மொழியில் வாதிடும் போது அந்த வழக்கில் சம்பந்தப்பட்டவரைப் பொருத்த மட்டில் அது ஒருவகையான மனித உரிமை மீறல் ஆகும். இயற்கை நீதியையும் சமூக நீதியையும், மனித உரிமைகளையும் நிலைப்படுத்துவதில், தனித்து இயங்கும் சர்வ வல்லமை படைத்த நீதிமன்றங்களுக்கு பெரும்பங்கு உண்டு. ஆனால் அந்தந்த மாநிலத்தின் ஆட்சி மொழியாக இருக்கும் தாய்மொழிக்கு, நீதிமன்றங்களில் தொடரும் அனுமதி மறுப்பின் காரணமாக மேற்கூறப்பட்டவைகள் கேள்விக்குறியாகி உள்ளன.

துவக்க காலங்களில் உலகின் பல்வேறு நாடுகளின் லத்தீன், பிரெஞ்சு மொழிகள் மட்டுமே சட்ட மொழிகளாக இருந்தன. ஒரு சொல்லுக்கு ஒரு பொருள் மட்டுமே இருப்பதால் இந்த மொழிகள் பரவலாக ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டன. இன்றளவும் சட்டமுதுமொழிகள் லத்தீன் மொழியிலேயே பெருமளவில் இருக்கின்றனர். ஆங்கிலத்தின் தாயகமான இங்கிலாந்தில் கி.பி. 16ம் நூற்றாண்டு வரையிலும் லத்தீனும், பிரெஞ்சும் வழக்கு மொழியாக நீடித்து வந்த சூழலில் 1632ம் ஆண்டில், ஆங்கிலம் மட்டுமே இனி சட்ட மொழி என சட்டம் இயற்றப்பட்ட பிறகே ஆங்கிலம் அமலுக்கு கொண்டுவரப்பட்டது. சொந்த மண்ணிலேயே பல நூற்றாண்டுகளாக நீதிமன்ற மொழியாக அங்கீகரிக்கப்படாத ஆங்கிலம் இன்று இந்திய மண்ணில் தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட பல்வேறு மாநிலங்களின் உயர்நீதிமன்றங்களில் கோலோச்சுகிறது என்றால் நமது அடிமைத்தனத்தையும், அறியாமையையுமே அது உணர்த்துகிறது. வரலாறு தரும் படிப்பினையை நாம் மனதில் கொள்ள வேண்டிய தருணம் இது.

கருத்து பரிமாற்றத்திற்கு பயன்படும் கருவியே மொழி. உணர்வுப் பூர்வமான கருத்துக்களை மட்டுமின்றி, இதர செய்திகளையும் தன் தாய்மொழியில் மட்டுமே தெளிவாக எடுத்துரைக்க முடியும். இதற்கு சான்றாக அலகாபாத் உயர்நீதிமன்றத்தின் செயல்பாடுகள் உள்ளன. இந்நீதிமன்றத்தில் தான் பல சிறப்புமிக்க தீர்ப்புகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. 40 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே அங்கு இந்தி அலுவல் மொழியாகிவிட்ட காரணத்தினால் தான் முன் உதாரணமிக்க தீர்ப்புகள் பல வருகின்றன. நீதிமன்றத்தில் வழக்காடுவதற்கும், தீர்ப்புகள் எழுதப்படுவதற்கும் தாய்மொழி பயன்படுத்தப்படும் போது அதன் தரம் தானாகவே மேன்மையுறும் என்பதற்கு அலகாபாத் நீதிமன்ற வரலாறே சான்றாக விளங்குகிறது.

சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் தமிழில் வாதாட அனுமதி கோரி எம்.ஜி.ஆர். அவர்கள் முதலமைச்சராக இருந்தபோதே மத்திய அரசுக்கு கடிதம் அனுப்பியிருக்கிறார். இயலாத அல்லது இல்லாத ஒன்றையோ நடைமுறைப்படுத்திடக் கோரி போராடிக் கொண்டிக்கவில்லை. மாறாக, அரசியலமைப்புச் சாசனத்தின் வாயிலாக உத்தரவாதப்படுத்தப்பட்டு, ஏற்கனவே வெளி மாநிலங்களில் அமலில் உள்ள சட்ட உரிமை தான் இங்கேயும் கோரப்படுகிறது.

ஆனால், ஈழப்போரினையொட்டி சரிந்த தனது தமிழினத் தலைவர் பட்டத்தை மீண்டும் தக்கவைக்க, இன்று 'உலகத் தமிழ் செம்மொழி மாநாடு' நடத்த முனைந்திருக்கும் கருணாநிதி தலைமையிலான அரசு, உயர்நீதிமன்றத்தில் தமிழில் வழக்காட என்ன செய்தது? இவர்கள் தமிழக சட்டப்பேரவையில் சட்டமேலவை கொண்டு வருவதற்கான அனுமதியை மத்திய அரசிடம் மூன்றே நாளில் பெற்றார்கள் என்பதையும், மிகக் குறுகிய காலத்தில் சட்டமன்றத்திற்கான புதிய கட்டடத்தை பிரம்மாண்டமாகக் கட்டினார்கள் என்பதையும் பார்த்தால், தமிழ் வளர்ச்சியில் இவர்கள் காட்டும் அக்கறையும் வேகமும் புரியும்.

‘உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி மற்றும் சில நீதிபதிகள் வெளி மாநிலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் எனவே, அவர்களுக்குத் தமிழ் தெரியாது. இப்படிப்பட்ட சூழலில் தமிழ் அலுவல் மொழியாக்கப்பட்டால் அவர்களுடைய நிலை என்னாவது’ என சிலர் ‘அறிவுப்பூர்வ’மாக கேள்வி எழுப்புகின்றனர். பாராளுமன்றத்தில் உள்ள 543 மக்களவை உறுப்பினர்களுக்கும், அவர்களது தாய்மொழியில் உடனுக்குடன் அங்கீகரிக்கப்பட்ட 22 மொழிகளிலும் மொழி பெயர்ப்பு செய்யப்படுவது சாத்தியமாகியிருக்கும்போது உயர்நீதிமன்றத்தில் தமிழில் பேச அனுமதிப்பது என்பது பெரிய பிரச்சனையாக இருக்காது என்கிற அடிப்படை உண்மை மூடி மறைக்கப்படுகிறது.

1956ம் ஆண்டில் மொழிவாரி மாநிலங்கள் உருவாக்கப்பட்டதே மக்கள் மொழியில் ஆட்சி நடத்துதலே மக்களாட்சியின் உயரிய தத்துவம் என்ற அடிப்படையில்தான். மேலும் தொன்மை, வளமை, பண்பு, பாரம்பரியம் ஆகிய கூறுகளைக் கொண்டுள்ளதால் இன்று “செம்மொழி” என தமிழ்மொழி அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ள சூழ்நிலையில் உயர்நீதிமன்றத்தில் தொடர்ந்து அனுமதி மறுக்கப்படுவது என்பது “தமிழ்மொழிக்கு இழைக்கப்படும் சமூக அநீதியும், அவமரியாதையுமாகும்”.

நீதிமன்றங்களானது, நீதிபதிகளுக்கோ, வழக்கறிஞர்களுக்கோ மாத்திரம் உரிமையானதல்ல. மாறாக இந்த மண்ணின் மக்களுக்கானது. அம்மக்களுக்குத் தெரிந்த தாய்மொழியில் நீதிமன்றம் நடத்தாமல் அவர்களுக்குப் புரியாத அந்நிய மொழியில் நடத்துவதில் எந்தவித அடிப்படை நியாயமுமில்லை.

இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் சென்னை உயர்நீதிமன்ற மற்றும் மதுரை கிளை உயர்நீதிமன்ற நடவடிக்கைகள் தாய்மொழியாம் தமிழ்மொழியில் இருக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையானது காலத்தின் கட்டாயமாகும். அதோடு மட்டுமின்றி, உயர்நீதிமன்றத்தில் தமிழில் பேச அனுமதிப்பது சமூகநீதியை கொண்டு வருவதற்கானதொரு போராட்டமே.

- இ.இ.இராபர்ட் சந்திரகுமார், வழக்கறிஞர், உயர்நீதிமன்றம், மதுரை (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

கோவை வங்கி ஊழியர் சங்கக்கட்டிடத்தில் 13.6.2010 அன்று 'இலங்கை இன்று' என்ற தலைப்பில் அ.மார்க்ஸ் சிறப்புரை ஆற்றுகிறார் என்று ஒரு குறுஞ்செய்தி வந்திருந்தது. கூடவே அவரது இலங்கைப் பயண அனுபவங்கள் குறித்த கலந்துரையாடலும் நடைபெறும் என்று அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது. இந்தியப் பொதுவுடமைக் கட்சியோடு (சி.பி.அய்.) தொடர்புடைய 'சங்கமம்' என்ற அமைப்பு கூட்டத்திற்கு ஏற்பாடு செய்திருந்தது. கூட்டணி வித்தியாசமாக இருக்கவே, சென்று பார்ப்பது என்று முடிவு செய்தேன்.

 அரங்கத்தில் சுமார் 40 பேர் இருந்தனர். வரவேற்புரை சடங்குகளெல்லாம் முடிந்த பிறகு அ.மார்க்ஸ் பேச எழுந்தார். உடனே கூட்டத்திலிருந்த ஒரு 15 பேர் எழுந்து “கோவை ராணுவ வாகன எதிர்ப்பு ஆர்ப்பாட்டத்தின்போது போலீஸ் அத்துமீறல்களை ஆதரித்த, பாதிக்கப்பட்டவர்களைக் கிண்டல் செய்த அ. மார்க்ஸே பேசாதே” என்று முழக்கமிட்டனர். அ.மார்க்ஸுக்கு “ராஜபக்ஷேவின் நான்காவது சகோதரன்” என்ற பட்டமும் வழங்கினர். (அதுவரை கோவையில் அ. மார்க்ஸுக்கு “நோட்ஸ் வாத்தி” என்ற பட்டப்பெயர் மட்டும்தான் நிலவி வந்தது). “அ.மார்க்ஸ் ஒரு இலக்கியவாதியாக கூட்டம் நடத்த வரவில்லை. கொலைகார இலங்கை அரசை ஆதரித்து பிரச்சாரம் செய்ய வந்திருக்கிறார். எனவே அவரைத் தடுக்க எங்களுக்கு உரிமை உண்டு” என்று எதிப்பு தெரிவித்தவர்கள் கூறினர்.

 ஒரு சி.பி.அய் தோழர் எதிப்பு தெரிவித்தவர்களில் ஒருவரைப் பிடித்துத் தள்ளினார். ஒரு 20 நிமிடம் அரங்கம் அலோகல்லோலப் பட்டது. பின்பு காவல்துறை வரவழைக்கப்பட்டது. எதிர்ப்பு தெரிவித்தவர்கள் அ.மாவையும் இலங்கை அரசையும் எதிர்த்து முழக்கமிட்டபடி வெளியேறினர்.

 நான் அ.மார்க்ஸ் பேச்சைக் கேட்பது என்று முடிவுசெய்தேன். என்னைப் போலவே புரட்சிகர இளைஞர் முன்னணி (பு.இ.மு.) தோழர்களும் அமர்ந்திருந்தனர்.

 அ.மார்க்ஸ் பேசத்தொடங்கினார். 'புத்தளத்திலிருந்து இஸ்லாமியர்களை புலிகள் வெளியேற்றியது, காத்தான்குடியில் இஸ்லாமியர்களைக் கொன்ற‌து, இலங்கை அருந்ததியர்கள் தங்கள் வீடுகளில் பிரேமதாஸா படம் வைத்திருப்பது, பிரேமதாஸா அருந்ததியர்களுக்கு செய்த நன்மைகள், தற்போது தலித்துகள் இன்னொரு தலித்தான டக்ளஸ் தேவானந்தாவை ஆதரிப்பது(?) எப்படி, புலிகளால்தான் முள்ளிவாய்க்கால் படுகொலைகள்' என்றெல்லாம் விலாவாரியாக சுமார் 1 1/2 மணிநேரம் பேசினார்.

 பின்பு கேள்வி கேட்க விரும்புபவர்கள் கேட்கலாம் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.

 நான் எழுந்து பின்வரும் கேள்விகள் கேட்டேன்.

1.   முஸ்லீம்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் இருந்து வெளியேற்றப்பட்டதற்கும் கிழக்கில் படுகொலை செய்யப்பட்டதற்கும் நேரடிக் காரணமான கருணாவும் பிள்ளையானும் இன்னும் இலங்கையில்தான் இருக்கிறார்கள். இப்படுகொலைகள், அநியாயங்களுக்காக அவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்று கேட்பதுதானே நியாயம்? இலங்கை சென்றபோது இதை வலியுறுத்தி எங்காவது பேசினீர்களா?

2.   புலிகள் மீது அ.மார்க்ஸ் வைத்த விமர்சனங்கள் இந்தியாவிலுள்ள இஸ்லாமிய போராளி இயக்கங்களுக்குப் பொருந்தாதா? அப்பாவி மக்களைப் புலிகள் கொன்றார்கள் என்ற காரணத்தால் அவர்களை எதிர்ப்பதாகக் கூறும் நீங்கள், அப்பாவிப் பொதுமக்கள் புழங்கும் இடங்களில் குண்டுகள் வெடிக்கச் செய்த இஸ்லாமியப் போராளி இயக்கங்களை அப்படி அணுகுவீர்களா? கோவை குண்டு வெடிப்பிற்குப் பிறகு இஸ்லாமியர்கள் மீது அடக்குமுறை கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டபோது அதற்கு அல்-உம்மாதான் காரணம் என்று எப்போதாவது கூறியிருக்கிறீர்களா?

3.   சிறைபிடிக்கப்பட்ட பல புலிகள் சித்திரவதை செய்யப்பட்டு கொல்லப்படுவதும், இறந்த பெண்புலிகளின் உடல்கள் சிதைக்கப்படுவதும் ஆதாரப்பூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. அப்பாவி மக்கள் கொல்லப்பட்டதும் இரசாயன ஆயுதங்கள் பாவிக்கப்பட்டதும் வெளியாகியுள்ளது. ராஜபக்ஷேவை போர்க்குற்றவாளியாக அறிவிக்கவேண்டும் என்ற டப்ளின் டிரிபியூனலில் கோரிக்கை எழுப்பப்பட்டுள்ளது. நீங்கள் இலங்கையிலோ அல்லது இந்தியாவிலோ இதுகுறித்துப் பேசியிருக்கிறீர்களா?

4. ஈழத்தில் போர் உக்கிரமாக நடந்த காலகட்டத்தில் நீங்கள், பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கிழக்கு மாகாணத்திலிருந்து புலிகளால் விரட்டப்பட்ட இஸ்லாமியர் குறித்து ஒரு உண்மையறியும் குழு செல்லவேண்டும் என்று ஏற்பாடுகள் செய்ததாகவும் சொல்லப்படுகிறது. சிபிசிஎல் (CPCL) அமைப்பை அக்குழுவில் பங்கு கொள்ள அழைத்ததாகவும் கூறுகிறார்கள். அவர்கள் அப்போதைய நிலையில் அதற்குப்பதிலாக வன்னி போர்க்களங்களில் அரசப்படைகளின் தாக்குதலால் பாதிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த மக்கள் குறித்து உண்மையறியச் செல்லலாம் அதற்கு ஏற்பாடு செய்யுங்கள் என்று கேட்டதாகவும் தாங்கள் இதை உறுதியாக மறுத்துவிட்டதாகவும் கூறப்படுகிறது. (அ.மார்க்ஸ் இதை ம‌றுத்தார்.)

5.   கோவை ராணுவ வாகன எதிர்ப்பு ஆர்ப்பாட்டத்திற்குப் பிறகு பல இயக்கத் தோழர்களும் சம்பவத்தோடு தொடர்பே இல்லாத பொதுமக்களும் போலீசாரால் கடும் துன்பங்களுக்கு ஆளாக்கப்பட்டனர். மனித உரிமைப் போராளி என்று சொல்லிக் கொள்ளும் நீங்கள் இச்சம்பவம் தொடர்பாக என்ன எதிர்வினை ஆற்றினீர்கள்?

6. அந்த இராணுவ வாகனங்களில் இலங்கைக்கு ஆயுதங்கள் ஏற்றிச் செல்லப்படவில்லை என்று கூறினீர்கள். ஏதாவது கள ஆய்வு செய்து இதைக் கண்டுபிடித்துச் சொன்னீர்களா? ஆம் எனில் ஏன் அந்த முடிவுகளை வெளியிடவில்லை? இல்லை எனில் ஆய்வு இல்லாமல் ஆதாரம் இல்லாமல் அப்படி சொல்வது சரியா? பேராசிரியர் பதிலளிக்க வேண்டும்.

என் கேள்விகளைக் கேட்டுவிட்டு அமர்ந்தேன்.

பு.இ.மு தோழர் ஒருவர் எழுந்து “சாதாரண மனிதர் ஒருவர் ‍ ஈழ ஆதரவாளர் - இலங்கையில் நீங்கள் சென்ற இடங்களுக்கு எல்லாம் செல்ல முடியுமா?” என்று கேட்டார்.

கூட்டத்தில் அமைதி நிலவியது.

பழைய படங்களில் சிவாஜி கணேசன் அடிக்கடி வேதனை, கையாலாகாத்தனம், பெரியமனிதத் தோரணை எல்லாம் கலந்த ஒரு முகபாவம் காட்டுவார். அது போன்ற ஒரு முகத்தோற்றத்தில் அ.மார்க்ஸ் வாய்திறக்காமல் உட்கார்ந்திருந்தார். கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்திருந்த தோழர்களில் ஒருவர் அ.மா அருகில் சென்று அவர் முகத்தைக் குளோசப்பில் உற்றுப் பார்த்தார். எந்தப் பதிலும் தெரியாததால் அவரே மைக் பிடித்து பின்வரும் பதில்களை அளித்தார்.

1. நேரம் ஆகிவிட்டதால் கூட்டத்தை முடித்துக் கொள்ளலாம்.

2. அ.மார்க்ஸின் புத்தகங்களைப் படித்து பதில் தேடிக் கொள்ளலாம்.

இரண்டாவது பதிலைக் கேட்டு அ.மாவுக்கு என் மேல் ஏன் இத்தனை கோபம், ஏன் இவ்வளவு பெரிய தண்டனை என்று மிகுந்த மனவருத்தம் அடைந்தேன்.

சிறுவயதிலிருந்தே கோனார் நோட்ஸ், உஷா கைய்ட் போன்ற நோட்ஸ்கள், கைடுகள் மீது எனக்கு அலர்ஜி உண்டு. அதே போன்று வெளிநாட்டு எழுத்தாளர்களுக்கு அ. மார்க்ஸ் போடும் நோட்ஸ்கள் மீதும் அலர்ஜி உண்டு. சரி எனக்கு இருக்கும் நோட்ஸோபோபியா தோழர் அ. மார்க்ஸுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்று மனதை தேற்றிக்கொண்டு மீண்டும் அவரிடம் சில விளக்கங்கள் கேட்கத் தொடங்கினேன்.

“மணி இப்போது 12.50 தானே ஆகிறது. நாம் இருப்பது வங்கி ஊழியர்சங்கக் கட்டிடம்தானே. கீதா ஹால் சந்திலிருக்கும் லாட்ஜுகளில்தானே நேரம் முடிந்த அடுத்த நிமிடம் பெட்டிப் படுக்கைகளை தூக்கி வெளியில் வீசி விடுவார்கள். வங்கி ஊழியர் சங்கக் கட்டிடத்தில் 3 மணிவரை கூட்டங்கள் நடைபெறுவதை நானே பார்த்திருக்கிறேன். அப்படியே நெருக்கடி இருந்தாலும் வெளியில் நின்றோ தேநீர் அருந்திக்கொண்டோ அவர் பதிலளித்தால்கூட நான் கேட்டுக்கொள்கிறேன். பு. இ. மு தோழரும் மற்ற தோழர்களும் இதை மறுக்கமாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

நோட்ஸ்களைப் பொருத்தவரை மன்னிக்கவும் புத்தகங்களைப் பொருத்தவரை அ.மார்க்ஸ் புத்தகம் விற்க வரவில்லை. மேடையில்தான் பேசியிருக்கிறார். நீங்களும் கலந்துரையாடல் என்றுதான் அழைத்திருக்கிறீர்கள். இது உபன்யாசமும் அல்ல, கேட்டவுடன் பரவசமடைந்து திரும்பிச்செல்ல” என்றும் கூறினேன்.

திரும்பவும் குளோசப், திரும்பவும் அதே முகபாவம் ....

இப்போது இன்னொரு தோழர் தலையிட்டு கணீரென்ற குரலில் கூறினார். “தோழர் கார்க்கி அவர்களே! அவர் அவருடைய கருத்தைச் சொன்னார். நீங்கள் உங்கள் கருத்தைச் சொன்னீர்கள். அதோடு விடாமல் யாரும் தன்னுடைய கருத்தை மற்றவர் மீது திணிக்க வேண்டியதில்லை. அது கருத்துச் சுதந்திரமல்ல‌”.

நான் கூறினேன், "அ.மார்க்ஸுக்கு ஒன்றும் க‌ருத்துச் சுத‌ந்திர‌ம் குறைந்துவிட‌வில்லை. பிட‌ல் காஸ்ட்ரோவையும், சே குவேராவையும் கொச்சைப்ப‌டுத்தி லீனா ம‌ணிமேக‌லை எழுதிய‌ கவிதைக‌ளை ஆத‌ரித்து அவரால் பேசமுடிகிறது. அதே மார்க்சிய‌ மூல‌வ‌ர்க‌ளை த‌ங்க‌ள‌து வ‌ழிகாட்டிகளாக‌க் கொண்ட‌ தோழ‌ர்க‌ளின் கூட்ட‌த்திலும் அவரால் பேசமுடிகிறது. அ.மார்க்ஸுக்கு க‌ருத்து சுத‌ந்திர‌ம் இருப்ப‌தால்தான் இதை அவ‌ரால் செய்ய‌முடிகிறது."

ஆனால் அதன்பின்பும் அ.மார்க்ஸ் அசையாததால், வேறு வழி இல்லாத நிலையில் கூட்டம் இனிதே சற்றேறக்குறைய முடிந்தது.

அ மார்க்ஸ் பதிலளிக்க மறுத்ததற்கு “இவர்களுக்கெல்லாம் பதில் சொல்லிக்கொண்டிருக்க வேண்டியதில்லை” என்ற ஆணவம்தான் காரணம் என்றால் அவர் மெக்காலே கல்விமுறையின் அற்புதமான வார்ப்பு என்றாகிறது. அல்லது முறையான ஆய்வுகளோ தரவுகளோ இல்லாத காரணத்தால் பதிலளிக்கவில்லையென்றால் சக குடிமக்களிடம் “நான் பேசுவதைக் கேள்” என்று சொல்லும் தகுதி இல்லையென்றாகிறது.

இது தவிர இன்னொரு காரணமும் தமிழ் உணர்வாளர்களால் சொல்லப்படுகிறது. “அ மார்க்ஸ் புலியெதிர்ப்புப் பிரச்சாரம் செய்கிறார். கேள்விகளுக்கெல்லாம் அவர் பதில் சொல்ல மாட்டார்” என்கிறார்கள். இதில் உண்மை இருப்பதாகவே தோன்றுகிறது.

இது தவிர கூட்டத்தில் நான் கேட்க அனுமதிக்கப்படாத மற்ற கேள்விகளையும் முன் வைக்கிறேன். மேற்குறிப்பிட்ட கேள்விகளோடு இவற்றுக்கும் ரிட்டயர்ட் பேராசிரியர் பதிலளிப்பார் என்று நம்புகிறேன்.

ரிட்டயர்ட் பேராசிரியர் தான் தலித் ஆதரவாளரென்றும் இஸ்லாமியரின் காவலரென்றும் பிம்பங்களை கட்டமைக்க விரும்புகிறார்.

1. பங்களாதேஷ் உருவாவதற்கு முன்பு லட்சக்கணக்கான அகதிகள் மேற்கு வங்காளத்துக்கு வந்தனர். உயர்சாதி அகதிகள் தங்கள் சாதியினரால் வரவேற்கப்பட்டு நல்ல இடங்களில் குடியமர்த்தப்பட்டனர். தலித்துகள் சட்டீஸ்கருக்கும் ஒரிசாவுக்கும் கொண்டு செல்லப்பட்டு முகாம்களில் அடைத்து வைக்கப்பட்டனர். 1978 தேர்தலின்போது சிபிஎம் கட்சியினர் தலித் அகதிகளுக்கு வங்காளத்தில் இடம் அளிப்பதாக பிரச்சாரம் செய்தனர். சிபிஎம் கட்சி வென்று ஜோதிபாசு தலைமையில் ஆட்சி அமைந்தது. இந்த உறுதிமொழியை நம்பிய பல்லாயிரம் தலித்துகள் மேற்கு வங்கத்துக்கு வந்து சுந்தரவனக்காடுகளில் உள்ள மொரிஜபி என்ற ஆளில்லாத தீவில் குடியேறினர். சிபிஎம் கட்சி மொரிஜபிப் தீவு சுந்தரவனக்காடுகள் புலிகள் சரணாலயத்தின் ஒரு பகுதி, மக்கள் வெளியேறவேண்டுமென்று உத்தரவிட்டது. அதை எதிர்த்து எந்த ஆயுதமும் ஏந்தாமல் அமைதிவழியில் போராடிய மக்கள்மீது 1979 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் தன் கட்சி குண்டர்களையும் போலீசையும் ஏவி பெரும் தாக்குதல் தொடுத்தது. பல்லாயிரம் மக்கள் கொல்லப்பட்டனர். மிஞ்சியவர்கள் சிறைப்பிடிக்கப்பட்டு படுமோசமான முகாம்களில் அடைத்துவைக்கப்பட்டு வந்த இடங்களுக்கே திருப்பி அனுப்பட்டனர். நேரடியாக கொல்லப்பட்டவர்கள் மற்றும் முகாம்களில் நோய்களால் இறந்தவர்களின் எண்ணிக்கை 4700க்கும் மேலிருக்கும் என்று கணக்கிட்டுள்ளனர்.

வரலாற்றில் தலித்துகள் மீது நிகழ்த்தப்பட்ட மிகப் பெரிய படுகொலை இது. மொரிஜபித்தீவு படுகொலை அல்லது சுந்தரவனப்படுகொலை என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ரிட்டயர்ட் பேராசிரியர், ஒரிஜனல் மார்க்ஸை கேவலப்படுத்தும் ஆபாசக் கவிதைகளை மேன்மைப்படுத்த சிபிஎம் கட்சியினரோடு இணைந்து போராடுகிறார். கூச்சமே இல்லாமல் அவர்களோடு மேடைகளில் வீற்றிருக்கிறார். சுந்தர வனப்படுகொலையைப் பற்றி எங்கேயும் எப்போதும் எதுவும் பேசியதில்லை. உங்களை தலித் ஆதரவாளர் என்று எப்படி ஏற்றுக்கொள்வது?

2. நந்தி கிராமில் ஏழை விவசாயிகளின் நிலங்களை பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு சிபிஎம் பிடுங்கிக் கொடுத்தபோது பாதிப்பிற்கு ஆளானவர்களில் பலர் ஏழை இஸ்லாமிய விவசாயிகள். நீங்கள் உலகமயமாக்கலும் எஸ் இ இசட்டும் (SEZ) தலித்துகளுக்கு விடுதலை அளிக்கும் என்று இதே கோவையில் பேசினீர்கள். மேற்கு வங்கத்தில் சிபிஎம்மின் உலக மயமாக்கல் கொள்கையால் நேரடியாக பாதிப்பிற்கு ஆளான இஸ்லாமியர்களின் நிலை குறித்து வாயே திறக்கவில்லை. அப்படியானால் உங்கள் இஸ்லாமிய ஆதரவு என்பது புலிகளை ஒழிக்க ஒரு கருவி மட்டும்தானா?

3. இயக்கங்கள் (இந்திய மாவோயிஸ்ட்டுகள், எல்டிடிஇ மட்டும்) முன்னிறுத்தும் ஆயுதப்போரட்டங்களால் மக்கள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்று அண்மைக்காலமாக பேசி வருகிறீர்கள். உள்நாட்டுப்போர் உருவாவதற்கான அரசியல் பொருளாதாரக் காரணிகள் குறித்து என்னவிதமான ஆய்வுகள் மேற்கொண்டுள்ளீர்கள்? மற்ற நோட்ஸ்களை அல்ல, களஆய்வுகளையும் ஆய்வுமுடிவுகளையும் எதிர்பார்க்கிறோம்.

4. கோவை இராணுவ லாரி மறிப்புப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டவர்கள் நீதிமன்றத்தில் மன்னிப்பு கேட்டார்கள் என்று அவதூறாக எழுதினீர்கள். அதை ஆதாரத்துடன் மறுத்து ச.பாலமுருகனும், இரா.முருகவேளும் எழுதியதற்குப் பிறகு, தவறான தகவலை எழுதியதற்காக எங்காவது மன்னிப்போ, வருத்தமோ தெரிவித்தீர்களா?

5. புலிகள் மக்களை மனிதக் கேடயங்களாகப் பயன்படுத்தினார்கள் என்று தொடர்ந்து பிரச்சாரம் செய்துவருகிறீர்கள். ஒரு வீட்டில் நுழைந்த தீவிரவாதி, அங்கிருப்பவர்களை பிணைக் கைதிகளாகப் பிடித்துவைத்திருக்கிறான். தீவிரவாதியைப் பிடிக்கவேண்டிய காவல்துறை, தீவிரவாதியையும் கொன்று, அவன் கேடயமாகப் பயன்படுத்திய பிணைக்கைதிகளையும் கொன்றால் அதை சரியென்பீர்களா?

6.தெற்காசியாவில் நடந்த மிகப்பெரிய இனப்படுகொலை ஈழத்தில் நடந்ததாகும். இதைக் கண்டிக்காதவர்கள் மனித உரிமை பற்றிப் பேச ஏதாவது தகுதியிருக்கிறதா?

7.இலங்கையில் நுழைவதற்கு சுதந்திரமான மனித உரிமைவாதி எவரொருவருக்கும் அனுமதி மறுக்கப்படும் நிலையில் உங்களுக்கு மட்டும் எப்படி அனுமதி கிடைத்தது? இலங்கை அரசில் உங்களுக்கு இந்த செல்வாக்கு எப்படி ஏற்பட்டது?

பேராசிரியர் இந்த கேள்விகளுக்குப் பதிலளிப்பார் என்றும் என் போன்றோரின் சந்தேகங்களைத் தீர்க்க உதவுவார் என்றும் எதிர்பார்க்கிறேன் 

- மு.கார்க்கி, வழக்குரைஞர், ஒருங்கிணைப்பாளர் - சமத்துவ முன்னணி (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

இராம்மோகன், எல்லை பாதுகாப்புப் படையின் முன்னாள் தலைமை நிர்வாகி. காசுமீரிலும், இந்தியாவின் வடகிழக்குப் பகுதிகளிலும் கலகக்காரர்களை எதிர்த்து பணியாற்றியவர். சமீபத்தில் தாண்டிவாடாவில் 76 துணை ராணுவத்தினர் கொலை செய்யப்பட்ட நிகழ்வின் காரண காரியங்களை அறியும் பொறுப்பை மத்திய அரசு இவருக்குக் கொடுத்துள்ளது. இவர் தெகல்கா நிருபர் சோமா சௌத்ரிக்கு அளித்த நேர்காணல் இதோ...

வங்காளத்தில் நடைபெற்ற தொடர்வண்டித் தாக்குதலுக்குப் பின் நக்சல்களுக்கு எதிராக இராணுவம் மற்றும் வான் படைகளை களமிறக்குவது பற்றிய உங்களது கருத்து?

rammohanஅவ்வாறு நடப்பின் அது ஒரு மிகப்பெரிய தவறாகும். நீங்கள் இந்தப் பிரச்சனையை(நக்சல்) எவ்வள‌வு தூரம் ஆயுதம் தாங்கிய குழுக்கள் மூலம் அணுகுகின்றீர்களோ, அந்த அளவிற்கு இப்பிரச்சனை மேலும் பலமான ஒன்றாக‌வே மாறும்.

சமீபத்தில் தாண்டிவாடாவில் நடைபெற்ற 76 வீரர்கள் கொலை செய்யப்பட்ட நிகழ்வில் உள்ள காரண காரியங்களை அறிய உங்களை உள்துறை அமைச்சம் நியமித்துள்ளது. அரசாங்கம் உங்கள் அனுபம் மற்றும் முடிவு எடுக்கும் திறமையை வைத்து தான் இந்த பொறுப்பை உங்களுக்குக் கொடுத்துள்ளது. இப்பொழுது இந்நாட்டில் நிலவி வரும் மாவோயிஸ்ட்டு பிரச்சனையை நீங்கள் எவ்வாறு பார்க்கின்றீர்கள்?

முத‌லில் இதை ஒரு ச‌மூக‌நீதிப் பிர‌ச்ச‌னையாக‌வே நான் பார்க்கின்றேன். 1980ல் ஹைத‌ராபாத்தில் மைய‌ விசாரணைக் குழுவின் (CBI) பிராந்திய‌ த‌லைமை அதிகாரியாக‌ ப‌ணியாற்றிய‌போது ந‌க்ச‌ல் பிர‌ச்ச‌னைக‌ளை அறியத் தொடங்கினேன். என்னுட‌ன் ஒன்றாகப் ப‌யிற்சி பெற்ற‌ அஜ‌ய் தியோரா அப்பொழுது ஹைத‌ராபாத்தில் உளவுப் பிரிவின் த‌லைமை அதிகாரியாகப் ப‌ணியாற்றினார். அவர் நக்சல்களைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவர போராடிக் கொண்டிருந்தார். நான் அசாமில் ப‌ணிபுரியும்போது இது போன்ற‌ க‌ல‌க‌ங்களைக் க‌ட்டுப‌டுத்தியுள்ளேன். மேலும் இந்திய‌ திபெத்திய‌ எல்லை காவ‌ல் ப‌டையிலும் இருந்துள்ளேன். அத‌ன் முக்கிய‌ நோக்க‌மே எதிரியின் ப‌குதிக்குள் சென்று ச‌ண்டையிடுவதே என்பதால், கொரில்லாப் போர் முறையை க‌ற்றுக் கொள்ளும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. இதிலிருக்கும் ச‌வால் என‌க்கு எப்போதும் பிடித்த‌ ஒன்று.

பெரும்பாலான மாவோயிஸ்ட் தலைவர்கள் ஆந்திராவைச் சேர்ந்தர்களாக உள்ளர். இதற்கு என்ன காரம் என்று நீங்கள் கருதுகின்றீர்கள்?

நான் பார்த்த‌வ‌ரையில் ஆந்திராவில் மிக‌ முக்கிய‌ பிர‌ச்ச‌னை நில‌ம் தான். ஆதிக்க‌ சாதியைச் சேர்ந்த‌வ‌ர்க‌ள் த‌லைமுறை, த‌லைமுறையாக‌ ப‌ழ‌ங்குடியின‌ரையும், தாழ்த்த‌ப்ப‌ட்ட‌ வ‌குப்பைச் சேர்ந்த‌வ‌ர்க‌ளையும் த‌ங்க‌ள‌து சுய‌ந‌ல‌த்திற்காக‌ பிழிந்து வ‌ருகின்றார்க‌ள். சுத‌ந்திர‌த்திற்கு முன் நில‌ உச்ச‌ வ‌ர‌ம்பு என்று எதுவுமில்லை. இத‌னால் இந்த‌ ஆதிக்க‌ சாதியின‌ர் பெரும‌ளவு நில‌ங்க‌ளை வ‌ளைத்துப் போட்டுள்ள‌னர். சில‌ நேர‌ங்க‌ளில் இது 1000 ஏக்க‌ர் ப‌ர‌ப்ப‌ள‌வையும் தாண்டிச் சென்ற‌துண்டு. அதே நேர‌த்தில் இந்தப் ப‌ழ‌ங்குடியினர், தாழ்த்த‌ப்ப‌ட்ட‌ வ‌குப்பை சேர்ந்த‌வ‌ர்க‌ளிட‌மோ சிறித‌ளவு நில‌மோ அல்ல‌து நில‌மில்லாத‌ நிலையுமே இருந்து வ‌ந்துள்ள‌து. இந்த‌ சிறித‌ள‌வு நில‌ங்க‌ளையும் ஆதிக்க‌ சாதியின‌ர் பொய்க் க‌ண‌க்கு காட்டி, பிடுங்கி, அவ‌ர்க‌ளை எப்பொழுதும் க‌ட‌னாளியாக‌வே வைத்துள்ள‌ன‌ர். இந்த‌ ப‌ழ‌ங்குடியின‌ர் குத்தகை விவசாயிகளாக‌ மாற்ற‌ப்ப‌ட்டு, இவ‌ர்க‌ளின் அறுவ‌டையில் மூன்றில் இர‌ண்டு ப‌ங்கு ஆதிக்க‌ சாதியின‌ருக்கு கொடுக்க‌ப்ப‌ட்டு வ‌ந்த‌து. இந்தக் கார‌ண‌ங்க‌ளினால் முத‌லில் 1946ல் இந்திய‌ க‌ம்யூனிஸ்ட் க‌ட்சியின‌ர் தெலுங்கானா ப‌குதிக‌ளில் வேலை செய்து வ‌ந்த‌ன‌ர். அவ‌ர்க‌ள் ப‌ழ‌ங்குடியின‌ரை ஒரு கூட்ட‌மாக‌ சேர்த்து அவ‌ர்க‌ளின் வில், அம்பை மட்டுமே வைத்து ஆதிக்க‌ சாதியின‌ரின் வீட்டைச் சுற்றி வ‌ளைத்து அங்கு உள்ள‌ தானிய‌ங்க‌ளை இம்ம‌க்க‌ளுக்கு பிரித்து வ‌ழ‌ங்கின‌ர். மேலும் அவ‌ர்க‌ளிட‌ம் சென்று இன்றிலிருந்து விவசாய‌ம் செய்ப‌வ‌னுக்கு மூன்றில் இர‌ண்டு ப‌குதியும், மூன்றில் ஒரு ப‌குதி நில‌ உரிமையாள‌ருக்கும் செல்ல‌ வேண்டும் என்றும் கூறினார்க‌ள். இத‌னால் கோப‌ம‌டைந்த‌ நில‌ உரிமையாள‌ர்க‌ள் காவ‌ல் துறையின‌ரிட‌ம் சென்று புகார் கொடுக்க‌, காவ‌ல் துறை அங்கு வாழ்ந்து வ‌ரும் ம‌க்க‌ளை கைது செய்து அடித்து துன்புறுத்தின‌ர்.

 சுத‌ந்திர‌த்திற்குப் பின்ன‌ர் நில‌ உச்ச‌ வ‌ர‌ம்பு ச‌ட்ட‌ங்க‌ள் கொண்டு வ‌ர‌ப்ப‌ட்ட‌ன‌ ஆனால் அவை ஒரு பொழுதும் ஆந்திராவில் ந‌டைமுறைக்கு வ‌ர‌வே இல்லை. 1989ல் அர‌சாங்க‌ம் மாறிய‌போது நான் தியோராவை அழைத்துக் கொண்டு புதிய‌ வ‌ருவாய்த் துறை அமைச்சரைச் சென்று ச‌ந்தித்தேன். 'உங்க‌ளால் ஒரு பொழுதும் இந்தப் பிர‌ச்ச‌னையை(ந‌க்ச‌ல்) தீர்க்க‌ முடியாது' என அவரிடம் கூறினேன். நான் பேசிய‌ வித‌ம் அவ‌ருக்குப் பிடிக்க‌வில்லை எனத் தெரிந்தது. மேலும் அத‌ற்கான‌ கார‌ண‌த்தைக் கூறினேன். நீங்க‌ள் இந்த‌ போராட்ட‌த்தை நீர்த்துப் போக‌ச் செய்ய‌ நில‌ உச்ச‌ வ‌ர‌ம்புச் ச‌ட்ட‌த்தை அம‌ல்ப‌டுத்த‌ வேண்டும் என‌க் கூறினேன். ஆனால் அத‌ற்கு வாய்ப்பே இல்லை என்று அமைச்ச‌ர் கூறிவிட்டார். அத‌ற்குக் கார‌ண‌ம் கூறுகையில் ம‌ற்றொரு அமைச்ச‌ரான‌ சுதாக‌ர் ராவிற்கு சொந்த‌மாக‌ 1,100 ஏக்க‌ர் இருப்ப‌தாக‌வும், இது போன்ற‌வ‌ர்க‌ள் நிறைய‌ இருப்ப‌தால் நில‌ உச்ச‌ வ‌ர‌ம்பு ச‌ட்ட‌த்தை அம‌ல்ப‌டுத்த‌ வாய்ப்பே இல்லை என்று அவ‌ர் கூறினார்.

 இது போன்ற‌ சாதிய‌ அமைப்பு முறையே ஆந்திராவில் நில‌வுகின்ற‌து. பெரும்பாலான‌ காவ‌ல் நிலைய‌ங்க‌ளில் இன்ன‌மும் தாழ்த்த‌ப்ப‌ட்ட‌வ‌ர்க‌ள் முத‌ல் த‌க‌வ‌ல‌றிக்கை ப‌திவு செய்யப் ப‌ய‌ப்ப‌டுகின்ற‌ன‌ர். ஏனெனில் அந்த அறிக்கைகள் ப‌திவே செய்ய‌ப்ப‌டாது , அவ்வாறு ப‌திவு செய்ய‌ப்ப‌ட்டாலும் அத‌ன் மேல் விசார‌ணையும் ந‌ட‌க்காது. மேலும் பெண்க‌ள் பாலிய‌ல் கொடுமைக‌ளுக்கு உள்ளாக்கப் ப‌டுகின்ற‌ன‌ர். வேலை செய்யும் விவசாயிக‌ள் த‌ங்க‌ள‌து ம‌னைவியை திருமணத்தின் முத‌ல் நாள் இர‌வு நில‌ உரிமையாள‌ருக்குக் கொடுக்க‌ வேண்டும். இது ப‌ழ‌ங்குடிக‌ளின் நாட்டுப்புற‌ பாட‌ல்க‌ளில் உள்ள‌து. இந்த நாட்டில் பெண் வாழ்வ‌த‌ற்கு எந்த‌ ஒரு ந‌ம்பிக்கையும் இல்லை என்றும் அதே பாட‌லில் வ‌ருகின்ற‌து. இது போன்ற‌ த‌வ‌றுக‌ள் க‌ளைய‌ப்ப‌டாம‌ல் எவ்வாறு நீங்க‌ள் பிர‌ச்ச‌னைக்குத் தீர்வு காண்பீர்க‌ள்? இராணுவத்தின் மூலம் இத‌ற்குத் தீர்வு காண‌ முடியாது.

ஊடங்கள் நக்சல்களை தீவிரவாதிகள் என்று முத்திரை குத்தியுள்ள. இதை நீங்கள் ஏற்றுக் கொள்கின்றீர்களா?

இங்கே எல்லோரும் ந‌க்ச‌ல்களைப் ப‌ற்றி ம‌ட்டுமே பேசுகின்றார்க‌ள். மிக‌வும் சில‌ரே இங்கே இர‌ண்டு வ‌குப்புக‌ள் உள்ள‌தை புரிந்துகொள்கின்ற‌ன‌ர். ப‌ழ‌ங்குடியின‌ர் ம‌ற்றும் தாழ்த்த‌ப்ப‌ட்ட‌ வ‌குப்பினர் சமூகத்தின் அடி மட்டத்தில் உள்ளனர். இந்திய‌ க‌ம்யூனிஸ்ட் (மாவோயிஸ்ட்) க‌ட்சியின் தலைமையிலும் 99 விழுக்காடு ஆதிக்க‌ சாதியின‌ரே. இருந்தாலும் இவ‌ர்க‌ளின் அர‌சிய‌ல் த‌த்துவ‌த்தின் கார‌ண‌மாக‌ இவ‌ர்க‌ள் த‌ங்க‌ள் சாதியைப் புற‌க்க‌ணித்து ஏழ்மை நிலையில் உள்ள‌வ‌ர்க‌ளுக்கு உத‌வுகின்ற‌ன‌ர். மாவோயிஸ்ட்கள் நாட்டின் ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற விரும்புகிறார்கள். நான் ஒரு மாவோயிஸ்ட் நாட்டில் வாழ‌ விரும்ப‌வில்லை. ஆனால் நாம் த‌ற்பொழுது மேற்கொண்டுள்ள‌ காட்டுமிராண்டித்த‌ன‌மான‌ ந‌ட‌வ‌டிக்கைகளைத் தொட‌ர்ந்தால் இந்தியா ஒரு மாவோயிஸ்ட் நாடாக‌ மாறியே தீரும். இங்கு ச‌மூக‌த்தில் மிக‌ப்பெரிய‌ வேறுபாடு நிலவுகின்றது. க‌ம்யூனிஸ்ட் நாடுக‌ளான‌ இர‌ஷ்யா, சீனா சென்று பாருங்க‌ள். இன்று அதிகார‌த்தில் உள்ள‌வ‌ர்க‌ள் எல்லாமே க‌டைநிலையில் இருந்தவர்களே. உய‌ர் குடி ம‌க்க‌ள் இப்பொழுது அங்கு இல்ல‌வே இல்லை. இந்தியாவிலும் இது போன்ற‌ கிள‌ர்ச்சிக‌ள் ஏற்ப‌டலாம். ந‌ம் க‌ண்முன்னே உள்ள‌ ச‌மூக‌ நீதிப் பிர‌ச்ச‌னையை ச‌ரி செய்வ‌த‌ற்கு நாம் ஏன் இன்னும் முய‌ல ம‌றுக்கின்றோம் என‌ப்புரிய‌வில்லை.

நீங்கள் இதுவரை ஆந்திராவை பற்றி பேசினீர்கள், நீங்கள் சட்டீசுகரை எவ்வாறு பார்க்கின்றீர்கள்?

 ச‌ட்டீசுக‌ரில் காடுக‌ளின் மீதான‌ உரிமை என்பதுதான் பிரச்சினை. ப‌ழ‌ங்குடியின‌ர் ஆயிர‌ம் ஆண்டுக‌ளுக்கு முன்ன‌ரே சாதிய ஆதிக்கம் கார‌ண‌மாக‌ காடுக‌ளுக்குள் த‌ள்ள‌ப்ப‌ட்டார்க‌ள். இவ‌ர்க‌ளுக்கு நில‌மே இல்லை. காடுக‌ளில் கிடைக்கின்ற‌ பொருட்க‌ளை ச‌ந்தைக‌ளில் விற்ப‌த‌ன் மூல‌மே த‌ங்க‌ள் வாழ்க்கையை ந‌ட‌த்தி வ‌ருகின்றார்க‌ள். இவ்வாறு அவ‌ர்க‌ள் காடுக‌ளை விட்டு வெளியே வ‌ந்து ஒரு வ‌ணிகரைத் தேடி விற்கின்றார்க‌ள். யார் அந்த‌ வ‌ணிக‌ர்க‌ள்? வைசிய‌ ம‌ரபைச் சார்ந்த‌ வ‌ணிக‌ர்க‌ள். இத‌ன் மூல‌ப் பிர‌ச்ச‌னையாக‌ நான் மூன்றைச் சொல்லுவேன். த‌ந்திர‌மான பார்ப்பனன், காட்டுமிராண்டித‌ன‌மான‌ ச‌த்ரிய‌ன், பேராசை கொண்ட‌ வைசிய‌ன். சித‌ம்ப‌ர‌ம் ஏதேச்சையாக‌ வைசிய‌ குல‌த்தைச் சார்ந்த‌வ‌ர். இந்த‌ மூன்று குல‌ங்களும் ப‌ல‌ நூறு ஆண்டுக‌ளாக‌ இவ‌ர்க‌ளை ந‌சுக்கி வ‌ருகின்ற‌ன‌ர். பாதிக்கப்ப‌டும் ப‌ழ‌ங்குடியின‌ருக்கு ஆத‌ர‌வாக மாவோயிஸ்ட்கள் கை கொடுத்தால் எதற்காக‌ நாம் அவ‌ர்களைக் குறை சொல்ல வேண்டும்? அவ‌ர்க‌ள் வைசிய‌ர்க‌ளின் க‌ண‌க்குப் புத்த‌க‌த்தை பார்த்து ப‌ழ‌ங்குடியின‌ர் ச‌ரியான‌ தொகை பெறுவ‌த‌ற்கு உத‌வுகின்ற‌ன‌ர். நீங்க‌ள் இந்த‌ வியாபார‌த்தை ஆராய்ந்து இருக்க‌ வேண்டும். இந்த வைசியர்களின் ப‌ண‌ம் தில்லியில் உள்ள ப‌ண‌க்கார‌ அர‌சிய‌ல்வாதிக‌ளுக்குச் செல்கின்ற‌து. ஆனால் உழைக்கும் மக்களுக்கு ஒன்றும் கிடைப்ப‌தில்லை.

எந்தக் கிள‌ர்ச்சியிலும் ம‌க்க‌ள் ஆயுத‌ங்க‌ளை எடுப்ப‌து இய‌ல்பு. ஏனென்றால் அவ‌ர்க‌ளுக்கு வேறு வ‌ழி இல்லை. இங்கே மாவோயிஸ்ட்க‌ளின் மூல‌ம் ப‌ழ‌ங்குடியினர் த‌ங்க‌ள‌து உரிமைக‌ளுக்காகப் போராட‌ க‌ற்றுக் கொள்கின்றனர். மார்க்சியப் பாட‌ங்க‌ளும், கொரில்லாப் போர் முறையும் அவ‌ர்களது பாட‌ங்க‌ளில் ஒன்று. இங்கே அதிக‌ரிக்கும் வ‌ன்முறைக‌ள், போராட்ட‌ங்க‌ள் எல்லாம் ஆயுதங்களைக் கைப்பற்றுவதை நோக்கியே உள்ள‌து. இதை எதிர்த்து ந‌ம‌து ப‌டையின‌ர் போராடும் போது அவ‌ர்க‌ள் க‌டும் கோப‌ம் கொண்ட‌வ‌ர்க‌ளாக‌ மாறுகின்ற‌ன‌ர். அவ‌ர்க‌ள் 'நாங்க‌ள் 76 வீர‌ர்களைப் ப‌றிகொடுத்துள்ளோம்' என‌க்கூறி, க‌ண்ணில் ப‌டுப‌வரையெல்லாம் சுட்டுக் கொல்வார்க‌ள்.

இவ‌ர்க‌ளை க‌ட்டுக்குள் வைக்க‌ ஒரு ச‌ரியான‌ த‌லைமை தேவை. என‌து அச்ச‌ம் என்ன‌வென்றால் அவ்வாறான‌ த‌லைமை என்ற‌ ஒன்று ந‌ம‌து ப‌டையின‌ருக்கு இல்லை என்ப‌தே. இதை அர‌சு புரிந்து கொள்ள‌ வேண்டும்.

அப்படியென்றால் நீங்கள் இதற்கு என்ன தீர்வு சொல்கின்றீர்கள்? இந்தத் தீர்வுகளை நோக்கி நராமல் நம்மை தடுப்பது எது?

பாராளும‌ன்ற‌த்தில் இர‌ண்டு ச‌ட்ட‌ங்க‌ள் இன்னும் நிலுவையில் உள்ள‌ன‌. ஒன்று நில‌ அப‌க‌ரிப்பு ப‌ற்றிய‌து, இர‌ண்டாவ‌து காடுக‌ளின் உரிமை ப‌ற்றிய‌து. ஆனால் இங்கே பிர‌ச்ச‌னை என்ன‌வெனில் இந்தக் காடுக‌ளில் தனிமங்கள், தாதுக்க‌ள் க‌ண்டுபிடிக்க‌ப் ப‌ட்டுள்ள‌ன‌. இது த‌ற்போது ஆட்சியாளர்களுக்கு மிகப் பெரிய புதையலாகும். இந்த‌ தாதுக்க‌ளை எடுப்ப‌த‌ற்கு ப‌ல‌ மில்லிய‌ன் ம‌திப்புள்ள‌ ஒரு புரிந்துண‌ர்வு ஒப்ப‌ந்த‌ம் போடப்ப‌ட்டால் அதில் குறிப்பிட்ட‌ விழுக்காடு அரசியல்வாதிகளின் சுவிஸ் வ‌ங்கிக் க‌ண‌க்கிற்குச் செல்லும். காடுக‌ளில் வாழும் இந்த‌ ஏழை ம‌னித‌ர்க‌ள் எளிதாக‌ ம‌ற‌க்க‌ப்ப‌டுகின்றார்க‌ள். பிகாரில் நிலச்சுவான்தார்கள் இவ்வாறு வெளிப்ப‌டையாக‌ சொல்வார்க‌ள் "நாங்க‌ள் எங்க‌ள‌து நில‌ங்க‌ளையும், ப‌ட்ட‌ங்க‌ளையும் எங்க‌ள‌து பூனை ம‌ற்றும் நாய்க‌ளின் பெய‌ரில் வைத்திருக்கிறோம்". இந்நிலைமை, போராட்ட‌ங்க‌ள் இல்லாம‌ல் இன்னும் எவ்வளவு காலத்திற்குத்தான் தொடர முடியும்?

மேலும் நீங்க‌ள் கூறுகின்றீர்க‌ள் இராணுவ‌ம் வ‌ர‌ வேண்டுமென்று? நீங்க‌ள் ஏன் பிர‌ச்ச‌னையின் மூல‌ கார‌ண‌த்தைப் பார்க்க‌ ம‌றுக்கின்றீர்க‌ள்? அர‌சுக்கு மூளை என்று ஒன்று இருப்பின் அது பிர‌ச்ச‌னையைப் புரிந்து செயல்ப‌டும், இல்லையெனில் இது ஒரு மிக‌ப்பெரிய‌ பேரிட‌ரில் தான் சென்று முடியும்.

காவல்துறை, துணை இராணுவம் நத்திய அடக்குமுறைகள், கற்பழிப்புகள், கொலைகள், ஆடு மற்றும் கோழிகளை திருடுதல் போன்றற்றை ப முறை தெகல்கா பதிவு செய்துள்ளது. இதை நாம் அரசிடம் கொண்டு சென்றால் நம்மை துரோகியாகவும், மாவோயிஸ்ட்களுக்கு உளவுத் தல்கள் திரட்டுபர்களாகவுமே பார்க்கின்றர். காவல்துறை, சிறப்பு காவல் துறை, துணை இராணுவம் போன்றோரின் நத்தை பற்றிய உங்கள் பார்வை என்ன?

 ச‌ல்வா ஜூடும் என்ப‌து அர‌சால் உருவாக்க‌ப்ப‌ட்ட‌து. அந்தப் ப‌டையின் செயல்பாடுக‌ள் நிலைமையை மேலும் மோச‌மாக்கின‌. முன்னர் நில‌ உரிமையாள‌ர்க‌ள் என்னென்ன கொடுமைகள் செய்தார்களோ, அதை இப்போது காவ‌ல்துறை, சிற‌ப்பு காவ‌ல் துறை, துணை இராணுவ‌ம் போன்றோர் செய்கின்ற‌ன‌ர். கிள‌ர்ச்சியை அட‌க்கும் போராட்ட‌ம் ச‌ட்ட‌ப்ப‌டி ந‌ட‌க்க‌ வேண்டும் என்ப‌து என் ந‌ம்பிக்கை. இதைப் ப‌ற்றி பெரும்பால‌னோர் பேசுவ‌தில்லை. இராப‌ர்ட் தாம்ச‌னின் "க‌ம்யூனிஸ்ட் க‌ல‌க‌ங்க‌ளை வெற்றி கொள்வது எப்ப‌டி" என்ற‌ புத்த‌க‌ம் இந்த‌ வ‌ரியுட‌ன் துவ‌ங்கிற‌து "க‌ல‌க‌ங்க‌ளுக்கு எதிரான‌ நிக‌ழ்வுக‌ள் மிக‌ முக்கிய‌மாக‌ ச‌ட்ட‌ப்ப‌டி ந‌ட‌க்க‌ வேண்டும்". இராப‌ர்ட் தாம்ச‌ன் போன்றோருக்கு கொரில்லா போர் ப‌யிற்சி அளித்த‌ வ‌ல்லுன‌ர்க‌ளே என‌க்கும் ப‌யிற்சி அளித்த‌ன‌ர் என்ப‌து என்னைப் பொருத்த‌வ‌ரை அதிர்ஷ்ட‌வ‌சமானது. இதை நான் அர‌சுக்கான எனது ப‌ரிந்துரைக‌ளில் ப‌ல‌ இட‌ங்க‌ளில் தெரியப்ப‌டுத்தி உள்ளேன். இது போன்ற‌ இட‌ங்க‌ளுக்கு அனுப்ப‌ப்ப‌டும் படையின‌ருக்கு த‌லைமையாக‌ இருப்ப‌வ‌ர் மிக‌ முக்கிய‌ ப‌ங்கு வ‌கிக்கின்றார்.

 கொலை செய்த‌ல் , க‌ற்ப‌ழித்த‌ல் போன்ற‌ பெரிய‌ குற்ற‌ங்க‌ளை ச‌ற்று த‌ள்ளி வைத்து விட்டு, ஆடு ம‌ற்றும் கோழிக‌ளை ப‌டையின‌ர் திருடுத‌ல் போன்ற‌ ஆதிவாசிக‌ளின் சிறிய‌ புகார்களைப் பாருங்க‌ள். இது மிக‌வும் மோச‌மான‌ ஒன்று. அந்தப் ப‌டையின‌ரின் த‌லைவ‌ர் ச‌ரியாக‌ இருந்தால் இது போன்ற‌ செயல்க‌ளை செய்வ‌த‌ற்கே ப‌டையின‌ர் அஞ்சுவ‌ர். ப‌ணியிலிருக்கும் ப‌டையின‌ர் த‌வறு செய்தால் அவ‌ர்க‌ள் த‌ண்டிக்க‌ப்ப‌ட‌ வேண்டும். இது அங்கு உள்ள‌ கிராம‌வாசிக‌ளுக்குத் தெரிய‌ வேண்டும். அப்பொழுது தான் அவ‌ர்க‌ள் உங்க‌ளை ந‌ம்பி உங்க‌ள் ப‌க்க‌ம் வ‌ருவார்க‌ள்.

நான் இங்கே கூறியுள்ள‌ மைய‌ காவ‌ல் ப‌டை, எல்லை பாதுகாப்புப் ப‌டை என‌ எல்லாவ‌ற்றிலும் நான் ப‌ணியாற்றி உள்ளேன். மைய‌ காவ‌ல் ப‌டை ச‌ட்ட‌ ஒழுங்கை பாதுகாப்ப‌வ‌ர்க‌ள். த‌டிய‌டிக்குப் பெய‌ர் போன‌வ‌ர்க‌ள். ஆனால் இப்பொழுது காசுமீரில் அவ‌ர்க‌ள் ந‌ட‌த்துவ‌தோ வேறு. இவ‌ர்க‌ளும் கூட்ட‌த்தை நோக்கி க‌ற்க‌ளை எறிகின்ற‌ன‌ர். இது எப்பொழுதும் ந‌ட‌க்க‌கூடாத‌ ஒன்று. இப்பொழுது இங்கு ந‌ட‌ப்ப‌தெல்லாம் சீருடை அணிந்த‌ ஒரு க‌ல‌க‌க் கும்பல், சீருடை அணியாத‌ ஒரு கிள‌ர்ச்சிக் கும்பலின் மோதலே.

மைய‌ காவ‌ல் ப‌டையின் முக்கிய‌ பிர‌ச்ச‌னை என்ன‌வெனில் அவ‌ர்கள் ஒரு மாநில‌த்திற்குச் செல்லும் போது அங்கு உள்ள‌ காவ‌ல்துறையிட‌ம் ஒப்ப‌டைக்கப்ப‌டுகின்றார்க‌ள். இவ‌ர்க‌ளை கூட்ட‌த்தைக் க‌லைப்ப‌த‌ற்காக‌வும், க‌ல‌வ‌ர‌ங்க‌ளை க‌ட்டுக்குள் கொண்டுவ‌ருவ‌த‌ற்குமே மாநில‌ காவ‌ல் துறை பிர‌யோக‌ப‌டுத்துகின்ற‌து. இத‌னால் இவ‌ர்க‌ளின் ஒழுங்குமுறை மேலும் மோச‌ம‌டைகின்ற‌து. மிசோர‌ம், நாகாலாந்து போன்ற‌ இட‌ங்க‌ளில் இந்த‌ மைய‌ காவ‌ல் படையின‌ரே ஓரளவு ஒழுங்குட‌ன் செய‌ல்ப‌ட்ட‌ன‌ர் கார‌ண‌ம் அங்கு இவ‌ர்க‌ள் இராணுவ‌த்திட‌ம் ஒப்ப‌டைக்கப்ப‌ட்ட‌ன‌ர்.

இராணுவத்தை நக்சல்களுக்கு எதிராக மிறக்குவது ஒரு பேரழிவைத் தரும் என்று நீங்கள் கூறுகின்றீர்கள், அதற்கான காரத்தை சொல்ல முடியுமா?

பீகார் ப‌டைக்குழுவில் உள்ள‌வ‌ர்க‌ளில் பெரும்பாலான‌வ‌ர்க‌ள் ஆதிவாசிக‌ளே, இதுவே இராணுவ‌த்தின் முத‌ல் பிர‌ச்ச‌னை. நீங்களே யோசித்துப் பாருங்க‌ள் இது போன்ற‌ ஒரு ப‌டைக்குழு, இன்னொரு ஆதிவாசி குழுவை எதிர்க்கும்போது என்ன‌ ந‌ட‌க்கும்‌?

அவ‌ன‌து குடும்ப‌ம் அங்கே இருக்க‌லாம், அவ‌ன‌து உற‌வின‌ர்க‌ள் அங்கே இருக்க‌லாம், அவ‌ன‌து இன‌க்குழுவைச் சேர்ந்த‌வ‌ர்க‌ள் அங்கே இருக்க‌லாம். இதுவே ஒரு பேர‌ழிவைத் த‌ரும். இது போன்ற‌ பிர‌ச்ச‌னைக‌ளுக்குள் இராணுவ‌ம் வ‌ரவே கூடாது. என‌து க‌ருத்து மிக‌வும் தெளிவான‌து, பிர‌ச்ச‌னையின் மூல‌கார‌ண‌ங்க‌ளை அர‌சு க‌ளைய‌ முய‌ல‌ வேண்டும்.

இந்தப் பிர‌ச்ச‌னையில் நீங்க‌ள் யாரைத் தாக்கப் போகின்றீர்க‌ள்? யாரைப் பிடிக்க‌ போகின்றீர்க‌ள்? நீங்க‌ள் அவ்வாறு யாரையும் பிடிக்க‌ முடியாது. அவ்வாறு ஒரு திட்ட‌ம் உள்ள‌தென்று தெரிந்தாலே, அவ‌ர்க‌ள் நூறு வெவ்வேறு திசைக‌ளில் சென்று விடுவார்க‌ள். அவ‌ர்களது ஆயுதங்களும் ம‌றைந்து விடும். நீங்க‌ள் அங்கே வாழ்கின்ற‌ அப்பாவிக‌ளை ம‌ட்டுமே பார்ப்பீர்க‌ள். ந‌ம‌து ப‌டையின‌ர் அங்கு உள்ள அப்பாவி பழங்குடியினர் 30 பேரைக் கொன்று விட்டு நாங்க‌ள் 30 ந‌க்ச‌ல்களைக் கொன்றுவிட்டோம் என‌க்கூறுவார்க‌ள். இத‌ற்குப் பிற‌கு அங்கு பிற‌க்கும் ஒவ்வொரு குழ‌ந்தையும் போராளியாக‌ மாறிவிடுவான்.

நீங்கள் சண்டை நிறுத்தம் ஏதேனும் ஏற்படும் என்று கருதுகின்றீர்களா?

நான் உங்க‌ளுக்கு உறுதி கூறுகின்றேன் அவ்வாறு எந்த‌ ஒரு ச‌ண்டை நிறுத்த‌மும் வராது. ஏனெனில் இதை ஒருங்கிணைக்கும் மாவோயிஸ்ட்க‌ள் ந‌ல்ல வேக‌‌த்தில் இயங்கிக் கொண்டுள்ள‌ன‌ர். இப்போது அவ‌ர்க‌ள் இதை நிறுத்தினால் மீண்டும் இதை ஆரம்பிப்ப‌து என்பது அவர்களுக்கு மிக‌வும் க‌டின‌மான‌ ஒன்று. நான் அவ‌ர்க‌ள் ஆயுத‌ங்களைக் கீழே வைப்பார்க‌ள் என‌ நினைக்க‌வில்லை. நம‌து அர‌சு நில‌ம் ம‌ற்றும் காடுக‌ள் தொட‌ர்பான‌ கொள்கைக‌ளில் மாற்ற‌ம் கொண்டு வ‌ந்த பின் தான், அவ‌ர்களிடம் சொல்லிப் புரிய‌‌ வைத்து நம் மேல் ஒரு நம்பிக்கையை உருவாக்க முடியும்.

அவர்களுக்கான ஆதவு தத்தைக் குறைத்து, இந்திய நாயத்தை மாவோயிஸ்ட் புரட்சி அமைப்பை விட ல்ல ஒன்றாக மாற்றலாமே?

ச‌ரியான‌ வார்த்தை. இதை நிக‌ழ்த்துவ‌த‌ற்கு, எல்லா க‌ருத்த‌ர‌ங்கு ம‌ற்றும் அம‌ர்வுக‌ளில் இந்த‌ பிர‌ச்சனையைத் தீர்ப்ப‌த‌ற்கு ந‌ட‌வ‌டிக்கை எடுக்கச் சொல்லி அரசை வ‌லியுறுத்தி, அர‌சை நாம் ப‌லப்ப‌டுத்த‌ வேண்டும். க‌ள‌ நில‌வ‌ர‌ங்க‌ளை ச‌ரி செய்யாம‌ல் உங்க‌ளால் எதையும் மாற்ற‌ முடியாது. அதிகமான‌ இராணுவ‌ம் அல்ல‌து ப‌டை இப்பிர‌ச்ச‌னையை மேலும் மோச‌மான‌ ஒன்றாக‌வே மாற்றும்.

இதை அரசிடம் கூறியுள்ளீர்களா?

எந்தக் கூட்ட‌ங்க‌ளிலெல்லாம் என்னால் பேச‌முடியுமோ அங்கெல்லாம் இதைப் ப‌ற்றி நான் பேசி உள்ளேன்.

இந்தப் குதிகளை முன்னேற்ற வேண்டும் என அரசு கூறுகின்றதே?

முன்னேற்ற‌ம் என்ப‌து த‌வறான வார்த்தைப் பிரயோகம். அடிப்ப‌டை உரிமை என்ப‌தே ச‌ரியான‌ ஒன்று. இதை அர‌சு புரிந்து கொள்ள‌ வேண்டும். எப்ப‌டி நில‌ உச்ச‌ வ‌ர‌ம்பு ச‌ட்ட‌ம் கேர‌ளாவில் ந‌டைமுறைப்ப‌டுத்த‌ப்ப‌ட்ட‌து? ஏன் அங்கு மாவோயிஸ்ட் கிள‌ர்ச்சி இல்லை? அங்கு என்ன‌ ந‌ட‌ந்த‌து என‌ தெரியுமா? ந‌ம்பூதிரிபாடின் ஆட்சியின் கீழ் அங்கே ச‌ட்ட‌ங்க‌ள் க‌டுமையாக‌ அம‌லுக்கு வ‌ந்தது. பனிரெண்டு வ‌ருட‌ங்க‌ளாக‌ விவசாய‌ம் செய்ப‌வ‌னுக்கு அந்த‌ நில‌ம் சொந்த‌ம் என்பது, நில‌ உரிமையாள‌ருக்கு எந்த‌ ஒரு இழ‌ப்பீடும் வ‌ழ‌ங்காமலும் அம‌லுக்கு வ‌ந்த‌து. ஆனால் நாம் இன்று 2010ல் உள்ளோம். பெரும்பாலான‌ ப‌குதிக‌ளில் ந‌ம‌து செய‌ல்பாடுக‌ளோ 1610ல் உள்ளதைப் போல‌வே உள்ள‌து. அமெரிக்காவிலோ, ஆஸ்திரேலியாவிலோ காடுக‌ளில் த‌னிம‌ங்க‌ள், தாதுக்க‌ள் க‌ண்டுபிடிக்கப்ப‌ட்டால் அங்கு வாழும் ப‌ழ‌ங்குடியின‌ருக்கே அது சொந்த‌ம் என்ப‌து உங்க‌ளுக்குத் தெரியுமா? முத‌லில் இந்தியாவில் இதுபோல‌ த‌னிம‌ங்க‌ள், தாதுக்க‌ள் க‌ண்டுபிடிக்கப்ப‌ட்டால் அது அங்கு வாழும் ப‌ழ‌ங்குடிக‌ளுக்கே சொந்த‌ம் என்று அறிவிக்க‌வேண்டும். புரிந்துண‌ர்வு ஒப்ப‌ந்த‌ங்களில் கையெழுத்திடுவது அங்கு வாழும் பழங்குடி ம‌க்களாக இருக்க வேண்டும். அத‌ன் பின்ன‌ர் அந்த‌ ம‌க்க‌ளுக்கு ச‌ட்ட‌ ரீதியான‌ உத‌விக‌ள் செய்து இலாப‌ம் அவ‌ர்க‌ள‌து க‌ண‌க்கிற்கு செல்கின்ற‌தா என‌ அர‌சு க‌வ‌னிக்க‌ வேண்டும். தில்லியில் உள்ள‌ அர‌சு இதை செய்வ‌த‌ற்குத் த‌யாரா? எத‌ற்காக‌ அவ‌ர்க‌ள் இதைச் செய்ய‌ மாட்டார்கள் என்றால், இங்கு ஒவ்வொரு புரிந்துண‌ர்வு ஒப்ப‌ந்த‌த்துட‌னும் அவ‌ர்க‌ளின் ஒரு சுவிஸ் வ‌ங்கிக் க‌ண‌க்கு இணைக்க‌ப்ப‌ட்டே உள்ள‌து.

நீங்கள் கூறுகின்றீர்கள் மாவோயிஸ்ட் நாட்டில் வாழ மாட்டேன் என்று. அதே போல அவர்கள் ஒரு திறமையான ஆயுத குழு (அ) 200 மாவட்டங்கள் அவர்கள் கண்காணிப்பில் உள்ளது என்பதையும் ஒருவராலும் மறுக்க முடியாது. இங்கே ப பேரிடம் உள்ள ஒரு கேள்வியை நான் கேட்கிறேன். துணை இராணுவத்தை அவர்களுக்கு எதிராகப் போராட அழைத்தது இங்கு மாவியிஸ்ட்களை கட்டுப்படுத்தி உள்ளதா? ஏதாவது ஒரு பிரச்சினை தீர்ந்துள்ளதா?

 ஒரு சிறிய‌ ப‌குதியை எடுத்துக்கொள்வோம். அங்கே ப‌த்து ப‌டைய‌ணிக‌ளை நிறுவுங்க‌ள். கோழி, ஆடு திருடாம‌ல் த‌டுக்க‌, பெண்களைக் க‌ற்ப‌ழிக்காம‌லிருக்க‌, வீடுக‌ளை எரிக்காம‌லிருக்க‌ ஒரு ந‌ல்ல‌ த‌லைமை அங்கு வேண்டும். நான் காசுமீரில் எல்லை பாதுகாப்புப் ப‌டையின‌ரின் த‌லைமை பொறுப்பில் இருக்கும் போது என‌து க‌ட்டுப்பாட்டில் 50 ப‌டைய‌ணிக‌ள் இருந்த‌ன‌. நான் தின‌மும் ந‌க‌ருக்குச் சென்று ஒன்று அல்ல‌து இர‌ண்டு ப‌டைய‌ணிக‌ளை சுழ‌ற்சி முறையில் க‌வ‌னித்து வ‌ருவேன். மேலும் அங்கு வாழும் ம‌க்க‌ளிட‌ம் ப‌டைய‌ணிக‌ள் ஏதேனும் குற்ற‌ம் புரிந்துள்ள‌ன‌ரா என‌வும் கேட்பேன். குறிப்பாக‌ அங்கு ஏதாவ‌து க‌ல‌வ‌ர‌த்தை அட‌க்கும் ப‌ணி முடிந்த‌வுட‌ன் அங்குள்ள‌ ம‌க்க‌ள் "உங்க‌ள் ப‌டைய‌ணிக‌ளில் உள்ள‌வ‌ர்க‌ள் ந‌ல்ல‌வ‌ர்க‌ள், அவ‌ர்க‌ள் எந்தத் த‌வ‌றும் செய்ய‌வில்லை" என‌க் கூற‌ வேண்டும். இவ்வாறு ம‌க்க‌ள் கூறினால் தான் நிலைமை க‌ட்டுக்குள் இருக்கின்றது என்று அர்த்தம். இது தான் ஒரு ச‌ரியான‌ த‌லைமை. என‌து ப‌டைய‌ணிக‌ளில் உள்ள‌வ‌ர்க‌ளுக்குத் தெரியும் அவ‌ர்க‌ள் ஏதாவ‌து த‌வ‌று செய்தால் அத‌ற்காக‌ அவ‌ர்க‌ள் க‌டுமையாக‌ த‌ண்டிக்கப்ப‌டுவார்க‌ள் என‌. அதனால் அவ‌ர்க‌ள் ஒழுங்காக‌ இருப்பார்க‌ள். இது தான் இங்கே தேவை. ஒரு ச‌ரியான‌ த‌லைமை ம‌ற்றும் க‌ள‌த்தில் ப‌ணிபுரிய‌ ஒழுங்கான‌ வீர‌ர்க‌ள். இந்த‌ அர‌சு செய்த‌ ஒரு த‌வ‌று என்ன‌வென்றால் அவ‌ர்க‌ளுக்கு 'ஆமாம்' சொல்பவர்களை மட்டுமே வைத்திருப்பது.

நீங்கள் கூறுகின்றீர்கள் இராணுவத் தலைமை, துணை இராணுவத்தை விட சிறந்தது என. ஆனால் வ கிழக்கு மற்றும் காசுமீரில் இராணுவம் செய்கின்ற டிக்கைகள் இதற்கு நேர்மாறாக அல்லவா உள்ளது?

ஆம். இராணுவ‌ம் வ‌ட‌கிழ‌க்குப் ப‌குதிக‌ளில் மிக‌ப் பெரிய‌ த‌வ‌றுக‌ளை செய்துள்ள‌து. நான் நாகாலாந்து ம‌ற்றும் மணிப்பூரில் வேலை செய்துள்ளேன். அந்தப் ப‌குதிக‌ள் மிக‌ தொலைவில் உள்ள‌தால் இங்கு உள்ள‌வ‌ர்க‌ளுக்கு அங்கு என்ன‌ ந‌ட‌க்கிற‌து என்றே தெரியாது. அங்கு வாழும் ம‌க்க‌ளுக்கு இந்தியாவுட‌ன் இருப்ப‌து பிடிக்க‌வில்லை என்ப‌தில் எந்த‌ ஒரு ஆச்ச‌ரிய‌மும் இல்லை. இருந்தாலும் பொதுவாகக் கூறுகையில், இராணுவ‌ த‌லைமைக‌ள் ம‌ற்ற‌ படைத் த‌லைமைக‌ளை விட‌ மேல். ஏனெனில் இங்கு த‌லைமைக‌ள் அர‌சிய‌ல்வாதிக‌ளால் நிய‌மிக்கப்ப‌டுப‌தில்லை. முழு த‌குதி, திற‌மை அடிப்ப‌டையிலேயே இராணுவ‌த்தில் த‌லைமைப் ப‌த‌வி கொடுக்கப்ப‌டுகின்ற‌து. எல்லை பாதுகாப்புப் ப‌டையில் நீங்க‌ள் த‌லைமை பொறுப்பிற்கு வ‌ருவ‌த‌ற்கு நீங்க‌ள் எவ்வ‌ள‌வு கால்களை ந‌க்கியுள்ளீர்க‌ள் என்ப‌தே த‌குதி. இர‌ண்டிலும் அமைப்பு முறை மாறுப‌டுகின்ற‌து.

ந‌ன்றி: தெக‌ல்கா வார‌ இத‌ழ்.

மூல‌ப்ப‌திவிற்கான‌ இணைப்பு: http://www.tehelka.com/story_main45.asp?filename=Ne120610bringing_on.asp

- ப‌.ந‌ற்ற‌மிழ‌ன் (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

உட்பிரிவுகள்