நூல் அறிமுகம்

நம்மொழி செம்மொழி | முனைவர் கி. இராசா | பக்: 80 | ரூ. 60

வெளியீடு : பார்த்திபன் பதிப்பகம், திருச்சி \ -21

தமிழ்மொழி செம்மொழியாக இருக்கின்ற இன்றைய நிலையில் செம்மொழி என்பது என்ன, செம்மொழி பற்றி இந்தியாவில் நடந்த விவாதங்கள், ஆரியம், திராவிடம், லெமூரியா ஆகியவைகள் பற்றிய அறிமுகங்களும், தமிழ் மொழியில் உள்ள சங்க இலக்கியங்கள் முதல் பிற்கால இலக்கியங்கள் வரை, அச்சடிக்கப்பட்ட முதல் தமிழ் நூல் எது என்று, தமிழ் மொழியைப் பற்றிய அனைத்துச் செய்திகளும் கேள்வி பதில் வடிவத்தில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது இந்த நூலின் சிறப்பு.

இளைஞர்கள் முன்னேற வ.உ.சி காட்டும் நல்வழிகள் (மெய்யறம்)

மரகத மீனாட்சி ராஜா | பக்: 112 | ரூ 50 | வெளியிடு வ,உ,சி வாலேஸ்வரன், மதுரை \ 19

மெய்யறம் என்ற இந்நூல் கேரளாவில் உள்ள கண்ணனூர் சிறையில் 1908 முதல் 1912 வரை வ.உ.சி. இருந்த போது அவரால் எழுதப்பட்டது. வ.உ.சி காலத்திலே இந்நூல் மூன்று முறை பதிப்பிக்கப்பட்டது. இந்த மூல நூலில் உள்ள சிவவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்து வ.உ.சி. பேத்தியால் தொகுக்கப்பட்ட நூல் இது. இந்நூலில் மாணவரியல், இல்வாழ்வியல், அரசியல், அந்தணரியல், மெய்யியல் என ஐந்து வகைகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு எளிய சிறிய வரிகளில் இதற்கான கருத்துரைகளும், வ.உ.சி. வாழ்வில் நடந்த சுவையான நிகழ்வுகளும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

அரசியலமைப்புச் சட்டமும், சமூகப் புரட்சியும், மக்களும்

நீதிநாயகம் றி.ஙி. சாவந்த், தமிழில்: என். இராமகிருஷ்ணன் | பக்: 74 | ரூ. 45/

சோக்கோ அறக்கட்டளை | மதுரை \-20

நமது அரசியல் சட்டத்தின் முன்னுரையும், கோட்பாடுகளும் இந்தியாவை சோசலிச சமுதாயமாக உருவாக உறுதி பூண்டிருந்தாலும், யதார்த்தத்தில் முதலாளித்துவ சமூகத்தை தோற்றுவிக்கவே இங்குள்ள ஆட்சியாளர்கள் முயல்கிறார்கள். நுகர்வு கலாச்சாரம், முதலாளித்துவ வளர்ச்சி, உலகமயம் ஆகிய பெயரில் நவீன காலனியாதிக்கம், அரசியல் வகுப்புவாதச் சக்திகளின் ஆகிக்கம் என்று இருக்கின்ற இன்றைய சூழலில் இந்நூல் ஆசிரியரான உச்சநீதி மன்ற முன்னாள் நீதிபதி பி.பி. சாவந்த் அவர்கள் கொச்சி பல்கலைக்கழகத்தில் நிகழ்த்திய இரண்டு உரைகளும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு கட்டுரையும் உள்ளன. மேலும் இந்நூல் ஆசிரியர் இந்தியப்பத்திரிகை கவுன்சிலின் தலைவராக இரு முறையும் சர்வதேச பத்திரிகை கவுன்சிலின் தலைவராகவும் பணியாற்றியவர்.

இந்திய விவசாயிகள் இயக்கத்தின் வரலாறு | ஹர்கிஷன்சிங் சுர்ஜித் தமிழில் : பேரா. ஆர். சந்திரா

பக்: 160 | ரூ. 60 | பாரதி புத்தகாலயம் சென்னை \ 18

இந்திய நாட்டில் எழுபது சதவிகிதத்திற்கு மேலான மக்கள் விவசாயத்தை நம்பி உள்ளனர். விவசாயப் பொருளாதாரமும் இந்த தேசத்தில் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. ஆனால் விவசாயிகளின் தேவைகளுக்கும் உரிமைகளுக்கும் சங்கம் அமைத்துப் போராடிய வரலாற்றைக் கூறுகிறது இந்நூல். இந்திய விவசாய சங்கத்தின் பவளவிழா வெளியீடான இந்நூலில் உலகமய சூழலில் விவசாயிகளின் நிலை, விவசாயப் பொருளாதாரம், விவசாய சங்கங்களின் செயல்பாடு பற்றிக் கூறப்பட்டுள்ளன.

பள்ளிக்கூடத்தேர்தல் (நல்லாசிரியர்களைத் தேர்ந்தெடுத்த மாணவர்கள்)

-\ பேரா. நா. மணி | பக்: 48 | ரூ. 20 | பாரதி புத்தகாலயம் சென்னை \ 18

இன்றைக்கு அரசாங்கம் தருகின்ற ‘நல்லாசிரியர் விருது’ எத்தனை நல்லாசிரியரைச் சென்றடைகிறது? உண்மையில் நல்லாசிரியரைத் தேர்வு செய்யும் தார்மீக உரிமை பெற்றவர் யார்? அரசாங்கமா? மாணவரா? ‘மக்களால் மக்களுக்காக’ எனும் குடியாட்சித் தத்துவம் போல் மாணவனே ஒரு நல்லாசிரியனைத் தேர்ந்தெடுத்தல் எத்தனை அழகான ஜனநாயகச் சிந்தனை? கனவு போன்றும் கற்பனை போலவும் மயக்கம் தரும் இதை நிஜப்படுத்திய அனுபவங்களைத்தான் ஒரு ஆசிரியரின் நேரடிக்குரலில் இந்நூல் விவரிக்கிறது.

Pin It

தமிழ்ப் படைப்புலகில் சமீபகாலங்களில் குறும் படங்கள், ஆவணப்படங்களின் வரவு அதிகரித்துள்ளது. புதிய படைப்பாளிகள், புதிய தளங்களை, அதிகம் பேசப்படாத விஷயங்களைப் பதிவு செய்கின்றனர். அத்தகைய ஒரு முயற்சியே அஃறிணைகள்..? என்கிற ஆவணப்படம். கண்ணியமாய் வாழப் போராடிக் கொண்டிருக்கும் இரு திருநங்கைகளின் உண்மைக்கதை என்கிற அறிமுகமே சொல்லப்போகும் விஷயம் குறித்த புரிதலை நமக்குள் ஏற்படுத்துகிறது. அஃறிணைகள்- அது இது என்ற சுட்டுப் பெயரால் மட்டுமே அறியப் படுபவை. அவற்றின் ஓலங்கள் மனித சப்தங்களுக்கு பொருளற்றவை கையிருந்தாலென்ன காலிருந்தாலென்ன ஆறறிவு இருந்தாலென்ன என்ற கவிதையோடு துவங்குகிறது படம். தஞ்சாவூரில் உள்ள கல்லூரி மாணவனான கிளாடி, பெண் உணர்வுகள் தன்னுள் மேலோங்குவதை உணர்ந்தும், அதை வெளிப்படுத்த முடியாமல் திண்டாடுகிறான். பள்ளித் தோழியிடம் பகிர்வதும், திருநங்கை ஒருவரிடம் பேசிப் பார்ப்பதும் என உணர்வுகளின் வழி செயல்படும் போது நான் வித்யா என்கிற திருநங்கை ஒருவரின் புத்தகம் கிடைக்கிறது. அவரைத் தொடர்பு கொள்ளும்போது, அவர் தெளிவாக சிந்தித்துப் பின் முடிவெடுக்குமாறு அறிவுறுத்துகிறார்.

குடும்பத்தினர் ஒத்துக் கொள்ளாததால் சென்னையில் மனோதத்துவ நிபுணர் ஒருவரை சந்திக்கிறான். தன்னுடைய சந்தேகங்களை விவாதித்துத் தெளிவடைகிறான். பின் பெண்ணாக மாறுவதற்கான சிகிச்சையை மேற்கொள்ள முடிவு செய்கிறான். தமிழக அரசின் அறிவிப்பின் வாயிலாக அரசு மருத்துவமனையில் அறுவைசிகிச்சை செய்து திருநங்கையாக மாறும் கிளாடி, திருநங்கை என்று முறையாகப் பதிவு செய்து சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் முதுகலை இதழியல் படிப்பை மேற்கொள்கிறார். இன்று ஒரு பன்னாட்டு நிறுவனத்தில் கௌரவமாகப் பணிபுரிகிறார். மேற்சொன்ன காட்சிகளுக்கு நடுவே இன்னொரு திருநங்கையான லிவிங்ஸ்மைல் வித்யா தனது அனுபவங்களை நேரடியாகப் பகிர்ந்து கொள்ளுமாறு காட்சியமைக்கப்பட்டுள்ளது. முதுகலைப் பட்டதாரியான அவர் பிச்சை எடுத்துச் சேர்த்த பணத்தில் அறுவைசிகிச்சை செய்து கொண்டு, அதன்பின் கௌரவமான பணியைத் தேடியலைந்து, தற்சமயம் திரைப்படத்துறையில் இணை இயக்குநராகப் பணிபுரிவது வரை சொல்லப்பட்டுள்ளது.

எந்த ஒரு கற்பனை சம்பவத்தையும் இணைக்காமல், முழுக்க முழுக்க இரு திருநங்கைகளின் வாழ்க்கையில் நடந்த உண்மை சம்பவங்களை அவர்களின் வார்த்தைகள் மூலமாகவும், சித்தரிப்புக் காட்சிகளின் மூலமாகவும் வெளிப்படுத்தியுள்ளார் இயக்குநர் இளங்கோவன். 29 நிமிடங்களில் மிகச் சுருக்கமாக ஆனால் தெளிவாக, ஆழமாக பல்வேறு விஷயங்கள் சொல்லப்பட்டுள்ளன. கிளாடியின் கற்பனையில் பெண் உருவம் கொண்டு மகிழ்ச்சியாக நடனமாடுவதும், திருநங்கையாக மாறுவது கடினமானது என்று தெரியும் பொழுது சோகமான பாவனையோடு ஊஞ்சலாடுவதும் அருமையான பதிவு. புறக்கணிப்புக்கு ஆளாகும் வித்யாவின் மனநிலையை, பாரதியாரின் பாஞ்சாலி சபதத்தின் வரிகளைக் கொண்டு வெளிப்படுத்தியது பொருத்தமாக இருந்தது. திருநங்கைகள் குறித்த பதிவு எனும் பொழுது சற்றே சறுக்கினாலும் அது ஆபாசமானதாகவோ, முகம் சுளிக்க வைக்கும் விவரங்களைக் கொண்டதாகவோ,பாலியல் உணர்வுகளைத் தூண்டுவதாகவோ அமைந்து விடும் ஆபத்து உள்ளது. எந்தவிதமான சறுக்கலும் இல்லாமல் மிகத் தெளிவாக, அறிவியல் ரீதியாக திருநங்கைகளின் பிரச்சனைகள் அணுகப்பட்டுள்ளது படத்தின் சிறப்பம்சமாகும். டாக்டர் ஷாலினி அவர்கள் ஒரு கதாபாத்திரமாக இடம்பெற்று நம்மிடம் பகிர்ந்து கொள்ளும் போது கிரேக்க வரலாற்றிலிருந்து துவங்கி திருநங்கைகளின் இருப்பு எவ்வாறு சமூகத்தில் உள்ளது என்பதைக் கூறி, மரபணு மாற்றத்தினால் ஏற்படக்கூடிய மாற்றங்களே திருநங்கைகளை உருவாக்குகிறது என்றும், தனிமனிதரின் விகார எண்ணங்களால் அல்ல என்றும் தெளிவுபடக் கூறுகிறார்.

வித்யா தனது வேலைக்கான நேர்முகத்தேர்வில் கூறும் போது பெண்கள் சென்ற நூற்றாண்டு வரை வீட்டை விட்டு வெளியே வரவில்லை ஆனால், இப்பொழுது எல்லாத் துறைகளிலும் சாதிக்கிறார்கள். அது போல் எங்களுக்கும் வாய்ப்புக் கொடுங்கள். நாங்கள் சாதித்துக் காட்டுகிறோம் என்ற வாசகங்கள் திருநங்கைகள் அனைவரின் சார்பாக சொன்னதாகவே தோன்றியது. அதே போல் நான் வித்யா என்கிற வித்யாவின் சுயசரிதை நூல், குறிப்பிட்ட ஆண்டு வெளியான நூல்களிலேயே அதிகமாக விற்பனையான நூல் என்கிற செய்தி, சமூகத்தில் திருநங்கைகள் குறித்துத் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும் என்கிற ஆர்வம் ஏற்பட்டுள்ளதைக் காட்டுகிறது. அதை நெறிப்படுத்தும் விதமாக அஃறிணைகள்..? அமைந்துள்ளது என்றால் மிகை- யில்லை. திருநங்கையாக மாறும் வரை ஆணாக இருந்து படித்த சான்றிதழ்கள், திருநங்கையாக மாறிய பின் பயன்படுவதில்லை.

ஆண் பெயரில் உள்ள சான்றிதழுக்கு உரியவர் இன்று திருநங்கையாக உள்ளவர்தான் என்பதை அடையாளம் கூற எந்தவிதமான ஏற்பாடும் இல்லை, அதனால் ஒரு சிம்கார்டு வாங்குவதற்கு கூட அடையாள அட்டை இல்லாத நிலைதான் திருநங்கைகளுக்கு உள்ளது என்று வித்யா கூறும் பொழுது, நமது சமூக அமைப்பில் திருநங்கைகளின் இருப்பு எவ்வளவு கொடூரமாக மறுக்கப்படுகிறது என்கிற யதார்த்தத்தின் மீதான கோபம் நம்மனதில் ஏற்படுகிறது. படம் முடியும் பொழுது நமக்குத் திருநங்கைகள் குறித்த பரிதாப உணர்வு மட்டும் மேலோங்காமல், அவர்களுடைய நடைமுறைப் பிரச்சனைகளான அடையாளச்சிக்கல், தங்குமிடம், கௌரவமான வேலை போன்றவை நம்மை ஆக்கிரமிக்கின்றன. நமது வாழ்வில் யாரேனும் திருநங்கை ஒருவரைக் கடந்து செல்லும் பொழுது, நம்மனதில் நிச்சயம் இந்த நடைமுறைப் பிரச்சனைகள் தோன்றும். அதுவே இப்படத்தின் வெற்றியைச் சொல்லும். Ôசில சமயங்களில் உனக்குத் தெரிவதில்லை சிறிய எறும்புகளை மிதித்தபடி நீ நடந்து போவதை, சில சமயங்களில் நீ உணர்வதில்லை பசும்புல்லை நசுக்கியபடி கடந்து போவதை, தெரிந்தும், உணர்ந்தும் கடந்து போகிறாய் என் அந்தரங்கத்தை மிதித்தபடி.., தொடர்ந்து மிதிபட்டே வருகிறேன் நானும் இருண்ட என் எதிர்காலமும்Õ என்கிற வித்யாவின் கவிதை மட்டும் மனதில் எதிரொலித்துக் கொண்டே இருக்கிறது.

Pin It

நூல் அறிமுகம்

தன் பெண்டாட்டியைக் கெடுத்த பண்ணையாரை எதிர்த்ததால் உயிரோடு புதைக்கப்பட்ட ஆதிவாசி / அந்த குழிக்குள்ளே இருந்த ஆதிவாசி மனிதனின் எலும்புகளை, விலங்குகளின் எலும்பு எனப் பொய் சொன்ன டாக்டர் / விறகுக் கரி தயார் செய்யும் வளையில் செய்த வேலையில் தவறு செய்ததால் உயிரோடு எரிக்கப்பட்ட ஆதிவாசி / ஒரு மாங்காயைத் தின்றதற்காக தலைகீழாய் கட்டப்பட்டு முதுகுத்தோல் உரிய சவுக்கால் அடிபட்ட ஆதிவாசி / வீட்டுவேலை செய்ய வரவில்லை என்பதற்காக பிரசவமான மூன்றாம் நாளில் உதைக்கப்பட்ட ஆதிவாசிப் பெண் / அவளுக்கு ஆதரவாய் பேசியதால் மாட்டுக்கு பதிலாக ஏரில் பூட்டப்பட்டு நிலத்தை உழும்படி செய்யப்பட்ட ஆதிவாசிக் கணவன்

மேலே கண்டவை 1945களில் தோழர் கோதாவரியும், அவரது கணவர் தோழர் பருலேகரும் மகாராஷ்டிரத்தில் கண்ட ஆதிவாசி மக்களின் நிலை.

அடிமை இந்தியாவின், அனாதைகளாய் இருந்த அந்தஆதிவாசிகளோடு கோதாவரியும் பருலேகரும் இணைந்தனர். நம்பிக்கையூட்டி நிமிர்ந்து நிற்க வைத்தனர்.

1. ஓசி வேலை செய்யாதே, 2. தினக்கூலியைப் பணமாக வாங்கு,

3. பண்ணையார் அடித்தால் தடுத்து பாதுகாத்துக்கொள்

என ஆதிவாசிகளின் மாநாட்டை கூட்டித் தீர்மானம் செய்தனர். அந்த மாநாடும் அதன் தீர்மானங்களும் அடக்கிவைக்கப்பட்டிருந்த ஆதிவாசிகளின் உணர்ச்சிகளைப் பீறிட்டு வெடிக்கச் செய்தன. மாநாடு நடந்த மூன்று வாரத்திற்குள் கட்டாய உழைப்பை ஆதிவாசிகள் முடிவுக்கு கொண்டுவந்தனர். “அடிமைக்காலம்” எனும் முறையை கைவிடச் செய்தனர். நூறாண்டு காலமாக இருந்த “கடன் அடிமைகளை” விடுவித்தனர். மாநாட்டை ஒட்டிய முதல்கட்ட எழுச்சியாக இது இருந்தது.

ஆதிவாசிகளின் இரண்டாம்கட்ட எழுச்சியில் “226 கிலோ புல்லை வெட்டினால் 2 ரூபாய் 50 பைசா கூலி” எனும் கோரிக்கை முன்வைக்கப்பட்டது. அதற்குப் பதிலாக காங்கிரஸ் அரசு, வெள்ளையர் ராணுவம், பண்ணையார்கள் ஆகியோர் அடங்கிய கும்பல் அடக்குமுறையை ஏவியது. இது மக்களின் முன்னால் தோற்றது. பல கோரிக்கைகள் ஏற்கப்பட்டன.

இரண்டாம் கட்ட எழுச்சியில் கோதாவரியும், பருலேகரும் நேரடியாக ஈடுபடவில்லை. 1946 முதல் 1953 வரையிலான ஏழு வருடங்கள் ஆதிவாசி மக்களுக்கு நேரடியாகத் தலைமை தாங்க முடியாமல் அவர்கள் தடுக்கப்பட்டு இருந்தனர். ஆனால் ஆதிவாசி மக்களிடையே சங்கத்தை வழிநடத்துவதற்கான திறமையும் அதற்கான தலைமையும் உருவாகியிருந்தது.

அன்று முதல் இன்றுவரை நான்கு தலைமுறைகளாய் மகாராஷ்டிர கம்யூனிச இயக்கத்தின் அடித்தளமாக அங்கே ஆதிவாசிகள் உள்ளனர். தோல்வி மனப்பான்மை பழங்குடி மக்களிடையே தலைவிரித்தாடிய ஒரு சமூகச் சூழலில் கோதாவரி மற்றும் பருலேகரின் உணர்வுபூர்வமான தலையீடு என்பது உழைக்கும் மக்களை அணிதிரட்டும் பணியில் உள்ள அமைப்பாளர்களுக்கு உயிர்த்துடிப்புள்ள ஒரு பாடமாகும்.

அதிலும் தோழர் கோதாவரியின் பங்களிப்பு என்பது நெஞ்சை உருக வைப்பதாகும். அவர் காங்கிரசின் மதவாதத் தலைவரான கோகலேயின் தம்பி மகள். வசதி படைத்தவர். மகராஷ்டிர மாநிலத்திலேயே முதலாவதாக சட்டம் பயின்ற பெண்மணி. அத்தகைய நிலையில் இருந்து ஒரு நாடோடி வாழ்க்கைக்கு அவர் மகிழ்ச்சியோடு இறங்கினார்.

முதலாவது மாநில மாநாட்டைக் கூட்டுவதற்காக 700 கிராமங்களை நடந்தே சுற்றினார் என்பது அவரது நடைபயண வாழ்க்கையில் ஆரம்பமாகியது. அதன் பிறகு ஆதிவாசிகளின் மலைப்பிரதேசங்கள் எல்லாம் அவரது காலடி அடையாளத்தைப் பெற்றுவிட்டன. அவரிடம் இருந்து வெளிப்பட்ட இவ்வளவு ஆற்றலுக்கு மக்களின் அன்பே எரிசக்தி ஆனது.

ஒரு இயக்கத்தின் அமைப்பாளர் என்ற முறையில் அன்பு, தியாகம் எனும் கான்கிரீட் கலவையைக் கொண்டு, உயிரைப் பணயம் வைத்து, மக்கள் இயக்கத்தை செங்கல் செங்கல்லாக எடுத்துவைத்து கட்டிய தோழர் கோதாவரின் இந்த செயல்பாட்டுக்கு இணையான சம்பவங்களாக வரலாற்றில் எவற்றை ஒப்பிடலாம்? கீழ் வெண்மணியிலே விவசாயத் தொழிலாளர்களை விடுவித்த அன்புத் தோழர் சீனிவாசராவின் செயல்பாடுகளோடு ஒப்பிடலாம்.

இன்றைய பாகிஸ்தான் பகுதியில் பிறந்து சோவியத் யூனியனில் பயிற்சி பெற்று, வட இந்தியப் பகுதிகளிலும் தென்னிந்தியாவில் நமது சென்னையிலும் உயிரைப் பணயம் வைத்து கம்யூனிச இயக்க விதைகளைத் தூவிய தோழர் அமீர் ஹைதர்கானின் செயல்பாடுகளோடும் ஓரளவு ஒப்பிடலாம்.

ஆனால், பெண் தலைவர் என்ற முறையில் தோழர் கோதாவரியின் அனுபவங்கள் இணையற்றவை. “மானுடம் விழிக்கும் போது” எனும் நூலாக அதை அவர் பதிவு செய்துள்ளார்.

ஆதிவாசி மக்களை அணிதிரட்ட காட்டில் உள்ள கிராமங்களுக்கு நடைபயணமாக செல்லும்போது ஒரு நாள் இரவில் தங்க இடம் கிடைக்காததால் நடுரோட்டில் தன்னந்தனியாய் உட்கார்ந்தே இருக்க வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டதை அவர் பதிவு செய்துள்ளார்.

1945ஆம் ஆண்டு காலகட்ட வட இந்திய சமூக சூழ்நிலைகளோடு ஒப்பிடும்போது அவரது அத்தகைய விடாமுயற்சியும், வீரமும் தனித்தன்மையானதாகும். அடிமை இந்தியாவில் ஆங்கிலேய அரசின் வேட்டையாடல், ஆதிவாசி மக்களின் எதிர்ப்பால் சீண்டிவிடப்பட்ட நிலப்பிரபுத்துவ மிருகங்களின் சீற்றம், இந்திய சாதிய சமூகத்தின் பாராமுகம், இந்த மூன்றையும் ஒரே நேரத்தில் எதிர்த்த ஒரு சத்தியாக்கிரகமாக “அந்த தனிமைப்படுத்தப்பட்ட இரவு தவத்தை” நாம் பார்க்க வேண்டும்.

வெள்ளையர் எதிர்ப்பைப் பிரதானமாகக் கொண்ட காந்திய சத்தியாக்கிரகத்தை விட இது பல மடங்கு சக்தி படைத்தது.

எழுதப் படிக்கத் தெரியாத ஆதிவாசி மக்களின் மனதுக்குள்ளே மார்க்சிய கருத்துக்களைக் கொண்டு செல்ல தோழர் கோதாவரி செய்த முயற்சிகளும் மிகுந்த உணர்ச்சியூட்டுபவை. தாம் வாழும் இடம் சார்ந்த அறிவில் ஆதிவாசிகள் மேதைகள். ஆனால் அவர்களிடம் ஏகாதிபத்தியம் என்ற சொல்லை விளக்க வேண்டும் என்றால் முதலில் இந்த மலைப்பகுதியைத் தாண்டி “உலகம் என்று ஒன்று இருக்கிறது” என்று ஆரம்பிக்க வேண்டியிருந்தது. உலகம் என்றால் என்ன என்று விளக்குவதிலேயே பெரும் சக்தியை செலவழித்து கொஞ்சம் சோர்ந்துபோன தனது தாயை ஆதிவாசிகள் குழந்தை மனதோடு தேற்றிய உணர்வுபூர்வமான சம்பவமும் அதில் உள்ளது. அந்தக் குழந்தை மனதுக்காரர்களைத்தான் தோழர் கோதாவரி கட்சி உறுப்பினர்களாக, வீரத்தளபதிகளாக, கட்சியின் மாவட்டச் செயலாளராக, சட்டமன்ற உறுப்பினராக வளர்த்தெடுத்தார்.

ஆயிரம் ஆண்டு காலமாக ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை கல்வியறிவு இல்லாதவர்களாக ஆக்கி வைத்திருந்த சனாதனக் கோட்டை மகாராஷ்டிர ஆதிவாசிகள் விசயத்தில் தோழர் கோதாவரியால் நொறுக்கப்பட்டது.தனது குஞ்சுகளுக்காக உணவைத் தனது வாயிலேயே பாதுகாத்துக் கொண்டு வந்து ஊட்டும் தாய்ப்பறவையைப் போல, மார்க்சியத்தை உணர்ச்சிபூர்வமான முறையில் உள்வாங்கிச் செரித்து இருந்ததால்தான் அதைத் தனது ஆதிவாசிக் குஞ்சுகளுக்கு அந்த தோழமைத் தாயால் ஊட்ட முடிந்தது.

தோழர் கோதாவரியின் இத்தகைய தத்துவார்த்த கருத்துப் பிரச்சாரப் போராட்டத்தைப் போன்ற ஒரு சம்பவம் தோழர் ஹோசிமின்னின் வாழ்விலும் உண்டு. அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்த ஆயுதப் போராட்டத்தில் காடுகளுக்கு உள்ளே இருந்த ஆதிவாசிகளை தமது இயக்கத்துக்காக திரட்டுகிறபோது ஹோசிமின் மொழி தெரியாத ஒரு ஆதிவாசியிடம் சில குச்சிகளை வைத்தும், ஊமைச் சைகைகளை வைத்தும் பேசி அவரைத் தமது இயக்கத்தில் ஈடுபட அழைத்தார் என ஒரு சம்பவம் அவரது வரலாற்றில் பதிந்துள்ளது. அந்த சம்பவத்தோடும் நாம் கோதாவரியின் செயல்பாடுகளை ஒப்பிடலாம்.

ஆதிவாசி மக்களைத் தமது பாசிசவெறுப்பு அரசியலின் விளையாட்டுக்கருவிகளாக இந்துத்துவா பயங்கரவாதிகள் பயன்படுத்துகிறார்கள். அவர்களைப் போலவே நக்சலிச பயங்கரவாதிகளும் தமது விரக்தி அரசியலின் விளையாட்டுக் கருவிகளாக ஆதிவாசிகளைப் பயன்படுத்த முயல்கின்றனர். இந்தப் பின்னணியில் ஆதிவாசிகளின் பிரச்சனைகளைத் தீர்ப்பதற்கான உண்மையான அக்கறையோடு அவர்களை அணிதிரட்டிய இணையற்ற தலைவராக கோதாவரி திகழ்கிறார்.

அத்தகைய மாபெரும் தோழர் கோதாவரியின் சுருக்கமான வாழ்க்கை அறிமுக நூல் வெளியாகியுள்ளது. அசோக் தாவ்லே எழுதியுள்ளார். சொ. பிரபாகரன் தமிழாக்கியுள்ளார். சவுத் விஷன் பதிப்பகமும் இந்திய மாணவர் சங்கமும் இணைந்து வெளியிட்டுள்ளன. அடித்தள மக்களை அணிதிரட்டி, அவர்களைத் தலைவர்களாக வளர்த்தெடுப்பதில் ஆர்வம் கொண்டவரா நீங்கள்?

தோழர் கோதாவரியின் வாழ்க்கை வரலாறு உங்களுக்காகவே வெளியாகியுள்ளது.

அதுவே உங்களுக்கான உயிர்த்துடிப்பான பாடம்.

கோதாவரி பாருலேகர்

பழங்குடி மக்களின் தாயர்

அசோக் தாவ்லே

தமிழில்: சொ. பிரபாகரன்

பக்: 48 | ரூ.15

Pin It

நூல் அறிமுகம்

மணலி சி.கந்தசாமி - வாழ்வும் போரட்டமும்

வெளியீடு: கு.வெ. பழனித்துரை | நூல் பெற: பாரதி புத்தகாலயம்

பக்: 304 | ரூ. 200

விடுதலைப் போராட்டத்தில், அதன் வெற்றியில் அடித்தட்டு மக்களின் விடுதலைக்காக, மேம்பாட்டுக்காகக் கம்யூனிஸ்டுகள், ஆற்றிவரும் பணியும் ஒப்பில்லாதது. இவ்வகையில் தோழர் மணலி கந்தசாமி (1911 - 1977)யின் வாழ்வும் பணி குறிப்பிடத்தக்கது. ஆழமான ஆய்வுக்கு உரியது. அதனை கு.வெ. பழனித்துரையின் இந்த நூல் தொடங்கி வைக்கிறது.

1958-62 ஆண்டுகளிலும் பின்னர் அவருடைய இறுதிக்காலத்திலும் மணலியுடன் பழகும் வாய்ப்புப் பெற்றவன் என்ற முறையில் இந்த நூலை ஆர்வத்துடன் படித்தேன்; நூலின் முற்பகுதி அவருடைய வாழ்க்கையைச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறது. இரண்டாவது பகுதி, தமிழகச் சட்டமன்றத்தில் அவர் ஆற்றிய சில உரைகளின் தொகுப்பு.

பள்ளிப் பருவத்திலேயே விடுதலைப் போராட்டத்தின் பால் ஈர்க்கப்பட்டவர் மணலி. அண்ணாமலைப் பல்கலைக்கழக மாணவராக இருந்த போது விடுதலை இயக்கத்தில் படிப்பை உதறித்தள்ளுமளவுக்கு அவரது ஈடுபாடு, தீவிரத்தன்மை பெற்றது. விரைவில் திருத்துறைப்பூண்டி தாலுகா காங்கிரஸ் கமிட்டியிலும் தஞ்சை மாவட்ட காங்கிரஸ் கமிட்டியிலும் முக்கியப் பொறுப்புகளை அவர் ஏற்றார். அந்த நாட்களிலேயே சமதர்மக் கொள்கைகளால் கவரப்பட்டார். 1936-ம் ஆண்டு அவர் ஜீவாவைச் சந்தித்தபோது அவருடைய சமதர்ம ஆர்வம் கூர்மை பெற்றது. சுயமரியாதை சமதர்மக்கட்சியின் முதல் மாநாட்டில் (1936-நவம்பர்) டாங்கே, ஜீவா போன்றோருடன் பழகினார், பேசினார், ஒரு சோஷலிஸ்ட் ஆக உருவானார். காங்கிரஸ் சோஷலிஸ்ட்கட்சி தோன்றிய போது ஏ.கே. கோபாலன், ஜீவா, பி. ராமமூர்த்தி, சுப்பிரமணியசர்மா (சாமாஜி) ஆகியோரின் வழிகாட்டுதலில் தீவிர இடதுசாரி-சோஷலிசக் கொள்கைகளை வெகு மக்களிடையே பரப்புவதில் மணலி முன்னின்றார்; ‘எஞ்சிய காங்கிரஸ்காரர்’களின் கோபத்திற்கு ஆளானார். காங்கிரஸ் சோஷலிஸ்ட் கட்சி வெகு மக்களின் பேராதரவைப் பெற்றது; அதன் தலைவர்களாக இருந்த ஜீவா, ராமமூர்த்தி, சி.எஸ்.வி. காட்டே வழிகாட்டுதலில் தமிழகத்தில் பெருஞ்சக்தியாக உருப்பெற்றனர். தஞ்சை மாவட்டத்தில் விடுதலைப் போர் தீவிரமடைந்தது. அதே வேளையில் அந்த மாவட்டத்தையே தன்பிடியில் வைத்திருந்த பெருநிலமுதலாளிகளின் கொடுமைகளுக் கெதிரான வாழ்வுரிமைப் போராட்டமும் வலுப்பெற்றது. அது ஒரு வகையில் ஆதிக்க சக்திகளுக்கெதிரான போர். விடுதலைப்போர் எந்த வழியில் செல்லும், செல்லவேண்டும் என்பதற்குத் தஞ்சை மாவட்ட நிகழ்வுகள் எடுத்துக் காட்டுகள் ஆயின.

தஞ்சைமாவட்டத்தில் பெருநில முதலாளிகள் என்போர் சைவ மடங்களின் அதிபதிகள், கோவில்களின் தர்மகர்த்தாக்கள், குன்னியூர் சாம்பசிவ அய்யர், நெடும்பலம் சாமியப்பா, வடபாதி மங்கலம் தியாகராஜ முதலியார், கபிஸ்தலம் மூப்பனார் போன்றோர். ஆட்சி அதிகாரம் அவர்கள் பிடியில்தான் இருந்தது. அவர்கள் வைத்ததுதான் சட்டம். அவர்கள் தரும் பிச்சையை ஏற்றுப் பிழைத்துப் போக வேண்டும் ‘கூலிகள்’. அவர்களுடைய அக்கிரமங்களை எதிர்த்து முணுமுணுத் தால் கூடச் சாட்டைஅடி, சாணிப்பால் புகட்டல்! அன்று விவசாயத் தொழிலாளரும் அவர்கள் வீட்டுப் பெண் மக்களும் பட்டபாடு சொல்லில் அடங்காதது. அப்போது தான் ‘நீயும் அடி, திருப்பி அடி’ எனும் இடி முழக்கம் எழுந்தது. சீனிவாசராவ், மணலி போன்றோர் அந்த ‘அடி’மக்கள் பக்கம் நின்றனர். இந்தியாவுக்கே எடுத்துக்காட்டாக விளங்கிய தஞ்சை மாவட்ட விவசாயிகள் போராட்டம் தெளிவான உருவினைப் பெற்றது. களப்பால் குப்பு, சுப்பையா போன்றோர் மக்கள் நெஞ்சில் நிலைத்தனர். தென்பரை, பைங்காட்டூர் போன்ற சிற்றூர்கள் உலகின் கவனத்தைப் பெற்றன. தஞ்சை மாவட்ட விவசாயிகளின் வீரமரணப் போராட்டம், அதன் விளைவாக மணலிக்குப் போடப்பட்ட ‘வாய்ப்பூட்டு’ பிரிட்டிஷ் பார்லிமெண்டில் எதிரலைகளை எழுப்பியது. இந்திய நாட்டைப் பொறுத்த அளவில் விவசாயிகளைச் சார்ந்து கட்டப்படும் விடுதலை இயக்கமே நிலைத்த பயன்களை வெகுமக்களுக்குப் பெற்றுத் தரும் என்பதைத் தஞ்சை மாவட்ட விவசாயத் தொழிலாளர்கள் உணர்த்தினர். இதிலிருந்து பெறப்பட்ட படிப்பினை இன்றைய மேற்கு வங்கத்தில் விவசாயத்தொழிலாளர்கள் தலைநிமிர்ந்து வாழத் துணை செய்கிறது என்பது ஆய்வறிஞர் கருத்து.

சென்ற நூற்றாண்டின் நாற்பதுகளில் செங்கொடியின் கீழ், தஞ்சை மாவட்ட விவசாயத் தொழிலாளர்களைத் திரட்டி அவர்களைப் போராளிகளாகவும் தியாக சீலர்களாவும் உருவாக்கியதில் மணலிக்குச் சிறப்பான இடம் உண்டு. அவர் இறுதிவரை விவசாயத் தொழிலாளர்கள் பற்றியே சிந்தித்தார். அவர்களுடைய மேம்பாட்டுக்காகக் கடுமையான அடக்கு முறைகளைப் பெரும் இழப்புகளை எதிர்கொண்டார். அவருடைய தலைக்கு விலை வைத்தது, (விடுதலை பெற்ற இந்தியாவில்) காங்கிரஸ் ஆட்சி! அவர் தலைமையை ஏற்றுப் போராடிய மக்களை ‘அவர்கள்’ படுத்தியபாடு.... வாழ்வுரிமைக்காகப் போராடும் தொழிலாளர்-விவசாயிகளை இன்றைய ஆளும் சக்திகள் எவ்வாறு நடத்துகின்றனர் என்பதை நாடு ஒரளவு அறியும். ஆனால் அன்று ‘அவர்கள்’ எவ்வாறெல்லாம் வெறியாட்டம் போட்டனர் என்பதை...

தலைமறைவு வாழ்க்கையை மணலி இயல்பான ஒன்றாக ஏற்றுக் கொண்டார். பல சோதனைகள், பல வேடங்கள், லால்குடிவாழ்க்கை... அவருடைய தந்தையார் இறந்த போது இறுதிச்சடங்குகளில் கலந்து கொள்ளவும் இயலாத நிலையில் அவருடைய அம்மாவுக்கு எழுதிய கடிதம் இலக்கிய நயம் மிக்கது. அக்கடிதத்தில் கூட அவர் மாவீரன் சிவராமனை நினைவுக்கூர்கிறார். சாவுச் சடங்கு பற்றிப் பேசுகிறரர்: விடுதலை பெற்ற இந்தியாவில் முதல் பொதுத்தேர்தல் 1952-ஆம் ஆண்டு நடைபெற்றது. தலைமறைவாக வாழ்ந்த மணலியின் தலைமையில் தஞ்சை மாவட்டத் திலிருந்து ஐந்து கம்யூனிஸ்டுகள் சென்னை சட்டமன்றத் துக்குத் தேர்தெடுக்கப்பட்டனர்! மணலி என்றும் பெரிய தம்பி என்றும் அறியப்பட்ட தோழர் மணலி கந்தசாமியைப் பற்றி எண்ணுங்கால் ஜீவா, சீனிவாசராவ், ஜாம்பவானோடை சிவரானம், வாட்டாக்குடி இரணியன், ஆம்பலாப்பட்டு ஆறுமுகம் கோட்டூர் ராஜு, போன்றோரையும் நினைவு கூர்தல் நன்று.

1962-தேர்தலும் அதன் பின் கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்தில் ஏற்பட்ட மாறுதல்களும் இன்று வரலாற்று நிகழ்வுகள் (1962 - ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 25-ஆம் நாள் இந்த நாளையும் கீழ்வெண்மணியையும் யார்தான் மறக்க இயலும்? மணலி 1971 ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் இரண்டாவது முறையாகத் தமிழகச் சட்ட மன்றத்துக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். தி.மு.க., இந்திரா காங்கிரஸ், இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ஆகியன ஒரணியில்! தி.மு.க.வுக்கு ஏற்பட்ட அரசியல் நெருக்கடி அதில் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் பங்கு, விளைவாக அந்தக் கட்சியில் எழுந்த வேறுபாடுகள், மணலியின் சர்ச்சைக்குரிய நிலைப்பாடு உடல்நலக்குறைவான நிலையில் அவர் உருவாக்கிய தமிழ்நாடு கம்யூனிஸ்ட் கட்சி, அதன் மறைவு இறுதியாக சாதி அரசியல் என அவர் வாழ்க்கை.

மணலி என்னும் போராளி தியாகங்களுக்குத் தயாராக இருந்தவர். தமிழ்நாட்டின் தமிழ் மக்களின் மாண்புகளைக் கற்று அறிந்து அவற்றைப் பெருமிதத்துடன் போற்றியவர். தமிழ்நாட்டுக்கே உரிய வீரவிளையாட்டுகள், அறிவியல் (மருத்துவம், இசை, நாட்டியம், சிற்பம், கட்டடக்கலை) ஆகியவற்றில் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு உடையவர். சீனமொழி-இலக்கியம்-பண்பாடு பற்றிக் கற்றறிய நான் முதலில் விசுவபாரதி, பின்னர் பெய்ஜிங் பல்கலைக்கழகங்களுக்குச் செல்வதை அறிந்த அவர் சீன-திபெத்திய மருத்துவம் பற்றித் தகவல்கள் தருமாறும் அதுபற்றிக் கிடைத்த நூல்களின் சுருக்கத்தைத் தமிழில் தருமாறும் கேட்டார். அவ்வாறே பல நூல்களையும் அவற்றின் சுருக்கக் குறிப்புக¬யும் தந்துவந்தேன். சீனர்களுக்கு அவர்கள் மண்ணில் செழித்த மருத்துவ இயலின் மீது உள்ள நம்பிக்கை, ஏற்கனவே சித்த மருத்துவத்தில் அவருக்கிருந்த ஈடுபாட்டைச் செழுமைப்படுத்தியது. நாளடைவில் அவர் சித்தமருத்துவத்தில் சிறந்த புலமை பெற்றார்; நோய்வாய்ப்பட்டபோது அதில் நம்பிக்கை வைத்து அந்த வழி மருத்துவத்தையே ஏற்றார்.

வீரவாழ்க்கை வாழ்ந்த ஒருவர் இறுதி நாட்களில் ஏன் பல தடுமாற்றங்களுக்கு ஆளாக வேண்டும்? அதிலும் கடைசிக்காலத்தில் தேவர் சாதியினர் அவரைச் சூழ்ந்தனர்; அவர்கள் உறவில் அவர் மகிழ்ச்சியும் ஆறுதலும் பெற்றார் என உணர்ந்தேன். அவருடைய உறவினர்கள் கூட அந்தப் போக்கினை விரும்பவில்லை என்பதையும் குறிப்பாக, அவரைக் கண் எனப் போற்றிப் பாதுகாத்த ஒரு மகன் இந்தச் சாதிய உணர்வு அவரை ஆட்கொண்டதைக் கண்டு மனம் புழுங்கியதையும் கண்டேன்.

சட்டமன்ற உறுப்பினராகத் தமது கடமைகளை அவர் நன்கு நிறைவேற்றினார். இந்திரா காந்தியின் அரசியலை அவர் விமர்சித்தார். மக்களாட்சிமுறைக்கு எதிராக நடந்து வருவதைச் சட்டசபையில் விண்டுரைத்தார். இருபது அம்சத் திட்டம் பற்றியும், ஏகாதிபத்தியங்கள்- இந்திய முதலாளிகளின் கூட்டுச்சுரண்டல் பற்றியும் அவர் தெளிவுபடப்பேசினார். சுரண்டிக் கொடுக்கும் அன்னிய நிறுவனங்களை அன்னிய மூலதனச் சுரண்டலை அம்பலப்படுத்திய அவர். அவற்றைத் தேசவுடைமை ஆக்கும் அதிகாரம் மாநில அரசுக்கு வேண்டும் எனச் சட்டமன்றத்தில் வலியுறுத்தினார்.

சுதந்திரபூமி எனப் பறைசாற்றப்படும் அமெரிக்காவில் டல்லஸ் போன்றவர்கள் கம்யூனிச எதிர்ப்பு என்ற பேரால் ஆடிய வெறியாட்டங்களையும் வரலாற்றில் அவர்கள் குப்பைக் கூலிகளாக மாறிப்போனைதையும் கூட அவர் சுட்டத் தவறவில்லை.

மக்கள் நலனைப் பற்றி அக்கறை உள்ளவர்களும் தமிழக வரலாற்றை ‘மக்கள் வரலாற்றுப் பார்வை’யுடன் கற்றுணர விரும்புகிறவர்களும் இந்த நூலை வரவேற்பர். இடைவிடாது உறுதியுடன் போராடித்தான் வெகுமக்களின் முழுமையான விடுதலையை உறுதிசெய்ய முடியும் என்பதை மணலியின் இந்தச் சுருக்க வரலாறு தெளிவாக்குகிறது. தாழ்த்தப்பட்ட மற்றும் உழைக்கும் மக்களின் விடுதலை ஆரவார, வெற்று முழக்கங்களால் சாத்தியமாகாது என்பதையும் இந்த நூல் விளக்குகிறது. கம்யூனிஸ்ட் மற்றும் இடதுசாரி இயக்கங்கள் எண்ணற்ற மேன்மக்களால் அவர்களுடைய அளப்பரிய தியாகத்தால் கட்டப்பட்டவை. நூலாசிரியர் பழனித்துரை நல்வாழ்த்துக்குரியவர்.

 

Pin It

முதல் பிரவேசம்

தறிகளோடு கழிந்த ஒன்றரை வருட இரவுகளில் ஒரு நாள் அந்தத் தறிகளுக்குள்ளாக இருந்தே ஓரு கதையை எழுதினேன். தறிச்சத்தம் அலறத் தள்ளி நின்று அவ்வப்பொழுது எட்டிப்பார்த்து கண்காணிக்கும் மேஸ்திரிக்கு பாய்ண்ட் எழுதுகிற பேடாக காட்டியே இரண்டு இரவுகளில் அந்தக்கதை முடிந்திருந்தது. விருப்பமே இல்லாமல் அனுப்பிய அந்தக் கதை அடுத்த மாதமே புதியகாற்று இதழில் வெளியாகியிருந்த பொழுதுதான் முதல் முறையாக நான் ஓட்டிய எட்டுத் தறிகளையும் கொஞ்சம் நேசத்தோடு அணுகினேன்.

ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் திசைமாறிப் பறக்கும் பறவைகள் கொஞ்சுவதை முதன் முதலாகப் பார்த்த ஒரு பிற்பகலில்தான் நிறம் மாறும் வானத்தின் குழந்தை முகம் பிடிபட்டது. பாட்டியின் கதை கேட்டு வளரும் அதிர்ஷ்டம் இல்லாதிருந்தாலும் ஜீசஸின் கதைகளைச் சொல்லவும் தோத்திரப் பாடல்கள் சொல்லிக் கொடுக்கவும் அருகாமையில் ரோஸி ஆண்ட்டி இருந்தது பேரதிர்ஷ்டம்தான். தெரிந்த ஒன்றிலிருந்து தெரியாத ஓர் உலகின் அத்தனை முடிச்சுகளிலும் ஓடி விளையாட சொல்லிக் கொடுத்தவள் அவளாகத்தான் இருக்க முடியும். என்னை முதலில் கதை சொல்லச் சொல்லிக் கேட்டவளுக்கு நான் சொன்ன கதைகளின் அத்தனை ராஜா ராணிகளையும் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பிருக்கலாம்; ஆனால் தேவதைக் கதைகளின் அத்தனை தேவதைகளும் அவள் மட்டும்தான் என்பதை ஒருநாளும் அவளுக்கு நானும் சொல்லியிருக்கவில்லை அவளாகவும் கேட்டிருக்கவில்லை. அப்படிச் சொல்ல நினைத்து முடியாமல் போன ஒரு தேவதையைப் பற்றித்தான் பதினெட்டு வயதில் ஒரு கணக்கு நோட்டுத் தாளில் அவளுக்கே சொல்வதாக ஒரு கதை எழுதினேன். எத்தனை முறை ரோஸி என்கிற பெயர் வந்ததெனக் கணக்கிட்டால் நீங்கள் மொத்த வார்த்தையில் ஒரு 30 வார்த்தைகளை மட்டும் கழித்துச் சொல்லலாம். கிட்டத்தட்ட அப்படித்தான் இருந்தது.

அதற்கும் முன்பாகவே என்னுடைய கவிதைகள் நண்பர்களுக்குப் பிடித்தமான ஒன்றாக இருந்திருந்தது. ஏனெனில் அவை அவர்களின் தோழிகளுக்காகவும் காதலிகளுக்காவும் எழுதப்பட்டவை. எல்லாக் கவிதைகளும் யாரோவொருவரின் காதலுக்காக எழுதப்படுவதும் வாசிக்கப்படுவதும் அற்புதமான விசயமன்றி வேறென்ன? யார் யாரின் நேசத்திற்கோ எழுதப்பட்ட என் கவிதைகள் எனக்காக எழுத முயற்சிக்கையில் புள்ளிகளாகக் கூட வெளிப்பட்டிருக்கவில்லை. அப்படி வெளிப்படுத்தப்பட முடியாத நேசத்தினை வெவ்வேறு மாயக்கிளிகளின் உடலில் அடைத்து கடல்களைக் கடந்து மலைகளைக் கடந்து பறக்கவிட்டேன்...ஆலிஸின் பேசும் முயலிடமிருந்து கொஞ்சமும், ஆயிரத்து ஓரு இரவுகளையும் கதை சொல்லிக் கடந்த முகம் தெரியாத அந்த இளவரசியிடமிருந்து கொஞ்சத்தையும், கரிசல் காட்டின் முகம் சுருங்கின கிழவிகளின் எச்சில் தெறிக்கும் சொற்களிலிருந்து கொஞ்சத்தையும் இரவல் வாங்கின கிளிகள் அவற்றைக் கதைகளாய் சொல்லத் துவங்கின. துவக்கத்தில் நான் கதைகளைக் கடக்க விரும்பினேன், கனவின் பெருங்கயிறு பிடித்தும், வற்றாத மாய நதியின் வலுமிக்கதொரு ஓடமாகவும் கடந்து கொண்டிருந்தவனிடம் வெவ்வேறு நிலங்களின் கன்னிமார்கள் சொல்லப் படாத தங்களின் கதைகளைச் சொல்ல பொட்டல் காடுகளின் எல்லா இரவுகளிலும் பாடிக்கொண்டிருந்தனர். ஈரம் வற்றிய அவர்களின் தொண்டைக் குழிகளுக்குள் கதைகள் நிரம்பிக் கிடந்த சூட்சுமம் புரிந்த தினத்தில் கதைகள் என்னைக் கடந்து போனது புரிந்தது, ஒரு குழந்தையின் புன்னகையைப் போல், விருப்பத்திற்குரியதொரு பெண்ணின் முத்தத்தினைப் போல் அற்புதமானதாய்.

படித்துத் தெரிந்து கொண்டதை விடவும் மிகுதியானவையாய் இருப்பது கேட்டுத் தெரிந்து கொண்டதுதான், கேட்க முடிந்த ஓராயிரம் கதைகளை எந்தக் காலத்திலும் எவராலும் எழுத முடிந்திருப்பதில்லை என்பதற்கு நானும் விதிவிலக்கானவனில்லை. கண்களை விடவும் காதுகள்தான் எப்பொழுதும் பெரும் தோழனாய் இருக்கின்றன. முதல் கதை எழுதின தினத்தில் நான் தனிமையில் இருந்திருக்கவில்லை. சோகத்திலோ, சந்தோசத்திலோ , அல்லது குறைந்த பட்சம் கதை எழுத வேண்டுமென்கிற உணர்வுகூட இல்லாத கனமொன்றில் எழுதியதுதான். அந்தக் கதையின் கதையை முன்பாகவே சொல்லியிருந்தேன், என்னவென்று அது நான் மட்டுமே வாசித்த கதை. நான் வாசிக்கக் கொடுத்த முதல் கதை இன்னும் சுவாரஸ்யமானது. பூக்களை நேசிக்கும் ஒரு கிழவியைப் பற்றின கதை. அதுபற்றிப் பூரிப்பு கொள்ளமுடியாது நிச்சயமாய். பின் வயிற்றுக்காகவும் வாழ்க்கைக்காகவும் தேடிச் சோறு நிதம் தின்றதில் பார்த்தவையும் கேட்டவையும் உடன் எல்லாவற்றி லிருந்தும் தப்பிக்க எத்தனித்த வாசிப்பிலிருந்தும் வசப்பட்டிருந்தது புதியதொரு உலகம். ஏதோவொரு இடத்தில் அடைந்திருக்க முடியாதபடி செய்தன புத்தகங்கள், வாசித்த சொற்கள் கேட்ட கதைகள் அவ்வளவும் எப்பொழுதும் என்னைச் சுற்றிக் கொண்டிருந்தன, பிரியத்திற்குரிய ஆவிகளைப் போல். மாஸ்கோவின் வீதிகளும் , பீட்டர்ஸ்பெர்க்கின் பனி மூடிய வீதிகளும், சைபீரிய மர்மங்களும் ஒரு புறம் மயக்கிக் கொண்டிருக்க, இன்னொரு புறம் மதினிமார்கள் புதியதாக இன்னொரு கொழுந்தன் வந்துவிட்டான் என்கிற பூரிப்பில் என்னையும் சொந்தக்காரனாக்கிக் கொண்டார்கள். கரிசல் நிலத்தின் வாசனை நான் புரட்டும் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் நிரம்பிக் கிடந்தது. எஸ்தர் சித்தி பஞ்சம் பிழைக்க வந்த வழியில் என்னையும் கடந்து போனாள், நான் அவளுக்காக அழுததையோ அல்லது அவளை உடன் வைத்துக் கொள்ள முடியாத வருத்தத்தில் மதுவருந்த நேர்ந்ததையோ தெரிந்து கொள்ளாமல்.

வாசித்த காகிதங்களில் எழுத்துக்களை இடம் மாற்றி எல்லா வார்த்தைகளையும் வேறொன்றாக்கி விளையாடுவதும் , சொற்களை வெட்டி எடுத்து வெற்றுக் காகிதங்களில் கோர்த்தும் மாயச் சொற்களை உருவாக்க முடிந்தது என்னால்...”ஒன்னும் ஒன்னும் சேர்த்தால் பெரிய ஒன்னு ” என பஷீரின் அந்தப் பெரிய ஒன்னைப் போலவே ÔஅÕ வும் ÔஅÕ வும் சேர்ந்தால் ஒரு பெரிய ÔஅÕ என எனக்கு வந்த யோசனையில் கோடி ÔயாÕ க்களை சேர்த்து விட்டால் நிச்சயமாக ஒரு யானைக்கு உயிர் கொடுத்துவிட முடியும் என்கிற நம்பிக்கை இருந்தது. காகித மடிப்புகளாகவே இருந்தது நான் பார்க்க நேர்ந்த அத்தனைப் பேரின் வாழ்வும், சிறிதும் பெரிதுமாய் அவர்கள் எப்பொழுதும் சொல்ல நினைத்து முடியாமல் போன சொற்களை அழுதும் சிரித்தும் கொட்டியதில் எப்பொழுதும் நிரம்பிக் கிடக்கும் அவர்களின் வாழ்க்கைப் புத்தகங்கள். ஒரு புன்னகைக்குள் நூறாயிரம் கவிதைகளையும், ஒரு விசும்பலில் கோடிக் கதைகளையும் மனிதனால் சொல்ல முடிந்திருப்பது பேரதிசயமான ஒன்று. கிழவிகளின் ஒவ்வொரு சுருக்கத்தினுள்ளும் ஒரு தலைமுறை வாழ்க்கை கிடப்பதை வைகை அணையின் தொலைந்துபோன சில கிராமத்துக் கிழவிகளிடம் பார்த்திருக்கிறேன், அப்படியான கிழவியருத்தி வெப்பம் மிகுந்த ஆந்திரதேசத்தில் முறுக்குப் போடும் தன் மகனுடன் இருப்பவள். வருடத்திற்கு ஒரு முறை ஊர் வரும் அவளின் கால்களும் கண்களும் தொலைந்த ஊரைத் தேடி ஓடுகிற பரபரப்பில் இருந்த அதிசயத்தைக் கண்டு காரணம் கேட்டேன். அவள் ஒவ்வொரு சதுர அடியிலும் நடந்த நிகழ்வுகளை நினைவுகளின் எல்லா ரேகைகளிலிருந்தும் எடுத்துச் சொல்லப் பிரயத்தனப் பட்டாள். உண்மையில் அவள் எனக்காக சொல்லியிருக்க வில்லை, அங்கு நினைவுகளை விட்டுச் சென்றிருக்கும் ஒவ்வொருவருக்காகவும் சொல்லியிருக்கிறாள் என்பது ஊருக்குக் கிளம்பி பேருந்து ஏறுகையில் முந்தானையால் துடைத்துக் கொண்ட அவளின் கண்ணீரைப் பார்த்துதான் தெரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

தறிகளோடு கழிந்த ஒன்றரை வருட இரவுகளில் ஒரு நாள் அந்தத் தறிகளுக்குள்ளாக இருந்தே ஓரு கதையை எழுதினேன். தறிச்சத்தம் அலற தள்ளி நின்று அவ்வப்பொழுது எட்டிப்பார்த்து கண்காணிக்கும் மேஸ்திரிக்கு பாய்ண்ட் எழுதுகிற பேடாக காட்டியே இரண்டு இரவுகளில் அந்தக்கதை முடிந்திருந்தது. விருப்பமே இல்லாமல் அனுப்பிய அந்தக் கதை அடுத்த மாதமே புதியகாற்று இதழில் வெளியாகியிருந்த பொழுதுதான் முதல் முறையாக நான் ஓட்டிய எட்டுத் தறிகளையும் கொஞ்சம் நேசத்தோடு அணுகினேன். புத்தகங்களைத் தேடிப்போவதும், புத்தகங்கள் வாசிப்பவர்களைத் தேடிப்போவதும் விருப்பத்திற்குரிய ஒன்றாய் மாறின பொழுது நண்பர்கள் உறவுகள் அவ்வளவு பேரும் எழுத்தை நேசிப்பவர்களாக மட்டுமே இருந்தார்கள். அடிக்கடி நான் இடம் மாற ஒவ்வொரு வேலையும் இன்னொரு வேலைக்குத் தூக்கிப் போட்டது. ஒரு கதை சொல்லியான தொழிலாளியைச் சொல்லி வைத்தாற்போல் எந்த முதலாளிக்கும் பிடித்திருக்கவில்லை, நானே முதலாளியாவதற்கும் வாய்ப்பில்லாததால் மாதம் ஒரு பெரு முதலாளியைப் பார்க்க வேண்டிய பெரும்பேறு பெற்றவனானேன். என்றாலும் என் புத்தகங்களையும் காகிதங்களையும் நான் எந்த கனத்திலும் பிரிந்திருக்கவில்லை. புத்தகங்களைப் பிரிகிற கனங்களில் வாழ்வை எதிர்நோக்கின பெரும் பயம் ஒன்று அச்சுறுத்திக் கொண்டிருந்தது. ஏனெனில் எழுத்தைத் தவிர எதுவும் எனக்கு அடையாளமாய் இருந்திருக்கவில்லை. இந்த அடையாளம் வாழ்வாதாரங்களை ஏற்படுத்திக் கொள்வதற்கான சிக்கல்களைத் தந்திருந்த பொழுதும் வருத்தங்களைத் தந்திருக்கவில்லை.

இதோ, சில தினங்களுக்கு முன் கொடைக்கானல் மலைகளின் பின்புறத்தில் ஏதேதோ எஸ்டேட்களில் சுற்றிவிட்டு ஊர் போன தினத்தில் ஒவ்வொரு எஸ்டேட் களின் பின்னாலும் மறைந்து கிடக்கும் ஓராயிரம் கதைகளை அம்மா சொல்லத் துவங்கியது கேட்டு வியப்பாகத்தான் இருந்தது. யார் யாரின் கதைகளையோ சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் நான் இவள் கதையை எப்பொழுது சொல்லப் போகிறேன் என்கிற ஏக்கம் வந்தது. இரண்டு மாநிலங்களை நடந்தே பிழைப்பிற்காக கடந்திருக்கும் அவளிடம் கிடக்கின்றன ஆயிரக்கணக் கானவர்களின் கதைகள். எனக்கோ இம்மாநகரின் தூசிபடிந்த ஆச்சர்யங்களும் பிரம்மாண்டமும் அவற்றுக்குப் பின்னால் ஒளிந்து கிடக்கும் நிர்வாணங்களும் புரிந்து கொள்ள முடியாத கதைகளாகவே சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறது. ஒரே சமயத்தில் இப்படி வெவ்வேறான நிலங்களின் மீதான நினைவுகளை அள்ளிக் கொண்டு வருவதில் நான் எந்த நிலத்தவன் என்கிற தவிப்பும் எந்த நிலத்தின் கதையை சொல்லப் போகிறோம் என்கிற மலைப்பும் வந்து சேர்ந்து விடுகிறது. சொல்ல நினைக்கிற எல்லாவற்றையும் சொல்லியே ஆக வேண்டும் என்கிற கட்டாயம் எதுவுமில்லை. ஆனால் சொல்லத் தவறுகிற காகிதங்களில் வெளிப்படப்போகும் சில தலைமுறை மனிதர்களைப் பற்றி இங்கு யார் சொல்லப் போகிறார்கள், அல்லது எப்பொழுதும் சொல்லப்படாமலே போய்விடுவார்களோ என்கிற பதட்டமும்தான் எழுதுகிற எல்லாப் படைப்பையும் முதல் படைப்பாக எண்ணச் சொல்கிறது. கரிசல் காடுகளையும், பெருநகரத் தனிமையையும் நானேதான் அனுபவிக்கிறேன் என்றால் நானே ஏன் எழுதக்கூடாது. இதுவரைக்குமான எனது எழுத்தில் நிச்சயமாக ஒன்றுமில்லை, ஏனெனில் நான் எழுதுகிறேன் என்பதை சொல்வதற்காகவே எழுதியதாகத்தான் அவற்றைப் பார்க்க முடிகிறது. அதையும் தாண்டி என் கதைகளிலும் கவிதைகளிலும் சில புதிய இடங்களைத் தொட முயற்சித்திருப்பதாக நண்பர்கள் சொல்வதும் தெரியும்தான், ஆனால் என் மாயக்கிளிகள் கொண்டு வந்து சேர்த்திருக்கும் கதைகளை இன்னும் நான் வீரியத்துடன் சொல்லத் துவங்கியிருக்க வில்லை. இப்பொழுதுதான் ÔÔகல்மண்டபமாக” ஒன்று வந்திருக்கிறது. இனி சொல்ல வேண்டியதில் நிதானம் வேண்டுகிறவனாய் இப்பொழுது இன்னும் அதிகமாக மனிதர்களை கவனிக்கத் துவங்கியுள்ளேன்... சக மனிதர்களின் வாழ்க்கை சொல்ல முடியாததையா சரித்திரங்களும் புத்தகங்களும் சொல்லிவிடப்போகின்றன. மனிதர்கள், யாராலும் வாசிக்கப்படாத புத்தகங்களாய் விரியும் அற்புதங்கள்.

Pin It