காமத்தின் இருள்

1

அந்தச் சிற்றூர் கோயில் வாசலில், சுட்டெரிக்கும் வெயிலையும் பொருட்படுத்தாமல் செல்வி நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் கையில் இருந்த அந்தத் திருமணப் பத்திரிகையில் ரவியின் புகைப்படம் இருந்தது. சென்னை ஐடி நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கும் இளைஞன். படிப்பும், அந்தஸ்தும், நல்ல வேலையும் கொண்ட ரவி, அவளைத் தேடி வந்திருக்கிறான். ஆனால் செல்விக்கு அது பெருமையாக இல்லை, ஒரு பெரும் குழப்பமாக இருந்தது.

ஊரே அவளை ஊரின் பேரழகி என்று கொண்டாடியது. "இவ்வளவு அழகா இருக்கிற உனக்கு, அவன் சரிப்பட்டு வருவானா?" என்ற குரல்கள் அவள் காதுகளில் ரீங்காரமிட்டன. தன்னை விட ரவி குறைவான அழகோ என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. அவனது தோற்றமும், அவளது அந்த ஊர் அழகும் ஒத்துப்போகுமா என்ற ஐயமே அவளை உறங்கவிடவில்லை. இறுதியில், ஒரு தீர்மானத்திற்கு வந்தாள். கோயில் உண்டியல் பெட்டியின் அருகே அமர்ந்து, தன் மனதின் தத்தளிப்பைச் சாமிக்கு முன்னால் வைத்தாள். "இவனை மணம் முடிப்பது என் வாழ்க்கைக்கு நல்லதா?" என்று இரண்டு சீட்டுகளைப் போட்டாள். அவள் மனதிற்குள் ரவியின் மேல் ஒரு காதலோ அல்லது ஈர்ப்போ இல்லை; மாறாக, தன் அழகுக்கு ஏற்ற ஒருவன் இவனா என்ற தவிப்பு மட்டும்தான் இருந்தது. ஒரு சீட்டை எடுத்தாள். அது 'ஆம்' என்று சொன்னது. அந்தச் சாமி உத்தரவின் பேரில், ரவிக்குத் தன் சம்மதத்தைத் தெரிவித்தாள்.

திருமணம் மிக விமரிசையாக நடந்தது. ஊரே வியக்கும் வண்ணம் ரவியுடன் அவள் சென்னைக்குப் பயணமானாள். ஆனால், மணமேடையில் ரவியின் அருகில் அமர்ந்திருந்தபோதும், அவளது மனம் அந்தச் சீட்டுப் போட்ட கோபுர வாசலிலேயே இருந்தது. அவனது கைப்பிடியில் இருந்த சூட்டை விட, அவன் தனக்குத் தகுதியானவனா என்ற அந்தப் பழைய குழப்பமே அவள் மனதைக் கனக்கச் செய்தது.

2

திருமணம் முடிந்து ஊரின் அந்தப் பரபரப்பான, எந்நேரமும் சலசலப்பு நிறைந்த சூழலில் இருந்து விடுபட்டு, சென்னைக்குப் பயணித்தாள் செல்வி. அவள் ஊரில் வளர்ந்த சூழல் முற்றிலும் வேறு. அங்கே ஒரு சிறிய வாக்குவாதம் என்றாலும், அரிவாளைத் தூக்கிக்கொண்டு ஓடிவரும் மனிதர்கள், எந்நேரமும் வேடிக்கை பார்க்கும் கண்கள் எனப் பதற்றமான சூழலே நிலவும். ஆனால், சென்னைக்கு வந்ததும் அவள் கண்ட அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பு, அவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான, அதே சமயம் வசீகரமான உலகமாகத் தெரிந்தது.

அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் அமைதி அவளை ஆச்சரியப்படுத்தியது. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டு, ஒருவரை ஒருவர் தொந்தரவு செய்யாமல் கடந்து செல்லும் அந்த நாகரிகம் அவளுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. படிக்கட்டுகள் சுத்தமாக இருந்தன, வாசலில் வேண்டாத மனிதர்களின் நடமாட்டம் இல்லை. ஊரின் அந்த இரைச்சலான, பாதுகாப்பற்ற உணர்வு போய், இப்போது ஒருவிதமான 'பிரைவசி' நிறைந்த சுதந்திரம் அவளுக்குக் கிடைத்தது.

அவளுக்கும் ரவிக்கும் கிடைத்த அந்தத் தனி வீடு, அவர்களுக்கு மட்டுமேயான சொர்க்கமாக மாறியது. அந்த வீடு அவளுக்குச் சுதந்திரத்தின் வாசலைத் திறந்துவிட்டது. ரவியின் மீது அவளுக்கு இருந்த ஈர்ப்பு, திருமணத்திற்குப் பிறகு தீவிரமானது. எதற்கும் அஞ்சத் தேவையில்லாத அந்தத் தனி வீடு, அவர்களை எப்போதும் நெருக்கமாக வைத்திருந்தது.

ரவியை விட, செல்வி உடல் உறவில் அதீத ஆர்வம் கொண்டவளாக இருந்தாள். அவனைக் கட்டிக்கொண்டு, அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் அமைதியில் கரைந்து போவதை அவள் விரும்பினாள். ரவி அலுவலக வேலைகளுக்காகச் சென்றால் கூட, அவன் திரும்பி வரும் வரை அவள் காத்திருக்கும் அந்தத் தவிப்பு, அவனைக் கண்டவுடன் தீரும் அந்தத் தீவிரம் என, செல்வி ரவியை விட்டு விலகாமல் அவனது நிழலாகவே இருந்தாள். அந்த வீடு, அவர்கள் இருவரின் மூச்சுக் காற்றால் மட்டும் நிறைந்திருந்தது.

அந்த நெருக்கமான, இன்பமான நாட்களில், காலம் அவளுக்குப் புதிய செய்தியைச் சொன்னது. செல்வி கர்ப்பமானாள். அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் அந்த நான்கு சுவர்கள், இப்போது ஒரு புதிய ஜீவனின் வருகைக்காகக் காத்துக் கிடந்தன. அந்த நாட்களின் சந்தோஷம், தன் அழகு குறித்த அவளது பிம்பத்தை இன்னும் கூர்மைப்படுத்தியது. தான் ஒரு பேரழகி, ரவி தனக்கானவன் என்ற அந்த எண்ணம், அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் அமைதிக்குள்ளே அவளுக்குப் பெரிய அதிகாரத்தைத் தந்தது.

3

மருத்துவ பரிசோதனையில் செல்வி கர்ப்பமாக இருப்பது உறுதியானதும், ரவியின் உலகம் முழுமையும் அவளைச் சுற்றியே சுழலத் தொடங்கியது. ஊரில் இருப்பவர்கள் அனைவரும் இந்தச் செய்தியைக் கேட்டுப் பூரித்துப் போயினர். ஆனால், அந்த மகிழ்ச்சிக்குப் பின்னால் ஒரு மெல்லிய விரிசல் உருவாகத் தொடங்கியது.

செல்வியின் மீது கொண்ட அதீத அன்பால், "குழந்தைக்கு எதுவும் ஆகிவிடக்கூடாது" என்ற பயம் ரவியை ஆட்கொண்டது. ஆரம்பத்தில் அவளுடன் நெருக்கமாக இருந்த ரவி, நாட்கள் செல்லச் செல்ல, அவளை ஒரு கண்ணாடிப் பொருளைப் போலக் கையாளத் தொடங்கினான். அவளைத் தொடவே பயந்தான். தன் அன்பை ஒரு பாதுகாப்புக் கவசமாகப் போர்த்திய அவன், செல்வி அருகில் வரும்போதெல்லாம் தள்ளித் தள்ளிச் செல்ல ஆரம்பித்தான்.

செல்வியின் உடல் சூடு அதிகரித்திருந்தது. சத்தான உணவுகள், ஓய்வு என உடல் வளர்ந்தாலும், அவள் மனதிற்குள் ரவியின் மீதான ஏக்கம் தீராத தாகமாக இருந்தது. ஒரு நாள், ரவியை உறவுக்கு இணங்க வைக்க, மிகுந்த அன்போடும் உரிமையோடும் அவனை அழைத்தாள். ஆனால், ரவி அவளைப் பார்க்கக்கூடத் தயங்கினான். "செல்வி, வயிற்றில் இருக்கும் குழந்தையைப் பற்றி யோசி... இப்போது இதெல்லாம் வேண்டாம்," என்று முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு விலகிச் சென்றான்.

அவன் காட்டிய அந்த அதீதப் பாதுகாப்பு, அவளுக்குத் தன்மானத்தை இழந்தது போலவும், ஒரு கேவலமான உணர்வையும் தந்தது. ரவி தன்னை ஒரு பெண்ணாகப் பார்க்காமல், குழந்தையைச் சுமக்கும் ஒரு கருவியாக மட்டுமே பார்க்கிறானோ என்ற ஐயம் அவளை அரித்தது.

செல்வியின் உடல் உழைப்பைக் குறைக்க, ரவி ஒரு வேலைக்காரப் பெண்ணை வீட்டிற்கு அமர்த்தினான். இப்போது வீட்டு வேலைகள் ஏதுமில்லை. செல்விக்குக் கிடைத்த பெரும் ஓய்வு, அவளது மனதிற்குள் கசப்பை வளர்த்தது. சலிப்பின் உச்சத்தில் அவள் தன் ஸ்மார்ட்போனைத் துணைக்கு அழைத்தாள். மணிக்கணக்கில் போனில் மூழ்கினாள்.

அப்போதுதான், இன்ஸ்டாகிராமின் அந்த மாய உலகத்தில் ஒரு அறிமுகம் கிடைத்தது. அவனது பயோ (Bio)-வில் இருந்த, "நான் சுதந்திரமானவன்; என் மனம் போல் இயங்குபவன்" என்ற அந்த ஒற்றை வாசகம், செல்வியின் சலித்துப்போன மனதைச் சட்டென்று ஈர்த்தது. தன் கட்டுக்கோப்பான வாழ்க்கையிலிருந்து ஒரு விடுதலை கிடைப்பதாக அவள் நம்பினாள். அந்த இளைஞனின் வார்த்தைகளும், அவளது அழகைப் பற்றிய வர்ணனைகளும், ரவியின் அலட்சியத்தால் புண்பட்டிருந்த அவளது ஈகோவை மெல்ல மெல்லத் தடவிக் கொடுத்தன.

அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் அந்த நான்கு சுவர்களுக்குள், ரவியின் அன்பினால் உருவான தனிமை, ஆகாஷ் என்னும் அந்த புதிய அறிமுகத்தின் நிழலில் கரைந்து போகத் தொடங்கியது. அவள் மீண்டும் ஒரு 'பேரழகி'யாகத் தன்னை உணரத் தொடங்கினாள்.

4

செல்வி ரவியின் மீது கொண்டிருந்த அதீத ஈர்ப்பு, அவன் காட்டிய 'பாதுகாப்பான' அலட்சியத்தால் ஒருவித கசப்பாக மாறியிருந்தது. அந்தத் தனிமையில் அவளுக்குத் துணையாக இருந்தது அந்த இன்ஸ்டாகிராம் பக்கம் மட்டும்தான். அவன் பகிரும் அந்தப் பெண்ணியக் கருத்துக்களும், பெண்கள் வீரமாகப் பேசும் அந்த வீடியோக்களும் அவளுக்குள் ஒரு புதிய தெம்பைத் தந்தன. ரவி அவளைச் சுருக்கி வைத்திருந்த உலகத்திலிருந்து, அந்தப் பக்கம் அவளைச் சுதந்திரமானவளாக உணர வைத்தது.

ஆரம்பத்தில், தன் சுய அடையாளத்தை மறைத்து ஒரு போலி கணக்கின் மூலம் அவனது பதிவுகளுக்கு 'லைக்' போடுவதும், கருத்துகளைப் பகிர்வதுமாகத் தான் இருந்தது. அவன் பெண்களின் சுதந்திரத்தைப் பற்றிப் பேசும் விதம் அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. "ஒரு பெண் தன் விருப்பத்தின்படி வாழ்வதே உண்மையான சுதந்திரம்," என்று அவன் பதிவிட்டிருந்த வரிகள், செல்வியின் இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தன.

சில நாட்களில், அவனுடன் தனிப்பட்ட உரையாடல் தொடங்கியது. "பெண்கள் ஏன் அடங்கிப் போக வேண்டும்?" என்று அவன் கேட்கும் ஒவ்வொரு கேள்வியும், செல்வியின் காயப்பட்ட மனதிற்கு மருந்தாக இருந்தது. ரவி அவளை ஒரு குழந்தையைச் சுமக்கும் பாத்திரமாக மட்டும் பார்க்க, அந்த இளைஞன் அவளை ஒரு தனித்திறமை கொண்ட பெண்ணாகச் சித்தரித்தான். அந்த உரையாடல்கள் செல்விக்கு ஒரு போதை போலத் தொடர்ந்தன.

அந்தச் சமயத்தில்தான், வீட்டில் பெரும் கொண்டாட்டம். செல்விக்குப் பெண் குழந்தை பிறந்தது. ரவியின் குடும்பம் மட்டுமல்ல, ஊரில் இருப்பவர்களும் கொண்டாடித் தீர்த்தார்கள். ஒரு புதிய ஜீவனின் வருகை அந்த வீட்டின் மௌனத்தை உடைத்துச் சிரிப்பொலிகளால் நிரப்பியது. ரவி தன் மகளைத் தூக்கிக்கொண்டு உருகினான். அவனது கவனம் முழுவதும் இப்போது அந்தக் குழந்தையின் மேல் இருந்தது. ஆனால், செல்வியின் கவனம்? அவள் தன் கைக்குழந்தையைத் தாலாட்டும்போதெல்லாம், ரகசியமாகத் தன் போனைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அந்தப் புதிய சுதந்திரம் அவளுக்குக் கிடைத்த மகிழ்ச்சியைத் தன் போனில் இருந்த அந்த இளைஞனுடன் பகிர்ந்து கொண்டாள். குழந்தை பிறந்த அந்த மகிழ்ச்சியான சூழலிலும், செல்விக்குள்ளே ஏதோ ஒரு நிழல் உலகத்தின் கதவுகள் திறந்துகொண்டிருந்தன. ரவி கொடுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான சூழல் அவளுக்கு ஒரு சிறைச்சாலை போலத் தோன்ற, போனில் வந்த அந்த இளைஞனின் வார்த்தைகள் அவளுக்கு வானத்தைப் போலப் பரந்து விரிந்து தெரிந்தன.

அந்தச் சிறிய அடுக்குமாடி வீட்டில், ஒரு பக்கம் குழந்தையின் அழுகுரலும் சிரிப்பும் கேட்க, இன்னொரு பக்கம் செல்வி தன் ரகசியப் பிம்பத்தைப் போலிப் புகைப்படங்களுக்குப் பின்னால் மறைத்துக்கொண்டு, ஒரு புதிய நிழல் யுத்தத்திற்குத் தன்னை ஆயத்தப்படுத்திக் கொண்டிருந்தாள்.

5

குழந்தை பிறந்திருந்த அந்த முதல் நாட்களில், வீடு சுற்றத்தாரால் நிறைந்திருந்தது. ஊரிலிருந்து வந்திருந்தவர்கள் செல்வியையும், அவளது மகளையும் கொண்டாட்டத்தோடு கவனித்துக் கொண்டனர். அந்தக் கூட்டத்திற்கு நடுவில், செல்வி தன் செல்போனைத் தொடக்கூடத் தயங்கினாள். "இப்போது தனக்கு ஒரு குழந்தை பிறந்துவிட்டது, குடும்பத்தின் கௌரவம் முக்கியம், இப்படி மறைமுகமாக ஒருவனுடன் பேசுவது தவறு" என்ற குற்றவுணர்வு அவளைத் தடுத்தது.

இன்ஸ்டாகிராமில் அந்த இளைஞனிடமிருந்து வந்த மெசேஜ்களைப் பார்த்தாள். அவன் பெண்களின் சுதந்திரம் குறித்துப் பேசும் அந்தத் தீவிரமான பதிவுகள், இப்போது அவளுக்கு ஏதோ ஒரு ஆபத்தான விளையாட்டாகத் தோன்றின. அவனது செய்திகளுக்குப் பதிலளிக்காமல் தட்டிக் கழித்து வந்தாள். பொறுப்புமிக்க தாயாகத் தன்னை உணர்ந்த அந்தச் சில நாட்களில், அவள் அந்த ரகசிய உலகத்திலிருந்து விலகி இருக்கவே முயன்றாள்.

சில வாரங்கள் கழிந்தன. ஊரிலிருந்து வந்தவர்கள் அனைவரும் தங்கள் ஊருக்குத் திரும்பிச் சென்றனர். மீண்டும் அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பு அமைதியானது. ரவி மீண்டும் தன் ஐடி வேலைகளின் பரபரப்புக்குச் சென்றுவிட்டான். வீட்டில் வேலைக்காரி இருந்தாலும், குழந்தை வளர்ப்பு மற்றும் வீட்டு வேலைகளில் செல்வியின் நாள்கள் இயந்திரத்தனமாக மாறின.

மீண்டும் அந்தத் தனிமை. கணவனின் அரவணைப்பு அற்ற அந்தப் பெரிய வீட்டில், குழந்தையின் அழுகுரலும் அமைதியும் அவளுக்குள் ஒரு வித சலிப்பை உருவாக்கின. தாய்மை அவளுக்குக் கொடுத்த அங்கீகாரம், ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் அவளுக்குப் போதவில்லை. தான் வெறும் 'தாய்' மட்டுமல்ல, இன்னும் இளமையான, அழகான பெண் என்கிற உணர்வு அவளுக்குள் மீண்டும் துடித்தது.

அந்த அமைதியான மதிய வேளையில், குழந்தை தூங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, மீண்டும் செல்வி தன் போனை எடுத்தாள். திரையில் இருந்த அந்த இளைஞனின் கணக்கைத் திறந்தாள். அவன் இன்னும் அதே சுதந்திரத்தைப் பற்றியும், பெண்களின் உரிமையைப் பற்றியும் பதிவிட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவனது அந்த வரிகள் இப்போது அவளுக்குத் தடையாகவும், தண்டனையாகவும் தெரியவில்லை; மாறாக, ஒரு அழைப்பாகத் தெரிந்தன.

"குழந்தை பிறந்துவிட்டதே, இனி என் வாழ்க்கை இவ்வளவுதானா?" என்ற கேள்வி மீண்டும் அவளைத் துளைத்தது. அந்தத் தவிப்பில், மீண்டும் அவனுடன் உரையாடலைத் தொடங்க முடிவெடுத்தாள். இந்த முறை, தயக்கங்கள் இல்லை. மீண்டும் அதே அந்தரங்கமான, சுதந்திரமான நிழல் உலகத்திற்குள் அவள் நுழையத் தயாராகிவிட்டாள்.

அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் மௌனமான மதியத்தில், செல்வி மீண்டும் தன் ரகசியப் பயணத்தைத் தொடங்கினாள்.

6

ஊர் உறவுகள் கிளம்பிச் சென்ற பிறகு, அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் மௌனம் செல்விக்கு ஒரு பெரும் சுமையாகத் தெரிந்தது. மீண்டும் அந்த இன்ஸ்டாகிராம் இளைஞனுடன் உரையாடத் தொடங்கிய சில நாட்களிலேயே, அவன் செல்வியின் பலவீனங்களைச் சரியாகக் கண்டுகொண்டான். அவளது அழகைப் பற்றிய மெச்சுகளும், அவளது சுதந்திரம் குறித்த அவனது தீவிரமான வாதங்களும் செல்வியின் சுய புத்தியை மழுங்கடித்தன.

அவன் அவளிடம், "நீ ஒரு சிறைக் கைதி, உன் கணவன் உன்னை வெறும் வீட்டுப் பொருளாக வைத்திருக்கிறான்" என்று அவன் விதைத்த ஒவ்வொரு கருத்தும், அவளை அவனுக்கு அடிமையாக்கியது. ஆரம்பத்தில் சுதந்திரம் பேசிய அவன், இப்போது அவளைத் தன் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படியும் ஒரு பொம்மையாக மாற்றத் தொடங்கினான். அவன் கேட்கும் எதையும் மறுக்க முடியாத ஒரு விசித்திரமான ஈர்ப்பு அவளுக்குள் உருவானது. அவள் அவனைத் தன் காதலனாகப் பார்க்கவில்லை, தன்னைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு சக்தியாகவே பார்க்கத் தொடங்கினாள்.

வீட்டில் ரவி அலுவலகத்திற்குச் சென்ற பிறகு, குழந்தை உறங்கும் நேரத்தில் அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் ஆறாம் தளம் ஒரு அந்தரங்கக் கூடாரமாக மாறியது. செல்வி தன் ரகசியப் போனை எடுத்து, அவன் கேட்கும்போதெல்லாம் வீடியோ காலில் வரத் தொடங்கினாள்.

அவள் அணிந்திருந்த நவீன ஆடையின் இறுக்கம் போதாது என்று அவன் சொல்ல, அவள் தனது அந்தரங்கங்களை வெளிப்படுத்தும் விதமாக அரைகுறை ஆடைகளை அணிந்து அவன் முன் தோன்றினாள். கேமரா கண்களுக்கு முன்னால் அவள் காட்டிய அந்தச் சேட்டைகள், ஒரு பெண்ணின் கௌரவத்தையும், தாய்மையின் புனிதத்தையும் மெல்ல மெல்ல அரித்துக்கொண்டிருந்தன.

கண்ணாடியில் தன் பிம்பத்தைப் பார்த்து ரசித்தவள், இப்போது அந்தத் திரையில் தெரியும் அவனது உத்தரவுகளுக்காகத் தன் உடல் அழகைக் காட்சிப் பொருளாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். ஒரு காலத்தில் தான் பெற்ற அழகுக்காகத் தம்பட்டம் அடித்த செல்வி, இப்போது அந்த அழகைத் தரம் தாழ்ந்த ஒரு வீடியோ காலில் அடகு வைக்கும் அடிமையாக மாறிப் போயிருந்தாள்.

ரவியின் கணினிப் பணியும், குழந்தையின் மழலைச் சிரிப்பும் அந்த வீட்டின் ஒரு பகுதியில் இருக்க, செல்வி அந்த அறையின் இருண்ட மூலைக்குள் தன் கண்ணியத்தைத் தொலைத்துக்கொண்டிருந்தாள். ஒவ்வொரு வீடியோ காலிற்குப் பிறகும், அவளுக்குள் ஒரு குற்றவுணர்ச்சி எழுவதுண்டு, ஆனால் அந்த இளைஞனின் அடுத்த கட்டளைக்காக அவள் மறுநொடியே காத்திருக்கவும் செய்தாள். அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பு அவளுக்குத் தந்த சுதந்திரம், இப்போது அவளை ஒரு இருண்ட சுழலுக்குள் தள்ளியிருந்தது.

7

வீட்டில் வேலைக்கு வந்த அந்தப் பெண், செல்வியின் மாற்றங்களை உற்று நோக்கியபடிதான் இருந்தாள். ஒரு நாள், செல்வி பால்கனியில் அரை குறை ஆடைகளுடன் அந்த இளைஞனிடம் வீடியோ காலில் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, கதவு சரியாகப் பூட்டப்படவில்லை. அந்த வேலைக்காரப் பெண் எதிர்பாராதவிதமாக அறை கதவைத் திறந்து உள்ளே வர, செல்வி பதறிப் போய் போனை அணைத்தாள்.

அவள் கண்ட அந்தப் பிம்பம், செல்வியின் ஒழுக்கத்தின் மீதான ஒரு பெரிய கேள்விக் குறியை அவளுக்குள் விதைத்தது. துணிச்சலான அந்தப் பெண், அன்று மாலையே செல்வியிடம், "அம்மா, நீங்க போன்ல யார்கிட்ட இப்படிப் பேசுறீங்க? இது உங்க குடும்பத்துக்கு நல்லதில்லை" என்று வெளிப்படையாகக் கேட்டுவிட்டாள்.

செல்விக்கு கோபத்தை விட, பயம் அதிகமாக இருந்தது. தன் அந்தரங்க உலகம் வெளியே தெரிந்துவிட்டால், தான் இவ்வளவு காலம் கட்டிக் காத்த அந்த போலி வாழ்க்கை உடைந்துவிடும் என்று அஞ்சினாள். அந்தப் பெண்ணை ரவியிடம் சொல்ல விடாமல் தடுக்க, ஒரு நயவஞ்சகத் திட்டத்தைத் தீட்டினாள்.

அன்று இரவு ரவி வேலை முடிந்து வந்ததும், மிகவும் கவலையாக இருப்பது போல நடித்தாள். "ரவி, குழந்தை பிறந்ததிலிருந்து செலவுகள் அதிகமா இருக்கு. வேலைக்காரிக்குத் தரும் சம்பளத்தையும் நாம் சேமிக்கலாம். அவங்க இப்போ வீட்டைச் சரியாகச் சுத்தப்படுத்துறது இல்லை. இனிமேல் எல்லாவற்றையும் நானே கவனித்துக்கொள்கிறேன்," என்று கணவனிடம் மிகவும் அன்பாகப் பேசி அவனை நம்ப வைத்தாள்.

ரவியும் அவள் சொல்வதில் நியாயம் இருப்பதாகக் கருதி, அந்த வேலைக்காரப் பெண்ணை வேலையிலிருந்து நிறுத்திவிட்டான். இப்போது செல்விக்கு முழு சுதந்திரம் கிடைத்துவிட்டது. அந்தப் பெண் சென்ற பிறகு, அந்த வீட்டின் கதவுகள் செல்விக்குத் தெரியாமல் திறக்கப்பட வாய்ப்பே இல்லை. அவள் தன் ரகசியப் பயணத்தை எவ்விதத் தடையுமின்றித் தொடர்ந்தாள்.

வீட்டில் இப்போது ரவியும், அவளது பச்சிளம் பெண் குழந்தையும், தானும் மட்டுமே. குழந்தை விளையாடிக்கொண்டிருக்க, செல்வி தன் போனை எடுத்து மீண்டும் அந்த உலகத்திற்குள் நுழைந்தாள். வேலைக்காரி கிளப்பிய அந்தத் தடையை நீக்கிய திருப்தியில், அவள் முன்னை விட அதிக தீவிரமாக அந்த இளைஞனுடன் வீடியோ காலில் பேசத் தொடங்கினாள். குழந்தையைத் தாலாட்டும் கைகள், கேமரா முன் தன் உடல் அழகைக் காட்டவும் தயங்கவில்லை. ரவி வேலைக்குப் போன பிறகு, அந்த அடுக்குமாடி வீடு மீண்டும் செல்வியின் அந்தரங்கக் கூத்தாக மாறியது.

8

ரவி அலுவலகத்திற்குச் சென்றதும், அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் ஆறாம் தளம் செல்விக்கு ஒரு அந்தரங்கச் சிறையாக மாறியது. அவள் ரவியின் மனைவி, அந்தச் சிறிய குழந்தையின் தாய் என்ற பிம்பங்களை எல்லாம் கழற்றி வைத்துவிட்டு, அந்தத் திரையின் முன்னால் ஒரு புதிய அவதாரத்தை எடுக்கத் தொடங்கினாள்.

ரவி அடிக்கடி அலுவலகத்திலிருந்து அவளை அழைத்து, "செல்வி, போன் எப்போதும் பிஸியாகவே இருக்கிறதே? யாரிடம் இவ்வளவு நேரம் பேசுகிறாய்?" என்று கேட்கும்போது, அவளது பதில்கள் மிகவும் இயல்பாக இருக்கும். "ஊர்ல இருக்குற பெரியப்பாவோட பொண்ணு பேசினாங்க, அப்புறம் தோழி ஒருத்தி, குழந்தையோட ஆரோக்கியம் பத்தித்தான் நீண்ட நேரம் பேசிக்கிட்டிருந்தோம்," என்று உறவுகளின் பெயர்களைச் சொல்லி, ரவியின் சந்தேகத்தைத் தன் பேச்சால் மழுங்கடித்தாள். மாறாக, அவன் சந்தேகிப்பதை அவளே ஒரு பெரிய குற்றமாகச் சித்தரித்து, "உனக்கு என் மேல அவ்வளவு நம்பிக்கையில்லையா? ஒரு பொண்ணு உறவுகளோட பேசுறது கூட உனக்குத் தடையா?" என்று அவனையே குற்றவுணர்ச்சியில் சிக்க வைத்துப் பேசி, அவன் வாயை அடைத்தாள்.

ஆனால், திரையின் மறுபக்கம் இருந்த அந்த இளைஞனோ, ஒரு சதுரங்க ஆட்டக்காரனைப் போலச் செல்வியின் மனதை நகர்த்திக் கொண்டிருந்தான். அவன் வீசிய அந்த வார்த்தை ஜாலங்கள், சாதாரண பெண்ணியமாகத் தொடங்கி, ஒரு பெண்ணின் உடல் சார்ந்த அதீதத் தேடல்களை நோக்கித் திரும்பின.

"செல்வி," என்று அவன் ஒரு நாள் இரவு தொடங்கினான். அவனது குரலில் ஒருவிதமான தீவிரம் இருந்தது. "பெண்ணியம் என்பது வெறும் உரிமைகளைப் பேசுவது மட்டுமல்ல. அது உன் உடலின் மீதான உனக்குள்ள முழு உரிமையைப் பேசுவது. நீ ஏன் உன் கணவனின் விருப்பத்திற்குத் தகுந்தபடி மட்டும் உறவு கொள்ள வேண்டும்? ஆண் அனுபவிக்கும் அந்த அலாதியான காமத்தின் ருசி உனக்கும் உண்டு. ஆனால், நீ உனது கணவனின் நிழலில் ஒடுங்கிக் கிடப்பதால்தான், நீ ஒரு முழுமையான பெண்ணாக உன்னை உணரவே இல்லை."

அவன் சொன்ன ஒவ்வொரு வாக்கியமும், செல்வியின் இதயத் துடிப்பை அதிகரிக்கச் செய்தது. அவள் மௌனமாகத் திரையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவன் தொடர்ந்தான்: "ஆண் என்பவன் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்திப் பெண்ணை அனுபவிக்கிறான். ஆனால், நீ ஏன் உனது இன்பத்திற்காக ஒரு ஆணைக் கருவியாகப் பயன்படுத்தக் கூடாது? உனக்கு என்ன பிடிக்குமோ, அதை உனக்குக் கிடைக்கும் இன்பத்தை நீ ஏன் ரகசியமாக ரசிக்கக் கூடாது? கணவனின் சட்டங்களுக்குக் கட்டுப்பட்டு வாழ்வதுதான் உனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட விதியா? நீ ஒரு பேரழகி, உன் உடலின் ஒவ்வொரு அங்குலமும் ஒரு கலைப்படைப்பு. அதை ரசிக்க உனக்குத் தெரிய வேண்டும். நீ உன் கணவனிடம் ஒரு அடிமையாக இருப்பதைக் காட்டிலும், உன் மனம் விரும்புவதை நீ சுதந்திரமாக அனுபவிப்பதில்தான் உன் காமத்தின் உண்மையான ருசி இருக்கிறது."

இந்த வார்த்தைகள் செல்வியின் மனதில் ஒரு பெருங்கடலைச் சிதறடித்தன. அதுவரை அவள் ரவியின் அன்பை ஒரு கடமையாக, ஒரு உரிமையாகப் பார்த்து வந்தாள். ஆனால், அவன் விதைத்த இந்த 'சுதந்திரக் காமம்' என்ற விதை, அவளுக்குள் ஒரு பெரும் நெருப்பை மூட்டியது. ரவியுடன் அவள் கொள்ளும் உறவு இப்போது அவளுக்குச் சலிப்பாகத் தெரிந்தது.

அவன் அவளிடம் இன்னும் கேட்டான்: "நீ உனக்கு விருப்பமான உடைகளை உடுத்தி, உனக்கு விருப்பமான முறைகளில், உனக்கு இன்பம் தரும் செயல்களைச் செய்ய ஏன் தயங்குகிறாய்? அந்த ரகசியத்தில்தான் காமத்தின் உச்சம் இருக்கிறது. உன் கணவனுக்குத் தெரியாமல், நீ உன்னையும் மீறி உன்னைத் தேடும் அந்தத் தேடலில் தான் நீ உண்மையான பெண்ணாக உருவெடுக்கிறாய்."

செல்வி அந்த இளைஞனின் பேச்சிற்கு மயங்கிக் கிடந்தாள். அவனது பேச்சுகள் அவளைப் போதை ஏறியவளாக மாற்றின. அவள், ரவியின் மனைவி என்ற அந்த எல்லையைத் தாண்டி, ஒரு காமத் தாகம் கொண்ட பெண்ணாக மாறினாள். ரவி படுக்கையில் வரும்போது, அவள் தன் கணவனைப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, திரையில் அந்த இளைஞன் சொன்ன அந்த 'காமப் பாடம்' அவளுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.

அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் மௌனமான அந்தத் திரைக்குப் பின்னால், ஒரு சாதாரண நடுத்தர வர்க்கப் பெண், ஒரு காமத்தின் அடிமையாக மாறி, தன் ஒழுக்கத்தை ஒவ்வொன்றாகத் தகர்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அந்த நிழல் யுத்தம், ரவியின் அன்பிற்கும், அந்த இளைஞனின் காம ஆசைக்கும் இடையில், செல்வியின் ஆன்மாவைச் சிதைத்துக்கொண்டிருந்தது.

9

அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் ஆறாம் தளம் அன்று ஒரு புதிய அதிர்வுக்குத் தயாராக இருந்தது. குழந்தை உறங்கும் அந்த அமைதியான மதிய வேளையில், செல்வி ரகசியமாகத் தன் வீட்டுத் கதவைத் திறந்துவிட்டாள். பல நாட்களாகத் திரைக்குப் பின்னால் ஒலித்த அந்த இளைஞனின் குரல், இன்று நேரடித் தொடுதலால் அந்த அறையை நிரப்பியது.

அவன் உள்ளே நுழைந்த கணம், செல்வி தன் அனைத்துத் தயக்கங்களையும், சமூகக் கட்டுப்பாடுகளையும் அந்த வாசலிலேயே கழற்றி எறிந்துவிட்டாள். அவன் அவளை நெருங்கியபோது, அதுவரை அவன் போனில் போதித்த அந்த 'சுதந்திரக் காமத்தின்' ருசியை நேரடியாக அனுபவிக்க அவள் துடித்தாள். இத்தனை காலம் ரவி அவளை ஒரு மனைவியாக, ஒரு பெண்ணாக அணுகியிருந்தான்; அவன் தன் இன்பத்திற்காக மட்டுமே அவளைப் பயன்படுத்தியிருந்தான். ஆனால் இன்று, செல்வி அவனை ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தத் தொடங்கினாள்.

அவன் அவளை அனுமதித்தான். செல்வி அவன் மேல் ஏறி அமர்ந்தாள். தன் உடல் முழுவதையும் அவனுக்கு அடிமையாக்கி, அதே சமயம் அந்த உறவின் அதிகாரத்தைத் தன் கைகளில் எடுத்தாள். ரவியுடன் இருந்தபோது அவள் ஒரு கடமையைப் போலச் செயல்பட்டவள், இப்போது ஒரு வேட்டைக்காரியாக மாறினாள். தன் முழு உடலின் எடையையும், ஆசையையும் அவனிடம் கொட்டி, தன் தேடலைத் தீவிரப்படுத்தினாள்.

முதன்முறையாக, அவள் ஒரு பெண்ணாகத் தன் உடலின் எல்லையைத் தொட்டாள். அவளுக்குள் ஒரு பெரும் எரிமலை வெடித்தது. அந்த இன்பத்தின் உச்சத்தில், செல்வி ஒரு பத்திரகாளி போல மாறினாள். அவளது கண்கள் சிவந்து, மூச்சுக் காற்று அனலாகப் பறக்க, அவன் உடல் மேல் குதித்து அவன் நெஞ்சு முடிகளைத் தன் விரல்களால் வெறித்தனமாகப் பிய்த்தெறிந்தாள்.

அதுவரை ரவியின் உறவில் அவளுக்கு கிடைத்தது ஒருவிதமான சலிப்பு மட்டுமே. ரவியின் விந்து வரும் வரை மட்டுமே அந்த உறவு நிகழும், அவள் இன்பம் அடைந்தாளோ இல்லையோ, அது முடிந்துவிடும். ஆனால் இன்று, அவன் மேல் அமர்ந்து அவளை அவள் முன்னின்று வழிநடத்தியபோது, அவளது உடலிலிருந்து விந்து வெளிப்படும் அந்தப் பேராற்றலை அவள் முதன்முறையாக உணர்ந்தாள். அந்தப் பேரதிர்வு அவளது நரம்புகளைத் துளைத்தது. தன் உடலிலிருந்து ஏதோ ஒன்று விடுபட்டு, பெரும் பிரபஞ்சமே தன் முன்னால் சுருங்கி விரிவது போன்றதொரு உணர்வை அவள் அனுபவித்தாள்.

அந்தத் தருணம் அவள் அனுபவித்த காமம், ஒரு பெண்ணின் உடல் சார்ந்த சுதந்திரத்தின் உச்சம். ரவிக்குத் தெரியாமல், அவன் கொடுத்த பாதுகாப்பிற்குத் துரோகம் இழைத்த அந்த நிமிடத்தில், செல்வி ஒரு மனைவியாகத் தோற்றிருந்தாலும், ஒரு காமத் தாகம் கொண்ட பெண்ணாகத் தன்னை முழுமையாகக் கண்டுகொண்டாள். விந்து வெளியேறிய அந்த அதிர்வில், அவள் தன் உணர்வுகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் துடித்தாள். அந்த அறை முழுவதும் ஒருவிதமான அமைதி நிலவியது, ஆனால் செல்வியின் இதயத்துடிப்பு ஒரு யுத்த களத்தின் முரசு போல முழங்கிக்கொண்டிருந்தது.

இத்தனை நாள் ரவி அவளுக்குக் கொடுத்தது வெறும் உறவு, ஆனால் அந்த இளைஞன் அவளுக்குக் கொடுத்தது அவளது உடல் மீதான அதிகாரம். அந்த அதிகாரத்தில் அவள் தன்னைத்தானே ரசித்துக் கொண்டாள். ரவி படுக்கையில் காட்டியது கடமை, ஆனால் இவன் அவளுக்குக் காட்டியது அவள் உடலின் விஸ்வரூபம். அன்று அந்த அறையில், செல்வி ஒரு தாயாக மடிந்தாள், ஒரு காமத் தாகம் கொண்ட பெண்ணாகப் பிறந்தாள்.

10

அந்த முதல் உச்சக்கட்ட அனுபவத்திற்குப் பிறகு, செல்வியின் உலகம் முற்றிலும் மாறிப்போயிருந்தது. கண்ணாடி முன் நின்றால், பத்து வருடங்களுக்கு முந்தைய அந்த ஊர் பேரழகி இப்போது இன்னும் இளமையாகவும், துடிப்புடனும் தெரிவதாக அவள் கற்பனை செய்து கொண்டாள். அந்தப் புதிய காமத் தேடலின் போதை அவளை ஒரு இளம்பெண்ணைப் போல மாற்றியிருந்தது. தினம் தினம் அவள் அந்த உணர்விற்காகக் காத்திருந்தாள்.

ரவி வீட்டிற்குள் நுழைந்தாலே அவளுக்கு எரிச்சல் முட்டிக்கொண்டு வந்தது. அவன் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும், அவனது சாதாரணமான அன்புகூட அவளுக்கு ஒரு சிறைச்சாலை போலத் தெரிந்தது. "என்னம்மா உனக்கு? ஏன் இவ்வளவு கோபப்படுற? உன்னையும் குழந்தையையும் நான் எவ்வளவு நல்லா பார்த்துக்கிறேன்?" என்று ரவி அன்புடன் கேட்கும்போதெல்லாம், "எல்லாமே உங்களுக்குப் பிடிச்ச மாதிரிதான் நடக்கணும்னு நினைக்கிறீங்க, எனக்குன்னு எந்த சுதந்திரமும் இல்லையா?" என்று சில்லறை விஷயங்களுக்கு எல்லாம் பெரிதாகச் சண்டை போட்டாள்.

ஒரு நாள், ரவியுடன் வழக்கம்போலக் கடுமையான வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டாள். "உங்ககூட வாழ்றதுக்கு நான் லாயக்கில்லை, நான் வெளியில எங்கேயாவது போயிடப்போறேன்!" என்று கத்தினாள். ரவி அதைக் கேட்டு அதிர்ந்து போய் நின்றபோது, அவள் குழந்தையைக்கூடப் பொருட்படுத்தாமல் வீட்டை விட்டு வெளியேறினாள். அவள் சென்றது அந்த இளைஞனைச் சந்திப்பதற்காக.

நகரத்தின் ஒதுக்குப்புறமான ஒரு ஹோட்டலில் அவன் அவளுக்காகக் காத்திருந்தான். அந்த ஹோட்டல் அறை, அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் பாதுகாப்பை விட அவளுக்கு அதிக சுதந்திரத்தைத் தந்தது. அங்கே யாரும் பார்க்கப் போவதில்லை, எதற்கும் அவள் கட்டுப்படத் தேவையில்லை. கதவைத் தாளிட்ட அந்த நொடியில், செல்வி தன் அனைத்து முகமூடிகளையும் களைந்து எறிந்தாள். அவள் ரவியின் மனைவி என்ற அந்தஸ்தை விட, அந்த இளைஞனின் காமத்திற்குரியவளாக இருப்பதையே பெருமையாகக் கருதினாள். ரவியுடன் இருந்தபோது அவள் சுமந்த அந்த 'பத்தினி' என்ற பாரம், அந்த அறைக்குள் அவள் காட்டிய தீவிரமான உறவில் முற்றிலுமாக கரைந்து போயிருந்தது.

இங்கே ஹோட்டல் அறையில் செல்வி தனது இச்சைகளில் மூழ்கி இருக்க, மறுபுறம் ரவி செய்வதறியாது திகைத்துப்போயிருந்தான். அழும் குழந்தையை ஒரு கையில் ஏந்தியபடி, பதற்றத்துடன் செல்வியின் போனுக்கு மாறி மாறி அழைத்துக்கொண்டிருந்தான். ஆனால், செல்வி போனை 'ஸ்விட்ச் ஆஃப்' செய்து வைத்திருந்தாள். ரவியின் உலகம் சரிந்து கொண்டிருந்தது.

தனது இன்பவேட்டை முடிந்து, மெல்லக் களைப்புடன் எழுந்த செல்வி, தனது போனை ஆன் செய்தாள். திரை மின்னியது. ரவியிடமிருந்து எண்ணற்ற அழைப்புகள்! அவள் முதலில் அலட்சியமாகப் பார்த்தாள், இரண்டாவது முறை அவன் அழைத்தபோது, ஒருவிதத் திட்டமிடலுடன் போனை எடுத்தாள்.

"ஹலோ ரவி..." அவள் குரலில் ஒரு செயற்கையான நடுக்கத்தைக் கொண்டு வந்தாள்.

"செல்வி! எங்கே இருக்க? ஏன் போனை எடுக்கல? குழந்தை ரொம்ப அழறா... நீ எங்க இருக்கனு சொல்லு, நான் வர்றேன்!" என்று பதறினான் ரவி.

"ரவி... எனக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியல. மனசு ரொம்ப குழப்பமா இருந்தது. அமைதியா இருக்கணும்னு நினைச்சு அப்படியே நடந்து வந்திட்டேன். இப்போ நான் மயிலாப்பூர் கபாலீஸ்வரர் கோயில் வாசல்ல இருக்கேன்..." என்று தழுதழுத்தாள்.

அவள் சொன்ன இடத்திற்கு ரவி பதறி அடித்துக் கொண்டு விரைந்தான். அங்கே, கோயில் வாசலில் மிகவும் பரிதாபமாகவும், களைத்தும், கண்ணீருடன் ஒரு அநாதையைப் போல அவள் நிற்பதைக் கண்டான். அவள் முகத்தில் இருந்த அந்தப் போலித் துயரத்தைப் பார்த்ததும், ரவியின் நெஞ்சம் கரைந்தது. அவள் எதனால் இப்படிச் செய்தாள் என்று துளிக்கூட சந்தேகப்படாமல், அவளைக் கட்டிக்கொண்டு அழைத்துச் சென்றான்.

வீட்டிற்கு வந்த பிறகு, செல்வி அழுதுகொண்டே தான் உணர்ச்சிவசப்பட்டு வெளியேறியதைக் கூறி மன்னிப்புக் கேட்டாள். அந்தப் பரிதாபக் கோலத்தையும், அவள் சொன்ன பொய்களையும் ரவி முழுமையாக நம்பினான். அவளுக்கு இன்னும் அதிக அன்பையும் அக்கறையையும் காட்டத் தொடங்கினான். ரவி தன் மீது வைத்திருக்கும் அந்தப் பேராழமான நம்பிக்கையைச் சிதைத்து, அவன் முதுகில் குத்திய துரோகத்தை, அவள் ஒரு மாபெரும் வெற்றியாகத் தனக்குள் கொண்டாடினாள். அந்த அறை அவளுக்கு ஒரு சொர்க்கமாகத் தெரிந்தது, ஆனால் அது அவள் வாழ்க்கையின் வீழ்ச்சிக்கான தொடக்கம் என்பதை உணராத அளவுக்கு அவள் காமத்தின் போதையில் திளைத்திருந்தாள்.

11

காலம் வேகமாக ஓடியது. மகள் வளர்ந்து ஓடிப் பிடித்து விளையாடும் பருவத்திற்கு வந்தாள். ஆனால், அந்த மழலைச் சிரிப்பும், அவளது தேவைகளும் செல்விக்கு இப்போது ஒரு பெரும் தொந்தரவாகத் தோன்றின. தன் ரகசிய உலகத்திற்கும், இளைஞனோட அந்த அந்தரங்கத் தேடல்களுக்கும் தன் குழந்தை ஒரு தடையாகவும், நேரத்தை விழுங்கும் ஒரு காரணியாகவும் அவளுக்குத் தெரிந்தது.

"இன்னும் எவ்வளவு காலம்தான் அவளைப் பார்த்துட்டு நான் வீட்லயே இருக்கிறது?" என்று சலித்துக்கொண்ட செல்வி, தன் சுதந்திரத்தைத் தாராளமாக்கிக்கொள்ள முடிவெடுத்தாள். குழந்தையை அவள் ஒரு 'பிளே ஸ்கூல்' (Play School)-இல் சேர்த்துவிட்டாள். காலையிலிருந்து மாலை வரை குழந்தை அங்கு இருக்க, மீண்டும் அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் ஆறாம் தளம் செல்வியின் முழுமையான சொர்க்கமாக மாறியது.

ஆகாஷ் வருகை இப்போது அடிக்கடி நிகழ்ந்தது. ரவி அலுவலகத்தில் இருக்கும் அந்த நீண்ட நேரங்களை, ஆகாஷ் தன் வசமாக்கிக்கொண்டான். வீட்டின் கதவு எப்போதும் அவன் வரவிற்காகத் திறந்து கிடந்தது. அவன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தாலே, செல்வியின் கண்களில் ரவியின் மீதான பயம் மறைந்து, ஒருவிதமான துணிச்சலான போதை ஏறியது. அவள் தன் உடலை, தன் மனதை, தன் குடும்பத்தைக் கூட அந்தப் போதைக்கு முன்னால் சிறுமையாக்கினாள்.

ஆனால், ரகசியங்கள் எப்போதும் சுவர்கள் வரைதான். அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் கண்காணிப்புக்குத் தப்ப முடியவில்லை. அக்கம் பக்கத்தில் இருப்பவர்கள், செல்வியின் வீட்டிற்கு அடிக்கடி வந்து செல்லும் அந்நியனை கவனித்தார்கள். பெண்களின் சலசலப்பு, கிசுகிசுப்புகள் அந்தத் தளத்தில் பரவின. ஒரு நாள், ஒரு மூதாட்டி செல்வியிடம் வந்து, "ம்மா... உன் வீட்டுக்கு தினமும் இந்த ஆள் வர்றது நல்லாவா இருக்கு? உன் கணவர் நல்லவர், இதெல்லாம் அவருக்குத் தெரிஞ்சா என்ன ஆகும்?" என்று நலம் விசாரிக்கும் தொனியில் கேட்டாள்.

செல்விக்கு அது நலம் விசாரிப்பாகத் தெரியவில்லை; தன் அந்தரங்கத்தில் தலையிடும் அத்துமீறலாகத் தெரிந்தது. அந்தப் போதையில் அவள் தன் கண்ணியத்தையெல்லாம் துறந்து, அந்த முதியவளைப் பார்த்து உரத்த குரலில் சண்டையிட்டாள். "என் வீட்டுக்கு யாரை வரவழைக்கணும், நான் என்ன செய்யணும்னு சொல்ல நீ யாரு? என் வாழ்க்கையில தலையிட உங்களுக்கு என்ன உரிமை இருக்கு?" என்று அவள் கத்திய விதம், அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பையே அதிர வைத்தது.

அக்கம்பக்கத்தினர் அனைவரும் அவள் மீது ஒருவித அருவருப்போடு விலக ஆரம்பித்தனர். ஆனால், செல்வி இதைப் பற்றியெல்லாம் கவலைப்படவில்லை. ஆகாஷ் அவளது காதுகளில் ஊற்றிய அந்த 'சுதந்திரப் போதை', அவளை சமூகத்தின் எந்தக் கண்ணியத்தையும் மதிக்காத ஒரு பெண்ணாக மாற்றியிருந்தது. ரவி திரும்பி வரும்போது, அவள் அதே பொய் முகமூடியை அணிந்துகொண்டு, எந்த குற்ற உணர்ச்சியும் இல்லாமல் அவனிடம் இயல்பாகப் பழகினாள். அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பு, செல்வியின் காமக் கூத்தாலும், அவளது முரட்டுத்தனமான பிடிவாதத்தாலும் ஒரு வெடிமருந்து கிடங்கு போலக் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது.

12

பள்ளி விடுமுறை நாட்கள் தொடங்கியதும், செல்வி ஒரு நரகத்தில் வாழ்வது போல உணர்ந்தாள். குழந்தை எப்போதும் வீட்டிலேயே இருந்தது அவளுக்குப் பெரும் தடையாகவும், எரிச்சலாகவும் மாறியது. ஒருநாள், எப்படியாவது ஆகாஷுடன் தனிமையில் இருக்க வேண்டும் என்ற வெறியில், குழந்தைக்குத் தூக்க மாத்திரைகளைக் கொடுத்து பகலிலேயே உறங்க வைத்தாள். அந்தச் சில மணி நேர இடைவெளி அவளுக்கு ஒரு போதை போலத் தந்தது. ஆனால் அந்த நாட்கள் செல்விக்குத் தவிப்பில் கழிந்தன.

மீண்டும் பள்ளி ஆரம்பமானது. செல்விக்கு அது பேரானந்தமாக இருந்தது. மகளைப் பள்ளிக்கு அனுப்பும் ஆட்டோவில் ஏற்றிவிடும் வரை அவளுக்குக் கால் தரையில் நிற்கவில்லை. அவள் சென்றதும், அந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் ஆறாம் தளம் அவளுக்கு முழுச் சுதந்திரத்தைக் கொடுத்தது. ரவி அன்று வேலை முடிந்து வீட்டுக்கு வரத் தாமதமாகும் என்று கூறிவிட்டுச் சென்றான். செல்விக்கு அது 'டபுள் சந்தோஷம்'. அவள் உடனே ஆகாஷை வரவழைத்தாள்.

பல நாள் அடக்கி வைத்த ஆதங்கமும், காமத் தாகமும் அவளைப் பாடாய்ப்படுத்தின. அவன் வருவதற்காகத் தன்னை முழுமையாகத் தயார்படுத்திக்கொண்டாள். தலை குளித்து, உடல் நறுமணம் வீச, ஆகாஷ் முன் அவள் வந்து நின்றபோது, அவளுக்குள் ஒரு கட்டுக்கடங்காத வேட்கை தகித்தது. அவன் அருகில் அவளை இழுத்துக்கொண்டான். காதலின் உச்சத்தை அடையப் போகும் அந்தப் பரவசத்திற்காக செல்வி தவித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அந்த இன்பத்தின் விளிம்பில் அவர்கள் இருவரும் உறைந்து போயிருந்த வேளையில், கதவு தட்டும் சத்தம் கேட்டது. செல்வி அதை அலட்சியப்படுத்தினாள். ஆனால், அந்தத் தட்டுதல் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டு அவளது பரவச நிலையைச் சிதைத்தது. வெளியில் இருந்து, "அம்மா... கதவைத் திறம்மா!" என்று கத்திக்கொண்டே மகள் கதவைத் 'தொம்... தொம்...' என்று வேகமாகத் தட்டினாள். முதல் நாள் என்றதால் பள்ளி சீக்கிரமாக விட்டதால், சிறுமி மீண்டும் வீட்டிற்குத் திரும்பியிருந்தாள்.

அந்தச் சத்தம் செல்வியின் காமக் கனவைக் கலைத்தது. அவள் உச்சம் அடைய விடாமல் மனதை ஒருநிலைப்படுத்த முடியாமல் தடுத்தாள். வெறிபிடித்தவளாக மூச்சிரைக்க, ஆகாஷின் உடலில் இருந்து விடுபட்டாள். "இந்தச் சனியன் எதுக்கு இப்ப வந்து கதவைத் தட்டுது? செத்துத் தொலைய மாட்டேங்குது!" என்று மனதில் கொந்தளித்தபடியே, ஆத்திரத்தின் உச்சத்தில் கதவை நோக்கிப் பாய்ந்தாள்.

அவள் கதவைத் திறந்த அந்த வேகம்... எதையும் யோசிக்காமல், கட்டுக்கடங்காத ஆவேசத்துடன் கதவைச் சடாரென்று கூர்மையாகத் திறந்தாள். கதவின் பின்னால் நின்றிருந்த பிஞ்சு மகள், செல்வி திறந்த வேகத்தில் தூக்கி வீசப்பட்டாள். கதவின் விளிம்பு அவளது நுனித் தலையில் பலமாக மோத, அவள் பின்னால் வீசப்பட்டு, தரையில் தலை அடிபட்டு விழுந்தாள். விழுந்தவள் ஒரு கணம் "ஆ..." என்று மூச்சை நன்றாக உள்ளே இழுத்தபடியே அமைதியானாள். தரையெங்கும் ரத்தம் ஆறாக ஓடத் தொடங்கியது.

செல்வி பதறவில்லை; மாறாக அதிர்ந்து போனாள். குழந்தை ஒரு துடிப்பு கூட இல்லாமல், தரையில் பேச்சு மூச்சு இல்லாமல் கிடந்தாள். அந்த அறையில் இருந்த காமத்தின் வாசம், ஒரு நொடியில் மரணத்தின் வாசனையாக மாறியது.

கதவைத் திறந்த வேகத்தில் தன் மகளின் உயிரைப் பறித்துவிட்டோமே என்ற உணர்வு கூட வராத அளவுக்கு, செல்வி அந்த அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். ஆகாஷ் பயந்துபோய் அங்கிருந்து ஓட, அறைக்குள் அந்தச் சிறுமி பிணமாகக் கிடந்தாள். செல்வி மட்டும் அந்த ரத்தக்கறையோடு, விடை தெரியாத மௌனத்தில் நின்றிருந்தாள்.

அன்று சாமிக்கு முன்னால் சீட்டுப் போட்டுத் தொடங்கிய அந்தப் பயணம், ஒரு பச்சிளம் குழந்தையின் உயிரைப் பலிகொடுத்து, செல்வியின் வாழ்க்கையை அந்த நிழல் யுத்தத்தில் மொத்தமாகச் சிதைத்து முடித்திருந்தது. செல்வியின் நிழல் அவளையே விழுங்கிவிட்டது.

- கமலக்கண்ணன் முத்து