கடவுள்கள், சாமியார்கள் மற்றும் அரசியல் ஆசிகளுக்கான தேடல்

அரசியல் பயணங்கள் சில, தங்கள் தீவிரக் கொள்கையாலும், மக்கள் போராட்டங்களுக்குத் தலைமை தாங்குவதாலும், தனிப்பட்ட வசீகரங்களாலும் மக்களின் கவனத்தைப் பெறுவதுண்டு. இன்னும் சில, வெளிப்படையாகக் கோயிலின் ஆசிகளைப் பெறும் தன்மை கொண்டதாக இருக்கும்.

கேரள முதல்வர் வி. டி. சதீசனது கூச்ச சுபாவம் கொண்ட தொண்டர்கள் அவரை "கேரள நேரு" என்று அழைப்பதானது, ஒரு வியக்கத்தக்க நகைச்சுவையின் பரிமாணத்தைப் பெற்றுள்ளது. இந்தியாவின் முன்மாதிரியாகக் கருதப்படும் ஜவஹர்லால் நேரு, தனது அரசியல் வாழ்வின் பெரும்பகுதியைப் புதிதாக உருவான இந்தியக் குடியரசின் அரசியல் அதிகாரத்தையும் மத அதிகாரத்தையும் குழப்பிக் கொள்வதைத் தடுப்பதிலேயே செலவிட்டார். ஆனால், இந்த "கேரள நேரு"வோ அதற்கு நேர்மாறான பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பதாகத் தோன்றுகிறது: அடுத்தடுத்துக் கோயில்கள், காணிக்கைகள் மற்றும் ஆசிகள் என அவர் பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.இதன் தொடர்ச்சியாகச் சமீபத்தில் நடைபெற்ற நிகழ்வை நையாண்டி செய்வது கடினம்; ஏனெனில், காலமே அந்த வேலையை ஏற்கனவே செய்துவிட்டது. மே 18, 2026 அன்று முதல்வரான பிறகு, சதீசன் குருவாயூருக்குச் சென்று 71 கிலோ வெண்ணெய் மூலம் துலாபாரம் சடங்கை நிகழ்த்தினார். மாதம் ஒருமுறை குருவாயூருக்குச் செல்லும் வழக்கமான பக்தர் அவர் என்று தகவல்கள் குறிப்பிடுகின்றன. அரசியலமைப்பின் எடை எவ்வளவு இருக்கும் என்ற எண்ணம் ஏற்படுகிறது. ஒருவேளை அது மிகக் குறைவாக இருக்கலாம். அதனால்தான் அது கோயிலுக்கு வெளியே வைக்கப்பட்டதோ என்னவோ.

மதச்சார்பின்மையின் மாபெரும் துலாபாரம்

துலாபாரம் என்பது பாரம்பரியமாக ஒரு பக்தர் தனது எடைக்கு இணையான அளவுள்ள காணிக்கைப் பொருளை வைத்துத் தராசு தட்டில் அமர்ந்து காணிக்கை அளிக்கும் ஒரு வழிபாட்டு முறையாகும். புதிதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கேரள முதல்வர் வி. டி. சதீசன், 71 கிலோ வெண்ணெயைக் காணிக்கைப் பொருளாக வைத்துத் துலாபாரச் சடங்கை நடத்தினார். என்றாலும் இதில் ஓர் ஆழமான அரசியல் குறியீடும் உள்ளது. ஒருவேளை இந்த நிகழ்வானது 'மதச்சார்பின்மையின் துலாபாரம்' என்றும் அழைக்கப்படலாம்.

ஒரு பக்கம்: நேரு, அறிவியல் மனப்பான்மை, பகுத்தறிவு, நவீனத்துவம், அரசியலமைப்பு சார்ந்த குடியுரிமை என இயங்கிக் கொண்டிருக்க, மறுபக்கம்: 71 கிலோ வெண்ணெயை வைத்து கேரள முதல்வர் துலாபாரம் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறார். இங்கே கேள்வி என்னவென்றால், எந்தப் பக்கம் கனமானது என்பதுதான்?

புகைப்படங்களை வைத்துப் பார்க்கும்போது, வெண்ணெயே வெற்றி பெறுகிறது. ஒருவேளை நேருவாக இருந்திருந்தால், அந்த எடை பார்க்கும் இயந்திரத்தை மீண்டும் சரிபார்க்குமாறு (recalibrate) கோரியிருப்பார். ஏனெனில், இங்கே எடை பார்ப்பவர் வெறும் ஒரு பக்தர் மட்டுமல்ல; மாநிலத்தின் மிக உயர்ந்த, தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட நிர்வாகப் பதவியை ஏற்றவர். பதவி ஏற்றவுடனேயே, ஒரு மாநிலத்தின் முதல்வர் பகிரங்கமாக மத வழிபாட்டுச் சடங்கைச் செய்வதன் அரசியல் குறியீடே இங்கே எடை பார்க்கப்படுகிறது. அதே அரசியல்வாதி 'கேரள நேரு' என்று வர்ணிக்கப்படும்போது, அந்த அடையாளக் குறியீடு இன்னும் சுவாரசியமான பரிமாணத்தைப் பெறுகிறது.

'கேரள நேரு' அறியாமலேயே வெளிப்படுத்தும் ஒரு செய்திதான் அதிகக் கவலையளிப்பதாக உள்ளது: மக்கள் வெறும் வாக்குகளை மட்டுமே அளித்தனர்; ஆனால் முதலமைச்சர் பதவியைத் தீர்மானித்தவர் உண்மையில் குருவாயூரப்பன்தான். வாக்களித்தல், வாக்கு எண்ணிக்கை மற்றும் அரசாங்கத்தை அமைத்தல் போன்ற சோர்வூட்டும் நடைமுறைகளை மக்கள் மேற்கொண்டிருக்கலாம்; ஆனால், 'துலாபாரம்' நிகழ்வானது, உண்மையான தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் யாரிடம் உள்ளது என்பதை வெளிப்படுத்துவதாகத் தோன்றுகிறது.

ஒருவேளை நாம் இந்திய ஜனநாயகத்தின் ஒரு புதிய கட்டத்திற்குள் நுழைந்திருக்கலாம்: அதுதான் 'கோயில் ரசீதுகளுடன் கூடிய நேருவியம்'.

"என்னை முதலமைச்சராக்கியதற்கு இறைவா, உமக்கு நன்றி."

குருவாயூர் நிகழ்வில் மற்றொரு சுவாரசியமான அம்சமும் இருக்கிறது. மக்கள் அவரைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். கட்சி அவரைத் தேர்வு செய்தது. அரசியலமைப்பு நடைமுறை அவரை நியமித்தது. என்றாலும், இந்த விளக்கங்கள் எதுவும் போதுமானதாக இருக்காது என்றே நினைக்கிறேன். அதற்கும் மேலான ஒரு கணக்கு வழக்குப் பார்க்கும் அதிகாரம் ஒன்று இருக்க வேண்டும்.

இயல்பாகவே ஒருவர் கோயிலுக்குச் செல்கிறார். அரசியல் ரீதியான செய்தி இதுதான்: "வாக்காளர்களே, நன்றி. கட்சியே, நன்றி. அரசியலமைப்பே, நன்றி. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, குருவாயூரப்பா, உனக்கு நன்றி."

வாக்காளர்கள் தங்கள் வாக்குகளை அளிக்கின்றனர். கட்சி பேச்சுவார்த்தை நடத்துகிறது. முதலமைச்சர் பதவியேற்கிறார். ஆளுநர் நியமிக்கிறார். அதோடு - 71 கிலோ வெண்ணெய். தேர்தல் செயல்முறைக்கு ஒரு பக்திபூர்வமான அடிக்குறிப்பாக இது சேர்க்கப்பட்டிருப்பதாகவே நினைக்கத் தோன்றுகிறது. 'துலாபாரம்' எனும் இந்த வழிபாட்டு நிகழ்வின் மூலம் வாக்காளர்கள், கட்சி, ஆளுநர் என அனைவரும் குருவாயூரப்பனின் திருவுளம் எனும் தெய்வீக விளையாட்டில் வெறும் கதாபாத்திரங்கள் ஆகிவிடுகிறார்கள்.

தேர்தல் வெற்றி என்பது தெய்வீக சக்திக்கு உட்பட்டதாகிறது. அரசியல் ரீதியான நன்றியுணர்வு என்பது அரசியல் சார்ந்த மதப்பற்றாக மாறும் புள்ளி இதுதான். எதற்காவேனும் கடவுளுக்கு நன்றி தெரிவிக்க ஒரு அரசியல்வாதிக்கு முழு உரிமை உண்டு என்பது உண்மைதான். ஆனால், பதவியேற்ற உடனேயே ஒரு முதலமைச்சர் தனது அதிகாரப்பூர்வ நிலையில் ஒரு முக்கியமான கோயிலுக்குச் சென்று, வெளிப்படையாக ஒரு வழிபாட்டுச் சடங்கைச் செய்யும்போது, அதன் குறியீட்டுத் தன்மை வெறும் தனிப்பட்ட விஷயமாக மட்டும் இருப்பதில்லை.

சதீசன் கடவுளை நம்புகிறாரா, நம்பவில்லையா என்பது கேள்வியல்ல. அரசியல் பதவியையே ஏன் கடவுளுக்கு முன்னால் கொண்டுபோய் நிறுத்த வேண்டும் என்பதுதான் கேள்வி.

கேரள 'நேரு'வின் புதிய பயணத் திட்டம்

"கோயில் பயணம்" (Temple crawl) என்ற சொற்றொடர் இதற்கு மிகப் பொருத்தமான தலைப்பாக இருக்கலாம். 'பார் கிரால்' (bar crawl) என்பது ஒரு மதுக்கூடத்திலிருந்து மற்றொரு மதுக்கூடத்திற்குச் செல்வதைக் குறிக்கும் சொல்; 'கோயில் பயணம்' என்பது ஒரு சன்னதியிலிருந்து மற்றொரு சன்னதிக்குச் செல்வதைக் குறிக்கிறது. அங்குக் காக்டெய்ல்களுக்குப் பதிலாகப் பிரசாதங்கள்; மது பரிமாறுபவர்களுக்குப் பதிலாக அர்ச்சகர்கள்; கடையை மூடுவதற்குப் பதிலாகத் தரிசனம்; போதை தெளிந்த பின் ஏற்படும் தலைவலிக்குப் (hangover) பதிலாக அரசியல் ஆசிகள்.

அரசியல் ரீதியான நம்பிக்கையையும் உறுதியையும் அளிக்கக்கூடிய ஆற்றல் கொண்ட வேறொரு தெய்வம் எங்கெல்லாம் இருக்கிறதோ, அங்கெல்லாம் கேரளாவின் இந்த 'நேரு'வும் வருகை தருவார் என்று எதிர்பார்க்கலாம்.

உண்மையில் இது ஒன்றும் புதிதல்ல. முதலமைச்சராவதற்கு முன்பே, சதீசன் பல கோயில்களில் சடங்குகளைச் செய்திருக்கிறார்; அவரது ஆதரவாளர்களும் அவரது தேர்தல் வெற்றிக்காகப் பல வழிபாடுகளை நடத்தியிருக்கிறார்கள். எனவே, ஒருவேளை முதலமைச்சர் என்பவர் ஏற்கனவே நடைமுறையில் இருக்கும் ஒரு புனிதப் பயணத் தொழிலின் கிளை விரிவாக்கமாக மட்டுமே செயல்படுகிறாரோ என்னவோ.

மனித-கடவுள் சுற்றுப்பயணம்

அடுத்ததாகத்தான் இந்தப் பயணத் திட்டத்தின் மறுபாதி வருகிறது: ஆண் கடவுள்கள் - பெண் கடவுள்கள் (godmen/godwomen). கோயில்களில் கடவுள்கள் இருக்கிறார்கள். நவீன இந்தியா மற்றொரு புதுமையைச் சேர்த்திருக்கிறது: அதுதான் 'மனித-கடவுள்கள்' (ஆன்மீகத் தலைவர்கள்).

பாரம்பரியமாக, தெய்வம் கருவறையில் அமர்ந்திருக்கும்; நவீன குருவோ வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருப்பார். இருவருமே மாலை மரியாதையைப் பெறுவார்கள்; இருவருமே அரசியல்வாதிகளைச் சந்திக்கிறார்கள். கோயில் கடவுள்கள் கண்களை மூடியபடி, செவிடர்களாகவும், கைகள் அசையாமலும் அமர்ந்திருக்க, இந்த மனித-கடவுள்களோ தங்களை வணங்கிப் பணிந்து நிற்கும் பக்தர்களிடம் பேசுகிறார்கள், அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்கிறார்கள், அவர்களைத் தொடுகிறார்கள், அரவணைத்துக் கொள்கிறார்கள். கடவுள்களுக்கு முன்னால் மண்டியிட்டு ஊர்ந்து செல்லும் கலையைக் கைவரப்பெற்ற அரசியல்வாதிகள், மனித வடிவிலான கடவுள்களுக்கும் அதே அளவு அல்லது சில சமயங்களில் அதைவிட அதிகமான மரியாதைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என்று முடிவு செய்துள்ளதாகவே தெரிகிறது.

எனவே, 'கேரள நேரு' என்று அழைக்கப்படுபவர் சமீபத்தில் அமிர்தபுரிக்கு மேற்கொண்ட பயணம், இந்த 'புனிதப் பயணக்' கலாச்சாரத்தில் ஒரு வேடிக்கையான அத்தியாயத்தைச் சேர்த்துள்ளது. குடிமக்களிடமிருந்தும் அரசியலமைப்பிலிருந்தும் தனது அதிகாரத்தைப் பெற வேண்டிய ஒரு முதலமைச்சர், பெரும் செல்வாக்கு மிக்க ஒரு ஆன்மீகத் தொழில்முனைவோரின் முன்னிலையில் புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்வதை அரசியல் ரீதியாகப் பயனுள்ளதாகக் கருதியுள்ளார்.

குடியரசு அந்தப் பதவியை வழங்குகிறது. குடிமக்கள் வாக்குகளை வழங்குகிறார்கள். அரசியல் கட்சி வேட்புமனுவை வழங்குகிறது. குருவோ ஆசீர்வாதத்தை வழங்குகிறார். எவ்வளவு கச்சிதமான, முழுமையான ஒரு சூழல் அமைப்பு இது!

நேருவும் சோமநாதரின் ஆவியும்

இப்போது மிகவும் தர்மசங்கடமான ஒரு ஒப்பீடு எழுகிறது. ஏனெனில், இந்தக் கேள்வி குறித்து நேரு மிகத் தெளிவான ஒரு கருத்தை நமக்கு விட்டுச் சென்றுள்ளார்.

1951 மார்ச் மாதம், புனரமைக்கப்பட்ட சோமநாதர் கோயில் திறப்பு விழா குறித்து ஜவஹர்லால் நேரு, அப்போதைய குடியரசுத் தலைவர் ராஜேந்திர பிரசாத்திற்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார். ராஜேந்திர பிரசாத் கோயில்களுக்குச் செல்வதை அவர் எதிர்க்கவில்லை. சாதாரணமாக ஒரு கோயிலுக்குச் செல்வதற்கும், அரசியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகக் கருதப்படும் ஒரு மதச் சடங்கில் அவர் பங்கேற்பதற்கும் இடையேயான வேறுபாட்டை நேரு தெளிவாகச் சுட்டிக்காட்டினார். சோமநாதர் கோயில் திறப்பு விழா போன்ற ஒரு "பிரமாண்டமான நிகழ்வில்" குடியரசுத் தலைவர் தன்னை இணைத்துக்கொள்வதை அவர் விரும்பவில்லை; ஏனெனில், அது பரந்த அளவிலான விளைவுகளைக் கொண்டதாக இருக்கும்.

குடியரசுத் தலைவர் நாத்திகராக இருக்க வேண்டும் என்று நேரு வலியுறுத்தவில்லை. அரசியல் அதிகாரத்தையும் மத அதிகாரத்தையும் குறியீட்டு ரீதியாகப் பிரித்து வைப்பதையே அவர் ஆதரித்தார். ராஜேந்திர பிரசாத் தனது நிலைப்பாட்டை நியாயப்படுத்தினார்; தான் வழிபாட்டுத் தலங்களுக்குச் செல்பவர் என்றும், அந்த அழைப்பை மறுப்பதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லை என்றும் அவர் விளக்கினார். அப்போது நேரு, ராஜேந்திர பிரசாத்திற்கு எதிராகப் பெரிய அளவில் போர்க்கொடி தூக்கவில்லை. ஆனால், தனது கருத்து வேறுபாட்டை அவர் பதிவு செய்தார்.

இதுதான் தற்போதைய நிகழ்வை மிகவும் வேடிக்கையானதாக மாற்றுகிறது. 'கேரள நேரு' என்று போற்றப்படும் அந்த நபர், ராஜேந்திர பிரசாத்தின் நிலைப்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டு, அதை ஒரு அரசியல் பயணத் திட்டமாகவே விரிவுபடுத்தியுள்ளார் என்று தோன்றுகிறது:

ராஜேந்திர பிரசாத்: "நான் கோயில்களுக்குச் செல்கிறேன்." சதீசன்: "கோயில்களுக்குச் செல்வதோடு ஏன் நிறுத்திக்கொள்ள வேண்டும்!"

இப்படியாகத் தொடங்குகிறது கேரளாவின் 'கோயிலுக்கு ஊர்ந்து செல்லும்' பயணம்.

மனதில் அறிவியல் மனப்பான்மை

நேருவின் மதச்சார்பின்மை என்பது ஒரு மிகப் பெரிய அறிவுசார் முன்னெடுப்பிலிருந்து பிரிக்க முடியாததாக இருந்தது. இந்தியா நவீனமடைய வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். இயற்கையைப் புரிந்துகொள்ளும் முறையாக மூடநம்பிக்கைக்குப் பதிலாக அறிவியல் கண்ணோட்டம் அமைய வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். பொது வாழ்வில் பகுத்தறிவு இடம்பெற வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். அரசியல் ரீதியான தேசத்தைப் பக்தர்களுக்குப் பதிலாகக் குடிமக்கள் உருவாக்க வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். அறிவியல் மனப்பான்மையை வளர்ப்பதை அவர் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தினார் – வெறும் அறிவியல் கல்வி மட்டுமல்ல, மாறாகக் கேள்வி எழுப்புதல், சான்றுகள், பகுத்தறிவு மற்றும் மூடநம்பிக்கையிலிருந்து விடுதலை ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய ஒரு அறிவுசார் மனநிலையையே அவர் கொண்டிருந்தார்.

இந்த உன்னதமான மரபுக்கு என்ன நேர்ந்தது? வெளிப்படையாகச் சொன்னால், அது முதலமைச்சரின் சட்டைப் பைக்குள் நேர்த்தியாக மடித்து வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஒருவேளை சதீசன் தனது கைக்குட்டையுடன் அறிவியல் மனப்பான்மையையும் அங்கேயே வைத்திருக்கிறாரோ என்னவோ. பொதுக் கூட்டத்தில் பேசும்போது அதை வெளியே எடுக்கிறார். கோயிலை நெருங்கும்போது அதை மீண்டும் மடித்துப் பைக்குள் வைத்துக்கொள்கிறார்.

பிறகு தலைவணங்குகிறார், பிறகு பிரார்த்திக்கிறார், பிறகு சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து ஊர்ந்து செல்கிறார். பிறகு துலாபாரம் நடத்துகிறார். பிறகு வெளியே வருகிறார். பின்னர், ஊடகவியலாளர் சந்திப்பிற்காக அறிவியல் மனப்பான்மையை மீண்டும் விரித்துக்கொள்கிறார் போலும்.

என்னவொரு செயல்திறன்! ‘பைக்குள் மதச்சார்பின்மை’, ‘சூழலுக்கு ஏற்ற அறிவியல் மனப்பான்மை’, ‘வார நாட்களில் பகுத்தறிவு, கோயில் நாட்களில் தெய்வீக ஆலோசனை’. இதில் ஆழமான உண்மையை வெளிப்படுத்தும் ஒரு விஷயம் இருக்கிறது.

அறிவியல் மனப்பான்மை என்பது, மனிதர்கள் தங்கள் பகுத்தறியும் திறனை இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட அதிகாரத்திடம் (supernatural authority) ஒப்படைக்கக் கூடாது என்பதைக் குறிக்கிறது. ஆனால் அரசியல் சார்ந்த கோயில் வருகைகள் பெரும்பாலும் அதற்கு நேர்மாறான குறியீட்டுச் செய்தியையே தெரிவிக்கின்றன.

மீண்டும் சொல்கிறேன், சதீசன் தனிப்பட்ட முறையில் கடவுளையோ அல்லது பெண் தெய்வத்தையோ நம்புவதற்கு முழு உரிமை உண்டு. ஆனால் அரசியல் சார்ந்த நிகழ்வுகள் வேறுபட்டவை. ஒரு முதலமைச்சர் வெறும் தனிநபர் மட்டுமல்ல. அவர் மாநில அரசின் அரசியலமைப்புத் தலைவர். அவரது செய்கைகளுக்குப் பொதுவான அர்த்தம் உண்டு. அவரது புகைப்படங்கள் அரசியல் குறியீடுகளாக மாறுகின்றன. அவரது வருகை கௌரவத்தை அளிக்கிறது. அவரது பணிவு படிநிலையை (அதிகார வரிசையை) உணர்த்துகிறது. இதனால்தான் நேரு சோமநாத் விவகாரத்தில் கவலைப்பட்டார்.

அறிவியல் மனப்பான்மையிலிருந்து புனித மனப்பான்மைக்கு, இந்திய அரசியல் சொல்லாடலில் ஒரு புதிய சொல்லை நாம் அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்று தோன்றுகிறது.

புனித மனப்பான்மை (Sacred Temper)

அறிவியல் மனப்பான்மை கேட்கிறது: அதற்கான சான்று என்ன? புனித மனப்பான்மை கேட்கிறது: கோயில் எங்கே இருக்கிறது? அறிவியல் மனப்பான்மை சொல்கிறது: கருத்தைச் சோதித்துப் பார். புனித மனப்பான்மை சொல்கிறது: பிரசாதத்தை ஏற்றுக்கொள். அறிவியல் மனப்பான்மை சொல்கிறது: அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேள். புனித மனப்பான்மை சொல்கிறது: குருவின் முன் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கு. அறிவியல் மனப்பான்மை சொல்கிறது: மனிதர்கள் இயற்கையையும் சமூகத்தையும் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். புனித மனப்பான்மை சொல்கிறது: ஒருவேளை கடவுளுக்கோ அல்லது குருவுக்கோ தேர்தல் கணக்குகள் தெரிந்திருக்கலாம்.

மேலும், அறிவியல் மனப்பான்மை அசௌகரியமாகும்போது, அதை மிகவும் கவனமாக மடித்துப் பைக்குள் திரும்ப வைத்துக்கொள்ளலாம்.

கடவுள்களுக்கு முன் தவழும் முதலமைச்சர்

ஒரு சொல் இருக்கிறது, அதை ஒருவேளை கவனமாகப் பயன்படுத்த வேண்டும், ஆனால் நையாண்டியில் அதைத் தவிர்க்க முடியாது. தவழுதல். ஏனென்றால், குடிமகன் நிமிர்ந்து நிற்க வேண்டும் என்ற ஜனநாயகக் கருத்துக்கும், அரசியல்வாதி மீண்டும் மீண்டும் மதரீதியான மன்றாட்டுகளில் தோன்றுவதற்கும் இடையே ஒரு குறிப்பிடத்தக்க காட்சி மற்றும் அரசியல் முரண்பாடு உள்ளது.

குடியரசு சொல்கிறது: நிமிர்ந்து நில்; நீ ஒரு குடிமகன். சாதி சொல்கிறது: உன் இடத்தை அறிந்துகொள். மதம் சொல்கிறது: புனிதமானதற்கு முன் தலைவணங்கு. ஜனநாயகம் சொல்கிறது: உன் இறையாண்மை மக்களிடமிருந்து வருகிறது. அரசியல்வாதி சொல்கிறார்: முதலில் நான் ஒரு ஆசி பெற்றுக்கொள்கிறேன்.

இதுதான் நகைச்சுவையான சோகம். நவீன ஜனநாயக அரசியல்வாதி மகத்தான அரசியலமைப்பு அதிகாரத்தைக் கொண்டிருக்கிறார் – பின்னர் மத அதிகாரத்திற்கு முன் ஒரு மன்றாடுபவரின் தோரணையைத் தானாக முன்வந்து மேற்கொள்கிறார்.

ஏன்? வாக்குகளா? நம்பிக்கையா? பாரம்பரியமா? அரசியல் கணக்கீடா? தனிப்பட்ட பற்றா? ஒருவேளை இவை அனைத்தின் கலவையாக இருக்கலாம். ஆனால் நோக்கம் எதுவாக இருந்தாலும், அந்தக் காட்சி சந்தேகத்திற்கு இடமின்றித் தெளிவாகத் தெரிகிறது.

மாபெரும் ஜனநாயக முரண்பாடு

இதோ ஒரு முரண். முதல்வர் தனது அதிகாரத்தை மக்களிடமிருந்தே பெறுகிறார். ஆயினும், அந்த அதிகாரம் ஏதோ ஒரு தெய்வீக அங்கீகாரத்தால் உறுதிப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பது போல அவர் நடந்துகொள்கிறார். மக்கள் ஏற்கனவே தங்கள் தீர்ப்பை அளித்துவிட்டனர். அரசியலமைப்புச் சட்டமும் தன் நிலைப்பாட்டைத் தெரிவித்துவிட்டது. ஆளுநரும் அவரை ஏற்கனவே நியமித்துவிட்டார். சட்டமன்றமும் அவருக்கு அரசியல் ரீதியான அங்கீகாரத்தை வழங்கிவிட்டது.

பிறகு எதற்கு இன்னொரு சான்றிதழ்? எதற்கு இந்தப் புனிதப் பயணம்? எதற்கு அந்தக் காணிக்கை? எதற்கு அந்த அங்கப்பிரதட்சணம்? எதற்கு அந்த குரு?

ஒருவேளை ஜனநாயகம் போதுமான அளவு புனிதமானதாக இல்லையோ? வாக்குப்பெட்டிக்கு ஏதேனும் சடங்கு ரீதியான தூய்மைப்படுத்தல் தேவையோ? நடைமுறைக்கு வருவதற்கு முன் அரசியலமைப்புச் சட்டம் ஏதேனும் ஒரு கோயிலுக்குச் சென்று வர வேண்டுமோ? ஒருவேளை முதல்வர் பதவி என்பது கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு நிபந்தனையுடன் வருகிறதோ: "தெய்வீக ஒப்புதலுக்கு உட்பட்டது" என்பது போல.

நேரு என்ன சொல்லியிருப்பார்?

சோமநாத் கோயில் விழாவில் பங்கேற்க ராஜேந்திர பிரசாத் முன்வந்தபோது, அதனால் ஏற்படக்கூடிய அரசியல் விளைவுகள் குறித்து நேரு அவரை எச்சரித்தார். அது ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. அதுவே போதுமானது.

அந்தக் காட்சியைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள். நேரு கேரளாவுக்கு வருகிறார். அவர் முதல்வரைப் பார்க்கிறார். கோயில் பயணத் திட்டத்தைப் பார்க்கிறார். துலாபாரத்தைப் பார்க்கிறார். அந்த 71 கிலோ வெண்ணெயைப் பார்க்கிறார். புகைப்படங்களைப் பார்க்கிறார். பிறகு கேட்கிறார்: "அறிவியல் மனப்பான்மைக்கு என்ன நேர்ந்தது?"

சதீசன் தன் பைக்குள் கையை விடுகிறார். ஒன்றும் இல்லை. ஒருவேளை அது அங்கேயே இருக்கலாம். கோயில் ரசீதுகளுக்கு அருகில் மிகக் கவனமாக மடித்து வைக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

பைக்குள் அடைக்கப்பட்ட நேரு - ஒருவேளை இதுவே இந்த முழு நையாண்டியின் மைய உருவகமாக அமையலாம்!

சதீசன் நேருவைக் கைவிடவில்லை. அவர் நேருவை மடித்துத் தன் பைக்குள் வைத்துக்கொண்டிருக்கிறார். தேவைப்படும்போதெல்லாம் அவரை வெளியே எடுக்கிறார். ஜனநாயகம் குறித்த பேச்சுக்கு, அறிவியல் மனப்பான்மைக்கு எனத் தேவைப்படுகிறபோது நேருவைப் பைக்குள்ளிருந்து எடுத்துக்கொள்கிறார்.

பிறகு – மடிப்பு! மீண்டும் பைக்குள். அடுத்து வேறொரு கோயிலுக்குப் பயணம். இதுதான் 'பைக்குள் இருக்கும் நேருவியம்'. இது ஒருபோதும் இறை தரிசனத்திற்குத் தடையாக இருப்பதில்லை.

கேரள நேருவின் அரசியல் இறையியல்

ஒருவேளை சதீசனின் ஆதரவாளர்கள் நேருவைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கலாம். நேரு வெறும் 'நேரு ஜாக்கெட்' அணிந்த மனிதர் மட்டுமல்ல; அவர் ஒரு அரசியல் தத்துவத்தைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார். அங்கு முக்கியமானது அவரது ஆடை அல்ல, மாறாக அவரது நவீனத்துவக் கண்ணோட்டமே. நேருவின் கற்பனையில் இருந்த இந்தியா என்பது, அரசியல் அதிகாரம் ஒருபோதும் மத அதிகாரத்திற்கு முன் மண்டியிடத் தேவையில்லாத ஒரு நாடு. அறிவியல் சிந்தனைகளுக்கும் நிறுவனங்களுக்கும் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படும் நாடு. குடிமக்கள் மத நூல்களின் கருத்துகளுடன் முரண்படக்கூடிய நாடு. அரசுக்கு இனி தெய்வீக அங்கீகாரம் தேவையில்லாத நாடு. நவீனத்துவம் என்பது அறிவுசார் விடுதலையைக் குறிக்கும் நாடு. கடவுள்கள், குருக்கள் மற்றும் மத நூல்கள் கட்டளையிடத் துணியாத நாடு.

கேரளாவின் "நேரு" அந்த ஆடையைத் தக்க வைத்துக்கொண்டாலும், அந்தத் தத்துவத்தைத் தொலைத்துவிட்டதாகவே தோன்றுகிறது. ஒருவேளை அந்தத் தத்துவம் இப்போது 'துலாபாரம்' (நிறுத்துப் பார்க்கும் சடங்கு) ஏறிக்கொண்டிருக்கலாம்.

கேரள நேருவின் மனசாட்சி அனுமதித்தால், அவர் தொடர்ந்து கோயில்களுக்குச் சென்று வரட்டும். ஆனால் அதை "நேருவிய மதச்சார்பின்மை" என்று அழைக்காதீர்கள். ஏனெனில், "புனித அதிகாரத்திற்கு நவீன அரசு அடிபணிவதைத் தடுப்பது எப்படி?" என்பதுதான் நேருவின் மிக முக்கியமான அரசியல் கேள்வியாக இருந்தது.

ஆனால் கேரள நேருவின் கேள்வி: அடுத்து எந்தக் கோயிலுக்குச் செல்ல வேண்டும்? என்பதாகவே படுகிறது. அடுத்து எந்தக் குருவின் முன் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்க வேண்டும்?

இந்தக் கோயில் பயணங்களில் வெளிப்படும் மிக விசித்திரமான நகைச்சுவை இதுதான்: சதீசன் மதச்சார்பற்ற அரசியலின் காவலராகத் தன்னை முன்னிறுத்த விரும்புகிறார், அதே சமயம் தெய்வீக அங்கீகாரத்தைத் தேடும் ஒரு பக்தரைப் போல நடந்துகொள்கிறார். அவர் ஜனநாயகத்தின் மொழியில் பேசுகிறார், ஆனால் பக்தியின் இலக்கணப்படி செயல்படுகிறார். மக்களின் இறையாண்மையைப் பற்றிப் பேசும்போதே, கடவுள்கள், குருக்கள் மற்றும் பெண் சாமியார்களின் இறையாண்மைக்கு முன் மண்டியிடுகிறார். இந்த முரண்பாடு தற்செயலாக நிகழ்ந்த ஒன்றல்ல; மதச்சார்பின்மையின் கௌரவத்தையும் அதே சமயம் மத நம்பிக்கையின் ஆசிகளையும் ஒரே நேரத்தில் தக்கவைக்க விரும்பும் ஒரு அரசியல்வாதியின் 'பக்தி கலந்த பாசாங்கு' இது.

உயர்ந்த சொற்களைப் பயன்படுத்தித் தாழ்வான நோக்கங்களை மறைக்கும் அரசியல்வாதிகளின் விசித்திரமான தார்மீகச் சிதைவை ஜார்ஜ் ஆர்வெல் நன்கு புரிந்திருந்தார்; அரசியல் மொழியானது, அது வெளிப்படையாகச் சொல்வதற்கு நேர்மாறான நோக்கத்திற்காகவும் பயன்படுத்தப்படக்கூடும். எனவே, சதீசனின் கோயில் பயணம் என்பது வெறும் புனிதத் தலங்களுக்கான பயணம் மட்டுமல்ல; அது அரசியல் பக்தி, சந்தர்ப்பவாதம் மற்றும் மதச்சார்பின்மை குறித்த பாசாங்கு ஆகியவற்றின் ஒரு நடமாடும் கண்காட்சியாகும். குடிமக்களின் பிரதிநிதி என்று கூறிக்கொள்ளும் ஒரு அரசியல்வாதி, இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட அதிகாரத்தின் முன் மீண்டும் மீண்டும் தலைவணங்கும்போது, இந்த ஜனநாயகத்தில் உண்மையான அதிகாரம் படைத்தவர் யார் - வாக்காளரா அல்லது தெய்வமா - என்ற கேள்வி குடிமக்களுக்கு எழுகிறது.

ஒருவேளை, இந்தத் தீர்த்த யாத்திரையின் மிகவும் பொருத்தமான முடிவு என்னவென்றால், சதீசனுக்குக் கோயிலுக்குக் கோயில் அலைந்து திரியும் சிரமத்தைத் தவிர்ப்பதே ஆகும். முதலமைச்சர் அலுவலகத்தையே ஒரு பிரம்மாண்டமான அரசியல் தெய்வங்களின் இருப்பிடமாக - அதாவது ஆசி வழங்கக்கூடிய அனைத்துக் கடவுள்கள், குருக்கள் மற்றும் பெண் சாமியார்களின் உருவங்கள் கொண்ட ஒரு மதச்சார்பற்ற கோயிலாக - ஏன் மாற்றக்கூடாது? அங்கே கடவுள்களுக்கு ஒரு கருவறை, குருக்களுக்கு ஒரு சிறப்பு அறை, பெண் சாமியார்களுக்கு ஒரு நிரந்தர வரிசை ஆகியவை இருக்கட்டும். ஒவ்வொரு காலையிலும் முதலமைச்சர் உள்ளே நுழைந்து, அந்தந்த தெய்வத்தின் முன் சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து வணங்கி, தேவையான ஆசியைப் பெற்றுக்கொண்டு, பின்னர் அரசியலமைப்பின் பெயரால் ஆட்சியை நடத்தச் செல்லட்டும். தேர்தல் அரசியலின் புதிய இறையியலுக்கு இது மிகச்சரியாகப் பொருந்தும்: வெளியே ஜனநாயகம், உள்ளே பக்தி; குடிமகன் வெறும் வாக்காளராகவும், வாக்காளர் ஒரு வேண்டுதல் செய்பவராகவும், அரசியல்வாதி ஒரு நிரந்தர யாத்ரீகராகவும் சுருக்கப்படுவார்கள். அப்போது சதீசன் தொலைதூரக் கோயில்களுக்குச் செல்லும் சிரமத்தைத் தவிர்க்கலாம். அவர் அந்தத் தெய்வக் கூட்டத்தையே முதலமைச்சர் அலுவலகத்திற்கே கொண்டு வரலாம் - அத்துடன், அந்தச் செயல்முறையில், அரசியல் ரீதியான மீட்பை அவர் எப்போதும் தேடிக்கொண்டிருந்த அந்த ஒரு கோயிலையும் ஒருவேளை கண்டறியலாம்.

அடிக்குறிப்புகள்:

1. முதலமைச்சர் சதீசன் குருவாயூர் கோயிலில் பிரார்த்தனை செய்து, வெண்ணெய் கொண்டு 'துலாபாரம்' செலுத்தினார் (தி நியூ இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ், 19 மே 2026). அதைத் தொடர்ந்து அவர் திரிப்ராயர் கோயிலுக்கும் சென்று அங்கு பல காணிக்கைகளைச் செலுத்தினார்.
2. நேரு ராஜேந்திர பிரசாத்திற்கு எழுதிய கடிதம், 2 மார்ச் 1951, புது தில்லி, நேரு ஆவணக்காப்பகம்.

(படம் நன்றி: தி ஹிந்து)

ஆங்கிலத்தில்: ஜெ. ரகு, ஆய்வாளர், திருவனந்தபுரம், கேரளா

தமிழில்: பேராசிரியர் முனைவர் இராஜேஷ் பெ. செ. இணைப் பேராசிரியர், வணிகவியல் புலம், வேல் டெக் பல்கலைக்கழகம், சென்னை.