சமூக விழிப்புணர்வு

தமிழ்நாடு முழுவதும் ஒரு மாதத்திற்கும் மேலாக நீடித்த வழக்கறிஞர்களின் போராட்டம் தற்காலிகமாக முடிவுக்கு வந்துள்ளது. வழக்கறிஞர்கள் தங்கள் போராட்டத்தை தற்காலிகமாக ஒத்திவைத்துவிட்டு பணிக்குத் திரும்பியுள்ளனர். வழக்கறிஞர்களின் போராட்டம் வெற்றியடைந்துள்ளதா? அவர்கள் கோரிக்கைகள் நிறைவேறியுள்ளதா? ஒரு இணை ஆணையர் மற்றும் ஒரு துணை ஆணையர் தற்காலிகப் பணிநீக்கம் செய்யும் உயர்நீதிமன்ற உத்தரவு அவர்களுக்கு வெற்றிதானா? போன்றவற்றை ஆராய்ந்து பார்த்தோமானால் ஏமாற்றமே மிஞ்சுகிறது.

இந்தப் போராட்டம் நமக்குச் சொல்லும் செய்தியைப் பார்ப்பதற்கு முன் போராட்டத்தின் பின்னணியைப் பார்ப்போம்.

High court attackசென்னை உயர்நீதிமன்ற வழக்கறிஞர்களின் போராட்டம் இரண்டு மையப் புள்ளிகளின் சந்திப்பின் துவக்கமாக கொள்ளலாம். ஒன்று காலம் காலமாக தங்களின் எதேச்சதிகார போக்கிற்கு ஏதேனும் ஒரு வகையில் இடையூறாக இருந்த வழக்கறிஞர்களின் மீது காவல் துறையினருக்கு ஏற்பட்டிருந்த தீராத வன்மம். இன்னொன்று மத்திய, மாநிலத்தில் உள்ள ஆட்சியாளர்களுக்கு சமீப காலத்தில் சென்னை உயர்நீதிமன்ற வழக்கறிஞர்கள் மீது ஏற்பட்டிருந்த தீராத ஆத்திரம். ஈழத்தில் உள்ள தமிழர்களை பூண்டோடு அழிப்பதையே தனது இலங்கைக்கான வெளியுறவுக் கொள்கையாகவும், தனது தனிப்பட்ட குறிக்கோளாகவும் வைத்திருக்கும் சோனியா தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசுக்கும், அதன் இணைபிரியாத பங்காள¤ தி.மு.க.விற்கும், தமிழ்நாட்டில் நடைபெறும் ஈழ ஆதரவு போராட்டங்கள் தீராத தலைவலியாக இருந்து வந்தது.

ஆரம்பம் முதல் ஈழ ஆதரவுப் போராட்டங்களை ஒடுக்குவதற்கு தமிழக முதல்வர் கருணாநிதி, நடைபெறும் போராட்டங்களின் உடன் இருந்து பல்வேறு நாடகங்களையும், திசைதிருப்பல்களையும் செய்து இறுதியில் தற்பொழுது போராட்டத்தை நீர்த்துப் போக செய்ய முடியாது என்று கருதி, சற்று ஒதுங்கியிருந்தார். ஆனாலும், தானாக இந்தப் போராட்டங்கள் சிறிது சிறிதாக ஓயும் என்று எதிர்பார்த்து ஆட்சியாளர்கள் சந்தர்ப்பத்திற்காக காத்திருந்தனர். அவர்கள் விரும்பும் வேளையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கனிந்து வந்தது.

ஈழத் தமிழர்களுக்கு ஆதரவான மக்களின் எழுச்சி அனைத்தும் சரியான தலைமை இல்லாத காரணத்தினாலோ, தலைவர்களின் துரோகத்தாலோ, அடக்குமுறைக்கு அஞ்சியோ ஏறத்தாழ ஊற்றி மூடப்பட்ட நிலையில் ஆட்சியாளர்கள் தங்கள் எண்ணம் நிறைவேறியது என்று மட்டற்ற மகிழ்ச்சி அடைந்தனர். ஆனால் அவர்களின் மகிழ்ச்சி நிறைவேற பெரும் இடையூறாக இருந்தது சென்னை உயர்நீதிமன்ற வழக்கறிஞர்களின் ஈழத்தமிழர்களுக்கு ஆதரவான தொடர்ச்சியான போராட்டங்கள். நீதிமன்றப் புறக்கணிப்புப் போராட்டம், ரயில் மறியல் போராட்டம், இராணுவத் தலைமையக முற்றுகைப் போராட்டம் போன்றவை ஏறத்தாழ தமிழக மக்கள் மனதிலிருந்து காணாமல் போய்க் கொண்டிருந்த ஈழத் தமிழர் பிரச்சினையை ஏதாவது ஒரு ரூபத்தில் மக்களிடம் நினைவு படுத்திக் கொண்டிருந்தது. இது ஆளும் ஆட்சியாளர்களுக்கு அவர்கள் விரும்பிய ‘அமைதியான’ தமிழகத்திற்கு இடைஞ்சலாக இருந்தது. அதிலும் சென்னை உயர்நீதிமன்ற வழக்கறிஞர்களின் போராட்டத்தின் போது எரிக்கப்பட்ட சோனியாவின் கொடும்பாவி, மத்தியில் உள்ள ஆட்சியாளர்களையும் தனது தள்ளாத 85 வயதிலும் சோனியாவை ‘வாஞ்சை’யுடன் ‘சொக்கத் தங்கம்’ என அழைக்கும் கலைஞரை ஏகத்துக்கும் சினம் கொள்ள வைத்திருக்க வேண்டும். இதற்கான பழிவாங்கும் சந்தர்ப்பத்திற்காக ஆட்சியாளர்கள் காத்திருந்தனர்.

இவர்களுக்கான வாய்ப்பை உருவாக¢கிக் கொடுத்தார் சு.சாமி. சிதம்பரம் நடராஜர் கோவிலின் நிர்வாகப் பொறுப்பை தமிழக அரசு ஏற்றுக் கொண்டதை எதிர்த்து தீட்சிதர்கள் தொடர்ந்த வழக்கில் ஆஜராவதற்காக ஈழத் தமிழர்களுக்கு ஆதரவான போராட்டம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கும் உயர்நீதிமன்றத்திற்கு, ஈழத் தமிழர்களின் போராட்டங்களைக் கேவலமாகப் பேசுவதையே தொழிலாக வைத்திருக்கும் சு.சாமியின் வருகையின் போது, அழுகிய முட்டை வீச்சு அன்பளிப்பாகக் கிடைத்தது. வழக்கறிஞர்களின் போராட்டத்தை ஒடுக்க முடியாமல் வேறு வழியின்றி கசப்புடன் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த பார்ப்பன ஊடகங்களும், ஆட்சியாளர்களும் தங்கள் கோர முகத்தை அம்பலப்படுத்திக் கொள்ள நல்வாய்ப்பாக அமைந்தது.

தமிழர்கள் மீது வீசப்படும் கிளஸ்டர் குண்டுகளுக்கு இறங்காத ஆட்சியாளர்கள் மனம், வானிலிருந்து கொத்துக் கொத்தாக வீசப்படும் கொத்துக் குண்டுகளுக்கு இரங்காத ஆட்சியாளர்கள் மனம் சாமி மீது வீசப்பட்ட அழுகிய முட்டை வீச்சுக்கு இரங்கியது. மருத்துவ மனையிலிருந்து உத்தரவுகள் பறந்தன. சென்னை உயர்நீதி மன்றம், காவலர்களின் வேட்டைக்காடாக மாறியது.

ஏறத்தாழ நான்கு மணி நேரம் உயர்நீதிமன்றம் முழுவதும் காவல் துறையினரின் காட்டு தர்பாரின்கீழ் இருந்தது. உயர்நீதிமன்றத்தில் அப்போது பாதுகாப்பு இருந்தது தலைமை நீதிபதியின் அறை மட்டுமே. மீதமுள்ள பகுதி முழுவதும் காவல் துறையினரின் தலைமையில் ‘சட்டத்தின் ஆட்சி’ நடந்தது.

அதன் பின்பு நடைபெற்றவை எல்லாம் கண்துடைப்பு அறிக்கைகள், கண்துடைப்பு விசாரணைகள், அழுகை நாடகங்கள், பெயரளவு கண்டனங்கள் மட்டுமே. தமிழகத்தின் தலைநகர் சென்னையின் மையப் பகுதியில், உயர்நீதிமன்றத்திலும், அதன் வளாகத்திலும் நாட்டின் அனைத்து ஊடகங்களும் குழுமியிருக்க, உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகள், மற்றும் வழக்கறிஞர்கள், மற்றும் நீதிமன்றப் பணிக்கு வந்தவர்கள் ஆகியோர் மீது ஏறத்தாழ நான்கு மணி நேரம் காவல்துறை நடத்திய கோர தாண்டவத்தை வெளிப்படையாக எந்த ஆட்சியாளர்களும் கண்டிக்கவில்லை. வெளிப்படையாக எந்த ஊடகங்களும் அம்பலப்படுத்தவில்லை.

காவல் துறையினரின் அராஜகத்திலிருந்து தங்களை தற்காத்துக் கொள்வதற்காக கற்களை வீசித் திருப்பித் தாக்கிய வழக்கறிஞர்களின் தாக்குதலைப் படம் பிடித்து முதல் பக்கத்தில் வெளியிட்ட ஊடகங்கள் காவல் துறையினர், வழக்கறிஞர்கள், நீதிபதிகள், பணியாளர்கள் என அனைவரையும் வேட்டை நாய்களைப் போல குதறிய செய்திகளையும், படங்களையும் கண்துடைப்பாக வெளியிட்டன.

கருணாநிதியின் எல்லா நடவடிக்கைகளையும் விமர்சிக்கும் ஜெயலலிதா காவல்துறையின் அராஜகத்தை வெளிப்படையாக கண்டிக்காமல் வார்த்தைகளில் விளையாடினார். காவல்துறையினரின் செயல்களுக்கு பெயரளவுக்குக் கண்டனம் தெரிவித்த மூன்று சீட்டு மார்க்சிஸ்டுகள் இலவச இணைப்பாக அதை விட மேலாக வழக்கறிஞர்களுக்கு கண்டனத்தை அளித்தனர். இந்திய நாட்டின் உச்ச நீதி மன்றமோ இறுதிவரை கள்ள மவுனம் சாதித்தது. பெயரளவுக்குக் கூட கண்டனம் கூட தெரிவிக்கவில்லை. தமிழக சட்டத்துறை அமைச்சர் துரைமுருகன், பாதிக்கப்பட்ட வழக்கறிஞர்களை இன்றுவரை எட்டிக்கூடப் பார்க்கவில்லை.

வழக்கறிஞர்களின் வழக்கு உயர்நீதிமன்றம் வந்தது, உச்சநீதிமன்றம் போனது, கிருஷ்ணா கமிஷன் வந்தது. ஆனால் எங்குமே நீதி கிடைக்கவில்லை. உச்சநீதி மன்றத்தில் வழக்கை விசாரித்த நீதிபதிகள் உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதியின் அனுமதியில்லாமல் உள்ளே நுழைய உத்தரவிட்டது யார்? என்று ‘ஆக்ரோச’ வினா எழுப்பியும் மாநில அரசு மறுநாள் பதில் தெரிவிக்காத சூழ்நிலையிலும் கண்டுகொள்ளவில்லை. ஓரிரவில் நீதிபதிகள் மனம் மாறிய மர்மம் தெரியவில்லை. சீறிய வேகத்தில் அடங்கினர். நமக்கோ அரசுப் பணியாளர்கள் பல்லாயிரம் பேரை எஸ்மா சட்டம் மூலம் வீட்டுக்கு அனுப்பிய அப்போதைய தமிழ்நாட்டின் தலைமை நீதிபதி சுபாஷன் ரெட்டி, ஆட்சியாளர்களைப் பற்றி சீறியதும், இரண்டு நாள் விடுமுறைக்குப்பின்பு அடங்கியதும் நினைவுக்கு வந்தது.

இறுதியாக, சுவற்றில் அடித்த பந்து போல உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்கு மறுபடியும் விசாரணைக்கு வந்தது. ஒரு மாதத்திற்கும் மேலாக வழக்கறிஞர்களின் போராட்டம் நீடித்த நிலையில் அவர்களின் ஒற்றுமையை சீர்குலைக்க முடியாத நிலையில், வேறு வழியின்றி கண்துடைப்பாக இரண்டு காவல்துறை அதிகாரிகளை தற்காலிக பணிநீக்கம் செய்து உத்தரவு பிறப்பிக்கப்பட்டது.

Attack on high court judgeவழக்கறிஞர்களின் மீது ஏவப்பட்ட கொடூர வன்முறையும், அதன் தொடர்ச்சியாக அவர்கள் போராடிப் பெற்றதாக கூறப்படும் இந்த வெற்றியும் சொல்லும் செய்தி என்னவென்று பார்த்தால், பல கேள்விகளுக்கு விடை கிடைக்கும்.

நாடு முழுவதும் சென்னை உயர்நீதிமன்ற வழக்கறிஞர்களின் தாக்குதலைக் கண்டித்து ஏறத்தாழ ஒரு லட்சம் வழக்கறிஞர்கள், தமிழகம் முழுவதும் ஒரு மாதத்திற்கும் மேலாக நடைபெற்ற போராட்டத்தின் விளைவாக இரண்டே இரண்டு காவல்துறை அதிகாரிகள் மட்டுமே மாற்றப்பட்டுள்ளனர். இது ஒரு மிகச் சாதாரண வெற்றி. ஆனால், உத்தரவு பிறப்பித்து பத்து நாட்கள் ஆகியும் இன்னும் தமிழக அரசு அவர்களை பணிநீக்கம் செய்யவில்லை. இந்தத் தீர்ப்பு இன்னும் சில நாட்களிலோ அல்லது சில வாரங்களிலோ உச்ச நீதிமன்றத்தினால் விலக்கிக் கொள்ளப்படலாம்.

தமிழ்நாடு முழுவதும் உள்ள வழக்கறிஞர்கள் அனைவரும் இணைந்து பல்வேறு கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி போராடினாலும், அவர்களால் அதிகபட்சமாக இவ்வளவு மட்டுமே சாதிக்க முடிந்துள்ளது. அரசு இவர்கள் கோரிக்கையை ஏறெடுத்தும் பார்க்கவில்லை. இந்துவில் தலையங்கம் எழுதினால், அலறியடித்து நடவடிக்கை எடுக்கும் தமிழக முதல்வர் ஒட்டுமொத்த வழக்கறிஞர்கள் தாக்கப்பட்ட பிரச்சினையில் கண்துடைப்பு நடவடிக்கை கூட மேற்கொள்ளவில்லை. தன் ஏவலுக்காக எதையும் செய்யத் துணிந்த காவலர்களுக்காக எதையும் தாங்கும் இதயம் கொண்டிருந்தார்.

தடியடியில் ஈடுபட்ட காவல் துறையினருக்கும், முன்னின்று நடத்திய உயர் அதிகாரிகளுக்கும், இனி வீரப்பனை பிடித்த காவலர்களுக்கு பதவி உயர்வும், பனிமனையும் கிட்டியது போல கிடைக்கக்கூடும்.

ஆனால், வழக்கறிஞர்கள் பட்ட அடிக்கும் வழிந்தோடிய ரத்தத்திற்கும் என்றும் தீர்வு கிடைக்கப் போவதில்லை. அதிகபட்சமாக பெயரளவு இழப்பீடும் என்றாவது ஒருநாள் காவல்துறை மீது நீதி அரசர்களால் பெயரளவு கண்டனம் மட்டும் தெரிவிக்கப்படும். மேலும் இந்தப் போராட்டத்தினால் அடித்து நொறுக்கப்பட்ட வழக்கறிஞர்களின் கௌரவமும் மதிப்பும் என்றும் திரும்பி வராது.

ஆனால் இந்தப் போராட்டத்தின் மூலம் அரசின் அடக்குமுறைக்கு முழுமையான வெற்றி கிடைத்திருக்கிறது. ஆட்சியாளர்கள் தங்களுக்கு எதிராகப் போராடுபவர்கள் யாராக இருந்தாலும் அவர்களை ஒடுக்குவதற்கு எந்த வழிமுறையையும் கையாளுவார்கள் என்பது வழக்கறிஞர்கள் போராட்ட விஷயத்தில் மீ¢ண்டும் ஒரு முறை நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அது ‘புரட்சி’த் தலைவி அரசாக இருந்தாலும் சரி, தமிழினத் தலைவராக இருந்தாலும் சரி.

அன்று ஜெயலலிதா கல்விக் கட்டணத்தை உயர்த்தியதை எதிர்த்துப் போராடிய சென்னை டாக்டர் அம்பேத்கர் அரசு சட்டக்கல்லூரி மாணவர்களை நள்ளிரவில் அவர்களின் விடுதிக்குச் சென்று காவல்துறையினரை அனுப்பி வேட்டையாடினார். இன்று ஈழத் தமிழர்களுக்காக போராடிய வழக்கறிஞர்களை ‘தமிழினத் தலைவர்’ ஊரைக் கூட்டி, ஊடகங்களைக் கூட்டி காவல்துறையினரை வைத்து கோரதாண்டவம் ஆடியுள்ளார். காவல்துறையினருக்கு அவர்களே நினைத்துப்பாராத உச்சபட்ச சுதந்திரத்தை அளித்துள்ளார். இனிமேல் பொதுமக்கள் யாராவது காவல்துறையினரை எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்டாலோ, வக்கீல்களை அழைத்து வருவதாகக் கூறினாலோ, ‘ஜட்ஜுக்கே என்ன கதி தெரியும்ல’ என்று காவல்துறையினரின் பார்வை ஏளனம் செய்யும். காவல்துறையினரின் எதேச்சதிகார வளையத்தில் இதுவரை கட்டுப்படாமல் இருந்த வழக்கறிஞர்கள் இப்பொழுது உள்ளே கொண்டுவரப்பட்டுவிட்டனர்.

அரசு சொல்வது இதுதான். எதற்கும் போராடாதே. நாங்கள் நாட்டை தாரைவார்த்தாலும் சரி, ஈழத் தமிழர்களுக்கு துரோகம் செய்தாலும் சரி. அப்படிப் போராடவேண்டும் என்றால் அரசுக்கு இடைஞ்சல் இல்லாமல் போராடுங்கள். தீக்குளித்து உயிரிழக்கும்போராட்டங்கள் நடத்தினாலும் சரி எத்தனை பேர் தீக்குளித்து இறந்தாலும் அரசுக்குக் கவலையில்லை. மீறி போராடினால் அரசு அதை ஒடுக்க எந்த எல்லைக்கும் செல்லத் தயாராக இருக்கிறது. அது போராடுபவர்கள் வழக்கறிஞர்களாக இருந்தாலும் சரி, நீதிபதிகளாக இருந்தாலும் சரி.

இதுதான் வழக்கறிஞர்களின் போராட்டத்தின் தோல்வி நமக்குச் சொல்லும் செய்தி.

ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கப் போனால் வழக்கறிஞர்களின் போராட்டம் வெற்றி பெறாமல் போயிருக்கலாம். ஆனால் இழப்பு என்னவோ வழக்கறிஞர்களுக்கு மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த சமூகத்திற்கும்தான்.

Pin It

புதிய உலகத்தில்
பெரியமனுசியாய்
கடமைகளுடன்
கால்தடம் பதிக்கிறாய்.
வா.
பெருமையுடனும்
மரியாதையுடனும்
வலிமை பொங்க
நடந்து வா.
இன்று முதல்
நீ -
நம் மக்களின் தாய்.
நம் தேசத்தின் தாய்.

பெண்ணின் பூப்படைதலைப் பெருமையுடன் பாடும் அப்பச்சி (Apache) இனக்குழு மக்களின் பாடல் இது.

Ladyபெண் பூப்படைதல் என்பது பல்வேறு இனக்குழு மக்களின் வாழ்க்கையில் கொண்டாட்டத்திற்குரிய சடங்காகவே இருந்து வந்துள்ளது. பூப்பு என்பது தீட்டு, விலக்கு, தீண்டத்தாகதது என்று எதிர்மறையாக நோக்கப்படவில்லை. பூப்பு என்ற சொல் தொடர்ச்சியாக வண்டு நுகர்தல், பிஞ்சு, காய், கனி, என்ற பிம்பங்களை மட்டுமே உருவாக்கி அதன் வழி இனவிருத்திக்கு காரணமான நேர்மறைச் செயலாகவே கருதப்பட்டது. ஆரிய இனப்பண்பாட்டின் தாக்கமும் வைதீகமும் ஆண் சமுதாயமும் கலந்து பெண்ணை அடிமைப்படுத்த முனைந்த காலத்தில் தான் பூப்பு என்ற செயல் "தீட்டாகிப்" போனது.

மனித வரலாற்றில் இனவிருத்தியின் நிலமாக இருந்தப் பெண்ணின் ஆளுமையைக் கண்டு வியந்து அச்சம் கொண்டு அவள் தலைமையை ஏற்றுக்கொண்ட இனக்குழு வாழ்க்கையில் பெண் தெய்வ வழிபாடே இருந்தது என்பதும் இன்றும் சிவப்பு நிறமும் நெற்றியில் இடப்படும் குங்குமச் சிவப்பும் ரத்தப் பலியிடலும் ஆகிய சடங்குகளின் காரணத்தை ஆராயப் புகுந்தால் பூப்பு என்ற சடங்கின் வேர்களை அடையாளம் காண முடியும். நிலமும் நிலம் சார்ந்த மருதமும் இனக்குழு வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்திய மாற்றங்களில் குறிப்பிடத்தக்கது.

பெண் -இல்லாள் என்றும் மனைமாட்சி என்றும் மாற்றம் பெற்ற காலம். பூப்பு பெண்ணின் ஆளுமையாக இருந்தது மறைந்து இனவிருத்திக்கான அடையாளமாக மட்டுமே சுருங்கிய காலம்.

ஆண் -பூப்படைதல் சடங்கு

ஆணுக்கான சடங்குகள் அனைத்தும் போர், வேளாண்மை, அரசாட்சி என்று சமூக ஆள்வினைக்கான சடங்குகளாகவும் பெண்ணுக்கான சடங்குகள் அனைத்தும் பாலியல் உடல் சார்ந்தும் அவ்வுடல் பாலுறவு, மகப்பேறு என்று இனவிருத்தி சார்ந்தும் அமைந்ததாக காணப்படுகின்றன. அருந்தா இனக்குழு வாழ்க்கையில் ஆண் பூப்படைதல் சடங்கு கொண்டாடப்பட்டதைக் காணலாம். அதுவரை ஆடையின்றி அலைந்த ஆண்மகன் வயதுக்கு வந்துவிட்டான் என்பதை அறிவிக்கவும் கொண்டாடவும் அவன் பெற்றோர்கள் ஏற்பாடு செய்யும் சடங்கு இது. அக்குழுவின் வயதான முதியவர் இச்சடங்கை நிகழ்த்துவார்.

தன் தலையால் ஆண்மகனின் தலையை மோதி ரத்தம் சிந்த வைப்பார். எறும்பு கடிக்கும் குழிக்குள் அவனை தள்ளி உணவின்றி சில நாட்கள் வைப்பார்கள். வீரமும் வலி பொறுத்தலும் போர் வாழ்க்கையில் ஆணுக்கான அம்சங்களாக இருப்பதால் இச்சடங்கை ஆணின் "மறுபிறப்பு" என்று சொல்கிறார்கள்.

ஆண் பூப்படைதல் சடங்கை "பிணை அறுத்தல்" - க்யா மோட்டு டி செலி (kia motu te sele - to snap the tie) என்றும் பெண் பூப்படைதல் சடங்கை "பாவாடை அணிதல்" ( hakatiti - titi skirt) என்றும் மேற்கத்திய நாடுகளின் இனக்குழு மக்களின் சடங்குகளிலிருந்து நாம் தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

பல்வேறு நாடுகளில் பூப்பு சடங்குகள்:

பெண் கருத்தரிக்கும் தகுதியை அடைந்துவிட்டாள் என்பதற்கான உடற்கூறு அறிகுறியை பூப்படைதல் என்று சொல்வர். பெண்ணுக்கு முதலாவதாக நேரும் இந்தப் பூப்படைதல் நிகழ்ந்த பிறகே அவளுக்குப் பாலியல் சுகம் உண்டாகிறது என்பதில்லை. தனி நபரின் உடல் வளர்ச்சியைப் பொறுத்து பெண்ணின் பூப்புக்கு முன்போ பின்போ அத்தகைய சுகத்தை அவள் உணரலாம். எனவே பூப்பு எனில் பெண் கருத்தரிக்கும் ஆற்றலைப் பெற்றுவிட்டாள் என்ற அளவில்தான் பொருள் கொள்ள வேண்டும். பெண் பூப்படைதல் சடங்கு பல்வேறு நாடுகளில் கொண்டாடப்படுகிறது.

ரஷ்யாவில் பெண் பூப்படைந்த உடன் அவள் தாய் பெண்ணின் முகத்தில் ஓங்கி அறைவிடுவாளாம். அவள் அடித்த அடியில் பெண்ணின் கன்னங்கள் சிவந்துவிடுவதை நல்ல அறிகுறியாக நினைக்கிறார்கள். கொண்டாடுகிறார்கள்.

நேபாளத்தில் பெண் பூப்படைந்தவுடன் அவளை ஒரு இருட்டறையில் அடைத்து வைக்கிறார்கள். வெளியில் வரவோ சூரிய ஒளியைப் பார்க்கவோ கூடாது. அதன் பின் ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் அவள் திருமணத்திற்கு தகுதியுடையவளாகிவிட்டாள் என்பதை உணர்த்தும் வகையில் அவளுக்கும் சூரிய பகவானுக்கும் திருமணம் செய்யும் சடங்கு நடைபெறும்.

ஆப்பிரிக்கா சுலு (Zulu) இனத்தில் பெண் பூப்படைந்த நாளில் ஆடு பலியிடுதல் நடக்கும். அந்தப் பெண் அவள் ஒத்தப் பெண்களுடன் காலையில் எழுந்து நதியில் நீராடி வந்தப் பின் அவள் உடல் எங்கும் சிவந்த களிமண்ணைப் பூசுவார்கள். பூப்படைந்த அந்த நாட்களில் சில உணவுகளை அவள் விலக்க வேண்டும். வயதானவர்களும் அவளைப் போல ஏற்கனவே பூப்படைந்தப் பெண்களும் பூப்படைந்தப் பெண்ணின் உடல் மாற்றங்களையும் வாழ்க்கை முறையையும் சொல்லிக் கொடுப்பார்கள்

ஜப்பானில் பெண்ணின் பெருமைக்குரிய சடங்காக பூப்படைதல் நிகழ்வைக் கொண்டாடுகிறார்கள். விருந்துக்கு அழைக்கும் போது விருந்துக்கான காரணத்தைச் சொல்வதில்லை. சிவந்த அரிசியும் பீன்ஸ்சும் நிறைந்த பெரிய தட்டை பூப்படைந்தப் பெண்ணின் முன்னால் வைத்திருப்பதன் மூலம் விருந்துக்கும் கொண்டாட்டத்திற்குமான காரணம் சொல்லப்படும்.

இந்தியாவிலும் பெண் பூப்படைதல் சடங்கு எல்லா இன மக்களிடமும் இருக்கிறது. அதிலும் குறிப்பாக தென்னிந்தியாவில் இச்சடங்கு இன்றும் கொண்டாடப்படுகிறது. "பூப்பு நன்னீராட்டல்" என்று இச்சடங்கை கொண்டாடும் வழக்கம் இன்றும் தமிழர்கள் வாழ்வில் இடம் பெற்றுள்ளது. இச்சடங்கு குறித்த பதிவுகளை தமிழ்த் திரைப்படங்கள் அளவுக்கு யாரும் பதிவு செய்திருக்க முடியாது! தாய்மாமன் உரிமையிலிருந்து பூப்படைந்தவுடன் பாலியல் உணர்வு ஏற்படுவதாக காட்டப்படும் காட்சிகள் வரை உண்மை, பொய் அனைத்தையும் பூப்பு நன்னீராட்டில் கலந்து காட்டிய பெருமை நம் தமிழ்த் திரைப்படங்களுக்கே உண்டு.

சங்க இலக்கியத்தில் பூப்பு

பெண் பூப்படைதல் சடங்குகள் குறித்த தகவல்கள் சங்க இலக்கியத்தில் விரிவாக இல்லை. தொல்காப்பியம் பொருளதிகாரம் கற்பியலில்

"பூப்பின் புறப்பாடு ஈராறு நாளும்
நீததகன் றுறையார் என்மனார் புலவர்
பரத்தையின் பிரிந்த காலையான" (நூற்பா 1133)

என்று மணமான பெண்ணோடு கணவன் புணரும் காலம் குறித்த தகவலைப் பதிவு செய்துள்ளது. இவ்விடம் குறிக்கப்படும் பூப்பு குழந்தைப் பருவத்து பெண் கருத்தரிக்கும் பருவத்திற்கு மாறிவிட்டதைக் குறிக்கும் பூப்பன்று.

பெண்ணின் முதல் பூப்பு, அதனை ஒட்டிய சடங்குகள் குறித்து ஒரேயொரு புறநானூற்றுப் பாடல், மகட்பாற் காஞ்சித்துறைப் பாடல் (337:6:12) குறிப்பிட்டுள்ளது.

"பாரி பறம்பின் பனிச்சுனை போல
காண்டற் கரியளாகி மாண்ட
பெண்மை நிறைந்த பொலிவோடு மண்ணிய
துகில்விரி கடுப்ப நுடங்கி தண்ணென
அகில் ஆர் நறும்புகை சென்றடங்கிய
கபில நெடுநகர்க் கமழும் நாற்றமொடு
மனைச் செறிந்தனளே வாணுதல்"

பெயர் குறிப்பிடப்படாத ஒரு மறக்குடிச் சிற்றரசனின் மகள் பூப்பு அடைந்ததால் பிறரால் காண்பதற்கு அரியவளாக, பெண்மை நிரம்பிய பொலிவோடு நன்கு வெளுத்து மடித்த துகில் போல அகலின் நறும்புகை கமழும் கபிலநிற வீட்டிற்குள் மனைச் செறிக்கப்பட்டாள் என்று இப்பாடல் பதிவு செய்துள்ளது.

காண்டற்கரிய பாலியல் பொலிவு, நுடக்கம், அகில் நறும்புகை, மனைச்செறிப்பு ஆகியவை சங்க காலத்தில் பூப்பு எய்தியதை ஒட்டி நிகழ்த்தப்பட்ட சடங்குகள் எனலாம். வேறு விளக்கமாக அறிந்திட சான்றுகள் இல்லை.

சடங்குகளூம் சமூக மாற்றங்களும்

அறிவியலும் கலை இலக்கியமும் "உண்மைகளை" வெவ்வேறு மொழிகளில் பேசுகின்றன. சடங்குகளும் அவ்வாறே பேசுகின்றன. மானிட வாழ்க்கையின் இருத்தலில் ஓர்மை மனதுக்கு (conscious mind) எந்த அளவுக்குப் பங்கு உண்டோ அந்த அளவிற்கும் குறையாமல் ஓர்மையற்ற மனதுக்கும் (unconsciousmind) பங்கு உண்டு. ஓர்மை மனதை அறிவு, பகுத்தறிவு ஆகியவற்றொடு சம்பந்தப்படுத்துவதைப் போல ஓர்மையற்ற மனதை சடங்குகள், கலை இலக்கிய படிமம் ஆகியவற்றோடு சம்பந்தப் படுத்த முடியும். வரலாற்றுக்கு முற்பட்ட காலத்து இனக்குழு நாகரிக வாழ்க்கையிலிருந்த சடங்குகள் மாந்தரைச் சமூக வயமாக்கும் கருத்தியல் செயல்பாடுகளைச் செய்து வந்துள்ளன: என்பார் ராஜ்கவுதமன்.

இத்தகைய சமூக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சடங்குகளைப் பற்றி ஆராய்ந்த அர்னால்டு வான் கென்னப் (Arnold Van Gennep) அவற்றை ஒரு குடும்ப/சமூக/பாத்திர நிலையிலிருந்து ஒருவர் அல்லது ஒரு குழு மற்றொரு குடும்ப/சமூக/ பாத்திர நிலைக்கு மாறிச் செல்வதற்கான சடங்குகள் (Rites of passage) என்று குறிப்பிடுவார். "தமிழர் மானுடவியல் நோக்கில் தமிழ்ப் பண்பாட்டில் பெண்ணுக்கு நான்கு இன்றியமையாத வாழ்க்கை வட்டச் சடங்குகள் வழியாக பூப்பு, வதுவை, மகப்பேறு, கைம்மை ஆகிய மாற்றங்கள் நிகழ்கின்றன " என்பார் பக்தவச்சலபாரதி- (தமிழர் மானுடவியல்) இந்த மாற்றங்களின் ஊடாக குமரி, மனைவி, தாய், கைம்பெண் முதலான குடும்ப/சமூக பாத்திரங்களை ஒரு பெண் ஏற்கிறாள்.

பெண்ணுக்கு இயற்கை வழங்கியிருக்கும் மறு உற்பத்தி அதிகாரம் கண்டு ஆண் பொறாமை அடைகிறான். அச்சம் கொள்கிறான். பெண்ணின் மறு உற்பத்தியை பெண் மூலமாக ஆண் அறிய வேண்டி இருப்பதால் தன் அதிகாரத்தை நிலைநிறுத்த தீவிரமாக சிந்திக்கிறான். தாய்வழிச் சமூக அதிகாரம் தடை செய்யப்பட்டு தந்தை உரிமைச் சமூக மேலாதிக்கம் நிலைநிறுத்த கொண்டாடப்பட்ட பெண்ணின் பூப்பு தீட்டாகி விலக்கி வைக்கப்படுகிறது. எதைக் கண்டு ஆண் அச்சப்பட்டானோ அதையே காரணமாக்கி பூப்பு, பெண்ணின் மறு உற்பத்தி உறவு, மகப்பேறு அனைத்தும் அவள் இரண்டாம் நிலைக்கு தள்ளப்பட்ட சமூகக் காரணிகளாக மாறியது.

மார்க்ஸ், ஏங்கல்ஸ் ஆகியோர் வரலாற்றுப் பொருள் முதல் வாதத்தில் பெண்ணைப் பற்றி பெண்ணின் சமூகத் தகுதி நிலையைப் பற்றி விளக்கும் போது உயிர் உற்பத்தி செய்வதிலும் சமூகத்தில் உற்பத்திச் சக்திகளை உருவாக்குவதிலும் சுதந்திரமாகவும் சம உரிமை பெற்றும் வாழ்ந்து வந்த பெண்கள் முதலாளித்துவ போக்கினாலும் தனிச்சொத்துரிமையாலும் துணைநிலையினரகவும் சார்பு மாந்தராகவும் மாறிப் போயினர். இம்மாற்றம் வரலாற்றி நிகழ்ச்சியில் தவிர்க்கவியலாத மாற்றமாகியது என்று விளக்குகின்றனர்.

தமிழ்ச்சமுதாயத்தில் நிலவும் தாய் தெய்வ வழிபாடும் கொற்றவை வழிபாடும் இதை உறுதிப்படுத்தும். இந்த தாய்தெய்வம் மிகப் பழமையான தெய்வம் என்பதால் "ப்ழையோள்" என்றும் மணிமேகலையில் "முதியோள் கோட்டம்": என்றும் குறிக்கப்படுவதைக் காணலாம். தாய்வழிச் சமூகத்தின் எச்சமாகவே பெண் பூப்படைதலைக் கொண்டாடும் சடங்கு பல்வேறு சமூகங்களில் கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது.

எனினும் இன்றைய மத நம்பிக்கைகள் , தந்தை வழி ஆணாதிக்க சமூகம், முதலாளித்துவம் அனைத்தும் பெண்ணின் பூப்புடைதல் கொண்டாட்டத்தை ஆணின் நுகர்ப்பொருள் கொண்டாட்டமாக்கி, பாலியல் உறவில் ஆணின் ஆதிக்கத்தை நிலைநிறுத்தும் சட்டங்களாக்கிவிட்டது தான் உண்மை. சாதியக் கொடுமையை உணர்த்தும் தீண்டாமை, தீட்டு போன்ற சொற்கள் பெண்ணின் கொண்டாட்டத்திற்குரிய பூப்படைதலுடன் தொடர்புபடுத்தி தீட்டாகிப் போனது. பெண்ணின் பூப்படைதலும் மாதவிலக்கும் தீட்டாகிப் போனது. பெண் தீட்டாகிப் போனாள்., தீண்டத்தகாதவளாகிப் போனாள். பெண் அடிமையாகிப்போனாள். எனவே தான் பெண் பூப்படைதலைக் கொண்டாடுவதும் விளம்பரப்படுத்துவதுமான சடங்குகள் அவளை அடிமைப்படுத்தும் அடையாளங்கள் என்பதில் ஐயமின்றி ஒட்டுமொத்த பெண் விடுதலை விரும்பிகளும் பூப்பு நீராட்டு சடங்குகளை எதிர்க்கிறோம்.

பழமை என்பதால் பாதுகாக்கலாம் அருங்காட்சி அகத்தில். அதைப்போல தான் பழமையான சடங்குகளும் சம்பிரதாயங்களும் நம்பிக்கைகளும். சடங்குகளின் வேர்களைத் தேடி மனித வரலாற்றை ஆய்வு செய்யலாம். தேவையற்ற சடங்குகளை ஒழிப்பதன் மூலமே நிகழ்வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக்கிக் கொள்ளமுடியும்,.

வடநாட்டின் குளிருக்கு
கால்சராயும் பூட்சோடும் பூசாரி
மோட்டார் போட்டாகிவிட்டது
பெருமாக் கோயில் தேருக்கு
திருப்பதிக்குப் போகமுடியாவிட்டால்
தி.ந்கர் கிளையில் காணிக்கைச் செலுத்தலாம்
மூணுநாள் விரதம்
ஐயப்பனுக்குப் போதும்
அரே ராமாவில்
ஆங்கிலேய அர்ச்சகர்
இந்தோனேசியக் கோவிலில்
செருப்புப் போட்டுக் கொள்ளலாமாம்
கணேசனுக்கும்
கோழிக்கறிப் படையல்
சட்டம் எழுதியாயிற்று
எல்லா சாதியும்
கோயிலுக்கு வர
என்னாடு போனாலும்
தென்னாடுடைய சிவனுக்கு
மாதவிலக்கான பெண்கள் மட்டும்
ஆவதே இல்லை.

- கவிஞர் கனிமொழி.


துணைநின்ற நூல்கள்:

1. பாட்டும் தொகையும் தொல்காப்பியமும் தமிழ்ச்சமூக உருவாக்கமும் - ராஜ்கவுதமன்.

2. welcome to womenhood - sharon supriya 

புதியமாதவி, மும்பை (இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

இந்தியா பிரித்தானிய வல்லாதிக்கத்தில் அடிமை நாடாக இருந்தபோது அடக்குமுறைச் சட்டங்களின் அணிவகுப்பு தொடங்கிற்று. சுதந்திரம் என்ற பெயரில் அரசியல் அதிகாரக் கைமாற்றம் நிகழ்ந்த பிறகும் அடக்குமுறைச் சட்டங்களின் பயணம் முடிவடையவில்லை. அது இன்றளவும் தொடர்கிறது.

Kolathoor Maniஒரு சட்டம் நியாயமானதாகவும், முறையானதாகவும், இயற்கை நீதியின்பாற்பட்டதாகவும், அறிவுக்குப் பொருத்தமானதாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பது சட்டத்திற்குரிய இலக்கணமாகும். இவ்வாறான சட்டங்கள் அவற்றால் பாதிக்கப்படுவோர் தங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்கு உரிய வாய்ப்பை வழங்கும். ஆனால், அடக்குமுறைச் சட்டங்கள் இந்த இலக்கணத்திற்கு உட்படுவதில்லை. எனவேதான் அவற்றைக் கறுப்புச் சட்டங்கள், ஆள்தூக்கிச் சட்டங்கள் என்கிறோம். பிரித்தானிய ஆட்சிக் காலத்தின் முதல் கறுப்புச் சட்டமாகக் கருதப்படுவது ரௌலட் சட்டமாகும். முதல் உலகப் போரின் முடிவில் வளர்ந்த விடுதலை எழுச்சியை அடக்கி ஒடுக்குவதற்காகக் கொண்டு வரப்பட்டது இச்சட்டம்.

1919ஆம் ஆண்டில் இந்த ரௌலட் சட்டத்தை எதிர்த்து அமிர்தசரஸில் ஒரு பொதுக் கூட்டத்துக்காகத் திரண்டிருந்த மக்கள் மீது வெள்ளை ஆட்சியின் அதிகாரி ஜெனரல் டயர் நடத்திய கண்மூடித்தனமான துப்பாக்கிச் சூட்டில் நூற்றுக்கணக்கானவர்கள் மடிந்தார்கள். இதுவே ஜாலியன்வாலாபாக் படுகொலை. இந்தப் படுகொலையை நிகழ்த்திய ஜெனரல் டயர் “சுட்டேன், சுட்டேன், சுட்டுக் கொண்டே இருந்தேன், துப்பாக்கியில் தோட்டாக்கள் தீரும் வரை சுட்டேன்” என்று திமிராய்க் கூறினான்.

ஜாலியன் வாலாபாக் தொடர்பாக லண்டனில் நடைபெற்ற நீதி விசாரணையில் “அப்பாவிப் பொதுமக்கள் மீது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தியது ஏன்?” என்று கேட்ட போது, ஜெனரல் டயர் பதிலளித்தான்:

“பாஞ்சால மக்களிடம் உளவியல் தாக்கம் ஏற்படுத்த வேண்டும் என்பதற்காகவே துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தினேன்”.

ஜெனரல் டயர் சொன்னதன் பொருள் மக்களிடம் அச்சமூட்ட வேண்டும் என்பதே. துப்பாகிச் சூட்டுக்கு மட்டுமல்ல, அதற்கு வழிகோலிய ரௌலட் சட்டத்திற்கும் இதே நோக்கம்தான். அடக்குமுறைச் சட்டங்கள் அனைத்தும் மக்களை அச்சுறுத்தி திகிலடையச் செய்வதற்காகவே!

‘சுதந்திர’ இந்தியாவில் அடக்குமுறைச் சட்டங்களான இந்தியப் பாதுகாப்பு விதிகள், இந்தியப் பாதுகாப்புச் சட்டம் (மிசா), கலவரப் பகுதிகள் சட்டம், ஆயுதப் படைகள் தனி அதிகாரச் சட்டம், பயங்கரவாதச் சட்டங்களான தடா, பொடா... இவை அனைத்தும் ரௌலட் சட்டத்தின் வழிவந்தவையே. பார்க்கப் போனால், இவை ரௌலட் சட்டத்தை விடவும் கொடுமையானவை.

பிரித்தானிய ஆட்சிக் காலத்தில் அப்பொழுதைய இந்திய தேசிய காங்கிரசார் அடக்குமுறைச் சட்டங்களை எதிர்த்தவர்கள் மட்டுமல்ல, அச்சட்டங்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்களுமாவர். இதேபோலத்தான் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம், இந்திரா காங்கிரஸ் ஆட்சிக்கால அடக்குமுறைச் சட்டங்களை எதிர்த்தது மட்டுமல்ல, அச்சட்டங்களால் பாதிக்கப்படவும் செய்தது. 1965 இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தின்போது தமிழகத்தில் பக்தவச்சலம் தலைமையிலான காங்கிரஸ் ஆட்சி கலைஞர் மு. கருணாநிதியை இந்தியப் பாதுகாப்பு விதிகள் என்னும் அடக்குமுறைச் சட்டத்தின்படி சிறையிலடைத்தது. பாளையங்கோட்டை சிறையில் தாம் பட்ட இன்னல்களைக் கலைஞரே விரிவாக எழுதியிருக்கிறார்.

197677இல் நெருக்கடி நிலைக் காலத்தில் தி.மு.க முக்கியத் தலைவர்கள் பலரும் மிசா சட்டத்தின்படி சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்கள். மு.க.ஸ்டாலின், ஆற்காடு வீராச்சாமி, நீல நாராயணன், சிட்டிபாபு போன்றவர்கள் கொடிய முறையில் தாக்கப்பட்டதும், சிட்டிபாபு சிறையிலேயே உயிரிழந்ததும் யாவரும் அறிந்த செய்திகள்.

பிரித்தானிய ஆட்சிக் காலத்தில் அடக்குமுறைச் சட்டங்களால் தாக்குண்ட இந்திய தேசிய காங்கிரசார் தங்கள் கையில் அதிகாரம் கிடைத்தவுடன் அதே அடக்குமுறைச சட்டங்களை அரசியல் எதிரிகள் மீது ஏவியது போலவே, திராவிட முன்னேற்றக் கழகமும் தன்னைத் தாக்கிய அதே அடக்குமுறைச் சட்டங்களை அதிகாரத்திற்கு வந்த பின் தன் அரசியல் எதிரிகள் மீது ஏவத் தயங்கவில்லை.

தி.மு.கழகத்தின் அரசியல் எதிரிகள் யார்? அண்ணா இருந்தவரை காங்கிரசாரே தி.மு.க.வின் முதல் எதிரிகளாய் இருந்தனர். பிறகு எல்லாம் மாறிப் போனது. தி.மு.க.வுக்கும் அதிலிருந்து பிரிந்த அ.தி.மு.க.வுக்கும் காங்கிரசார் மாறிமாறிக் கூட்டாளிகள் ஆகி விட்டனர். இப்போதைய தி.மு.க ஆட்சி அடக்குமுறைச் சட்டங்களை யார் மீது ஏவியுள்ளது, பாருங்கள்.

நெருக்கடி நிலைக் கால மிசாவுக்குப் பதிலாக 1980ல் இயற்றப்பட்டதுதான் தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டம் (ழிஷிகி). மிசா போய் ‘நிசா’ வந்தது எனலாம். இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் தி.மு.க அரசு அண்மையில் மூவரைச் சிறைப்படுத்தியுள்ளது. இயக்குநர் சீமான், பெரியார் திராவிடர் கழகத் தலைவர் கொளத்தூர் மணி, மறுமலர்ச்சி திராவிட முன்னேற்றக் கழகக் கெர்ளகை விளக்கச் செயலாளர் நாஞ்சில் சம்பத் ஆகிய இம்மூவரும் தமிழ் ஈழ மக்களுக்கும், அவர்களது விடுதலைப் போராடடத்திற்கும் ஆதரவாக ஓங்கிக் குரல் கொடுத்தார்கள் என்பதே இவர்கள் செய்த குற்றம்.

எந்த ஒருவரையும் மேடைப் பேச்சுக்காகச் சிறைப்படுத்துவது குறித்து ஆட்சியாளர்கள் வெட்கப்பட வேண்டும். அதுவும் மேடைப் பேச்சுக்காக ஓர் அடக்குமுறைச் சட்டத்தையே பயன்படுத்துவது மானக்கேடானது. முத்தமிழுக்கு முற்றுரிமை கொண்டாடும் தமிழக முதல்வர் கருணாநிதி தமிழ் உணர்வாளர்களை தமிழீழ ஆதரவுச் சொற்பொழிவுகளுக்காகச் சிறைப்படுத்தி, அவர்கள் மீது அடக்குமுறைச் சட்டத்தை ஏவியிருப்பது கொடுமையிலும் கொடுமை!

ஒரு வேடிக்கை என்னவென்றால், சீமான், மணி, சம்பத் ஆகியோருக்கு வாய்ப்பூட்டு போட வேண்டும் என்ற அவசரத்தில் ஆட்சியாளர்கள் செயல்பட்டிருப்பதை அவர்கள் மீதான தடுப்புக் காவல் ஆணைகளே வெளிப்படுத்தும்.

***

சீமான் இந்திய இறையாண்மையை எதிர்த்துப் பேசினாராம். அதற்காகத் தளைப்படுத்தப்பட்டு பிணையில் வெளியே வந்தபின் மீண்டும் அதே போல் பேசினாராம். மீண்டும் கைது, மீண்டும் பிணை, மீண்டும் பேச்சு, மீண்டும் சிறை! பேசியதையே மீண்டும் மீண்டும் பேசிக் கொண்டிருப்பதால் அவர் மீது தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டம் பாய்ந்துள்ளதாம்! இது வேடிக்கையாக இல்லையா?

ஓர் அரசியல்வாதி ஊழல் செய்கிறார், அதற்காகச் சிறைப்படுத்தப்படுகிறார், விடுதலையானபின் மீண்டும் ஊழல், மீண்டும் சிறை! இதுவே தொடர்கதையானால் அவரைத் தூக்கில் போட்டுவிடலாமா? அதற்குச் சட்டம் இடம் தருமா?

கருத்தைக் கருத்தால் சந்திக்கத் திராணியற்ற காங்கிரசார் கோரியபடியால் சீமானைச் சிறைப்படுத்தியுள்ளது அரசு என்பதே உண்மை. சீமானின் பேச்சுக்காக அவரை தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தில் சிறைப்படுத்த இடம் உண்டா? என்ற சிறு ஆய்வுகூட செய்யப்படவில்லை என்பதை அவர் மீதான தடுப்புக் காவல் ஆணையிலிருந்தே அறியலாம்.

சீமான் பேசியது என்ன? “தமிழின விடுதலைக்காக எழுச்சிமிகு மறத்தமிழர் கூட்டம் பிரபாகரன் பின்னால் நிற்கிறது என்கிறார். தடை செய்யப்பட்ட இயக்கத்தை ஆதரித்துப் பேசவே கூடாதா? என்று கேட்கிறார். இந்தியா கருத்துச் சுதந்திரமற்ற, பேச்சுச் சுதந்திரமற்ற மிகப்பெரிய சர்வாதிகார நாடு என வெளிப்படையாகக் குற்றஞ்சாட்டுகிறார். வாக்களித்த மக்களைச் சந்திக்க வரும் அரசியல்வாதிகளுக்கு எலிப்படை, பூனைப்படை, இசட் பிரிவு, ஒய் பிரிவு என்பதெல்லாம் உண்மையான பாதுகாப்பு அல்ல” என்று எச்சரிக்கிறார்.

“நான் என்ன கேட்டேன்? செத்து விடுகிற என் உறவுகள், கதறி அழுகிற ஓலமும், ஒப்பாரியுமாக கண்ணீர் விடுகிற அதே நாட்டுக்குள் விளையாட்டா என்று கேட்டேன். இந்தியா ஒரு கருத்து சுதந்திரம் அற்ற பேச்சு சுதந்திரம் அற்ற ஒரு மிகப்பெரிய சர்வாதிகார நாடு. நான் பகிரங்கமாக குற்றம் சாட்டுகிறேன். என் தலைவர் பிரபாகரனை சீமான் பேசினால் சிறைப்படுத்துகிறார்கள். இதுதான் ஜனநாயகமா? தடை செய்யப்பட்ட இயக்கத்தை ஆதரித்து பேசவே கூடாதா? எதிர்த்து எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் பேசலாமா?” இதுதான் என் கேள்வி.

மேலும் தொடர்கிறார்.

“இப்போது அழுகிற பெருமக்களே மறக்கவும் மாட்டோம், மன்னிக்கவும் மாட்டோம். என் தலைவரை கொன்று விட்டார்கள் என்று குமுறுகிற தோழர்களே அன்றைக்கு எங்கே போனீர்கள்? உங்கள் அருமைத் தலைவரை தனியாக விட்டுவிட்டு எங்கே போனீர்கள்?”

“நீங்கள் வாக்கு கேட்க வரும்போது எங்கள் ஆத்தாளும், அப்பனும் ஒரு வெங்கலத் தட்டிலே ஆரத்தி எடுக்கிறார்களே அதில் ஆசிட்டை வைத்து ஊற்றினால் என்ன பண்ணுவீர்கள். அப்ப உங்களுக்கு பயம் இல்லை. வாக்கு பொறுக்கிகளே உங்களை வீழ்த்தும் வரை நாங்கள் ஓயப் போவதில்லை”

“என் தலைவர் பிரபாகரன் பின்னால், என் அன்பான தம்பிகளே, எழுச்சியுடனும் புரட்சியுடனும் எழுந்து நில்லுங்கள். இந்த மண்ணிலே புரட்சி எழுந்தாக வேண்டும். புரட்சி எப்போதும் வெல்லும், அதை நாளை தமிழீழம் சொல்லும்.”

இதுதான் கடந்த பிப்ரவரி 17ஆம் நாள் திருநெல்வேலி வழக்குரைஞர் சங்கம் ஏற்பாடு செய்த பாளையங்கோட்டை சவகர் திடல் கூட்டத்தில் இயக்குநர் சீமான் பேசிய பேச்சுக்களின் சில பகுதிகள்.

இந்த உணர்ச்சிமயமான உரையின் வாயிலாக அவர் பொதுமக்களிடையே வன்முறையைத் தூண்டினார் என்று தடுப்புக் காவல் ஆணை குற்றஞ் சாட்டுகிறது. அவர் மீது தேசிய பாதுகாப்புச் சட்டத்தை ஏவியுள்ளது. உண்மையில் இந்த உரையில் சட்டப்படி எவ்வித குற்றமும் இல்லை என்பது நம் வாதம். அப்படியே குற்றம் இருந்தாலும் அதற்கு வேறு சட்டங்கள் உள்ளனவே தவிர, தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தை ஏவுவதற்கு எவ்வித அடிப்படையும் இல்லை.

கொளத்தூர் மணி மீதான தடுப்புக் காவல் ஆணையிலும் அவர் இந்திய இறையாண்மையை எதிர்த்துப் பேசியதாகக் குற்றஞ்சாட்டியுள்ளனர். நாஞ்சில் சம்பத் மீதான தடுப்புக் காவல் ஆணையில் அவர் இந்திய ஒருமைப்பாட்டுக்கு எதிராகப் பேசினார் என்று குற்றஞ் சாட்டியுள்ளனர்.

சீமான், கொளத்தூர் மணி, நாஞ்சில் சம்பத் மூவரும் இந்திய இறையாண்மை அல்லது இந்திய ஒருமைப்பாட்டை எதிர்த்துப் பேசினார்களா இல்லையா? என்ற ஆய்வு ஒருபுறமிருக்கட்டும். அவர்கள் அப்படிப் பேசியதாகவே வைத்துக் கொள்வோம். பேசியிருந்தாலும் குற்றமில்லை. குற்றமென்றாலும் தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தில் குற்றமில்லை. இம்மூவருக்கெதிராகவும் தடுப்புக் காவல் ஆணை பிறப்பித்த அரசு அதிகாரிகள் தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தை எடுத்து ஒருமுறை படித்திருந்தால், இந்த வழக்குகளுக்கு அந்தச் சட்டம் பொருந்தவே பொருந்தாது என்பதைக் கண்டிருப்பார்கள்.

இந்திய இறையாண்மையையும், இந்திய ஒருமைப்பாட்டையும் எதிர்த்துப் பேசுவதை தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டம் குற்றமாகக் கருதுகிறதா? இல்லவே இல்லை. சொல்லப் போனால் இந்திய இறையாண்மை, இந்திய ஒருமைப்பாடு என்ற சொற்றொடர்களே தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் எந்த விதியிலும் இல்லை.

தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தில் ஒருவரைச் சிறைப்படுத்தித் தடுப்புக் காவலில் வைப்பதற்கான அடிப்படைகளை 1980ஆம் ஆண்டு தேசிய பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் பிரிவு 3 வரையறுத்துச் சொல்கிறது. இந்தியாவின் பாதுகாப்பு, அயல்நாட்டு அரசுகளுடனான உறவுகள் ஆகியவற்றுக்குக் கேடு பயக்கும் விதத்தில் செயல்படாமல் தடுப்பதற்காக எவர் ஒருவரையும் தடுப்புக் காவலில் வைக்க நடுவணரசு அல்லது மாநில அரசுக்கு அதிகாரம் உண்டு. இரண்டாவதாக அயல்நாட்டவர் ஒருவர் இந்தியாவில் தொடர்ந்து தங்கியிருப்பதை ஒழுங்குபடுத்துவதற்காக அல்லது அவரை இந்தியாவிலிருந்து வெளியேற்றுவதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்வதற்காக தடுப்புக் காவலில் வைக்கலாம். இதுதான் மூன்றாம் விதியின் முதல் பிரிவில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இதில் இந்திய இறையாண்மை அல்லது இந்திய ஒருமைப்பாடு என்ற பேச்சே இல்லை என்பதைக் கவனியுங்கள்.

தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் மூன்றாம் விதியின் இரண்டாம் பிரிவு நம்மைப் பொறுத்தவரை முக்கியமானது. இயக்குநர் சீமானுக்கு எதிராகவும் மற்றவர்களுக்கு எதிராகவும் இந்தப் பிரிவைப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். இந்தப் பிரிவில் உள்ளபடி அரசுப் பாதுகாப்புக்கோ பொது ஒழுங்கிற்கோ, இன்றியமையாப் பொருள் வழங்கல் மற்றும் சேவைகளுக்கோ கேடு பயக்கும் விதத்தில் செயல்படவிடாமல் தடுப்பதற்காகத் தடுப்புக் காவலில் வைக்கலாம். நம்மவர்களுக்கு மூன்றாவது காரணம் பொருந்தாது. பொது ஒழுங்கும் அரசுப் பாதுகாப்பும்தான் மிச்சமிருப்பவை. இவற்றில் எதற்கும் இந்திய இறையாண்மை என்றோ, இந்திய ஒருமைப்பாடு என்றோ பொருள் கொள்ள வழியே இல்லை.

எனவே, இந்திய இறையாண்மை, இந்திய ஒருமைப்பாடு ஆகியவற்றுக்கும் தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்திற்கும் எவ்விதத் தொடர்பும் இல்லை.

அரசுப் பாதுகாப்பு, பொது ஒழுங்கு ஆகியவற்றுக்கு எதிராகப் பேசுவதை அல்ல, செயல்படுவதைத்தான் தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டம் குற்றமாகப் பார்க்கிறது. சீமானுக்கு எதிராகப் பிறப்பிக்கப்பட்டுள்ள தடுப்புக் காவல் ஆணை அவரது பேச்சை எடுத்துக் காட்டுகிறதே தவிர, பொது ஒழுங்கிற்கு எதிராக அவர் செய்த செயல் என்று எதையும் குறிப்பிடவில்லை. ஒரு செயலையும் குறிப்பிடாமலே “மேலும் செயல்பட்டார்” என்று ஒப்புக்குச் சேர்த்திருப்பதிலிருந்து ஆணையிட்டவர்களின் பொய்மை வெளிப்படுகிறது.

****

Nanchil Sambathகொளத்தூர் மணி, நாஞ்சில் சம்பத் ஆகியோர் மீதான தடுப்புக் காவல் ஆணைகளும் இதேபோன்ற ஓட்டை உடைசல்களே.

தோழர் கொளத்தூர் மணிக்கு எதிராக திண்டுக்கல் காவல்துறை ஆய்வாளர் கொடுத்துள்ள வாக்குமூலம் இப்படிச் சொல்கிறது.

“இந்திய ஒருமைப்பாட்டுக்கும் இறையாண்மைக்கும் எதிரான குற்றங்கள் புரியும் குற்றவாளிகளையும், தடை செய்யப்பட்ட அமைப்புகளின் ஆதரவாளர்களையும் கண்டுபிடித்து அவர்கள் மீது வழக்குத் தொடரும் பொறுப்பு எனக்குத் தரப்பட்டுள்ளது.

“திரு தா.செ.மணி இந்திய ஒருமைப்பாட்டுக்கும், இறையாண்மைக்கும் தீங்கு பயக்கும் விதத்தில் செயல்படுவதன் மூலம் 1980ஆம் ஆண்டின் தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் வழிவகைகளை மீறுவதாகவும், இந்திய நாட்டவரின் பாதுகாப்புக்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாக அமைந்திருப்பதாகவும், மேலும் தடை செய்யப்பட்ட விடுதலைப்புலிகள் அமைப்பை வெளிப்படையாக ஆதரிப்பதாகவும் என் கவனத்திற்கு கொண்டு வரப்பட்டுள்ளது”.

இந்திய ஒருமைப்பாட்டுக்கும் இறையாண்மைக்கும் எதிராகத் தோழர் கொளத்தூர் மணி செயல்பட்டதற்கு சான்றுகள் என்ன?

ஈரோட்டில் 14.12.2008இல் தமிழ்த் தேசப் பொதுவுடைமைக் கட்சி நடத்திய பொதுக் கூட்டத்தில் அவர் “புலிகளை ஆதரித்தும், பிரபாகரனை ஆதரித்தும் பேசினாராம். புலிகளும் பிரபாகரனும் இநதியாவின் ஒரு பகுதியைப் பிரிவினை செய்ய வேண்டும் என்று அழைப்பு விடுத்துள்ளார்களாம். இந்தியாவின் இறையாண்மைக்கும் ஆட்சிப்புல ஒருமைப்பாட்டுக்கும் ஊறு விளைவிக்கும் நோக்கத்துடனும் பொது மக்களின் மனத்தில் அச்சம் உண்டாக்கும் நோக்கத்துடனும் மணி பேசினாராம். இதனால் பொதுமக்கள் எவரும் அரசுக்கு எதிராகக் குற்றம் புரிவதற்கோ பொது அமைதிக்கு எதிராகச் செயல்படுவதற்கோ தூண்டப்படாலாமாம்”. இதற்காகத் தொடரப்பட்ட வழக்கு புலன் விசாரணையில் உள்ளது என்கிறார் காவல்துறை ஆய்வாளர்.

இதேபோல், 26.2.2009இல் திண்டுக்கல்லில் “ஈழம் எரிகிறது” என்ற தலைப்பில் நடைபெற்ற பொதுக் கூட்டத்திலும் இலங்கையில் இந்தியப் படைகள் ஈழத் தமிழருக்கு எதிராக இழைத்த குற்றங்களை எடுத்துக் காட்டிய தோழர் மணி, ராஜீவ் கொலையை இதற்கான மரண தண்டனையாக ஏன் கருதக் கூடாது? என்று கேட்டாராம். குமரப்பா, புலேந்திரன் ஆகிய இரு தலைவர்களின் இழப்பினால் ஈழத் தமிழர்கள் கோபமுற்றார்கள் என்பதால் ராஜீவ் கொலை ஒரு குற்றமாகாது என்று அவர் சொன்னாராம். இந்திய அரசு பிரபாகரனை பயங்கரவாதி என அறிவித்துவிட்டு எப்படி அரசியல் தீர்வு காணச் சொல்ல முடியும் என்று அவர் கேட்டாராம். தமிழ் மீட்சிப் படை, தமிழர் பாசறை போன்ற பிரிவினைவாத இயக்கங்களுக்கு ஆதரவளித்ததாகச் சொல்லி விடுதலைப்புலிகள் இயக்கம் தடை செய்யப்பட்டது என்றும், இந்த இரு அமைப்புகளுமே இந்த நாட்டில் இல்லாதபோது தடை எவ்வாறு பொருந்தும்” என்று மணி கேட்டாராம். இந்தப் பேச்சுக்காகவும் அவர் கைது செய்யப்பட்டு இந்த வழக்கும் புலன் விசாரணையில் உள்ளது.

காவல்துறை ஆய்வாளர் கொளத்தூர் மணிக்கு எதிராக எடுத்துக்காட்டி இருப்பவை எல்லாம் வெறும் பேச்சுக்களே, எந்தச் செயலும் இல்லை. அந்தப் பேச்சுக்களும் கூட இந்திய ஒருமைப்பாட்டுக்கும் இறையாண்மைக்கும் எதிரானவை என்றுதான் சொல்லப்படுகிறது. நாம் மேலே எடுத்துக்காட்டியிருப்பது போல் இந்திய இறையாண்மை, ஒருமைப்பாடு என்பவற்றுக்கும் தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்திற்கும் எவ்விதத் தொடர்பும் இல்லை.

காவல் துறை ஆய்வாளர் வழங்கிய இந்திய வாக்குமூலத்தின் அடிப்படையில்தான் திண்டுக்கல் மாவட்டக் குற்றவியல் நடுவர் மற்றும் மாவட்ட ஆட்சியர் கொளத்தூர் மணிக்கு எதிரான தடுப்புக் காவல் ஆணையைப் பிறப்பித்துள்ளாராம். ஆணை பிறப்பித்த பிறகு, யார் என்ன சொன்னார்களோ, அவர் தனது ஆணையில் ஒரு திருத்தம் செய்துகொள்ளுமாறு புதிய ஆணை ஒன்றையும் பிறப்பித்துள்ளார். முதல் ஆணையில், “இந்திய ஒருமைப்பாட்டுக்கும், இறையாண்மைக்கும் பாதுகாப்புக்கும்” என்று இருப்பதை “பொது ஒழுங்குப் பராமரிப்புக்கு” என்று திருத்தி வாசிக்குமாறு இரண்டாவது ஆணை குறிப்பிடுகிறது.

இதில் பெரிய வேடிக்கை என்னவென்றால், மாவட்ட ஆட்சியரின் ஆணையில் திருத்தம் செய்யப்பட்டுள்ளதே தவிர ஆணைக்கு அடிப்படையாக இருந்த காவல்துறை ஆய்வாளரின் வாக்குமூலம் திருத்தப்படவில்லை. இதன்பொருள் என்னவென்றால், காவல்துறை ஆய்வாளர் இந்திய ஒருமைப்பாட்டுக்கும் இறையாண்மைக்கும் ஆபத்து என்கிறார். அவரது வாக்குமூலத்தை நம்பித் தடுப்புக் காவல் ஆணை பிறப்பித்த மாவட்ட ஆட்சியரோ பொது ஒழுங்குப் பராமரிப்பிற்கு கேடு என்கிறார். இது மிகப்பெரிய கேலிக்கூத்து.

இந்தக் கேலிக் கூத்துக்கு மூலகாரணம் என்னவென்றால், இந்த ஆணையை பிறப்பிக்கும் எவரும் சிந்தனையைச் செலுத்தி பிறப்பிக்க வேண்டும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால், தடுப்புக் காவல் ஆணை பிறப்பிக்கும் அதிகாரம் கொண்ட எவரும் சிந்தனை செலுத்தி ஆணை பிறப்பிப்பதில்லை என்பதே உண்மை. நடுவணரசு, மாநில அரசு அல்லது மாவட்ட ஆட்சியருக்கு இந்த அதிகாரம் தரப்பட்டுள்ளது. மாநில அரசை நடத்துகிற ஆளும் கட்சி தன் அரசியல் தேவைகளுக்கும் விருப்பு வெறுப்புகளுக்கும் ஏற்பவே இச்சட்டத்தைப் பயன்படுத்துகிறது என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ள முடியும். எனவேதான் சட்டத்தின்படியோ உண்மை விவரங்களின் அடிப்படையிலோ இல்லாமல் மேலிட உத்தரவுகளுக்கு ஏற்பத் தடுப்புக் காவல் ஆணைகள் பிறப்பிக்கப்படுகின்றன.

இயக்குநர் சீமானைக் கைது செய்ய வேண்டும் என்று காங்கிரஸ்காரர்கள் கோரும் வரை அவரைக் கைது செய்யும் எண்ணமே அதிகாரத்திலிருக்கும் எவர்க்கும் வரவில்லை. சட்டப் பேரவையில் காங்கிரஸ் உறுப்பினர்கள் சீமானைக் கைது செய்யும்படிக் கோரிக்கை வைக்கிறார்கள். இன்று மாலைக்குள் கைது செய்துவிடுவோம் என்று அமைச்சர் ஆற்காடு வீராசாமி அறிவிக்கிறார். சீமானை தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் சிறைப்படுத்த ஆணையிட்ட அரசோ அதிகாரியே ‘சிந்தனை செலுத்தி’ (மூளை இருந்தால் அதனைப் பயன்படுத்தி) இந்த ஆணையை பிறப்பித்தார்கள் என்று சொல்ல முடியுமா? முடியவே முடியாது.

அரசோ அதிகாரிகளோ சிற்தனை செலுத்தி தடுப்புக் காவல் ஆணை பிறப்பிப்பதில்லை என்பதற்கோர் அப்பட்டமான சான்று கொளத்தூர் மணி மீதான தடுப்புக் காவல் ஆணையும் மறு சிந்தனைக்குப் பின் பிறப்பிக்கப்பட்ட பிழைதிருத்த ஆணையுமாகும்.

சீமான், கொளத்தூர் மணி, நாஞ்சில் சம்பத் மூவரையும் தடுப்புக் காவல் சிறையில் அடைத்திருப்பது சனநாயகத்திற்கும், கருத்துரிமைக்கும் எதிரானது. இனப்படுகொலை செய்யப்பட்டுவரும் ஈழத் தமிழ் மக்களுக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுக்க தமிழகத்திற்குள்ள தேசிய உரிமைக்கும் எதிரானது. பார்க்கப் போனால் அவர்கள் மீது எந்தச் சட்டம் ஏவப்பட்டுள்ளதோ அந்தத் தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்திற்கும் உட்படாதது. எனவே சட்டப்புறம்பானது.

இறுதியாக ஒன்று. தேசியப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் நோக்கம் தேசத்தைப் பாதுகாப்பதுதான் என்றால், ஒருவரின் உணர்ச்சிமயமான இனஉணர்வுச் சொற்பொழிவே தேசப் பாதுகாப்புக்கு ஆபத்தாகி விடுமென்றால், அப்படி ஒரு தேசத்தைப் பாதுகாக்க வேண்டிய தேவை நமக்கில்லை.

Pin It

மேடைகளில்
கனன்ற சொற்பொறிகள்
நேரே உங்கள் இதயத்துள் பாய்ந்தன
இரத்தம் கண்ணீராய் திரிந்தது.

நம்பித்தானிருந்தோம்!

பேசிய நாக்குகளைக் கைதுசெய்தார்கள்
விரல்களையும்.
சிறையிருளைக் கிழித்திறங்கும்
ஒற்றைச் சூரியவிரல்
இரத்தக்கறை படிந்த சுவர்களில் எழுதுகிறது
உங்களில் இரக்கமுள்ளோரின் பெயர்களை.

ஊர்வலங்களில் சீரான காலசைவில்
எழுச்சியுற்று நடந்தீர்கள்
பட்டொளிப் பதாகைகள்
காக்கிகளால் சுருட்டப்பட்டன
அதிகார நகங்களில்
உங்களது சதைத்துணுக்குகள்.
நீதியின் உதடுகள்
லத்திகளால் அடித்துச் சாத்தப்பட்டன.

முத்துக்குமாரிலிருந்து
தீப்பந்தமாகிய உடல்களால்
சற்றைக்குப் பாதை ஒளிரும்
பிறகு கும்மிருள்.

எனினும்
நம்பித்தானிருந்தோம்!

நாங்களும் நீங்களும்
செவிட்டு மலைகளிடம்
வியர்த்த வார்த்தைகளால்
உரையாடினோம்.
அதிகாரத்தின் பள்ளத்தாக்குகளில்
எங்களால் இசைக்கப்பட்ட துயரத்தின் பாடல்கள்
கையேந்தித் திரிகின்றன.

வரும் எல்லாச் செய்திகளிலும் குருதி
எல்லா மனிதரிலும் கண்ணீர்
நாங்கள் இரண்டு வேளை பல்துலக்குகிறோம்
மூன்று வேளை அழுகிறோம்.
கேவலத்தில் கேவலமாய்
இன்னமும் வயிறு பசிக்கிறது.
ஒருபக்கக் கன்னம் கருகி
வலியில் துடித்த குழந்தையை
பலவந்தமாய் மறந்து எப்போதாவது
சிரிக்கவும் சிரிக்கிறோம்.

நாடற்று அலைபவர்கள்
ஒவ்வொருவருள்ளும் எரிமலை புகைகிறது
புயல் சீறுகிறது
பூகம்பம் குமுறுகிறது.

ஒரு குருவி சிறகசைக்கும் ஓசைக்கும்
பதறியழும் பைத்தியங்களாய்
எங்கள் மனிதர்களைச் சிதைத்தாயிற்று.

இந்தக் களரியின் பின்
குழந்தைமையற்ற குழந்தைகள்
எவரேனும் எஞ்சக்கூடுமெனில்
செடியிலிருந்து பூக்கள் உதிர்வதைப் பார்த்தே
பாய்ந்தோடி பதுங்குகுழியில் இறங்குவர்.

இறந்தவர்களின் நினைவுகளோடு எனினும்
ஊர் திரும்பும் கனவை
இடிபாடுகளுள்ளிருந்து
இனி மீட்டெடுக்கவே முடியாது.

ஒருவழியாய் நண்பர்களே!
உங்கள் கவனத்தை
சவப்பெட்டிகளிலிருந்து
வாக்குப்பெட்டிகளுக்குக் கடத்திவிட்டார்கள்!

Pin It

அது 1928ஆம் ஆண்டு! நீதிக்கட்சி ஆதரவில் அன்றைய சென்னை மாகாணத்தை ஆட்சி செய்த சுப்பராயன் அமைச்சரவையில் மூன்று அமைச்சர்களில் ஒருவர் முத்தையா முதலியார். வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்துவத்தை முதன்முதலில் அமலுக்குக் கொண்டுவர அவர் ஆணையிட்டபோது, வகுப்புரிமைக்காக காங்கிரஸில் இருந்து வெளியேறி சுயமரியாதை இயக்கம் கண்ட தந்தை பெரியார் அடைந்த மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. பிறக்கப்போகும் குழந்தை ஆணாக இருந்தால் முத்தையா என்று பெயர் சூட்டுங்கள், பெண்ணாக இருந்தால் முத்தம்மாள் என்று பெயரிட்டு முத்தையா முதலியாருக்கு நன்றி பாராட்டுங்கள் என்று வேண்டுகோள் விடுத்தார். வகுப்புவாரி பிரதிநிதித்துவம் வழங்குவதில் முன்னோடி மாநிலமான தமிழ்நாட்டில் முத்தையாவின் ஆணை படிப்படியாக நீட்சி பெற்று 69% ஒதுக்கீடாக பரிணமித்து நிற்கிறது.

V.P.Singhஏறத்தாழ, முத்தையாவின் முதல் ஆணைக்கு நிகரானது, பத்தாண்டுகளுக்குமேல் கிடப்பில் இருந்த மண்டல் குழுப் பரிந்துரைகளை நிறைவேற்றி, மத்திய அரசின் வேலைவாய்ப்பில் 27% ஒதுக்கீடு வழங்கி வி.பி.சிங் பிறப்பித்த ஆணை. இதனால் தனது ஆட்சியே பறிபோகும் என்பதை உணர்ந்திருந்தபோதிலும் தயக்கம் சிறிதுமின்றி மண்டல் பரிந்துரையை அமல்படுத்தி ஏறத்தாழ 19 ஆண்டுகள் உருண்டோடிவிட்டன.

ஆயிரக்கணக்கான பிற்படுத்தப்பட்ட சமுதாய இளைஞர்களுக்கு பல்லாண்டுகள் மூடிக்கிடந்த கதவுகளைத் திறந்து வாழ்வில் வெளிச்சம் பாய்ச்சியது அந்த ஆணை. ஒடுக்கப்பட்ட சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த எண்ணற்ற இளைஞர்கள் அய்.ஏ.எஸ். அய்.பி.எஸ். அதிகாரிகளாகவும் இன்னபிற உயர் அதிகாரிகளாகவும் பரிணமிக்கும் வாய்ப்புகள் மடைதிறந்த வெள¢ளமாகப் பாய்ந்தது.

தில்லியில் வி.பி.சிங் ஏற்றிவைத்த சமூகநீதி ஒளிவிளக்கு இந்தியாவின் அரசியல் போக்கிலேயே திருப்பத்தை ஏற்படுத்தியது எனலாம். வேலைவாய்ப்புகளில் மட்டுமன்றி, அரசியல் களத்திலுங்கூட ஒடுக்கப்பட்ட சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த பலர் தலைவர்களாக உயர வி.பி.சிங் ஏணியாக இருந்தார்.

தமிழனாக ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தின் பிரஜையாக மதச்சார்பின்மையிலும் வகுப்புவாத மோதலற்ற சமுதாயத்தைக் காணத் துடிக்கும் மானுடநேயனாக பல தளங்களில் வி.பி.சிங் மீது அன்பும் நன்றியும் கொள்ள நமக்குப் பல காரணங்கள் உண்டு. 90களில் மாணவப் பருவத்தில் அவர் மீது ஏற்பட்ட அபிமானமும் மதிப்பும் அவர் மறையும் தருவாய் வரை கிஞ்சிற்றும் எனக்குக் குறையவில்லை.

தனியார் துறையில் இடஒதுக்கீடு வழங்குவோம் என்ற உறுதிமொழியோடு அரியணை ஏறிய காங்கிரஸ் கூட்டணி அரசில் சமூகநீதிக்கு ஏற்பட்ட குழிபறிப்புகளையும் தடைகளையும் கணக்கில் கொண்டு பார்த்தால் வி.பி.சிங் அவர்களின் அளப்பறிய பங்களிப்பு புலப்படும்.

அய்.அய்.டி., அய்.அய்.எம். போன்ற மத்திய அரசின் உயர்கல்வி நிறுவனங்களில் ஆண்டுக்கு 9 சதவீதம் என தவணை முறையில் படிப்படியாக 27 சதவீத ஒதுக்கீடு அளிக்கப்படும் என்ற சட்டத்தை மனிதவளத் துறை அமைச்சர் அர்ஜூன் சிங் கொண்டுவந்த போது, நாடாளுமன்றத்தின் அதிகார வரம்பில் அத்துமீறி உச்ச நீதிமன்றம் குறுக்கிட்டால், பிற்படுத்தப்பட்டோருக்கு காலந்தாழ்ந்து கிடைத்த நீதி மேலும் இரண்டாண்டுகளுக்குத் தள்ளிப் போனது.

வி.பி.சிங்கின் அரசாணையும் காங்கிரஸ் அரசின் சமரச சட்டமும் அடிப்படையில் வேறானவை. முதலாவதோ, நூற்றில் 27 சதவீத பங்கை இதர பிற்பட்டோருக்குத் தருவது. மற்றொன்றோ ஆதிக்க சாதியரின் வாய்ப்புக்கு எந்த பங்கமும் நேராமல் கூடுதலாக இடங்களை உருவாக¢கி பிற்படுத்தப்பட்டோருக்குத் தருவது. உண்மையில் இதில் உயர் ஜாதியினருக்கும் பெரும் பலன் உண்டு.

ஆனால் அதற்கு ஏற்பட்ட எதிர்ப்புகளிலும், ஊடகங்களிலும் உயர்சாதி மாணவர்களும் ஜோடித்த போராட்டங்களும் இன்னும் நாம் செல்ல வேண்டிய பாதையைச் சுட்டி நிற்கின்றன.

வி.பி.சிங் தொடங்கி வைத்த பெருமைமிகு அத்தியாயம், மேலும் அடுத்தடுத்த பல கட்டங்களுக்கு முன்னேறிச் சென்றிருக்க வேண்டும். ஆனால் நடந்ததோ வேறு. ஒர் அங்குல முன்னேற்றத்துக்கே ஆயிரமாயிரம் எதிர்ப்புகள் இன்னமும்.

கடந்த இருபதாண்டுகளில் அய்க்கிய முன்னணி, தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி, அய்க்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி பல அரசுகள் ஆட்சிக்கு வந்தபோதும் அடுத்தடுத்து வந்த ஆளுங்கட்சிகள் பாஜக உள்பட இடஒதுக்கீடுக்கு ஆதரவான கருத்தைப் பேசிய போதிலும் எந்த உருப்படியான முன்னேற்றமும் ஏற்பட்டுவிடவில்லை.

சமூக நீதியை மூச்சாகக் கொண்ட கட்சிகள் மத்தியில் குறிப்பிடத்தகுந்த அளவு செல்வாக்கு செலுத்தியும்கூட, எந்தவித பலாபலனும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்குக் கிடைக்கவில்லை என்ற எதார்த்தம் மண்டையில் உரைக்கிறபோது, வி.பி.சிங் என்ற மனிதரின் பங்களிப்பு எவ்வளவு மகத்தானது என்பதை அறியலாம்.

அவர் மறையும் வரையிலும் பார்ப்பன ஊடகங்கள் இடைவிடாது பொழிந்த வசைகளையும், அவர் தீவிர அரசியலில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற பிறகும் அவர் மீது கொண்டிருந்த சினத்தையும், அவர் மறைந்த போதிலும்கூட அவருக்குரிய நியாயமான அஞ்சலியைத் தர மறுத்த அநீதியும் வி.பி. சிங் ஆளுமையை மேலும் ஆழமாக நமக்கு உணர்த்தி நிற்கின்றன.

தனியார் துறை இட ஒதுக்கீடு, நீதித்துறையில் ஒதுக்கீடு, கிரீமிலேயர் முறைக்கு முடிவு, பதவி உயர்வில் ஒதுக்கீடு என அடுத்தடுத்த களங்கள் நம் முன்னே காத்திருக்கின்றன. எட்டாக்கனிகளாக உள்ள அவற்றை, பதவியே பறிபோனாலும் பறித்துத் தருவேன் என்று சொல்ல எத்தனை வி.பி.சிங்குகள் இப்போது இருக்கிறார்கள்?

வி.பி. சிங்குக்கு உரிய நீதியை உயர்சாதி ஊடகங்கள் மறுத்தபோதிலும், ‘சமூக நீதியின் ஒளிவிளக்கு வி.பி. சிங் 100’ என்ற நல்லதொரு வெளியிட்டின் மூலம் நக்கீரன் பதிப்பகம் தமிழ்கூறும் நல்லுலகம் காலத்தே காணிக்கை செலுத்தி இருக்கிறது.

வி.பி. சிங் அவர்களின் வாழ்வில் நடந்த குறிப்பிடத்தகுந்த நிகழ்வுகளைத் தொகுத்து, தமிழ் சமூகத்தின் சார்பில் பொருத்தமான அஞ்சலியை காணிக்கையாக்கி இருக்கிறார் நூலாசிரியர் கோவி. லெனின். தமிழகத்தோடு அவருக்கிருந்த ஆழமான பிணைப்பையும், இந்திய அரசியலில் மதச்சார்பின்மை நெறியிலும் சமூக நீதித் தளத்திலும் அவரது அரிய தொண்டினையும் சுருக்கமாக வழங்கியுள்ளார். ஒரே அமர்வில் படித்து முடிக்கக்கூடிய எளிய நூலை கருத்துச் செறிவோடு தொகுத்துத் தந்துள்ளார். மேலும் பொலிவான அட்டையையும் உள்பக்கப் படங்களையும் நேர்த்தியாக அளித்திருந்திருக்கலாம். எழுத்துப் பிழைகளைத் தவிர்ப்பதிலும் சற்றே கவனம் செலுத்தி இருக்கலாம்.

காவிரி நடுவர் மன்றம், அமைதிப் படையைத் திரும்ப அழைத்தது, அம்பேத்கர் பிறந்த நூற்றாண்டு அரசு விழாவாகக் கொண்டாட்டம், பவுத்தம் தழுவிய தலித்துகளுக்கும் இடஒதுக்கீடு உரிமை என ஒடுக்கப்பட்டோர் நன்றியோடு நினைவுகூற வேண்டிய பலப்பல நிகழ்வுகளை விரிவாகப் படம்பிடித்துக் காட்டியுள்ளார் கோவி. லெனின். வி.பி. சிங்கின் தூரிகையையும் அழகுற விவரிக்கிறது நூல்.

தனது ஆட்சி கவிழ்க்கப்பட்டபோது எத்தனை நெஞ்சுறுதியோடு அதை வி.பி. சிங் எதிர்கொண்டார் என்பதை அழகாகப் படம்பிடித்துக் காட்டியுள்ளார். ‘சமூக நீதி காத்த வீராங்கனை’ தலைமையிலான அதிமுக அவருக்கு எதிராக வாக்களித்ததையும், பகுஜன் சமாஜ் கட்சி வெளிநடப்பு செய்த துரோகத்தையும் பதிவு செய்துள்ளார் லெனின்.

இங்கு ஒன்றைக் குறிப்பிட வேண்டியது அவசியம். காங்கிரஸ் தலைவர் ராஜீவ் காந்தி, எதிர்க்கட்சித் தலைவராகப் பத்து மணி நேரம் நாடாளுமன்றத்தில் பிற்படுத்தப்பட்டோர் நலனுக்கு எதிராக முழங்கினார். ஆனால் காங்கிரஸ் வரிசையில் இருந்து ஒரே ஒரு வாக்கு மாறி விழுந்து அவையை அதிர்ச்சிக்கு உள்ளாக்கியது. அன்று பச்சைப் பொத்தானை அழுத்தியவர் மறைந்த இந்திய யூனியன் முஸ்லீம் லீக் தலைவர் அப்துல் சமது. “சமூக நீதிக்காகவும், மதச்சார்பின்மைக்காகவும் தனது ஆட்சியையே துறக்கத் தயாரான வி.பி. சிங்குக்கு எதிராக வாக்களிக்க எனது மனசாட்சி அனுமதிக்கவில்லை” என்று பல முறை பதிவு செய்தவர் மறைந்த சமது.

அதிகார அரசியலில் இருந்து விலகி ஓவியத்திலும், கவிதையிலும் தனக்கான மன அமைதியை வி.பி. சிங் தேடியதை விரிவாகவே விவரிக்கிறது இந்நூல்.

துணுக்குச் செய்திகளாக மட்டுமல்லாது, விரிவாகவே பதிவு செய்யப்பட வேண்டியது அவரது வரலாறு. ‘இன்போசிஸ்’ நாராயணமூர்த்தி, அம்பானிகளின் வாழ்க்கை வரலாறு கூட ஆவணப்படுத்தப்படும் வேளையில், வி.பி. சிங் போன்ற மாமனிதரின் அகமும் புறமும் அகிலமறிய செய்ய எந்தவொரு பதிப்பகமோ, எழுத்தாளர்களோ முன்வராதது தற்செயலான நிகழ்வாகத் தோன்றவில்லை. வி.பி. சிங் ஆற்றிய ஆழமான உரைகளோடு அவை வெளிவர வேண்டியது அவசியமான ஒன்று.

உச்சரிக்கவே தீட்டாக ஆதிக்க சாதியரால் கருதப்பட்ட பெரியாரின் பெயரை நாடாளுமன்றத்தில் பலமுறை பெருமிதத்தோடு உச்சரித்தவர் வி.பி.சிங்.

குறிப்பாக, பெரியாரியலாளர்களுக்கு தமிழ்த் தேசிய உணர்வாளர்களுக்கு விந்திய மலைகளைக் கடந்து தில்லியில் எவர் மீதும் உயர்ந்த மதிப்போ, உள்ளார்ந்த அன்போ இருந்தது இல்லை. அண்ணல் அம்பேத்கருக்குப் பிறகு வி.பி. சிங் மட்டுமே அதற்கு விதிவிலக்கு. அதிகார அரசியலில் அவரால் உருவாக்கப்பட்டவர்களும் அவரது பேரன்பைப் பெற்றவர்களும் தங்கள் அடிப்படைக் கொள்கைகளை மறந்து சனாதனிகளோடு சமரசம் செய்து கொண்டபோதும் வி.பி. சிங் தனது கொள்கையை எந்த நிலையிலும் தளர்த்திக் கொண்டதில்லை.

தீவிர அரசியலில் இருந்து ஒதுங்கி இருந்த போதிலும், அவர் இயற்கையான நண்பர்களான இடதுசாரிகளோடும், விளிம்புநிலை மக்களோடுமே அவர் கரம் கோர்த்திருந்தார்.

“அடடா, என்ன இப்படிப்பட்ட கருத்தைச் சொல்லிவிட்டாரே, இப்படியரு நிலையை எடுத்து விட்டாரே” என்று தனது அபிமானிகள் வருந்துமளவுக்கு நடந்துகொள்ளாத சிறப்பும் வி.பி. சிங்குக்கு உண்டு. தேர்தல் அரசியலில் கரைந்து போகாத சிறந்த மனிதர் அவர்.
வி.பி. சிங் அவர்களின் கவிதையை இங்கு பதிவு செய்வது மிகப் பொருத்தமாக இருக்கும் என்று கருதுகிறேன்.

புன்னகை மாறாமல்
எப்போதும் நோக்கினும்
எனைப் பார்த்துச்
சிரிப்பில் இருப்பது
என் படம்.

பல்வேறு நிலைகளில்...
வெவ்வேறு முகபாவங்களில்...
படம் பிடித்த நிழற்படங்கள்
தன் பதிவுகளில்
என் அடையாளத்தைக் காட்டுகிறது.

இறுதியான ஒரு நாள்
என்னை இது படம் பிடிக்கும்.
அதுவே எனது
கடைசி படமாக இருக்கும்.
அதையும் பார்த்து
பழைய படங்கள் சிரிக்கும்.

காரணம்...
இல்லாமல் போவது
நான் மட்டும்தான்!
என் படங்கள் இருக்கும்
புன்னகை மாறாமல்...

- வி.பி. சிங்

ஆம் வி.பி. சிங் இல்லையென்றாலும் அவர் ஆற்றிய பணிகள் சமூகம் என்றென்றும் நினைவு கூறத்தக்க ஒன்று.

Pin It