சமூக விழிப்புணர்வு அக்டோபர்08

கடந்த 30 வருடங்களாக சிங்களப் பேரினவாத அரசுகளால் பல்வேறு துயரங்களைச் சந்தித்து வந்த ஈழத்தமிழர் பிரச்சனை சமீப காலங்களில் இப்பொழுது மீண்டும் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்துள்ளது. ஈழ விடுதலைப் போரில் இறுதிக் கட்டம் என்று இரு தரப்பும் கூறுமளவுக்கு போர் உக்கிரம் அடைந்துள்ளது. விடுதலைப் புலிகளுடனான இந்தப் போரில் சிங்கள ராணுவம் அப்பாவித் தமிழர்களை விமானம் மூலம் குண்டு வீசிக் கொலை செய்கிறது. அவர்களின் குடியிருப்புகள், பள்ளிக் கட்டிடங்கள், மருத்துவமனைகள் என்று திட்டமிட்டு தாக்குதலைத் தொடர்கிறது. தமிழர் பகுதிகளில் போக்குவரத்துக்கான அனைத்து வழிகளையும் துண்டித்து விட்டு அத்தியாவசிய பொருட்கள் கூட கிடைக்காமல் செய்து தமிழர்களைத் தாங்கொணாத் துயரத்திற்கு உள்ளாக்குகிறது.

சிங்கள அரசின் இனவாத நடவடிக்கையால் கிளிநொச்சிப் பகுதிகளில் இருந்து லட்சக்கணக்கான தமிழர்கள் தங்கள் இருப்பிடங்களை விட்டு வெளியேறி, உடைமைகளைத் துறந்து சொந்த நாட்டிலேயே வனாந்திரங்களில் குடியிருப்புகளை உருவாக்கி வாழ்க்கை நடத்த வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளனர். அவ்வாறு தங்கியுள்ள அகதி முகாம்களின் மீதும் சிங்கள ராணுவம் குண்டு வீசித் தாக்குதல் நடத்துகிறது. அவர்களுக்கு உணவுப் பொருட்களையும் மருந்து பொருட்களையும் அளிக்காமல் பட்டினி போட்டுக் கொலை செய்கிறது. இவ்வாறு இரு தலைமுறைகளாகப் போரின் ஊடாக தங்களது வாழ்க்கையை நடத்தும் ஈழ தமிழ்ச் சமூகம் நமது கண் முன்னே சிறிது சிறிதாகச் செத்துக் கொண்டிருக்கிறது.

இன்னொரு புறம் இவ்வளவு காலத்தில் விடுதலை புலிகளை நேருக்கு நேர் போரிட்டு வெல்ல முடியாத சிங்கள ராணுவம் உத்வேகம் அடைந்துள்ளது போன்றும், முன்னேறிச் செல்வது போன்றும் பிம்பங்களைக் கட்டியமைக்கிறது. உயிருக்கு பயந்து ராணுவத்தை விட்டு ஓடிச் செல்லும் ராணுவ வீரர்களுக்கு தண்டனை அளிக்காமல் வெகுமதி அளித்து அவர்களைத் தனது படையில் திரும்பவும் சேர்த்துக் கொள்ளும் அளவுக்கு ‘வலிமை’ வாய்ந்த இலங்கை ராணுவம் முன்னெப்போதும் இல்லாத அளவுக்கு வெற்று வசனங்களையும், வீரச் சவடால்களையும் உதிர்த்து வருகிறது. இதன் மூலம் அது தான் வெற்றியை நெருங்கிவிட்டது போன்ற தோற்றத்தை உலகிற்கு ஏற்படுத்துகிறது.

‘‘பிரபாகரனை விரைவில் உயிருடனோ,
பிணமாகவோ பிடிப்போம்’’.
‘‘பிரபாகரன் மரணமடைய வேண்டும்.
அல்லது அகதியாக வாழ வேண்டும்’’

என்பது அத்தகைய வசனங்களில் சில. இத்தகைய வசனங்கள் அனைத்தும் திரைப்பட வசனத்தை ஒத்ததே என்பது ஏற்கனவே பதவியிலிருந்த சிங்கள அதிபர்களின் வீர வசனத்தைப் படித்தாலே புரியும். ராஜபக்ஷேவின் வசனமும் அத்தகையது தானா என்பதை காலமும் விடுதலை புலிகளின் எதிர்த் தாக்குதலும் நிரூபிக்கும்.

ஆனாலும் சிங்கள அரசின் இத்தகைய புதிய ‘திமிர்’த்தனத்திற்குப் பின்னணியில் தெற்காசியாவில் வல்லரசாகத் தன்னை முடிசூட்டிக் கொள்ள ஆசைப்படும் இந்திய அரசின் பங்களிப்பு அதிக அளவில் இருக்கிறது. ஆம். கடந்த மூன்றாண்டுகளில் சிங்கள இனவாத அரசுக்கு இந்திய அரசு எண்ணிலடங்கா ஏராளமான உதவிகளைச் செய்துள்ளது. பல நூறு கோடிக்கணக்கான மதிப்புள்ள நவீன ஆயுதங்களையும், ரேடார் கருவிகளையும் வழங்கியுள்ளது. இது போதாதென்று இலங்கை ராணுவ வீரர்களுக்கு இந்தியாவில் ராணுவப் பயிற்சியும் அளித்தது. இப்பொழுது இலங்கைக்கே சென்று ராணுவப் பயிற்சி அளிக்கிறது. இவ்வளவும் போதாதென்று ஐநூறு கோடி ரூபாய் கடன் உதவியும் சமீபத்தில் அளித்துள்ளது. இத்துடன் முடியவில்லை. சென்ற வாரத்தில் இந்திய & இலங்கை அரசுகள் இடையே, ‘‘இந்திய & இலங்கை தகவல் தொடர்பு ஒத்துழைப்பு ஒப்பந்தம்’’ என்ற ஒன்று நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளது. இந்த ஒப்பந்தம் 2013 வரை அமலில் இருக்குமாம்.

இந்த ஒப்பந்தம் ஈழத் தமிழர்களின் எதிர்காலத்தை முற்றிலும் கேள்விக்குரியதாக்கும் ஒன்று. இதன் மூலம் இந்திய அரசின் செயற்கைக் கோள்கள் மூலம் தமிழர்கள் எங்கெங்கு வசிக்கிறார்கள் என்ற துல்லியமான தகவல்கள் உட்பட அனைத்துத் தகவல்களும் சிங்கள ராணுவம் பெற முடியும். இதன் மூலம் சிங்கள ராணுவம் தனது தாக்குதலைத் திட்டமிடவும் தமிழர் பகுதிகளில் துல்லியமாக குண்டுகளை வீசவும், உதவிகரமாக அமையும். இது ஈழ விடுதலைப் போரில் மிகப் பெரிய உதவியாக சிங்கள ராணுவத்துக்கு அமையும்.

மொத்தத்தில் இந்திய ராணுவம் இன்னும் பகிரங்கமாக நேரடியாக களத்தில் குதிக்கவில்லை. மற்றபடி அனைத்து வகைகளிலும் ஈழத் தமிழரை பூண்டோடு அழிப்பதற்கு உதவி செய்கிறது. இந்தியாவில் நடைபெறும் தொடர் குண்டு வெடிப்புகளில் இருந்து தனது மக்களைப் பாதுகாக்க முடியாத இந்திய அரசு, இந்திய மக்கள் பசி, பட்டினியால் வாடித் தவிக்கையில் அவர்களைக் காப்பாற்ற முடியாத இந்திய அரசு இலங்கை அரசுக்கு ஐநூறு கோடி கடன் உதவியும் நவீன ஆயுதங்களும் வழங்குகிறது. இலங்கை இறையாண்மையின் மீது அதிக அக்கறைப்பட்டு ஈழத் தமிழர்களைக் கொல்லும் சிங்கள அரசுக்கு பக்க பலமாக இருக்கிறது. கடைசித் தமிழன் வரை சென்று விட்டால் இலங்கை ‘இறையாண்மை’ பாதுகாக்கப்படும் அல்லவா அதுதான் இத்தகைய உதவி.

இந்திய அரசின் உதவியுடன் இலங்கையினால் திட்டமிட்ட தமிழ் இனப் படுகொலை நடந்து கொண்டிருக்கும் பொழுது தமிழ்நாட்டிலோ அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சில முணுமுணுப்புகளை தவிர, சிறு சிறு சலசலப்புக்களைத் தவிர கனத்த மௌனம் நிலவுகிறது. மத்தியில் ஆட்சியில் பங்கு வகித்துக் கொண்டு, ஈழத்தமிழர் பிரச்னையில், ‘மத்திய அரசின் அணுகு முறையே, தி.மு.க.வின் நிலைப்பாடு’ என்று கூறி மத்திய அரசு செய்த அனைத்து உதவிகளையும் அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த தி.மு.க., ஈழத் தமிழர்களைக் கொல்வதுதான் மத்திய அரசின் அணுகுமுறை என்று ஊருக்கும் உலகுக்கும் வெளிச்சமான பின்பு கலைஞர் மயிலை மாங்கொல்லையில் பொதுக்கூட்டம் போட்டு எம்.எல்.ஏ., பதவியை ஈழத் தமிழர்களுக்காக ராஜினாமா செய்த பழைய பெருமையைப் பேசுகிறார். அனைவரும் தந்தி அடியுங்கள் என்கிறார். இப்பொழுது இறுதியாக அனைத்துக் கட்சி கூட்டம் என்று போகாத ஊருக்கு வழிகாட்டுகிறார்.

எப்பொழுதும் ஈழத்தமிழர் போராட்டத்தைக் கொச்சைப்படுத்தும் ஜெயலலிதா இந்த விஷயத்தில் கலைஞர் மெத்தனம் காட்டியதால் மக்களிடையே திமுக எதிர்ப்பு அதிகரிக்கவே அதனை ஓட்டுக்களாக அறுவடை செய்யும் வண்ணம் ஈழத் தமிழர் ஆதரவு அறிக்கை வெளியிட்டார். ஆனால் அறிக்கையின் மை காயும் முன்னர் மறுநாள் மீண்டும் வழக்கமான பாணியில் வன்முறைக் கலாச்சாரம், ஈழத் தமிழர் நலன் என்று மற்றொரு வளவளா அறிக்கை வெளியிட்டு தான் யார் என்பதை நிரூபித்துவிட்டார். ஈழத்தமிழர் பிரச்சனையில் ஜெயலலிதாவின் அக்கறை என்பது திமுக எதிர்ப்பு என்பதாகவே இருக்கிறது. உண்மையான அக்கறை துளியும் கிடையாது. பா.ம.க.வோ மத்திய அரசின் மனம் கோணாமல் ஈழத்தமிழர் போராட்டத்தை ஆதரிக்கிறது. பதவிக்காக எதையும் செய்யத் தயாராக இருக்கும் காங்கிரசாரோ சோனியாவே மறந்து போன விஷயத்தை இன்னும் ஞாபகப்படுத்திக் கொண்டே இருக்கின்றனர்.

இவ்வாறு ஈழத் தமிழர் பிரச்னையை கட்சிகள் தங்கள் நலனுக்குத் தகுந்த மாதிரி ஆளுக்கொரு நிலைப்பாடு வைத்துள்ளன. அதற்கு ஏற்ற மாதிரி வெற்றுக் கொஷங்களை எழுப்புகின்றன. ஆனால் அங்கு சிங்கள அரசோ ‘கருமமே கண்ணாக’ இந்தியாவின் உதவியுடன் தமிழர்களைப் பூண்டோடு அழித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

ஈழத்தமிழர் நலனைப் பாதுகாக்கும் இந்தப் பிரச்சனையில் மற்ற எவரையும் விட மத்தியிலும் மாநிலத்திலும் ஆட்சியில் இருக்கும் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்திற்கு மட்டுமே இந்தப் பிரச்னையைத் தீர்க்கும் பொறுப்பும் கடமையும் இருக்கிறது. மற்ற கட்சிகளால் அறிக்கை விடுவதைத் தவிரவும், ஆலோசனை வழங்குவதைத் தவிரவும் வேறு எதுவும் செய்ய முடியாது. ஈழப் போராட்டம் முக்கியமான கட்டத்தில் இருக்கையில் அத்தகைய போராட்டத்திற்கு பின்னடைவை ஏற்படுத்துவதில் சிங்கள ராணுவத்திற்கு இந்திய அரசின் ஆயுதங்களும் தொழில்நுட்ப உதவியும் பண உதவியுமே முக்கியப் பங்காற்றுகின்றன. திமுக அங்கம் வகிக்கும் மத்திய அரசே இந்த பணியைச் செய்கிறது. இந்திய அரசு ஈழத் தமிழர்களுக்கு உதவி செய்யாவிட்டாலும் பரவாயில்லை. உபத்திரவம் செய்யாமல் இருந்தாலே போதும்.

திமுக தனது செல்வாக்கை பயன்படுத்தி சிங்கள அரசுக்கு மத்திய அரசு செய்து வரும் அனைத்து உதவிகளைத் தடுத்து நிறுத்துவதும் துயரப்படும் தமிழ் மக்களுக்குத் தேவைப்படும் உணவு, மருந்துப் பொருட்களை அனுப்புவதுமே ஈழத் தமிழர்களுக்கு செய்யும் தலையாய உதவி.

மற்றதை அங்குள்ள போராளிகள் பார்த்துக் கொள்வார்கள். அவ்வாறில்லாமல் தந்தி அடிப்பதும், கூட்டம் போட்டு பேசுவதும் பழம் பெருமையைப் பேசுவதும், எதற்கும் உதவாது. நம் தமிழ் இனம் கண் முன்னே அழிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இத்தகைய சூழலில் இத்தகைய பணியைச் செய்யத் தவறிவிட்டால் தீராப்பழியை ஆட்சியில் இருப்போர் என்றும் சுமக்க வேண்டி வரும்.

Pin It

"மனிதர்கள் தப்பு செய்தால் அவர்களைச் சிறையில் அடைத்து வைப்பதைப் போல் மாடுகள் தவறு செய்தால் அவைகளையும் அடைத்து வைக்கச்சிறைகள் இருந்தது உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று ஒரு பெரியவர் என்னிடம் கேட்டனர்.
பெரியவர் சொன்ன ‘சேதி’ எனக்கு வியப்பாகவும், சுவாரஸ்யமானதாகவும் இருந்தது. எனவே, “தெரியாது சொல்லுங்கள் தாத்தா” என்றேன்.

பெரியவர் பேச ஆரம்பித்தார். அந்தக் காலத்தில் வீடு தவறாமல் சம்சாரிகளிடம் காளை மாடுகள் இருக்கும், அது தவிர பாலுக்காக எருமை மாட்டையோ, பசுமாட்டையோ வளர்ப்பார்கள். கிராமத்தில் சம்சாரி விவசாயத்தை மட்டும் நம்பி வாழ்ந்தால் அவன் பாடு தவிடு தாங்கிப் போகும் (மோசமாகி விடும்) எனவே விவசாயத்தோடு உபதொழிலாகக் கால் நடை வளர்ப்பையும் சேர்த்துச் செய்வார்கள். வீடுகளுடன் கன்று, காளைகளைக் கட்டிப் பேணி வளர்க்க என்று மாட்டுத் தொழுவத்தையும் சேர்த்துக் கட்டிக் கொள்வார்கள்.

ஒரு மனிதன் அடுத்தவன் தோட்டத்தில் புகுந்து, தேங்காயையோ, மாங்காயையோ பறித்தால், அவனைத் தோட்டத்தின் காவலாளி பிடித்து, தோட்டத்தின் உரிமையாளரிடம் ஒப்படைப்பார். தோட்டத்தின் உரிமையாளர் காவல்துறையினரிடம் ஒப்படைப்பார். காவல்துறையினர் சட்டப்படி நடவடிக்கை எடுக்கத் திருடனை நீதிமன்றத்தில் ஒப்படைப்பர். நீதிபதி தீர விசாரித்து திருட்டு ‘ருசுப்பட்டால்’ (நிரூபிக்கப்பட்டால்) திருடன் இத்தனை மாதம் சிறையில் இருக்க வேண்டும் என்று தண்டனை கொடுப்பார்.

இதேபோல் சில மாடுகள் அடுத்தவன் நஞ்சையில் அல்லது புஞ்செயில் மேய்ந்து மகசூலை அழித்து விட்டால் அந்த மாட்டைப் பிடித்து வந்து வயலின் உரிமையாளர் பவுண்டுத் தொழுவில் அடைத்து விடுவார். “அது என்ன பவுண்டுத் தொழு?” என்று நீங்கள் கேட்பது எனக்கும் புரிகிறது. மாடுகளை (பிற சம்சாரிகளின் பயிர்களில் மேய்ந்து அழிமதி செய்த மாடுகளை) பிடித்து வந்து ஒரு மரத்தில் கட்டிப் போட்டு விட்டு நேரே, கிராம முனிசிப் வீட்டிற்குப் போவார்கள். அவருக்கு வீடும் அதுதான் ஆபீசும் அதுதான். வீட்டின் ஒரு பகுதியையே ஆபீசாக வைத்திருப்பார். இன்னேரம் தான் ஆபீசில் இருக்க வேண்டும் என்ற கணக்கு வழக்கெல்லாம் அந்தக் காலத்து கிராம முனிசிப்களுக்கு கிடையாது. எப்போது வேண்டுமானாலும், பொது மக்கள் போய் கிராம முனிசிப்யைச் சந்தித்துப் பேசலாம்.

கிராமுனிசிப் அவசர வேலையாக எங்காவது வெளியூர் போனால் அவருக்குப் பதில் உள்ளூரிலேயே தலையாரி, இருப்பார். அவரைச் சந்தித்து விபரம் கூறலாம். போனவர் “இன்னமாதிரி என் மகசூலை, இன்னாருக்குச் சொந்தமான எருமை மாடு மேய்ந்து விட்டது” என்று பிராது (புகார்) சொல்வார். உடனே கிராம முனிசிப் பவுண்டுத் தொழுவின் சாவியை தலையாரியிடம் எடுத்துக் கொடுத்து அந்த எருமை மாட்டைப் பவுண்டில் அடைத்து விடும் என்பார்.

தலையாரி பவுண்டுத் தொழுவின் சாவியை வாங்கிக் கொண்டு, பவுண்டுத் தொழுவின் பக்கம் செல்வார். மகசூலை மேய்ந்த மாட்டைப் பத்திக் கொண்டு புஞ்சைக்காரர் சென்று பவுண்டுத் தொழுவிற்குள் பத்தி விட்டு வெளியே வந்து விடுவார். உடனே தலையாரி பவுண்டுத் தொழுவை பூட்டிச் சாவியை கிராம முன்சீப்பிடம் ஒப்படைத்து விடுவார். இதுதான் தப்பு செய்த மாடுகளைச் சிறையில் அடைக்கும் நடைமுறை. இந்தமாதிரி அடுத்தவர் மகசூலை மேய்ந்து விடும் மாடுகளை அடைக்க அந்தக் காலத்தில் ஊர்தோறும், ஊருக்கு ஒதுக்குப்புறமாக ஒரு கட்டிடத்தைக் கட்டி இருந்தார்கள்.

இந்தக் கட்டிடம் சதுர வடிவமானதாக இருக்கும். சுமார் பத்தடி உயரமான சுற்றுச் சுவர் கொண்டதாக இருக்கும். இச்சுவர் சுண்ணாம்புக் காரை கொண்டும், கருங்கல் கொண்டும் கட்டப்பட்டிருக்கும் சதுர வடிவான கோட்டைச் சுவர் போன்ற இந்தக் கட்டிடத்தில் வடக்கு நோக்கி ஒருவாசல் மட்டும் இருக்கும். வாசலையும் இரும்புக் கம்பி போட்ட கதவால் மூடி இருப்பார்கள். இதுதான் பவுண்டுத் தொழு என்பது.

இந்தக் கட்டிடத்தின் ஒரு பகுதியில் சிறிய ஓட்டுச் சாய்ப்பு இருக்கும். அதில் மேலோரமாக நீண்ட கம்புகளை வைத்துக் கட்டி இருப்பார்கள். சுற்றுச் சுவருக்கும், கம்பு காதுக்கும் இடையில் இப்போது நீள வசத்தில் ஒரு பள்ளம் கிடைக்கும். இந்தப் பள்ளப்பகுதியைத்தான் ‘அழி’ என்று சொல்கிறார்கள். இந்த நீள்வச பள்ளத்தில் வைக்கோலைப் போட்டு வைத்திருப்பார்கள். அதே தொழுவின் மற்றோர் பகுதியில்ஒருகல் தொட்டி கிடக்கும். அதைத் தண்ணீரால் நிரப்பி இருப்பார்கள். பவுண்டுத் தொழுவில் அடைக்கப்பட்டாலும் மாடு பட்டினி கிடக்க வேண்டாம். அங்கு கிடக்கும் வைக்கோலைத் தின்று கொள்ளலாம். பவுண்டுத் தொழுவிற்குள் இருக்கும் கல் தொட்டியில் தண்ணீர் குடித்துக் கொள்ளலாம்.

மாடுகளுக்குத் தண்டனை கொடுத்து அதைச் சிறையில் அடைத்தாலும் அதற்குத் தீவனமும் கொடுத்து அம்மாட்டின் பசியைப் போக்க வேண்டும், தாகத்திற்கு தண்ணீர் குடிக்க ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும். மழைக்கும், வெயிலுக்கும் அம்மாடுகள் ஒதுங்க ஒரு சாவடி (நிழல் தரும் கட்டிடம்) வேண்டும் என்று சிந்தித்து மாட்டின் ஜெயிலை வடிவமைத்திருந்த நம் முன்னோர்களைப் பாராட்ட வேண்டும்.

தலையாரி பவுண்டுத் தொழுவில் மாட்டை அடைத்த செய்தி உடனே ஊருக்குள் பரவி விடும். எனவே, மாட்டின் உரிமையாளர் செய்தி தெரிந்து தலையாரியைத் தேடிக்கொண்டு கிராம முனிசிப் அலுவலகத்திற்கு வந்து விடும். கிராம முனிசிப் தலையாரியை அனுப்பி ஊர் நாட்டாமையைக் கூட்டிக் கொண்டு வரச்சொல்வார். நாட்டாமை வந்ததும், கிராம முனிசிப், நாட்டாமையுடன் சென்று மாடு மேய்ந்து அழிமதி செய்திருக்கிற இடத்தைப் பார்வையிட்டு அழிமதியைப் பொருத்து பாதிக்கப்பட்ட சம்சாரிக்கு இவ்வளவு பணத்தை நஷ்ட ஈடாக வழங்க வேண்டும் என்று பேசி முடிவு செய்து மாட்டின் உரிமையாளரிடம் சொல்வார்கள்.

மாட்டின் உரிமையாளர், அத்தொகையை நாட்டாமையிடம் கொடுக்க, நாட்டாமை பாதிக்கப்பட்ட சம்சாரியை அழைத்து அந்த நஷ்ட ஈட்டுத்தொகையைக் கொடுத்து விடுவார். பின்னர் மாட்டைப் பவுண்டில் அடைத்ததால் ஏற்படும் பராமரிப்புச் செலவுக்கு என்று ஒரு தொகையை அரசாங்கத்திற்கு வாங்கிக் கொள்வார்கள். இப்படி பராமரிப்புச் செலவுக்கு என்று வாங்கும் அபராதத் தொகைக்குத் தனியாக ரசீது போட்டுக் கொடுத்து விடுவார், கிராம முனிசிப்.

அந்தக் காலத்தில், ஒரு நாளைக்கு ஒரு மாட்டிற்கு இவ்வளவு பராமரிப்பு செலவு என்று ஒரு கணக்கு இருந்தது. அந்தக்கணக்குப்படி பராமரிப்புச் செலவை மாட்டின் சொந்தக்காரரிடம் வாங்கி விடுவார். மாட்டை ஒருமுறை பவுண்டில் அடைத்தால், ஒருநாளைக்கு உரிய பராமரிப்புத் தொகையைக் கட்டிவிடவேண்டும், மாட்டின் உரிமையாளர் ரெண்டு, மூணு நாட்களாகத் தன் மாட்டை, மீட்க வரவில்லை என்றால் அதற்கு ஏற்ப பராமரிப்பு செலவைக் கூட்டிப் போட்டு அதை மாட்டின் உரிமையாளரிடம் வாங்கி விடுவார் கிராம முனிசீப்.

பவுண்டுத் தொழுவில் அடைபட்ட மாடுகள் போடும் சாணி சவதிகளை அள்ள என்று தனியே ஒரு சிப்பந்தியையும் (ஊழியரையும்) ஊரில் இருந்து நியமித்து இருப்பார்கள். காம்பவுண்டு போன்ற இந்த அமைப்பிற்கு ‘பவுண்டுத் தொழு’ என்று ஏன் பெயர் வந்தது என்று தெரியவில்லை! என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு குறுஞ்சிரிப்பாணியைச் சிரித்தார். ஏன் சிரிக்கிறீர்கள் இதில் சிரிப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது? என்று கேட்டேன்.

தாத்தா, தன் நரைத்த மீசையை ஒதுக்கிக் கொண்டு, ஒரு சம்பவத்தை நினைத்தேன்; சிரித்தேன் என்றார். “அது என்ன சம்பவம் சொல்லுங்கள்” என்று நான் ஆர்வத்துடன் கேட்டேன். தாத்தா அந்த சம்பவத்தைச் சொல்ல ஆரம்பித்தார். ஒருநாள் நம்மூருக்கு ஒரு களைக் கூத்தாடிக் கூட்டம் வந்திருந்தது. அவர்கள் ஒரு இடத்தில் கூடாரம் போட்டுக் கொண்டு நம்ம ஊரிலும், பிறகு சுற்றுப்பட்டிகளுக்கும் சென்று களைக்கூத்து நடத்தி அதில் வசூலாகும் காசு, பணத்தைக் கொண்டு கஞ்சி காச்சிக் குடித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அவர்கள் நாடோடி மக்கள். ஒரு மாட்டு வண்டியில் தன் தட்டுமுட்டுச் சாமான்களை அள்ளிப் போட்டுக் கொண்டு ஊர், ஊராய் போய் முகாமிட்டு, வித்தை காட்டிப் பிழைக்கிறதுதான் அவர்கள் தொழில். அதுஒரு ஒத்தக்காளை வண்டி அந்த வண்டிதான் அவர்களுக்கு வீடு. வண்டிக்கு கீழே, ஒரு கூண்டு தொங்கும். அதற்குள், ‘காடை, கருவாலி’ என்று ஏதாவது சில பறவைகள் கிடக்கும். வண்டிக்குள் (கூண்டு வண்டிக்குள்) தொங்கும் கூண்டுக்குள் கிளி ஒன்று கிடந்தது. ‘கீக்கீ’ என்று கத்திக் கொண்டே இருக்கும். ஊர் ஊராய்ச் செல்கிற இந்த நாடோடிகள், கோழிகளும், ஆடுகளும் வேறு வளர்ப்பார்கள். மரத்தடியில் வெட்டவெளியில் தான் இவர்களின் சமையல் நடக்கும். சாப்பாடும் அதே மரத்தடியில்தான் நடக்கும்.

இந்த நாடோடிக் கூட்டத்தினரின் காளை ஒரு சம்சாரியின் வெள்ளாமையில் விழுந்து மேய்ந்து விட்டது. வயல்காரனும் தலையாரியிடம் சொல்ல, தலையாரி, பவுண்டுத் தொழுவின் சாவியை எடுத்து வந்து அந்த மாட்டைப் பவுண்டுத் தொழுவிற்குள் அடைத்து விட்டார். (அன்று பார்த்து கிராம முனிசீப் ஊரில் இல்லை. அத்தோடு தலையாரிக்கும் இது களைக் கூத்தாடியின் மாடுதான் என்பது தெரியாது).

தலையாரிக்கு பவுண்டில் அடைத்த பின்தான் அது களைக்கூத்தாடியின் மாடு என்று தெரிந்தது. களைக்கூத்தாடி, ‘ஐயா, சாமி, என் மாட்டைத் திறந்து விடுங்கள்’ என்று கெஞ்சினான். தலையாரி, எனக்கு பவுண்டில் அடைக்க மட்டும்தான் அதிகாரம் உண்டு. கிராம முன்சீப் வந்த பிறகு கட்டவேண்டிய தண்டத்தை (அபராதத்தை) கட்டிவிட்டு வா. அதன்பிறகு தான் பவுண்டில் அடைத்த மாட்டைத் திறந்து விட முடியும்’ என்று சொல்லி விட்டார்.

களைக்கூத்தாடி, அன்று இரவு புறப்பட்டு அடுத்த ஊருக்குப் போக வேண்டும் என்று திட்டம் போட்டிருந்தான். அதற்குள், அவன் வண்டி மாட்டைப் பிடித்து பவுண்டில் அடைத்து விட்டார்கள். களைக்கூத்தாடியும், கிராம முன்சீப்பின் வீட்டு வாசலில் ராத்திரி பத்துமணி வரை காத்துக் கிடந்து பார்த்தான். கிராம முனிசீப்பின் மனைவி, ‘ஏய் களைக்கூத்தாடி. இங்கே என் வீட்டு முன்னால் “வயனம் காக்காதே” (உண்ணா நோன்பிருக்காதே) அவர் வர ரெண்டு மூணு நாளாகும். போய் ஊர் மடத்தில் படுத்து உறங்கு என்று சொல்லி விரட்டி விட்டாள்.

மறுநாள் காலையில் தலையாரி விடிந்ததும் விடியாமலும் இருக்கிற நேரத்தில் பவுண்டுத் தொழுவிற்குப் போய் கம்பிக் கதவு வழியாக எட்டிப் பார்த்திருக்கிறார். உள்ளே களைக் கூத்தாடியின் காளை மாட்டைக் காணவில்லை. கதவின் பூட்டும், பூட்டிய படியே தொங்குகிறது. களைக்கூத்தாடி முகாமிட்டிருந்த இடத்திற்குப் போய்ப் பார்த்தால் அங்கே அவர்களின் வண்டியும் இல்லை; மாடும் இல்லை, அந்த நாடோடிக் கூட்டமும் இல்லை. பொழுது விடிந்ததும், ஊர் முழுவதும் இந்தச் செய்தி பரவி விட்டது. “பவுண்டுத் தொழுவின் பூட்டை உடைக்காமல், எப்படி மாடு வெளியே வந்தது?” என்பது யாருக்கும் புரியாத புதிராக இருந்தது.

அங்கு கூடி இருந்த கூட்டத்தில் நின்று கொண்டிருந்த ஒரு பெரியவர் “அவனோ, களைக்கூத்தாடி பாவப்பட்டவன் அவன் வளக்கிற காளையை எப்படிப் பழக்கி இருப்பான்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா? ராத்திரி நடுச்சாமம் போல, ஒரு நீண்ட காளையை (மூங்கில் கம்பை) இந்த பவுண்டுக்குள் நீள வசத்தில் போட்டிருப்பான், உரிமையாளனே கயிற்றில் நடக்கும் போது அவன் வளர்க்கும் காளை கம்பில் நடக்காதா? வித்தை தெரிந்த அந்தக்காளை, அந்த மூங்கில் கம்பில் ஏறி நடந்து சுவர் மேல் ஏறி பின் கீழே குதித்திருக்கும். மாடு வெளியே குதித்தபின் களைக்கூத்தாடி பவுண்டுச் சுவரின் மேல் ஏறி மூங்கில் களையையும் எடுத்துக் கொண்டு ஊரை விட்டுப் போயிருப்பான். இதுதான் நடந்திருக்கும். என்று பக்கத்திலிருந்து பார்த்ததைப் போல நடந்த ‘நடப்பை’ விவரித்தார்.

ஊர்க்காரர்களும் ஆமா... இருக்கும் அப்படித்தான் நடந்திருக்கும் என்று பெரியவர் சொன்னதை ஆமோதித்தார்கள். என்று கதை போல் சொன்னவர், அந்தக் களைக்கூத்தாடி செய்த காரியத்தை நினைத்துத்தான் சிரித்தேன் என்ற பெரியவர், முக்கியமான ஒரு குறுந்தகவலையும் சொன்னார். அந்தத் தகவலையும் இங்கே பதிவு செய்கிறேன். “இந்த மாதிரியான பவுண்டு தொழுக்கள் எல்லாம் நவாப்புகள் நம் நாட்டை ஆண்டகாலத்தில் கட்டப்பட்டவை. நவாப்பின் ஆட்சிபோய், வெள்ளைக்காரர்களின் ஆட்சி நடந்த போது, அவர்கள், இந்த பவுண்டுத் தொழுக்களை எல்லாம் தன் கட்டுப்பாட்டில், வைத்திருந்தார்கள்.

வெள்ளைக்காரர்கள் நாட்டை விட்டுப் போகும்போது, இந்த பவுண்டுத் தொழுக்களை எல்லாம் மத்திய அரசின் பராமரிப்பில் கொடுத்து விட்டுச் சென்று விட்டார்கள். இன்று பயன்படாமல் பராமரிக்கப்படாமல் தமிழகம் எங்கும் உள்ள இந்த மாட்டு ஜெயில்களை மாநில அரசுகள் தன்தேவைக்குப் பயன்படுத்த முடியாது. சட்டத்திருத்தம், கொண்டு வந்து மத்திய அரசிடம் இருந்து மாநில அரசு பெற்றால்தான் உண்டு.

(தடங்களைத் தேடுவோம்)

Pin It

ஏழை எளிய மக்களின் மனித உரிமைகளையும், குடி உரிமைகளையும் சட்டத்தின் துணை கொண்டு காப்பாற்றப் போராடி வரும் வழக்கறிஞர்கள் ஒருவர் பொ.ரத்தினம் தீண்டாமை வன்கொடுமைக் குற்றங்களை கேள்விப்பட்டவுடன் தானாகவே வலியச் சென்று பாதிக்கப்பட்டவர்களைக் கண்டு பேசி, களப்பணியாற்றுவதுடன் வழக்கையும் தானே ஏற்று நடத்தி வரும் அரிய மனிதர். மேலவளவுப் படுகொலை, சென்னகரம் பட்டிப் படுகொலை, திண்ணியம் வன்கொடுமை, கண்ணகி முருகேசன் படுகொலை போன்ற முக்கியமான படுகொலை வழக்குகளை நடத்தும் போது, சாதிவெறியர்களின் கொலை மிரட்டலைச் சந்தித்த போதிலும், தனது பணியில் தீவிர முனைப்புடன் செயல்பட்டு வருகிறார். தமிழகம் முழுவதும் மக்களுக்காகப் பணியாற்றி வரும் போற்றுதலுக்குரிய வழக்கறிஞர்களை ஒருங்கிணைத்து ‘சமூக நீதி வழக்கறிஞர்கள் மையம் ‘என்ற அமைப்பை உருவாக்கி நடத்தி வருகிறார். தனது நெடிய களப் பணி அனுபவத்தில் வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டம் சந்தித்து வரும் அனைத்து வகை சவால்களையும் எதிர்கொண்ட அவரிடம் உரையாடினோம். அதிலிருந்து!

தாழ்த்தப்பட்டோர் மற்றும் பட்டியலின் வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தை முடக்கும் நோக்கில் காவல்துறையினரும் நீதித்துறையினரும் செயல்பட்டு வருகிறார்கள் என்ற குற்றச்சாட்டில் எந்த அளவிற்கு உண்மை இருக்கிறது?

மனித உயிரை நேரடியாகக் கையாளும் அதிகாரம் காவல்துறைக்கும் நீதித்துறைக்கும் மட்டுமே வழங்கப்பட்டிருக்கிறது என்பார் புரட்சியாளர் அம்பேத்கர். அத்தகைய பொறுப்பு வாய்ந்த துறைகளில் பணியாற்றும் உயர் அதிகாரிகள் கூட தங்களின் பொறுப்பை உணர்ந்து செயல்படுவதில்லை. வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தைப் பொறுத்தவரை காவல்துறையினர் மிக மோசமாக நடந்து கொள்கின்றனர். நீதிபதிகளோ அந்தச் சட்டத்தை ஒன்றுமில்லாததாக்கப் பல நூதனமான வழிகளைக் கையாண்டு வருகிறார்கள். படுகொலை வழக்குகளில் வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தின்படி முன் ஜாமீன் வழங்கக் கூடாது.

ஆனால் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் முன்ஜாமீன் கேட்டு உயர்நீதிமன்றத்தில் மனு போட்டால், நீதிபதிகள் தள்ளுபடி செய்யாமல் கீழ் நீதிமன்றத்திற்கு ஒரு Direction (குறிப்பாணை) தருகிறார்கள். முன்ஜாமீன் கேட்டவரை, கீழ் நீதிமன்றத்தில் மனுப் போடுமாறு அறிவுரை கூறுகின்றனர். அவர் மனுப் போடப் போகும் கீழ் நீதிமன்றத்திற்கு ஒரே நாளில் ஜாமீன் மனு மீது தீர்ப்பளிக்க வேண்டும் என்று குறிப்பாணை அனுப்புகின்றனர். அதைப் பார்த்த கீழ்நீதிமன்ற நீதிபதி ‘நமக்கு ஏன் வம்பு’ என்று பயந்து உடனே ஜாமீன் வழங்கி விடுகிறார்கள். இது போன்ற குறிப்பாணைகளைத் தலித் சமூகத்தைச் சார்ந்த உயர்நீதிமன்ற நீதிபதிகளே வழங்குகிறார்கள் என்பதுதான் வேதனையானது.

காவல் துறையினரைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம். முழுக்க முழுக்க குற்றவாளிகளுக்குச் சாதகமான மன நிலையிலிருந்து அவர்கள் இன்றுவரை மாறவில்லை. அதற்குக் காரணம் காவல் துறையினரின் சாதி உணர்வுதான். அந்த தீய உணர்விலிருந்து அவர்களை மீட்பதற்கு அரசு அவர்களுக்குச் சிறப்புப் பயிற்சிகள் கொடுக்க வேண்டும். அந்த தீய சாதி உணர்வுக்கு, மாவட்டக் கண்காணிப்பாளர்கள் போன்ற உயர் அதிகாரிகள் கூட தலை வணங்கிப் போகிறார்கள்.

அண்மையில் திருச்சி முசிறி வட்டத்தில் கோட்டூர் அண்ணாநகர் என்ற இடத்தில் தலித்துக்கள் தார் சாலையில் பிணம் தூக்கிச் செல்ல அனுமதிக்க முடியாது என்று முத்தரையர் சமூகத்தைச் சார்ந்தவர்கள் கூறினார்கள். அந்த தார்சாலை அரசுக்குச் சொந்தமானது. எல்லா வாகனங்களும் போய் வருகின்றன. ஆனால் தலித்துகள் மட்டும் அந்த வழியில் பிணம் தூக்கிக் கொண்டு செல்லக் கூடாது என்று கூறினார்கள். திருச்சி மாவட்ட கண்காணிப்பாளரே, தலித் மக்கள் தார் சாலையில் பிணத்தைத் தூக்கிச் சென்றுவிடாதபடி காவல் காத்தார். தார்சாலைக்கு அருகில் உள்ள மண் பாதையில்தான் பிணத்தைத் தூக்கிச் செல்ல வேண்டும் என்ற சட்ட விரோதமான சாதி ஆதிக்கத்திற்குத் துணை போயுள்ளார் அவர்.

பிணத்தை ஏற்றிச் சென்ற ‘ஆம்புலன்ஸ்’ வாகனத்தை கூட மண்பாதையில் ஓட்டிச் சென்றுள்ளனர். இது போன்ற தீண்டாமை கருத்தியலுக்கு மாவட்ட காவல்துறை அதிகாரியே துணை போனால், காவல்துறை கீழ் அதிகாரிகள் எந்த அளவிற்கு போவார்கள். நியாயமான முறையில் சட்டத்தின்படி நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமே காவல் துறையினருக்கு வருவதில்லை. குறிப்பாகத் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் பிரச்சனை என்றால் அவர்களுக்கு சாதி வெறியுணர்வு தீவிரமடைகிறது.

இந்த சூழ்நிலையைச் சமாளிக்க வேண்டுமானால், வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தை முற்றிலும் மத்திய புலனாய்வு மற்றும் காவல் படைகளிடம் ஒப்படைப்பது சிறந்த வழியாக இருக்குமா?

இருக்கலாம். அதை ஒரு மாற்று வழியாக நாம் யோசிக்கலாம். ஆனால் சிபிஐ கூட வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தை மிக அலட்சியமாகவே கையாளுகிறது. உதாரணத்திற்கு கண்ணகி, முருகேசன் கொலை வழக்கில், முருகேசன் சித்தப்பாவை 4வது குற்றவாளியாகச் சேர்த்தனர். அதற்கு என்ன தேவை இருக்கிறது? பாதிக்கப்பட்டவரையே குற்றவாளியாகச் சேர்ப்பதன் மூலம் இரு தரப்பினரும் தங்களுக்குள் பஞ்சாயத்து செய்து, வழக்கை ரத்து செய்யத் துண்டுவதுதான் அதன் நோக்கம். இந்த வேலையைத்தான் ‘லோக்கல் போலீசு’ செய்து வருகிறது. சிபிஐயிலும் கூட சாதி உணர்வாளர்கள்தானே அதிகாரிகளாக இருக்கிறார்கள். யாரிடம் அதிகாரத்தை ஒப்படைத்தாலும், அந்த அதிகாரத்தைப் பெற்றவர்கள் பொறுப்பாக நடந்து கொள்ள வேண்டுமே!

தாழ்த்தப்பட்டோர் வன்கொடுமைச் சட்டத்தை தவறாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்றும், அந்தச் சட்டத்தைத் திரும்ப பெற வேண்டும் என்றும் சில சாதி இந்து அமைப்புகள் போராடிக் கொண்டிருக்கின்றனவே!

அதில் ஓரளவிற்கு உண்மை இருக்கிறது. பேராசிரியர் கல்யாணி, வழக்குரைஞர் லூசி போன்றவர்கள் மீது கூட வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் வழக்குப் பதிவு செய்தனர். இதில் தோழர் லூசி மீது குற்றப் பத்திரிக்கையே தாக்கல் ஆகிவிட்டது. பிறகு நாங்கள் தலையிட்டு, இழப்பீடும், தவறுதலாக பழி சுமத்திய தலித் பெண்ணிற்கு ரூ.5,000/- அபராதம் பெற்றுத் தந்தோம். இதுபோல மேலும் சில வழக்குகள் உள்ளன. ஆனால் பொய் வழக்கு பதிவு செய்வது, வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் மட்டும் நடைபெறவில்லை. எல்லாச் சட்டத்தின் கீழும் அத்தகைய தவறுகள் நடக்கின்றன. இவற்றுக்கெல்லாம் காரணம், காவல்துறையினர்தான். பொய் வழக்குப் பதிவு செய்யும்படி வற்புறுத்துகின்றனர். பல இடங்களில் தூண்டி விடுகின்றனர்.

தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் அவர்களாகச் சென்று யார் மீதும் பொய் வழக்குப் பதிவு செய்வதில்லை. தங்கள் மீது நடக்கும் வன்கொடுமைகளைக் காவல் நிலையம் வரை சென்று வழக்குப் பதிவு செய்யத் துணிவற்றவர்களாகத்தான் தலித் மக்கள் இருக்கிறார்கள். இந்தச் சூழலில் தலித்துகள் பொய் வழக்குப் பதிவு செய்வது என்பது சாத்தியமற்றது. ஆனால், பொய் வழக்குப் பதிவு செய்யும்படி காவல் துறையினராலும், அவர்கள் பணிபுரியும் ஆண்டைகள்/முதலாளிகள்/ ஆதிக்க சாதியினர்/ அரசியல் கட்சி பிரமுகர்கள் ஆகியோரால் தூண்டிவிடப்படுகிறார்கள். வற்புறுத்தப்படுகிறார்கள். அவர்களாகத் திட்டமிட்டு பொய் வழக்குகளைப் பதிவு செய்வதில்லை. நிலைமை இவ்வாறிருக்க, சட்டத்தைத் திரும்பப் பெற கோருவது உள்நோக்கமுடையது. சட்டத்திற்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் செயல்படும் அதிகாரம் கொண்டவர்களாக இருக்கும் காவல் துறையினரே அத்தனைக் கேடுகளுக்கும் பொறுப்பானவர்கள்.
வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதில் தலித் மக்கள் எந்தளவிற்கு ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள்?

அந்தச் சட்டத்தைப் பற்றி தலித் மக்கள் அதிகம் அறிந்திருக்கவில்லை. தலித் அமைப்புகள், சட்ட ரீதியிலான நடவடிக்கைகளில் ஆர்வம் காட்டாமல் இருப்பது வருத்தத்திற்குரியது. வன்கொடுமை நடந்தவுடன் பேரணி, ஆர்ப்பாட்டம், பொதுக்கூட்டம் போடுகிறார்கள். ஆனால் அந்த வன்கொடுமை வழக்குப் பதிவு செய்யப்பட்டதா? புலன் விசாரணை நடந்ததா? இழப்பீடு வழங்கப்பட்டதா என்று கண்காணிப்பதில்லை. கட்டை பஞ்சாயத்துக்களில் ஈடுபட்டு வழக்கைச் சிதைப்பதற்குத் துணை போகிறார்கள். அதுவே மேலும் மேலும் வன்கொடுமைகள் நடக்கும் சூழலை அதிகரித்துவிடுகிறது.

அதே போன்று முற்போக்குக் கருத்துக்களைப் பேசும் தலித் அல்லாதார் கூட, வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் பதிவு செய்யப்படும் வழக்குகளைக் குலைக்கும் நேரத்தில் செயல்படுகின்றனர். கண்ணகி & முருகேசன் கொலை வழக்கை கைவிடும்படி புலவர் கலியபெருமாள் மகன் வள்ளுவர் பலமுறை எனக்கு தொலைபேசி செய்து பேசினார். சட்ட நடவடிக்கைகளில் தலையிட்டு கட்டை பஞ்சாயத்து செய்யும் வேலையில் ஈடுபட வேண்டாம் என்று சொல்லி எச்சரிக்கை செய்தேன். இவ்வாறு அந்தச் சட்டத்தை ஒழிக்க பல பேர் முயற்சிக்கிறார்கள்.

சட்டத்தை வெற்றிகரமாக நடைமுறைப்படுத்த நீங்கள் கூறும் ஆலோசனைகள் என்ன?

தீவிரமாக கண்காணித்துச் செயல்படும் மக்கள் குழுக்கள் உருவாக்கப்பட வேண்டும். தலித்துகளும் தலித் அல்லாத சமூக நல ஆர்வலர்களும் இணைந்த குழுக்கள் உருவாக்கப்பட்டு வழக்கை கண்காணிக்க வேண்டும். தலித் அமைப்புகள் தங்களின் சட்டக் குழுக்களைப் பலப்படுத்த வேண்டும். வன்கொடுமைத் தடுப்பு சட்டத்திற்கென்று தலித் அமைப்புகளில் தனி துணை நிலை அமைப்புகள் உருவாக்கப்பட்டு, எல்லா கிராமங்களிலும் கண்காணிப்பு செய்யப்பட்டால் சூழ்நிலையைக் கட்டுக்குள் கொண்டு வர முடியும்.

Pin It

என் மகன் ஆறாம் வகுப்பில் படித்துவருகிறான். அவன் சென்ற வகுப்பில் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது இது நடந்தது. ஒருநாள் வகுப்பிலிருந்து திரும்பிய அவன் கைகள் வலிப்பதாகச் சொன்னான். சட்டையைக் கழற்றச் சொல்லி பார்த்தபோது முழங்கைக்கு மேல் பகுதி வீங்கியிருந்தது. தோள்பட்டைகளில் இலேசான தடிப்புகள். என்னவென்று கேட்டபோது ஆசிரியர் அடித்தார் என்றான். அவன் செய்த தவறு இதுதான். விளையாட்டு பாடவேளைக்குப்பிறகு தண்ணீர் குடிக்கப்போக வேண்டும் என்று அனுமதி கேட்டது. “வகுப்புக்கு உள்ள வருவதற்கு முன்னாடியே குடிச்சிட்டு வரவேண்டியது தானே?” என்று அந்த ஆசிரியர் அடித்திருக்கிறார்.

நான் அப்பள்ளிக்குப்போய் தலைமையாசிரியரிடம் விவாதித்தேன். என்னுடன் சிறுவர்கள் உரிமை பாதுகாப்பு தொண்டு நிறுவன பொறுப்பாளர் இராசேந்திரபிரசாத் வந்திருந்தார். அப்பள்ளியின் தாளாளரையும் பார்த்தேன். விசாரித்த பின்புதான் அந்த ஆசிரியர் இது போன்றே பல மாணவர்களை உப்புக்கும் பெறாத காரணங்களுக்காக கடுமையாக அடித்ததாக, கடுமையாய்ப் பேசியதாகத் தெரிந்தது. அது ஒரு தனியார்ப் பள்ளி என்பதால் உடனே நடவடிக்கை எடுக்கப்பட்டது.

அண்மையில் மீண்டும் ஒரு புகாருடன் வந்து நிற்கிறான் என் மகன். ஆசிரியர் கேட்ட கேள்வி ஒன்றிற்கு முந்திக்கொண்டு விடை சொல்ல எழுந்தபோது “உனக்கு என்ன மயிறு தெரியும். உட்கார்!” என்றிருக்கிறார் அந்த ஆசிரியர். அவனின் ஆர்வம், மிகையுணர்வு எல்லாம் ஒரு கணத்தில் பொசுங்கிப்போக, அவமான உணர்வுடனும், வேதனையுடனும் என் முன்னால், நிற்கிறான். அவன் கண்கள் ஆயிரம் உணர்வுகளையும், சொற்களையும் கரைத்த நீர்த்துளிகளுடன் வழிகின்றன. அதை துடைத்துவிட்டு ஒரு கணம் யோசிக்கிறேன். இது என் மகனின் கண்ணீர் மட்டுமல்ல. நாட்டில் இன்று படித்துக் கொண்டிருக்கும் குழந்தைகளில் சரிபாதிக்கும் மேலானவர்களின் கண்ணீர்.

இந்த புகாருக்கும், பள்ளி நிர்வாகத்திடம் போக வேண்டும். எத்தனை முறை போவது என்ற சலிப்பும், தயக்கமும், எத்தனைமுறை வருவது என்ற கோபமும், வெறுப்பும் இரு பக்கமும் இருக்கத்தான் செய்யும். கெட்டித்தட்டி இருக்கும் பாறைகள் சம்மட்டியின் ஒரேயரு அடிக்கு ஒருபோதும் நெக்கு விடுவதில்லை. சிலநேரங்களில் வெடிவைக்கப்படவும் வேண்டும். ஆனால் மனித மனம் பாறைகளை விடவும் கடினமானது. அம்மனங்கள் எளிதில் நெக்கு விடுவதாக இருந்திருந்தால் இன்னேரம் உலகின் பாதி சமூகக்கசடுகள் ஒழிந்திருக்கும்.

இந்தியாவில் படித்துக் கொண்டிருக்கின்ற குழந்தைகள் மூன்று பேருக்கு இருவர் என்ற விகிதத்தில் தண்டனைப் பெறுகிறவர்களாக இருக்கிறார்கள். பள்ளிகளில் வழங்கப்படும் தண்டனைகளுக்கு சுமார் 65 சதவீத குழந்தைகள் ஆளாகிறார்கள். அய்ந்தில் வளையாமல் அய்ம்பதில் வளையாது என்று பழமொழி பேசும் பெரியவர்களின் உலகம் வன்முறையை சரி என்று நியாயப்படுத்துகிறது. அடியாத மாடு படியாது என்பது போல அடியாத பிள்ளை படியாது என்பது அவர்கள் கருத்து. ஆசிரியர்களிடம் இக்கருத்து செயல்வடிவம் பெறுகிறது.

நான் கொஞ்சகாலம் பணியாற்றிய ஒரு பள்ளியில் குழந்தைகளை கடுமையாகத் தண்டிப்பது ஒரு கட்டாய விதியாகவே கடைபிடிக்கப்பட்டது. காலையில் பள்ளிக்கு வந்ததும் ஆசிரியர்களுக்கும், வகுப்பு மாணவத் தலைவர்களுக்கும் பிரம்பு தேடுவதுதான் முதல் வேலை. பள்ளி மைதானத்தின் வேலிபோல வளர்ந்துநிற்கும் புன்னை மரக்கிளைகளிலிருந்து இளம் சிமிர்களை உடைப்பார்கள். தீட்டிய மரத்தையே கூர் பார்ப்பது என்பது போல அப்பிள்ளைகளால் நட்டு நீரூற்றி வளர்க்கப்பட்ட மரங்களே வதைக்க உதவும். அடிக்கவில்லை என்றால் அம்மாத தேர்வில் தேர்ச்சி விழுக்காடு குறைந்துவிடும் என்பது அங்கிருந்த மூட நம்பிக்கை.

தமிழக அரசு மாணவர்களை அடிக்கக்கூடாது என்று அரசாணை வெளியிட்ட சமயமது. ஆசிரியர் அறையில் கடும் விவாதமே நடந்தது. எல்லா ஆசிரியர்களும் அவ்வாணையை மூர்க்கமாக நிராகரித்தனர். அவ்விவாதத்தில் நான் தனித்து விடப்பட்டேன். அடிப்பதால் என்ன பயன்? அது குழந்தைகளை சித்திரவதை செய்வதாகும் என்று நான் சொன்னது எடுபடவில்லை. அப்போது ஒரு ஆசிரியர் தன் வீரபராக்கிரமங்களை பட்டியலிட்டார். “ஒரு மாணவன் கை நீட்டிப் பேசினான் என்பதற்காக அவன் கையையே உடைத்து விட்டேன் சார். +2 போயிட்டாலே திமிறு ஏறிடும். அப்புறம் நம்மை மதிக்கறதில்ல. அடிச்சாதான் சரிப்படும்.”

நான் அதிர்ந்தேன். அவர் இதற்கு முன்பு வேலை செய்த பள்ளிகளிலெல்லாம் தான் செய்த இவ்வகையான கொடூரங்களை சாதனைகளாக சொல்லிக்கொண்டே இருந்தார். இப்படி சொல்லப்படாத கதைகள் எண்ணிலடங்காமல் இருக்கின்றன.

பள்ளிகளில் குழந்தைகளுக்கு தண்டனை தருவது இரு காரணிகளால் நடக்கிறது. கல்வித்திட்டம் மற்றும் கற்பித்தல் குறைபாடு என்பவைகள் ஒரு காரணி. இன்னொன்று ஆசிரியரின் கருத்து நிலையும், சமூகச்சார்பும் உற்சாகம் தராத, ஆர்வமூட்டாத பாட திட்டங்களும், வகுப்பறை செயல்பாடுகளும் மாணவர்களை சோர்வடையச்செய்து அவர்களின் கவனத்தை சிதறடிக்கின்றன. ஆசிரியரின் கற்பித்தல் குறைபாடும், ஆளுமைக்குறைவும் அவர்களை அலுப்பூட்டி விடுகின்றன. வகுப்பறை சூழலில் இருந்து இதுபோன்ற தருணங்களில் அவர்கள் விடுபட விரும்புகின்றனர். இங்கு ஆசிரியரின் தோல்வி நிகழ்கிறது. ஆசிரியர் தோற்கும் இடத்தில் பிரம்பை எடுக்கிறார். மாணவர்கள் கவனிக்காதது, மதிக்காதது, சுதந்திரமாக கருத்து சொல்ல நினைப்பது போன்றவற்றையெல்லாம் தனக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியாக கண்ணிக்கொள்கிறார் ஆசிரியர்.

அந்த ஆளுமை காயத்தை (Egoassualt) சரிசெய்து கொள்ள மாணவரை அடிக்கத் தொடங்கி விடுகிறார். பாடதிட்டம், ஆசிரியரின் ஆளுமை என்பவைகளை மீறி புறவயமான காரணிகளான சமூக நிலையும், அதில் ஆசிரியருக்கு இருக்கும் பிடிமானங்களும் சில நேரங்களில் மாணவர்களை அடிக்க தூண்டுகின்றன. இப்படிதான் தலித் குழந்தைகளும், பெண் குழந்தைகளும், அதிபுத்திசாலி குழந்தைகளும் அடி வாங்குகின்றனர். எல்லா குழந்தைகளும் முதலிடம் பெற்றுவிடவேண்டும் என்பதற்காகவும் அடிக்கப்படுகின்றனர். எல்லா குழந்தைகளும் முதலிடம் பெறுவது சாத்தியமில்லாது, குழந்தைகளுக்கு என்று தனித்தன்மைகள் இருக்கின்றன.

வகுப்பறையில் தன்னை மீறி எதுவும் நடந்துவிடக்கூடாது என்ற சர்வாதிகார சிந்தனை ஆசிரியர்களில் பலருக்கும் இருக்கிறது. சனநாயகத்தன்மை வகுப்பறைகளில் தேவையற்றது என்று அவர்கள் கருதுகின்றனர். கற்பித்தல் என்பது திணிப்பது என்ற நடைமுறை நிலையும் இங்கே நிலவுகிறது. மாணவர்களின் உளவியல் புறக்கணிக்கப்படுகிறது.

ஆசிரியர்கள் எல்லோருமே உளவியலை ஒரு பாடமாகத்தான் படித்துவிட்டு வருகிறார்கள். ஆனால் அப்பாடம் மதிப்பெண் பெற்று தேறிவிடுவதற்கானது மட்டும்தான் என்ற நிலை இருக்கிறது. உளவியல் பாடம் நடைமுறை பயன்பாட்டுக்கு உகந்த ஒன்று. மாணவர்களின் உளவியலை நன்கு புரிந்துக் கொண்டுவிடும் ஒரு ஆசிரியர் அக்கருத்துக்களை ஏற்பதோடு, அவ்விதமே நடக்கவும் தொடங்கி விடுகிறார். ஆனால் கெடுவாய்ப்பாக இம்மாற்றம் எல்லா ஆசிரியரிடமும் நடப்பதில்லை. ஆசிரியருக்கு என்று ஒரு தனி உலகம் இருப்பது போல மாணவர்களுக்கும் தனி உலகங்கள் உண்டு. மாணவர்கள் உளவியல் மற்றும் நுண்ணறிவு சார்ந்து பல வகையினராக பகுக்கப்படுகின்றனர்.

கற்பதில் ஆர்வம் காட்டாத, தொந்தரவு செய்கின்ற மாணவர்களின் காரணங்களை அறிய முற்படவேண்டும் என்பது உளவியலின், அடிப்படை வசதி. தனியாள் சோதனை போன்றவகைள் இப்படிப்பட்டவர்களுக்கு செய்யப்பட வேண்டும். தனியாள் ஆய்வு (Case Study) செய்வது மிகவும் முக்கியம். இம்மாதிரியான இடங்களில் தண்டனைகள் ஒருபோதும் மாற்றாவது இல்லை.

தமிழக அரசின் கல்வி விதிகளில், 51ஆம் விதி பள்ளியில் மாணவர்களை அடிக்கலாம் என்கிறது. “வேண்டுமென்றே பொய் கூறுதல், மோசமான வார்த்தைப்பிரயோகம் அல்லது செயல், தவறான நடத்தை போன்ற நடவடிக்கைகளைத் தவிர, வேறு எந்த நடவடிக்கைகளுக்காகவும் உடல்ரீதியாக தண்டணை வழங்கப்படக்கூடாது. அதுவும் பள்ளி தலைமையாசிரியரின் மேற்பார்வையின் கீழ் அல்லது தலைமையாசிரியரால் ஆறு அடிகள் மட்டும் கொடுக்கப்படலாம்.” இவ்விதி 10ஆம் வகுப்பு மற்றும் அதற்கு மேல் உள்ள வகுப்பினருக்கு பொருந்தாது. காயம் ஏற்படாமல்தான் மேற்சொன்ன தண்டனையும் இருக்கவேண்டும் என்றறெல்லாம் அவ்விதி மேலும் சொல்கிறது. இவ்விதி தற்போது நடைமுறையில் இல்லை. இது திருத்தம் செய்யப்பட்டு மாணவர்களை அடிக்கக்கூடாது என தமிழக அரசு சூன் மாதம் 2003ம் ஆண்டு ஓர் அரசாணையை வெளியிட்டது. ஆந்திரா, மேற்கு வங்கம், சண்டிகார், தில்லி ஆகிய மாநிலங்களில் இதுபோன்ற தடை ஆணைகள் இருக்கின்றன.

இந்த தடை ஆணைகள் பிறப்பிக்கப்பட்டிருந்தாலும் நடைமுறை படுத்தப்படுவதில்லை. குழந்தைகள் அடிபடுவது தொடர்கிறது. இப்படி தண்டனைகளை பெறுவதால் குழந்தைகள் உடல் அளவிலும், மனதளவிலும் பாதிக்கப்படுகின்றனர். தேவையற்ற பயம், நடுக்கம், கோழைத்தனம், தயக்கம் அவர்களிடம் உருவாகின்றன. அல்லது நேர்மாறாக மூர்க்கம் கொண்டு முரட்டுத்தன்மையுடன் உருபெற்று விடுகின்றனர். மோசமாக அடிபடும் குழந்தைகள் இறக்க நேரிடுகிறது. புதிய புதிய கற்பித்தல் உத்திகள், ஆர்வமூட்டும் பாடதிட்டம், செயல் மற்றும் ஆய்வுகளுக்கு அதிக வாய்ப்புகள், சுதந்திர சூழல் ஆகியவை இருந்தால் பள்ளிகள் மகிழ்ச்சிக்குரிய இடங்களாக மாறும். பிரம்புக்கு மாற்றாய் என்ன செய்யலாம் என ஆசிரியர்கள் நிச்சயம் யோசிக்க வேண்டும்.
வகுப்பறை வன்முறையைப் பற்றி தமிழ் இலக்கியத்தில் அதிகமாக எழுதப்படவில்லை. மாதா, பிதா, குரு, தெய்வம் என்று ஒருவழியாக சொல்லப்பட்டு வரும் ‘அபத்த சென்டிமெண்ட்’ தான் இதற்குக் காரணம். பள்ளிகள் இல்லாத காலத்தில் தொழில்களையும் திறன்களையும் சொல்லித் தந்தவரான குருவுக்கு பெற்றோர்க்கு அடுத்த இடம் வழங்கப்பட்டது. இன்று கற்பித்தல் முறை மாறிவிட்டது. ஆனால் பழைய கருத்தின் செல்வாக்கு மறையவில்லை. அதனால் பள்ளி வன்முறைகளை பற்றியாரும் விரிவாக எழுதவில்லை. ஆனால் தலித் மற்றும் பிற்படுத்தப்பட்ட சமூகத்திலிருந்து வந்த சிலர் தமது கவிதைகளிலும், கதைகளிலும் இதைபற்றிய பதிவுகளை செய்திருக்கின்றனர்.

என்.டி.ராஜ்குமார் எழுதிய கவிதை ஒன்று காட்டாளன் தொகுப்பில் உக்கிரமாக இருக்கிறது. ஆனாலும் ராஜ்குமார் ‘குத்திக்காட்டுதேண்ணு நெனைக்காத சூசகப்படுத்துதேன்’ என்றுதான் தயக்கத்தோடு சொல்லிக்கொண்டு போகிறார்.

‘குத்திக்காட்டுதேண்ணு நெனைக்காத சூசகப்படுத்துதேன்
டூசன் படிக்கவராத என்ன நொங்கக்களத்துனியே
கணக்குப்பாடம் தப்பாச்சுண்ணும்
பள்ளிக்கொடத்துல நேரமாச்சுண்ணும்,
பக்கத்துல பேசினமுண்ணும்
நெலயளிஞ்சி நின்ன வாத்தியான்
பயலுவளுட்ட பைசாபிரிச்சு சந்தைக்குப்போய் கம்பு வாங்கி
கொம்மைக்க வீட்டுல கொண்டுபோய் நல்லெண்ண போட்டு தடவி
நெல்லு அவியித பானையில போட்டு அவிச்சு
கொண்டு வந்த பெரம்பெடுத்து
குண்டியும் தொடையும் பொட்டப்பொட்ட அடிச்சப்போ
புழுவப்போல சுருண்டுத் துடிச்ச நாங்க....’
(என்டி. ராஜ்குமார், காட்டாளன்&பக்23)

மனிதகுல விரோதி ஒருவனை தண்டிப்பதற்கான முன்தயாரிப்பு போல பள்ளிப்பிள்ளைகளை தண்டிப்பதற்கான இந்தத் தயாரிப்பு அதிர்ச்சி தருகிறது. இனி இது போன்றதொரு கவிதையை எழுதச் செய்யாதிருக்கும்படியான பள்ளிச்சூழல் வாய்க்க வேண்டும் என்பது என் விருப்பம்.

Pin It

1

பிரதிகளைப் பற்றி உனக்கென்ன தெரியும்
அதன் வாசனைகளில் நஞ்சை பரப்புவதை தவிர
லிபிகளை உன்னால் சவுக்காக்க முடியுமெனில்
உன் பிரதி வீண்
கண்ணீராலும் காயங்களாலுமான
என்பிரதிகள் ஒருபோதும் உன்னை இரவாதன
உன்னுடையதை ஒத்த ஒருசாயலும்
என்பிரதிகளுக்கு வாய்த்திடாத நாளே
எனக்கு எப்போதும் வேண்டும்
யோனிகளையும் முலைகளையும்
எடுத்துத் துப்பும் உன் பிரதிமைகளை விடுத்து
நான் நடக்கிறேன் வெகுதொலைவில்
ஆனால் அவற்றின் வீரிய எழும்புதலில்
உடைந்து வெளியாகும் என் பிரதிகள்
உனக்கான உன் கருத்துரிமைகளை
வாய்க்கிழிக்கின்றன உன் பிரதிகள்
பசியடங்கா வயிற்றுக்கும்
படாய்படும் வாழ்வுக்குமாய்
முனங்குகின்றன என்னுடையவை
அழுகையின் வீறலையோ
மழையின் சாரலையோ
ரத்தத்தின் கறைகளையோ
ஒருபோதும் விடாதவை என் பிரதிகள்
உன் போலல்ல வெறும் வெற்றுத்தாள்கள்


2

எங்களால் முடியும் எல்லாவற்றையும் விட
நீ தாங்குவது எமக்கு முக்கியம்
எங்கள் தாக்குதலது வலிமையின்
ஆதாரம் காலம் தந்தது

கால்களின் உதைகளை விட
கண்களின் கொடூரம் சொடுக்கிய
உன் அடையாளப் பதிவுகள்
எங்கள் காலத்தின் எல்லா பக்கங்களிலும்

எனினும் இன்னும் சொல்கிறோம்
வசிப்பிடத்தின் போதாமை குறித்தோ
நீங்கள் பிடுங்கிய எங்கள் சோற்றின்
உப்புக் குறித்தோ கவலை ஏதுமில்லை

ஆதாரங்களின் சுழல்லில்
வரலாறுகளாக வடிக்கப்பட்ட
எம்வாழ்வின் மீது கரைத்து ஊற்றப்பட்ட
கறைகளை துடைப்பதன்றி
நக்குவது வேறொன்றும் இல்.

3

சிதைவுற்ற என் பிராயத்திலிருந்து
புறப்படுகின்றேன் நான்
ஏதுமற்ற என் இருப்புகளின் மீதெல்லாம்
கேள்விகளை எழுப்பலாம் நீங்கள்
ஆதிமுதலே இப்படித்தான்
மரபாய் மௌனத்தையே கடைபிடித்து
வந்தோம்
உங்கள் கேள்விகளே பெரும்புயலாய்
சுழற்றியடித்து
புழுதிப்படிந்த சேரியின் மீது மிகப்பாந்தமாய்
அமர்ந்துக் கொள்கின்றன
புரிபடாத உங்கள் கடவுளர்களைப் போல

Pin It