velliangiri malaiபத்தாண்டுகளுக்கு முன் ஆயுதபூஜை சரஸ்வதி பூஜைக்கான விடுமுறையில் சும்மா கிடந்த சங்கை ஊதி ராகம் கொண்டோனாக நண்பர் தேவா விளையாட்டு போக்கில் கேட்க விளையாடி பார்க்கும் போக்கில் சரி என்றேன்.

நாங்கள் தான் ஒரே அலுவலகம்... ஒரே மாதிரி வாழ்க்கை சூழல்... மாற்றி உத்வேகம் ஏற்றிக் கொள்ள இந்த காரியத்தில் ஈடுபட்டோம் என்றால்.. நண்பர் கவி... நான் சிவனேன்னு தான்டா இருந்தேன்... என்பது போல அன்று தான் சென்னையில் இருந்து ஒரு நீண்ட நெடிய நரகவாசத்துக்குப் பின் வீடு வந்திருந்தார். வந்தவர் வீட்டில் இருந்திருக்கலாம். விதி விஜி வீட்டுக்கு போ என்று விரட்டி இருக்கிறது.

வந்தவரோடு கோடம்பாக்கம் விபரங்கள் கேட்டுக் கொண்டிருக்க... "சரி கவி டைம் ஆச்சு... கிளம்பறேன்..." என்றேன்.

"இந்த நேரத்தில் எங்க...!" என்றார்.

"இந்தா... இடையர்பாளையத்துல நம்ம நண்பர் தேவா இருக்கார்... அவரை பார்த்துட்டு... அப்டியே... இந்த வெள்ளியங்கிரி மலை வரைக்கும் போயிட்டு வந்தர்றேன்" என்றேன்.

"வெள்ளியங்கிரி மலையா... அட நானும் வரேன்... ரெம்ப நாளா போகணும்னு நினைச்ருந்தேன்... ஊர்ல இருந்து வேற வந்துருக்கோம்... ஒரு பூஜையை போட்ட மாறியும் ஆச்சு" என்றார். சந்து பல் சிரிப்பில் தன் ஆப்பு தானே கெக்கலிக்குமாம்.

மலை அடி வாரத்தில் பூஜை போட்டால் வெள்ளியங்கிரி மலை சென்றதாக ஆகி விடும் என்று கவி நினைத்திருக்கிறார். அட என்ன பெரிய வெள்ளியங்கிரி மலை. மருதமலையே ஏறிட்டோம்.. இத ஏற மாட்டோமா... என்ற எண்ணம் எனக்கு.

இன்னும் சொல்ல போனால்... மலை ஏறுதல் என்ன இப்டி ஏறி அப்டி இறங்கிட போறோம் என்ற அளவு தான் அது பற்றிய சிந்தனை. எல்லாம் அறிந்த தேவா என்ன நினைத்தாரோ... போன மாதம் TA அளவன்ஸ் குறைச்சு குடுத்தேன்னு திட்டம் தீட்டினாரா தெரியவில்லை.

மூவரும் கிளம்பி வடவள்ளி வழியாக வீரகேரளம் நுழைந்து பேரூர் பின் பக்க தோட்டத்தின் வழியே நொய்யல் பாலம் கடந்து பேரூர் பேருந்து டெர்மினஸ் - சாலையில்... இணைந்து பேரூர் சாலையில் பயணிக்கையில் மணி இரவு எட்டு மணி.
நானும் கவியும் என் மஞ்சள் குதிரையில். தேவா அவரின் யமஹா சிறுத்தையில்.

இந்த சாலை எப்போதும் எனக்கு பிடரியில் சிறகு முளைக்க செய்து விடும். ஒரு புராதான காலத்தது ராஜ வடிவம் பாவனையில் வந்தமர்ந்து விடும். இரவு காற்றில்... இனிது இறங்க... இசை கேட்கும் செவியோடு இன்னபிற இன்பம் இதுவென்பேன்… இதுதானென்பேன்.

பேரூரிலேயே ஆளுக்கு இரண்டு புரோட்டா… ஒரு ஆம்லெட். அளவாக சாப்பிடலாம் என்றார். எனக்கு அதுவே போதும் என்று தான் இருந்தது. ஆலாந்துறை... தாண்டுகையில் வெயில் காற்று வெப்பம் குறைந்து ஈர காற்று மினுமினுக்க ஆரம்பித்து விட்டது.

சில் எப்போதும் நமக்கு சூடேத்தும்... என்பதால்... சிலிர்ப்பை உடலேற்றி கொண்டாடியது மனம். சக வேகத்தில் சத்தமாக பேசி கொண்டே இரவில் வெளிச்சம் பாய்ச்சுவது அப்போதிருந்த பணிச்சுமையிலிருந்து விலகி மலை மீது எங்கோ மெழுகுவர்த்தி ஏற்றுவது போல சந்தோசம்.

சில இடங்களில் ஓவென சத்தமிட்டு கத்தவும் வாய்த்தது. குதூகலம் ஆகிவிட்டால் குரங்கொன்றை கொண்டு விடுவேன். பிறகு கிறுக்கு தேசம் தான் என் வழியெங்கும்.

அப்படி இப்படி என்று கிட்டத்தட்ட 35 கிலோ மீட்டர்கள் கடந்து இருட்டுப் பள்ளம் தாண்டி… வலது பக்கம் குறுக்கு சாலையில் நுழைந்து செம்மேடு தாண்டி.. ஒரு பிரிவில் நிற்கையில் வலது பக்கம் போனால் பேஷா ஈஷா.

இடது பக்கம் திரும்பினாள் ஆண்டி பூண்டி. அங்கேயே வனத்துறை வழி மரித்தது. வழிமறிப்பதில் கொம்பு முளைத்த குதூகலம் வனத்துறைக்கு.

"என்ன மலை ஏறவா...?"- சந்தேகத்தோடு பார்த்தார்கள். ஆமா என்றும் நாங்களும் சந்தேகத்தோடு தான் பார்த்தோம். சந்தேகங்கள் எதிர் திசையில் நின்று காணுகையில் பொதுவானதாக தான் தெரியும். தெரிந்தது.

பல கட்ட வழக்கத்துக்கு பின் உள்ளே காட்டுக்குள் பயணிக்க ஆரம்பித்தோம். காடு எனக்கு புதிதல்ல. ஆனால் அன்றைய தினம் புதிர் நிறைந்த புதிது. புதர் நிறைந்த காடுகளில் புத்தர் நிறைந்திருப்பார் என்று தோன்றும். ஒவ்வொரு நொடியும் எனக்கென செதுக்கி வைத்தது போல நம்பினேன்.

பூண்டி அடிவாரத்துள் நுழைகையிலேயே... மக்களின் ஆராவாரம் ஆங்காங்கே தென்பட… அத்தனை நேரம் இருந்த இருள் விலகி இருந்தது. மனிதர்கள் தான் கோயிலுக்கு அழகு என்று தோன்றியது.

வண்டியை பார்க் செய்ய வழி காட்டினார் ஒருவர். "என்ன... மஞ்சள் குதிரையை ஒருவன் மறைப்பதா..!" என்பது போல பார்த்தேன். சரி போனா போகட்டும் என்பது போல கெத்தில் தலை கோதியபடியே வண்டியை ஸ்டேண்டில் போட்டு டோக்கன் வாங்கினேன்.

"என்ன... மலை ஏறவா...?!" - கேள்வி மறுபடியும்.

ஏன் நாங்கெல்லாம் ஏற கூடாதா.. இவன்கிட்டல்லாம் என்ன பேசுவது. புன்னகைத்துக் கொண்டேன். தேவா முன்னின்று அழைத்துக் கொண்டு போகிறார். அடிவார கோயிலில் கவி வேண்டிக்கொண்டார். பூஜை கூட போட்டார்.

தேவாவும் கும்பிட்டு கொண்டார். நமக்கு கடவுள் பழக்கம் அவ்வளவு இல்லை என்பதால்... தள்ளி நின்று வேடிக்கை மட்டும் பார்த்துக் கொண்டேன். இரவில்... காட்டுக்குள்.. வேடிக்கை மனம் வாய்த்தத்தில் லக லக லக லக லக லயிப்பு தான்.

அடுத்த பத்தாவது நிமிடம்... முதல் மலைக்கான படிக்கட்டில் ஏற ஆரம்பித்திருந்தோம். அது முதல் மலை இரண்டாவது மலை என்றெல்லாம் எனக்கு அந்த நொடி வரை தெரியவில்லை.

"பொதுவாக.. ரெண்டு மூணு மலை ஏறணும்னு நினைக்கறேன்" என்ற கவியை... "என்னது ரெண்டு மூணு ரெண்டு மலையா..? புரியலையே!" என்றேன். ஒரு சுற்றுலாக்காரன் மொழி எனக்கு.

"நாம சாமி கும்பிட்டு திரும்பிடுவோம்னு நினைச்சா நீங்க மலை ஏற கூட்டிட்டு வந்துட்டீங்க... ரெண்டு மூணு மலை இருக்குனு கேள்வி பட்டிருக்கேன்..." கவி காதுகளின் வழியே பேசுவது போல பேசினார். நான் அந்த வெண்ணிற இருளிலும் நெற்றி சுருக்கினேன். நிலவொளி சளீரென பிரகாசித்ததாக நினைப்பு.

எங்களை வேகமாய் கடந்த ஒருவர்.. "ஹலோ.... ரெண்டு மூணு இல்ல மொத்தம் ஏழு இருக்கு" என்று சொல்லி பதிலுக்கு காத்திராமல் வெக் வெக்கென்று நடந்து கடந்து முன்னேறிக் கொண்டிருந்தார்.

படிக்கட்டுகள் நம்ம வீடு மொட்டைமாடிக்கு போவது போல இல்லை. நெட்டு குத்தலாக... சில இடங்களில்... திருச்சி உச்சி பிள்ளையார் படிக்கட்டுகள் போல.

திக்கென்றது. என்னது ஏழு மலையா... மணி இரவு 10. சில் காற்றும்.. ஈர காற்றும்... லேசாக தூறும் மழைத் துளியும் உள்ளே கலவரப்படுத்தியது.

இன்னொன்று என்னவென்றால்.. எங்களைக் கடந்து வேக வேகமாய் முன்னேறுபவர்கள் அனைவரின் கையிலும் ஒரு கம்பு இருந்தது. முதுகில் ஒரு பேக் இருந்தது. கவனித்துக் கொண்டே நடக்க நடக்க… அனிச்சையாய் தாகம் எடுக்க ஆரம்பித்தது. அப்போது தான் ஒரு தண்ணீர் பாட்டில் கூட வாங்காமல் வந்து விட்டது உரைத்தது.

இந்தா.. இப்டி ஏறி… ஒரு டூ ஹவர்ஸ்ல கீழ இறங்கிட போறோம். இதுல என்ன பெருசா... தாகமோ பசியோ வந்தர போகுது... நினைத்த மனதில் சிக்கல் விக்கல்.

ஒவ்வொருவரையும் கவனிக்க கவனிக்க... மலை ஏறுகையில்,.. அடிப்படையாக கடைப்பிடிக்க வேண்டிய எதுவுமே நாங்கள் செய்யவில்லை என்று புரிந்தது.

ஒரு வயதானவருடன் பேச்சு கொடுக்க… அவர் "என்ன தைரியத்துல இப்டி ஒரு தண்ணி கேன் கூட எடுக்காம மலை ஏற வந்திருக்கீங்க..."என்றவர் கழுத்தை மலை அளவுக்கு உயர்த்தி… "அவன் தான் காப்பாத்தனும்" என்றார். அவர் நடை கூடியது. எங்கள் நடை கால்களைத் தேடியது.

சட்டென்று "தேவா திரும்பிடலாம் தேவா" என்றேன். கவி... ஆமோதிப்பது போல நடையைத் தளர்த்தினார். ஒரு முக்கோண தடுமாற்றம் எங்களுள். முன் சென்ற தேவா நிதானமாக மூச்சிழுத்து நின்று திரும்ப... பின் சென்ற நாங்கள் பெருமூச்சு விட்டபடியே நின்று பார்த்தோம்.

"நம்ம ஏழுமலை ஏற வேண்டாம். ஒரு ரெண்டு மலை ஏறிட்டு... வந்துருவோம்..." என்றார்... இடுப்பில் கை வைத்து நின்று சிரித்தபடியே பார்த்த... தேவா.

இது தூண்டிலா... துண்டு வானம் பறித்து தரும் வித்தையா... தெரியவில்லை. மூச்சில் சூடு நிரம்பியது. நா வறண்டதை வாழ்நாளில் முதன் முதலாக உணர்ந்தேன்.

உள்ளுக்குள் சூடு. நெஞ்சு முழுக்க இதயம். மூளையில் தீராத படிக்கட்டுகள். உலகத்தை விட்டு வேறு எங்கோ வந்து விட்டது போல இருளும் நிலவும். மேலே விழும் சாரலில்... ஏதோ பெரிய தவறை செய்து விட்டோம்... என்று மனதுக்குள் பெருங்காற்று. முடிவெடுக்க முடியாத பயம் காதுக்குள் காட்டின் இரைச்சலாய்.

முதல் மலை ஏறி நிற்கையில்... கால்களில்... நடுக்கம் கூடி இருந்தது. சட்டை நனைந்திருந்த வியர்வையில்... இரவு இன்னும் கொஞ்சம் குளிர்ந்திருந்தது.

கூட்டத்தில் கை விட்டு கொட்டாமல் சோடா நிரம்பிய யூஸ் அண்ட் த்ரோ கோப்பையை வாங்கி என்னிடம் நீட்டினார் தேவா. அமிர்தம் அது தான் என்றேன்.. ஒரே மூச்சில் அருந்தி விட்டு... திரும்பினால் வெறி கொண்டு குடித்துக் கொண்டிருந்தார் கவி. கவி நெற்றியில் அடித்திருத்த விபூதி கரைந்திருந்தது. உடல் நனைய உள்ளம் கொதித்திருந்தது மூவருக்குமே.

"திரும்பிடலாம் தேவா..." தீர்க்கத்தின் அருகே திக்கினேன்.

"ஏங்க... ஆபீஸ்ல இந்த மேட்டர் தெரிஞ்சா நம்ம பத்தி என்ன நினைப்பாங்க... கேவலமா சிரிப்பாங்கங்க... இதுல ஜிம் பாடி வேற நீங்க..." உசுப்பேத்துகிறார் என்று தெரிந்தும்... உசுப்பானேன்.

"யு கான்ட் ஹூ கேன்..." மந்திர சொல் தந்திரமாய் தட்டிக் கொடுத்தது.

"சரி நடங்க..." என்றேன். நடுக்கத்தை வழியெங்கும் படிக்கட்டுகள்... பாவமாய் ஏந்திக் கொண்டன. பின்னால் முன்னால் என்று கூட்டம் தனியாக என்று மக்களின் வேண்டுதல்கள் நடையாய் நடந்தன.

"நாமளும் கம்பு கொண்டு வந்திருக்க வேண்டும்" என்றேன். மூச்சிரைக்க சொற்களில்... அரூப படிக்கட்டுகள்.

"யாருக்கு தெரியும் இதெல்லாம்" என்றார் தேவா.

"நான் இன்னைக்கு தானே சென்னைல இருந்து வந்தேன். எனக்கு இது தேவையா" என்று வடிவேலு உடல்மொழியில் கேட்ட...." கவி குரலில் காற்றின் வேகம்... அழாத குறை அருகாமையில். வடிவேலுவைப் பார்ப்பது போலவே இருந்தது. ரணகளத்திலும் ஒரு கிளுகிளுப்பாய் சிரித்து விட்டேன். தேவாவுக்கு நமட்டு சிரிப்பு.

மும்முரமாய் மலை ஏறிக்கொண்டிருப்பவர்கள் மத்தியில்... நாங்கள் மூவரும் எங்களுக்கே காமெடியாக தெரிந்தோம். தலையுமில்லாத வாலுமில்லாத தவித்த பிண்டமென மூச்சிரைத்தோம். இடையே பிசிறு நிறைந்த சிரிப்புகள்... பேச்சு வாக்கில்.

காதடைக்க ஆரம்பித்து விட்டது. இரண்டாம் மலையில் நின்று கீழே பார்க்க காட்டுக்குள் தான் அள்ளி இரையப்பட்ட ஊர்கள் இருப்பது போல மினுமினுத்தன வெளிச்ச துகள்கள்.

மேகம் கூட தலையொட்டி போவது போல. மழை எங்களுக்கு கீழே பெய்வது போல. பௌதீக மாற்றத்தை மூன்றாம் மலையில் காணுகையில்... மூச்சில் பாதி தான் நிறைந்தது... பேச்சில்... கால்வாசி இருந்த காற்று.

உக்கார்ந்து உக்கார்ந்து... ரெஸ்ட் எடுத்து ரெஸ்ட் எடுத்து... சோடா குடித்து சோடா குடித்து... நாங்கள் தான் நடக்கிறோமோ அல்லது யாரோ எங்களில் நடக்கிறார்களா என்று கூட ஆனது.

குதிகாலில்... குத்தும் கற்களில்... ஆரம்பத்தில் கிடைத்த கூச்சம் நகர்ந்து... இப்போது சுளீர் சுளீர் என்று உஷ்ணம் கிடைத்தது. மலை ஏறுவோர் செருப்பணிய கூடாது என்ற வழக்கம் வேறு மனதுக்குள் திகிலாடியது. வழக்கம் போல இந்த முறையும் செருப்பு தொலைந்தால் என்ன செய்வது என்று உள்ளே பெரும் பாறாங்கல் மனதில்.

ஐந்தாம் ஆறாம் மலைகளில்.. சோடாவும் கிடைக்காமல் தள்ளாடினோம். தேவா மீது கோபம் கூட வந்து விட்டது. இனி திரும்புவதில் எந்த பயனும் இல்லை. நேரம் அதிகாலை 5 மணியைக் காட்ட மலைக்கு பின்புறம் இருந்து வெளியே கசியும் வெளிச்சம் புது சுகந்த காற்றை அள்ளிக் கொட்டியது. இதுவரை இருந்த மூச்சு பற்றாக்குறை இப்போது இல்லை. காட்டில் புதிய வாசம் விடாப்பிடியாக விரவிக் கிடந்தது.

சில இடங்களில் பலர்.. பாறையொட்டி பாயும் நீர் அள்ளி குடித்தார்கள். சுண்ணாம்பு போல ஏதோ மண்ணை சிலர் சுரண்டி சேகரித்துக் கொண்டார்கள். சிலர் ஒரு குளத்தில் குளிக்கவும் செய்தார்கள். பார்க்க பார்க்க புது அனுபவமாக இருந்தது. நான் அந்த நடையை ரசிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்.

கால்கள் வீங்கி விட்டாலும்... உடல் வலிமை அகன்று விட்டிருந்தாலும்.. மனதில்.. ஆச்சர்யம் ஏறி எங்கோ ஒரு மலை மீது... அதிகாலை இளங்காற்றை உடல் பூச... சிரிப்பும்... உத்வேகமும் நிரம்பியதை உணர்ந்தேன்.

என்ன ஆனாலும்... சரி... ஏழுமலை ஏறிட்டு தான் திரும்புவது.. .என்று உள்ளே சிரித்துக் கொண்டேன். பட்டும் படாமல் வெளிச்சத்தை இருளுக்குள் வீசி ஏறிந்து வண்ணம் சேர்ப்பது போல... நொடி நேர ஓவியங்கள் காணும் இடமெல்லாம் வந்து வந்து மிளிர்ந்தன.

வந்து மோதும் காற்றில் பச்சை வாசம். குளிர் காற்றில் நுரையீரல் நிரம்பி ததும்பும் சுவாசம் என்று உற்சாகம் தொற்றிக் கொள்ள நான் இன்னொருவனாக ஆகி இருந்தேன். தேவாவும் கவியும் கூட இன்னொருவராக முயற்சிப்பது போல தான் தெரிந்தது.

ஏழாம் மலை பெரும்பாலும் தவழ்ந்தபடி தான் ஏற முடியும். அத்தனை நேர்த்தியான நேர் கொண்ட உயரம். எதிரே மூச்சடைத்து இறந்த ஒருவரை தொட்டில் கட்டி கீழே தூக்கி போனதைக் காண்கையில் திக்கென்றது. தவழ்ந்தபடி காலச்சந்தில் திரும்பி பார்த்தால்... கரணம் தப்பினால் மரணம் தான்.

பிடி தவறி கீழே போனால்... மிஞ்ச நினைவு இருக்காது. சில இடங்களில்,..... படிக்கட்டுகள் இல்லாமல்... ஒற்றையடியாக... பச்சையில் பூத்த செந்நிற படுகை சிறு சிறு கற்களில்... சிந்தனை கூட்டும்.

ஒரு வழியாக ஏழாம் மலை உச்சியில்... நிற்கையில் நிறைந்து விட்டேன். நானே கடவுளென ஒரு துளி குறும்பன் வந்து நெற்றியில் வியர்வை வழித்தான்.

கீழே எறும்பூரும் வரிசையாய் மனிதர்கள் வருவதும் போவதும் என்று பார்க்க பார்க்க வானம் முட்டும் கற்பனை நம்மில் இருந்து நாலா பக்கமும் சிதறுவதை உணர முடிந்தது. எட்டிக் குதித்தால் வானத்தில் பஞ்சு மிட்டாய் பறித்து விடலாம்... போல. கைகள் தூக்கி காலம் தொட்டேன். வானம் முட்டி பறவை கற்றேன்.

கூட்டத்தோடு கூட்டமாக மக்கள் தற்காலிக நடைமேடை போல இருந்த கடவுளின் வாசலில் நின்று தரிசித்து விட்டு அந்த பக்கமாக வெளியேறி கீழே இறங்க வேண்டும் என்பது வழிமுறை.

வாசலில் நின்று திரும்பி வெளிப்புறம் காணுகையில்.. வலது பக்கத்தில் ஏறி ரெவெர்ஸ் பா வடிவத்தில் நகர்ந்து கடவுள் தரிசனம் கண்டு பிறகு இடது பக்கத்தில் நீளும் பா வின் ஒரு காலின் வழியே கீழிறங்க வேண்டும். மக்கள் சாரை சாரையாக இப்படி மேலேறி வந்து நின்று குவிந்து தரிசித்து அப்படி கீழிறங்கி கொண்டிருந்தார்கள்.

எனக்கு மலை தான் தரிசனம். நண்பர்கள் கடவுள் காண நான் கண்டவர்களை கண்டேன். அத்தனை முகத்திலும் அருள் பாலிக்கும் ஆன்ம திருப்தி. ஒவ்வொரு காலிலும் ஒரு நூறு வேண்டுதல். ஒவ்வொரு கண்களிலும் வாழ்வின் தீராமை.

பின்னால் இருந்த பாறையில் ஆங்காங்கே சாமிகள் சிலர் சம்மனமிட்டு சடை வளர்த்து கண்கள் மூடி அமர்ந்திருந்தார்கள். நானும் கூட அமர்ந்து பார்த்தேன்.

இரண்டு நாட்கள் இருங்கள்... வந்து அழைத்து போகிறோம் என்று சொல்வார்களா என்று கூட நொடியில் தோன்றியது. மலை உச்ச வாசத்தில் மானுட சகவாசம் அற்றிருக்க மனம் விரும்பியதை வாக்கியத்தில் அமைக்க வரிகள் போதாது.

போகும் பொது இருந்த சுய தடுமாற்றம் திரும்புகையில் இல்லை. ஒவ்வொரு மலையாக ரசித்து இறங்கினேன். கால்களில் வீக்கம் கூடியது. பாதங்களில் கொப்புளம் வேறு.

கண்களில் தூக்கம் வடிந்தது. தலையில் ஆசை கூடி வலி ஏறி கிண்ணென்றிருந்தது. பசி வேறு. காலை 10… 12... 2.. 3... என்று முதல் மலையைத் தொடுகையில்.. மாலை 4 மணி.

முந்தின நாள் இரவு 10 மணிக்கு ஆரம்பித்த யாத்திரை மறுநாள் மலை 4 மணிக்கு முடிவடைகிறது. இதில் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை சொல்ல மறந்து விட்டேன். மலை ஏறுகையிலேயே இரண்டாம் மலையில்... எனது நைட் பேண்ட் முக்கால் இஞ்ச்க்கு கிழிந்து விட்டது.

காலை வேகமாய் எக்கி ஏறுகையில் நிகழ்ந்திருக்கும்... கிழிசல் படலம். இருட்டுதானே என்று பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் இறங்குகையில் நேராக இறங்க முடியவில்லை. பகல் பளீர்ன்னு பாய்ந்து வந்தது.

குரல் வீங்கிய கவிக்கும் கண்கள் இடுங்கிய தேவாவுக்கும் சிரிப்போ சிரிப்பு. எனக்கே சிரிப்பு தாங்க முடியவில்லை. என்ன சோதனைடா இது என்றிருந்தது. மலை ஏறுகையில் அணியும் ஆடை எத்தனை முக்கியம் என்று பட்டது.

காலை ஒரு பக்கமாக சேர்த்து சேர்த்து ஒரு சேர நடந்து வந்தது காலத்துக்கும் கண்ணீர் மல்கும் சிரிப்பு நினைவு.

அதுவும் முதல் மலையில் கீழே கோயில் ஒட்டிய கடைசி 50 படிக்கட்டுகளில மலை ஏறியவர்களை வரவேற்க அவர்களின் மனைவிகள்… அம்மாக்கள் என்று பெரும் கூட்டம் தண்ணீர் குடத்தோடு காத்து நின்றது. பார்த்ததுமே பகீரென்றது. செத்தேன் நான்.

இந்த சோதனையை எப்படி கடப்பது. சுற்றிக் கொள்ள ஒரு துண்டு கூட இல்லை. சிரிப்பதா அழுவதா. இத்தனை படிக்கட்டுகளை கடந்த எனக்கு இந்த 50 படிக்கட்டுகள் ஏழுமலைகளைத் தாண்டியும் பெரிதாக இருந்தது.

எனக்கு முன்னால் இருவரும் சிரித்துக் கொண்டே என்னை மறைத்துக் கொண்டே நடக்க... நான் காலை ஒட்டி ஒட்டி ஒருவழியாக கீழிறங்கினேன். பப்பரப்பா காட்சி இப்போதும் முகம் மூடி சிரிக்கிறது.

கூட்டம் கடந்து... ஒதுங்கி நின்று அண்ணாந்து மேலே ஒரு முறை மலையைப் பார்த்தேன். கடவுளின் தூணாக புன்னகைத்தது மலை.

மலை ஏறுகையில் இருந்த மனம் மலை இறங்குகையில் இருக்காது. தத்து பித்து தத்துவமெல்லாம் தவிடு பொடியாகி வாழ்வென்னும் தாகத்தின் வலிமை என்னவென்று புரிந்து விடும். எல்லாமே காலத்தின் வகுப்புகள் என்றே நம்பினேன்.

"அண்ணே அந்த மஞ்ச பைக்கை கொஞ்சம் ஸ்டார்ட் பண்ணி எங்களை ஏத்தி உக்கார வைக்கறீங்களா" என்றேன். உடலில் மலை ஏறி இருக்க... நேத்திருந்த கெத்தெல்லாம் கத்திக் கொண்டு கரை ஏறி இருந்தது. பைக் ஸ்டேண்டில் டோக்கன் போடுபவர்... அர்த்தத்தோடு புன்னகைத்தார்.

நல்ல வேளை செருப்பு வழக்கம் போல தொலையவில்லை. வீங்கிய காலில் சிரமப்பட்டு நுழைத்தேன்.

"நான் சிவனேன்னு தான இருந்தேன்" கவியின் குரலில்... சத்தமில்லை. இடுங்கிய வீங்கிய உள்ளொடுங்கிய கண்களில் பார்க்க பார்க்க சிரிப்பு தான்.

மூவருமே சிரித்துக் கொண்டோம். சும்மா கிடந்த சங்கிலும் ஊத ஊத சங்கீதம் பிறக்கும்.

வழியெங்கும் தூங்கி தூங்கி வழிந்த கவியை தட்டி தட்டி எழுப்பிக் கொண்டே வீடு வருகையில் இரவு 7 மணி. வந்ததும் சாப்பிட்டு படுத்தது தான்… அடுத்து ஒன்றரை நாட்கள் மலை உச்சி பாறையாக கிடந்தேன். மன கண்களில்... பாறையில் சம்மணமிட்டு அமர்ந்திருக்கும் யாரோ ஒருவர் என்னைப் போலவே தெரிந்தார்.

- கவிஜி

 

Pin It

valparai forestsஇம்முறை சுற்றுலாக்காரனாகத்தான் மலை ஏறினேன்.

வால்பாறையில் பிறந்தவனாக இருந்த போதும்... முதல் பத்தாண்டுகள் மட்டுமே அங்கிருக்கும் சூழல் வாய்த்தமையால்... எனக்கு வால்பாறையில் பல இடங்களைத் தெரியாது. ஒவ்வொரு முறை செல்லும் போதும் ஒவ்வொரு இடமாக பார்த்து விடலாம் என்று தான் யோசனை. இம்முறை... சரி என்று கையில் இருந்த திட்டத்தைக் கண்களுக்குள் நீந்த விட்டு வண்டியை எடுத்திருந்தேன். உடன் நெருங்கிய நண்பர்கள்.

குரங்கருவி

வால்பாறை குரங்கருவியில் இருந்து தான் ஆரம்பிப்பதாக நான் கருதுகிறேன். மலை அடி வாரத்தில் இருக்கும் கலை வடிவம் அது. நீரின் இரைச்சல் என்று யாரும் கூறின் சந்தேகியுங்கள். அது நீரின் சிரிச்சல். நாங்கள் நீர் உணர... நீரும் தன் நிறம் அறிந்திருக்கும். சாலையில் நின்றே மரங்களின் இடையே இருந்த சிறு சிறு வெளிகளின் வழியே குரங்கருவியை தரிசித்தோம்.

"கவியருவி" என்று பெயர் மாற்றி இருப்பதை சத்தியமாக மனம் ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. காலம் காலமாக இருக்கும் குரங்கருவியே அழகான கவிதை தான். கவியருவி பாவனை. குரங்கருவிதான் தோரணை.

கொண்டை ஊசி வளைவுகள்

பழக்கப்பட்ட சாலைதான் என்றாலும் ஒவ்வொரு முறையும் பழக வேண்டும் சாலை. எங்கு குறுகுமோ அங்கு நிரம்பும் வாகனம். எங்கு விலகுமோ அங்கு சிறகு வாகனம். மலை சாலைகளில் கார் ஓட்டுவது தியானிப்பது போல.

தியானத்தின் வழியே மலை தன்னை கீழே இறக்கும். மனம் தன்னை மேலே தூக்கும். மேலிருந்து பறந்து விரிந்த பள்ளத்தாக்குகளை... மரங்கள் சூழ்ந்த மயக்கங்களை... வரிகளில் சொல்ல இயலாது.

வார்த்தைகளால் வனத்தைத் செரிக்க முடியாது. சரிந்து நிறைந்து கிடந்த கழுகுப் பார்வையில் சோலைகள் - சித்திரங்கள். அதுவும் இலையுதிர் கால ஆரம்பத்தை இடையிடையே நிற்கும் பழுத்த இலைகளைக் கொண்ட மரங்கள் காட்டி கொடுத்தன.

வான்கோவின் பெயின்டிங் திரும்பும் பக்கமெல்லாம். திரும்பாத பக்கத்துக்கு அங்கென்ன வேலை. வான்கோவின் புன்னகை தான் எனக்கும். எதிரும் பின்னும் அவ்வப்போது வாகனங்கள் வந்தும் போயும் இருந்தது... நகரும் ஓவியத்துள் நாமும் நகர்கிறோம் என்பது போல இருந்தது.

ஒவ்வொரு கொண்டை ஊசி வளைவுக்கும் ஒவ்வொரு வண்ணம் பூசி பார்த்தோம். பார்க்கப் பார்க்க சலிக்கவே செய்யாத அதிரூப அபூர்வம் என்று தான் நம்புகிறேன். வண்டி சாலையில் போக நானோ வானத்தில் நகர்ந்தேன்.

வாட்டர் பால்ஸ் - புலி பள்ளத்தாக்கு

புலி பள்ளத்தாக்கு எப்போதுமே பிரமிப்பு தான். அத்தனை உயரத்தில் இருந்து கீழே பார்த்தால்... பள்ளத்தாக்கு பிரம்மாண்டமாய் சோலைக்குள் தன்னை ஒளித்துக் கொண்டு பார்க்கும். முதுவாங்குடி பழங்குடியினர் வாழும் இடம் என்று நினைக்கிறேன்.

அப்படியே பார்வையை இடது பக்கம் கீழே குவித்தால்... காடம்பாறை டேம் தெரியும். பார்வையை PAN ஷாட்டில் நகர்த்தினால் சிறு சிறு நீர் தேக்கம் தெரியும். சிதிலமற்ற சித்திரம் ஒன்று கீழே முழந்தாளிட்டு அமர்ந்திருப்பது தெரியும்.

பச்சையம் பூசிய ஒரு பதுங்கு குழி... பளபளக்கும். பாதுகாப்பு சுவர் ஒட்டி நிற்கையில்... பாதாளமும் அழகென்று தான் மனம் நம்பும். எல்லாமே சரிவு தான். சரிவில் தான் பூமியின் நிறைவு இருக்கிறது எனலாம். அள்ளி இரைத்த மரங்களில் எல்லாம் சொல்ல இனிக்கும் காடுகள்.

தலனார் வியூ பாய்ண்ட்

சரி அடுத்து "நம்ம வால்பாறை - ஆரா சார்" கடந்த வாரம் கொடுத்த டிப்ஸின் படி.. தலனார் வியூ பாய்ண்ட் போலாம் என்று முடிவெடுத்திருந்தேன். "கவர்கல்" பனி படரும் பகுதி தாண்டி மேலே இடது பக்கம் திரும்பி மீண்டும் வலது பக்க திரும்ப... பேருந்து நிறுத்தத்தில் இருந்து கீழே படு பாதாளத்துக்கு செல்வது போல குறுகிய பாதை நெளிந்து கிடந்தது. நுழைந்து விட்டோம்.

ஒரு வண்டி மட்டும் தான் போக முடியும். அந்த அளவுக்கு தான் சாலை. வண்டி கீழே இறங்க இறங்க... வயிற்றுக்குள் பட்டாம்பூச்சி அல்ல. ஒரு கொலாஜ் சிறகடிப்பு. பார்த்துப் பார்த்து கவனமாக நகர நகர கூடவே இளையராஜா கும்மாளமிட்டுக் கொண்டு வந்தார்.

இயல்புக்கு மாறாக கொஞ்சம் கூடுதல் வெயில். ஆனாலும் காரின் போக்குக்கு காற்றில் இருந்த ஈரத்தை வடிகட்டி வாங்கிக் கொள்ள முடிந்தது.

சாலையில் தடுப்பு சுவரில் நின்று பார்க்கும் பனி படரும் பகுதியில் கீழே இருக்கும் லைன் வீடுகளின் அருகே ஒரு செக் போஸ்ட் இருந்தது. சில பொடியர்கள் கேரம்போர்ட் விளையாடிக் கொண்டிருக்க.. ஒரு பெரிய பொடியர் வந்து... 'இந்தா... இப்ப உங்கள கொல்ல போறேன்' என்பது போலவே பார்த்தார்.

விஷயத்தை சொல்லவும்... எங்கெல்லாம் வியூ கிடைக்கும் என்ற தகவல்களை சொல்லி விட்டு ஒரு ஆளுக்கு 100 ரூபாய் வசூலித்துக் கொண்டார். கார்பன் வைத்து எழுதாத ரசீதை தந்தார். சுற்றுலா மயக்கத்தில் ஆளுக்கு நூறு ரூபாய் என்பதை மறந்திருந்தோம்.

சரி என்று அதே வேகத்தில் வண்டியை மேலே விட்டோம். நிறைய இடங்களில் முதல் கியரில் தான் போக முடிந்தது. சிறு சாலை. குறு வழி. பாதுகாப்பு தடுப்புச் சுவர் அற்ற பாதை ஒரு மலை பாம்பைப் போல நீண்டு நெளிந்து மினுமினுத்துக் கிடந்தது.

அங்கிருந்து இடது பக்கம் திமு திமுவென வளர்ந்து நிற்கும் மலை முகடுகள்... பச்சையம் பூசி தெரிந்தாலும்.. மெயின் சாலையில் போகும் வண்டிகளின் ஒலிப்பான் சத்தங்கள்... எஸ்டேட்டுகள்... வீடுகள்... என்று எல்லாமே தெரிந்தாலும்... நாங்கள் ஏறிக் கொண்டிருக்கும் இடமும் அதற்குச் சமமான மலை உச்சம் தான்.

கிட்டத்தட்ட மலை உச்சியில் தான் பயணமே. மேலே போக...போக வெயிலின் தாக்கம் இன்னமும் தகித்தது. ஆனாலும்.. உள்ளே ஒரு வித மலர்ச்சி. உடல் மேல் சுள்ளெனப் படும் சூரியனைத் தாண்டியும் ஒரு வித குளிர்ச்சி.

எதிரே எந்தவொரு வண்டியும் வந்து விடவே கூடாது என்ற திக் திக் திக். வந்தால்... சைடு கொடுக்க வாய்ப்பே இல்லை. மலை ஏறும் போது வண்டியை நிறுத்தி விட்டால் வண்டி பின்னால் வந்து விட வாய்ப்பு.

அதைத் தாண்டி மீண்டும் முதல் கியரில் மேல் எழுப்ப தடுமாற வேண்டி இருக்கும். அப்படி இப்படி என்று போய்க் கொண்டே இருக்க... இருக்க.. அது காட்டு வழி பயணம் என்பதை விட எப்பக்கமும் சரிந்துக் கிடந்த சோலைகளற்ற தேயிலை காடுகளின் மேல் மினுங்கும் சூரிய துகள்களின்... எதிரொலிப்பு... ஜொலி ஜொலிப்பு எல்லாம் ஆசுவாசம் தான்.

தொடர்ந்து போய்க் கொண்டே இருக்கிறோம். வளைந்து நெளிந்து புகுந்து... நகர்ந்து... உள்ளூறும் திக் திக்கை... நிறுத்தி விட்டு... ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் திருப்பி விடலாம் எனும் போது... அடுத்த ஒரு வளைவில்... ஒரு ரிசார்ட் கண்ணில் பட்டது.

திருப்புவதற்கு கொஞ்சம் இடமும் இருக்க... குதி போட்டு வண்டியைத் திருப்பினேன். இனி பிரச்னை இல்லை என்பது போன்ற அமைதி மண்டைக்குள். அங்கிருந்து சுற்றிலும் பார்க்க... பூமி கொஞ்சம் நின்று சுற்றினாலும்.. வாய்ப்பிருக்கிறது.

அப்படி ஒரு இனம் புரியாத ஒரு பறவை மனநிலை. மனிதர்களே அற்ற ஒரு பெருவெளி. சோலைக் காடுகளின் நடுவே கம்பீரமாய் நிற்கும் மலையின் முகட்டில் திடும்மென முளைத்த செடிகளாய் நாங்கள்.

புகைப்படங்கள் சிலிர்க்க சிலிர்க்க... மன படங்கள் கிளிக்கிக் கொண்டே வந்தன. எதிர் பார்த்தபடியே... திரும்புகையில் இரண்டு கார்கள் எதிரே வந்து விட உயிர் போய் உயிர் வந்தது காருக்கு. உள்ளே கியர் மாறி கிர்ரானது எனக்கு. நகர்த்தி நகர்த்தி.. பின்னால் முன்னால் என்று அசைத்துக் கொஞ்சம் சைடு கிடைக்க ஒரு பொம்மலாட்டம் நிகழ்த்தி ஒன்றையொன்று கடந்தோம்.

நாங்கள் மலையை விட்டு வந்தாலும் மலை எம்மை விடாமல் பற்றிக் கொண்டிருந்ததை உணர உணர மீண்டும் உயரே... மனது.

கீழே அதே செக் போஸ்ட். பார்த்துக் கொண்டே... யோசித்துக் கொண்டே வந்து கேட்டை திறந்தபடியே "அந்த ரசீதை குடுங்க... பாரஸ்ட்காரங்க கேப்பாங்க" என்றார் அந்த பொடியர்.

பொடியர் என்னவோ தில்லுமுல்லு செய்கிறார் என்று புரிந்து விட்டது. எதுக்கு ஏன் என்று சில கேள்விகள் கேட்கவும்.. "சரி சரி.. கொண்டு போங்க... உங்ககிட்ட... கேட்டா காட்டுங்க" என்று சொன்னார். சரி என்று சொல்லி சிரித்துக் கொண்டே கேட்டை தாண்டி மெயின் சாலைக்கு வந்து மீண்டும் வால்பாறை நோக்கி பயணம்.

சீரான வேகம். கார்வர் சிலையில் ஏதோ வேலை நடக்க... பார்த்துக் கொண்டே நகர்ந்தோம். கிட்ட நெருங்க முடியவில்லை.

பனி படரும் பகுதி இம்முறை வெயில் சுடரும் பகுதி.

பாலாஜி கோயில்

அடுத்து... நாப்பதாவது கொண்டை ஊசி வளைவில் வலது பக்கம் திரும்பாமல்... நேராக பாலாஜி கோயில் சாலையில்... அதாவது கருமலை சாலையில் வண்டியை விட்டேன்.

கருமலை வரை சாலை அட்டகாசமாக இருக்க... அதற்கு மேல் அக்காமாலை சாலையில் மேலேற மேலேற அதே குறுகிய வளைவு நெளிவுகள் தான். கருமலை இரண்டாவது டிவிஷனில்... எங்கள் ஆனந்தண்ணன் வீட்டு வாசலில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு மேலே நடக்க ஆரம்பித்தோம். அங்கிருந்து பாலாஜி கோயில் கொஞ்ச தூரம். நாலைந்து வளைவுகள். சிறுவயதில் நடந்தது.

பழைய நினைவுகள்... பல்லக்கில் நகர... நானோ சொல்லற்று நடந்தேன். மேலே நடக்க நடக்க கீழே சரிந்து கிடக்கும் தேயிலைக் காடுகளின் வண்ணத்தில்... வெயில் தான் பிரதானம். ஒரு இயல்பான வெறுமை அங்கே நிலவிக் கிடந்ததை உலவ மறந்த மரங்களின் தனிமையில் உணர்ந்தேன்.

ஒரு வளைவில் நாங்கள் எதிர்பார்க்காத செக்போஸ்ட் இருந்தது. "உள்ளே விட முடியாது. மூன்று மணிக்கு தான் கோயில் திறப்பு" என்றார்கள். ஐயோ என்று ஆனது. மணி 1 தான். 3 வரை எப்படி இருக்க. சரி என்று அங்கேயே அமர்ந்து... கொண்டு வந்திருந்த பிரியாணியை நிறுத்தி நிதானமாக ரசித்து ருசித்து சாப்பிட்டு விட்டு கீழே இறங்கி விட்டோம்.

பாலாஜி கோயில்... குருக்கள்.. விஜயராகவன் சாருக்கு ஒரு போன் பண்ணி இருக்கலாம். எதற்கு தொந்தரவு என்று விட்டு விட்டேன். விஜயராகவன் சாருக்கு ஒரு வேண்டுகோள். கீழேயிருந்து மேலே கோயில் வரை சாலை நன்றாக இல்லை. கல்லும் குழியுமாக மிரட்டுகிறது. நிர்வாகத்திடம் பேசி... அதை சீர் அமைத்தால்... வரும் பக்தர்களுக்கும் சுற்றுலாக் காரர்களுக்கும் வசதியாக இருக்கும் என்பது... தாழ்மையான கருத்து.

வெள்ளைமலை டன்னல்

அடுத்து அங்கிருந்து வெள்ளைமலை டன்னல் வழியாக நீரார் டேம்- க்கு பயணம். இந்த மலையில் நான் இப்போது தான் முதல் முறையாக சுற்றுகிறேன். நெடுஞ்சாலைப் பலகையின் வாயிலாக நீரார் டேம் - ன் வழியும்... கிலோமீட்டரும்... போகும் தூரத்தை இலகுபடுத்த... வண்டியை வண்டென விட்டேன். பூக்கள் தேடும் புதிர்தனம் எமக்குள். சாலை பல இடங்களில் சாலையாக இல்லை.

கட்ட வண்டியில் போகிற பீல் பல இடங்களில். அதே குறுகிய சாலை. அந்த மலையில் இருந்து மீண்டும் மலையேற நான் வால்பாறையில் இருப்பதாகவே நம்பவில்லை. வேறு ஏதோ ஒரு மலை மேல் சென்று கொண்டிருக்கிறோம் என்று தான் தோன்றியது.

பொள்ளாச்சியில் இருந்து வருகையில்... வாட்டர் பால்ஸ் அருகே வருகையிலேயே தெரியும் அக்காமலை புல்வெளி மலையைத் தொட்ட மாதிரி அடுத்து இருக்கும் மலைகள் என்று நினைக்கிறேன். சிறுகுன்றா தாண்டுகையில்... சில இடங்களில் சமதளத்தைக் காண முடிந்தது.

சுளீர் என பொத்தி வைத்திருந்த கொத்து காத்து வெளியேறி மேலே பட்டது போன்ற புரிதலை உணர்ந்தேன். அடுத்த வளைவில் வெள்ளமலை டன்னல்... ஊருக்குள் நுழைந்த வழியில்... சிறு உட்பிரிவில் அமைதியாய் ஒளிந்திருந்தது. அந்த இரும்பு தொங்கு பாலத்தில் நடக்கையில்... வலது பக்கம் வாய் திறந்து ஆவென பார்த்துக் கொண்டிருந்த நீரற்ற டன்னல்...ஓர் அரூப வளையத்துக்குள் தன்னையே சுருட்டிக் கொண்டிருந்தது போல இருந்தது.

வானத்தில்... வெளிச்சத்துக்கு பதில் வானவில் தான் கொட்டியது. மேலிருந்து கொட்டும் சிறு நீர்வீழ்ச்சி பார்த்து பக்குவமாய் பதறாமல் சிதறிக் கொண்டிருந்தது. தொடர்ந்து பாறை மேல் விழும் அந்த சிற்றோடை சத்தத்தில்... வனத்தின் வகை வகையான தத்துவங்கள். வெயிலுக்கு இதம் நீர். நீருக்கு ஏது நித்திரை. யுத்தம் மறந்த பொழுதும் சித்தம் நிறைந்த பொழுதும் அது.

நீரார் டேம்

அங்கிருந்து காஞ்சமலை வழியாக... செல்லச் செல்ல மலையின் பிற்பகுதியில் சுழன்று கொண்டிருப்பதை உணர முடிந்தது. குண்டும் குழியுமான சாலையில் வெயில் குட்டைகளாய் நிரம்பிய இருந்தன.

கேட்டுக் கேட்டு செல்ல ஒரு வழியாக நீரார் டேம் முகப்புக்கு அருகே சென்று விட்டோம். மூன்று பேர் கொண்ட அதிகாரர்கள் அமர்ந்திருக்க... கேட் திறந்திருந்தது.

பொதுவாக செக் போஸ்டில் கேட் திறந்திருந்தால் என்ன செய்வோம் மக்களே...!

கேட் திறந்திருந்தால் கடந்துச் செல்லலாம் என்பது தானே பொருள். நான் விசுக்கென்று நுழைந்து விட்டேன். லாரி நிறைய டேஷ் மரங்களைக் கடத்திக் கொண்டு செல்பவனை விரட்டி நிறுத்துவது போல காட்டுக் கத்து கத்தினார் ஒரு அதிகாரர்.

"நாங்க வேலை பொழப்பில்லாமலா இங்க உக்காந்துருக்கோம்..." கத்தலின் தொடர்ச்சியாக உலகை காக்கும் ரட்சகன் போலச் சத்தமாக கேட்டு விட்டு... விட்டால் வந்து எட்டி மூஞ்சியில் மிதித்து விடுவார் போன்ற பாவனையில் அடுத்து துப்பாக்கியை எடுத்து நீட்டி விடுவார் போலப் பார்த்தார்.

ஒரு நல்ல நாளை இந்த ஆத்திரர்களிடம் அடகு வைத்து விட கூடாது என்று எப்பவும் எகிறிக் கொண்டு வரும் யுத்தனைக் காருக்கடியில் போட்டு அடைத்து விட்டு... ஒரு குடும்ப தலைவனாக... இந்த ட்ரிப் - ன் லீடராக "சாரி" என்று முடித்துக் கொண்டேன்.

"நாட் அலோவ்ட்" என்பதற்கு தான் இத்தனை பில்ட் அப்.

எங்களுக்கு பின்னால் இரண்டு மோட்டார் பைக்.. இரண்டு கார். சோர்ந்த முகத்தில் திரும்பினோம்.

நாட் அலோவ்ட் என்று ஒரு போர்ட் வைத்து... கேட்டை இழுத்து கீழே மூடி வைத்திருந்தால்.. வரும் சுற்றுலாக்காரர்கள் புரிந்துக் கொண்டு வண்டியை நிறுத்தி... கேட்பார்கள். அதை விட்டு... சுற்றுலாக்காரர்களிடம் காட்டிலாக அதிகாரர்கள் நடந்து கொண்ட விதம்... அருவறுக்கத்தக்கது.

வீரப்பன் வேட்டையில் இவர்கள் என்ன செய்தார்கள் என்று தான் உலகத்துக்கே தெரியுமே. அவர்கள் ஈகோவை தொட்டு... பிறகு அங்கேயே மரத்தில் கட்டி வைக்கப்பட நேரிட்டால் இந்தக் கட்டுரையை எவன் எழுதுவது. அதான் மூடிக் கொண்டு வந்து விட்டேன்.

அதிகார வர்க்கத்தின் வடிவம் எல்லா காலக் கட்டத்திலும் ஒரே விதமான திமிர் என்ற அடையாளம் பூசித்தான் இருக்கிறது. கேட் திறந்திருந்தால் கூட இறங்கி சென்று 'அய்யா சாமி கும்புடறேங்க' என்று கை கட்டி வாய் பொத்தி அனுமதி கேட்க வேண்டும் என்று ஏதாவது சட்டம் வைத்திருக்கிறார்களா என்றும் தெரியவில்லை.

அத்தனை ஈர மரங்கள் நடுவே காய்ந்துப் போன மனதோடு அவர்கள் வேலை பொழப்பில்லாமல் தான் இருந்தார்களா என்றும் சத்தியமாக தெரியவில்லை.

சரி என்று அங்கிருந்து கிறுக்குப் பிடித்த கணவானுக்கு மண்டையில் மயிறு கொட்டியது போல கிளம்பினேன். கூழாங்கல் ஆறு... கொதிக்கும் வெயிலில் குறுகிக் கிடந்தது. ஆற்றில் நீர் இல்லை. விசாரித்ததில் நடுமலையில் எதன் பொருட்டோ நீரை நிறுத்தி வைத்திருப்பதாக தகவல் கிடைத்தது.

வந்ததற்கு பிரெட் ஆம்லெட் சாப்பிட்டு விட்டு நீர் மூடாத கூழங்கற்களை கண்டு அதன் மீது நின்று.. வெயிலைத் தொற்றிக் கொண்டிருந்த வித்தைகளை எல்லாம் வெற்றிடத்தில் கண்டெடுத்தோம்.

அடுத்து.. இருக்கவே இருக்கு... யாரின் அனுமதியும் தேவை இல்லை. சோலையார் டேம். நீர் இல்லை. நிரம்ப வெறுமை தான். இருந்தும்... மெய்மறந்து வெயில் கரந்தோம். நீண்ட வருடங்களுக்கு பின் சாம்பல் பழம் சாப்பிட்டோம்.

பிறகு மெல்ல சோலையார் அணைக்கு ரகசியமாய் பாய் சொல்லி விட்டு உருளிக்கல் நோக்கி பயணப்பட்ட நாங்கள்... எங்கள் வீட்டில் தேநீர் அருந்தி விட்டு அதன் பிறகு.... பொள்ளாச்சி நோக்கி பயணித்தோம்.

பழைய வால்பாறைக்கும் வரட்டுப்பாறைக்கும் இடையே ஒரு யானை... தன் குட்டியோடு தேயிலை ஒந்தியில் நிற்பதைக் கண்டோம். அமைதியாய் மென்று கொண்டிருந்தது. நிறை கொண்ட பிரம்மாண்டம் அமைதியாகத்தான் இருக்கும். வெற்றுத் தோரணை தான் நாய் போல கத்தும்.

பழைய வால்பாறையில் இருந்து ரொட்டிக்கடை சாலையில்... பொள்ளாச்சி நோக்கி வண்டியை விட... அதன் பிறகு இரவு சூழ்ந்தச் சாலையில்.... ஒளி பாய்ச்சிக் கொண்டே வந்த போது எல்லாருக்குள்ளும் சோர்வு. எனக்குள்ளோ ஒரு மலை உச்சி தியானம்.

- கவிஜி

Pin It

nallamudi ponjolaiவால்பாறையில் இருந்து நானும் பிரவீனும் காரில் கிளம்பினோம். ஒரு கட்டத்துக்கு மேல்.. அது ஒரு வழிச் சாலை போல தான். குறுகிய சாலையில் மேலே உயரம் ஏறுவதை உணர முடிந்தது. வரைந்திருக்கும் தேயிலைக் காட்டில் வழி செய்து கொண்டே போகும் சாகசம் போல பிரமிப்பு.

எதிரே வந்த ஒரு வண்டிக்கு மிகக் கடுமையான நகர்தலுடன் வழி விட்டு வழி பெற்றோம். பிறகு ஒரு வழியாக பார்க்கிங் செய்யும் இடத்தில் காரை நிறுத்தி விட்டு இருபக்கமும் தேயிலை சூழ... நடுவே சதுரத்துக்கு சற்று ஏறக்குறைய கற்களால் ஆன வாசல் படிகளைப் போலிருந்த மண் சாலையில் நடக்க ஆரம்பித்தோம்.

பணக்கார வீட்டு வராண்டாவில் பதிந்த வண்ண கற்களைப் போல.. இயற்கையின் பிடியில் இன்னபிற இலகுவான கால் பதியலுக்கு வழுக்காமல்.. மழை காலமும் கடக்க வேண்டும் என்பது போல... கவனம் பதிந்திருந்த பாதை வழியே நடக்க... காற்றும் சுத்தம். கண்களும் சுத்தம். பேரமைதி. தேயிலைக்குள் இருந்து தெவிட்டாத தினம் எங்களைச் சூழ்ந்து கொண்டது போன்ற பிரமை.

எதிரே சில இளைஞர் இளைஞிகள் வந்தார்கள். திரும்புகிறார்கள் போல. ஒருவன் உயர் தர கேமரா ஒன்றில் தேயிலை காட்டுக்குள் நின்று ஒரு பிள்ளையை அழகழகாய் புகைப்படம் கிளிக்கினான். நின்று பார்த்து.. கண்களாலே மென்று தீர்த்தோம்.

பிறகு வழி குறுகி... நடைபாதையாகி.. ஒரு மாதிரி ஏறி இறங்கி அப்போதைக்கான சமதள பகுதிக்கு வந்தது போல இருக்க.. அந்த பரந்து விரிந்துச் சுருங்கும் காட்சியில் அப்போது தான் உணர்ந்தேன். நாங்கள் நிற்பது.. ஒரு மலை உச்சியில் என்று. சுற்றிலும்.. நிற்பதே தெரியாமல் எங்களுக்கு கீழே நின்ற மலை உச்சி பசுமைப் போர்த்திய காடுகளால் கண் சிமிட்டின.

மேக ஊர்வலம்... வானத்தில் இல்லை போல. கானகத்தில்தான் என்று தோன்றியது. வானம் கூட எட்டிக் குதித்தால் தலையில் முட்டி விடும் அளவுக்கு அதீத கற்பனை கூட வந்து போனது. ஒரு வழியாக மலை உச்சியில் நிற்கிறோம் என உறுதியாக உணர்கையில்... மவுனம் தானாக மனதில் ஏறி நின்றது.

எங்கள் நேரம் நல்ல நேரம். அங்கு யாருமே இல்லை. எட்டிக் குதித்தால் கூட யாருக்கும் தெரியாத தனிமை. பரவசம் மேலோங்க அங்கும் இங்கும் நடந்தேன். செய்வதறியாத போது சுவரில்லாமலும் சித்திரம் ஆகிறோம். பிரவீன் புகைப்படம் எடுத்தான்.

வீடியோ கூட எடுத்தான். நின்று தியானிப்பது போல ஒரு ஆயுள்கால பொறுமையைக் கண் முன்னால் நிரூபித்தது காடு. காடெல்லாம் காலம். அந்த வியூ பாய்ண்டின் முகப்பில் ஒரு கட்டடம் இருந்தது. அங்கே யாரும் இருந்தது போல இல்லை.

மலைச் சரிவுகளில் பச்சையம்.. மாலை போட்டிருந்தது. நகர்ந்து நகர்ந்து எட்டிப் பார்க்கக் கூட முயற்சித்தேன். பள்ளத்தாக்கில் பகல் இல்லை... என்று புரிந்தது. கீழே ஓடும் பால் போன்ற நீரும்.. பதுங்கிக் கிடக்கும் நிழலும்... தூரத்து கீழ் ஒளியில்... கண்டதெல்லாம் கனவோ என்று கூட தோன்றியது.

புற்களுக்கு மத்தியில் வயதானப் பாறைகளின் தலையில்.. வழுக்காத காலங்களைக் கண்டேன். அமர்ந்தேன். அயர்ந்தேன். அமிழ்ந்தேன். இன்னும் கொஞ்சம் அதே பாறையை ஒட்டி பக்கவாட்டில் ஒரு ஒற்றையடி கீழே இறங்கியது.

அங்கொரு மரத்தேடியே ஒரு சாமி இருந்ததாக நியாபகம். அதற்கு மேல் உள்ளே போக வேண்டாம் என்று உள்மனம் சொல்ல திரும்பினோம்.

மலை உச்சியில்... கடவுளைக் காணலாம் என்று தோன்றியது. பிறகு கடவுளும் நல்லமுடி பூஞ்சோலை போன்ற மலை உச்சிகளைக் காண வேண்டும் என்றும் தோன்றியது.

- கவிஜி

Pin It

pebble riverஉருளிக்கல்லில் (வால்பாறையில் ஒரு எஸ்டேட் ) இருந்த போதெல்லாம் இந்தக் கூழாங்கல் ஆற்றுக்கு நான் போனதே இல்லை. கோவை வந்த பிறகு அதுவும் கடந்த வருடம் ஒரு சுற்றுலாக்காரனாக அங்குச் செல்ல நேர்ந்தது. ரம்மியம்.. அந்தச் சாலையில் நுழைகையிலேயே உணர்ந்தேன்.

என்னால்.. மற்ற சுற்றுலாவாசிகள் போல இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை. இனம் புரியாத சொந்தம் கொண்டாடும் மனநிலையோடு... 'அன்பான டூரிஸ்டுகளே... இது எங்க ஊர் ஆறு' என்று கத்திச் சொல்ல வேண்டும் போல தோன்றியது.

நண்பர்கள் ஆற்றுக்குள் கொஞ்சமாக இறங்கி கணுக்கால் அளவுக்கு நீர் பட நின்று... நீரள்ளி வீசி... கூழாங்கல் தேடி... எடுத்துப் பார்த்துச் சிலு சிலு சிலுவென அடிக்கும் சித்திரத்தின் வழி நிரவும் காற்றை நிம்மதிக்கு மாற்றாக்கி உணர்ந்தார்கள்.

நான் ஒரு ஆதி மனிதனின் ஆசையோடு கரையோரம் நடந்தபடியே அங்கும் இங்கும் மனதால் நனைந்தேன். மாலை நேரம்.. மதி மயங்க மேகம் சூழ்ந்து கிடந்தது. சாலையோரம் பிரெட் ஆம்லெட் வாங்கி சாப்பிட்டோம்.

எங்கிருந்தோ நகரும் ஆற்றின் சுவடுகளின் ஆரம்பம் எங்குமே இல்லை. எல்லாமே அதனுள் உருண்டு கொண்டே இருக்கும் கூழாங்கற்களின் முணுமுணுப்பில் இருப்பதாக நம்பினேன்.

திரும்புகையில்... திரும்புகிறேன் என்று நம்ப மறுத்தேன். நின்று ஒரு முறை என்னையே களைந்துப் பார்த்தேன். சாலைக்கு அந்த பக்கம்... அந்த பாலத்துக்கு அந்தப் பக்கமிருந்து வரும் ஆற்றின் முகத்தில்... அயற்சியே இல்லை. அதிரூபம் மட்டுமே.

- கவிஜி

Pin It

valparai bendsஎத்தனை முறை போனாலும்... அந்த 9 வது வளைவில்.. கண்கள் அலைமோதும்.

பேருந்தில் போனால் எட்டிப் பார்க்கும் மனது. காரில் போனால் கிட்டப் பார்க்கும் கண்கள். பைக்கில் போனால்... நின்று புகைப்படம் கூட எடுக்கும் ஆசை. ஒவ்வொரு முறையும் சலிக்காத உயரம் அது. இதை அநேகமாக ஒவ்வொருவருமே உணர்ந்திருப்போம். 9 வது கொண்டை ஊசி வளைவு என்பது ஒரு கழுகுப் பார்வையைக் கொண்ட கவசம்.

அங்கிருந்து தெரியும்.. பரந்து விரிந்த கீழ் பரப்பில்... மேகம் மறைக்காத மெய்ம் மறத்தல் நிகழும். அதுவும் அங்கு நிற்கையில்... அங்கும் இங்கும் நடந்து பரபரக்கையில்... மந்தகாச காற்று மருண்டு திரண்டால்... அது சுவர்க்கத்தின் வாசல்படி. கொஞ்சம் சொக்கித்தான்... மேலே படி.

பாதுகாப்பு வளையச் சுவர் எல்லாம் இப்போது தான்... கடந்த 20 ஆண்டுகளாகத்தான் இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன். அதற்கு முன்... அது ஒரு வியூ பாயிண்ட் என்று கூட பெரும்பாலும் தெரியாத காலக் கட்டம் தான். அது கொஞ்சம் அபாயகரமான வளைவு. அந்த இடம் வரும்போது.. ஆச்சரியமும் இருக்கும். கொஞ்சம் உள்ளே திக் திக்கும் இருக்கும்.

அங்கிருந்து பார்த்தால் பொள்ளாச்சி வரை கடுகு கடுகாகத் தெரியும் என்பது கண் வழி செய்தி. ஒவ்வொரு முறை பேருந்து திரும்புகையிலும் எட்டி நாமும் வளைந்து பேருந்தோடு சாய்ந்து பார்த்து எத்தனையோ முறை பரவசம் கொண்டிருக்கிறோம்.

எப்போது நினைத்தாலும்.. ஆழ்மனதில் அழகாய் வளையும் வரைபடம் 9 வது கொண்டை ஊசி வளைவு. சிறுவயதில்... அதே வளைவில் பேருந்து கவிழ்ந்து விட கூடாது என்று பயந்துக் கொண்டே ட்ரைவரையே பார்த்துக் கொண்டு கம்பியைக் கெட்டியாக பிடித்தபடி அமர்ந்திருந்ததும் நடந்திருக்கிறது.

அப்படியே கொஞ்சம் மேலே நகர்ந்தால் 10 வது கொண்டை ஊசி வளைவு தாண்டி 11...12 என்று 13 வது கொண்டை ஊசி வளைவுத் தாண்டினால்... இன்னொரு மலைக்குள் நாம் செல்வோம்.

மலையொட்டி இருக்கும் அடுத்த அடுக்கில் அல்லது மலையின் மறுபுறத்தின் ஆரம்பத்தில்... நாம் இருப்பதை உணர முடியும். கொஞ்ச தூரத்தில் அட்டகட்டி வந்து விட அதன் பிறகு மலை இறங்குதல் நிகழும்.

ஆக 9 வது கொண்டை ஊசி வளைவு ஆச்சரியம் என்றால் 13 வது கொண்டை ஊசி வளைவு அவசியம்.

3 வது கொண்டை ஊசி வளைவில் மழைக் காலங்களில் கற்கள் விழும். அங்கே 'இது கற்கள் விழும் பகுதி' என்று கூட எச்சரிக்கை பலகை பார்த்த நினைவு.

இன்னமும் ஒவ்வொரு முறையும்.. என்னை இனம் புரியாத வசீகரத்துக்கு இழுத்துச் செல்லும் இந்த 3, 9, 13 வது கொண்டை ஊசி வளைவுகள்... புதிர் நிறைந்தவை. அதே நேரம்... புத்தியில் நிறைந்தவை.

- கவிஜி

Pin It