எல்லா நூற்றாண்டுகளிலும் இலக்கிய உலகத்தை ஆளும் ஆட்சியாளர்கள் கவிதைகள். இந்தப் பூமி விளிம்பையே தொட்டு விடும் அளவிற்கு நீளமானவை; இந்தப் பூமிப் பந்தைப் புரட்டிவிடக்கூடிய நெம்புகோல் என்றெல்லாம் வர்ணிக்கப்படும் கவிதைகள் காலந்தோறும் சமுதாய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி வருகின்றன. படைப்பாளன் என்பவன் அந்தரத்தில் இருப்பது இல்லை. அவன் சமூகத்தில் ஒட்டி உறவாடிக் கலந்து பழகி ஓர் அங்கமாகவே இருப்பதால் படைப்புகளில் சமுதாயச் சிந்தனை பிரதிபலித்துவிடுவதைத் தடுப்பதற்கில்லை.

ameer abbas bookகாலங்காலமாகச் சர்ச்சையில் சிக்கிக்கொண்ட நீரோ மன்னனின் செயல்பாடுகளில் ஒன்று, அவன் ரோம் நகரம் பறி எரிந்த போது பிடில் வாசித்த விவகாரம். அவன் வாசித்தானா இல்லையா? நகநரம் தீக்கு இரையாகும்போது எப்படிக் கலையை வளர்க்க முடியும் என்ற கேள்விகளை எல்லாம் தள்ளி வைத்துவிட்டு நீரோ பிடில் வாசித்ததற்காக நன்றி கூறும் படைப்பு ‘இசைக்கும் நீரோக்கள்’ என்ற கவிதைத் தொகுப்பு. இன்னும் தீய பாதிப்பை விளைவிக்காமல் இருக்க நீரோக்கள் கலையை மட்டும் வளர்க்கட்டும் கொலைகள் அழியும் என்கிறார் கவிஞர் அமீர் அப்பாஸ். திரைப்பட இயக்குநராக முகம் காட்டி வரும் கவிஞருக்குக் கவிதை வசப்பட்டிருக்கிறது.

கடந்த கால சொல்லான ‘நேற்று’ என்ற சொல் காட்டுகின்ற உண்மை எத்தனை வலிகளைக் கொண்டு வருகிறது என்பதை முதுமையோடு தொடர்பு படுத்திப் பார்த்தால் புரியும். காலம் பெரிய பெரிய பாடங்களை மிகச் சாதாரணமாகச் சொலிவிடுப் போகிறது. சொற்களினால் பல மாயங்கள் நிகழ்க்கூடும் என்பது கவிஞரின் கருத்து. “இன்று போய் ஓருக்கு நாளை வா” என்ற சொற்களினால் ஒருவன் நடைபிணமானான் என்கிறார் கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர். உறவை வளர்ப்பதற்கும், சமுதாய மகிழ்ச்சிக்கும், வாழ்க்கை மீதான நம்பிக்கை வளரவும், போரை நிறுத்தவும் வார்த்தைகள் பாலமாக அமைகின்றன. அதுவே எதிர்மறையாகக் கையாளப்படுமானால்,

“சொற்கள்

அரூப வடிவிலான

ஆயுதங்கள்,’’

என்று எல்லாம் முடிது விடவும் வாரத்தைகளே காரணமாகின்றன என்று உரக்கச் சொல்கிறது கவிதை.

பொதுவாக ஒரு படைப்பாளிக்குத் தான் வாழும் சமுதாயம் ஏற்றத் தாழ்வற்ற சமத்துவ சமுதாயமாக இருக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்து உகொண்டே இருக்கும். குறைந்தபட்சம் இறுதி ஊர்வலத்தின் முடிவிலாவது சமநிலையைச் சந்தித்துவிட வேண்டும் என்பதற்காக ஒரு மயானக் கரையைப் பேச வைத்திருக்கிறார் கவிஞர். ஆனால் என்ன செய்வது? ஒவ்வொரு சமூகத்தாருக்கும் தனித்தனி மயானம் இருக்கிற எதார்த்தத்தை எதைச் சொல்லி மாற முடியும்! ஆரம்ப காலங்களில் நமக்குத் தமிழ்ச் சமுதாயம் குறித்து ஆய்வு மேற்கொண்ட போது மனிதன் புதைக்கப்பட்ட இடங்களே ஆராய்ச்சிக்குக் கிடைத்ததால் என்னவோ மயானக் கரையைப் பண்பாட்டின் தாய்மடி என்று கவிதை பதிவு செய்துள்ளது.

நகரங்களில் எல்லா சௌகரியங்களும் சாத்தியப்படுகின்றன. வாகன வசதி, உணவுச்சாலை, பொழுது போக்கு அம்சம் என்று அனைதும் நிறைந்திருக்கின்றன. பெரும்பானைமையான கிராம மக்களுக்கு எப்படியாவது நகரத்திற்குக் குடிபெயர்ந்துவிட வேண்டும் என்ற வாழ்நாள் இலட்சியத்தை ‘நகரவாசி’ என்ற கவிதை பொடிப்பொடியாக்கிவிடுகிறது. அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் இறந்து போன ஒருவருக்கு சுற்றி அமர்ந்து ஒப்பாரி வைக்க வழியில்லாததால் உறவுகள் இருந்தும் அனாதையாகக் கிடக்கிறது பிணம் என்கிறார் கவிஞர். சகலமும் மாநகரத்தில் கிடைக்கிறது, ஆனால் உண்மையான அன்பிற்கு மட்டும் நிலவும் தண்ணீர் பஞ்சம் போல என்றுமே பஞ்சம்தானாம்.

பிறந்த பெண் தந்தைக்கு அடிமை பின் கணவனுக்கு அடிமை அதன்பின் தன் மகனுக்கு அடிமை என்ற சாத்திரத்தைக் கிழித்துப் போட்டு ‘மேன்மேட்’ என்பதை யார்டிஃபிசியல்’ என்றும் ‘ஒர்க்கிங்க் மதர்’ என்பது ‘ஒர்க்கிங் பேரண்ட்’ என்றும் சமத்துவம் பாராட்டும் காலத்தில் மது ஒருவனை எப்படியெல்லாமோ ஆட்டிப் படைக்கிறது. பெண்களின் தாலியையே பறித்து விடும் கணவனுக்கு மனைவியிடத்திலும், குடும்பத்திலும், சமூகத்திலும் என்ன மரியாதை இருக்கு முடியும்? அவன் ஓர் ஆண்மகன்தானா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது கவிதை. மேலும் குடியைக் கெடுக்கும் குடியைப் பூவையர் குடிக்க நேர்ந்தால் ஆண்கள் மது அருந்துவதை ஏற்றுக்கொள்ளும் இதே சமுதாயம் மகளிர் குடிக்கும் போது,

“மதுக்குடுவையில்

பனிக்கட்டியாய்க் கரைகின்றன

மதங்களும் போதனைகளும்,’’

என்று சகதியில் கல்லெறிவது போல் எறிந்து விட்டு நம்மை ஆழச் சிந்திக்க வைக்கிறார் அமீர் அப்பாஸ். இதனால் பெண்கள் மது அருந்துவதற்குப் பச்சைக் கொடி காட்டுகிறார் என்று பொருள்ளல்ல. எந்தப் பாலினமாக இருந்தாலும் போதைப் பழக்கத்திற்கு ஆளாகக் கூடாது என்பேத கவிஞரின் விழைவு.

படைப்பாளி சுதந்திரமானவன்; அவன் எதற்கும் எப்போதும் கட்டுப்பட்டவன் அல்லன். அறிஞர்கள் சிலர் அடிமை வாழ்வு வாழும் இக்கட்டிற்குள் மாட்டிக் கொள்ளும்போது அவர்களைப் ‘பள்ளத்தாக்குகளுக்குக் கீழேயும் சில சிகரங்கள் புதைக்கப்பட்டிருக்கலாம்’ என்ற படிமத்தைக் காட்டும் கவிதை ‘உச்’ கொட்ட வைக்கிறது. சிந்தனை மலர்வதற்கு விடுதலை உணர்வு மிகவும் வேண்டற்பாலது. அதனால் தான் ‘சுதந்திரம் மட்டும் இல்லாமல் சொர்க்கமே இருந்தும் என்ன பயன்?’ என்று படைப்பாளனால் கேள்வி எழுப்ப முடிகிறது.

நீதிமன்றங்கள் நிதிமன்றங்களாகிவிட்ட காரணத்தினால் ஒரு நிரபராதியும் தண்டிக்கப்பட்டு விடக்கூடாது என்ற மகாத்மாவின் கொள்கை மீறப்படுகிறது. கற்பனைகள் சாட்சிகளானால் திருடனுக்கு வீட்டை ஒப்படைக்க வேண்டும் தீர்ப்பு சொல்லப்படும் என்று எச்சரிக்கும் கவிஞர் காந்தியின் தேசம் கோட்சேக்களின் கொள்கை வழி நடப்பதாகவும் ஆதங்கப்படுகிறார்.

“நீரோக்கள்

இசைப்பதை மறந்து

தீர்ப்பு வாசிக்கிறார்கள்

தேசம் எரிகிறது,’’

என்ற வருத்தத்தைக் கண்ணீரோடு பதிவு செய்கிறார். ‘குரங்கு கையில் பூமாலை’ என்ற சொல்லாடலைப் பயன்படுத்தும் நமக்குக் கவிதையின் ஆழம் புரியாமலா போய்விடும்!

புரட்சிக்கவி பாரதிதாசன் நட்சத்திரங்களை வானத்தின் கொப்புளங்கள் என்று பாடியிருப்பார். உழைக்கும் மக்கள் முதலாளி வர்க்கத்தினரால் கொடுமைக்கு ஆளாகும் போது பகலெல்லாம் அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வானம் விண்மீன் கொப்புளங்களாகி விட்டன என்று வருந்துவார். இங்கு இரவைத் தின்று செரிமானம் ஆகாமல் காற்றில் தள்ளாடுகின்றன நட்சத்திரங்கள் என்று கற்பனை செய்திருப்பது வேடிக்கையாகவே தோன்றுகிறது.

வாழ்க்கையை மலர்க்காடு என்று வர்ணிப்பவர்கள் உண்டு; வாழ்க்கையைத் தொலைத்துக் கட்டிவிடவேண்டும் என்று வாதிடுவோர் உண்டு. ஆனால் வாழ்க்கையை இசையாகப் பார்க்கும் அத்தனை பேரிடமும் கைகுலுக்கிக் கொள்கிறது கவிதை. வாழ்க்கை என்பது அனைத்தும் கலந்த இனிய பொழுது. ஒற்றையாய்த் தனித்து வாழ்வதில் என்ன மகிழ்ச்சி இருந்துவிட முடியும்? எங்கோ காட்டில் பிறக்கும் மூங்கிலில் இருந்து செய்யப்படும் புல்லாங்குழலில் காற்று நுழைந்து வெளிவருவது தானே இசையாகப் பரிமளிக்கிறது. காற்று தனியாகவும், புல்லாங்குழல் தனியாகவும் இருக்கும்வரை இசைக்குச் சாத்தியமில்லை. இதை வாழ்க்கையோடு பொருத்திப் பார்த்து வாழ்க்கையை ரசித்துக் கொண்டாடலாம்!

முனைவர் சி.ஆர்.மஞ்சுளா

Pin It

உலகம் முழுவதிலும் நொடிதோறும் விந்தைகள் நிகழ்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. ஆறறிவு உள்ளதாகச் சொல்லப்படும் மனிதன் ஒரே பூமியில் வாழ்ந்தாலும் ஒவ்வொரு நிலம் சார்ந்த மக்களுக்கு என்று தனிப்பட்ட ரசனைகளும், பழக்க வழக்கங்களும், பண்பாடும் காணப்படுவது இயல்பு. அவற்றை அறிந்து கொள்ள இலக்கியங்கள் துணை செய்கின்றன. எனவே இலக்கியம் படைப்பவர் மிகுந்த பொறுப்புணர்வுடன் செயல்பட வேண்டியது மிகவும் அவசியம்.

thoppil mohammed meeran bookமிகுந்த பொறுப்புடன், எந்தச் சார்பும் இல்லாமல், நடுநிலையுடன் படைப்புகளைத் தந்து காலத்தால் அழிக்க முடியாத எழுத்தாளர் தோப்பில் முகமது மீரானின் ‘ஒரு மாமரமும் கொஞ்சம் பறவைகளும்’ என்ற சிறுகதைத் தொகுப்பு இந்த நூற்றாண்டிலும் சிலர் நம்பிக் கொண்டிருக்கும் ஆவி, செய்வினை போன்ற மூட நம்பிக்கைகள் மீதான வலிமையான சமாதியை எழுப்பியுள்ளது.

சூழலியலின் அவசியத்தைக் காலம் கடந்த பின் பேசிக் கொண்டிருக்கிறோம் நாம். ஆனால் இயற்கையின் அழிவை எடுத்துச் சொல்லிச் சுற்றுப்புறத்தைப் பேணிப் பாதுகாக்கும் விழிப்புணர்வை இந்தத் தொகுப்பின் பல கதைகள் விளக்குகின்றன. ஏரிகளைக் கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளுக்குப் பட்டா போட்டு விற்று விட்ட உண்மையை ‘மிஸ்டர் மார்ட்டின்’ என்ற கதை சொல்லாமல் சொல்கிறது.

வீர ராஜமார்த்தாண்டன் ஏரியில் கால்நடைகள் இறங்கித் தண்ணீர் குடிப்பதற்கெனத் தனியிடம், குளிப்பாட்டுவதற்குத் தனியிடம். அதில் யானை தண்ணீர் குடிப்பதற்கெனத் தனியிடம், குளிப்பாட்டுவதற்கும் தனியிடம். குளிக்கும் படித்துறைகளில் இருந்து சற்றுத் தூரத்தில் சிலர் மீன் வலை வீசிக் கொண்டிருந்தனர். ஏரியின் ஒரு பகுதியில் வாத்துகள் இராணுவ அணி வகுப்பாக நீந்திக் கொண்டிருந்தன. மேகம் இழையாத நீல ஆகாயம் ஏரிக்குள். வானத்தில் ஏரிக்கு மேல் பகுதியில் சூரிய ஒளியை நுகர வரும் மீன்களைக் கால் நகத்தால் கொத்திக் கொண்டு போகப் பருந்துகள் வட்டமிட்டுக் கொண்டிருந்தன. எந்தக் கொடும் வறட்சியிலும் வற்றாத ஏரி என்ற வர்ணனை தமிழ்நாட்டின் நில வளத்தை உலகத்திற்குப் பறைசாற்றும் இனிய பகுதி.

மருத்துவ வசதி இல்லாத காலங்களில் மதிய வேளைகளில் அல்லது இரவு நேரங்களில் வயல் வெளிக்குச் சென்ற மனிதர்கள் உடல் உபாதையால் இறக்க நேரிடும் பொழுது முனி அடித்து விட்டது, காத்து கறுப்பின் சேட்டை என்றெல்லாம் நம்பின கிராமங்கள். ஆனால் அறிவியல் முன்னேற்றத்தால் மின்சாரம் பரவி எங்கு என்ன நடக்கிறது என்று தெரிந்து கொள்ளும் நிலை ஏற்பட்ட பின் அது மாரடைப்பால் வந்த மரணம் என்பதை உணர்ந்து அது நடக்காமல் தடுக்கவும் வழி வகைகள் செய்து விட்டனர்.

‘அடையாளங்கள்’ என்ற கதையில் மூதாட்டி ஒருத்தி இறந்தபின் ஆவியாக அலைவதாகச் சொல்லப்பட்டுள்ளது. இரவு நேரங்களில் அந்தப் பக்கம் வருவோரைச் சுண்ணாம்பு கேட்பாள் என்று மக்கள் பேசிக் கொள்வதாகப் பின்னப்பட்ட கதையில் “இருட்டுவதற்கு முன் சாலி மாமா கடையை அடைத்து விடுவது அவள் சுண்ணாம்பு கேட்பாள் என்றல்ல. அவருக்கு மாலைக்கண்ணு” என்று எழுதியிருப்பது சிரிக்கவும் சிந்திக்கவும் வைக்கிறது.

உணவைக் குனிந்து உண்டு உணவு தந்த பூமிக்கு நன்றி சொல்லும் மரபில் வந்த நாம் இன்று ‘யூஸ் அண்ட் த்ரோ’ பண்பாட்டைத் தத்தெடுத்துக் கொண்டதை மிகுந்த வலியோடு பதிவு செய்திருக்கிறார் எழுத்தாளர். மனைவியைப் பறிகொடுத்த ஒருவர் தன் மகனின் நல்வாழ்வுக்காக வேறு துணையைத் தேடிக் கொள்ளாமல் அவனுக்காகவே தன்னை மெழுகுவத்தியாக்கிக் கொண்ட போதும் அரபு நாடுகளில் வேலை பார்க்கும் மகன் திருமணம் முடிந்த பிறகு எப்போதாவது தந்தையைப் பார்த்து விட்டுச் செல்வான்.

ஒருநாள் கடைசியாகக் குடும்பத்துடன் அப்பாவைப் பார்க்க வந்த மகன் வீட்டைத் தன் பெயருக்கு மாற்றிக் கொண்டு வெளிநாட்டுக்குப் புறப்படுகிறான். வாப்பாவும் வழியனுப்பி விட்டு வீட்டிற்கு வரும் வழியில் பள்ளிவாசலிலேயே இறக்கிவிடப்படுகிறார். காரணம் கேட்டதற்கு உங்கள் மகன் தான் உங்களை இங்கே இறக்கிவிட்டுச் செல்லும்படி உரைத்தான் என்ற இடத்தில் கண்கள் குளமாகின்றன.

பணத்தைக் கொண்டாடும் மனிதர்கள் மனத்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் போய்விட்ட உண்மையை உரக்கச் சொல்கின்றன கதைகள். தம்பி மகளின் திருமணத்திற்காகப் பெரிய தொகையை அதிக சிரமப்பட்டுச் சம்பாதித்துத் தரும் அந்தப் பெரியப்பாவை ஒரு வாரம் தன் வீட்டில் வைத்துப் பராமரிக்க விருப்பமில்லாத நிஷாவைப் பார்க்கும் போது உறவுகள் மீது கோபமே பிறக்கிறது. இப்படித்தான் ‘ஒரு சவ ஊர்தியின் நகர்வலம்’ என்ற கதையிலும் குளிப்பாட்டி அடக்கம் செய்யப்பட வேண்டிய சவத்தை வைத்துக் கொண்டு ஊர்தியில் அந்த உடலைக் குளிப்பாட்ட உறவினர் வீட்டில் இடம் கிடைக்காதா என்று வீடு வீடாக அலைந்து கடைசியில் பள்ளிவாசலுக்கே சென்று விடும் காட்சி மனத்தைப் பிழிகிறது.

ஆங்கில வழித் தனியார் பள்ளிகளால் அரசுப் பள்ளி மூடப்படும் நெருக்கடியில் தொடங்கி, உடம்புக்குக் கேடு விளைவிக்கும் குளிர் பானங்கள் மீதான மோகம், மம்மி என்று அழைப்பதில் மகிழும் உம்மாக்கள், பிறந்த மண்ணில் வேலை பார்த்துப் பிழைக்க முடியாத அவலம், உயிரை விட பணத்திற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் நவீன மருத்துவமனைகள், காசு உள்ளவர்களுக்குத்தான் இலவச அவசர ஊர்தி என்று பல சூழ்ச்சிகளை அம்மணமாக அலையவிட்டிருக்கின்றன சிறுகதைகள்.

உலகமயமாக்கல் தொடங்கப்பட்டதன் விளைவாக விளிம்பு நிலை மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை பெரிய போராட்டத்தில் கிடக்கிறது. இந்தப் புரிதல் இல்லாமல் சென்னையில் “பூமிக்கடியில் இருக்கும் தண்ணீர் முற்றிலும் உறிஞ்சப்பட்டதால் மழையும் பொய்த்துப் போனதால் இங்கு வாழ வசதிபடாது. ஏதாவது கிராமம் நோக்கி உங்கள் வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்ளுங்கள்” என்று என் தோழர் சொன்னதும், “அதுக்கெல்லாம் வாய்ப்பே இல்லை, எங்கு இருந்தாவது சென்னைக்குத் தண்ணீர் கொண்டு வந்து ஊத்துவாங்க” என்று நான் ஆணவத்துடன் சொன்னதை இந்தச் சிறுகதைகளைப் படித்தபின் மறுபரிசீலனை செய்து பார்க்கிறேன்.

பணம் வைத்திருந்தால் எல்லாம் சாத்தியப்படும் என்ற என் கருத்தோட்டத்திற்கு அடித்தளமான செய்திகளை அம்பலமாக்கிக் காட்டுகின்றன கதைகள். மொத்தத்தில் அடித்தட்டு மக்களின் குரலாக ஒலிக்கின்றன கதைகள். சங்க இலக்கியங்களில் காணப்படும் காதலர்களின் பிரிவைப் பற்றிப் பேசும் பாலைத் திணைப் பாடல்களில் அவலச் சுவை மிகுந்திருக்கும். அப்படிப்பட்ட அவலச் சுவையை ஒவ்வொரு சிறுகதையிலும் பார்க்க முடிகிறது. அவலம் மிகுந்த பாலைப் பாடல்கள் நம் உணர்வுகளோடு பின்னியிருப்பது போல மீரானின் சிறுகதைகளும் நம்முடன் பயணப்படுகின்றன.

நூல்: ஒரு மாமரமும் கொஞ்சம் பறவைகளும்
ஆசிரியர்: தோப்பில் முஹம்மது மீரான்
விலை: ரூ.70 மட்டும்
வெளியீடு: அடையாளம் பதிப்பகம், புத்தாநத்தம்

-  முனைவர் சி.ஆர்.மஞ்சுளா, தமிழ்ப் பேராசிரியர், சென்னை சமூகப்பணி கல்லூரி, எழும்பூர், சென்னை

Pin It

ஐரோப்பியர் வருகை, அச்சியந்திர அறிமுகம், ஆங்கிலக் கல்வி வாய்ப்பு முதலான அகப்புறச் சூழல்களே தமிழில் உரைநடை இலக்கியங்கள் தோன்ற வாய்ப்பளித்தன. தமிழில் உருவான உரைநடை இலக்கிய வகைகளில் சிறுகதை என்பது கடைசி வரவு. தமிழில் நாவல்கள் தோன்றி ஐம்பதாண்டுகள் கழித்தே தமிழ்ச் சிறுகதைகள் உருவாயின. உரைநடை இலக்கியங்களில் சிறுகதைதான் கடைசிக் குழந்தை என்பதால் கடைக்குட்டியின் மீது எல்லோருக்குமே ஒரு தனி ஈர்ப்பு இருப்பது இயல்புதானே.

pollachi abi short storiesதமிழில் சிறுகதைகள் பிறந்து இன்னும் ஒரு நூற்றாண்டைக் கூடக் கடக்கவில்லை.1926 இல் வ.வே.சு.ஐயர் எழுதிய ‘குளத்தங்கரை அரசமரம்’ என்ற சிறுகதையிலிருந்துதான் தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் வரலாறு தொடங்குகிறது. முதல் ஐம்பதாண்டு களிலேயே தமிழின் மிகச்சிறந்த சிறுகதைகள் எல்லாம் எழுதப்பட்டு விட்டன என்ற நம்பிக்கை எனக்குண்டு. இரண்டாம் ஐம்பதாண்டுகளில் தமிழ்ச் சிறுகதைகள் அந்தப் பழம்பெருமையைக் காப்பாற்றித் தக்கவைத்துக் கொள்ளவே பெரும்பாடு படவேண்டியுள்ளது.

இலக்கிய வடிவங்களிலேயே எனக்கு மிகவும் பிடித்தது சிறுகதைதான். கவிதைகளை நேசிப்பது வாசிப்பது என்பதைவிட ஒருபிடி கூடுதலாகத்தான் நான் சிறுகதைகளை நேசிக்கிறேன், வாசிக்கிறேன். புதுமைப்பித்தனை, அழகிரிசாமியை, மெளினியை, ஜெயகாந்தனை, பிரபஞ்சனை வாசிப்பது போலவே இன்றைய புதிய சிறுகதை ஆசிரியர்களையும் நான் வாசிக்கிறேன். செய்நேர்த்தியில் வேறுபாடுகள் தெரிந்தாலும் வாழ்க்கையின் சகல பரிமாணங்களையும் படைப்புக்குள் கொண்டு வருவதில் புதியவர்கள் ஒன்றும் சளைத்தவர்களில்லை.

சிறுகதைகளில் மட்டும் அப்படி என்ன ஈர்ப்பு? தேனீக்கள் எல்லைகள் கடந்து மலர்க் கூட்டங்களைத் தேடி, நாடித் துளித்துளிகளாய் மலர்களில் உள்ள இனிப்புச் சுரப்பை உறிஞ்சி வயிற்றில் சுமந்து, கூட்டுக்கு வந்ததும் ஆறஅமர வயிற்றிலேயே சிலபல வேதிமாற்றங்களைச் செய்து அந்த இனிப்பைத் தேனாக்கிச் சேமித்துத் தருகிறதே, அப்படித்தான் சிறுகதை ஆசிரியர்களும். வாழ்க்கை அவர்களின் படைப்பில், படைப்பாற்றலில் வேதிமாற்ற மடைந்து அழியாத கலையாகிறது! இலக்கியமாகிறது.

சிறுகதை என்பது சிறிய கதை இல்லை. சின்னதாய்க் கதைசொல்வதால் அது சிறுகதை ஆவதில்லை, கதைகள் வேறு இது வேறு. வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதி, உணர்வோட்டத்தின் ஒரு துணுக்கு, கதாபாத்திரங் களினுடனான கணநேரத் தீண்டலின் சிலிர்ப்பு இவற்றில் ஏதோவொன்றோ அல்லது இதுபோன்ற பிறிதொன்றோ படைப்பாளியின் எழுத்தாற்றலால் நம் மனமேடையில் நடத்தும் நாடகமே சிறுகதை.

சிறுகதை ஆசிரியன் பேராற்றலோடு சுழித்தோடும் வாழ்க்கை என்ற ஆற்றின் ஓருகரையில் இறங்கி வாசகர்களின் கழுத்தைப் பிடித்து ஓடும் ஆற்றுநீரில் சிலகணங்கள் முக்கி எடுத்து விடுகிறான். முங்கி எழுந்த வாசகர்களாகிய நமக்கோ அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து மீளவே கொஞ்சநேரம் பிடிக்கிறது. உள்ளே முங்கியிருந்த கணத்தில் வந்துமோதிய ஆற்றுநீரின் வேகம், குளிர்ச்சி, வாசம், சுவை இவை களெல்லாம் நம்நினைவில் மீண்டும் மீண்டும் அலைஅலையாய் வந்து மோதி நம்மைப் பரவசப் படுத்துகின்றன. ஆறு எங்கே தொடங்கியது? எங்கே முடியப்போகிறது? எதுவும் நமக்குத் தெரியாது, நமக்கு அதைப்பற்றிக் கவலை யுமில்லை. நீரில் முங்கிய நேரத்தில் கடந்துபோன ஆற்றுப் பெருக்கைத்தான் நமக்குத் தெரியும். நம்உறவு அதனோடுதான். அதுதந்த அதிர்ச்சி, சிலிர்ப்பு, மகிழ்ச்சி, பரவசம் இவைகள்தாம் நமக்கு முக்கியம். சிறுகதைகளும் அப்படித்தான். நண்பர் பொள்ளாச்சி அபியின் சிறுகதைகளும் சற்றேறக்குறைய அதைத்தான் செய்கின்றன.

பொள்ளாச்சி அபியின் “எங்கேயும் எப்பொழுதும்” சிறுகதைத் தொகுப்பில் மொத்தம் பதினேழு சிறுகதைகள் உள்ளன. பெரும்பாலான சிறுகதைகள், அவரின் சொந்த வாழ்க்கை அனுபவங்களிலிருந்தே சிறுகதை வடிவம் பெற்றிருக்கின்றன என்று ஊகிக்க முடிகிறது. எழுத்தாளர் அபியின் சிறுகதைகளுக்கான படைப்புலகம் மிக விரிந்தது. அவரது கதைகளின் மைய அச்சு உயிர் இரக்கம். அபியின் உயிர் இரக்கச் சிந்தனை மனிதநேயத்திற்கும் மேலானது. வள்ளலாரின் ஜீவகாருண்யச் சிந்தனையை ஒத்தது. இவரின் சிறுகதைகள் மனிதர்கள் மீதான கரிசனத்தோடு மட்டும் நிறைவடைந்து விடவில்லை. சிட்டுக்குருவிகள், யானை, நாய், புளியமரம் என்று உலகின் அனைத்து உயிர்களின் வதை மற்றும் வாதைகளுக்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்கின்றது. உயிர் இரக்கம் என்ற மைய அச்சினைச் சுற்றியே அவரின் கதைகள் இயங்குகின்றன.

எழுத்தாளர் அபியின் சிறுகதைப் படைப்பாக்க உத்திகளில் சிறப்பாகக் குறிப்பிடத் தக்கது அவரின் நடைநலமும் கதைசொல்லும் பாங்கும். நிகழ்வுகளை வருணிக்கும் தருணங்களிலும் மனவுணர்வுகளை எழுத்தில் வடிக்கும் செய்நேர்த்தியிலும் அபி நல்ல தேர்ச்சி பெற்றுள்ளார் என்பதனை அவரின் சிறுகதைகள் வெளிப்படுத்துகின்றன.

குறிப்பாக “அவள் அப்படித்தான்” சிறுகதையின் காமாட்சி, மகனால் நிராதரவாக விடப்பட்ட சூழலில் தமது அறுபது வயதிலும் ஆட்டிறைச்சிக் கடை வைத்துப் பிழைத்துவருபவள். கதைப்போக்கில் காமாட்சி, ஆட்டினை அறுத்து விற்பனைக்கு இறைச்சியினை தயார் செய்யும் நிகழ்வினை எழுத்தாளர் அபி எப்படி எழுத்தில் வடித்துள்ளார் என்று பாருங்கள்.

ஆட்டின் தலைப்புறம் வந்துநின்ற காமாட்சி, கிழக்கு நோக்கி நின்று, கையில் கத்தியுடன் கைகுவித்து, ஏதோ முணுமுணுத்தாள். பின்னர் குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்தவள், ஆட்டின் தலையை இடதுகையால் அமுக்கிப் பிடித்துக் கொண்டு, அதன் குரல்வளையின் அடிப்புறத்தில் கத்தியை வைத்ததுதான் தெரியும். வலியால் துடித்த ஆட்டின் கடைசிநேர அலறல். “க்ளக்..” என்ற சப்தத்துடன் முடிந்தது. ஆத்தாவின் செயலில், கொஞ்சம்கூட இரக்கமோ, தயக்கமோ, கைநடுக்கமோ இல்லை. காரியத்திலேயே கண்ணாக இருந்தாள்.

ரத்தம் கொப்பளித்து தெறித்த நான்கு விநாடிகளுக்குள், தலையை தனியே அறுத்து எடுத்த காமாட்சி, அதனை அருகிலிருந்த கல்மேடையில் வைத்துவிட்டு, துள்ளிக் கொண்டிருந்த ஆட்டின் உடலுக்குக் கைலாகு கொடுத்தபடியே.. உம்..தூக்குடா..” எனச்சொல்ல, அதற்காகவே காத்திருந்த கோபாலும், சடக்கென்று தூக்கி, தொங்கிக் கொண்டிருந்த கொக்கியில் தலைகீழாக மாட்டினார்கள். தொங்க விடப்பட்ட ஆடு ஊசலாடாதவாறு, காமாட்சி பிடித்துக் கொள்ள, அதன் கழுத்திலிருந்து ஒழுகும் இரத்தத்தைப் பிடிக்க வாகாக, ஒருவாளியை எடுத்து வைத்தான்.

ரத்தம் முழுதாக வடிந்திருந்தது. தொங்க விடப்பட்ட ஆட்டின்முன் வந்துநின்ற காமாட்சி, அதன் கழுத்தில் கத்தியை வைத்து, மெதுவாய் நெஞ்சு, வயிறு, கால்கள்.. எனகத்தியை இறக்கிக் கொண்டே வந்தாள். ரத்தமும், கொழுப்பும் கசியக்கசிய, எங்கேயும் சிறுபிசிறு கூடஇல்லாமல், தோலை முழுதாய் உரித்தெடுத்ததில், அவளது செறிவான அனுபவம் தெரிந்தது.

கதையின் ஊடாக நிகழும் நிகழ்வுகளை அப்படியே மனக்கண் முன்னே கொண்டுவந்து நிறுத்தக்கூடிய வகையில் எழுத்தாளர் வருணிக்கும் மேற்கண்ட பகுதி அவரின் நடைநலத்திற்குத் தக்கதோர் சான்றாகும். அபியின் பெரும்பாலான சிறுகதைகள் இவ்வகை நடைநலத்தோடு சிறக்கின்றன என்பது இத்தொகுதியின் தனிச்சிறப்பாகும்.

இத்தொகுதியில் இடம்பெற்றுள்ள “மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு” என்ற சிறுகதையின் கதைத் தலைவன் சண்முகம் இலண்டனில் நடைபெற்ற இசைத் திருவிழாவில் தமது குழுவினர் வாசித்த பறையிசை நிகழ்ச்சியின் பதிவினைத் தாம் பயணம் செய்யும் டாக்சியில் இசைக்கச் செய்கிறான். பறையிசையின் இசைப் பயணத்தை எழுத்தாளர் அபி விவரிக்கும் சிறுகதையின் பகுதி உண்மையில் மிகப் பரவசமான சொற்கோர்வைகளைக் கொண்ட பகுதியாகும்.

நேரம் செல்லச் செல்ல, பறையின் தாள இடைவெளி சுருங்கிக் கொண்டேபோய், இரட்டைத் தாளம், முத்தாளம் எனவேகம் அதிகரிக்க, அதிகரிக்க, பறை இப்போது அதிரத் துவங்கியது. டண்டணக்கு.. டண்டணுக்கு. ட்ரங்.ட்ரங்... டண்டணுக்கு ட்ரங்ட்ரங்.., பறையின் அதிவேகத் துடிப்பு, பாய்ந்து செல்லும் குதிரையாக, நிலமதிர வேகமெடுத்து நடக்கும் யானையின் ஆக்ரோஷமாக, சமவெளியில் பாய்ந்து கொண்டிருந்த காட்டாறு, சொரேலெனப் பள்ளத்தாக்கை நோக்கிப் பாய்வதாக.. பறை, தனது தாளகதியில் ஜாலம் காட்டிக் கொண்டிருந்தது.

நீர்வீழ்ச்சியாய்க் கொட்டிக் கொண்டிருந்த பறையோசையின் வேகம், சட்டென்று ஒரு அணைக்குள் அடைபட்டதுபோல அமைதியான ஒருநொடியில், ஒருவயலினும், கிளாரிநெட்டும் ஒன்றாய் தமது ஒலியை எடுத்தவுடன் உச்சத்தில் ஒலிக்கத் துவங்க, அதேவேகத்துடன் இணைந்து சில பறைகளும் பின்னணியில் ஒலிக்க, இப்போது மேலும் சில இசைக்கருவிகள் அந்தக் கோர்ப்பில் கலந்து கொண்டன. ஒவ்வொரு கருவியும் அதனதன் அளவில் ஒலித்த அந்த இசையின் வெளிப்பாட்டில் இப்போது வேறொரு பரிமாணம் தெரிந்தது.

இந்தியாவின் பாணியில் துவங்கித் தொடர்ந்த இசையில், பிரிட்டிஷ் பாணி, அமெரிக்க பாணி, ஆப்பிரிக்க, ரஷ்ய, சீன, ஜப்பான் பாணிகளெனத். தொடர்ந்து, மீண்டும் இந்திய பாணியிலான இசையிலும் தாளகதியிலும் முடிவடைய, சர்வதேச இசை வடிவங்கள் அத்தனைக்கும் ஈடுகொடுத்த பறையும், ஆறாயிரம் அடி உயரத்தில் பறந்து கொண்டிருந்த விமானம் மெதுவே தரையிறங்கி நிற்பதுபோல ஒலித்து ஓய்ந்து நிற்க,

இசையோடு சஞ்சரிக்கும் மனவுணர்வுகளை எழுத்தில் வடிக்கும் எழுத்தாளர் அபியின் இச்செய்நேர்த்தி நம்மை வியப்பிலாழ்த்துகிறது. பருப்பொருட் களாலான காட்சிகளை வருணிப்பதில் எழுத்தாளர்கள் வெற்றி பெறுவதென்பது எளிது. ஆனால் இசையனுபவம் போன்ற நுண்ணுணர்வுகளை எழுத்தில் வடிப்பது அத்தனை எளிமையான செயலன்று. எழுத்தாளர் அபிக்கு இத்திறன் இயல்பாகவே வாய்த்திருப்பது பாராட்டுதற்குரியது.

அபியின் கதைசொல்லும் திறன் இத்தொகுப்பில் பல இடங்களில் உச்சத்தைத் தொட்டு நிற்கின்றது. குறிப்பாக, யானை ஒரு பாத்திரமாக வந்து நம்மை நோக்கி நியாயம் கேட்கும் “நீயே சொல்லு சார்!” என்ற கதையையும் புளியமரம் தன் சோகக் கதையினை வாசகர்களாகிய நம்மிடம் பகிர்ந்துகொள்ளும் “இதுதான் விதியா” என்ற கதையையும் நாம் சான்றாகக் குறிப்பிடமுடியும். கதையின் போக்கில் இரண்டு கதைகளுமே எதிர்பாராத ஒரு முடிப்பில் நம்மை அதிர்ச்சியடையச் செய்கின்றன. மனிதர்கள் கதை சொல்வது போலவே எழுதிச் செல்லும் ஆசிரியர் கதை முடியப்போகும் கடைசி நிமிடத்தில் கதை சொன்னது யானை என்றும் புளியமரம் என்றும் முடிக்கிறபோது கதைகள் நம்மைத் திடுக்கிடச் செய்வதோடு மட்டுமல்லாமல் கதையின் அடர்த்தியும் கூடி பிரச்சனைகளின் வீரியத்தையும் விரிவுபடுத்தி நிற்கின்றன. குறிப்பாக, “இதுதான் விதியா” என்ற கதையில் ஓர் ஊமைப்பெண் கதை சொல்லிக் கொண்டு வருகிறாள் என்று கருதியிருக்கும் வாசகன்,

அவர்கள் இன்னும் நெருங்கி வந்து கொண்டிருந்தனர். அதில் ஒருவன் தன்வலது தோளில் தொங்க விட்டிருந்த கோடாரியின், விளிம்பை இடதுகை விரல்களால் பரீட்சித்துக் கொண்டே வருவதும் தெரிந்தது. அறைவது என்றால், முதலில் இவனைத்தான் அறைய வேண்டும். எனக்கு மனதுக்குள் வன்மம் கிளர்ந்தது. அதனை அவனும் உணர்ந்தானோ என்னவோ.., கோடாரியைத் தோளிலிருந்து வாகாய் கைகளில் பற்றிக் கொண்டான். அருகே.. அருகே.. இன்னும் நெருங்கி அருகே.., எனது கையெட்டும் தூரத்தில் வந்துவிட்டான்..

கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில்.., “அம்மா..” அவன் முந்திக் கொண்டு எனது கால்பகுதியில் வெட்டியதில்.. நான்தான் அலறினேன். வலியால்
உயிரைப் பிடுங்கும் எனது மரணஓலம் மட்டும் காற்றின் வழியே பரவி மற்றவர் காதில் விழுமென்றால், ஊரே அங்கு திரண்டிருக்கும். ஆனால் அதுதான் எப்போதும் நடக்காதே..!

அதற்குப்பின், அவர்கள் மளமளவென்று என்மீதுஏறி, ஆங்காங்கே கயிறுகளால் பிணைத்து என்னைத் துண்டு துண்டாக அறுக்கத் துவங்கினார்கள். முப்பதாண்டுக் காலத்தின் எனது நினைவுகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மங்கத் துவங்கியது.!

என்ற வரிகளைப் படிக்கும்போது அதிர்ச்சியில் ஒருகணம் உறைந்து போவது நிச்சயம். ‘கண்ணிமைக்கும் நேரத்தில் அவ் ஊமைப்பெண்ணின் கால்பகுதியைக் கோடாரியால் வெட்டினான்’ என்ற பகுதியை வாசிக்கும் வரையிலும் கதைசொல்வது புளியமரம்தான் என்பது தெரியாத வாசகனின் மனநிலை எப்படியிருக்கும் என்று எண்ணிப் பார்த்தால் படைப்பின் சிறப்பு புரியும்.

எழுத்தாளர் பொள்ளாச்சி அபியின் சிறுகதைகள் வெறுமனே கதை சொல்லலோடு முழுமை பெறுவதில்லை. இத்தொகுப்பிலுள்ள சிறுகதைகளின் முழுமை என்பது அதன் அரசியல் பார்வையோடு தொடர்புடையது. கதையின் ஊடாக வெளிப்படும் படைப்பாளியின் சமூக விமர்சனங்களும் எதிர்க்குரல்களுமே இத்தொகுதியின் தனித்த அடையாளம். அபியின் பெரும்பாலான கதைகள் எந்த அரசியலையும் தனித்த அடையாளங்களோடு உரத்த குரலில் பேசுவதில்லை. மாறாக, எல்லாக் கதைகளின் ஊடாகவும் இழையோடும் நுண்அரசியலோடு இத்தொகுப்பு இயங்குகின்றது. அந்த நுண்அரசியலே படைப்பாளியின் முற்போக்குச் சிந்தனைகளின் முகவரியாகும்.

மத அடிப்படை வாதங்களுக்கு எதிராகவும் சாதீயச் சமூகச் சீர்கேடுகளுக்கு எதிராகவும் அபி தமது எதிர்க்குரலைத் தொகுதி முழுவதிலும் பதிவு செய்கிறார். “புயலின் மறுபக்கம்” என்ற கதை மத அடிப்படை வாதங்களுக்கு எதிரான, மதம் கடந்த மனிதநேயத்தை அழுத்தமாகப் பதிவு செய்கிறது. அதேபோல் “மெய்ப்பொருள் காண்பது அறிவு” என்ற சிறுகதை, இன்னமும் இந்தியக் கிராமங்களில் நடைமுறை யிலிருக்கும் இரட்டைக் குவளை முறை என்ற அவலத்தையும் “கரை கடந்த நதி” என்ற சிறுகதை இந்து மதத்தின் உயிர்நாடியாக மதவாதிகள் கொண்டாடிவரும் வருணாசிரம தர்ம அநீதியையும் வெட்ட வெளிச்சமாகப் படம்பிடித்துக் காட்டுகின்றன.

இத்தொகுப்பில் உள்ள “சுத்தம்” என்ற தலைப்பிலான சிறுகதை சிறப்பாகக் குறிப்பிடத்தக்கது. இக்கதை இந்தியாவைச் சுத்தமாக்குவோம் என்ற மத்தியஅரசு முழக்கத்தின் உண்மையை யதார்த்தங்களோடு இணைத்துச் சித்தரிக்கிறது. கதையின் போக்கில் தபாலாபீசின் அழுக்கைப் பற்றிப் பேசும் எழுத்தாளர்,

ரெக்கார்டு ரூம், ஸ்டாப் ரூம், கழிப்பறைகள் என எல்லா வற்றிலும், அழுக்கு.. அழுக்கு.. லஞ்சம், ஊழலைப்போல இண்டு இடுக்கு எல்லா இடத்திலேயும் அழுக்கு.. கால்படும் இடத்தில் அழுக்கு., கண்படும் இடத்திலும் அழுக்கு.. எல்லா இடத்திலேயும் அழுக்கு. அலுவலகம் துவங்கப்பட்ட திலிருந்து இதுவரை துடைக்கப்படாத அழுக்கு. வாரிசு அரசியல் போல வந்து கொண்டேயிருந்த அழுக்கு..,

என்று போகிற போக்கில் ‘அழுக்கு. வாரிசு அரசியல்போல வந்து கொண்டேயிருந்த அழுக்கு..’ என்று தமது அரசியல் சாட்டையைச் சுழட்டிக் கொண்டே போகிறார். கதையின் முடிவில் தூய்மை தேசத்தைப் பார்வையிட வந்த மத்திய அமைச்சர். அலுவலகம் சுத்தமாயிருப்பதைக் கொண்டாடிக் கொண்டிருக்கும் வேளையில் நேற்று அலுவலகத்தைச் சுத்தம் செய்த வேலையாள் இன்றைய வயிற்றுப் பாட்டிற்கு ஏதாவது வேலை கிடைக்குமா? என்று ஒட்டிய வயிற்றுடன் காத்துக் கொண்டிருக் கிறான் என்பதனை,

இன்றைக்கும் ஏதாவது நமக்கு வேலையிருக்குமா என்ற ஆவலில் சுற்றுச்சுவருக்கு அந்தப்புறமாக நின்று, வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் சுதந்திரம். இன்றைக்கும் அவரது வயிறு ஒட்டிப் போய்த்தான் இருந்தது.

என்று முடிக்கிறார் ஆசிரியர். அந்த வேளையாளின் பெயர் சுதந்திரம். சுத்தத்தைப் பற்றிச் சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இன்றைய இந்தியாவில் இன்னமும் ஏழ்மையும் வறுமையும் ஒழிக்கப்படவில்லை என்ற யதார்த்தத்தை படைப்பாளி சொல்லும் நேர்த்தி பாராட்டத்தக்கது.

      அடுத்து இத்தொகுப்பில் இடம்பெற்றுள்ள “நமக்கும் தெரிந்த முகங்கள்” என்ற சிறுகதை தனித்து அடையாளம் காணத்தக்க கதைகளில் ஒன்றாகும். இக்கதை இந்திய ஜனநாயகத்தின் கோர முகங்களில் ஒன்றாக விளங்கும் முதலாளித்துவ முகத்தை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது. வங்கிகளில் சில ஆயிரங்களைக் கடனாக வாங்கிக் கட்ட முடியாமல் திண்டாடும் அடித்தட்டு உழைக்கும் மக்களை ஆள்வைத்து மிரட்டி உருட்டிக் கொடுமைப்படுத்தும் வங்கிகள் பல்லாயிரம் கோடிகளைக் கடனாக வாங்கி ஏப்பம்விடும் பெருமுதலாளிகளிடம் கைகட்டிக் கூழைக் கும்பிடு போட்டுப் பல்இளிக்கும் அவலத்தைத் தோலுரித்துக் காட்டுகிறது. நமக்கும் தெரிந்த முகங்கள் என்ற கதைத் தலைப்பே இக்கதையின் உண்மைக் கதாபாத்திரங்களை நமக்கு அடையாளம் காட்டுகின்றது.

இக்கதையின் முதன்மைப் பாத்திரமாகிய வங்கி மேலாளர் சபேசன், வாங்கிய கடனை ஒழுங்காக அடைக்காத கூலித் தொழிலாளியை ஆள்வைத்துத் தேடிக் கொண்டுவந்து மிரட்டிய அதே கோப முகத்தோடு தொழிலதிபரை எதிர்கொள்ளக் கூடாதே என்று எண்ணத்தில்,

சபேசன், அடுத்த நொடியே.. டாய்லெட்டை நோக்கி ஓடினார். அங்கிருந்த கண்ணாடியில், தன்னிடம், கோபத்தின் சாயல் ஏதேனும் இன்னும் தெரிகிறதா..?’ என்று தனது முகத்தைப் பார்த்துச் சிலவிநாடிகள் ஆராய்ச்சிகள் மேற்கொண்டார். கைக்குட்டையை எடுத்து மெதுவாக முகத்தில் ஒற்றியபடி, 'ஹூம்.. நல்லவேளை. அவர் பயந்ததுபோலஅப்படி யொன்றும் சாயல் தெரியவில்லைஎன்பதில் நிம்மதி அடைந்தார். டாய்லெட்டி லிருந்து வெளியேறி தனது அறையை நோக்கி வேகமாக வந்தவருக்கு, திடீரென நினைவில் பொறிதட்டியது. ‘அப்போது கண்ணாடியில் தனது முகத்தைப் பார்த்தபோது, கோபத்தின் சாயல் தெரியவில்லை. ஆனால்ஏதோவொரு பிச்சைக்காரன் சாயல் தெரிந்ததோ.? ஊஹும்.. . இப்போது அதனை யெல்லாம் ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருக்க நேரமில்லைஇராமகிருஷ்ணன் காத்திருப்பார்

என்று கதையாசிரியர் விவரிக்கும் பகுதியில் இடம்பெற்றுள்ள நையாண்டியை ரசிக்காமல் அப்பகுதியை நம்மால் கடக்கமுடியாது. கோபத்தின் சாயல் தெரியக்கூடாது என்று கண்ணாடியில் சர்வ ஜாக்கிரதையாகத் தம்மைச் சோதித்துக் கொண்ட சபேசனின் முகத்தில் பிச்சைக்காரனின் சாயல் வெளிப்பட்டதாக ஆசிரியர் எழுதும் பகுதி இத்தொகுப்பின் மிக முக்கியமான பகுதி என்பதில் ஐயமில்லை.

      இன்னும் சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். எழுத்தாளர் அபி வளர்ந்துவரும் சிறுகதை ஆசிரியர்களில் ஒருவர் என்பதோடு தமிழின் தலைசிறந்த சிறுகதை ஆசிரியர்களில் ஒருவராக வளர்வார் என்பதற்கான அடையாளங்கள் பலவற்றைத் தன்னகத்தே கொண்டுள்ள எங்கேயும் எப்பொழுதும் என்ற இச்சிறுகதைத் தொகுதி வளர்தமிழின் இன்றியமையாததோர் புதுவரவு என்பதில் துளியும் சந்தேகமில்லை. தொடர்ந்து பல நல்ல படைப்புகளைப் படைப்பதோடு சமூகத்திற்கும் ஆக்கபூர்வமான வகையில் இப்படைப்பாளி பணியாற்றிட வேண்டுமென நான் விழைகின்றேன். சமூகம் சரியான புரிதல்களோடு முற்போக்குச் சிந்தனைகளைப் படைப்பின் வழி அளிக்க விரும்பும் பொள்ளாச்சி அபியின் படைப்பாக்கப் பணி வாழ்க! வளர்க!!

- பேராசிரியர் முனைவர் நா.இளங்கோ, தமிழ்த்துறைத் தலைவர், தாகூர் கலைக் கல்லூரி, புதுச்சேரி-8

Pin It

இயங்கும் இயக்கப்படும் அனைத்தையும் கவிதைகள், கதைகள் என்று மொழிப்படுத்திவிட்டதாக எண்ணுகிறோம். இருந்தும் கற்பனைகளின் வழி ஆக்கங்கள் பிறந்துக்கொண்டேதான் இருக்கின்றன என்பதை பாப்லோ நெருடாவின் வரிகள் நினைவுக்கு கொண்டு வருகின்றன.

muthamizh virumbi book“நீங்கள் எல்லா மலர்களையும் பறித்துவிடலாம்
ஆனால் வசந்தம் வருவதை தடுக்கமுடியாது”

கவிதையுலகில் நவீனத்துவம் என்பது புதிதுபுதிதாய் வடிவங்களை அமைத்து கொள்கிறது. அந்த நவீனத்துவத்தால் என்றோ எழுதிய ஒரு கவிதை,கருத்தில், பாடுபொருளில் மாற்றங்கள் ஏதுமின்றிஇன்றும் உயிர்பெறுகின்றது. கவிஞர் முத்தமிழ் விரும்பியின் ‘வறட்சியின் பாடல்கள்’ என்ற தலைப்பில் 2005யில் முதல் பதிப்பாக வெளிவந்த கவிதை தொகுப்பு, இம்முறை காவ்யா பதிப்பகத்தால்2018யில் பெயர் மாற்றப்பட்டு,‘திட்டிவாசல் பெண்ணொருத்தி’ என்பதாய் வெளிவந்துள்ளது. புதுக்கவிதையின் அடிநாளத்துடன் நவீனத்துவம் பூசிய கவிதைகள் படிக்கும் வாசகனை ஈர்க்கின்றன.

“யாரோருவரால் கவிதைக்குள்ளிருந்து உன்னதமான இன்பங்களைப் பெறமுடிகிறதோ அவனே உண்மையான கவிஞன், அவனுடைய வாழ்நாளில் ஒரு வரியைக் கூட அவன் எழுதியிருக்காவிடினும்.” என்கிறார் ஜார்ஜ் சான்ட்.

கவிதையின் நுணுக்கங்களில் இருந்து உணரப்படும் நுட்பம், அக்கவிதையின் நேர் மற்றும் மறைபொருளை உணர்த்தும் தன்மை கொண்டது. கவிதைகள் காட்டும் இந்த நுண்ணரசியல் மிகப்பெரிது. உரைநடை போலல்லாமல், சாதாரண வாசிப்புக்கு அப்பாற்பட்டது. பெரும்பாலான படிம கவிதைகள், யதார்த்தம் பேசும் ரியலிச கவிதைகள் தவிர்த்து, வாசித்தல் சுட்டும் நேர்பொருள் கடந்து, மறைபொருள் உணர்த்தும் கவிதையினம் ஒருவகை என்றால், அடுத்தவகையாய் முதல் வாசித்தலில் புரியாத பொருள் மறுவாசிப்பில் கைக்கெட்டும் வகையைச் சேர்ந்தது.

எவ்வகையாயினும் கவிதை என்றவுடன் தோன்றும் மனதின் எதிர்பார்ப்பில், வாசிப்பில் பிடிபடும் வரிகள் வியப்பை ஊட்ட, அது மறைந்து, பின், கவிதை உணர்த்தும் அனுபவம் அலாதியானது.

“Poetry should surprise by a fine excess.. “ என்னும் ஜான் கீட்ஸின் இந்த வரி இதை மெய்ப்படுத்துகிறது.

அவ்வகையான கவிதைகளில் இழையோடும் இயல்பான மற்றும் மிதமிஞ்சிய உணர்வுகள் கவிதை தரும் வியப்பின் பின் இரண்டாவதாய் உணரப்படும். வாசிப்பின் முதலில் சட்டென உணரப்படும் வியப்பானர்வால், கவிதையின் சாரமாய் இயங்கும் பாடுபொருளின் அழுத்தம் குறைக்கப்படும் சாத்தியங்களும் நேரும்.

விரும்பி அவர்களின் இக்கவிதை காட்டும் இயல்பு வாழ்க்கையின் ஒரு கணம் அலாதியானது.

“வெட்டுக் கத்தியைத்
தனித்து வைத்து
அவர் திரும்பும் கணத்தில்
கறிக்கட்டையில்
இறைச்சித் துண்டுகளைப்
பொறுக்கிப் பறக்கின்றன
காகங்கள் “ - ( பார்வை )

காகத்தின் இயக்கம், ஓன்றாய் மட்டும் இல்லாமல் ‘பொறுக்கிப் பறக்கின்றன’ என்று இரண்டு செயல்களாய் ‘அவர் திரும்பும் கணத்தில்’ நடைபெறுவதாக சொல்லப்படும் கவித்துவத்தில் சுட்டப்படும் சொல் சொக்கட்டான் விளையாட்டு ரசிக்க வைக்கிறது. 

நவீனம் :

கவிதைகள், கவிதை புத்தகம் என்றாலே ஒரு மாலை பொழுதில், மெல்லிய இசையுடன் அல்லது ஒரு கோப்பை தேநீருடன் வாசிக்க தகுந்ததாய் இருக்கலாம். இசையுடன் வாசிக்க முடிந்தவை சற்று இலகுவானவை. கோப்பை தேநீருடன் வாசிக்க முடிந்தவை இலகுத்தன்மை சற்று மாறியவை. கவிஞர் விரும்பியின் கவிதைகளை இரண்டாவதாய் கொள்ளலாம்.

சற்று நவீனத்துவம் சுட்டும் கவிதைகள். அதற்குள் பிரக்ஞையுடன் சேர்க்கப்பட்ட வாழ்வின் இயல்புகள் வியக்க வைக்கின்றன.

“மாலைச் சூரியனின்
காலடியில் விழும் நிழல்
பார்த்து விளையாடும்
குழந்தைக்குத் தனிமையேது?” - (விளையாட்டு )

என்னும் கேள்விக்கு ஆம் என ஒத்திசைக்கிறது மனசு.

கவிதைகளின் தலைப்பு அதனுள் இயங்கும் பொருளை குறிப்பதாய் அமைந்திருக்கிறது. இசைக்கும் கலைஞன் குறித்த கவிதையொன்றுக்கு ‘இசைஞன்’என்னும் தலைப்பிட்டு அழைக்கும் மயக்கம், அக்கவிதைக்குள்ளும் இருக்கிறது. இரவில் அந்த ஊரில் இசைக்கும் ஒரு இளைஞனின் இசை, அவன் அந்த இடத்தில் இல்லாத போதும் அந்தப் பாடலின் துளிகள், இசை குறிப்புகள் என்று அவன் விட்டுச்சென்றவை எல்லாம் ஒரு பெண்ணின் வழியாக அவளின் குழந்தைக்கு ஊட்டப்படுவதாக எழுதியிருக்கும் கவிதை, நளினம்.

“ஆண்டுகள் சில நிறைந்தாலும்
நிலாச்சோறு கைக்கொண்ட பெண்
குறை ஒளியில் குழந்தைக்கு
விடைபெற்றுப் போன அவனது
இசை குறிப்புகளை மீட்டு
ஊட்டுகிறாள் “- ( இசைஞன் )

நவீனத்துவத்தின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாய் விளங்கும் ‘வடு’ என்னும் மற்றுமொரு கவிதை,

“பச்சை மண்கலயத்தில்
நுழைந்த சிறு பாம்புக்குட்டி
உன் நினைவை
அழைக்கிறது

வற்றிக் காய்ந்த
கள் குடத்தைத்
தழுவிக் கிடக்கும் சிறுதுளிகள்
சொல்லுமந்த புளிப்பின் வாடை “ - (வடு) 

மீறல் :

சில கவிதைகளில் காட்டப்படும் திமிறலின் மீறலின் அவஸ்தைகள் மனித வாழ்வின் நெருக்கடிகளை நினைவூட்டுகின்றன.

“கட்டைவிரல் வெட்டுண்ட
கதாபாத்திரமாய் திமிறி
தான் வளரும் மண்சட்டி
உடைக்கும்
குறுந்தாவரம்” - (திமிறல்)

“அடி பெருத்தும்
நுனி விரிந்தும்
தரம் பிரித்து
வனையும் வடிவத்தில்
எப்போதும் குறுகி கழுத்து நெறிபட்டு
அழுத்தம் கூடி
அந்தக் குடுவையின் குரல்வளை” - (நிரந்தரம் )

இரண்டு கவிதைகளிலும் இருக்கும் அழுத்தம் நித்தமுமான நம் வாழ்வின் நெருக்கடிகளையும் அதனால் ஏற்படும் உடைப்புகளையும் சுட்டாமல் இல்லை. இந்த அழுத்தங்களையும் சில கவிதைகளில் உடைத்து வார்த்தை தென்றலில் குளிரச் செய்கிறார்.

“நெகிழி சாமான்கள் புழங்கும்
பெரு நகர வீதியில்
கான்கிரீட் பெட்டிகளின் அடைசலில்
பரம்பரை இருப்பென
ஆழ் சுவாசமொன்று தர
வாய்த்தது இவ் ஓட்டு வீடு
சிலிர்த்து நிற்கும் சாய்ந்த தென்னையின்
பச்சை விசிறல்“ - (நித்தியம் )

வாசிக்கும்போதே கவிதையின் படிமத்தன்மை கண்முன் விரிகிறது, ஒரு குளுமையைத் தருவதையும் உணரமுடிகிறது. 

மாற்றம் :

சில கவிதைகளில் மாற்று சொற்கள் கொண்டும் கவிதையின் திசையை சற்று மாற்றிக்காட்டுகிறார் கவிஞர்.

“நெல் அரவையாலையின்
புகைக்கூண்டில்
ஓய்வெடுக்கும் குருவிகள்

மழை நாள் முடிந்ததும்
புகையுடன் கலக்கும்
கார்மேகம் “ - (மீறல் )

இதில் இருக்கும் படிமங்கள் குருவிகள், புகைக்கூண்டு, கார்மேகம் சுட்டும் பொருள் மாருபடுகிறது. ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருக்கும் குருவிகள் மழை நாள் முடிந்ததும் புகைக்கூண்டை விட்டு வெளியேறிவிடுவது வெளிப்படையாக சொல்லாமல் புரிந்துக்கொள்ளவும், மழைக்காலம் முடிந்த பிறகான காலம் நெல் அரவையாலையின் வேலை காலம் என்பதும் புகை வருவதன் மூலமும் காட்டப்படுகிறது. புகையும் கார்மேகமும் இடமாற்றம் செய்யப்பட்டிருப்பது இக்கவிதையின் நவீனம் எனலாம்.

சில கவிதைகளின் கருபொருளில் தொனிக்கும் வன்மம் கூட சரியாய் ஒரு புள்ளியில் மென்தன்மை அடைகிறது.

“காற்றடித்தால் பறந்து
கூரை ஏறலாம் அன்றி
உன் தலைகவசத்தில் குடியேறுவது
இயல்பா காது“ - (அசைவு )

இந்த கவிதையில், இரண்டில் ஒன்றாய் சுட்டப்படும், கூரை ஏறுதல் அல்லது தலைக்கவசத்தில் குடியேறுதல்என்னும் சமன்பாட்டை முறியடித்து,‘உன் தலை கவசத்தில் குடியேறுவது தவறு’ என்று இயம்பும் மென்மையை, மேன்மையாய் காணமுடிகிறது. 

இலக்கியமும் நண்பர்களும் :

கவிஞர் முத்தமிழ் விரும்பி அவர்கள் இலக்கியம் என்பது படைப்பிலக்கியம் மட்டுமல்லாமல், அதன் செயல்பாடுகள் குறித்த கருத்துரையாடல்களையும் படைப்பிலக்கியத்தை அடுத்த கட்ட நகர்வுகள் கொண்டு செலுத்துதலிலும் தான் உள்ளது என்பதை பல கவிதைகள் மூலமும் சுட்டுகிறார்.

“உள்ளும் புறமும்
கவிழ்ந்து கவிழ்ந்து
தொடுகையின் உச்சத்தில்
நொறுங்கி வீழ்கிறது
இலக்கின்
கண்ணாடிப் பாத்திரம்” - (காலம் )

இலக்கிய செயல்பாடுகளில் இருந்து சற்று விலகி இயல்பு வாழ்க்கைக்கான களத்துக்குள் மாறும் கவிதையொன்று இருக்கிறது. வாசிக்கும் ஒவ்வொரு படைப்பாளியின் மனதையும் அசைத்துப் பார்க்கும் இக்கவிதை.

“தென்றலையும் நிலவையும்
பாட மறுத்திருந்தவன்
அவளது கால எல்லையை தொட்டவுடன்
கையில் இருக்கும் நீள் துப்பாக்கியை
ஓரம் சார்த்தி
வெயிலையும் சூறாவளியில் பறக்கும்
சருகுகளையும் கவனிப்பில் இருந்து
விடுவிக்கிறான்

களத்தில்
காய்கள் மோதி
முனைகள் நெளிந்து
புத்துயிர் கொண்டன

களைக்கொத்தி
பூவாளி தூக்கி
செடியொன்று நட்டுநிமிர்கிறான்

நேற்றைய தோழர்கள்
கூர்மை கொள்ளகளம் இவனிடமிருந்து
கை நழுவுகிற வேளையில் வியர்வை வழிய
பூவிதழ்களை வருட காண்முளை
நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது” - ( களம் )

நட்பு என்று தலைப்பிட்டு கவிதை நூல்களைப் பார்த்திருக்கிறோம். இயல்பில் நண்பர்களை சேர்த்தே பயணப்படுகிற மனிதர்களைப் பார்க்கும்போது வியக்காமல் இல்லை மனது. கவிதைகளில் நண்பர்களின் ஊர் குறித்த பயிர் பச்சை குறித்த விசாரிப்புகள், நண்பர் அடைந்த சோர்வு குறித்து தானும் சோர்வுறுதல், ‘நண்பர்களோடு நடக்கின்றன நாட்கள்’ போன்ற சொல்லாடல்கள் கவிஞரின் இயல்பான வாழ்விலும் நட்பும் இலக்கியமும் இணைந்திருப்பதைக் காண இயலுகிறது.

கவிதைகளில் நவீனம் தீட்டும் ‘திட்டிவாசல் பெண்ணொருத்தி’க்கு வாழ்த்துகள்.

- அகிலா

Pin It

காட்டு மிராண்டியாய், நாடோடியாய் வாழ்ந்த மனிதன், கூட்டமைப்பு வாழ்வை மேற்கொள்ளத் தொடங்கிய போதே ‘சமூகம்’ என்ற கட்டமைப்பு உருவாகியது. அச்சமூக வாழ்க்கைக்கு அடிப்படையாய் அமைந்தது. கால்நடை வளர்ப்பும், விவசாய உற்பத்தியுமே ஆகும். நாடோடி வாழ்விற்குப் பின்னர் நிலையான குடியிருப்பு அமைத்து நதிக்கரையோர வாழக்கை முறையை அமைத்துக் கொண்டு விவசாய உற்பத்தியில் ஈடுபடலாயினர். விவசாய உற்பத்தியும், அதனைச் சார்ந்த மாறுபட்ட தொழில்நுட்பக் கூறுகளும் தோன்றி சமூகத்தை மேலும் பலப்படுத்தியது.

இச்சூழலிலேயே ஒருபுறம் செல்வம் குவிய மறுபுறம் வறுமையும் தோன்றி மக்களிடையே ஏற்றத் தாழ்வுகள் உண்டாகத் தொடங்கின. இச்சூழல் பழங்காலத்திலேயே தோன்றியிருந்தது. அடிமைச் சமூகத்தின் தோற்றமே சுரண்டல் வர்க்கம் தலைதூக்குவதற்குரிய தோற்றுவாயாக அமைந்தது என்கிறார் மார்க்ஸ்.

விவசாய உற்பத்தியில் ஈடுபட்டோர் பல்வகைப் பெருகினர். குறிப்பாக நிலவுடைமையாளர்களாக சிலரும், நிலமற்றவர்களாக பலரும் இருக்கும் சூழல் உருவாயின. நிலமற்றவர்கள் நிலவுடைமையாளருக்கு சேவை புரியவும், ஏவலளாளர்களாகவும் மாறினர். அன்று முதலே உழைக்கும் வர்க்கத்தினர் சுரண்டப்படுவோராகவும், கீழ்நிலையினராகவும், சுரண்டுபவர்கள் பொருளாதாரத்தில் உயர்ந்தோராகவும், சமூகத்தில் மேல்நிலையினராகவும் மாற்றப்பட்டனர். அது முதலே வர்க்கப் போராட்டம் தொடர்ந்து நிகழ்ந்து வருவது  கண்கூடு. ஆம், காரல்மார்க்ஸ் குறிப்பிடுவது போல, வரலாறு யாவும் வர்க்கப் போராட்டத்தின் விளைவே’ என்பது பொருத்தமாகிறது.

உழைக்கும் மக்கள் பல்வேறு ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளானார்கள். அன்று முதல் இன்று வரையுமாய் பல்வேறு ஒடுக்குமுறைகளுக்கு எதிராக பேராடியும், (வருகின்றனர்) பல்வேறு போராட்டங்களை நடத்தியும் வருகின்றனர்.

மக்கள் வரலாற்றை சில இலக்கிய, கல்வெட்டு, இன்ன பிற சான்றுகளின் வழியாகவே அறிந்து கொண்டு வருகின்றோம். இதில் விவசாய மக்களின் வாழ்க்கையை பண்டைக் காலந் தொட்டு இன்று வரையும் எடுத்துரைப்பதை காண முடியும். அவ்வகையில், கு.சின்னப்ப பாரதி யின் ‘தாகம்’ நாவல் தமிழகத்தின் மக்கள் வரலாற்றை மிக இயல்பாக உண்மைப் போக்கினில் எடுத்துரைத்து முற்போக்கு (நடை) வலம் வருகிறது எனலாம்.

“சுழன்றும் ஏர் பின்னது உலகம் உழன்றும் உழவே தலை” (குறள்பா) என்றார் வள்ளுவர். இவ்உழவுத் தொழிலில் ஈடுபடும் மக்களின் வாழ்க்கை இன்றோ பெரும் கேள்விக்குறியாகி நிற்கிறது. உழைப்பில் ஈடுபட்ட மக்களை அடிமைகளாக்கி அவர்களை பெருங்கொடுமைக்கு உள்ளாக்கியது நிலபிரபுத்துவம். இதனைப் பற்றி 19, 20-ஆம் நூற்றாண்டில் தோன்றிய சிறுகதை, நாவல், புதுக்கவிதை போன்ற இலக்கியங்கள் வெளிப்படுத்தின. இதில் நாவல்கள் தனி முத்திரைப் பதித்தன. நாவல்கள் அதிகார வர்க்கத்தினரின் கருத்துகளை எடுத்துரைப்பதைத் தாண்டி அடிப்படை பாமர மக்களின் வாழ்க்கையை நேரடியாக விளக்கி சமூகத்தில் தவறுகளை எடுத்தியம்பும் ஆயுதங்களாக வலம் வந்தன. குறிப்பாக 19-ஆம் நூற்றாண்டின் சர்வதேசிய சூழலுக்குப் பின்னர் விவசாய தொழிலில் ஈடுபட்ட பாமர மக்கள் அதிகார மையத்திற்கு எதிராக குரல் எழுப்பினர். அக்குரல் ‘தீ’ அதிகார மையத்தை உடைத்தெறியும் தீயாய் மாற்றம் பெற்றது. குறிப்பாக பொதுவுடைமை இயக்கங்கள் தோற்றம் பெற்றும் விவசாய சங்கம் அமைக்கப்பட்டு விவசாய மக்களை பாதுகாப்பதற்கான, அவர்களின் விடுதலைக்கான உரிமைக் குரலாகவும் பல்வேறு மக்கள் இயக்கங்கள் தோற்றுவிக்கப்பட்டன. இதனை நாவல்கள் மிக அதிகமாக பதிவு செய்தன. குறிப்பாக 21-ஆம் நூற்றாண்டிற்குப் பின்னர் பல நாவல்கள் விவசாய உற்பத்தியில் ஈடுபடும் முறை, அவர்களின் வாழ்க்கை முறை, அவர்களை அடிமைகளாக்கி சுரண்டும் வர்க்கத்தின்ரின் செயல்கள். அதற்கெதிரானப் போராட்டங்கள் ஆகியவற்றை படம் பிடித்துக் காட்டின. அவற்றுள் கு.சின்னப்ப பாரதியின் நாவல்கள் முதலிடம் பிடிக்கின்றன.

20-ஆம் நூற்றாண்டில் நிகழ்ந்த மக்களின் வாழக்கை. அவர்கள் பெரு நிலக்கிழார்களை எதிர்த்து நடத்தியப் போராட்டங்கள், அவர்கள் படும்பாடுகள், அதிகார வர்க்கத்தின் செயல்கள் என அனைத்து சூழலையும் தெளிவுற எடுத்தியம்புவதை காண முடிகிறது.

“தாகம்” நாவலின் கதைக் கருவும், கதையமைப்பும் சிறப்புற அமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக இக்கதையில் மையக்கருவாக, விவசாய உற்பத்தியில் ஈடுபடும் பாமர மக்கள், பெருநிலக்கிழார்களிடம் சிக்கிக் கொண்டு மக்கள் படும்பாடு பற்றியும், உடைமை வர்க்கத்தினரை எதிர்க்கும் களமாகவும் கதைக்கரு பின்னப்பட்டிருக்கிறது.

விவசாய மக்களின் துன்பமான வாழ்க்கை நிலையையும், நிலவுடைமைச் சமுதாயத்தில் நிலச்சுவான்தார்களின் கொடுமையான செயலையும், விவசாயிகளின் அடிமைத் தனத்தையும், நிலவுடைமையினருக்கு எதிரான போராட்டங்களையும் மையமிட்ட கதைக்கரு ஆகும்.

விவசாயம் சார்ந்த உற்பத்தி முறை இக்கதையின் பின்புலமாக அமைக்கபட்டிருப்பதால் இயற்கைச் சூழல், நிலங்கள் பற்றியும், விவசாய உற்பத்தியில் ஈடுபடுத்தப்படும் மாடுகள், அதனைப் பற்றிய குறிப்புகள், பிற பொருட்களின் பயன்பாடு, விவசாயிகளின் அன்றாட வாழ்க்கை முறை, உண்ணும் உணவு, உடுத்தும் உடை, இருக்கும் இடம், கல்வி, நோய் எனும் அடிப்படைத் தேவைகளை பூர்த்தி செய்து கொள்வதற்காக அவர்கள் படும்பாடு போன்றவற்றை தெளிவாக எடுத்துரைக்கிறார்.

பாத்திரப்படைப்புகள் ஒவ்வொன்றும் தனித்துவமாகவும், மிகச் சிறப்பாகவும் படைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. புதினத்திற்கே உரிய சிறந்த உத்தி முறைகளை ஆசிரியர் மிகத் தெளிவாக கையாண்டுள்ளார். மொழிநடையில் கிராமிய வழக்கோடு, பேச்சு வழக்கு, வட்டார வழக்கு, பிற மொழி சொல் கலப்பு, ஒலிக்குறிப்புச் சொற்கள், கதைக் கூறி விளக்கம் செய்தல், விவரிப்பு நடை, வருணனை, இரட்டைக்கிளவி, உவமை, உருவகம் பழமொழி என நடை யாவும் கிராம புற மக்களின் இயல்பு நிலையை அப்படியே கண்முன் நிறுத்தும் சிறப்பான மொழிநடை. 

நாவலில் பாத்திரப்படைப்பே கதையை அழகுற நகர்த்திச் செல்லும். பாத்திரப்படைப்பு இல்லையெனும், கதை நகர்வு, ஓட்டமென யாவும் வெறுமையான பயணிப்பாக அமையும். ஆக, பல்வேறுப்பட்ட பாத்திரங்களை நிரல்நிறையாக அமைத்தும் நேரிடையான, முரண்பாடான, முதன்மை மற்றும் துணைப் பாத்திரங்களைப் படைத்து இலக்கிய ஓட்டத்தையும், நுகரும் வாசகனுக்கு சலிப்பு, எரிச்சல் ஏற்படாத வண்ணம் கதை நகர்கிறது.

முதன்மைப் பாத்திரமாக மாரப்பன் மற்றும் அவன் மனைவி மாரக்காள், துணைப் பாத்திரமாக கந்தன், பழனியம்மாள், முத்தம்மாள், ஆகிய மூன்று பிள்ளைகள். இவர்களில் சீர்திருத்தவாதியாக, கந்தன் பரிணமிக்கிறான். அவன் தனக்குக் கீழான சாதியை சார்ந்த ‘பாப்பாயி’ என்ற பெண்ணை திருமணம் செய்து கொண்டு சமத்துவ கருத்தை விதைக்கின்றான். மேலும் நாட்டில் ஏழை, பணக்காரன் என்ற பாகுபாடற்ற சமநிலை சமுதாயம் படைக்க போராட்டக் குழுவில் தம்மை இணைத்துச் செயல்படும் மிகச் சிறந்த பாத்திரமாகப் பரிணமிக்கிறான்.

எதிர்நிலைப் பாத்திரமாக சேனாதிபதி கவுண்டர் படைக்கப்பட்டுள்ளார். இப்பாத்திரத்தின் வழியாக சமூகத்தில் நிலபிரபுக்களின் அதிகாரச் சூழலையும், அவர்களால் மக்கள் படும் இன்னல்களையும் ஆசிரியர் தெளிவுபட எடுத்துரைக்கின்றார்.

மேலும், சண்முகம், மாயாண்டி போன்ற சீர்திருத்தப் பாத்திரங்களையும், காத்தான், வள்ளி போன்ற பாத்திரத்தை படைத்து அடிமை மக்களின் துன்பத்தை உணர்த்தும் பாத்திரமாகவே படைக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள்.

இந்நாவலின் கருத்தினை வெளிப்படுத்தும் நூலாசிரியர், “ஒரு குறிப்பிட்ட கால கட்டத்தில் - இரண்டு வர்க்கங்களின் கலாச்சாரத் தடயங்களும் மனித மதிப்பீடுகளும் இதில் பதமாகப் பதிவாகியிருக்கின்றன” என்கிறார்.

இக்கதையில் போராட்டமான விவசாய பெருங்குடிகளின் வாழ்வு, பொதுவுடைமை கட்சியில் இணைந்து அதிகாரத்திலிருக்கும் நிலபிரபுக்களுக்கு எதிரான மக்கள் திரட்சி, அதனால் போராடும் மக்களை அழிக்கும் அதிகாரம், காவல்துறையினர் அவர்களுக்கு துணை போகும் போக்கு புரட்சிக்கான பின்புலத்தில் மக்கள் ஒன்று திரண்டு நிலவுடைமையாளரை அழிக்க வேண்டும் என்ற பார்வை புரட்சியின் தாகம் வேகம் என கதை சிறப்பாக மக்களுக்கானதாக பரிணாமம் பெற்று புத்துயிரூட்டுகிறது.

***

‘பிறகு’ புதினம் - நிலவுடைமைச் சமூகத்தின் எதார்த்த பின்புலம்

முதன்மை மாந்தர்கள் :

அழகிரி         - செருப்பு தைக்கும் தொழிலாளி : காணிக்காரன்

ஆவடை       - அழகிரியின் 2 வது மனைவி

முத்துமாரி               - அழகிரிக்கும் முதல் மனைவிக்கும் பிறந்த பெண்

கந்தையா - மேல்குடி சாதியர் (ஊர்க் காவலர், நியாயவாதி)

கருப்பன்     - அநாதை (ஊரில் உள்ள வேலை செய்யும் பொதுஆள்)

துணை மாந்தர்கள்

காளி                              - அழகிரியின் முதல் மனைவி

வண்டாரி   - சக்கிலிக்குடி தலைவர்

ரெங்கராமானுஜ நாயக்கர்  (எ)        ஊர் பெருந்தலைவர் (எதிர்ப்பாத்திரம்)

வில்லிச்சேரிக்காரர்

குருசாமி நாயக்கர் -      ஊரில் 2 வது பெரிய அந்தஸ்து உடையவர்.

அப்பையா                              -              வட்டிக்கு விடுபவர் (எதிர்பாத்திரம்)

மாடசாமி, வீரி      -              கணவன், மனைவி (சக்கிலியக்குடி)

சக்கணன், சித்திரன்    -              ஊரில் பொழுதுபோக்குபவர்கள்

(தாயம், வேட்டையாடுதல் போன்றன)

நடுக்கடை சங்கரலிங்கம் - ஊரில் கடை வைத்திருப்பவர்

வயிரவன்                                 - முத்துமாரியின் முதல் கணவன்

முனியாண்டி                       - முத்துமாரியின் இரண்டாவது கணவன்

சுப்பையா                                              - மணலூத்தில் தட்டரை வைத்திருப்பவர்

சுடலை                                       - முத்துமாரிக்கும் வயிரவனுக்கும் பிறந்தவன்

கதைக்களமும், கதை நகர்வும்

துரைசாமிபுரத்திலிருந்த அழகிரி மணலூத்திற்கு வந்து செருப்பு தைக்கும் தொழில் செய்து வருகிறான். மனைவி காளி, மகள் முத்துமாரியோடு வாழ்ந்த சில வருடங்களில் மனைவி காளி இறந்து விடுகிறாள். முத்துமாரியை வளர்க்க சிரமப்பட சில நாட்களில் மாட்டுத் தாவணியில் சந்தித்த ‘ஆவடை’ என்பவளை மறுமணம் செய்து கொள்கிறான்.

வில்லிச்சேரிக்காரர் ஊர் பெரியவர். குருசாமி நாயக்கர், போத்து நாயக்கர், அப்பையா ஆகியோரும் ஊரில் முக்கியத்துவம் உடையவர்கள். கந்தையா ஊரில் காவல் காக்கும் காவலர். சித்திரன், சக்கணன், கருப்பன், வண்டாரி (சக்கிலியர் தலைவர்) மற்றும் பலரும் அவ்வூரில் வசிக்கின்றனர்.

அழகிரி மகள் பருவடைகிறாள். அவளுக்கு செய்ய வேண்டிய சடங்குகளை செய்து முடிக்கிறான் அழகிரி. ஓர் நாள் மாடு ஒன்று இறந்து போக, அதனை சக்கிலியர் சிலர் வெட்டி உணவாக எடுத்துச் செல்ல முடிவு செய்கின்றனர். அப்போது ‘மாடசாமி’ வீட்டிற்குப் பாத்திரம் வாங்க செல்லும் அழகிரி, ‘மாடசாமியின் மனைவி வீரியோடு, அப்பையா தகாத பாலியல் உறவில் ஈடுபடுவதைக் கண்டதும் அப்பையாவை அடித்து விட்டு, வீரியை எச்சரிக்கை செய்கிறான்.

ஊரில் திருவிழா ஏற்பாடாகிறது. வசூல் செய்து விழா நடத்துகின்றனர். சக்கிலியர் கடமையாக ‘லைட்’ தூக்குவது, வேலு, குப்பாண்டி, சக்கணன், சித்திரன் போன்றோர் வேட்டையாடுவது, தாயம் ஆடுதல் போன்ற செயலில் ஈடுபடுகின்றனர்.

ஊரைப் பொறுத்தமட்டில் நிலம் வைத்திருப்பவர்களே மிக பெரிய ஆள். சக்கிலியர் குடியில் நிலம் வைத்திருப்பவன் அழகிரி மட்டுமே. நிலம் வைத்திருப்வர்களுக்குள் முரண்பாடுகள் பல நிகழ்கின்றது. ஊரில் தேர்தல் வருகிறது. வில்லிச் சேரிக்காரர் தேர்தல் நிற்கின்றார். அதனால் சக்கிலியர் மக்களிடம் சொல்லி எல்லோரும் ஓட்டுப் போடும்படி கட்டளையிடுகின்றனர். ‘வண்டாரி’ சரி என்கின்றார் பின்னர் வில்லிச் சேரிக்காரர் வெற்றி பெறுகின்றார்.

நாட்கள் நகர்கிறது. அப்பையாவின் கமலச் சாமான் காணாமல் போகிறது. பலி அழகிரி மேல் விழ, அழகிரியோ மறுக்கின்றான். இச்சூழிலிலேயே முத்துமாரியும், வைரவனும் மணம் முடிக்கின்றனர். பின்னர், வைரவன் இராணுவத்தில் வேலை செய்து வந்த பின்னர் முத்துமாரியை கடுமையாக துன்புறுத்த தான் பெற்ற முதல் மகன் சுடலையை விட்டுவிட்டு அழகிரியோடு வந்து வசிக்கிறான். சில காலத்திற்குப் பின் முனியாண்டி என்பவனுக்கு மறுமணம் செய்து வைக்கின்றனர்.

கமலச் சாமான் அப்பையா வீட்டிலேயே இருப்பது தெரியவர, அவனோ மாடசாமி மீது பலி சுமத்துகின்றான். கோடைக்காலம் வருகிறது. ஊர் மிகப் பெரிய வறட்சியை சந்திக்கிறது. சக்கிலியர் தெருவில் குப்பையைக் கொட்டுகிறார்கள். புறம்போக்கு நிலத்தை வில்லிச்சேரிக்காரர் அப்பையாவிடம் விற்று விடுகிறார். தேர்தல் வெற்றிக்குப் பின்னர், மேட்டுக் குடியினருக்கே பல செய்யப்படுகிறது. இச்சூழலில், விவசாய பயனாக அமைந்த ஊரணி அடைக்காமல் இருக்கின்றனர். ஊரார் கூடுகின்றனர்.

ஊர் பொதுக் கூட்டம் நடக்கிறது. சங்கரலிங்கம் கடை நடத்துவது, முத்தையா காபி கடை போன்ற பல விசயம் பேசப்பட்டு, இந்த வருடம் ஊர்க்காவல் வேண்டாம் என கூற, முரண்பாடாகி மீண்டும் கந்தையா ஊர்க்காவலராக ஆகிறார்.

முத்துமாரிக்கும் 2-வது பெண் குழந்தைப் பிறக்கிறது. பின்னர் முத்துமுருங்கன் (முத்துமாரி மாமன்) இறந்த தகவல் கேட்டு, அய்யங்குளம் செல்கிறான். அங்கு மூத்தமகன் ‘சுடலை’யை பார்த்து அவன் அழுக எண்ணி அவள் தன்னோடு அழைத்து வர அது கண்டு கோவப்பட்ட முனியாண்டி அவளை அடித்து உதைக்கிறான். அதனால் சுடலையோடு தம் ஊர் நோக்கி வருகிறாள். கருப்பன் வேகமாக ஓடி வருகிறான். தன் பெண் குழந்தையோடு கிணற்றில் விழுந்து தற்கொலை செய்து கொள்கிறாள் முத்துமாரி. அது கண்ட பெருந்துயருற்ற அழகிரி மனம் உடைந்து போகிறார்.

நாட்கள் நகர்கிறது. மழையில்லாமல் ஊரே வறட்சியாகிறது. கருப்பன் இருப்பதால் தான் வறட்சி நிலவுகிறது என்று கூற அவனை 2 நாள் வெளியூர் செல்ல வேண்டுமென முடிவு எடுக்க, அதன்படியே அவன் செல்கின்றான். கொடும்பாவி கட்டி இழுக்கின்றனர். பின், கருப்பனுக்கு மொட்டையடித்து கரும்புள்ளி, செம்புள்ளி குத்தி கழுதை மேல் ஏற்றி ஊரில் சுற்றுகின்றனர். 2 நாளுக்கு மேலாக கீழுருக்குச் செல்ல 2-ம் நாள் மழை பொழிகிறது.

தன் மனைவி அழகிரி முத்துமாரியையும், குடும்பச் சூழலையும் எண்ணி இருக்க, கந்தையாவும் திடீரென இறந்து விடுகிறார். இறுதிச் சடங்கு நடக்கிறது. பின்னர் ‘சுடலை’ தான் இராணுவத்தில் வேலைக்குச் செல்வேன் எனக்கூற அதைவிட பெரிய வேலைக்குச் செல்ல வேண்டுமென கூறுவதாக கதை முடிவடைகிறது.

இக்கதை அடிப்படையில் கொங்கு மண்டலத்தை மையமாகக் கொண்டு, அங்குள்ள இருவேறுபட்ட சாதியைச் சார்ந்த மக்களின் நிலையை வெளிப்படுத்தி நிற்கிறது. குறிப்பாக, கவுண்டர், சக்கிலியர் ஆகிய இரு குடிகளைப் பற்றியும் அக்குடியினரின் வாழ்நிலை, உயர்சாதி, கீழ்சாதி என்று சொல்பவர்களின் வாழ்க்கை நிலை, சமூக சிக்கல்கள் என பலவற்றையும் மிகத் தெளிவாக விளக்கி, அவர்களின் மொழிநடையோடு அழகுற தமது எழுத்தாளுமையில் எடுத்துரைத்து செல்கின்றார் ஆசிரியர் பூமணி.

- பா.பிரபு

Pin It