“உலகக் கவிதை வடிவங்களிலேயே ஹைகூவுக்கு யாரையும் மயக்கக்கூடிய வசிய சக்தி இருக்கிறது” என்ற கவிக்கோ அப்துல் ரகுமான் வரிகளோடு ‘மீன்கள் உறங்கும் குளம்’ – என்ற கவிதைத் தொகுப்பில் பயணித்தேன். மகாபாரதக் கதையில் பாண்டவர்களின் மூத்தவனான தர்மனிடம் “உறங்கும் போதும் கண்கள் மூடாத உயிரினம் எது?” என்று ஒரு கேள்வியை வைக்க அதற்கு, “மீன்” என்று பதில் சொல்லி அசத்துவான் தர்மன். கவிஞர் பிருந்தா சாரதியின் ‘மீன்கள் உறங்கும் குளம்’ என்ற கவிதை நூலின் பெயரை வாசித்தவுடன் இந்தக் கதைதான் நினைவிற்கு வந்தது.

brindha sarathy bookநூலாசிரியர் பிருந்தா சாரதி நூல் முழுமை பெறும் முன் கவிஞர் வண்ணதாசனிடம் கவிதைகளைக் கொடுத்து அணிந்துரை எழுதச் சொன்ன போது வண்ணதாசன் சூட்டிய நான்கு பெயர்களில் ‘மீன்கள் உறங்கும் குளம்’ என்பதும் ஒன்று. காலம் எடுத்துக் கொண்ட கவிதை நண்பன் நா. தென்னலவனின் நினைவுகளைப் போற்று விதத்தில் அமைந்த ஆசிரியரின் முன்னுரை நெகிழ வைக்கிறது. கவிதைகள் நறுக்குத் தெறித்தாற் போல் வடிக்கப்பட்டுள்ளன.

சாலைகள் அகலமாக்கப்படாத ஒரு காலத்தில் கிராமத்தை நோக்கிப் பயணித்தால் சாலைகளின் இரு புறங்களிலும் குடை பிடித்தது போல் மரங்கள் வரவேற்கும். இன்று அந்தக் காட்சியை மனக்கண்களில் மட்டுமே ஓட்டிப் பார்க்க முடிகிறது. அந்த நாளின் கவிதையாக,

“எதிர்புற நாவல் மரத்திற்கு

பூங்கொத்தை நீட்டுகிறது

நெடுஞ்சாலைக் கொன்ற மரம்”

என்ற வரிகளில் மரங்களுக்கு உயிர் உண்டு என்பது மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்படுகிறது. காதல் என்பது உயிர்ப்பண்பு! அதனால்தான் தன்னால் தோற்றுவிக்கப்பட்ட மலர்க்கொத்து கொடுத்துத் தன் காதலை எதிரில் இருக்கும் நாவல் மரத்திடம் வெளிப்படுத்துகிறது கொன்றை. ஆலமரமும் அவ்வாறே மண்மீது கொண்ட காதலை விழுதாக மாற்றி மண்ணுடன் உறவாடிக் களிக்கிறது.

நவீன யுகத்தில் கிழித்து நெய்யப்பட்ட ஆடைக்குக் கூடுதல் விலை. கிழியாமல் இருக்கும் ஆடை சாதாரணமானது. தலைகீழான வாழ்க்கை வாழும் நம்மை வறுமையைப் பார்க்க வைக்கிறார் கவிஞர். பொது இடங்களில் துண்டை விரித்துக் காசை எதிர்பார்த்து யாசகன் உட்கார்ந்து இருக்கிறான். அதில் விழும் விதவிதமான சில்லறைகளைப் பார்க்கும் போது கிழிசலுக்கும் நாணயங்களுக்கும் வித்தியாசம் தெரியாமல் போகிறதாம். பொத்தலுக்கும் பொக்கிஷத்துக்கும் கவிதை காட்டும் மதிப்பு சமமாகவே இருக்கிறது. கூரையின் இடுக்குகள் வழியே சூரியக் கதிர்கள் பரவுகின்றன. அதையும் வெளிச்ச காசுகள் என்று பேசுகிறது கவிதை.

பரதக்கலையின் பெருமை பேசும் ‘சலங்கை ஒலி’ – திரைப்படத்தில் காதலைச் சொல்ல வேண்டி அதைச் சொல்ல முடியாமல் தவிக்கும் வேளையில் ஒரு பாடலை அமைத்திருப்பார்கள். மனதுக்குள் சொற்கள் தோரணம் கட்டி நின்றாலும் வெளிப்படுத்த முடியாமல் மௌனம் காக்கும் காதலர்களின் மனப்போராட்டத்தை,

“இது மௌனமான நேரம்

இள மனதில் என்ன பாரம்

மனதில் ஓசைகள்

இதழில் மௌனங்கள்

ஏனென்று கேளுங்கள்”

என்று சொல்லியிருப்பார் கவிப்பேரரசு வைரமுத்து. அந்த வகையில் மௌன விரதம் இருக்கும் பெண்ணின் உள்ளம் ஓயாமல் சத்தம் போடுகிறது என்பது பிருந்தாசாரதியின் பதிவு.

அந்தந்தப் பொழுதுகளை வாழ்ந்து தீர்க்கும் மனிதர்கள் ஓய்வெடுப்பது இயல்பு. அப்பொழுதும் ஓயாமல் இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் பொருள்களைத் தூக்கிப் பிடிக்கிறார் கவிஞர். நள்ளிரவு நேரத்தில் தெருவில் எரியும் விளக்கு மனிதர்களின் வருகைக்காகக் காத்திருப்பதும், படகோட்டி ஓய்வெடுப்பதால் படகுகள் படித்துறையில் தத்தளித்துக் கொண்டிருப்பதும், வண்டியோட்டி தூங்கியபின் லாந்தர் விளக்கு அந்த வண்டியை வழிநடத்திச் செல்வதுமான கவிதைகளில் இனம் புரியாத சோகத்தைச் சொல்லி விடுகிறது.

இணைந்திருந்தால் மட்டுமே பயன்படக்கூடிய செருப்பில் ஒற்றைச் செருப்பால் ஒருவருக்கும் பயனில்லை. அதனால் யாராலோ தனித்துவிடப்பட்ட ஒற்றைச் செருப்பு பொட்டல் காட்டில் வெறுமையால் வாடுகிறது. சமீபத்தில் வெளிவந்த ‘ஒற்றைச் செருப்பு சைஸ் – 7’ என்ற படத்தின் பெயரைக் கேட்கும் போது ஒற்றைச் செருப்பினாலும் ஏதோ பல கருத்துக்கள் சொல்லப்படும் வித்தை பிரமிப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

நடமாடும் காவல்நிலையம், நீதிமன்றம், ஏ.டி.எம்., மருத்துவம் என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். அவை இடம் பெயர்ந்து செல்வதைப் பார்த்த நமக்கு, ஊர்வலம் போகும் வீடு புதிதாக இருக்கிறது. சொந்த வீடு இல்லாதவர்கள், வேலை மாற்றம் செய்யப்பட்டவர்கள் வாழ வேண்டிய இடத்தை நோக்கி மூட்டை முடிச்சுகளோடு பயணம் செய்யும் காட்சியை,

“நெரிசல் மிகுந்த சாலையில்

ஊர்வலம் போகிறது வீடு

முகவரி மாற்றம்”

என்று பதிவு செய்கிறார் கவிஞர்.

மனிதன் செய்யும் அநியாயங்களை ஒருவேளை கடவுள் காண நேரிட்டால் அழத் தானே செய்வார். கடவுள் போன்று மாறுவேடமிட்ட குழந்தை அழுகிறது. கவிதையோ கடவுள் அழுகிறார் என்று நையாண்டி செய்கிறது. பால் நிலவில் நனையலாம், மலர்களோடு கைகுலுக்கலாம், வனங்களோடு பேசித் திரியலாம், கடலில் கால் நனைக்கலாம் என்று எவ்வளவோ மகிழ்ச்சி இருக்க இது தெரியாமல் செயற்கையோடு குடும்பம் நடத்திக் கொண்டிருக்கிறான் மனிதன். அவனைத் திரும்பிப் பார்க்க வைக்கிறது ஒரு கவிதை.

சலனமில்லாத அமைதியான குளத்தில் பௌர்ணமியன்று சந்திரன் உடைபடாமல் முழுமையாகக் காட்சியளிக்கிறது. குழப்பமான உள்ளத்தில் எப்படித் தெளிவு பிறக்காதோ அது போல நீர்த்திவலை இருக்கும் நீரிலும் வெட்டுப்பட்ட நிலவைத் தானே பார்க்க முடியும்! எனவே தெளிந்த நீரோடையில் முழுநிலவைக் காண நமக்கு அழைப்பு விடுக்கிறார் கவிஞர்.

சமீபத்தில் 2016-ஆம் ஆண்டு சென்னையில் பெரிய வெள்ளம் வந்தபோது உயிர்களையும் உடைமைகளையும் கண்ணெதிரிலேயே பறிகொடுத்த மக்கள் சொந்த மண்ணிலேயே அகதிகளாகி விட்டதை நினைவு படுத்துகிறது மணல்வீடு கட்டி விளையாடும் குழந்தை. அகதியாக வந்த அந்தக் குழந்தை மணலில் வீடு கட்டி விளையாடும் போது கவிஞருக்கு ஏக்கம் பிறக்கிறது.

அவரவருக்கு என்று தனித்த அடையாளங்கள் உண்டு. அதை எவராலும், எதனாலும் மாற்றமுடியாது. வாய் பேச முடியாத மாற்றுத்திறனாளி தாய்க்குப் பிறக்கும் குழந்தைக்கும் தாய்மொழி இருக்கிறது என்று கம்பீரமான கர்வத்துடன் மயானத்து மரத்துக்கும் வாழ்க்கை உண்டு என்ற தத்துவமும் இதேதொகுப்பில்.

இன்று தேசியம் என்ற பெயரில் ஜனநாயகம் கழுத்து அறுபட்டுக் கிடக்கிறது. தேசப்பற்று என்றாலே தன் நாட்டு எல்லைக்கு அப்பால் இருக்கும் நாட்டவரைத் தீவிரவாதிகளாகப் பார்க்கவேண்டும் என்று கற்பிக்கப்படுகிறது. ஆதிக்க மனிதனுக்குத் தான் பேதமிருக்கிறதே தவிர காற்றுக்கோ, கடல்நீருக்கோ, காலத்திற்கோ எந்தப் பேதமும் இல்லை. அவை அனைத்தையும் ஒன்று போலவே பாவிக்கிறது.

“இரு நாட்டுக் கொடிகளையும்

ஒரே மாதிரி அசைக்கிறது

எல்லையில் வீசும் காற்று”

என்ற வரிகள் எத்தனையோ கருத்துக்களைப் பேசாமல் பேசுகின்றன.

சாதாரண கிலுகிலுப்பையிலும் மகிழும் குழந்தை மனம் கொண்டவர்களுக்குப் படைப்பு இயல்பாகவே வெளிப்படும் என்ற சூட்சுமத்தை இந்தத் தொகுப்பில் காணமுடிகிறது. ஒரு சிறுமி பலூன் ஊதிக் கொண்டிருக்கிறாள். அவள் கன்னங்களில் காற்று நிரம்பியிருக்க இரண்டு குட்டி பலூன்களைக் காண்கிறார் கவிஞர். கிளைகளில் இலைகள் காற்றில் அசைகின்றன. அதை நடனம் என்று பேசும் இடத்தில் அவற்றின் திறமையைக் கண்டு கீழே கைதட்டி மகிழ்கின்றனவாம் இலைகளின் நிழல்கள். ஏரியில் விழும் பறவையின் நிழலையும் வானில் பறந்தபடி தண்ணீரில் நீந்துகின்றன பறவைகள் என்ற கண்ணோட்டம் அழகு வாய்ந்தது. இந்தப் பார்வைதான் கவிஞருக்குக் கவிதையைச் சாத்தியப் படுத்தியிருக்கும் என்று நம்புகிறேன். கவிதையை வாசித்தால் உங்களையும் இந்தக் கருத்து தொற்றிக் கொள்ளும்.

நூல்: மீன்கள் உறங்கும் குளம்
ஆசிரியர்: பிருந்தா சாரதி
விலை: ரூ.100 மட்டும்
வெளியீடு: டிஸ்கவரி புக் பேலஸ்

- முனைவர் சி.ஆர். மஞ்சுளா, தமிழ்ப் பேராசிரியர், சென்னை சமூகப்பணி கல்லூரி, எழும்பூர், சென்னை

Pin It

ஒரு வேளை உணவு உண்பதற்கு, மானங்காக்க ஆடை தயாரிப்பதற்கு, பாதுகாப்பான வீடுகளைக் கட்டுவதற்கு மனிதன் வசிப்பதற்கு ஏற்ப ஓர் இடத்தை மாற்றுவது என்பது அத்தனை எளிய காரியம் அல்ல.

alli fathima book“சித்திரச் சோலைகளே! உமை நன்கு

திருத்த இப்பாரினிலே - முன்னர்

எத்தனை தோழர்கள் ரத்தம் சொரிந்தனரோ

உங்கள் வேரினிலே”

என்ற பாரதிதாசன் வரிகளில் இருக்கும் மகத்துவத்தைப் பேசுகிறது அல்லி பாத்திமா எழுதிய ‘பாண்டிச்சி’ – நாவல். காப்பிய உலகில் அமுதசுரபியை உலகுக்குக் காட்டிக் கொடுத்த ஒரு மணிமேகலையைப் போல் கதைத் தலைவியின் பெயரிலேயே நூலின் தலைப்பு அமைந்துள்ளது. ஒருவர் படித்த படிப்பு அந்த மண்ணிலிருந்து அவரை அந்நியப்படுத்தி விடக்கூடாது என்ற ஆதங்கம் கதைகளில் வெளிப்பட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது.

முன்பு மதுரையில் பாண்டியனுக்கும் சோழனுக்கும் போர் நடந்த போது பயந்துபோன சாதாரண மக்கள் கிழக்குத் தேசமாகத் தேனி கடந்து போடி கம்பம் மெட்டு வழி மத்திய திருவிதாங்கூர் வந்தனர். இப்பொழுது இருக்கும் இடுக்கி மாவட்டத்துக்குப் போக வழி இல்லாமல் காடாக இருந்த பெரியார் நதிக்கரை வழியாக நடந்து பல பிரிவுகளாகப் பிரிந்தனர்.

காட்டு விலங்குகளும், பாம்புகளும், விஷப் பூச்சிகளும் நிறைந்த காட்டை வெட்டித் திருத்திக் குடியேறினர். அதனால் அப்பகுதி ‘வெட்டுக்குடி’ என்று பெயர் பெற்றது. அங்கே விவசாயமும் செய்தனர். அந்த விளைச்சல் நிலத்தைச் சிலர் வெற்றிலை, புகையிலை, சாராயம் கொடுத்துக் கைப்பற்றினர். இதனால் காட்டைத் திருத்திய மக்கள் காட்டுக்குள்ளேயே வாழக் கற்றுக் கொண்டனர் என்று காட்டில் வாழும் மக்களைப் பற்றிக் கூறி அவர்களுக்காகக் குரல் கொடுக்கும் தன்மையை நாவலில் காண முடிகிறது.

தமிழ்ச் சமுதாயம் தாய்வழிச் சமூகமாக இருந்தது என்பதற்கு இந்தப் புதினத்திலும் உதாரணங்களைச் சொல்ல முடிகிறது. சாதி, மதம், இனம், மொழி என்று சொல்லிக் காதலர்களைப் பிரித்துவிடும் இந்த நாளில் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் பிடித்தவர்களை மட்டுமே சேர்த்து வைக்கும் உயர்ந்த பண்பாட்டைக் கதை பேசுகிறது. திருமணத்திற்கு முன்பு புகுந்த வீட்டு மனிதர்களுடன் பழகும் போது ஒருவேளை புகுந்த வீட்டார் பெண்ணுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்றால் திருமணத்தை மறுக்கும் உரிமை பெண்ணுக்கே உண்டு என்ற கருத்தைப் பதிவு செய்யும் போது தமிழ்ச் சமுதாயம் தாய்வழிச் சமூகமாக இருந்தது என்பதை யூகிக்க முடிகிறது.

அடர்ந்த காட்டில் வளர்ந்த பெரிய மரத்தின் வேர்கள் அசுர வேகத்தில் வளர்ந்து செல்வனின் கழுத்தை இறுக்குவதாக மிகுந்த திகிலோடு தொடங்குகிறது கதை. கதாநாயகனுக்கு என்ன ஆபத்து வந்து விடுமோ என்று இதயம் படபடக்க நாம் படித்துக் கொண்டிருக்கும் போது அது வெறும் கனவு என்று நம்மை அமைதிப் படுத்துகிறார் எழுத்தாளர். ஒரு பத்திரிகையாளனான செல்வன் பழங்குடிமக்கள் பற்றிய கட்டுரை எழுத வேண்டிக் காட்டுப் பகுதிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற பணி அவனிடம் ஒப்படைக்கும் போது மீண்டும் தான் கண்ட கனவை நினைத்துக் கொள்கிறான். படிக்கும் வாசகர்களும் அவனைப் போலவே குழப்பத்தில் ஆழ்ந்து விடுகின்றனர்.

கனவில் வந்த பெரிய மரம் பல அடி உயரத்தில் மனித உருவில் பிரம்மாண்டமாக நிற்கிறார். அவரை ‘பாஞ்சான்’ என்று அறிமுகப்படுத்தும் போது செல்வன் தடுமாறுகிறான். பாஞ்சான் தான் காதலிக்கும் பாண்டிச்சியின் தாய்மாமன் என்பதும் அவன் யாருக்கும் பயப்படமாட்டான் என்பதும் பெரிய விச்சக்காரன் (மந்திரவாதி) என்பதும் அறிந்து அதிர்ச்சி அடைகிறான். எரியும் நெருப்பு போல காணப்படும் அவனிடம் எல்லோரும் பேசுவதற்கும் அஞ்சுகின்றனர் என்று கதை நகர்கிறது. செல்வன் வந்த வேலையைச் சிறப்பாகச் செய்து முடித்து மீண்டும் ஊர் போய்ச் சேர்வானா என்பதுதான் கதை.

ஒரு சமுதாயம் முன்னேற வேண்டுமானால் சில அடிப்படை வசதிகள் இருக்க வேண்டும். அவை இல்லாமல் போகும் பட்சத்தில் அந்தச் சமுதாயம் சீரழிவைச் சந்திப்பதைத் தடுப்பதற்கில்லை. சுகாதாரக் குறைவு, வறுமை, போதை, அதிகாரிகளின் தொல்லை, அறியாமை, உட்பூசல், மூடநம்பிக்கைகள் ஆகியவை இயற்கையோடு வாழும் மக்களை எவ்வளவு பெரிய துன்பத்திற்கு அழைத்துச் செல்கிறது என்பதை உணர்ந்த எழுத்தாளர் அல்லி பாத்திமா அதிலிருந்து மக்களை மீட்கும் ஒரு மீட்பராகக் கதைத் தலைவியைப் படைத்துக் காட்டியுள்ளார்.

அனைத்து இடங்களிலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் ஒரு விஷயமாக காட்டிக் கொடுக்கும் மக்களைச் சொல்லி விடலாம். வரலாற்றின் பல வெற்றிகளும் துரோகத்தால் சாத்தியப்பட்டவை என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. அப்படித்தான் இந்தப் பொன்வளக் காட்டிலும் மக்களை மதி மயங்கச் செய்ய கள்ளும், கஞ்சாவும் அந்தப் பகுதியில் தடையில்லாமல் கிடைக்கின்றன. இதற்குக் கனவில் பயங்கரமான உருவமாகத் தோன்றிய பாஞ்சானும் அவன் மகனும் பெரும் பங்கு வகிக்கின்றனர்.

வாசகர்களை வியப்பில் ஆழ்த்தும் செய்தி இது. கோவில் போன்று தெரியும் இடத்தில் உள்ளே சென்று பார்த்தால் அங்கு சிலைகள் எதுவும் காணப்படவில்லை. வாழை மட்டைகளைச் சதுர வடிவில் அமைத்து நிறுத்தியிருக்கின்றனர். வாழை மட்டைகளுக்கு இடையில் தெரியும் காற்றும், பொன்வளக் காட்டு நிலமும்தான் தெய்வம் என்கிறார் பாத்திமா. பழங்களும், கிழங்குகளும், பூக்களும், அருகம்புல்லும் வைத்து வழிபடுகின்றனர். என்னே அழகான இயற்கைத் தெய்வம்!

மூங்கில் மரங்கள் கீழ் எப்பொழுதும் சுத்தமாக வைத்திருப்பதைப் பார்த்தவுடன் எதற்காக என்ற ஐயம் கதையைப் படிப்பவர்களுக்கு எழுகிறது. நாற்பது வருடங்களுக்கு ஒருமுறை பூக்கும் மூங்கில் எந்த நேரத்திலும் பூ விடலாம் எப்பொழுது வேண்டுமானாலும் நெல் சிதறும் என்பதற்காக என்றுமே மூங்கில் கீழ் சுற்றிலும் சுத்தமாக வைத்துப் பாதுகாக்கும் மக்களை இனங்காட்டுகிறது புதினம். ஒரு புல்லைப் பறிப்பதனாலும் மண்ணிடம் மன்னிப்பு கேட்ட பிறகு பறிக்கும் வழக்கம் கொண்ட ஓர் இனக்குழுவை அடையாளம் காட்டிய எழுத்தாளருக்கு வாசகர்கள் நிச்சயம் பாராட்டுதலைச் சொல்வர்.

பாரியின் பறம்பு மலையை மூவேந்தர்கள் முற்றுகையிட்ட போது பாரியை வெல்ல முடியாது என்று புலவர் கபிலர் திட்டவட்டமாக உரைக்கிறார். காரணம் உழுது விளைவிக்காமல் தாமாக விளையும் பலாப்பழங்களும், கிழங்குகளும், மூங்கில் அரிசியும், தேனும் கிடைப்பதால் பாரியைத் தோற்கடிக்க இயலாது என்கிறார். சங்க இலக்கியங்கள் பேசுவது போல மூங்கில் அரிசியைப் படைப்பு சிறப்புப்படுத்துகிறது. முள அரிசி மனித உடலுக்கு யானையின் பலத்தைக் கொடுக்குமாம். ஒருமுறை பூத்து அரிசையை கொடுத்து விட்டால் பின் மரம் கருகிப் போகுமாம் என்ற உண்மைத் தகவலைப் பறை சாற்றுகிறது படைப்பு.

காட்டு ஈந்தை மரத்தில் பாய் பின்னினால் அவர் மரணத்துக்கு அருகில் இருக்கிறார் என்று பொருள். பாண்டிச்சியின் அப்பா மூப்பன் இறந்தபிறகு அவர் பின்னிய பாயில் அவரைச் சுருட்டி புதைக்குழிக்குள் இறக்கினர். அவர் பயன்படுத்திய ஆயுதம், ஆடை, அணிகலன் ஆகியவற்றையும் உடலோடு புதைத்தனர். பின்னர் நெல், மலர் தூவினர் என்பதான பழங்குடியினரின் பழக்க வழக்கங்களைப் படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது நாவல். நீலி – சின்னான் காதல், இயற்கைப் பொருட்களில் அழைப்பு மணி, மதுரைக்காரன் எங்குச் சென்றாலும் பிழைத்துக் கொள்வான், கேப்பைக் கூழை ‘கொரங்காட்டி’ என்று அழைக்கின்றனர் என்ற செய்தி, கள்ளை மக்களிடம் கொண்டு சேர்ப்பவனுக்குக் குடிக்க தண்ணீரும் கொடுக்கக்கூடாது என்ற தீர்ப்பு இப்படிப் பல கருத்துக்களை உள்ளடக்கிய படைப்பு இந்த நாவல். செம்மொழியும் கவின் மலையாளமும் எந்த வேற்றுமையும் பாராட்டாமல் இணைந்திருக்கும் ஒரு படைப்பு என்ற முடிவுக்கு வாசகர்களை அழைத்துச் செல்கிறது படைப்பு.

தொடர் மலைகள், இளங்காற்று தாலாட்டும் தூய மலர்வனம், இயற்கையான பொருட்களாலே கட்டப்பட்ட வீடு. நெருக்கமாக அடுக்கப்பட்ட மூங்கில்கள், தடிமனான மரச் சாளரங்கள், நல்ல கலை நுட்பத்துடன் மரப்பலகைகளில் ஓவியங்கள் வரைந்து வைக்கப்பட்டிருக்கின்றன.

கிளிகள் ஓசை, எங்கோ சலசல என வழியும் அருவியின் ஓசை தவிர வேறு சப்தம் இல்லை. வாசலில் கதவோரமாகத் தொங்க விடப்பட்ட அபூர்வமான அழைப்புமணி. அதை அசைத்ததும் அதிலிருந்து வழிந்த நாதம் வாழ்நாளில் கேட்டிராத இசை. நரம்புகளில் ஊடுருவி இதயத்தை வருடுகிறது.

இதைப் படித்ததும் அந்த இடத்திற்குப் போக வேண்டும் என்ற ஆவல் என்னுள் எழுந்தது. முடியுமா என்று ‘பாண்டிச்சி’ தான் சொல்ல வேண்டும். ஏனெனில் அவள்தான் இந்தப் பகுதியின் ‘தேவி நாச்சி’. அவள் அனுமதி தந்தாலே ஒழிய பொன்வளக் காட்டில் நம்மால் நுழைய முடியாது என்று எழுத்தாளர் அல்லி பாத்திமா தன் முதல் நாவலான ‘பாண்டிச்சி’ – நூலில் பல ரகசிய முடிச்சுகளைப் போட்டு வைத்திருக்கிறார்.

காதல் என்ற ஒற்றை இழையில் ஒட்டு மொத்த கதையையும் இணைத்து வைத்திருக்கிறார். அதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமானால் நாவலைப் படித்துப் புரிந்து கொள்ளுங்கள்!

நூல்: பாண்டிச்சி - நாவல்
ஆசிரியர்: அல்லி பாத்திமா
விலை: ரூ.150 மட்டும்
வெளியீடு: தமிழ் அலை, தேனாம்பேட்டை, சென்னை

- முனைவர் சி.ஆர். மஞ்சுளா, தமிழ்ப் பேராசிரியர், சென்னை சமூகப்பணி கல்லூரி, எழும்பூர், சென்னை

Pin It

 சமீபத்தில் வாசித்த சிறுகதைத் தொகுப்புகளில் என்னை பாதித்த சிறுகதைகள் கொண்ட தொகுப்பாக அழகிய பெரியவனின் "அம்மா உழைப்பதை நிறுத்திக் கொண்டார்" தொகுப்பு அமைந்திருந்தது. அழகிய பெரியவனின் கவிதைகள் சமூகத்தை அழகியலுடனும், வீரியமிக்க சொல்லோடு செயல்படும் கவிதைத் தன்மையில் அமைந்திருப்பதை கண்டிருக்கிறேன். அவரது சிறுகதைகள் மொழி வழியாக எனக்கு அதிக நெருக்கத்தோடு அமைந்திருந்தது. அகத்திலும், புறத்திலும் கூட என்றும் சொல்லலாம்.

azhakiya periyavan short storiesஇத்தொகுப்பிற்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கும் சிறுகதைகள் தனித்தன்மையோடும், ஒவ்வொரு முறையும் வாசிக்கிற போதும் குத்தீட்டி கொண்டு குத்துவதைப் போல ஏதோவொன்று குத்திக் கொண்டே, யாரோ ஒருவரையோ அல்லது சமகாலத்தில் நாம் சந்தித்து வருகிற சமூகம் குறித்தான நாம் கொண்டிருக்கும் உளவியல் பிரச்சனைகள் குறித்தோ உள்வயமான கேள்வி யொன்றை அடுக்கிக் கொண்டே போவதை உணர முடிந்தது.

ஒரு படைப்பு ஒரு வாசகனை ஏதோ ஒரு காரணத்திற்கு அவனை, அவனுடைய மனத்துடன் போராட்டம் நடத்த தயார் செய்யவதெனின் அப்படைப்பு பிரக்ஞைப் பூர்வமாக தொடர் வினையை ஏற்படுத்துவதில், அதில் வெற்றியடையச் செய்வதில் அப்படைப்பு முனைப்பு காட்டுமெனின் அப்படைப்பானது எழுத்தானின் சமகாலம், நிகழ் காலத்தைத் தாண்டி நிலைநிற்கும் என்பதை நாம் தமிழில் பல சிறுகதைகளை மாறிவரும் காலகட்டத்திற்கு ஏற்ப கட்டுடைத்தோ அல்லது அது குறித்த விமர்சனத்தையோ, குறைந்த பட்சம் உரையாடலையோ ஏற்படுத்துவதை
காண்கிறோம். அழகிய பெரியவனின் கடந்த இருபத்தைந்து ஆண்டு காலத்தில் எழுத்துலகில் இலக்கிய வகைமைகளில் கவிதை கட்டுரை நாவல் என தொடர்ந்து எழுதியும் வருகிறார். அவரது கடந்த காலம், நிகழ்காலம் குறித்த இலக்கிய ஆக்கத்திற்கு நிலையான ஒரு இடத்தைப் பெற்றுத் தருவதாக இத்தொகுப்பு அமைந்திருப்பதையும், தமிழ்ச் சமூகம் கொண்டாட வேண்டிய தருணம் இது என்று வேண்டிக் கொள்ளத்தான் வேண்டும் போலிருக்கிறது.

இத்தொகுப்பில் தொகுக்கப்பட்டுள்ள பதினேழு சிறுகதைகளில் பெரும்பாலான சிறுகதைகள் கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலைப்பகுதியின் வாழ்வியலையும், சமூகத்தின் நிலையையும், அம்மக்களின் மீது நடத்தப்படுகின்ற எல்லா வகையிலான சுரண்டல்களையும், அபத்தங்களையும் வெளிக்கொணரவும் செய்கிறது.

அம்மாவின் நினைவுகளை மீட்டல்:

மனித மனத்தின் அடியாழங்களில் ஒளிந்து கொண்டிருக்கின்ற உணர்ச்சிகள் எப்போதும் ஒரு மனிதனால் சர்வசாதாரணமாய் யாராலும் பயன்படுத்த முடிவதில்லை. அவ்வுணர்ச்சிகள் ஏதோவொரு திடுக்கிடும் தன்மையிலான சம்பவங்களின் மூலம் தன்னை அறியாமலே தன்னுள்ளிருந்து எவ்வித தடங்களின்றி வெளிப்படும். அது அம்மனிதனின் உடல், உளவியல் சார்ந்து தொடர்ந்து உறுப்போடப்பட்டு மீண்டும் அதீத மனவெளிப்பாட்டுக்காக காத்துக் கொண்டிருக்கும் தருணத்தில் வெடித்துவிடும். அது பெரும்பாலும் இழப்புகளைச் சந்திக்கிற போது உடைந்த பானையைப் போல மனத்துள் இருக்கும் உணர்ச்சிகள் பொலவென கொட்டித் தீர்க்கப்பட்டுவிடும். பின் அவ்விழப்பின் ஞாபகம் பிரதி பிம்பமாய் அவ்வப்போது நிழலாடும் போது மீண்டும் மனத்தின் அவலம் சோகம் வெளிப்பாட்டுடன் நடந்தேறும். இது உளவியல் ரீதியில் எல்லோருக்கும் ஏற்படுகிற சாதாரண நிகழ்வு என உளவியல் ஆய்வில் தெரிவிக்கின்றனர்.

அம்மா உழைப்பதை நிறுத்திக் கொண்டார் கதை அத்தகை தன்மையை யாவருக்கும் அடியாழத்தில் இருந்து வீறிட்டெழச் செய்யும் தன்மையில் அமைந்திருக்கிறது. இக்கதை தாய்க்கும் அவளது குழந்தைக்கும் இடையிலான பாசம் பற்றிய கதையாக இருந்தாலும், இக்கதையின் போக்கு வைரம் அம்மாளின் தனித்த வாழக்கையை மட்டும் குறிப்பதாக அமைந்திருக்க வில்லை. தன் தாயின் இறுதிச் சடங்கு நடப்பதற்கு முன்னதாக அவளைக் குறித்தான பிரக்ஞைப் பூர்வமான நினைவுளை மீட்டு அதன் மூலம் வைரம் அம்மாளின் வாழ்க்கை, தனது குழந்தைகளை ஆளாக்கும் முயற்சியில் சந்திக்கும் கொடுமைகள் பற்றிய நினைவுகள் ஒரு புறம் கதையோட்டமாக அமைந்திருக்கிறது.

எனினும், அதன் இறுதிப் பகுதிகள் காலங்காலமாக நடுத்தர, கீழ் நடுத்தர மக்கள் எதிர்கொள்கிற சமூக உரிமையை பெற வைரம் அம்மாளின் மரணமும் ஒரு வகைக காரணமாகவும் அமைகிறது. இடையிடையே தன் தாயின் மரணச் செய்தியறிந்து வரும் துக்கம் விசாரிப்பாளர்கள் அருகு சென்று தனது துயரையும், இரண்டொரு வார்த்தையில் தாய் குறித்த ஞாபகங்களோடும் கதை நகர்ந்து கொண்டேயிருக்கிறது. இச்சொல் முறை புதிது இல்லை என்றாலும் தடையற்று நீர்ச்சலனமாய் கதை நடக்கிறது.

அம்மாவைப் பற்றிய குறிப்புகள் இடையிடையே சொல்லப்படுவதும், அதற்கு அவள் செய்த தியாகங்களும், தந்தையால் புறக்கணிக்கப்பட்டும், உறவினர்களால் புறக்கணிக்கப்பட்டும் கூட தன்னுடைய வாழும் உரிமையை தனது சகோதர்களிடம் இருந்து பெற்றுக் கொண்டு குழந்தைகளை வளர்க்க படும் துயரங்களும் மீண்டும் நினைவுகளாக சொல்லப்பட்டுக் கொண்டே வருகிறது. இறுதியில் தன் தாயின் இறுதிச் சடங்குள் குறித்த செயல்கள் ஒரு சமூகப் பார்வையோடும், ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு சமூக சமத்துவத்துக்கான படியை நோக்கிச் செலுத்தும் பயணம் மேற்கொள்ளப்பட்டிருக்கிறது.

தனது அம்மாவினுடைய மரணத்திற்கு ஒரு அர்த்தம் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, காலம் காலமாக ஊர் விதித்திருக்கும் பழமையை மீறி மேலத் தெருவழியாகக் கொண்டுசெல்ல வேண்டும் என்று மகன் ஆசைப்படுவதும் அதனை அரசாங்க வழிமுறைகள் கொண்டு நிறைவேற்றச் செய்வதும் நடக்கிறது. இறுதியில் தனது அம்மாவைப் பற்றிய பிம்பத்தை உருவாக்கிக் கொள்கிறார் " தோழர் மார்க்சின் சவக்குழி முன்பு நின்று கொண்டு தோழர் எங்கல்ஸ் 'மார்க்ஸ் சிந்திப்பதை நிறுத்தக் கொண்டார்' என்று கூறுவது போல, தன் தாயின் மரணத்தை, தனக்காக வாழ்நாளெல்லாம் உழைத்த அத்தாயை போற்றுகிறார் "அம்மா உழைப்பதை நிறுத்திக் கொண்டார்" என்று.

கடந்த பத்தாண்டு காலத்தில் எழுதப்பட்ட சிறந்த கதை என்ற பட்டியலில் இக்கதை இடம்பெற வேண்டிய கதையாகவும், அழகிய பெரியவனின் எழுத்துலகில் குறிப்பிடத் தகுந்த சிறந்த கதையாகவும் அமைந்துவிட்டது.

தன்னுள்ளே சஞ்சரிப்பவள்:

மற்றொரு கதையாக "தன்னுள்ளே சஞ்சரிப்பவள்" கதை. இதுவரை நாம் தீப்பெட்டித் தொழிற்சாலை என்றாலே பெரும்பாலும் அது கரிசல் பகுதியைச் சார்ந்த கதையாகத்தான் இருந்து வந்துள்ளது. இக்கதையும் தீப்பெட்டித் தொழிற்சாலை ஊழியர்கள், அங்கு நடக்கும் எதார்த்தங்களோடும் கதையின் போக்கு அமைந்திருக்கிறது.

கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலையை ஒட்டியுள்ள கிராமங்களில் தீப்பெட்டித் தொழில் பிரபலம். அங்கு இயங்கும் தொழிற்சாலையொன்றில் நடைபெறும் சம்பவங்கள் கதையாக உருவெடுத்துள்ளது. இக்கதையில் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ள பாத்திரங்களான லோகு, சண்முகம் ஆகியோரின் காதலும் சொல்லப்படுகிறது. மற்றொரு பாத்திரமான ஏகவள்ளியும் அவள் ஏன் மதமாற்றம் செய்யப்பட்டாள் என்ற காரணமும் பின்னால் தெரியவருகிறது.

இக்கதையில் கீழ்நடுத்தர மக்களின், தொழிலாளர்களின் மீது முதலாளிகள் நடத்தும் உழைப்புச் சுரண்டல்கள் அவ்வளவாக பதிவு செய்யப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை. எனினும் கதை வேறொரு தளத்தில் இயங்கிக் கொண்டேயிருக்கிறது. எதிர்பாரத தருணமொன்றில் ஏற்படும் விபத்தும் அதனால் விளையும் சம்பவங்களின் மூலம் அவைகள் பதிவு செய்பட்டதாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியுள்ளது. இன்றும் பட்டாசுத் தொழிற்சாலைகளில் நடக்கும் விபத்துகளுக்கு உரிய இழப்பீடுகள்
தரப்படுகின்றனவா என்ற கேள்வி இக்கதை மூலமாக எழுகிறது.

பெண்ணின் உணர்வும் உளச் சிக்கலும்:

சமூகத்தின் பொதுப் புத்தியில் ஆழமாக தோண்டி புதைக்கப்பட்ட வேர் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் முளைத்துக் கொண்டு வெளியே வருகிறது. பெண் உரிமை குறித்த கதைகள் பல எழுதப்பட்டும் இருக்கின்றன. இதுவும் பெண்ணைப் பற்றி அவளது வாழ்வை குறித்த கதைதான். என்றாலும் அவளின் குற்றவுணர்ச்சியை, அல்லது குற்றவுணர்ச்சிக்கு காரணமானவள் என எண்ணிப் புழுகிப் போகிற பெண்ணின் மன அவஸ்தையை, அவளது திருமண வாழ்க்கை குறித்த கதையாக இருக்கிறது.

மலர்க்கொடியும், அவளது மாமியார் நாகராணி இருவரிடமும் நிகழும் உரையாடல்கள் கவனிக்கும்படி அமைந்திருக்கிறது. தனது இரண்டாவது கணவனான தண்டபானியுடன் சுமூகமான வாழ்க்கை நடத்துவதும், தன்னுடைய முதல் கணவன் உயிருடன் இருக்க ஏன் இரண்டாவதாக வேறொருவனை மணம் செய்து கொள்கிறாள். அதை அவள் ஏன் உறுதியோடு பண்பாட்டை மீறி இரண்டாம் திருமணம் செய்து கொள்கிறாள் என்பதற்கான விடையாக கதை முழுதும் மலர்க்கொடியின் உளத்தோடும், போராட்ட சூழ்நிலையையும் கொண்டு பயணிக்கிறது.

முதல் கணவனை கொண்டிருக்கும் ஒரு மனைவிக்கு, தனக்கு ஏன் மற்றொரு கணவன் இருக்கக் கூடாது என்று சிந்திக்கும் உரிமை அவர்களுக்கு மறுத்த சமூகம் தானே இது. பிறகு எப்படி முதல் கணவன் உயிருடன் இருக்கும் பொழுது இரண்டாம் கணவனுடன் வாழ்வதை எச்சமூகம் ஏற்றுக் கொள்ளும். அதை தீர்மாணிக்கும் உரிமைய ஏன் இச்சமூகம் வழங்க மறுக்கிறது? என்ற கேள்வி ஆழ விதைக்கப்பட்டிருப்பதாகவே தோன்றுகிறது.

முதல் கணவன் இறந்த பின்னால் அவனுடைய இறுதிச் சடங்கில் பங்கேற்க ஏன் அப்பெண்ணுக்கு உரிமை இல்லையா? "இப்ப என்னா செய்யணும்ற? இப்ப இவ எனக்கு தாலியறுக்கணுமா? இல்ல செத்தவனுக்கு தாலியறுக்கணுமா? அதான் எல்லாம் அப்பவே முடிவுபண்ணிட்சில?" இரண்டாவது கணவன் கேள்வி மலர்க்கொடியின் மீது பிரயோகம் செய்ய வேண்டிய தேவை என்பது, அவளுடைய சுய முடிவை எதிர்க்கும் கருவியாக பயன்படுத்தப் படுகிறது.

பெண்கள் குறித்த சிறுகதைகள் தொடர்ந்து எழுதப்பட்டுக் கொண்டு தான் இருக்கின்றன. ஆயினும் அவைகள் இலக்கியத்தில் மட்டுமேதான் தாக்கம் செலுத்து முடியுமோ என்னவோ? என்று எண்ணம் கூட எழுகிறது. இத்தொகுப்பில் சிறப்பாக வெளிப்பாட்டுடன் எழுதப்பட்ட கதைகளில் ஒன்றாக இருக்கிறது.

இளம் வெயிலாய் ஒரு கதை:

"காட்டுக் கிழங்கு" கதையில் கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலையின் அழகு எழுத்துகளால் வசீகரம் கொள்கின்றன. மலைத் தேன், காட்டுக் கிழங்கு, பழங்கள், தாணியங்கள், மஞ்சப் புற்கள், மேயும் கௌதாரிகள், துரிஞ்சி மிளார்கள் என கதை முழுக்க மலைப் பகுதி காட்சிபடுத்தப்பட்டுள்ளதாகத் தெரிகிறது.

இக்கதையில் துறுதுறுவென இளம்வெயிலைப் போல துள்ளும் வயதில் முனிரத்தினத்தின் குழந்தைகளான செல்லம்மாள், சபரிவாசன் இருவரும் காட்டில் காடோடியாக அவ்வப்போது தந்தையுடனும், தனித்தும் வருவதாகவும், அவர்கள் அங்கு கிடைக்கும் காட்டுப் பொருட்களை பொறுக்கிக் கொண்டு தங்களது காடுமீதான காதலை பயணமாக மேற்கொண்டு வாழ்கின்றனர். இடையில் தோப்பில் விளைந்த பழங்களைப் பறித்ததில் ஏற்பட்ட மோதலை சொல்லும் கதை.

அதிக சினத்தால் ஏற்பட்டதின் விளைவை சிறுவனான சபரிவாசன் உணர்ந்து கொள்ளாமல் இருப்பது தான் கதையின் போக்கில் அடியாக இருக்கிறது. சபரிவாசனுக்கும், செல்லம்மாளுக்கும் ஏற்பட்ட மோதலில் சபரிவாசன் அதீத சினத்தால் கீழிருக்கும் கல்லை எடுத்து செல்லம்மாள் மீது வீசுகிறான். அவனுடைய கோபம் முழுவதும் அத்துடன் முடிந்து போகிறது. பிறகு அதைப் பற்றி அவன் கவலை கொள்ளவே இல்லை. அன்று மாலை வீட்டிற்கு வரும் செல்லம்மாள் மயங்கி விழுந்து இறந்துவிடுகிறாள்.

பிறகு ஒருநாள் செல்லம்மாள் இறந்ததர்கான காரணம் முனிரத்தினத்திற்கு தெரிய வருகிறது. அப்போது முனிரத்தினத்தின் மனைவி வள்ளிக்கண்ணு குறுக்கிட்டு மகனை காப்பாற்றும் விதமாக தனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்று கூறுவதுடன் கதை முடிகிறது.

மிஞ்சின கதை:

இத்தொகுப்பில் வாசிக்க வேண்டிய கதையாக சில உள்ளன. அவற்றில் சாதிய சமூகத்தின் அவலத்தை இரு நண்பர்களின் நட்பின் மூலம் அறைந்தது போல "பிணச்சுற்று" கதை அமைந்துள்ளது. இக்கதை குறித்து தமிழில் விவாதம் நடத்தப்பட வேண்டியது தனி. ஒரு படைப்பு சமூகத்தை பாதிக்கவும் செய்ய வேண்டும் என்பதை இக்கதை மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது.

"பின் தொடரும் பெண்" கதையில் கூத்துக் கலைஞர்கள் அன்றாட சோகமயமான வாழ்க்கை குறித்த கதை. இக்கதையில் உத்தியாக பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள கேலிகள் கூட மிக கவனமாக பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது போலத் தெரிகிறது. இக்கதை மட்டுமில்லாது இத்தொகுப்பில் உள்ள எல்லாக் கதையிலும் கூத்துக் கலைஞர் குறித்த வாழ்வு அவ்வப்போது பதிவு செய்யப்பட்டுக் கொண்டே வருவதை அவதானிக்கலாம்.

"சாகசத் தாத்தா" கதையும் குறிப்பிடத் தக்க கதையே. தற்காலத்தில் யாரும் வளர்ந்துவிட்ட கிரமாங்களில் குழந்தைகளுக்கு கதை சொல்வதாகத் தெரியவில்லை. அது காலப்போக்கில் ஒவ்வொரு நாளும் மறக்கப்பட்டு, மறக்கடிக்கப்பட்டு ஏறக்குறைய இரண்டு தலைமுறைகயையே கடந்து விட்டது போலத் தோன்றுகிறது. இக்கதை குழந்தைகளுக்கு பெரியவர்கள் கதை வழியாக தங்களின், தங்கள் முன்னோர்களின் வாழ்வியலை பதிவு செய்ய வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்த்தத் தவறவில்லை.

அழகிய பெரியவனின் இச்சிறுகதைத் தொகுப்பு அவருடைய முந்தைய தொகுப்புகளைக் காட்டிலும் ஆழப் பொருளில், மொழி, சமூகம் பண்பாடு தொடர்பாக பல கோணங்களில் வாசித்தறிய முடிகிறது. குறிப்பிட்டுச் சொல்வதெனில் எல்லாச் சிறுகதைகளிலும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ள வட்டார வழக்கு மொழிகள், அவற்றின் பொருள்கள், யாவும் வெறும் பதிவுகளாக இல்லாது, இதுவரை தமிழில் கிழக்குத் தொடர்ச்சி மலை மக்களின் வாழ்வை, பதிவு செய்யப்படாத கதைகளை இத்தொகுப்பு கொண்டிருக்கிறது. அதற்கு அழகிய பெரியவனுக்கு நன்றி தெரிவிக்காமல் இருந்தால் உண்மையான வாழ்வியலை பதிவு செய்யும் ஒருவரின் வாழ்வை அர்த்தமற்றது என்று இச்சமூகம் ஆக்கிவிடுமோ என்ற பயமும் வரமாலில்லை.

- இல.பிரகாசம்

Pin It

kaviji book 600தலைப்பிற்கும் புத்தகத்திற்கும் சம்மந்தமில்லை.
மகன் முட்டி யானை குடைசாய்ந்த பேரன்புக்கு அன்பளிக்கவே இந்தப் புத்தகம் ...

அன்பு -சே குட்டிக்கு...
எறும்பு முத்தம்...

மூன்று வரிகளில்
கனவை நிறுத்தி
காதலை நையப் புடைத்து
காதலால் வாழ்வை ஊடுருவுகிறார்...

அந்தக் கவிதை அற்புதம்
இந்தக் கவிதை அபாரம்
இதோ நொறுக்கி இருக்கிறார்
அடி பொலி... மழை இடி... நெத்தியடி...
என்போர்களுக்கு என்ன சொல்ல

இந்தக் கவிதைகள் அனைத்துமே
வாழ்ந்து கொண்டாடிய நிமிடங்களை
எதார்த்த உண்மைகளை
நமது வாழ்வை அவர் மகிழ்ந்து
காதலித்து சொற்களால் சேமித்து
கட்டிய மேக மாளிகை...

கவிஜி ஒரு பறவை
எல்லையில்லாது எழுதுபவர்
வாழ்வை எழுத்தாக்கிக் கொண்டவர்
எதிர்கால இலக்கியம் இவரது பிடியில்
பாரபட்சமின்றி பேரன்பை விதைப்பவர்
இவரது எழுத்துக்களும் அப்படித்தான் யாவும் முத்துக்கள்...
எளிய நடையில் பழகு தமிழில் முத்தமிட்டு உரையாடும் இயல்பு
இவர் எழுத்துக்கு வலு...

கவிஜி ஊதா நிறக் காதலன்...
பேரன்புக்கார மானுடன்...
நிழல் தேசத்துக்கார யுத்தன்...
சிவப்பு மஞ்சள் சித்தாந்தன்...

ஒவ்வொரு கவிதையும் எடுத்துக்காட்ட
மற்றவையெலாம் சருகல்ல ...
யாவும் வாழ்வென்பேன்...
நீங்கள் வாசித்துக் கொண்டாடுங்கள் வாழ்வை உணருங்கள்...

மூன்று வரி எறும்பு முட்டி
யானை வாசகர்களை சாய்த்து விட்டீர்...

அலாதி ப்ரியங்கள் டியர்...
வாழ்த்துக்கள்...

- சே குவேரா சுகன்

Pin It

வார்த்தையின் வலைப்பின்னலில் வாசகனைத் திணறடிக்க விடாமல் வாசகனுக்கும் கவிதைக்கும் எழுத்தின் மூலமாக செறிவான சமூக உரையாடலை ஏற்படுத்தி சாதியம், மதவாதம், ஆணாதிக்க மேலாதிக்கங்களை கட்டுடைக்கக் கூடிய கவிதை தொகுப்பாக வெளிவந்திருக்கிறது அமீர் அப்பாஸ் எழுதிய ’’இசைக்கும் நீரோக்கள்’’ கவிதை தொகுப்பு. டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் வெளியிட்டிருக்கிறது.

ameer abbas book52 கவிதைத் தலைப்புகளையும், இலவச இணைப்பாக சில பக்க சிறுகவிதைகளையும் தாங்கி வந்திருக்கிறது இந்நூல். கவிதைத் தொகுப்பின் அட்டைப்படமே கவிதையின் உள்ளடக்கத்தை நமக்கு உணர்த்திவிடும்.

அமீர் அப்பாசின் பெரும்பாலான கவிதைகள் தரம்கெட்ட அரசியலை பகடி செய்பவையாகவும், முலாம் பூசப்படாத சொற்களால் காத்திரமாக எதிர்வினை செய்பவையாக இருக்கின்றன.

மக்களை நேசிக்கிற, இயற்கையை விரும்புகிற, மனிதத்தை ரசிக்கிற, காதலைக் கொண்டாடுகிற, சாதியைக் குத்திக் கிழிப்பவையாகவே அவரது கவிதைகள் வலம் வருகின்றன.காதலின் பரவசம், தனிமை, விரக்தி, சோகம், ஏக்கம், பரிவு, துரோகம், வன்மம், எழுச்சி, அதிகார அன்பு என வாழ்வின் அனைத்து அம்சங்களும் கவிதைகளில் பரவிக் கிடக்கின்றன.

‘’அன்பை மொழிபெயர்க்க முடியாமல் ஆயுதங்களைத் தூக்கிகொண்டு அலைகின்றன மதங்கள்’’

’’ஊரும் சேரியும் ஒன்றாகும் காலத்தில் நாம் மீண்டும் காதலிக்கலாம் அன்பே’’

‘’உடைக்க முடியவில்லை உள்ளத்தில் நீண்டிருக்கும் உத்தப்புரச் சுவர்கள்’’

சாதிய வன்மத்தையும், மதங்களின் பெயரல் நடக்கும் வகுப்புவாத மோதல்களையும், மேடைப் பேச்சுக்கள் உரைக்காததை இக்கவிதைகள் உலுக்கிச் செல்கின்றன.

சமூக போராளிகளை நக்சலைட்டாகவும், தீவிரவாதிகளாகவும், தேசத்துரோகிகளாகவும் சித்தரிக்கும் ஊடகத்தின் தாராளவாதப் போக்கையும், அரச பயங்கரவாதத்தையும்

‘’போராளிகள் என்பதைத் தவிர வேறோன்றும் அறிந்திடாத அவர்கள் உலகையே அச்சுறுத்திய பயங்கரவாதிகள் என்று இன்றளவும் ஊடகங்களால் நம்ப வைக்கப்படுகிறார்கள்.” என்ற கவிதையில் வெளிச்சப்படுத்துகிறார்.

நரைத்த பின் அரசியல் பிரவேசம் செய்ய வரும் திரை உலக நாயகர்களையும், மக்களின் அடிப்படை உரிமைகளுக்கே செவிசாய்க்காத அரசியல்வாதிகள் செய்யும் ஜனநாயகப் படுகொலைகளையும்

’’சமகாலத்தின் ஜனநாயகம் போல் நாவை இழந்து தொங்குகின்றன ஆராய்ச்சி மணிகள்’’

’’அரசியல் அதிகாரத்தின் நிலையாமை குறித்து அசை போட்டு கொண்டிருக்கின்றன எருமை மாடுகள் இராஜசபை கூடிய இடத்தில்’’

என தனது எள்ளல் மிகுந்த காத்திரமான விமர்சனத்தை வைக்கிறார் அமீர் அப்பாஸ்.

’’வேதங்களின் மந்திரச் சொற்களால் சிறைவைக்கப்பட்ட உங்கள் இறைவன் எனக்கு வேண்டாம்’’

’’குருபூஜை இப்போது குருதிகள் பூஜையானது’’

’’இல்லாத சாமிக்கும், பொல்லாத சாதிக்கு எப்போதும் தேவைப்படுகிறது கட்டுப்படுத்த முடியாத வெறியூட்டும் கலவரங்கள்’’

கடவுளின் பெயரால் நாடெங்கும் பரவும் இல்லாத கடவுள் பிரச்சாரத்தை தனது கடவுள் மறுப்பு கோடாரியால் ஒரு போடு போடுகிறார். நகரவாசி, சமாதிகளாகும் வீடுகள், கிழவியும் சுருக்கு பையும் போன்ற பல கவிதைகளில் நவீனமயமான இன்றைய சூழலில் மக்கள் செருக்கு நிறைந்தும் காலாவதியான மனிதம் குறித்தும், தனிமையின் தவிப்பு குறித்தும் பதிவு செய்கிறார்.

ஏகாதிபத்தியம், பொதுவுடமை, உழைப்புச் சுரண்டல், அரசவன்முறை, ஆணாதிக்கம், செய்யாத குற்றத்திற்கு தண்டனைக்கு ஆளாகும் சாமானியர்கள் ஆகியவற்றை,

‘’அதிகாரத்திற்கு எதிராக குரல் எழுப்பும் என்னிடம் அடங்கிப் போகும்படி அறிவுறுத்துகிறார் முதலாளி’

’’எனக்கான விசாரணைக்காலம் முடிவதற்குள் சிலரின் ஆயுள் தண்டனையும் முடிந்திருந்தது’’ என குரல் அற்றவர்களின் குரலாகவும் ஒலிக்கிறார் ஆசிரியர்.

’’தாலியை உருகச் செய்யும் தந்திரம் ஆண்மையின் காலாவதியாகிப்போன கம்பீரம்

பெண்கள் குடிக்கும்போது மட்டும் மதுக்குடுவையில் கரைகின்றன மதங்களும் போதனைகளும்’’

’’அம்மாவின் பேரன்பில் வளர்க்கப்படும் குழந்தைகள் இவ்வுலகை அம்மாவை போல நம்பிக்கையோடு பார்க்கிறார்கள் இவ்வுலகம் ஒரு தகப்பனின் கடுமையோடு கரிசனங்கள் ஏதுமற்று இருக்கிறது’’

ஆணாதிக்க சமூகம் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் பத்தாம்பசலித்தனத்தை தோலுரித்துக் காட்டுகிறார் அமீர்.

’’கருத்த முலையிலிருந்து வெள்ளை தாய்ப்பாலாக பொழிகிறது மழை’’ மழையற்றுப் போனால் உலகும், உடலும் உயிர்ப்பிக்காது என்பதை உணர்த்தும் தொனி சிறப்பு.

‘’பிள்ளைகள் யாவர்க்கும் அம்மாவைப் போன்ற அபூர்வமான பெண்களின் துணை அதிர்ஷ்டவசமாகக்கூட வாய்ப்பதேயில்லை’’

என்ற கவிதையில் மனைவியிடத்தில் (தியாகம், அன்பு, கரிசனை) கொண்ட அம்மாவைத் தேடும் சராசரி ஆணைப் போல சருக்கினாலும் மற்றைய கவிதைகளில் சல்யூட் அடிக்க வைக்கிறார் அமீர் அப்பாஸ்.

சமகால அரசியலை, மக்களின் வாழ்வியல் போராட்டங்களை, இயற்கைச் சுரண்டலை, மதச்சார்பற்ற மனிதத்தை, மனிதம் போற்றும் மானுடத்தை வலியுறுத்தும் பல படைப்புகள் இன்றைய காலகட்டத்தின் முக்கிய தேவை. அவற்றில் இசைக்கும் நீரோக்களும் ஒன்று.

- மை.மாபூபீ, இதழியல் மற்றும் தொடர்பியல் துறை, சென்னைப் பல்கலைக்கழகம்

Pin It