கீற்றில் தேட

இன்றைய இணைய உலகில் எல்லாம் டிஜிட்டல் மயம் எனும் பிரம்மை நம்மை மயக்க நிலையில் வைத்திருக்கிறது. இதற்கு புத்தகங்களும் விதிவிலக்கல்ல. இணையவழியில் புத்தகங்களும், பத்திரிக்கைகளும் வாசிக்க கிடைக்கின்றன. இத்தகைய அம்சங்கள் மேலோங்கும் இக்காலத்திலும் எக்காலத்திலும் கடைகளுக்கு சென்று விரும்பிய புத்தகத்தை வாங்கி வாசிப்பது என்பது சுவாரசியமான அனுபவம். வாசிப்பு என்பது ஒரு கல்வி முறையும் கூட. வாசிப்பு மனித வாழ்வை வளமாக்கும் என்பது அனுபவ மொழி.

               akilathirattu ammanaiஎந்த விதமான புத்தகங்களாக இருந்தாலும் வாசித்து விபரங்களை தெரிந்து கொண்டு பிடித்திருந்தால் பகிர்ந்து கொள்ளலாம். இல்லாவிட்டால் அதனைத் தவிர்த்து விடலாம். எதிர்க்கருத்து இருக்கும் பட்சத்தில் அதனை தெரிவிப்பது மனிதப்பாங்கு.

               உலக மக்கள் இன்றளவும் நிறைய வாசிக்கின்றனர். புத்தக திருவிழாக்களுக்கு செல்கின்றனர். போட்டித்தேர்வு நூல்கள், அறிவியல், கல்வி, சமூகம், பண்பாடு, வரலாறு, ஆன்மீகம், புரட்சிகள், மன்னர்களின் கதைகள், மக்களின் நிலை குறித்த புத்தகங்கள் என பலதரப்பட்ட படைப்புகள் படிக்க படிக்க பல வரலாற்றுண்மைகளை நம்முன் கொண்டு சேர்த்து விடுகின்றன. நம் செயல்பாடுகளுக்கும் ஊக்கம் தருவதாக உள்ளன.

               இஸ்லாமிய சகோதரர்கள் குரான் வாசிக்கின்றனர். கிறிஸ்தவ தோழர்கள் பைபிள் வாசிக்கின்றனர். அன்புக்கொடி மக்கள் அய்யா முத்துக்குட்டி அவர்கள் வழங்கிய அகிலத்திரட்டு அம்மானையை வாசித்து, சகமனிதர்களை நேசிக்கும் வாழ்க்கை முறையை கைக்கொண்டுள்ளனர்.

               சாதி, மத பேதங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு உலக ஒருமைப்பாட்டை வலியுறுத்தும் நூல் அகிலத்திரட்டு.

               தாழக் கிடப்போரை தற்காப்பதே தர்மம் என்பதே அகிலத்திரட்டின் கருப்பொருள்.

               சாதி வர்ணம் பேசுவோரின் சாயத்தை வெளுக்க வைத்து, சாதிசமய வேறுபாட்டை நிராகரித்து, மனித மனத்தில் தர்மத்தை வளர்க்கும் வாசிப்பு அகிலத்திரட்டு வாசிப்பு.

               மனிதன் எந்த குலத்தில் பிறந்தாலும், எவ்விடத்தில் வாழ்ந்தாலும், எல்லா மக்களும் அன்புக்கொடி மக்களே.

               கடவுளின் பெயரால், வயிற்றை வளர்க்கும் அற்பர்கள் கூட்டம், (இக்காலத்தில் கடவுளின் பெயரை வைத்தே அரசியல் நடத்தும் ஆளும் வர்க்கம் உள்ளதே) சாதிய முறையில் மனிதர்களை பிரித்து, பகைவளர்த்து, சகமனிதர்களை அடிமைப்படுத்தி இழிவாக நடத்தி வந்த காலத்தில், ஒவ்வொரு மனிதனையும் தன்மானத்தோடு வாழ வழிகாட்டியது அகிலத்திரட்டு அம்மானை.

               மதங்கள் அனைத்தும் நிறுவன மயமாக்கப்பட்டிருக்கும் இக்காலத்தில் ஏழைகளின் துயர்துடைத்து தர்மயுகம் படைக்க அன்புக்கொடி மக்கள் அயராது உழைக்க வேண்டும் என அறிவுறுத்தும் நூல் இது.

               சாதியமைப்பால் நிகழ்ந்த சமூக பொருளாதாரக் கொடுமைகளை மக்களுக்கு தெளிவாக உணர்த்தி, எல்லோரும் சமம் என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளது சாமிதோப்பு எனும் வாழ்விடம். அங்கே உள்ள முந்திரிக்கிணறும், திருமண்ணால் நாமமிடும் முறையும் தீண்டாமைக் கொடுமையை துரத்தியடிக்கும் ஆற்றல் படைத்த செயல்பாட்டு வடிவம் கொண்டது.

               அச்சமும், கோழைத்தனமும், அறியாமையும் மக்களை அடிமைகளாக்கி, அச்சத்தினால் இறைவழிபாடு நடத்தி, பலிகொடுத்து அசுரத் தன்மையாய் வாழ்ந்து கொண்டிருந்த மக்களை சான்றோர்களாய் வாழ வழிகாட்டியது அகிலத்திரட்டு வாசிப்பு.

               வாழ்க்கைப் பிரச்சனைகளுக்கு அதை எதிர்த்து போராடுவதே ஒரே வழி, ஒரே தீர்வு என்பதை சுட்டிக்காட்டும் நூலாகவும், சமூக சீர்திருத்த நூலாகவும் மனிதநேயம் வளரச் செய்யவும், அகிலத்திரட்டு நல்ல கருத்துக்களை வழங்குகிறது.

               மனிதனின் மனதில் உள்ளருக்கும் ‘கலி’ என்னும் கெட்ட எண்ணங்கள் அகற்றப்பட்டால் ‘தர்மம்’ என்னும் அறவாழ்வு மலரும். இதனையே கலியுகம் மறைந்து தர்மயுகம் பிறக்கும் என அகிலத்திரட்டு அம்மானை உரைக்கிறது.

               படிப்பறிவில்லாத பாமரனும், நாடோடி இசையில் பாடல்களாகப் பாடி இன்பமுற வாசிப்பது போன்ற தன்மை உள்ளதாக அமைந்துள்ளது இந்நூல்.

               பொய் வேஷங்களை எல்லாம் மக்களுக்குப் புரிய வைத்து, உண்மையை புரிய வைத்து தர்மத்தை நிலைநிறுத்தவும், அனைத்து மக்களின் நல்வாழ்வுக்காக போராடுவதே உயர்ந்த அறம் என்பதையும் உலகிற்கு எடுத்துக் காட்டுகிறது அகிலத்திரட்டு.

               தாய், தந்தை இல்லாத இழிகுல மக்கள் என்று, மாற்றானால் (சாதி ஏற்றத்தாழ்வு கற்பிக்கும் மன ஊனம் உடையவர்கள்) கொடுமைப்படுத்தப்பட்ட தாழக்கிடந்த (சமூகத்தின் அடிநிலையில் பொருளாதார ரீதியாகவும், சமூக ரீதியாகவும் முன்னேற்றமும், அங்கீகாரமும் இன்றி வாழ்ந்த மக்கள்) மக்களுக்கு தற்காப்பாக இருப்பது அகிலத்திரட்டு அம்மானை வாசிப்பு.

               அகிலத்திரட்டு வாசிப்பு எல்லோரும் ஓர் இனம் என்னும் தர்மத்தையும், நாம் எல்லோரும் அன்பு என்னும் கொடியால் பிணைக்கப்பட்ட மலர்கள் என்ற நல் சிந்தனையோட்டத்தையும், எல்லோரும் எல்லாமும் பெற வேண்டும் என்ற பொதுவுடைமை சமுதாயத்தையும் வளர்த்தெடுக்கும் மாண்புடையது.

- சுதேசி தோழன்

Pin It

A different language is different vision of life – Federico Fellini

‘தூரத்துக் காதல் என் கோப்பைத் தேநீர் அல்ல…’ என்னும் மதன் கார்க்கியின் வரியை முதன்முதலாகக் கேட்க நேர்ந்த அந்த நொடியில்தான் Metagrafiophobia ( Transliteration கண்டு மேலெழும் வெறுப்புணர்ச்சி எனக் கொள்ளலாம்; என் கற்பனையில் உதித்த இவ்வார்த்தை அநேகமாக கூடிய விரைவில் Oxfordல் சேர்ந்துவிடும்) என்னும் நோயால் தாக்கப்பட்டேன். அன்றிலிருந்து மொழியுடன் ஒட்டாமல் நிற்கும் சொல்லாடல்களைக் காணும்போதெல்லாம் மனம் அனிச்சையாக அது மொழிபெயர்க்கப்பட்ட லட்சணத்தை இனங்காண முயன்று அதில் கொஞ்சமே கொஞ்சம் வெற்றியும் அடைந்திருக்கிறது. அதன் விளைவுதான் இக்கட்டுரை. Translation என நினைத்துக் கொண்டு பெரும்பாலானோர் செய்வது Transliteration.

thai novelரபீந்திரநாத் தாகூரின் சில சிறுகதைகளை வங்காளத்திலிருந்து ஆங்கிலத்திற்கு மொழிபெயர்த்த சுகந்தா சௌத்ரி ‘The Visitor’ என்னும் கதையில் ஓரிடத்தில் இவ்வாறு மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். Annapurna, her eyes brimming with tears, wished she could set this boy on her lap, hold him to her heart and inhale the scent of his hair. தாய் குழந்தையை உச்சி முகர்தல் என்னும் மரபுச் சொற்றொடர் வங்காளத்திலும் இருக்கும் போலும். அதற்காக இப்படியா? மான்டோவின் ‘A Man of God’ என்னும் கதையின் மொழிபெயர்ப்பில் மௌல்வி என்னும் ஒரு கதாபாத்திரம் , “We will take a nap”, “We will pray…” என்று கூறுவதாக வரும். அவர் தன்னைப் பற்றி மட்டுமே கூறும் போது கூட I இல்லாமல் we பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. பிறகுதான் மூளையில் மின்னல் வெட்டியது. பிஹார் உள்ளிட்ட சில வட மாநிலங்களில் ‘நான்’ என்பதற்கு இந்தியில் ‘ஹம்’ – நாங்கள் என்னும் பொருள் தரும் இச்சொல்லை பயன்படுத்தும் வழக்கம் உண்டு. மொழிபெயர்ப்பு ஆசிரியர் (அத்தொகுப்பில் மொழிபெயர்த்தவர் பெயர் இல்லை) இதைக் கவனிக்கத் தவறி விட்டார். தாகூர், மான்டோ எல்லாம் அவரவர் தாய் மொழிகளில் எழுதியவை பிறரால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டன. முல்க் ராஜ் ஆனந்த் என்பவர் எழுதியதே ஆங்கிலத்தில்தான். ஆனால் எழுத்து அவரது மூளையில் மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டே வந்திருக்கிறது போலும். கேட்டால் Indian English என்பார்கள். உதாரணமாக அவரது ‘கூலி’ நாவலில் “You son of an owl!, You son of a pig!” (Son of a bitch என்பதுதானே வழக்கம்!) என்று எழுதியிருப்பார். “Ullu da paththa! , Suvar ki auladh!” என்னும் இந்தி வசவுகளே இப்படி ஆகியிருக்கின்றன.

அன்றாடம் இதைப் போல பலவற்றைக் கடக்க நேர்ந்தது. ‘எங்கு எண்ணமோ அங்கு கழிவறை’ (Jahaan soch wahaan shauchaalay – ‘சொச்ச பாரத்’க்குகான அரசு விளம்பரம்!), ‘நாங்கள் வென்றோம்; சச்சினுக்கு நன்றி’ (We won thanks to Sachin), ‘Just now we heard from the mouth of him’ (இப்போதுதான் அவர் வாயிலாக அறிந்தோம்), ‘First first….’ (முதன்முதலாக…) என ஆங்காங்கு காணுற நேர்ந்த பல முத்துக்களை அள்ளி வீசலாம். பல மொழிபெயர்ப்புப் புத்தகங்களில் தென்படும் அபத்தங்களைக் கொண்டு ஒரு ஆய்வு ஏடே தயார் செய்யலாம். ஆனால்…. எனக்கென்ன வேற வேலைக் கழுதை இல்லையா? சமீபத்தில் வாசித்த ஒரு மொழிபெயர்ப்பு நாவலை மட்டும் எடுத்துக் கொள்கிறேன். அருமையான கருத்துச் செறிவும் மானுடத்திற்கு மிகவும் தேவையான கொள்கைகளையும் உள்ளடக்கிய ‘தாய்’ நாவலை வாசிக்க ஆரம்பித்த சிறிது நேரத்திற்குத்தான் மொழி கொஞ்சம் நெருடலாகவும் துருத்தலாகவும் தெரிந்தது. சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு…… அதுவே பழகிவிட்டது! ஆனாலும் தொ.மு.சி இப்படி மொழிபெயர்த்து இருக்க வேண்டாம். கீழ்காணும் பட்டியல் கொஞ்சம் நீளம்தான். பரவாயில்லை. உங்களை முழு நாவலையும் வாசிக்கச் சொல்லவில்லையே. (வாசிக்க வேண்டாம் என்றுதானே சொல்ல வருகிறேன்!) யான் பெற்ற இம்மொழிபெயர்ப்பின் இன்பத்தை(!) நீங்களும் சற்றே அனுபவிப்பீர்களாக! வாசித்த பின், ‘இது ஒன்றும் அவ்வளவு மோசமான மொழிபெயர்ப்பாகத் தெரியவில்லையே! சரியாத்தானே இருக்கு’ என்பவர்களுக்கு என் ஆழ்ந்த அனுதாபங்கள்! ஆமென்!

‘தாய்’ நாவலின் ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பே சில இடங்களில் அசட்டுத்தனமாகத்தான் இருக்கிறது. இதில் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பு வேறு! மாக்ஸிம் கார்க்கியின் புதினம் நமது விமர்சனத்திற்கான பொருளன்று; தொ.மு.சி யின் மொழிபெயர்ப்பே.

பகுதி 1

 ‘Good night – நல்லிரவு’. (நாம என்னைக்கு ‘நல்லிரவு’ன்னு சொல்லிட்டு தூங்கப் போனோம்?!)

 ‘Long live free speech! – பேச்சு சுதந்திரம் நீடூழி வாழ்க!’ (பேச்சு சுதந்திரம் ஓங்கட்டும்/தழைக்கட்டும் என்பது இன்னும் பொருத்தமாய் இருந்திருக்குமே!)

 So, here you are one of the innocently slain – அந்த ‘அறியாது கொலையுண்ட’ பேர்களில் நீங்களும் ஒருவர்.

 I am shrewd – நான் ஒரு சாமர்த்தியமான கிழட்டுக் குள்ளநரிப் பிறவி (என்னாது?)

 ‘You, wagonload – ஏ பாரவண்டி’. (‘பொதிமூட்டை’ என்று மொழிபெயர்த்தால் மாக்ஸிம் கார்க்கி கோபித்துக் கொள்வார் போலும்.)

 Bayonets – துப்பாக்கிச் சனியன்கள் (?!)

 It’s not easy for me – அது ஒன்றும் சாமானியமான சிரமம் அல்ல.

 Cigarette stump – சிகரெட் கட்டை. (சிகரெட், துண்டுகளாக இல்லாமல் ருசிய நாட்டில் மட்டும் கட்டைகளாக விற்கப்படுகிறதோ என்னவோ?)

 They sat around the fire, which consumed the wood quickly – தீ நாக்குகள் விறகுக் கட்டைகளைப் பேராசையோடு நக்கிக் கொடுத்தன. (ஆத்தீ! இது புதுசாவுல்ல இருக்கு!)

 The peasant is on fire – இந்த முஜீக் ஓர் உருகிக் கொண்டிருக்கும் பேர்வழி. (அப்படீன்னா உடனே Fridgeகுள்ள வைங்க….! அவனது உற்சாகத்தைக் குறிக்கும் வரியைத்தான் உருகி உருகி எழுதியிருக்கிறார்)

 …..a sudden dry shooting attack - … ஒரு வறண்ட குத்தலான பயபீதி

பகுதி 2

 Behind the window, grey, heavy flakes of spring snow fluttered and settled softly and noiselessly upon the pane – ஜன்னலுக்கு வெளியே இலையுதிர் காலத்தின் கனத்த சாம்பல் நிறப் பனித்துண்டுகள் விழுந்து கொண்டிருந்தன. அந்தப் பனித்துண்டுகள் ஜன்னல் கண்ணாடிகளில் விழுந்து உருகி வழிந்து சத்தமின்றி நழுவி விழுந்தன.

 It seemed as if the blare of a mighty brass trumpet were rousing men and… - ஏதோ ஒரு பிரம்மாண்டமான பித்தளையாலான எக்காளம் தனது அகன்ற வாயின் வழியாக, அந்தப் பாடலைப் பொழிந்து தள்ளுவது போலவும்…

 Pavel’s bronzed face – பாவெலின் தாமிர நிற முகம்

 …she gazed into vacancy without winking – அவள் தன் கண்களை இமை தட்டாமல் (கண் கொட்டாமல் என்றுதானே சொல்லுவோம்!) எதையுமே காணாமல் வெறுமனே விழித்துக் கொண்டு நின்றாள்.

 Another note, breathing a deep full breath joined itself to the first and together they formed a vast fullness of sound that trembled beneath its own weight. Strange limpid notes rang out from under the fingers of her right hand and darted off in an alarming flight, swaying and rocking and beating against one another like a swarm of frightened birds – ஒரு தாழ்ந்த (‘ஆழ்ந்த’ என்பதே சரி என நினைக்கிறேன்) பெருமூச்சோடு மற்றொரு ஸ்வரமும் முதல் ஸ்தாயியோடு சேர்ந்து ஒலித்தது. அவளது வலது கைவிரல்களிலிருந்து ஸ்வரநாதம் பளிச்சிட்டுக் குபுகுபுவெனப் பொங்கிப் பிறந்தது. அந்த ஸ்வரங்கள் அந்தத் தாழ்ந்த ஸ்வரங்களின் இருண்ட சூழ்நிலையிலேயே பயந்தடித்துப் படபடத்துச் செல்லும் பறவைக் கூட்டம் போல் சிதறிப் பறந்தன.

 The greed in your breasts has harrowed the people with iron claws – நீங்கள் உங்களது இரும்பாலான கோர நகங்களால் மக்களது மார்பகங்களை உழுது பிறந்தீர்கள். (ப்ச்…ஒண்ணும் சொல்றதுக்கில்ல!)

 They stabbed the heart with a thousand pricks and called forth in her a quiet wrath, opening her eyes and straightening her backbone – சோக உணர்ச்சி முஷ்டியால் ஓங்கிக் குத்தித் தரையிலே மோதி விழச் செய்யும் உணர்ச்சியை மெதுமெதுவாகத் தூண்டி, முதுகை நிமிர்த்தி நேராக நிற்கச் செய்யும் உணர்ச்சியாக இருந்தது.

 The sky will be sprinkled with blood and the earth will froth and foam with it like the suds of soap water – வானத்தில் இரத்த வெள்ளம் பரவும்; பூமி ஒரு சோப்பு போல இதில் நுரை தள்ளும் (என்ன ஓர் இரத்தக்களறியான மொழிபெயர்ப்பு!)

 They saw their desires and thoughts in the distance, overhung with the dark bloody curtain of the past amid strangers unknown to them – அந்த மனிதர்களிடமிருந்து தங்களை ஒரு கரிய ரத்தம் தோய்ந்த கடந்த காலத்தின் இருள் படிந்த திரை பிரித்து நிற்பதாகவும் கண்டார்கள்.

பகுதி 3

 ‘உன் முகத்தில் மூக்கு இருப்பது எவ்வளவு தெளிவாயிருக்கிறதோ அவ்வளவு தெளிவானது இது’ – இதை வாசித்த உடன் ‘as plain as the nose on your face’ என்ற ஆங்கில மரபுச் சொற்றொடர் நினைவுக்கு வந்தது. இதைத்தான் அப்படியே தமிழாக்கம் செய்திருக்கிறார் என்றெண்ணி ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பைப் பார்த்தால் அதில் ‘It’s so plainly evident that it’s downright ridiculous’ என்றிருக்கிறது. வேறு ஆங்கில மொழிபெயர்ப்பில் இருந்து தமிழாக்கம் செய்தாரா அல்லது ருசிய மொழியில் இருந்தே மொழிபெயர்த்தாரா என அறிய வழியில்லை. ருசிய மொழி கற்ற பின்பு சொல்கிறேன்!

 The grey-haired woman with the large honest eyes in her kind face attracted them powerfully – அகன்று விரிந்த பிரகாசமான கண்களோடு அந்த அன்புருவமான கிழவியைக் கண்டு எல்லோரும் தவிர்க்க முடியாதபடி கவர்ச்சி கொண்டார்கள் (எல்லோரின் கவனமும் தாயின் மீது திரும்பியதைத்தான் கவர்ச்சியாக(!) மொழிபெயர்த்திருக்கிறார்!)

 You draw the heart after you talk – உங்கள் வார்த்தைகள் இதயத்தை இழுத்து நீட்டுகின்றன.

Tho mu si ragunathan “You’ve bad luck, Nilovna”

“Oh, Well”

“You’re getting used to it?”

“நீலவ்னா, உனக்கு அதிருஷ்டமே கிடையாது”

“ஆமாம், எல்லாம் சரியாய்த்தான் இருக்கிறது” (நல்லவேளை, கிணறு என்று எழுதாமல் விட்டாரே!)

“பழகிப் போய்விட்டதா?”

தொ.மு.சி அவர்களுக்கு முரணான வார்த்தைகளைக் கோர்ப்பதில் (oxymorons) அலாதி பிரியம் போலும்!

 His eyes were sunk deep beneath his forehead and glittered feverishly in their dark hollows – அவனது கண்கள் ஆழ்ந்து குழிந்து இருண்டு பள்ளத்தில் பதிந்து ஜுரத்தில் பிரகாசித்தன. (பொறுமை! பொறுமை! பொறுமையோ பொறுமை!)

 Troubled sound – ஓல நாதம், கூச்சல் நாதம்

 ‘The red flag trembled in the air, moving to the right and to the left, then rose again – கொடி வானில் நடுங்கியது. முன்னும் பின்னும் ஆடியது. பின் நேராக நின்றது’.

கொடிக்கும் நடுக்கத்திற்கும் என்ன எழவு சம்பந்தம்? ‘செங்கொடி’ என்பதே உத்வேகத்தையும் மன எழுச்சியையும் உருவாக்கும் சொல் என்று ‘தோழர்’ தொ.மு.சி அவர்களுக்குத் தெரியாதா என்ன? இந்த மொழிப்பெயர்ப்பிற்கு வாசகர்கள் நிச்சயம் நடுங்கியிருப்பார்கள். ‘கொடி நடுங்கியது’ என்ற முரணை அவ்வளவு எளிதில் கடந்து செல்ல முடியவில்லை.

இப்படியாக தொ.மு.சி அவர்களின் மொழிபெயர்ப்பு நடை(!) கொஞ்சம் கொஞ்சமாகப் பழகித் தொலைக்க ஆரம்பித்த பிறகு, மனம் தானாகவே சில இடங்களைப் புரிந்து கொள்ளத் துவங்கியது. ‘வசந்த கால வெங்காயம்’ என்ற அன்னாரது கூகுளுக்கு நிகரான மொழிபெயர்ப்பைக் கண்டதும் தானாகவே விளங்கிற்று… அது Spring Onion என்று. “அதற்கு ‘வெங்காயத் தாள்’ என்ற பெயர் உண்டே?” என்றெல்லாம் நாவலில் இவ்வளவு தூரம் கடந்து வந்த பிறகு அபிஷ்டு மாதிரி கேட்கப்பிடாது. “My dear ones!” என்பதை “அட! என் அருமைக் குஞ்சுகளே” என்று அவர் எழுதியிருந்ததைப் பார்த்தவுடன் அவரது குருநாதரின் ‘நியாயம்’ சிறுகதையில் வரும் தேவ இற(!)க்கம் நாடாரின் “விரியன் பாம்புக் குட்டிகளே!” ( “You brood of vipers!” – Matthew 12:34) என்னும் பிரசங்கம் நினைவிற்கு வரவே, பைபிளிலும் இது போன்ற பல மொழியாக்கங்கள் இருப்பது நினைவிற்கு வந்தன. “Woe to me if I do not preach the gospel!” – Corinthians 9:16. இயேசு நாதரே இன்னொரு அவதாரம் எடுத்து வந்தாலும் இதன் மொழியாக்கத்தைக் கண்டு மீண்டும் சாட்டையைத் தூக்குவார். “சுவிஷேஷத்தை நான் பிரசங்கியாதிருந்தால், எனக்கு ஐயோ!”

எந்த ஒரு படைப்பையும் நூறு சதவிகிதம் கச்சிதமாக மொழிபெயர்க்க இயலாதுதான்; அவ்வாறு மொழிபெயர்க்கவும் கூடாது. ‘மொழி’ என்பதில் நீண்ட நெடிய பாரம்பரியம், பண்பாடு, பழக்கவழக்கங்கள் என அனைத்தும் பொதிந்திருக்கும். எனவே அம்மொழிக்கே உரிய மரபுச் சொற்றொடர்கள், வசவுகள், உரிச்சொற்கள் என இருக்கும். அவற்றின் தனித்தன்மையை மதிக்க வேண்டும். ஒரு படைப்பு மொழியாக்கம் செய்யப்படும்போது வாசகன் அறிந்திராத ஒரு புதிய உலகம் அவனுக்கும் அறிமுகப்படுத்தப்படுகிறது. அந்த அறிமுகப்படுத்தும் வைபவம் அவனது மொழியில் மிக இயல்பானதாகவும் ரசனையானதாகவும் இருப்பின், அப்புதிய உலகில் அவனையறியாமலேயே ஓர் அங்கமாகிப் போவான். எல்லா மொழிகளிலும் எல்லா மொழிகளுக்கும் உணர்வுகள் உண்டு. அவற்றின் வெளிப்பாடு மொழிக்குத் தகுந்தாற்போல் மாறலாம்.

‘உணர்வுகளுக்கு ஏது மொழி?’ என்றெல்லாம் வைத்துக் கொண்டு வார்த்தைக்கு வார்த்தை, வரிக்கு வரி அப்படியே மொழிபெயர்த்துத் தொலைத்துக் கைவரிசையைக் காட்ட முயல்வதால் உணர்வுகள் காணாமல் போய் விடுகின்றன. ‘புதிய களத்தைக் காட்டுகிறேன் பேர்வழி’ என்று துருத்தலாகவும் செயற்கையாகவும் தோன்றும் (மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்கு அவ்வாறு தோன்றவில்லையோ என்னவோ?) சொற்களையும் வாக்கியங்களையும் பொழிந்து வாசகனின் மொழியைக் குற்றுயிரும் குலையுயிருமாக்குதல் எல்லாம், அந்தப் படைப்பிற்கு மட்டுமல்ல… அதன் படைப்பாளிக்கு, இரு மொழிகளுக்கு, வாசகனுக்கு செய்யப்படும் பெருந்துரோகம். மொழியாக்கத்தின் போது பல சமரசங்கள் செய்யத்தான் வேண்டும். எந்தெந்த இடங்களில் என்று தெரிவு செய்வதே சான்றாண்மை. மூலப்படைப்பில் இருக்கும் உணர்வுகளையும் கருத்துக்களையும் மொழியாக்கம் செய்யும் மொழியின் அழகிய ரசனையான நடையில் அதே வீரியத்தோடு மீள் உருவாக்கம் செய்வதே ஒரு நல்ல மொழிபெயர்ப்பாகும்.

மூலப்படைப்பில் ஒரு கதாபாத்திரம் வருத்தத்தில் அழுகிறது; கண்ணீர் தரையைத் தொடும் முன்பே அப்பனிப்பிரதேசத்தில் அதுவும் உறைந்து விடுகிறது என்று கொள்ளுங்கள். இதன் மொழிபெயர்ப்பை கரிசல்காட்டில் உச்சி வெயிலில் அமர்ந்து வாசிக்கும் நமக்கும் கண்களின் ஓரம் நீர் பெருக வேண்டும். அது உறைந்து போகும் அளவிற்கு நமக்கும் குளிர் அடிக்க வேண்டும். அதை விடுத்து ‘ஸ்ஸ்ஸ்ஸப்பா…. இந்த மொழிபெயர்ப்பிற்கு இப்புழுதிக்காட்டின் புழுக்கமே பரவாயில்லை’ என்று புத்தகத்தை தூக்கி எறிய வைக்க அல்லவா செய்கின்றன பல மொழியாக்கங்கள்? நல்ல கருத்துச் செறிவுள்ள பாடலைக் கர்ண கொடூரமாக அபஸ்வரமாக ஒருவர் பாடினால் ‘ஆஹா… கருத்தா பாடுறாரே…பிரமாதம்!’ என ரசிக்கவா முடியும்? ‘மொழிபெயர்ப்பதற்கு இரு மொழிகளும் தெரிந்தால் மட்டும் போதாது; இரண்டிலும் ஆளுமை பெற்றுத் திகழ வேண்டும்’ என்பதை யாரேனும் மொழிபெயர்ப்பாளர்களுக்குப் புரியும்படி மொழிபெயர்த்துச் சொன்னால் தேவலை.

எனது விமர்சனத்தை ஆங்கிலத்தில் யோசித்து இவர்களின் பாணியில் மொழிபெயர்த்தால் எப்படி இருக்கும்? இப்படித்தான்………

மொழிபெயர்ப்பு என்பதே ஒரு கலை. அதை ‘மத’மாகச் செய்யக்கூடாது! ‘தாய்’ நாவலை வாசித்து முடிப்பதற்குள் மெழுகுவர்த்தியின் இரு முனைகளையும் எரிக்க வேண்டியதாயிற்று! இந்த நாவலுக்காக அவருக்குப் புறங்கைப் பாரட்டுக்கள் ஒன்றும் குவிந்ததாகத் தெரியவில்லையே! ‘மொழியாக்கம்’ என்பதை ‘கேக்’ துண்டு என நினைத்துவிட்டார் போல! இது ஒன்றும் தேநீர் கோப்பைக்குள் புயலடிக்கும் விஷயமல்ல! இம்மொழிபெயர்ப்பைப் படித்தெல்லாம் ஒருவனுக்குள் போராட்ட குணம் வந்துவிடும் என்றால் அது வெள்ளைப் பொய்! (ஆமாமா…. பச்சைப் பொய்னுதான் தமிழ்ல உண்டு. ஆங்கிலத்தில் White lies தானே? ஆங்…. வலிக்குதா… அப்படித்தான் எங்களுக்கும் இருந்துச்சு…..) இப்படியெல்லாம் விமர்சனம் எழுதி தொ.மு.சி யின் இடியை ஒன்றும் நான் திருட முயலவில்லை!

இவ்வுலகில் புனிதமானது என்றோ புனிதர்கள் என்றோ யாரும் கிடையாது. அனைத்தும் அனைவரும் விமர்சனத்திற்கு உட்பட்டவர்களே. தொ.மு.சி யை விமர்சனம் செய்ய எனக்கு வயது காணாது, சான்றாண்மை பத்தாது என்ற என் மீதான விமர்சனங்கள் தாராள மனதோடு வரவேற்கப்படுகின்றன. ஆனால் தொ.மு.சி யின் ‘தாய்’ மொழிபெயர்ப்பை வாசிச்சிட்டு வாங்க!

‘தாய்’ மொழிபெயர்ப்பில் இரு வேறு இடங்களில் இவ்வாறு எழுதியிருப்பார்….

“வார்த்தை அலங்காரமும் உணர்ச்சியின் வறட்சியும் கொண்ட அந்த பேச்சு பாவெலையும் அவனது தோழர்களையும் கொஞ்சம்கூடத் தொட்டதாகத் தெரியவில்லை. எந்த விதத்திலும் பாதிக்கவில்லை”

“நீ நன்றாகத்தான் பேசுகிறாய். ஆனால் உன் பேச்சு இதயத்தைத் தொடவில்லை. ஆமாம், நீ அவர்களது இதயங்களைத் தொடுகிற மாதிரிப் பேச வேண்டும்! இதயத்தின் மத்தியிலேதான் தீப்பொறி விழ வேண்டும். உன் வார்த்தைகளை இரத்தத்தில் தோய்த்தெடுக்க வேண்டும் பாவெல்”

– இது தொ.மு.சியின் மொழிபெயர்ப்புக்கும் பொருந்தும்.

- சோம.அழகு

Pin It

குளிர்காய நினைக்கும் நெருப்பு, தாகத்தோடு இருக்கும் கடல், இனிப்புக்கு ஏங்கும் கரும்பு, இசையைத் தேடும் மூங்கில், வாசனை பெற விரும்பும் சந்தனக்கட்டை என்ற முரண்களில் இருந்து ஒரு தலைப்பு உதித்திருக்கிறது, ‘காற்றின் புழுக்கம்’ என்று.  உவமைக் கவிஞர் சுரதாவால் பாராட்டு பெற்ற ஆரூர் தமிழ்நாடன் எழுதியிருக்கும் மரபுக் கவிதைகளின் இதயத் துடிப்பு கேட்கும் தொகுப்பு இது.  நமக்குக் கிடைத்த முதல் நூலான தொல்காப்பியம் தொடங்கி இன்றுவரை கவிதையின் வடிவம் காலத்தோடு ஈடுகொடுத்து வெவ்வேறு மாற்றம் பெற்றிருக்கிறது.  ஆனால் கவிதை என்றால் அது மரபுக்கவிதைதான் என்ற கவிஞரின் முன்னுரை வாக்கியத்தோடு முரண்படுகிறேன் நான்.

aaroor tamilnadan poemsமனிதன் தன் உயிர்ப்பண்பை எந்தச் சூழ்நிலையிலும் பாதுகாத்து வரவேண்டும்.  மலர்கள் வாடிவிடுமே என்று நினைத்துவிட்டால் தாவரங்கள் என்றோ பூப்பதை நிறுத்தியிருக்கும்.  ஒவ்வொன்றும் அதனதன் இயல்பில் இருப்பது இந்த உலக இயக்கத்தின் தேவை.  வானம் முழுவதையும் பொதுவுடைமையாக்கும் ‘நேயமே நமது பாதை’ என்ற கவிதையில் விதியைத் திருத்தி வாழ்வில் வெற்றி பெறுவோம் என்று நம்பிக்கையூட்டும் ஆரூர் தமிழ்நாடன் சூது விளையாடும் போது வஞ்சகம் செய்தல் ஆகாது என்று அடித்துப் பேசுகிறார்.  நேசத்தோடு வாழ்வது நமது பாதையாக இருக்க வேண்டும் என்பதும் அவரின் விழைவு.

“தாயங்கள் உருட்டும் போதும்

சகுனியாய் ஆவ தில்லை

நேயமே நமது பாதை

நிகழ்வெலாம் இன்பம் தானே!”

என்பது எல்லா காலத்திற்கும் ஏற்றதான சிந்தனை.

பூமிக்கடியில் தண்ணீர் இருப்பதற்கும், பறவைகள் மரங்கள் கூடு கட்டுவதற்கும், காற்றில் ஈரம் தங்குவதற்கும், கடல் எல்லைக்கு உட்பட்டிருப்பதற்கும், இயற்கை உணவை விளைவிப்பதற்கும் ஒரு காரணம் உண்டு.  அதற்கு ‘காதல்’ என்று பெயர் சூட்டியிருக்கிறார்கள்.  கவிஞரும் இந்தத் தொகுப்பில் அகப்பாடல்களைப் பாடிப் பரவசப்பட்டிருக்கிறார்.  தன் மனத்திற்குப் பிடித்தமானவள் தான் விரும்பும் எல்லா இனிமைக்குச் சமமானவள்.  அவளின் வருகை கனவுகளிலும் தீப்பற்றிக் கொள்ளும் என்று தன் விரக தாபத்தைக் கூறுகிறான்.  இருளில் உழன்று கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கையில் விடியலைத் தருபவளும் அவளே.

“வாழ்வின் இருள்நடுவே

வைகளையின் சுவையேற்றி,”

என்கிறது கவிதை.

விழிகளை மலர்கள் என்று சொல்லிக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம்; வேல் என்று வர்ணிப்பவர்களும் உண்டு; மீன் என்ற உவமை கண்களுக்குப் பொருந்தும்.  ஆனால் எறும்பு என்ற கற்பனை புதுமையானது.  அதிலும் இதயத்தைக் கடிக்கும் எறும்பு என்பது இன்னும் புதுமை.

பெண்மை கொண்டாடப்படவேண்டிய நிலைமாறி காலுக்குக் கீழாகத் தள்ளி மிதிக்கும் கொடுமை மனிதநேயமுள்ள எந்த மனிதனும் விரும்பமாட்டான்.  குழந்தைப் பருவத்திலிருந்தே ஆசைகளும், கனவுகளும், லட்சியங்களும், சுயகௌரவமும் இல்லாமல் வாழ நிர்பந்திக்கிறது சமூகம்.  வீட்டிச் சிறையிலிருந்து தப்பிக்க வழி தெரியாமல் வாழ்கிறாள் பெண்.  அதனால் காற்றுக்கும் புழுக்கும் ஏற்படுகிறதாம்; கண்ணீரும் தேம்பி அழுகிறதாம்.  பெண்களை ஆசைத்துணையாகக் கருதும் மனநிலை மாறவே இல்லை.  இதனால் வீட்டில் உள்ள உறவுகளையும் ‘காவலர்கள்’ என்கிறது பாடல்.

மீண்டும் வேறு ஒரு சிறைக்கு மாற்றும் விதமாகத் திருமண ஏற்பாடு.  தாலி கட்டும் கணவன் எப்படி இருப்பான் என்று தெரியாமலே வாழ்வை ஒப்படைக்கும் அவலத்தை எண்ணும் மங்கைக்குத் தன் காதல் பற்றிய கனவும் கலைந்த கனவாகி விடுகிறது.

“நேற்றின் முதுகுடைத்த

நினைவெல்லாம் வலிக்குதடி,’’

என்கிறது அப்பாடல்.  மகளிர் தங்கள் விருப்பு வெறுப்புகளைச் சொல்லிக் கொள்ள விழியில்லை.  எனவே அவர்களின் ஆசைகளைத் தன் கவிதை மூலமாகவும் கவிஞர் வெளிப்படுத்தியுள்ள அழகிய தொகுப்பு இது.  “பெண்கள் அக உணர்வை வெளிப்படுத்தக்கூடாது என்னும் துருப்பிடித்த கருத்தாக்கத்தை உடைக்கும் நோக்கில் பெண்ணியக் குரலாய் ஒலிக்கும் சில கவிதைகள்…” என்ற முன்னுரையோடு அமைந்த கடைசிப் பக்கங்களில் வெளியான கவிதைகள் கூடுதல் அழகு சேர்க்கின்றன.

“வீணையடி நீ எனக்கு – அதில்

மேவும் விரல் நானுனக்கு,”

என்ற வரிகளை நினைவிற்குக் கொண்டு வருகிறது காதலைப் போற்றும் ‘நகரும் இசையாம்…!’ என்ற கவிதை.  காதல் நதியாக அவனிருந்தால் கவிதை அலையாக அவள் இருக்கிறாளாம்.  இவன் நாதக் குழலாக உருவெடுத்தால் அவளோ நகரும் இசையாக மாறுகிறாளாம்.  தன்னை விளக்காகவும், முகிலாகவும், பேசும் இதழாகவும் – இப்படிப் பல்வேறு பொருளாகவும் உணரும் காதலன் தன் காதலியைச் சுடராகவும், மழையாகவும், மொழியாகவும் எண்ணிக் கொள்கிறான்.  இனியும் பிரிவு என்ற இருளில் மூழ்கிக் கிடக்கலாகாது.  விரைவில் நான் இணையலாம் வா என்று அழைக்கும் விதமே தனியழகு.

“நேற்றின் சதியில் நான் பிரிந்தோம் – அது

               நிகழ்த்திய வலியை நாமறிந்தோம்

தோற்பின் இருளைத் துரத்திடலாம் – இனித்                                            

               துன்பியல் நாடகம் முடித்திடலாம்,’’

என்று வரிகள் தோறும் ஏழு சொற்களை அமைத்து எழுசீர் ஆசிரிய விருத்தத்தைத் தோற்றுவித்து கவிதையை எழவைத்துள்ளார் கவிஞர்.

அம்புவிழி, மது இதழ், வேல்மூக்கு, கனி கன்னம், வெல்வெட்டு இமைகள், இரவு குழல், நிலவு முகம், தேக்குமரக் கழுத்து, மூங்கில் தோள், உடுக்கை இடுப்பு, வாழைத்தொடை என்று பூவையின் உறுப்புநலன் பாராட்டும் சாதாரண கவிதையாகத் தொடங்கப்பட்டது ‘ஏனிந்த ஏமாற்று’ என்ற கவிதை.  ஆனால் முடிக்கும் போது பெண்ணைச் சொர்க்கும் என்று சொல்லி,

“ஆக்குகிற மூலத்தைத் துணையென் றார்கள்

அடடாவோ எல்லாமே ஏமாற் றன்றோ?”

என்று உலகம் தன்னை ஏமாற்றிவிட்டதாகச் சொல்கிறார் ஆசிரியர்.  எல்லாவற்றிற்கும் மூல முதன்மையான அம்மையை வாழ்க்கைத் துணை என்று சொல்லி விட்டார்களே என்பதில் கவிஞரின் வருத்தம் வெளிப்படுகிறது.

கவிதைகள் வழியாக கவலைகள் இல்லா உலகத்தைப் பார்க்க விரும்பும் கவிஞர் பேராசைப் பேய்களையும், ஊழல் பெருச்சாளிகளையும், பதவிக்கு ஏங்கும் அடிமைகளையும், செயலற்ற அதிகாரவர்க்கத்தையும் ஒழித்துக் கட்ட வேண்டும் என்கிறார்.  அப்பொழுது துன்பம் விடைபெற்றுக் கொள்ளும்.  கண்ணீரைக் குடிநீராக்கும் வழியைச் கண்டுபிடித்தால் தமிழ்நாட்டில் குடிநீர் பஞ்சம் இருக்காது என்பது கவிவேந்தர் மு. மேத்தாவின் திடமான எண்ணம்.  தன் பகுதியில் வாழும் குடிமக்கள் கண்ணீர் சிந்த ஆட்சி செய்யும் அரசன் இருந்தானேயானால் அந்தக் கண்ணீருக்கு அந்த ஆட்சியை முடிவுக்குக் கொண்டு வரும் பலம் உண்டு என்று அச்சரிக்கை விடுக்கும் கவிதைகள் மேத்தாவைப் போலவே கண்ணீருக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்க கவலைகள் நம்மை விட்டு வலக வேண்டும் என்ற வேண்டுகோளையும் வைக்கின்றன.

யாசித்துப் பிழைக்கும் சூழல் உருவானால் அந்தக் கடவுளே கெட்டு ஒழிதல் வேண்டும் என்கிறார் வள்ளுவப் பேராசான்.  இது போன்ற ஒரு தார்மீகக் கோபம் வெளிப்படுகிறது, ‘படைப்பவனைப் படைப்பேன்’ என்ற கவிதையில்.  இறைவன் மனிதனைப் படைக்கும் காலம் மலையேறி மனிதன் கடவுளை உருவாக்கும் காலத்தில் இருக்கிறோம் நாம்.  மனிதன் படைக்கும் இறைவன் இரக்கம் மிகுந்தவனாக, மகத்துவம் செய்பவனாக, அட்சயபாத்திரம் ஏந்தியவனாக இருப்பான்.  இதன் பயனாக அழுக்கு – இழிவு இல்லாத, இனவெறி – மதவெறி அற்ற, இனிய அன்பான அறிவும் அறனும் கொண்ட இன்பமயமான உலகம் உருவாகும்.  ஒருவேளை இதற்குத் துணை செய்யாத தெய்வம் இருக்குமேயானால் அதைத் தூக்கிலிட்டுக் கொன்றுவிடலாம் என்று வழியும் சொல்கின்றன கவிவரிகள்.

இரவையும் பகலையும் அறியாமைக்கும் அறிவுக்கும் சொல்லும் இடத்தில் இரவையும் பகலையும் கைகளாகச் சுட்டுகிறது கவிதை.  ஒரு மனிதன் பசித்திருந்தாலும் இந்த உலகம் இருப்பதில் பயனில்லை என்பது மகாகவி பாரதியாரின் பார்வை.  அதனால்தான் இவரும் இந்தத் தொகுப்பில் பசியில்லாத உலகத்தை கனவு காண்கிறார்; வஞ்சகமற்ற மனிதனைக் கனவு காண்கிறார்; இயற்கையின் பாடலைத் தனக்கான இசையாக இசைத்துக் கொள்கிறார்.  உலகம் முழுவதையும் ஒரே சமுதாயமாக எண்ணிக் கொள்ளும் ஆசிரியருக்கு மகிழ்ச்சி அன்றி வேறில்லை. 

வானத்தைப் பரிசளித்த கவிக்கோ நம்மை விட்டு நீங்கினாலும் இறவாத வரம் பெற்றவர் என்று கொண்டாடும் கவிஞர் தானும் இல்லாமல் போகும் ஒருநாளில் கவிதை மூலம் இறவாமல் வாழ்வேன் என்ற நம்பிக்கையை விதைக்கிறார்.  உச்சி மீது வானிடிந்து வீழுகின்ற போதிலும் அச்சமில்லை என்று பாடிய கவிதைப் பரம்பரையில் வந்தவர் என்பதாலோ என்னவோ மரணத்தின் தறுவாயில் இருந்தாலும் புன்னகை செய்வேன் என்றும் இரவுகளையே பகலாக மாற்றிவிடுவேன் என்றும் கானம் இசைக்கிறார். 

காலங்காலமாகச் சொல்லி வரும் தத்துவத்திற்கு ஒரு முடிவு கட்டுகிறது ‘திருக்கதவு’.  மனத்திற்குள் இருக்கும் தடைக்கற்களை மனத்திரைகளைக் கதவுகள் என்று விவரிக்கிறது கவிதை.  இதில் அறியாமை இருளைத் துறக்கவும் வழி சொல்லப்படுகிறது.  உயிர்கள் தங்கள் சுவடைப் பதித்துச் செல்ல தன்னைச் சிற்பம் போலச் செதுக்கிக் கொள்ள வேண்டும்.  இதனால் விளையும் சிந்தனைப் பூக்கள் இந்த உலகத்தைப் புதுப்பிக்கும்.  வாழ்க்கையின் தொடர்ச்சியைப் பேசும் நேரத்தில்,

“வந்தவர்கள் போவதுதான் வாழ்க்கை என்று

வக்கற்றோர் பேசுவதை ஒதுக்க வேண்டும்

வந்ததெல்லாம் செயற்கரிய செய்த வாறு

வாழ்வதற்கே என்பதைநாம் உணர வேண்டும்,”

என்கிறார்.  பழஞ்செய்திகளின் மீதான இந்த மீள்பார்வை காலத்தின் கட்டாயம் என்றே தோன்றுகிறது.

வகுப்பறையில் ஆசிரியர் ஒருமுறை தவறாகப் பாடம் புகட்டிவிட்டால் அதனால் ஒரு தலைமுறையே பாழாகிவிடும்.  ஆனால் மாணவர்கள் ஆசிரயரின் கருத்தைத் தவறாக மாற்றுவார்களானால் அந்தச் சித்தாந்தமே கெட்டு அழியும்.  அப்படித்தான் உயிரிரக்கதைப் போதிக்க வந்த நெறியைத் தவறாக மாற்றியதன் விளைவாக வன்முறையை அறுவடை செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.  அகிம்சையைப் போதிக்கும் புத்த சமயத்தைப் பின்பற்றுவோர் மேற்கொள்ளும் வன்முறை ஆசிரியரை வெகுவாகப் பாதித்திருக்கிறது.  பூக்களை விதைத்த பின் பன்மடங்காகப் பூக்கள் கிடைக்கும் என்று எண்ணியிருந்து அறுவடை செய்த போது முள் கிடைத்ததாம்.  ஆசைகளைத் துறக்க வேண்டிய புத்த பிக்குகள் அறத்தைத் துறந்துதான் அவலத்திலும் அவலம்.  புத்தன் கொடுத்த வரமான ஞான போதனைகளைச் சிங்களவர்கள் சாபமாக மடை மாற்றம் செய்து தமிழர்கள் மேல் காட்டும் இழிவைப் பேசுகிறது ஒரு கவிதை.  அங்கே புத்தன் கண் கலங்கியபடி, கவிஞரின் கைகளைப் பிடித்துத் தான் விதைத்துச் சென்றதைக் காட்டினான் என்று சொல்லும் தருணங்கள் கவிதையின் உச்சம்.

உலகத்தில் எத்தனையோ அறிஞர்கள் வந்திருக்கிறார்கள்.  தன்மானம், பகுத்தறிவு என்று சொன்னவுடன் நினைவிற்கு வரும் தலைவர் இவர்தான்.  தமிழ்நாட்டு மண்ணைச் சமத்துவம் பார்க்கும் மாநிலமாக மாற்றினார்.  பெண் விடுதலைக்கு வித்திட்டவரும் அவரே.  அவரால் சமூகநீதி நடைமுறைக்கு வந்தது.  காட்டு விலங்குகளைப் போல வாழ்ந்தவர்களைக் கருத்து சொல்லி மனிதர்களாக மாற்றினார்.  அவரைப் பகுத்தறிவுப் பகலவன் என்று வரலாறு குறித்து வைத்திருக்கிறது.  ஆரூர் தமிழ்நாடானோ ‘ஈரோட்டுக் கதிரோன்’ என்று போற்றிப் பரவுகிறார்.  தமிழ்நாட்டின் பெரியாரை உலகம் முழுதும் சொந்தம் கொண்டாடி மகிழ்கிறது.

இன்னும் எத்தனையோ தெறிப்புகளைத் தொகுப்பு முழுக்க பார்க்க முடிகிறது.  வாசித்துப் பாருங்கள்!  நேசித்து மகிழுங்கள்!

நூல்: காற்றின் புழுக்கம்
ஆசிரியர்: ஆரூர் தமிழ்நாடன்
விலை: ரூ.120 மட்டும்
வெளியீடு: பேசும் புதிய சக்தி பதிப்பகம், சென்னை

- முனைவர் சி.ஆர்.மஞ்சுளா

Pin It

இந்தியாவின் சுதந்திரப் போராட்டத்தின் இரண்டாவது கட்டமாகக் குறிப்பிடப்படும் காலம் 1919 முதல் 1922 –ஐ மக்களின் பார்வையில் விவரிக்கிறார் அரசியல் ஆய்வுக்கட்டுரையாளர் மற்றும் பத்திரிக்கையாளர் ரஜனி பாமி தத். இவர் வாழ்ந்த காலம் 1896-1974.

மன்னர்களைப் பாடி பரிசில் பெற்ற புலவர்கள், மன்னர்களின் நிலை பற்றி எழுதப்பட்ட வரலாறுகள் மக்களை மறந்த எழுத்தாளர்கள் என்ற நிலையில் இருந்த பாரத நாட்டில், விடுதலைப் போராட்ட களத்தினை இந்நாட்டு மக்களின் பார்வையில் எடுத்துரைக்கும் புத்தகம் ‘இன்றைய இந்தியா” என்றால் அது மிகையல்ல.

inraiya indiaஅன்றைய விடுதலைப் போராட்ட வரலாற்றை ரஜனி பாமி தத் இன்றைய இந்தியா என்ற புத்தகத்தில் எடுத்துக் கூறிய விதத்தையும், இன்று நம் டிஜிட்டல் இந்தியாவில் நடைபெறும் மக்கள் விரோத போக்குகளையும் ஒரு ஒப்பீட்டோடு பார்க்கலாம்.

               மக்கள் இயக்கம் இந்தியாவில் தோன்ற முதல் உலகப் போரும் (1914-1919), 1917-ல் நடந்த உலகப் புரட்சிகளும் முக்கிய காரணமாக அமைந்தன.

அன்று 1905-ல் நாடெங்கும் வெறுப்புணர்ச்சியை மூட்டிய வங்கப் பிரிவினையை எதிர்த்து, அயல்நாட்டுப் பொருட்களை வாங்காமல் இருப்பதென்று இந்திய தேசிய இயக்கம் (காங்கிரஸ்) அறிவித்தது. சுதேசி இயக்கம் உருவானது. 1906-ல் சுதேசி இந்தியாவின் மக்கள் தொண்டன் வ.உ.சிதம்பரனார் அவர்களால் சுதேசி ஸ்டீம் நேவிகேஷன் கம்பெனி அக்டோபர் 16-ல் பதிவு செய்யப்பட்டது.

தற்போது இன்றும் கூட ஆங்கிலேய மனோபாவம் கொண்ட ஆட்சியாளர்கள் மக்களுக்கிடையே வெறுப்புணர்வை வளர்த்து தங்களின் அரசியல் செல்வாக்கை நிலைநிறுத்தி வருகின்றனர். 100 சதவீதம் அனைத்து துறைகளிலும் அந்நிய முதலீட்டை கொண்டு வரத் துடிக்கின்றனர். சுதேசி வீரன் சிதம்பரனார் பிறந்த நாட்டிற்கு இந்த அவலநிலை வருவதற்கு காரணம் தேசபக்தியாளர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்களின் ஆட்சியே.

அன்று 1905-ல் இந்திய மக்களுக்கு ஏற்பட்ட விழிப்பிற்குப்பின், அதைவிட அதிகமாக 1917-க்குப் பின்னர், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் அஸ்திவாரத்தையே தகர்க்கும் அளவுக்கு மாபெரும் மக்கள் இயக்கம் இந்தியாவில் சுதந்திரப் போராட்டத்துக்கு தயார் ஆனது. குறிப்பாக சொல்ல வேண்டுமானால், இந்திய மக்கள் தொகையில் ஒரு சில பகுதியினருக்கு இடையில் மட்டும் பரவியிருந்த அரசியல் விழிப்புணர்வு பொது மக்களுக்கிடையில் பரவிய மாறுதல் 1917-ஐ அடுத்த ஆண்டுகளில் நிகழ்ந்தது. முதல் உலகப்போரில் வல்லரசு நாடுகள் தங்களுக்குள் சண்டையிட்டுக் கொள்வதைக் கண்ட கோடிக்கணக்கான இந்திய மக்களின் இதயத்தில் போராட்ட உணர்வு பிறந்தது.

இன்று மெரினாப் போராட்டம் (ஜல்லிக்கட்டு புரட்சி) நெடுவாசல் போராட்டம், மீனவர்கள் போராட்டம், தொழிலாளர்கள் போராட்டம் போன்றவை பொதுமக்களின் நம்பிக்கையினால் வாழ்வாதாரத்தையும் கலாச்சாரத்தையும் காக்க நடைபெற்றவை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அன்று முதலாம் உலகப் போர்க் காலத்தில், பிரிட்டிஸாருக்கு ஆதரவாக படைதிரட்டி உதவி செய்வதன் வாயிலாக இந்திய சுயாட்சியின் கதவு மிக விரைவாய் திறக்கும் என இந்திய தேசிய இயக்கத்தினர் நம்பினர்.

இன்று தன் நாட்டு மக்களின் நலனுக்கு செலவு செய்வதை விட அதிகமாக அடுத்த நாடுகளை உளவு பார்க்க தனது உளவு நிறுவனத்துக்கு செலவு செய்யும் அமெரிக்காவை பிரதான நட்பு நாடாக இந்தியா ஏற்றுக் கொண்டிருப்பதை நினைவில் கொள்ளும் தருணமிது.

அன்று உலகப்போர்ச்சூழலில் இந்திய மக்களின் புரட்சி வளர்வதற்கு முக்கிய காரணங்களாக அமைந்தவை:

1.போர்த் தேவைக்காக நலிவுற்ற இந்திய மக்களிடமிருந்து கட்டாயமாக வசூலிக்கப்பட்ட நிதிக் காணிக்கை.

  1. விலைவாசி ஏற்றம்.

3.பொறுப்பற்ற அநியாய லாப ஆசை.

4.அடக்குமுறைச் சட்டங்கள்.

இன்று இந்திய வங்கிகள் குறைந்த பண இருப்பு வைத்தமைக்கு தண்டனையாக சிறிய ஊர் முதல் மாநகர் வரையுள்ள வங்கிக்கிளைகள் மூலம் ஏழைகள் மற்றும் நடுத்தர மக்களின் சேமிப்பை தண்டனைக் கட்டணமாக பிடித்தம் செய்வது எந்த மாதிரியான தேசபக்தி அரசின் நடவடிக்கை என்பது தெரியவில்லை.

கேஸ் சிலிண்டர் விலை,பெட்ரோல் விலை பற்றி நான் இங்கு சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

அன்று துருக்கிக்கு எதிரான யுத்தத்தினால் ஆங்கிலேயர்களின் சூழ்ச்சியினால் இசுலாமிய சகோதரர்களின் உணர்ச்சிப் பெருக்கு தீவிரமாய் தூண்டி விடப்பட்டிருந்த காலம். 1916-ல் லக்னோ உடன்பாட்டின்படி, காங்கிரஸ் -முஸ்லீம் லீக் திட்டத்தில் முக்கியமானதாக வைசிராயின் (அக்காலத்திய கவர்னர்) நிர்வாகக் குழுவில் சரிபாதி நபர்கள் இந்தியர்களாக இருக்க வேண்டும் என திட்டம் தீட்டப்பட்டது.

இன்று மக்கள் அரசை விடுத்து, மாநிலங்களில் ஆளுநர் மூலம் அதிகாரம் செலுத்துவது (டெல்லி, புதுச்சேரி தற்போது தமிழ்நாடு) அகம்பாவ மனப்போக்கே அன்றி வேறென்ன தேசபக்தியா?

அன்று 1917-ல் ரஷ்யப் புரட்சிக்குப் பின்னர், ஆங்கிலேய அரசுக்கு அச்சுறுத்தல் தரும் வகையில் தேசிய சுய நிர்ணய உரிமை வேண்டும் என்ற உணர்வு இந்திய மக்களிடையே எழுச்சி பெற்றது. அத்தருணத்தில் அவசர கோலத்தில் ஓர் அறிக்கை வெளியிடப்பட்டது. அதாவது ஆங்கிலேய ஆட்சியின் நோக்கமானது இந்தியாவில் பொறுப்புள்ள அரசாங்கம் அமைத்து தன்னாட்சி என்ற சுயாட்சியைக் கொண்டு வருவதே என தெரிவித்தது அந்த அறிக்கை. அறிக்கை வெளியிடப்பட்ட பின்னரே அதற்கு என்ன செய்யவேண்டும் என ஆலோசித்து ஓராண்டுக்குப்பின்னரே, ‘இந்திய மாகாணங்களில் இரட்டை ஆட்சிமுறை” (இந்தியப் பிரதிநிதிகளுக்கு இடம் அளித்தல்) என்ற பெயரில் 1919-ல் மாண்டேகு செம்ஸ்போர்டு அறிக்கை வெளியிடப்பட்டது.

இன்று நவம்பர் 2016-ல் பணமதிப்பு நீக்கம் என்ற பெயரில் கோடிக்கணக்கான மக்களின் வாழ்வியலைப்பாதித்த இரவு நேர அறிவிப்பு, ஏழை மக்களை பாதுகாக்கும் எந்த விதமான முன் தயாரிப்பும் இன்றி வெளிவந்ததும் ஆங்கிலேய மனோபாவத்தின் வெளிப்பாடே. தேவையான ரூபாய் நோட்டுக்கள் அச்சடிக்கப்படவில்லை. அனைத்து இந்திய மக்களைப் போலவே நானும் எனது நண்பரும் நேரடியாக இந்த அறிவிப்பினால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள். 2000 ரூபாய்க்காக ஏடிஎம் வாசலில் நின்ற நேரத்தில் எனது நண்பருக்கு தனது தாயின் சிகிச்சைக்காக 1.25 இலட்சம் ரூபாய் மொத்தமாக தேவைப்பட்ட தருணமது. அவரின் மனநிலையை இப்போதும் கூட என்னால் கற்பனையில் கூட காண தைரியமில்லை.

அன்று 1919 டிசம்பரில் சுயநிர்ணயக் கொள்கைப்படி, முழுப்பொறுப்புள்ள அரசாங்கம் அமைக்க விரைந்து நடவடிக்கை எடுக்குமாறு காங்கிரஸ், ஆங்கிலேய அரசை வலியுறுத்தியது. இந்நிலையில் அடக்கு முறையின் சின்னங்களாக கொண்டு வரப்பட்ட ‘ரவுலட் சட்டம்” (அதாவது வழக்கு விசாரணையின்றி சிறைபடுத்தும் சட்டம்) அமிர்தசரஸ் படுகொலை, பஞ்சாபில் இராணுவச் சட்டம் போன்ற அடக்குமுறைகளை எதிர்த்து 1920-ல் ஆங்கிலேய அரசுக்கு ஒத்துழைக்காதிருத்தல் என்ற ‘ஒத்துழையாமை இயக்கம்” துவங்கியது.

இந்நிலையில் நம் தமிழ்நாட்டில் 1888-ல் திருமந்திர நகர் எனப்படும் தூத்துக்குடியில் கடற்கரைச்சாலையில் ‘கோரல் மில்” என்ற பெயரில் இயங்கி வந்த ஆலையில் 1916 ஆம் ஆண்டில் 1800 தொழிலாளர்கள் பணிபுரிந்தனர். அன்றை நிலையில் தொழிற்சங்கம் எதுவும் கிடையாது. 1908 பிப்ரவரி 27-ல் கோரல் மில் வேலைநிறுத்தம் குறித்து, சுதேசமித்திரன் மற்றும் இந்து நாளேடுகளில் செய்திகள் வெளியாயின. 1922-ல் கோவையில் நடந்த ஸ்டேன்லி ஆலை வேலைநிறுத்தம் வ.உ.சிதம்பரனார் அவர்களின் தூண்டுதலின் பேரில் நடைபெற்றது என குற்றம்சாட்டப்பட்டு ஆங்கிலேய அரசு அறிக்கை வெளியிட்டது. 1921-ல் மலபார் இசுலாமிய சகோதரர்களுக்கு ஆதரவாக குரல் கொடுத்தார் வ.உ.சிதம்பரனார். மிக முக்கியமாக 1920-ல் காங்கிரசின் சென்னை மாநில மாநாட்டில் மாநிலச்சட்டமன்றத்தில் தொழிலாளர்கள் மற்றும் தொழிலாளர்கள் பிரதிநிதிகள் இருக்க வேண்டும் என தொழிலாளர்களின் தொண்டன் வ.உ.சிதம்பரனார் உரையாற்றினார். உழைக்கும் வர்க்கம் நாட்டை ஆள தகுதி படைத்தது என்பதை உரக்க பேசியவர் வ.உ.சிதம்பரனார். இச்செய்தி 28.6.1920-ல் இந்து நாளிதழில் வெளியானது.

இதற்கு முன்பாக இந்திய மக்கள் அறிந்திராத அளவில் 1918-ல் ‘பம்பாய் ஆலை வேலைநிறுத்தம்” ஆரம்பித்து 1919 ஜனவரியில் 1,25,000 தொழிலாளர்கள் கலந்து கொண்டனர். இந்நிலையில் மகாத்மா தனது தென்ஆப்பிரிக்க அனுபவத்தைப் பயன்படுத்தி, வழக்கு விசாரணையின்றி பொதுமக்களை சிறையிலடைக்கும் ரவுலட் சட்டத்தை எதிர்த்து, ‘அஹிம்சை” எனும் ஆயுதப் போராட்டத்தை துவங்கினார்.

சீர்திருத்தம் என்ற பெயரில் ஆங்கிலேய அரசின் அடக்குமுறைகள், எங்கும் பரவலான குமுறல்களை ஏற்படுத்தியிருந்த சமயம் அது.

இன்று பணமதிப்பு நீக்கம், ஒரே நாடு ஒரே வரி என்ற பெயரில் மக்களை வாட்டி வதைக்கும் பொருளாதார சீர்திருத்தங்களை கொண்டு வந்ததும், காலியாக உள்ள அரசுப்பணியிடங்களை நிரப்பாமல் அப்பணியிடங்களை நீக்குவதும், ஆதிக்க பாசிச மனோபாவம் என்று சொல்லாமல் தேசபக்தி என்றா புகழ முடியும்.

அன்று அஹிம்சை போரின் துவக்கமாக மகாத்மா சத்தியாகிரக குழுவை அமைத்தார். அக்குழுவின் மூலம் ‘அடையாள வேலைநிறுத்தம்” அதாவது எல்லா வேலைகளையும் ஒருநாள் நிறுத்தி வைத்தல் என்ற போராட்டத்தை 1919 ஏப்ரல் 6-ல் மேற்கொள்ளுமாறு நாட்டு மக்களுக்கு வேண்டுகோள் விடப்பட்டது. மக்களின் பேராதரவைப் பெற்ற இந்த வேலைநிறுத்தம் ஆங்கிலேய அரசின் அடக்குமுறையைப் பொருட்படுத்தாமல், இந்து - முஸ்லீம் சகோதரர்களின் ஒற்றுமையைப் பறைசாற்றும் வண்ணம் நடைபெற்ற வேலைநிறுத்தம் அந்நியர்களின் அரசாங்கத்தை அச்சம் கொள்ள செய்தது. ’முன் எந்தக் காலத்திலும் இல்லாத அளவில் இந்துக்களும், இசுலாமிய சகோதரர்களும் சகோதர உறவு பாராட்டியதுதான், வேலைநிறுத்தப் போராட்டத்தில் கவனிக்கப்பட வேண்டிய விஷயமாக இருந்தது.

தேசிய இயக்கத்தினரின் நீண்ட கால முயற்சியின் காரணமாக தலைவர்கள், தொண்டர்கள் என அனைவரும் சகோதர உறவு பாராட்டுகிற புதுமையான காட்சிகள் நிகழ்ந்தன. இந்துக்கள் வெளிப்படையாக இசுலாமிய சகோதரர்களின் கையிலிருந்து தண்ணீர் வாங்கி குடித்தனர். இந்து-முஸ்லீம் ஒற்றுமையே ஊர்வலங்களிலும், கோஷத்திலும் கொள்கையாக ஆங்கிலேய செவிடர்களின் காதில் ஓங்கி ஒலிக்க செய்தது. மசூதி மேடையிலிருந்து உரையாற்ற இந்து தலைவர்கள் அனுமதிக்கப்பட்டனர். இத்தகைய ஒரு சூழலை தேசிய இயக்கம் முழுமையாகப் பயன்படுத்த தவறியது. இந்திய மக்களின் உழைப்பு வீணானது.

இந்நிலையில் புதிய அடக்குமுறைகள் தொடர்ந்தன. அமிர்தசரசில் (பஞ்சாப் மாகாணம்) வெளியேற வழியின்றி சுற்றிலும் அடைப்பாக இருந்த இடத்தில் கூடியிருந்த பொதுமக்களின் மீது ஜெனரல் டயர் என்னும் கயவன் துப்பாக்கியால் 1600 முறை சுட்டான். அரசாங்கத் தகவலின்படி, 379 பேர் இறந்தனர். 1200 பேர் கவனிப்பாரற்றுக்காயப்பட்டு கிடந்தனர். போராட்ட வழிமுறையை பின்பற்ற துவங்கியிருந்த இந்திய மக்களை அச்சுறுத்த வேண்டும் என்பதே அக்கயவனின் நோக்கம்.

இன்று நம் பாடப்புத்தகத்தில் சர் என்றும் பிரபு என்றும் மதிப்பு வழங்கி ஆங்கிலேய காட்டுமிராண்டிகளை அழைப்பது நம் நாகரித்தின் வெளிப்பாடு. ஆனால் இன்றளவும் நம் தட்பவெப்பத்திற்கு ஒவ்வாத நீதிமன்ற வழக்கறிஞர்கள் கருப்பு கோட் அணிவது போன்ற பலவிஷயங்களை கடைப்பிடித்து வருகிறோம்.

அன்று இந்நிலையில் வேலைநிறுத்தம் துவங்கிய ஒரே வாரத்திற்குள் போராட்டம் உச்ச கட்டத்தை அடையும் தருவாயில் போராட்டம் நிறுத்தப்பட்டது. இதற்கு சில வன்முறைச் செயல்கள் காரணம் என சத்தியாகிரக குழு அறிவித்தது. இருப்பினும் 1920-ன் துவக்க ஆறுமாதங்கள் பதினைந்து லட்சம் தொழிலாளர்கள் பங்குகொண்ட 200-க்கும் குறையாத வேலை நிறுத்தங்கள் உழைக்கும் மக்களிடம் இந்தியாவில் விடுதலைப்புரட்சி அலையை பரவச்செய்தது.

1920- செப்டம்பரில் லாலா லஜபதிராய் உரையில், ‘ நாம் ஒரு புரட்சிகரமான காலத்தை கடக்கிறோம் என்னும் உண்மையை கண்மூடித்தனமாய் மறுப்பதால் பயனில்லை. சுபாவத்தாலும் மரபாலும் நாம் புரட்சிகளை விரும்பாதவர்கள். வழிவழியாகவே நாம் மெதுவாகச்செல்லும் மக்கள். ஆனால் நாம் அடியெடுத்து வைக்க தீர்மானித்தால் விரைவாகவும், நீளமாகவும் அடியெடுத்து வைப்போம். வாழ்க்கையின் பாதையில் எந்த உயிருள்ள பொருளும் முற்றிலும் தப்பிவிட முடியாது என முழக்கமிட்டார்”.

இன்று இக்காலத்திலும் டிஜிட்டல் இந்தியாவின் மக்களாகிய நாம் நம் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்படும்போதும், இயற்கை வளங்கள் சூறையாடப்படும்போதும், சக மனிதனுக்கு துன்பம்நேரும் போதும் கூட, ஒரு சிறிய எதிர்ப்பு அல்லது போராட்டம் கூட செய்வதற்கு யோசிப்பது வழக்கமாகவிட்ட சூழ்நிலையில் நாம் வாழ்ந்து வருகிறோம். போராட்டம் செய்தாலே தேசத்துரோகி என்று சொல்வோரை தேசபக்தர்கள் என்றா புகழ முடியும்.

அன்று 1921-ல் ஏற்பட்ட தேசிய இயக்க வளர்ச்சியின் அடையாளங்களாக அஸ்ஸாம் - வங்காள ரயில்வே வேலைநிறுத்தம், மிதுனாபூர் வரி கொடாப்போராட்டம் நம் அண்டை மாநிலம் கேரளாவில் மலபார் இசுலாமியர்களின் போராட்டம் ஆகியவை அமைந்தன. இந்நிலையில் தேசிய இயக்கத்தின் தொண்டர்படையில், மாணவர்களும், ஆலைத்தொழிலாளர்களும் பெருமளவில் அணி சேர்ந்தனர். ‘ஆங்கிலேய அரசு எதிர்ப்பு உணர்ச்சி” இக்கால வாட்ஸ் அப் மெசேஜ் போல், நகரங்களிலிருந்து லட்சக்கணக்கான உழவர்களுக்கு இடையில் வேகமாகப்பரவியது.

ஆங்கிலேயர்களின் துப்பாக்கிகளும், வானவூர்திகளும், கொதி உலைபோல் கொந்தளிக்கும் 30 கோடி இந்திய மக்களை ஏதும் செய்ய இயலவில்லை.

இதன் முக்கிய தருணத்தில் இந்திய தேசிய இயக்கம் பின்வாங்கும் நிலைக்குத்தள்ளப்படக்காரணம், வரிகொடாமை இயக்கத்திற்கு தேசிய இயக்கத்தில் இருந்த ஜமீன்தாரர்களும், நிலப்பிரபுகளுக்கும் எதிர்ப்பு தெரிவித்ததே காரணமாக அமைந்தது.

  1921-ல் இந்திய சுதந்திரப்போரில் முக்கியப்பங்காற்றிய இளைய கட்சியான கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் அறிக்கையில் இந்தியாவின் அஸ்திவாரத்தை உலுக்கி கொண்டிருக்கும் புரட்சிக்கு காங்கிரஸ் தலைமை வகித்து நடத்த விரும்பினால், வெறும் ஆர்ப்பாட்டங்களிலும் தற்காலிகமான கொந்தளிப்பான உற்சாகத்திலும் இந்திய தேசிய இயக்கமான காங்கிரஸ் நம்பிக்கை வைக்க கூடாது. தொழிற்சங்கங்களின் கோரிக்கைகளை உடனடியாகக்கோரும்படி செய்வதும், விவசாய சபைகள் தங்கள் வேலைத்திட்டங்களைத் தீட்டிக்கொள்ளவும், நிலமற்ற ஏழைகள் ஜமீன்தார்களின் பிடியிலிருந்து விடுபடவும் ஆவண செய்தால் மட்டுமே, எந்தத்தடையாலும், காங்கிரஸ் தேங்காத காலம் வரும் எனவும், நம் பாரத நாட்டின் நலன்களுக்காக போராடும் மக்கள் அனைவருடைய யாராலும் தடுக்க இயலாத பலம் அதற்கு கிட்டும் என புரட்சி முழக்கம் வெளியிடப்பட்டது.

இன்று கம்யூனிஸ்ட் -களின் மாபெரும் போராட்டம் மற்றும் விடுதலைப் போரின் முக்கிய தருணங்கள் இன்றளவும் நம் பாடப்புத்தகத்தில் இடம்பெறாமலும், மக்களை சென்றடைய விடாமலும் பார்த்துக் கொண்டவர்கள் நம் மதிப்பிற்குரிய தலைவர்கள்தான். நாட்டு விடுதலைக்காக தன் சொத்தை விட்டு போராடிய வ.உ.சி பிறந்த நாட்டில் உலக வங்கியின் அறிவுரையின்படி, அந்நிய முதலீடு செய்ய அனுமதி வழங்கப்படுவது அத்துமீறலின் உச்சம்.

இன்றும் கூட கம்யூனிஸ்ட் இயக்கங்கள் தொழிலாளர் போராட்டத்தின் மூலம் அரசியல் லாபம் பார்ப்பதில்லை. உரிமைகளைப்பெற்று தந்துவிட்டு ஒதுங்கி நிற்கின்றனர்.

அன்று அனைவரும் வரிகொடாமை இயக்கம் துவங்க காத்திருந்த நிலையில் ஆந்திரமாநிலம் குண்டூரில் தேசிய இயக்கத்தின் அனுமதியின்றி வரிமறுப்பு போராட்டம் துவங்கியது.

இந்நிலையில் சௌரி சௌராவில் நிகழ்ந்த வன்முறையின் காரணமாகவும் காங்கிரசில் ஆதிக்கம் செலுத்திய ஜமீன்தார்களுக்கு நெருக்கமான தலைவர்களால் வரிகொடாமை இயக்கம் நிறுத்தப்பட்டது. மக்கள் இயக்கம் வரிமறுப்பு போராட்டத்தில் தோல்வி அடையவில்லை. திட்டமிட்டு சிதைக்கப்பட்டது.

1922-ல் வரிமறுப்பு போராட்டம் முழுமையடைந்திருந்தால் 30 கோடி மக்களின் நலன்களும் நலிவுற்ற ஏழை விவசாயிகளும் பாதுகாக்கப்பட்டிருப்பர். ஜமீன்தாரர்கள் மற்றும் நிலப்பிரபுக்களிடமிருந்தும் நாட்டு மக்கள் விடுதலை பெற்றிருப்பார்கள்.

இன்று இந்தியாவில் பெரும்பாலும் சாதிய அடக்குமுறைக்கு வித்தாக அமைந்தது ஜமீன்தாரி மற்றும் நிலப்பிரபுத்துவ முறையே. அன்று வரிமறுப்பு போராட்டம் வென்றிருந்தால் விவசாயிகளும் இந்நாட்டின் மன்னர்களாக வாழ்ந்திருப்பர்.

சாதிபாகுபாடுகளற்ற சமத்துவ சமுதாயம் (எல்லோருக்கும் உழவு செய்ய சொந்தமாக நிலம் இருக்கும்பட்சத்தில் ) தமிழன், இந்தியன் என்ற அடையாளத்தோடு வீறுநடைபோட்டிருக்கும்.

  2019-லும் கூட விடுதலை பெற்று 70 ஆண்டுக்குப்பின்னரும் கூட விவசாயிகளின் வருமானம் இரட்டிப்பாக, திட்டம் தீட்டப்படுவதாக நமது நாட்டின் நிதியமைச்சர் கூறுவதையும், இந்த வருடத்தின் பட்ஜெட்டையும் படித்திருந்தால், நிலம் எங்கள் உரிமை நடைபயணத்தை தினசரி பத்திரிக்கைகள் புறக்கணித்து பொதுமக்களின் வாழ்வியலை வெளிக்கொணர மறுக்கும் நிலையை ரஜனி பாமி தத் எனும் சமதர்மவாதி, மக்கள் எழுத்தாளர் கேட்டிருந்தால் அதனை எப்படி எழுதியிருப்பார், யோசித்துப்பாருங்கள். அவரது எழுத்துக்களை மனதால் வாசித்துப் பாருங்கள் என் சக மனிதர்களே.

இன்றைய இந்தியாவை தன் எழுத்துக்களால் கட்டமைக்க முயன்ற மக்கள் பொறியாளர் ரஜனி பாமி தத்.

- சுயம்புலிங்கம் பாலகணேஷ்

Pin It

எல்லா நூற்றாண்டுகளிலும் இலக்கிய உலகத்தை ஆளும் ஆட்சியாளர்கள் கவிதைகள். இந்தப் பூமி விளிம்பையே தொட்டு விடும் அளவிற்கு நீளமானவை; இந்தப் பூமிப் பந்தைப் புரட்டிவிடக்கூடிய நெம்புகோல் என்றெல்லாம் வர்ணிக்கப்படும் கவிதைகள் காலந்தோறும் சமுதாய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தி வருகின்றன. படைப்பாளன் என்பவன் அந்தரத்தில் இருப்பது இல்லை. அவன் சமூகத்தில் ஒட்டி உறவாடிக் கலந்து பழகி ஓர் அங்கமாகவே இருப்பதால் படைப்புகளில் சமுதாயச் சிந்தனை பிரதிபலித்துவிடுவதைத் தடுப்பதற்கில்லை.

ameer abbas bookகாலங்காலமாகச் சர்ச்சையில் சிக்கிக்கொண்ட நீரோ மன்னனின் செயல்பாடுகளில் ஒன்று, அவன் ரோம் நகரம் பறி எரிந்த போது பிடில் வாசித்த விவகாரம். அவன் வாசித்தானா இல்லையா? நகநரம் தீக்கு இரையாகும்போது எப்படிக் கலையை வளர்க்க முடியும் என்ற கேள்விகளை எல்லாம் தள்ளி வைத்துவிட்டு நீரோ பிடில் வாசித்ததற்காக நன்றி கூறும் படைப்பு ‘இசைக்கும் நீரோக்கள்’ என்ற கவிதைத் தொகுப்பு. இன்னும் தீய பாதிப்பை விளைவிக்காமல் இருக்க நீரோக்கள் கலையை மட்டும் வளர்க்கட்டும் கொலைகள் அழியும் என்கிறார் கவிஞர் அமீர் அப்பாஸ். திரைப்பட இயக்குநராக முகம் காட்டி வரும் கவிஞருக்குக் கவிதை வசப்பட்டிருக்கிறது.

கடந்த கால சொல்லான ‘நேற்று’ என்ற சொல் காட்டுகின்ற உண்மை எத்தனை வலிகளைக் கொண்டு வருகிறது என்பதை முதுமையோடு தொடர்பு படுத்திப் பார்த்தால் புரியும். காலம் பெரிய பெரிய பாடங்களை மிகச் சாதாரணமாகச் சொலிவிடுப் போகிறது. சொற்களினால் பல மாயங்கள் நிகழ்க்கூடும் என்பது கவிஞரின் கருத்து. “இன்று போய் ஓருக்கு நாளை வா” என்ற சொற்களினால் ஒருவன் நடைபிணமானான் என்கிறார் கவிச்சக்கரவர்த்தி கம்பர். உறவை வளர்ப்பதற்கும், சமுதாய மகிழ்ச்சிக்கும், வாழ்க்கை மீதான நம்பிக்கை வளரவும், போரை நிறுத்தவும் வார்த்தைகள் பாலமாக அமைகின்றன. அதுவே எதிர்மறையாகக் கையாளப்படுமானால்,

“சொற்கள்

அரூப வடிவிலான

ஆயுதங்கள்,’’

என்று எல்லாம் முடிது விடவும் வாரத்தைகளே காரணமாகின்றன என்று உரக்கச் சொல்கிறது கவிதை.

பொதுவாக ஒரு படைப்பாளிக்குத் தான் வாழும் சமுதாயம் ஏற்றத் தாழ்வற்ற சமத்துவ சமுதாயமாக இருக்க வேண்டும் என்ற ஆசை இருந்து உகொண்டே இருக்கும். குறைந்தபட்சம் இறுதி ஊர்வலத்தின் முடிவிலாவது சமநிலையைச் சந்தித்துவிட வேண்டும் என்பதற்காக ஒரு மயானக் கரையைப் பேச வைத்திருக்கிறார் கவிஞர். ஆனால் என்ன செய்வது? ஒவ்வொரு சமூகத்தாருக்கும் தனித்தனி மயானம் இருக்கிற எதார்த்தத்தை எதைச் சொல்லி மாற முடியும்! ஆரம்ப காலங்களில் நமக்குத் தமிழ்ச் சமுதாயம் குறித்து ஆய்வு மேற்கொண்ட போது மனிதன் புதைக்கப்பட்ட இடங்களே ஆராய்ச்சிக்குக் கிடைத்ததால் என்னவோ மயானக் கரையைப் பண்பாட்டின் தாய்மடி என்று கவிதை பதிவு செய்துள்ளது.

நகரங்களில் எல்லா சௌகரியங்களும் சாத்தியப்படுகின்றன. வாகன வசதி, உணவுச்சாலை, பொழுது போக்கு அம்சம் என்று அனைதும் நிறைந்திருக்கின்றன. பெரும்பானைமையான கிராம மக்களுக்கு எப்படியாவது நகரத்திற்குக் குடிபெயர்ந்துவிட வேண்டும் என்ற வாழ்நாள் இலட்சியத்தை ‘நகரவாசி’ என்ற கவிதை பொடிப்பொடியாக்கிவிடுகிறது. அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் இறந்து போன ஒருவருக்கு சுற்றி அமர்ந்து ஒப்பாரி வைக்க வழியில்லாததால் உறவுகள் இருந்தும் அனாதையாகக் கிடக்கிறது பிணம் என்கிறார் கவிஞர். சகலமும் மாநகரத்தில் கிடைக்கிறது, ஆனால் உண்மையான அன்பிற்கு மட்டும் நிலவும் தண்ணீர் பஞ்சம் போல என்றுமே பஞ்சம்தானாம்.

பிறந்த பெண் தந்தைக்கு அடிமை பின் கணவனுக்கு அடிமை அதன்பின் தன் மகனுக்கு அடிமை என்ற சாத்திரத்தைக் கிழித்துப் போட்டு ‘மேன்மேட்’ என்பதை யார்டிஃபிசியல்’ என்றும் ‘ஒர்க்கிங்க் மதர்’ என்பது ‘ஒர்க்கிங் பேரண்ட்’ என்றும் சமத்துவம் பாராட்டும் காலத்தில் மது ஒருவனை எப்படியெல்லாமோ ஆட்டிப் படைக்கிறது. பெண்களின் தாலியையே பறித்து விடும் கணவனுக்கு மனைவியிடத்திலும், குடும்பத்திலும், சமூகத்திலும் என்ன மரியாதை இருக்கு முடியும்? அவன் ஓர் ஆண்மகன்தானா என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது கவிதை. மேலும் குடியைக் கெடுக்கும் குடியைப் பூவையர் குடிக்க நேர்ந்தால் ஆண்கள் மது அருந்துவதை ஏற்றுக்கொள்ளும் இதே சமுதாயம் மகளிர் குடிக்கும் போது,

“மதுக்குடுவையில்

பனிக்கட்டியாய்க் கரைகின்றன

மதங்களும் போதனைகளும்,’’

என்று சகதியில் கல்லெறிவது போல் எறிந்து விட்டு நம்மை ஆழச் சிந்திக்க வைக்கிறார் அமீர் அப்பாஸ். இதனால் பெண்கள் மது அருந்துவதற்குப் பச்சைக் கொடி காட்டுகிறார் என்று பொருள்ளல்ல. எந்தப் பாலினமாக இருந்தாலும் போதைப் பழக்கத்திற்கு ஆளாகக் கூடாது என்பேத கவிஞரின் விழைவு.

படைப்பாளி சுதந்திரமானவன்; அவன் எதற்கும் எப்போதும் கட்டுப்பட்டவன் அல்லன். அறிஞர்கள் சிலர் அடிமை வாழ்வு வாழும் இக்கட்டிற்குள் மாட்டிக் கொள்ளும்போது அவர்களைப் ‘பள்ளத்தாக்குகளுக்குக் கீழேயும் சில சிகரங்கள் புதைக்கப்பட்டிருக்கலாம்’ என்ற படிமத்தைக் காட்டும் கவிதை ‘உச்’ கொட்ட வைக்கிறது. சிந்தனை மலர்வதற்கு விடுதலை உணர்வு மிகவும் வேண்டற்பாலது. அதனால் தான் ‘சுதந்திரம் மட்டும் இல்லாமல் சொர்க்கமே இருந்தும் என்ன பயன்?’ என்று படைப்பாளனால் கேள்வி எழுப்ப முடிகிறது.

நீதிமன்றங்கள் நிதிமன்றங்களாகிவிட்ட காரணத்தினால் ஒரு நிரபராதியும் தண்டிக்கப்பட்டு விடக்கூடாது என்ற மகாத்மாவின் கொள்கை மீறப்படுகிறது. கற்பனைகள் சாட்சிகளானால் திருடனுக்கு வீட்டை ஒப்படைக்க வேண்டும் தீர்ப்பு சொல்லப்படும் என்று எச்சரிக்கும் கவிஞர் காந்தியின் தேசம் கோட்சேக்களின் கொள்கை வழி நடப்பதாகவும் ஆதங்கப்படுகிறார்.

“நீரோக்கள்

இசைப்பதை மறந்து

தீர்ப்பு வாசிக்கிறார்கள்

தேசம் எரிகிறது,’’

என்ற வருத்தத்தைக் கண்ணீரோடு பதிவு செய்கிறார். ‘குரங்கு கையில் பூமாலை’ என்ற சொல்லாடலைப் பயன்படுத்தும் நமக்குக் கவிதையின் ஆழம் புரியாமலா போய்விடும்!

புரட்சிக்கவி பாரதிதாசன் நட்சத்திரங்களை வானத்தின் கொப்புளங்கள் என்று பாடியிருப்பார். உழைக்கும் மக்கள் முதலாளி வர்க்கத்தினரால் கொடுமைக்கு ஆளாகும் போது பகலெல்லாம் அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த வானம் விண்மீன் கொப்புளங்களாகி விட்டன என்று வருந்துவார். இங்கு இரவைத் தின்று செரிமானம் ஆகாமல் காற்றில் தள்ளாடுகின்றன நட்சத்திரங்கள் என்று கற்பனை செய்திருப்பது வேடிக்கையாகவே தோன்றுகிறது.

வாழ்க்கையை மலர்க்காடு என்று வர்ணிப்பவர்கள் உண்டு; வாழ்க்கையைத் தொலைத்துக் கட்டிவிடவேண்டும் என்று வாதிடுவோர் உண்டு. ஆனால் வாழ்க்கையை இசையாகப் பார்க்கும் அத்தனை பேரிடமும் கைகுலுக்கிக் கொள்கிறது கவிதை. வாழ்க்கை என்பது அனைத்தும் கலந்த இனிய பொழுது. ஒற்றையாய்த் தனித்து வாழ்வதில் என்ன மகிழ்ச்சி இருந்துவிட முடியும்? எங்கோ காட்டில் பிறக்கும் மூங்கிலில் இருந்து செய்யப்படும் புல்லாங்குழலில் காற்று நுழைந்து வெளிவருவது தானே இசையாகப் பரிமளிக்கிறது. காற்று தனியாகவும், புல்லாங்குழல் தனியாகவும் இருக்கும்வரை இசைக்குச் சாத்தியமில்லை. இதை வாழ்க்கையோடு பொருத்திப் பார்த்து வாழ்க்கையை ரசித்துக் கொண்டாடலாம்!

முனைவர் சி.ஆர்.மஞ்சுளா

Pin It