கீற்றில் தேட

இரவின் கணம் ஒரு பெரிய நிசப்தத்தில் விரிகிறது.

நிலவின் துணை கொண்டு பயணிக்கிறது வானம்.

செங்கப்பள்ளியிலிருந்து கோவைக்கு வரும் இருவழி சாலையின் முடிவில் உள்ள நீலம்பூரில், அந்த சுங்கச் சாவடி இருந்தது. அது கேரள மாநிலத்தை அடையும் ஒரு வழி சாலை. அதில் ஒரு புறம் பழுதானதால் கேரள மாநிலத்தில் இருந்து கோவைக்கு வரும் வாகனம் வேறோரு பாதை வழியாக கோவை வந்து அடைந்து இருந்தது. ஆனால் சென்னை மற்றும் சேலத்திலிருந்து கேரள மாநிலம் வரும் வாகனம் நீலாம்பூர் சுங்கச் சாவடியை கடந்தே ஆக வேண்டும்.

ஒரு பழுப்பு நிற ஸ்வெட்டரை அணிந்து கொண்டு சுங்கச் சாவடியின் பணம் வசூலிக்கும் அறையில் தனியாக அமர்ந்து கொண்டு வாகனத்தை எதிர்நோக்கி தன் இரவுப் பணியைத் தொடங்கக் காத்திருந்தான் குமார். ஒரு நடுத்தர குடும்பத்தில் பிறந்த குமாருக்கு, ஊர் பன்னிமடை, காதல் திருமணம் மனைவியின் பெயர் வள்ளி, இவர்களது எட்டு மாதக் குழந்தை தீக்ஸ்சா.

தனிக்குடித்தனத்தில் பெற்றோர் துணையில்லாமல் வாழ்வது காதலுக்கு விதிக்கப்பட்ட சாபக்கேடு.

மணி இரவு ஒன்பதைத் தொட்டிருந்தது. நான்கு வாகனத்தின் பணம் வசூலித்த களைப்பில் உணவு உண்ண முற்பட்டான். இன்னொரு வாகனம் வருவதற்குள் தன் உணவை முடிக்கவேண்டும் என் கட்டாயத்துடன் உண்ண ஆரம்பித்தான்,

அவன் அலைபேசி சிணுங்கியது.

“ம்……. இப்போ தான் சாப்படறேன்.. தீக்சு என்ன பண்ணறா ….."

“சரி…….நான் அப்பறம் கூப்பிடுறேன் ……. ஒரு வண்டி வர மாதிரி இருக்கு ……." என்று அவசர அவசரமாய் தன் மனைவியுடனான உரையாடலைத் துண்டித்தான்.

தின்ற பாதி சோற்றுடன் வாகனத்திற்கான வசூலை வாங்கத் தயாரானான். இரவுப் பணியில் இருவர் மட்டுமே அமர்த்தப்படுவர். அவனுடன் பணியில் இருக்கும் ஒருவர் வராததால், இன்று வேலை அவனுக்கு சற்றுக் கடினமாக இருந்தது.

இரவு இன்னும் தன்னை கருமையாக்கி அழகு பார்த்திருந்தது. தன் நாற்காலியில் அமர்ந்து சாலையின் வெறுமையைப் பார்த்திருந்தான் குமார். நேரம் ஆக ஆக வெறுமையின் மௌனம் அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்தது. யாரும் இல்லாத அந்த சாலை ஒவ்வொரு வினாடியும் மிரட்சியின் உச்சத்தில் இருந்தது.

குமார் சற்று பயந்தே காணப்பட்டான்.

காற்றின் குரலும் சற்று ஓங்கி இருந்தது.

வாகனம் எதுவும் வராததால் , தன் தனிமையை நடையில் கழித்தான்.

மணி பதினொன்றை எட்டியிருந்தது. வண்டியை எதிர்நோக்கி தூங்கிப் போனான்.

“என்னப்பா தனியா இங்க உட்கார்ந்து என்ன பண்ணற, நீ நினைக்கிற மாதிரி இங்க வண்டி எல்லாம் வராது. போப்பா போய் நேரங் காலமா வீடு சேரு…………….." என்று கர்ஜித்து ஒரு குரல்

திடுக்கிட்டு விழித்துக் கொண்ட குமார் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான்.

யாரும் இல்லை. தான் கண்டது கனவென்பதை ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டு, தனது வலது பக்கம் திரும்பினான்.

ஒரு நொடி அதிர்ந்து போனான்.

சுங்கச் சாவடியின் நுழைவாயிலில் ஒரு பாரவண்டி ஒன்று விகாரமாக நின்றிருந்தது.

தன் அறையை விட்டு வெளியில் வந்த குமார், அந்த வண்டியை நோக்கி நடந்தான். அந்த வண்டியின் ஓட்டுநர் இருக்கையில் யாரும் இருப்பது போலத் தெரியவில்லை. அந்த வண்டி சென்னையிலிருந்து ஏதோ சரக்கை ஏற்றி வந்திருப்பதாகத் தெரிந்தது. வண்டியை ஒரு முறை சுற்றி வந்து பார்த்தான். யாரும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

தன் கண் தேடும் தொலைவில் யாரும் தென்படவில்லை.

மணி பனிரெண்டைக் கடந்திருந்தது

நேரம் போய்க்கொண்டே இருந்தது.

வேறு எதாவது வாகனம் வந்தால் கூட இந்த சுங்கச் சாவடி நுழைவாயிலைக் கடக்க முடியாத அளவிற்கு இந்தப் பாரவண்டி நுழைவாயிலை ஆக்கிரமித்திருந்தது.

குமாருக்கு பயம் அதிகமாகிக் கொண்டிருந்தது.

அந்த வாகனத்தில் எழுதியிருந்த அலைபேசியை அழைத்துப் பார்த்தான் குமார்.

'நாட் ரீச்சபிள் ' என்று எதிர்க்குரல் கேட்டது.

அன்று வெயில் அல்லாத இரவு கூட வேர்வையை சுவைத்திருந்தது.

பதற்றம் கலந்த பயத்துடன் குமார் அங்கும் இங்கும் நடந்து சாலையை வெறித்துக் கொண்டிருந்தான். யாரும் வருவது போலத் தெரியவில்லை.

அந்த வாகனத்தின் முன்புறத்தை நெருங்கினான்.

திடீரென்று அந்த வாகனத்தின் முன்புறம் உள்ள சிறிய வண்ண விளக்கு எரியத் தொடங்கியது. குமார் மேலும் படபடத்தான்.

மெதுவாக அந்த வாகனத்தின் அருகில் சென்று பார்த்தான். அந்த விளக்கைத் தொட எத்தனித்தான்

டப்பென்று விளக்கு அணைந்தது.

திரும்பிப் பார்க்காமல் குமார் அங்கிருந்து ஓட்டம் பிடித்தான்.

சற்று தூரம் ஓடிய பிறகு ஓர் இடத்தில் நின்று, தன் மூச்சை சமநிலைப்படுத்திக் கொண்டு திரும்பவும் அந்த வாகனத்தை உற்றுப் பார்த்தான்.

அவன் ஓடி உதவி கேட்பதற்கும் அங்கு யாரும் இல்லை.

தனிமையின் ஓங்காரமும், இருளின் ஆதிக்கமும் அங்கு நேர்கோட்டில் பயணித்திருந்தது.

கடந்த ஆறு மாதம் எந்த வேலையும் கிடைக்காமல் கடைசியாக இந்த வேலை கிடைத்திருந்தது. அவன் இருக்கும் குடும்ப சூழல் அவன் பணத்தேவைக்கான அழுத்தத்தை உணர்த்தியது. அதனால் கிடைத்த வேலையை தக்க வைத்துக் கொள்வதை அவன் கோட்பாடாகக் கொண்டிருந்தான். இப்படி இருக்கும் வேளையில் இந்தச் சூழல் அவனை மிகவும் வாட்டியது.

தன் அலைபேசி எடுத்து யாருக்கு அழைப்பதென்று தேடிக் கொண்டிருந்தான்.

தன் மனைவியின் எண்ணை அழைக்க அவன் விரல்கள் முந்திக் கொள்ளும்போது, அவளின் அதீத பய உணர்ச்சிகள் அவனைத் தடுத்தது.

அவனுடைய மேலதிகாரிக்குத் தொடர்பு கொண்டால்…

“சுவிச் ஆப் ….” என்று வந்தது.

இருட்டு ஒரு புறம், வாகனத்தின் அச்சுறுத்தல் மறுபுறம்.

என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் கூனிக்குறுகி வசூலிப்பு அறையின் முன்புறம் அமர்ந்தான் குமார். இருக்கும் தெய்வங்களை எல்லாம் அழைத்துப் பார்த்தான். கனவாகனம் அவனை மிரட்டும் பெரிய பிசாசு போல தெரிந்தது.

வண்டி அருகில் செல்லத் தயங்கி சற்று தூரத்தில் இருந்தே அந்த வண்டியைப் பார்த்திருந்தான் குமார். வண்டி சற்று மெதுவாக அவனை நோக்கி நகர்வது போல இருந்தது. திரும்பவும் அதன் எதிர்த் திசையில் ஓடத் தயாரானான். ஆனால் இப்பொது திரும்பவும் உற்றுப் பார்க்கையில் வண்டி நகர்வதாகத் தெரியவில்லை.

குமார் பயம் கலந்த ஆத்திரத்தோடு வண்டியின் அருகில் அடியெடுத்து வைத்தான். இப்போது வண்டி அமைதி காத்த வனம் போலத் தோற்றமளித்தது. அருகில் சென்றவுடன் மெதுவாக தனது இடதுகையால் வண்டியின் முன்புறத்தைத் தொட்டான் குமார். தன்னுடைய படபடப்பு மட்டும் காதுகளை நிறைந்திருந்த வேளையில்

“பா…………………………………..ம்……….ம்…………………………………..ம்ம்” என்று பெரும் சத்தம்.

வாகனத்தின் ஒலியெழுப்பானிலிருந்து வந்தது. இந்த முறை கால்தவறி கீழே விழுந்து தட்டுத் தடுமாறி, அந்த இடத்தைவிட்டு ஓடினான்.

தூக்கம் தொலைத்து, வாய் அடைத்து ஒரு பித்தனைப் போல தன்னுடைய வசூலிப்பு அறையில் அமர்ந்து கொண்டு அந்த வண்டியைப் பார்த்திருந்தான். கடந்த நான்கு மணிநேரம் எந்த வண்டியும் அந்தச் சாவடியைக் கடக்காதது குமாருக்கு சாதகமாக இருந்தது.

இரவின் உறுமல் காற்றின் அலைவரிசையை ஆராய்ந்திருந்தது.

"டாய் தம்பி என்ன தூங்கிட்டு இருக்க… நாங்கெல்லாம் போக வேண்டாமா? யாருடைய வண்டி அது…. இப்படி நிறுத்திருக்கு…….நீ என்ன வேல செய்யற" என்ற ஓர் அதட்டல் குரல்

திடுக்கிட்டு தன் தூக்கத்தில் இருந்து எழுந்தான் குமார்.

அந்த கனரக வாகனம் அங்கேயே இருந்தது. அதற்குப் பின்னால் இருபது வாகனங்கள் ஒலி எழுப்பியதுடன் கூச்சலிட்டுக் கொண்டு இருந்தன.

அவரவர் பாஷையில் திட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

குமார் தன் முன்னால் நின்றிருந்த ஒருவரிடம்

“சார்…….. ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் பொறுங்க, நான் எதாவது பன்றேன்” என்று கம்மிய குரலில் கேட்டுக் கொண்டான்.

நேற்றைய திகில் சம்பவத்தில் மன்றாடி தூங்கிப் போனது நினைவுக்கு வந்தது.

என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் வண்டியின் அருகில் சென்றான். இந்த முறை ஒரு போர் வீரனைப் போல முன்னேறினான். அருகில் சென்றவுடன் வண்டி சிறிய உறுமலோட நகரத் தொடங்கியது. அவன் ஆச்சர்யப்படுவதற்குள் உள்ளிருந்து ஓர் ஓட்டுநர் “தம்பி…….. சாரிப்பா.. நேத்து இந்த வண்டி கொஞ்சம் மக்கர் பண்ணுச்சு. தானாவே லைட் எரியுது, திடீருனு அதுவே ஸ்டார்ட் ஆகுது. அப்பறம் கரைக்ட்டா டோல்கேட் வாசல் வந்தவுடனையே நின்னு போச்சு… ஒரு பிரெண்டுக்குப் போன் பண்ணி அவன்கூட பைக்குல போய் மெக்கானிக்கைத் தேடி கடைசில ஒரு வழியா கிடைச்சு…. இப்போ சரி பண்ணியாச்சு…. உன்ன நேத்து எழுப்பிப் பார்த்தேன்.. நீ எந்திரிக்கல. அதனால நான் உடனே கிளம்பிட்டேன்” என்று ஒரு படத்தின் கடைசிக் காட்சியில் திருந்திய வில்லன் பேசும் வசனம் போல இருந்தது குமாருக்கு.

நேற்றைய பயம் கலந்த அதிர்ச்சியை விட இன்றைய பயம் தெளிந்த அதிர்ச்சி குமாரை உலுக்கியது.

மணி ஆறை எட்டி இருந்தது.

இருள் மெல்ல விலகிக் கொண்டிருந்தது…. குமார் மட்டும் இருளை விட்டு விலகாமல் நின்றிருந்தான்…..

- சன்மது

Pin It

ஹாலில் உட்கார்ந்து அம்மாவோடு பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அம்மா படுத்துக் கொண்டிருந்தாள். வயதானதால் அவளுடைய மூட்டுவலியும் முதிர்ச்சி அடைந்திருந்தது. அடிக்கடி இப்போதெல்லாம் படுத்துக் கொள்கிறாள். அம்மா தனக்கு வேண்டியது, வேண்டாதது எதையும் வெளிப்படையாக என்னைப் போல அப்போதைக்கப்போதே சொல்லிவிடும் சுபாவமில்லை. அதனால் அவளது மூட்டுவலியையும் கூட புரிந்து கொள்ள முடியாத காலகட்டத்தில் அடிக்கடி கோபப்பட்டிருக்கிறேன். பிறகு என் கோபம் நாளாக நாளாகத் தணிந்து போனது.

காலை பதினோரு மணிக்கு மேல் தேநீரோ, காபியோ குடித்துவிட்டால் தான் வரிசையாக அன்றைய வேலைகள் நடந்தது போலிருக்கும். அம்மாவும் நானும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். தங்கையின் புதிய வேலையைப் பற்றி. கேட்ட இடத்தில் கிடைக்க வேண்டிய கடன் பற்றி. அப்படியே நம்பிக்கையான இன்னும் சில விஷயங்களைப் பற்றி. நான் தேநீர்க் கோப்பையை கையில் வைத்திருந்தேன். அம்மா தேநீரைக் குடித்துவிட்டு மீண்டும் படுத்திருந்தாள். படுத்திருந்தபடியே என்னோடு நான் பேசுவதைக் கேட்டபடி பதிலளித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது பதில்கள் தணிவாக இருந்தது. அப்பாவிற்கு இன்று வேலை இல்லை. அவரது அறை திறந்திருந்தது. அம்மா ஹாலில் தான் படுத்துக் கொள்வாள். அவளது கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டே பார்த்தால் அப்பாவின் திறந்த அறை நேரடியாகத் தெரியும்.

எனக்கு உரக்கப் பேசியே பழக்கம். ஆனாலும் தாழ்ந்த குரலில் தான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன். என் தேநீர்க் கோப்பையில் பாதிக்கும் மேல் தேநீர் இருந்தது. தேநீரோ காபியோ அவ்வளவாக அவற்றில் நான் ஆவி பறக்க வேண்டுமென்று விரும்புவதில்லை. பொதுவான சூட்டில் இருந்தால் போதும். அதோடு மடமடவெனக் குடித்தும் பழக்கமில்லை. அம்மாவிற்கு காபியோ தேநீரோ சூடாக இருக்க வேண்டும். சில நேரங்களில் கையில் கொடுத்துவிட்டு திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள் குடித்து முடித்துவிட்டு க்ளாசை தரையில் வைக்கின்ற சத்தம் "நங்க்" என்று கேட்கும்.

என்ன... அதுக்குள்ளயும் குடிச்சிட்ட..

அவ்ளோதாண்டி....

இப்டியெல்லாம் சூடா குடிக்கவே கூடாது என்பேன். இதற்கு மேல் அவளிடமிருந்து வேறு மறுப்புகளை இதுவரை நான் கேட்டதில்லை. வழக்கம் போல படுத்துக் கொள்வாள்.

எக்கா..... குரல் அழுத்தமாக உயர்ந்தது.

யாரு....

அம்மா படுக்கையிலிருந்து சோம்பலாக எழுந்து உடையைச் சரிசெய்தபடி வாசலுக்குப் போனாள். நான் தேநீர்க் கோப்பையைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு அமைதியானேன். அவர்கள் பேசிக் கொள்கிறார்கள் வாசலில். அவர் யார்... என்ன பேசுகிறார்... எதற்கு வந்திருக்கிறார்... எனக்குத் தெரிய வேண்டும்.

எக்கா... வீடு ஒத்திக்கி பார்க்க வந்துருக்காங்க... வீட்டப் பார்க்கனுமா...

யாரு... யார் நீங்க... அம்மா தடுமாறுகிறாள்.

வீட்டுக்காரரு தான் அனுப்ச்சுவிட்டாரு... இந்த அவங்க தான் வீட்டப் பார்க்கனுமா...

இந்த வீடு ஏற்கனவே ஒத்தில தான இருக்கு... அவர்ட்ட தான் வாடக குடுக்றோம்... அவரெங்க.... அம்மாவின் குரலில் சந்தேகமாயிருந்தது.

அவரக் காணம்க்கா... இருங்க வீட்டு ஓனருக்கு கால் பன்றேன்....

சில நிமிடங்களில் வந்தவரின் போன் ரிங் ஆவது கேட்டது. லவ்ட் ஸ்பீக்கரில் வைத்திருப்பாரென்று நினைக்கிறேன். அழைப்பை நிறுத்தி எதிர்முனையில் எடுத்துப் பேசியவரின் குரல் முதலில் அருகில் கேட்டது. பிறகு வந்தவர் வாசல் படிகளை விட்டு இறங்கிப் போவது தெரிகிறது. பேசியவர் அப்படியே கிளம்பிவிட்டார் போல. வேறெந்த சத்தங்களும் இல்லை.

அம்மா வந்தாள் ஹாலில் போடப்பட்டிருக்கும் அவளுடைய இரும்புக் கட்டிலுக்கு.

என்ன... யாரு...

அம்மா சொன்னாள் விவரங்களை. நானும் கேட்டுக் கொண்டுதானிருந்தேன்.

ஏற்கனவே ஒத்தி இருக்குற வீட்ட இன்னொருத்தர் எப்படி வந்து கேட்பாங்க... என் தேநீர்க் கோப்பையில் பாதியளவு தேநீரை உணர்ந்ததும், ஆறிப் போயிருக்குமோ என்று அவசரமாகக் குடித்தேன்.

தெரியல... வீட்டுக்காரனுக்கும் அவனுக்கும் என்ன ப்ரச்சனையோ.. காசக் குடுத்துட்டு புது ஒத்திக்கி விடலாம்னு நெனப்பான் போல்ருக்கு...

அப்டினாலும் எப்டி...

எனக்கு சின்ன யோசனை . யோசனை யோசனையாகத் தானிருந்து கொண்டிருந்தது. தேநீரைப் பருகிக் கொண்டேயிருந்தேன்.

இந்த... அந்த வீட்ட வாடகைக்கு விடமாட்டாங்களா...

எங்கள் வீட்டு வாசலுக்கு வலது மூலையில் விலைக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் வீட்டைச் சுட்டிக் கேட்டேன்.

அந்த வீட்டின் மீது வந்ததிலிருந்து ஒரு கண். அந்த வீட்டு மாடி பால்கனி வடக்கு பார்த்திருக்கும். எங்கள் குடியிருப்புப் பகுதி ஊருக்குக் கடைசியென்பதால், வடக்கு பார்த்த வீட்டின் பால்கனியில் நின்று பார்த்தால் ஊரின் எல்லா மூலைகளையும் பார்த்துவிடலாம். ஆளில்லாமல் நிற்பதிலேயே பெரிய வீடது. வீட்டின் முகப்பில் தேவதை போல ஒரு பெண் ஓவியத்தை வரைந்திருப்பார்கள். தேவதை புல்வெளியில் உட்கார்ந்தபடி, புல்வெளியை வெறுமையோடு பார்ப்பது போலிருக்கும். அந்த ஓவியமும் கூட என்னவோ செய்வது போலிருக்கும். அவளது முதுகில் இருப்பது சிறகுகளா... மூங்கில் கூடையா... என்று கூடத் தெரியாது இங்கு வீட்டிலிருந்து பார்க்கு போது. அந்த வீட்டை விலைக்கு வைத்திருப்பதாக ஒரு அட்டையைத் தொங்க விட்டிருந்தார்கள் ஒரு மாதமாக. இப்போதில்லை. அட்டையைக் காணவில்லை. அதனால் அந்த வீட்டின் மீது ஒரே கண்.

அம்மா என் கேள்விக்குப் பதில் சொன்னாள். வாடகைக்கு என்றால் ஒரு வீட்டிற்கு ஆறாயிரமாம். அந்த வீடு இரண்டடுக்கு வீடு.

அந்த வீட்டு ஓனர் பெண் ஒரு முறை அம்மாவை அழைத்துப் போயிருந்தாள் அந்த தேவதை வீட்டிற்கு. அதனால் அம்மாவிற்கு வீட்டின் உள்ளடக்கம் தெரியுமென்பது எனக்குத் தெரியும். ஓனர் பெண் அம்மாவிடம் விவரங்களைச் சொல்லிவிட்டு, யாராவது விலைக்குக் கேட்டால் சொல்லும்படி தகவல் தர அமர்த்தியிருந்தாள்.

அந்த வீட்ட நீதான் பார்த்துருக்கியே... நான் இப்போது அந்த விவரங்களைக் கேட்கிறேன்.

அது... ஒரு ஹாலு இந்த ஹால விடச் சின்னது... ரெண்டு பெட்ரூமு... ஒரு கிச்சன்...

பெட்ரூம் இதவிடப் பெருசா.. இப்போதிருக்கும் எனதறையைக் குறிப்பிட்டுக் கேட்டேன்.

இதேயளவு தான்.... அம்மாவின் பதிலளிக்கும் விதம் தேவையில்லாத பேச்சிது என்பது போலிருந்தது.

நான் அதோடு வடக்குப் பார்த்த வீடு பற்றிய பேச்சை நிறுத்திக் கொண்டேன். பிறகு மீண்டும் வாடகை வீடு, அதிலே அதில் மட்டும் கிடைக்கக் கூடிய சிக்கல்கள் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு பேச்சை வேறு திசைக்கு மாற்றினோம். மாற்றினேன்.

சில மாதங்களுக்கு முன்னமே போக நினைத்திருந்தது. நாளக்கி வைரவன்பட்டி கோயிலுக்குக் கூட போய்ட்டு வரலாம்... மெதுவாகப் பேச்சை ஆரம்பித்து முடித்தேன்.

நாளக்கி எப்போ ராகு காலம்...

நாளக்கி சாங்கியாலம் நால்ர ட்டூ ஆறு... அது தேய்பிற அஸ்டமிக்ல போனும் .. அம்மா இப்படிச் சொல்லிவிட்டு என்னைப் பார்த்தாள். பிறகு அப்படியே அமைதியாகக் குனிந்து தரையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

எப்ப வருது தேய்பிறை... எப்ப பௌர்ணமி...

இன்னைக்கு தான் பௌர்ணமி.... இன்னும் ஒரு வாரமிருக்கு அஷ்டமிக்கு....

ம்ம்ம்ம்.... அமைதியாகயிருந்தேன்.

கையில் குடித்து முடித்த தேநீர்க் கோப்பையிருந்தது. எழுந்து சென்று சமையல்கட்டிற்குள் நுழைந்து கோப்பையைக் கழுவி கவிழ்த்துவிட்டு அறைக்கு வந்தேன். காலையில் வாசிக்க ஆரம்பித்திருந்த பிரபஞ்சனின் சிறுகதைகளில் இரண்டாவது கதையை திறந்து வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். தலைப்பு "நாளைக்கும் வரும் கிளிகள்". பசித்தது. எழுந்து சமையலறைக்குச் செல்லும் போது சரியான பசி.

எனது தட்டையெடுத்து சாப்பாட்டை அளவாகப் போட்டுவிட்டு குழம்புப் பாத்திரத்தை திறந்தேன். சாம்பார் வாசனை.

நல்லா சாப்டனும்னு நெனைக்கும் போது... ஒரு நல்ல சாம்பார் சாதம் போதுமானதாகயிருக்கு... உள்ளுக்குள் இப்படி நினைத்துக்கொண்டே சாம்பாரைக் உட்குழிந்த கரண்டியால் விளாவினேன். அடக்.. கத்திரிக்காய்களை பொடிப்பொடியாக நறுக்கிப் போட்ருக்கே... இப்டிலாம் இதுவரைக்கும் போட்டதேயில்லயே... ஆச்சரியமாகவும் புதிதாகவும் நினைத்துக் கொண்டே குழம்பைக் குழிந்தெடுத்து பொடிப் பொடித் துண்டுக் கத்திரிக்காய்களை தட்டில் ஊற்றினேன். குழம்பு சோற்றில் படர்ந்தது. கத்திரிக்காய்கள் தான் முதலில் கரண்டியிலிருந்து விழுந்தது. நான் தான் கத்திரிக்காய்களைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேனே.

தட்டை எடுத்துக் கொண்டு அறைக்கு வந்து அமர்ந்து கொண்டேன். தட்டிலிருந்து சோற்றின் மீது இடம் பொருள் தெரியாமல் விழுந்து கிடக்கும் கத்திரிக்காய் துண்டுகளை ஓரமாக அடுக்கினேன்.

அம்மாவிடம் பேசிவிட்டு அறைக்கு வந்தேனில்லையா அப்போதே கேட்டேன். என்ன சமையலென்று . அம்மா சாம்பார், சாதம் என்று அளவாகச் சொல்லியிருந்தாள். தொட்டுக்க எதுவும் செய்யலையா என்று கேட்ட போது "கொழம்புல கத்திரிக்கா போட்ருக்கு" என்றிருந்தாள். பேச்சைத் துண்டித்து விட்டு அறைக்குள் சென்று அடைந்துகொள்ள இந்த ஒரு சிறு விரக்தி அப்போது எனக்குப் போதுமாகத் தானிருந்தது.

தட்டில் ஓரமாக அடுக்கி வைத்துக் கொண்ட கத்திரிக்காய்களில் ஒன்றை முதலில் எடுத்தேன். அம்மா அப்பவே சொன்னாள் தொட்டுக்க கத்திரிக்காயென்று. பார்க்கவும் என்றைக்குமல்லாத சிறிய துண்டுகளாயிருக்கிறதே... உவப்பாக நினைத்துக் கொண்டே கத்திரிக்காயை ருசி பார்க்கப் போகிறேன். பார்க்கிறேன்.

ச்ச... இந்தக் கத்திரிக்காயில் உப்புச் சப்பேயில்லை.

- புலமி

Pin It

மதிய வெயில் சற்று அகோரமாக விஸ்தரித்து இருந்தது. இது வரையில் தன் வாழ்வில் இப்படி வெப்பத்தில் நனையாமல் கடந்து விட்டிருக்கிறோம் என்பதை மனதில் அசை போட்டுக் கொண்டு சாலையின் ஓரமாக நடந்து கொண்டிருந்தார் பெரியசாமி…… வயது எழுபதைக் கடந்திருந்தது. நரைமுடியின் ஒவ்வொரு வளர்ச்சியும் நம் வாழ்வின் மிச்சமில்லாத நீசப்பட்ட ஒன்று எத்தனை நொடிகள் ஆமைகளாய் போவதுண்டு. கைகளில் ஊன்றும் தடி கூட சில சமயம் சித்தாந்தம் பேசுவதுண்டு

தேகத்தில் முடை தளர்ந்த போது கணவனை உடையாகிய குடும்பினி பலசமயம் முகம் காட்டி போவதுண்டு. வயதின் குணமோ, இல்லை பரிணாமத்தின் வடுவோ, குறைந்த வயதை பார்க்கும்போது கோபம் முளைப்பதுண்டு. முற்றத்தில் இருக்கும் பட்டாம்பூச்சியின் ரக்கைகளை பல சமயம் சுமந்ததுண்டு. இதற்கெல்லாம் வளைந்து, குறுகிப் போன மூளை வீட்டில் உள்ள தாத்தாக்களை எல்லாம் காசி, ராமேஸ்வரம் சென்று வரச் சொல்கிறது

தன்னுடைய வழுக்கைத் தலையில் சிறுமொட்டுகளாக துளிர்த்திருந்த வியர்வை சூரிய வெளிச்சத்தில் மின்னியிருந்தது. பெயர் சொல்லும் பிள்ளை என்பது எல்லோருடைய அகராதியில் ஒரே பொருள் அல்ல என்பது பெரியசாமியின் முதல் மகன் ராஜாவே சாட்சி. பெயருக்கு ஏற்றார் போல எப்போதும் பச்சைக் கடையில் அரசபையை கூட்டுவதுண்டு. மனைவியின் மாத வருமானம் பல குவாட்டர் பாட்டல்களை அலங்கரித்தது.

இளைய மகள் அமுதா சிறுதளவு கூட அமுதம் இல்லாது எப்போதுமே எல்லையற்ற எதிர்பார்ப்போடு பயணிப்பவள். கடைக்குட்டி சத்யவாணி சரித்திரத்தில் பெரிய பிழை. இவர்களை எல்லாம் தன் தோளிலும் மாரிலும் சுமந்த பெரியசாமி, கோவிந்தசாமி நாய்க்கர் வீட்டின் காவலாளி….. கதவு திறக்கப்படும்போதெல்லாம் தன் வலது கை மேலுயரும். தோள்களில் இருக்கும் தசை நார்கள் நீர்த்துப்போய் இருக்கும். கதவுகளின் கைப்பிடியில் தன் ரேகை படர்ந்திருக்கும். வீட்டிற்கு வரும் பொழுது யாரும் பெரியசாமியின் நொடிந்த கைகளைப் பார்ப்பது இல்லை, மாறாக கைகள் சுமந்துவரும் நொறுக்குத் தீனிகளையே எதிர்பார்த்திருந்தார்கள். பெரியசாமியின் மனைவி காமாட்சி மட்டும் தான் உயிர்ப்போடு அவரை விசாரித்து உபசரிப்பாள். காமாட்சி ஒரு குழந்தை உள்ளம் கொண்டவள். சில சமயம் கணவரிடமும் பல சமயம் பிள்ளைகளிடமும் திட்டு வாங்குவது உண்டு. எதையுமே பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளாதவள். பெரியசாமிக்கு எப்போது எது வேண்டும் என்பதை நன்கு தெரிந்திருந்தவள்.

எல்லோரையும் கரை சேர்த்துவிட்ட பெரியசாமி ஒரு கட்டத்தில் காமாட்சியை இழக்கும் நிலை வந்தது. வாழ்வில் மிகப்பெரிய வலி இன்னொருவருடைய மரணம் கொடுக்கும் என்றால் அது மனைவியின் மரணம் மட்டும் தான். பெரியசாமி தான் சேர்த்து வைத்திருந்த தொகையையும் அரசின் உதவித் தொகையையும் வைத்து அவரும் மனைவியும் வாழ்ந்து வந்திருந்தார்கள் ஒரு வீட்டை போகியத்திற்கு எடுத்து ஒரு வேலை மட்டும் சமைத்து கடன் சுமைகளைத் தவிர்த்து இருந்தார்கள். காமாட்சியை இழந்த பின், பெரியசாமி தன்னை ஒரு தனிமரமாய் எண்ணத் துவங்கினார்.

வெகுதூரம் நடந்திருந்த பெரியசாமி ஒரு தேநீர்க் கடையை அடைந்தார்.

“ஒரு டீ சர்க்கரை கம்மியா…………………….” என்றார்.

தன் வேட்டியைத் தூக்கி பட்டாப்பட்டியில் முடிந்திருந்த கசங்கிப் போயிருந்த பத்து ரூபாய்த் தாளை நிதானமாக எடுத்தார்.

தேநீரை மெதுவாக ஊதிக் குடித்தார். நேற்று இரவு கடைசியாக சாப்பிட்ட இட்லி குருதியோடு இணைந்து கரைந்திருக்கும்.

“தம்பி இந்த அய்யம்பட்டி ஐய்யனார் கோவில் இன்னும் எவ்ளோ தூரம் ….”

“பெரியவரே அது இன்னும் நாலு கிலோமீட்டர் போகணும்…… பேசாம அந்த பஸ் ஸ்டாப்பில நில்லுங்க….. பஸ் வரும்…….” என்று சொல்லி முடிப்பதற்குள் பெரியசாமி கடையைக் கடந்திருந்தார். சாலை ஓர மரங்கள் அவர் பயணத்தை ஆசுவாசப்படுத்தியது. பழைய நினைவுகள் நிழலாய்த் தொடர்ந்தது.

காமாட்சியின் மறைவுக்குப் பின் வீட்டில் தனியாக அமர்ந்து கொண்டு ஆன்மீகப் புத்தகங்களை வாசித்துக் கொண்டிருந்தார். பெரியசாமிக்கு கடவுள் வழிபாடு என்பது ரத்தத்தில் ஊறி இருந்தது.
"அப்பா………………. " என்ற குரல் கேட்டதும் சற்றும் தாமதிக்காமல் வெளியில் வந்து பார்த்தார். அது கடைக்குட்டி சத்யவாணியின் குரல்.

“வா….. மா…. எப்படி இருக்க?"

“இருக்கேன்… பா..” என்று தன்னை வருத்திக் கொண்டு மௌனமானாள்.

மகள் வந்த மகிழ்ச்சியில் பெரியசாமி குளிர்ந்திருந்தார்.

“காபி.. டீ….. ஏதாவது வாங்கிட்டு வரட்டுமா..”

“வேண்டாம்…. பா… இன்னைக்கு நானே சமைச்சு உங்களுக்கு தரப்போறேன்” என்றதும் பெரியசாமி கண்ணீர் மல்க……. “எதுக்கம்மா உனக்கு சிரமம்" என்று சொன்னாலும் நல்ல சாப்பாடு சாப்பிட்டு வெகுநாட்கள் ஆனதால்…. மெல்லிய புன்னகையுடன்,

“சரி உன் இஷ்டம் …” என்றார்.

மனைவியின் மறைவுக்குப் பிறகு விருந்தாளியாக வந்திருந்த சத்யவாணி அன்று நன்றாக சமைத்திருந்தாள்.

“அப்பா….. இந்தாங்க, உங்களுக்குப் பிடிக்குமேனு நானே கடையில வாங்கி வந்த முள்ளங்கி………. பொரியல் நல்ல இருக்கா..”

“எல்லாமே நல்லா இருக்கு மா..”

“அப்பா………………. அம்மா எனக்குன்னு பாத்திரம் கொஞ்சம் வச்சிருந்தாங்க. அத நான் எடுத்துட்டுப் போகட்டுமா” என்றாள்.

அரைபட்டுக் கொண்டிருந்த சாதம் பெரியசாமி தொண்டையில் சிக்கி நின்றது.

இப்போது நிறையாத வயிறு பசி அறிவதில்லை.

வெகு நேரம் நடந்த பெரியசாமி ஒரு மரத்தடியில் அமர்ந்தார். ஓர் ஆடு தன் குட்டியை நாவால் நக்கிக் கொண்டிருந்தது. பெரியசாமியின் கண்கள் குளமானது.

“அப்பா…………….. என்ன பண்றீங்க …. அண்ணா வந்தானா” என்று வீட்டுக்குள் விரைந்தாள் அமுதா.

“அமுதா வாம்மா …” என்றார் பெரியசாமி.

“இல்ல.. ம்மா..”

"சரி இனிமே நீங்க சமைக்க வேண்டாம். பேசாம, பக்கத்துல இருக்கற மெஸ்சுலே ஆர்டர் பண்ணி சாப்புடுங்க. உங்க உடம்ப நீங்க பத்திரமா பார்த்துக்கணும்" என்று பேசிக் கொண்டே

“… அப்பா ….. அப்பறம்….. அம்மா சாகும் போது அவுங்க போட்டிருந்த நகை எல்லாம் இப்போ உங்ககிட்ட தான சும்மா இருக்கு. அத குடுத்தீங்கனா உங்க பேத்திக்கு அம்மா ஞாபகமா போட்டுக்குவேன் இல்ல..”

பெரியசாமியின் இருளியலில் கடைசி தீக்குச்சி அணைப்பு.

அய்யனார் கோவிலுக்கு இன்னும் ஒரு கிலோமீட்டர் என்று மயில் காட்டி இருந்தது. தன் வேகத்தை சற்று அதிகப்படுத்தினார். கால்கள் முன்னேறியும், காலங்கள் பின்னோக்கியே இருந்தது…

“இனிமே இங்க இருக்காதீங்க…. ப்பா.. எங்ககூட வந்து இருந்துருங்க” என்றதும் திகைத்துப் போன பெரியசாமி, விடுப்பில் விடுதலையாகும் ஒரு குழந்தையைப் போல உணர்ந்தார்.

“எனக்கு சந்தோசமா இருக்கு… ஆனா உங்களுக்கு எதுக்கு….” என்று தன் மகிழ்ச்சி முக்தி பெறுவதற்குள்.

“இந்த போகிய பணம் நான்கு லட்சத்தை எங்களுக்கு பங்கு போட்டு தந்தீங்கனா …..” என்றதும் பொய்முகங்கள் எல்லாம் புன்னகைக் கீற்றுகளை வாரிக்கொண்டு தம்பட்டம் அடிப்பது பெரியசாமி காதில் ஓயாமல் அதிர்ந்தது.

“சரி செஞ்சுட்டா போச்சு……. ஒரு நிமிஷம் இதோ வரேன்" என்று கூறிவிட்டு வீட்டை விட்டுக் கிளம்பிய கால்கள்...

இன்று அய்யனார் கோவிலை அடைந்திருந்தார் பெரியசாமி

'பிள்ளைகள் வாழ்க்கையில் நல்லா முன்னுக்கு வந்துட்டாங்க, அதுக்கெல்லாம் காரணமா இருந்த அய்யம்பட்டி அய்யனாரை நாமோ ஒருதடவை போய் வேண்டிட்டு வந்தரனும்' என்ற காமாட்சியின் குரலைத் தாங்கி, பெரிய மீசையுடன், பெரிய கத்தியுடன் இருக்கும் அய்யனாரைப் பார்த்து
கண்சிவக்க, உடல் அதிர பெரியசாமி கேட்டார் "நீயெல்லாம் ஒரு பெரிய…. சாமி"

- சன்மது

Pin It

திடும்மென வந்த கீற்று வெளிச்சத்தில் தான் அந்த யோசனை தோன்றியிருக்க வேண்டும்.

வெயில் சுட்டெரிக்கும் வேதாந்தம் முதல் முறை சுளீர் என்று ஆழ்மனம் சுண்டி இழுத்தது. நான் ஒரு விட்டேத்தியின் மனநிலையில் வரையறுக்கும் வெற்றுக் கோடுகளாக நடக்கத் துவங்கினேன்.

கண்கள் தேடும் முன்பே மனம் கண்டு பிடிக்கும் காட்டின் திரையில் நங்கூரமிடும் கழுகொன்றின் வால் பிடித்து தான் நடக்கிறேன். கற்பனைக்கு காற்றுக் குருவி மூச்சிரைக்கும் சொல்லோடு நிர்க்கதியான தவிப்பின் சாயலை அப்படித்தான் தேட வேண்டி இருந்தது. யாரோ தொலைத்தது தான். அதை நானும் தொலைத்து தான் என்ற ஞானத்தின் காலடியில் சிறு பூச்சிக்கு நெளியும் முதுகு வளைந்திருந்தது. நன்றாக நினைவிருக்கிறது. நினைவு மட்டும் தான் இருக்கிறது என்பது போல....அந்தப் பாதையில் நான் வளைந்து நடந்தேன்.

நடக்க நடக்க கிடைக்கும் காலடியில் நானும் காலமும் இருந்தோம் என்று நம்பலாம். இந்த வழியில்தான் முன்பெல்லாம் கிடைத்திருந்தது இப்போது நான் தேடுவது. இதே வழிதான். வழி நெடுக வாய் சிமிட்டும் கோடுகளின் சுவாசத்தை நான் எப்படி எப்படியோ கண்டுபிடித்து விடுவதாக நம்பினேன். ஆச்சரியம் தாளாமல் அழுது விடவும் முயன்றேன். தவிப்புகளின் கரம் என்னை முதுகில் குத்தி குத்தி வெறித்தனமாய் தேடு என்றது.

காட்டைத் தேடும் கண்களில் கண்ணீர் சுலபமாக வந்து விடும். காற்றைத் தேடும் கண்ணீரில் சுலபமாக காலமும் கிடைத்து விடும். எதைத் தேடினால் தேடுவது கிடைக்கும் எனும் போது நான் கால்கள் குழற இன்னும் இன்னும் காட்டுக்குள் உள் நோக்கி நடந்தேன். இங்கெல்லாம் வரத் தேவையில்லை. நான் ஆரம்பித்த இடத்திலேயே தேடியது கிடைத்திருக்க வேண்டியது.

என்னாச்சு. இத்தனை தூரம் இழுத்துக் கொண்டு செல்கிறது.. நமநமக்கும் மூளைக்குள் கோடைப்பூச்சிகள் பளபளத்து சிமிண்டின.

முகம் கருத்த சிந்தனையோடு நான் அவிழ்த்து விடப்பட்ட அரூபமாக அலைந்தேன். கருப்பொருளின் கனக்கச்சிதக் கூட்டின் சுவடைக் காணமுடியாத துக்கத்தின் தோளில் செத்து வீழட்டும் என் பட்டாம்பூச்சிகள் என்று தானாக முணுமுணுத்தபோது குறுகுறுவென அவ்வழியே வந்து கொண்டிருந்த ஓடையைக் கண்டு பிடித்திருந்தேன். ஆறு குறுகி அது ஓடையாகி அதுவும் சுருங்கி இதோடு நின்று விட்டு மீதி வழியாகி விட்டதை யாரிடமாவது சொல்லி அழ வேண்டும்.

அதற்கு முன் கை கூட்டி எடுத்து வாய் நிறைய இந்த காட்டு நீரை அள்ளி அள்ளி தின்ன வேண்டும். பிறகு அச்சிறு ஓடைக்குள் ஒரு அநாதி காலமென புரண்டு உருள வேண்டும்...

- கவிஜி

Pin It

இன்னும் இருள் பிரியவில்லை. விடிய காத்திருந்த மேகம் இரவை கவ்விப் பிடித்திருந்தது போலிருந்தது. சாக்கு பையை எடுத்து கக்கத்தில் இடுக்கிக் கொண்டாள் வேணி. பர்ஸ் எடுத்து நெஞ்சிடுக்கில் சொருகிக் கொண்டு வீட்டை விட்டு வெளியே வந்தவள். வாசலை கூட்டி முடித்து கோலம் போட குனிந்திருந்தாள் சௌம்யா. “நீராகரம் குடிச்சிட்டு போயேன்ம்மா” கோலத்தில் குவிந்த கவனம் பிசகாது குனிந்திருந்தவள் குரல் இழுத்தது. “இவ்வளவு சீக்கிரமா நீராகரம் எங்க எடுபடும்” என்று பதில் சொல்லிவிட்டு நிற்காமல் நடக்கத் தொடங்கினாள். பாதையில் ஒரு மாடி வீட்டு சுவர் மீது பச்சை குக்குறுவான் குருவி தன்னுடல் கோதி சிலிர்த்துக் கொண்டு அதன் ஜோடி குருவியிடம் குட்ரூ குட்ரூ என்று தொடர்ந்து சொல்லிக் கொண்டிருந்தது. மாரியம்மன் கோவில் கூம்பு ஒலிபரப்பி “மாரியம்மா எங்கள் மாரியம்மா” என்று சத்தமிடத் தொடங்கியிருந்தது. தொலைவில் மாத கோவில் பரம பிதாவோடு பேச தயாரான அதே நேரம் மசூதியும் தன் பங்குக்கு அல்லாஹு அக்பரை அழைத்தது. ஒலிபரப்பிகளிலிருந்து வெளியில் கலந்த ஒளித்துணுக்குகள் மத வேறுபாடின்றி ஒன்றென கலந்து புழுதி போல் தெருவெங்கும் படிந்திருந்தது. ‘முன்னலாம் மார்கழி, ஆடி மாசத்துக்கு தான் கோன் கட்டுவானுங்க, இப்ப போட்டிகுன்னே அலையறானுங்க’ என்று தனக்குள்ளே அலுத்துக் கொண்டாள்.

இரண்டாம் சந்து முக்கிலிருந்து இரு சக்கர வாகனமொன்று கிளர்ந்து திரும்பியது. வாசல் தெளித்துக் கொண்டிருந்த அந்த வீட்டு பெண் வேணி நெருக்குவதை பார்த்ததும் தன் இடுப்பில் சொருகியிருந்த சேலையை இறங்கி விட அது மெல்ல நழுவி பாதங்களில் பட்டு விலகியது. ஒய்யாரமாய் காலை அகட்டி நின்றவள் அவசரமாக கால்களை நேராக்கி நின்று கொண்டு விளக்கமாரை உள்ளங்கையில் தட்டுவது போன்ற பாவனையில் இருப்பதை கவனித்த வேணி “என்ன ரம்யாவா இவ்வளவு சீக்கிரம் வாச தெளிக்க ஆரம்பிச்சாச்சா, இருட்டு முனி பிடிச்சிக்க போவுது” என்றாள். திண்ணை விளக்கு பளீரென்று அடித்தது. ரம்யா பதிலொன்றும் பேசாது அவசரமாக வாசலை கூட்ட குனித்த போது நிழல் நீண்டு வாசலை தாண்டியது. வேணி போய் விட்டாளா என்பது போல் குனிந்திருந்தே ஓரப்பார்வைப் பார்ந்தவளின் நெற்றி சுருக்கங்களை கவனித்தாள் ‘ஒன்னும் சரியில்ல, காலங்கார்த்தாலயே எதுக்கு இவ்வளவு பவுடர் பவுசு இந்த பிள்ளைக்கு. ஓழுக்கமா கட்டி போவளா’ என்று நினைத்தபடி கொஞ்சம் வேகமாக நடந்து அந்த இரு சக்கர வாகனத்தை அடையாளம் காண நினைத்தாள். சரியாக புலப்படவில்லை.

“என்ன வேணி மார்க்கெட் கிளம்பிட்டியா?” கோலத்திற்கு செம்மண் அடித்தபடி கோடி வீட்டம்மா கேட்டாள்.

“ஆமாக்கா இப்போ போனதா தான் நல்லப்பூ கிடைக்கும்”

“வீட்டுக்கு பிரிட்ஜ் வந்து இறங்கிடுச்சி போல”

“ஆமாக்கா நேத்து வந்ததது சௌமி சீட்டு கட்டி ஒன்னொன்னா வாங்கி போடற என்னத்துக்கு கேட்டா நாம வசதியா வாழ்தா தப்பாகிற”

“அவ சொல்றது சர்தானே வேணி நீ இருந்த இருப்பென்ன”

“அதெ விடுங்கக்கா, இப்போ எனக்கென்ன கொறச்சல் மகாராணியாட்டம் இருக்கேன், இரண்டு லஷ்மிங்க வீட்டுல இருக்கு. இரண்டும் தங்கம். என்னை தாங்கறாங்க”

“சரி தான் இனி பூவெல்லாம் அவ்வளவு நஷ்டமாவாது”

“ஆமாக்கா அது ஒன்னு இருக்கு”

“இனியாவது காமொட்ட கட்டறத கொஞ்சம் குரச்சிக்க, நேத்து நீ குடுத்த முழப்பூவுல நாலு இடத்துல ஜோடிப்பூ விழுந்துட்டது, கிளவி பல்லாட்டாம் பாக்க சகிக்கல”

“சரிக்கா இனிமே கவனமா இருக்கேன். லேட் ஆவது வரேன்”

‘இவ குடுக்கிற காசுக்கு காமொட்டு கழிச்சி செண்டாட்டம் கட்டி குடுப்பாங்க’ என்ற நினைத்தபடி பேருந்து நிலையம் அடைந்தாள். காய்கறி மார்கெட் போகும் பண்ணாரி காலை ஒடித்தவாறு நின்றுக் கொண்டிருந்தான். அவளை பார்த்து புன்னகைத்தான். “என்னக்கா முத்தண்ணா வர்லையா?” என்றான்.

“ஆமா பண்ணாரி அவருக்கு உடம்பு சரியில்லையாம். நல்லவேளை பஸ் இன்னும் போகல. ஒட்டமா ஒடியாந்தேன்”

வேலனை விட்டு வந்த நாளிலிருந்தே உள்ளூரில் முத்தண்ணாவிடம் பூ வாங்கி விற்று பிழைப்பை நடத்திக் கொண்டிருந்தாள். பிறகு குடும்ப செலவு கூடிப் போக வருமானம் வேண்டி பூ மார்கெட் போய் மொத்த விலைக்கு வாங்கி விற்கத் தொடங்கினாள். அவள் தொடுத்த மலர்களை சில வீடுகளில் வாடிக்கையாக அவளிடம் வாங்குவார்கள். இவள் உருட்டி உருட்டி நெறுக்கமாக பந்து போல் தொடுத்துத் தரும் மல்லிகைச் சரத்துக்காக வேணி எவ்வளவு கேட்டாலும், அதைக் கொடுத்து வாங்கிக் கொண்டு போவார்கள். சிலர் அப்படி கட்டித் தரச்சொல்லி முன் கூட்டியே பணம் கொடுத்து சொல்லி வைத்து விடுவார்கள். ஜடையலங்காரத்துக்கு பூப்பட்டைகளையும் உச்சிகொண்டைக்கு செண்டும் செய்வதற்கு வெளியூரிலிருந்து கூட சொல்லி செய்து வாங்கிக் கொண்டு போவார்கள். வேணியின் இரண்டாவது மகள் சசிகலாவுக்கு கற்பனை வளம் கொஞ்சம் அதிகம். விதமான விதமான சடைப்பட்டைகள் செய்வதோடு முகூர்த்த புடவை நிறத்திற்கேற்ப அதிலிருக்கும் ஜரி வடிவழகுகளுக்கு தகுந்தாற் போல சடைப்பட்டையில் பூ அலங்காரமும், கிளி, மயில் போல பூ வேலைபாடுகள் செய்வாள்.

‘யசோதா’ பஸ் வந்து நின்றது. வேணி டிரான்ஸ்போட் யசோதா பஸ் சர்வீஸாக மாறியதிலிருந்து அந்த பஸ்ஸில் அவள் பெரும்பாலும் போக தவிர்ப்பாள். மற்ற நேரங்களில் போக அவ்வாறு தோதுபடும். ஆனால் அந்த நேரத்துக்கு அது ஒன்று தான். அதுவும் முதல் பஸ். ஆறு மணிக்கு மேல் பத்து நிமிடத்துக்கு ஒரு வண்டி இருக்கும். கண்டெக்டர் அவளை பார்த்து வணக்கம் சொன்னான். டிக்கெட்க்கு பணம் வாங்க மறுத்தவனிடம் வலுக்கட்டயமாக டிக்கெட்டுக்கான சில்லரையை திணித்தாள். கண்டெக்டர் சீட்டில் இருந்தவரை எழுந்திருக்க சொல்ல போனவனை வேண்டாம் என்றாள். முதல் இருக்கையின் சீட்டின் பின்புறம் வேணி என்று பூ வேலைபாடு செய்த சீட் கவர் கிட்டத்தட்ட கிழிந்திருந்தது. வேலனோடு ஜோடியாக அந்த இருக்கையில் பயணித்த நினைவு அவளைப் பார்த்து கையசைத்தது. கண்களை கோர்ந்துக் கொண்டு வந்த கண்ணீரை மெல்ல துடைத்தாள். அருகில் நின்று கொண்டிருந்தவள் இவளை பார்ந்த அதே நேரம் தயங்கி முகம் திருப்பி, “கர்மம் மேல இருந்து ஒட்டர தூசி கொட்டுது, பழனி கொஞ்சம் பஸ்ஸ கீளின் பண்ணி பூஜ கிஜ போட மாட்டீங்களா” என்றாள். தொடர்ந்து மூன்று தினங்களாக முகூர்த்தத் தினம். ட்ரைவர் பின்புறம் லஷ்மி, கணபதி, சரஸ்வதி மூவரும் இருக்கும் படம் கும்பல் பிதுங்கியதால் கோணலாக தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. ‘தினம் இந்த படத்துக்கு பூ கூட போட மாட்டீங்கிற பஸ் ஓனர் மவராசி’ என்று யோசித்துக் கொண்டே கூட்டத்தில் இடுக்கிக் கொண்டு நின்றாள். வேர்வையில் சின்னாளப்பட்டி சுங்குடிப் புடவை முதுகோடு ஒட்டிக் கொண்டது. ‘முத்தண்ணா வந்தால் ஏதாவது பேசிக் கொண்டே வருவார் இந்த பழைய கண்டராவி நினைப்பெல்லாம் வராது. பேச்சு துண மட்டுமா அவர் கூட வந்திருந்தா இன்னிக்கி கொள்ள காச அள்ளியிருக்கலாம். அவருக்கு பாழாப்போன காய்ச்சல் ஒவ்வொரு வைகாசிக்கும் வந்துடுது. அவரானும் காச்ச கண்ணி வந்தா ஓய்வெடுக்கலாம். ராசா கணக்கா பையன் வேற. நான் அப்படியா பெத்தது இரண்டும் பொட்ட. இரண்டையும் நல்ல கையில பிடிச்சி குடுக்கிற வர ஓடித்தானே ஆவணும்’

மல்லிகை, இருவாச்சி, சம்பங்கி, மரிக் கொழுந்து, வெட்டி வேர் அனைத்தும் கலந்த நறுமணத்தோடு, நேற்று விற்காது மிச்சமான பூக்களின் அழுகிய வாடையும் கலந்தே மார்கெட் முழுவதும் வீசியது. அங்காங்கே கிடக்கும் வாழை நார்களும் காலோடு பின்னிக் கொண்டு சர சரவென்று வந்தன. லாவகமாக காலை அகட்டி அதை விலகி விட்டு நடந்தாள். மார்கெட் வந்த புதிதில் இதிலிருந்து விலகி நடக்க தெரியாமல் தவறி விழப் போன போது முத்தண்ணா தான் தாங்கிப் பிடித்தார். ஒரு நொடி நேரம் தான் என்றாலும் அதன் பின் எப்போது மார்க்கெட் உள்ளே நுழைந்தாலும் வேணி ஜாக்கிரதையாகத் தான் நடப்பாள் எப்போதும் காலின் கீழ் ஒரு கவனமிருக்கும். “ஏன் அப்படி நரகலை மிதிச்ச மாறி நடந்து வர” உடன் வருபவர் கேட்காத ஆள் இல்லை. ஒரு சில கடைகளில் மஞ்சளை தண்ணீரில் சேர்த்து தெளித்திருந்தனர். சாணியுடன் சேர்ந்து மஞ்சளும் தனி மணமாய் கிளர்ந்து வீசியது. வழக்கமாக வாங்கும் கடையில் அதிக கூட்டம் நெரிந்தது. அடுத்த கடைக்கு நகர்ந்தாள். விலையை விசாரித்தவள் ‘யப்பா, மல்லிகைக்கு இன்று கை மீறின கிராக்கியால்ல இருக்கு’ என்று நினைத்துக் கொண்டாள். இருந்தாலும் பத்து கை மல்லிகையும், ஐந்து கை கனகாம்பரமும், கதம்பத்துக்கு சம்பங்கி, மரிகொழுந்து, ரோஜா எல்லாமே இருமடங்காக வாங்கிக் கொண்டு கிளம்பினாள்.

மார்கெட்டிலிருந்து திரும்பும் போது மணி எட்டாகி விட்டது. வந்து திண்ணையில் அமர்ந்தவள் அப்படியே அசதியில் தூண் மீது சாய்ந்து கொண்டாள். சூடாகக் காப்பியை கொண்டு வந்து கையில் கொடுத்து “குடிம்மா அக்கா தான் காலயே கஞ்சி தண்ணி குடுச்சிட்டு போன்னு சொன்னல, போயிட்டு வர வரைக்கும் எதுவும் தின்னு இருக்க மாட்ட, ஏன்ம்மா இப்படி பண்ற கூட வரேன்னு கேட்டாலும் ஒத்துக்கு மாட்ட” என்று சசி திட்டினாள். “சும்மா அம்மாவ திட்டாதடி” என்றாள் சௌமி. காப்பியை குடித்ததும் நிம்மதியாக இருந்தது. “இரண்டு மடங்கு சும அதான்” என்றாள் வேணி. திண்ணையில் காவேரி காற்று நெகிழ நெகிழ வீசியது நிம்மதியாய் இருந்தது. பத்து எட்டு வைத்தால் காவேரிக் கரை. பக்கத்தில் எல்லையம்மன் ஆலயத்தின் ஆலமரமும், வேப்பமரமும் கிட்டத்தட்ட வேணியின் குடிசை வரை நீண்டிருக்கும். மதியம் வரை நல்ல காற்று வரும். திண்ணைக்கு குச்சி இறக்கி ஓலை வேய்ந்து வைத்திருந்தாள் வேணி. வீட்டைச் சுற்றி கனகாம்பரம் செடி வைத்திருந்தாள், வெவ்வெறு நிறத்தில் கனகாம்பரம் பூத்து குலுங்கி சிரிப்பதை பார்த்தாலே எவருக்கும் கண்கள் மகிழ்ச்சியில் மினுக்கும். சில சமயம் வீட்டில் பூக்கும் பூக்களை தொடுத்து விற்றே மாத செலவை ஓட்டி விடுமளவுக்கு பூக்கள் மலரும். டிசம்பர் பூ, சாமந்தி பூச்செடிகளும் வைத்திருந்தாள். சமீபமாக சசி ரோஜாச் செடி கூட வைத்து வளர்க்கிறாள். சௌமி வீட்டை தூய்மை குறையாது வைத்திருந்தாள். நேற்று வந்திறங்கிய ப்ரிட்ஜ் ஆச்சரியபடும் அளவுக்கு சமையலறையிலேயே இடம் பிடித்திருந்தது எல்லாம் சௌமியின் திட்டம்.

மார்க்கெட்டிலிருந்து வந்த அசதி போக குளித்துவிட்டு வந்தவள், உடனே பூக்களை தொடுக்க அமர்ந்தாள். “சாப்பிட்டு உட்காரும்மா ஒரு வழியா” என்றவளிடம் “இப்ப தானே காப்பி குடிச்சேன், ஆயிரம் பூவானும் கட்டிட்டு வரேன், முத்தண்ணா வரும் போது அப்ப தான் முத சுற்றுக்கு கொடுக்க சரியா இருக்கும்” என்றாள். விறுவிறுவென்று தொடுக்க ஆரம்பித்தவள், “இன்னிக்கி பூவுல காவாசி காமொட்டா இருக்கு, சசி ஓடிப் போய் முத்தண்ணா வீட்டுல இருக்க காமொட்டையும் பொறுக்கிட்டு வா, இல்லைன்னா ரொம்ப நட்டமா போயிடும்” என்றாள். சசி போக கிளம்பிக் கொண்டிருக்கும் போதே பாஸ்கர் வந்து கொண்டிருந்தான்.

“என்னண்ணா மொட்டு பூவல்லாம் எங்கம்மா தலைல கட்டச் சொல்லி உங்கப்பா கொடுத்து விட்டாரா”

“சசீ சும்மா இரு. சௌம்யா பாஸ்கருக்கு காப்பி போடு கண்ணு”.

காப்பியை குடித்து விட்டு சசியிடம் கொஞ்சம் வம்படித்து விட்டு பாஸ்கர் கிளம்பும் போது, “அத்தே நான் கிளம்பறேன், மார்கெட்க்கு அப்பாவ விட்டு நீங்க மட்டும் தனியா போன, பஸ் ஸ்டாண்ட்ல பூவ இறக்கிப் போட்டுட்டு வாங்க. நான் ஆளுங்கல விட்டு எடுத்துட்டு வந்து கொடுக்கறேன். இன்னிக்கின்னு பார்த்து அந்த பெரிய இடத்து கான்ட்ராக்ட்டுக்கு போக வேண்டி போச்சு. அப்பா நீங்க சுமக்க முடியாம தூக்கிட்டு வந்தீங்கன்னு வருத்தப்பட்டாரு”.

“அதெலாம் பராவால்ல கண்ணு. பூவ அனாத போல போட்டு வர மனசு இல்ல. ஆட்டோ கேட்டேன், இன்னிக்கின்னு என்னவோ ஏகப்பட்ட கிரக்கி அடிச்சான். அதான்”

பாஸ்கர் விந்தி விந்தி நடந்து போவதை கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள் பரபரவென்று பெரிய பந்தை கட்டி முடிக்கும் போது பசி வயிற்றிலிருந்து எழுந்து தலையை கொய்து தின்று விடும் போலிருந்தது.

பழையதை பிழிந்து தட்டில் போட்டுக் கொண்டே “பாப்பா அந்த குழம்ப சுட வைச்சி எடுத்தா, பசி கொல்லுது” என்றாள்.

“அப்பவே சாப்பிட சொன்னேலம்மா, சாப்பிட்டு செஞ்சாலும் அதே வேல தானே” பாஸ்கர் கொண்டு வந்த இட்லியை எடுத்துக் கொண்டு அவள் அருகில் வைத்தாள்.

“இல்ல கண்ணு சாப்பிட்ட கொஞ்சம் சோம்ப தட்டிரும் அதான் கட்டி முடிச்சிட்டு வேற வேலய பாக்கலாம்ன்னு நினைச்சேன்.”

“வயித்த காய போடாதம்மா, எனக்கு கல்யாணமாகி போன பொறவு சசிய கரை ஏத்தற வரை நீ உழைக்கனும்ல்ல”

“பாப்பா உன்ன உள் ஊர்ல என் கூடவே இருக்கறப்பல மாப்பிள்ளை பாக்கலாம்ன்னு நினைக்கிறேன். எனக்கும் அப்ப தானே ஒத்தோசையா இருக்கும். நீ என்ன சொல்ற”

வெருட்டென சௌமி உள்ளே சென்றாள். “கல்யாண பேச்சு எடுத்தது ஓடறத பாரு, இன்னிக்கே நல்ல நாள் தான் முத்தண்ணா கிட்ட சொல்லி பாக்க ஆரம்பிச்சிடனும் அப்ப தான் வருஷம் தாண்டறதுக்குள்ள தேதி வைக்க முடியும்” என்று சொன்னது சௌமி காதில் விழுந்தது. எல்லாம் கவனித்துக் கொண்டிருந்த சசி உள்ளே வரும் போது சட்டென கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டாள் சௌமி.

“ஏன்க்கா உனக்கு இது பிடிக்கலன்னு சொல்ல வேண்டியது தானே”

“அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல. பரிட்சைக்கு தானே லீவ் விட்டுருக்கு. நீ படிக்கிறத மட்டும் பாரு.”

சாப்பிட்டு விட்டு முகம் கழுவி வந்து, மீண்டும் பூக்களைத் தொடுக்க ஆரம்பித்தாள், சாமர்த்தியமாக பெரிய பூக்களின் இடையிடையே மொட்டு மலர்களை வைத்து ஜோடி சேர்த்து கட்டிக் கொண்டிருந்தாள். கை பூவை கலைந்தெடுப்பதும், நாரை ஆள்காட்டி விரல் நடுவிரலால் மடித்து நீள் வட்டாமாக்கி பூவோ மாட்டி நாரை இறுக்கி இழுப்பதும் மீண்டும் பூ கலைவதும் என்று மின்னல் வேகத்தில் அவள் விரல்கள் இயங்கிக் கொண்டிருந்தன. ஒரு மொட்டை கூட விட்டு விடக் கூடாது என்ற கவனம் குவிந்திருந்தது.

“அம்மா இப்படி ஜோடி மாத்தி கட்டறத முதல நிறுத்து” என்றாள் கோபமாக.

திடுக்கிட்டு நிமிர்ந்தவள் “என்ன பாப்பா ஏன் கோவப்படற, அதுவும் பூ தானே தலையில ஏறிட்டு போவட்டுமே, கை அளவுல காசு கொடுத்து தானே அத வாங்கறோம்”

“உனக்கு காசு, உன் சுயநலம் இதெல்லாம் தான் முக்கியமா?”

“சசி விடு, அம்மாவ திட்டாத”

“நீ சும்மா இருக்கா”

“ஏய் என்னாச்சு வாய் நீளுது எப்பா பாரு சிடு சிடு பேசிட்டு மட்டு மரியாத இல்லாத”

“நீ பேசற கல்யாண பேச்சு அக்காவுக்கு பிடிச்சி இருக்கான்னு கேட்டியா?”

“நான் சொல்றத அவ கேட்டு கிட்டு தானே பேசமா இருக்கா”

“அவ என்னிக்கி வாய தெரந்து தனக்கு பிடிச்சத சொல்லி இருக்கா. அவளுக்கு இதில் இஷ்டமில்ல.”

“ஏன் சௌமி என்ன பேசறா இவ, உனக்கு இங்கேயே அம்மா கூட இருக்க இஷ்டமில்லையா?”

“அவள கேட்காத. சொல்ல மாட்டா. கிரி அண்ணாவ தான் அவளுக்கு பிடிக்கும்.”

சட்டென இருட்டிக் கொண்டு வந்தது. தட் தடா தடாம். கோடை மழைக்கு வெளியே இடி இடித்துக் கொண்டிருந்தது. பளிச்சென்று வெட்டிய மின்னலில் பிரமை பிடித்தவள் வேணி போல் முழிப்பது தெரிந்தது. “அய்யோ நான் என்ன பண்ணுவேன் ஏ மாரியாத்தா பொம்பள வளத்த பிள்ளைங்கன்னு இப்படி தான் ஊர்மேயும்ன்னு வாய் மேல சொல்ல போட்டு துப்பிடுவாங்களே. தனியா இவ பிள்ளய என்ன ஒழுக்கமா வளர்க்க போறான்னு ஊர்ல பேசினது போலவே ஆச்சே. இனி எப்படி தல நிமிந்து நடப்பேன்.” பெரிதாய் அழ ஆரம்பித்தாள் வேணி.

“அப்படி எல்லாம் ஒன்னுமில்லம்மா அழுவாதம்மா”

“அக்கா நீ பேசாத. அம்மா அவ கிரி அண்ணனை கட்டிகிட்டு நல்லா இருக்கட்டும். பூவுல கண்ணி விழுந்துச்சுன்னு பிரச்சனை இல்லம்மா, ஆனா?”

வேணி பேசாது இருந்தாள். அவளால் ஆற்றாமை தாங்கவே முடியவில்லை. “அய்யோ சௌமி நீ இப்படி பண்ணுவன்னு கொஞ்சமும் நினைக்கலயே. சின்ன சிறுக்கி ரோசாவோ முள்ளோன்னு இருக்கா, வெடுக்கு வெடுக்கு நெருப்ப கொட்டற, என் கடைசி காலத்துக்கு உன்ன தானே முழுசா நம்பி இருந்தேன்” சுவரில் பல்லி உச் கொட்டியது.

“தெய்வமே கவுலி வேற பட்பட்டுன்னு கெட்ட மூலைல இருந்து சகுனம் சொல்லுதே. வேணி வீம்பு பிடித்து குடும்ப மானத்த வாங்குறான்னு யதோசா சொல்றான்னு என் கிட்டயே சொன்னாவ கிரி அம்மா. வீதி வீதியா பூ விக்கறதெல்லாம் என்ன பொலப்புன்னு எத்தனை முற கேவலமா பேசி இருக்கா” புலம்புவதை சற்றே நிறுத்தினாள் வேணி.

“காவேரில தண்ணி எடுக்க போனாக் கூட நாம கால வைச்ச நடந்து போன கல்ல கூட கழுவிட்டு தான் அதில் உட்கார்ந்து தண்ணி மொப்பா கெட்ட ஜாதி பொம்பள, மகாராணி கணக்கா தர்பார் பிடிக்கிறவ. அவ கிட்ட எப்படி போய் சம்மந்தம் பேசறது. எங்கயோ விழற இடிய கொண்டு வந்து இப்படி என் தலல இறக்குவீங்கல சாமீ” வேணி திண்ணைத் தூணை பிடித்து உலுக்கியதில் பல்லி தடுமாறி கீழே விழுந்து ஓடியது.

“இப்ப என்ன ஒல போச்சுன்னு இவ்வளவு சீன் போடற”

“நிறுத்துடி. சௌமி வெளியூர் போயிட்ட அப்ப இந்த வீட்டையும் பார்த்து தொழிலையும் எப்படி பாக்கறது. உன்ன எப்படி கரை சேர்க்க”.

“உனக்கு எவ்வளவோ சுயநலம். உம் பொழப்பு முடிஞ்சது. என்னை பத்தி நீ கவல படாத. அக்கா கிரி கூட தான் கல்யாணம் கட்டுவா”

‘கிரி வீடு பெரிய இடம் சீர் செனத்தியெல்லாம் முடியுமா’ பூக்களை அப்படியே போட்டு விட்டு தலையில் கை வைத்து எதையோ வெறித்துக் கொண்டிருந்தாள். ‘சசி சொல்வது போல ஜோடி சரியில்லாமல் போய் விட்டால்’ என்று நினைந்த தருணம் காலையில் ரம்யாவின் இடுப்பிலிருந்து அவசரமாய் இறங்கி கால் தழுவிய புடவை நினைவுக்கு வந்தது. ‘வேணி மக தானா தேடி கிட்டாளாமே’ இது கூடவே கூடாது உடனடியாக எதாவது பண்ணியாகனும் என்று எழுந்து வெகுவெகுவென்று தெருவிறங்கி நடந்தாள்.

மீனாக்கா வீட்டுக்கு ஓடினாள். விரித்த கூந்தலை முடிந்து கூட போடாது அவசர அவசரமாய் வந்த வேணியின் மழையில் நனைந்த தேகமும், பீதி கலந்த அவள் பார்வையையும் பார்த்ததும் மீனாக்காவுக்கு பயத்தை தந்தது ஏதோ சிக்கலென்று புரிந்து கொண்டாள். வெளி திண்ணையில் முத்தண்ணாவோடு ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தாள் மீனா. “வா வேணி” என்று சொல்லும் அதே நேரம் “உஸ்ஸ்ஸ்ஸ்” என்று குக்கர் சீட்டி கேட்டு உள்ளே எழுந்து போனாள். மழையில் உடலோடு ஒட்டிய சேலையில் வேணியை வெறிக்கப் பார்த்தவர் “என்ன ஆச்சு தாயீ ஏன் இவ்வளவு வெல வெலத்து போயிருக்க, என்ன பிரச்சனை?”

முத்தண்ணாவுக்கு பதில் சொல்லாமல் விறுவிறு என்று வீட்டுக்குள் போனவள். மீனாவின் கைகளை பற்றிக் கொண்டு “அக்கா நீ தான் என் மானத்த காப்பாத்தனும் சௌமிக்கு உடனே கல்யாணத்தை முடிச்சாகனும், கேடுகெட்ட சிறுக்கி குடி மானத்த வாங்கிடுவா போல, சின்னக் குட்டி சொல்ற அவ கிரிய விரும்பறான்னு. அவங்க வீட்டுல இவள நல்லா வாழ விடுவாளாக்கா. நீங்க இரண்டு பேரும் சரி சொல்லுங்க சௌமிய பாஸ்கருக்கு உடனே முடிச்சிறலாம்”

“நம்ம சௌமியா?”

“சசி தான்க்கா சொன்னா, இவ வாய தெரக்கல.”

“நம்ம ஆச வேற, நம்ம பிள்ளைங்க எண்ணம் வேற”

“இல்லண்ணா”

“விஷயம் இப்படின்னு தெரிஞ்ச அப்பறம், நாம நல்லபடி கிரி வீட்டில பேசறது தான் சரியா இருக்கும்”.

“அது எப்படிக்கா சரி வரும்”

“பாஸ்கர் கால் வேற கொறபட்டு கிடக்கு”

“அதெல்லாம் பரவால்லக்கா”

“இல்ல தாயி, பாஸ்கர வேற கேட்கனும்.”

குழப்பத்தோடு வீடு வந்தாள். மழை ஓய்ந்திருந்தது. அமைதியாக மீண்டும் பூக்களை தொடுக்க ஆரம்பித்தாள். பிள்ளைகள் மீண்டும் மீண்டும் வந்து பேச முயற்சி செய்தும் பேசவில்லை. தட்டில் சாப்பாட்டை பிசைந்து கொண்டு வந்து சௌமி சாப்பிட சொன்னாள். பருக்கை பூத்தது தான் மிச்சம். வேணி பேசவும் சாப்பிடவும் தண்ணீர் கூட குடுக்கவும் மறுத்தாள். இரவு சௌமி அழுவதை சகிக்க முடியாத சசி அம்மாவுடன் சண்டை போட ஆரம்பித்தாள். எதுவுமே காதில் விழாதது போலும் உறங்கி விட்டது போலும் பாவனை செய்தாள். சௌமி செல்ல பூனை போல அம்மா அருகில் வந்து இடுக்கி படுத்துக் கொண்டாள். வேணி விலகி படுத்துக் கொண்டாள். சௌமி அழும் போது உடல் குலுங்கியது இருட்டிலும் தெரிந்தது.

மறுநாள் பொழுது ‘சரக் சரக்’ என்று ஆவேசமாய் சௌமி வாசலை பெருக்கும் சத்தத்தோடு புலர்ந்தது. அவளை பார்க்க பார்க்க வேணிக்கு கொஞ்சம் மனம் இளகி வந்தது. ‘அய்யோ காரியம் கெட்டு போயிரும்’ என்று நினைத்து விட்டத்தை வெறித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள். “வீட்டு வாசல்ல இது ஊர் மேயறது தெரியாமா நான் மார்க்கெட், பூ, காசுன்னு இருந்துட்டேனே” என்று சௌம்யா காதில் விழும்படி உரக்க கூறினாள். இருள் முற்றிலும் நீங்கி இருந்தது, வாசலுக்கு போனவள். “எந்த சிறுக்கி மவன் இங்கே வந்து வலை வீசட்டும் வெட்டி போடறேன்”. வாசலில் இருந்த கூடையை எட்டி உதைத்தவள் “வாசலை என்ன தோண்டிட்டு இருக்க உள்ள போ நீ போட்ட கோலமெல்லாம் போதும், வீட்டு விட்டு வெளிய தலை தெரிஞ்சா கயித்த கட்டி உத்திரதில ஏத்தி விட்டுவேன்.” அப்படியே முறைத்து பார்த்த சௌம்யா உள்ளே போகாமல் நிற்க, பூச்செடியை அகற்ற பயன்படுத்தும் கழியை தூக்கி அவள் மேல் எறிந்தாள். “என்ன முறைக்கிற, இடுப்பு சீல சொருகிற அளவு கொழுப்பு இருந்தா போதும். அது கூடினா அரிப்பெடுத்து அலையச் சொல்லும், பேச்சு மட்டும் தானா, வீட்டுக்கு வரப் போவ இருந்தானா?”

“அம்மா அவ்வளவு தான் மரியாத”

கொஞ்ச நேரம் மௌனமாகவே இருந்தாள் வேணி. அவளது அகங்காரம் வேனில் கால வெக்கையாய் வீட்டில் பரவியது. ஊர் சிறுக்கியெல்லாரும் ஒழுங்கெட்டு தான் திரிறியறாங்க. “விஷ் விஷ்” என்று விசிறி சத்தத்தோடு, “ஸ்ப்பா” என்று வியர்வையை ஒற்றி எடுத்துக் கொண்டாள். இடம் கொஞ்சம் குளிரட்டுமென்று ஒரு பெரிய கிண்ணத்தில் தண்ணீர் விட்டு அதில் வீட்டில் மலர்ந்த ரோஜா பூக்களை மிதக்க விட்டிருந்தாள். கூடவே கொஞ்சம் வெட்டி வேரையும் போட்டு திண்ணை ஓரத்தில் வைத்தாள். வீட்டுக்கு கண் திருஷ்டி படாமல் இருக்க இப்படி அலங்காரம் தினம் சௌமி தான் செய்து வைப்பாள். இன்று வேணி அலங்கரித்த ரோஜா மணத்தோடு வீசும் காற்று வீசுவது ஆறுதலாக இருந்தது. வெட்டி வேர் சூட்டை தணித்தது. சசி படித்து கொண்டிருந்தவள் எழுந்து வந்து ரோஜா மிதந்த கிண்ணத்தை வெடுக்கென்று எடுத்துக் கொண்டு போய் “சூனியம் பிடிச்ச வீட்டுக்கு திருஷ்டி ஒன்று தான்” வேலியில் தண்ணீரையும் பூவையும் ஊற்றி விட்டு வந்து வெறும் கிண்ணத்தை வைத்தாள். கிண்ணத்தை எடுத்து திண்ணையில் அமர்ந்தவாறே உள்ளுக்குள் வீசி எறிந்தாள் வேணி. அது பீரோ மீது பட்டு நங்கென்று ஒலியெழுப்பியது. சௌமி பீரோவில் பட்ட காயத்தை தடவிப் பார்ப்பது திண்ணையிலிருந்தே தெரிந்தது.

நாட்கள் என்று நாள் நகர்ந்து கொண்டே இருந்தன. யாரும் சரியாக பேசிக் கொள்ளவில்லை.

“சௌமி ஆச படற. ஏம்மா அளிச்சாட்டியம் பண்ற?”

“கிரி அம்மா ஏத்துக்க மாட்டா. அப்பறம் சௌமி கதி?”

“கிரி அண்ணா படிச்சி பட்டணத்தில் வேல பாக்கறாங்க. இவ அங்க தானே இருப்பா அந்த அம்மா என்ன பண்ண முடியும்?”

“ஏன்டி கூறு கெட்டத்தனமா பேசற, ஒன் பாட்டி எனக்கு வினையம் பண்றேன்னு, யசோதாவ கூட்டிக்குடுக்கல, சௌமிக்கு மீனாக்கா வீடு தான் சரிபடும்”

“அம்மா கெடு கெட்ட கோவம் வந்துறும், எத்தன வாட்டி பொறுமையா சொல்றேன், ஏம்மா திரும்ப திரும்ப அந்த நொண்டிய அக்கா தலையில கட்ட பாக்கற”

“அறைஞ்சிடுவேன், மூஞ்சி திரும்பிக்கும். பாஸ்கர் மாறி தங்கம் கிடைக்க ஒரு பொண்ணு கொடுப்பினை இருக்கனும்.”

“அவன் தங்கம்ன்னா நீ கட்டிக்க.”

வேகமாக எழுந்து வந்த வேணி சசியை ஓங்கி ஒரு அறை விட்டாள்.

“அம்மா சசிய அடிக்காத.”

“நீ பாஸ்கர கட்டிக்க கொஞ்ச நாள்ல எல்லாம் சரியாப்போயிடும்”

“அய்யாவ விட்டு வந்த பின்ன கொஞ்ச நாள்ல எல்லாம் சரியாடும்ன்னு நீயும் உன் ஊர் புருஷன் கூட இருந்திருக்கலாமில்ல” கோபத்தில் தீயென ஜொலித்தது சௌம்யாவின் முகம்.

பொண்ணுகளா இவளுக. தட்டுவாணி முண்டைங்க. பாசம் பதப்பு ஒரு மண்ணாட்டியுமில்ல. வாயில பல்லிருக்கே அதை தாண்டி என்ன பேசனும் தெரிய வேணாம். என்ன போயா. இதுகளையா பெத்தேன், கட்டுனவன் நட்டாத்தில் விட்டும் பாடுபட்டு இவ்வளவு கஷ்டபட்டு வளத்தேன். மனம் போல தான் மார்க்கம். நாமே போய் கிரி வீட்டில் கேட்டாலும் சம்மதம் சொல்ல மாட்டார்கள். கெடு சிறுக்கிகளுக்கு கெடு தான் வரணும். ‘எப்படியாவது இது நடக்காமல் பண்ணிட்டா போதும், ஆத்தா உன் கோவிலே கதின்னு வந்திடுறேன்’ என்று வேண்டிக் கொண்டாள். கொஞ்சம் தெம்பாக இருந்தது. தூரத்தில் முத்தண்ணா வருவது தெரிந்தது முத்தானையை நன்றாக இழுத்து போர்த்திக் கொண்டாள்.

“ஸ்ப்பா என்ன வெயில், சௌமி கண்ணு நீராகரம் மோர் விட்டு குடுக்கிறியா? என்றவரை வாவென்று கூட கேட்காமல் முகவாயை கோணிக்கொண்டு சௌம்யா உள்கட்டுக்கு போனாள். அவள் முகபாவனையை கவனிக்க தவறியவன் “என்ன ஆத்தா, இன்னிக்கி இவ்வளவு மொட்ட கழிச்சி கட்டி இருக்க” என்றபடி திண்ணையில் அமர்ந்தார் முத்தண்ணா.

“ஜட அலங்காரத்துக்கு கொண்ட பூ சுத்த அதை தனியா கட்டிடலாம்ன்னு சசி சொன்னா. செண்டுல கூட கலரடிச்சி சொருகிக்கலாம்ங்கிற.” வேணியின் குரலுடைந்து மெல்லியதாக வெளி வந்தது.

“உனக்கு மொக்கு வீணாவ கூடாது அவ்வளவு தானே.”

“டீக்கடையில கிரி அப்பாவ பார்த்தேன், படாம விஷயத்த ஆரம்பிச்சேன். கிரி ஒரு வருஷம் முன்னமே ஒரு புள்ளய பிடிக்கும்ன்னான். அப்ப யார்ன்னு சொல்ல, வேணி மகளா? ரொம்ப சந்தோசம் முடிச்சிறலாம்ன்னு சொன்னாரு”

சௌம்யாவின் முகம் பிரகாசமாய் மலர்வதை பீரோ கண்ணாடி காட்டியது அதை கவனித்தவாறே “முத்தண்ணா இனி இங்கே வராதீங்க” என்றாள் வேணி

முத்தண்ணா தலை குனிந்தபடி எழுத்து போனார். இடியிடித்தது. மேகம் திரண்டு இன்றும் மழை வருவது போலிருந்தது. இனி என் பொழுப்பு என்று வேணி யோசித்து கொண்டிருந்த போது படார் படாரென மழை விழுந்தது.

- லாவண்யா சுந்தர ராஜன்

Pin It