டீக்கடையில் ஆங்காங்கே நின்றவர்கள்... அமர்ந்திருந்தவர்கள் பட்டென்று பரபரக்கும் கண்களோடு பார்த்தார்கள். வெப்பச்சலனம் வீரியமெடுக்கும் நேரம் அங்கே மிதந்து கொண்டிருந்தது. அனிச்சை செயலாய் அவரவர் கை அவரவர் அலைபேசியை எடுத்தது. கண்களில் நவநாகரிக வறட்சி.

"ம்ம்ம்ம்... என்ன பாக்கறீங்க... அதான் பாதி ஆரம்பிச்சாச்சில்ல.... நடக்கட்டும். லைவ்ல கூட போட்ருங்கப்பா..... ஒன்னும் பிரச்னை இல்லை.... அதுல ஒரு கிளுகிளுப்பு வரும்ல.... அது ரெம்ப முக்கியம். அட மனுஷங்களா.... ஒரு புள்ள அம்மணமா அடிபட்டு வந்துருக்காளே.. என்னாச்சு ஏதாச்சுனு ஓடி வந்து கேட்டு....உடம்ப மறைக்க முயற்சி பண்ணுவானுங்களா..... இப்டி வெறிக்க வெறிக்க பாக்கறீங்களே....!"

கூட்டத்தில் சலசலப்பு இருந்தாலும்.... ஈ மொய்க்கும் கண்கள் அவள் பால் உறுப்புகளை மொய்த்தன.

"சிட்டிக்கு நடுவுல இத்துனூண்டு காடு... அதுக்குள்ள சாயந்தரம் அஞ்சு மணிக்கு குடிச்சிகிட்டே கையில சரக்கு பாட்டலோட விரட்டி விரட்டி ரேப் பண்ண ட்ரை பண்றானுங்க.... டிரஸ்ச உருவி அம்மணமா ஓட விடறானுங்க...மானம் போனா மயிறு போச்சுன்னு தப்பிச்சு உயிரை கைல பிடிச்சிட்டு ஓடி வந்தா.... மனுஷங்க பதறி போய் சட்டையை கழட்டிட்டு......துண்டை அவுத்துக்கிட்டு ஓடி வந்து மேல சுத்தி விடுவாங்கன்னு ..பார்த்தா.. கண்ணுல குறி முளைக்க செல்போன்ல படம் பிடிக்கறீங்களே.... அசிங்கமா இல்ல...? ஏன்.....! வேற ஊர்ல ரேப் நடந்தா தான் கோபம் பொங்குமா....சொந்த ஊர்னா லைக் விழுகாதா...."

தலை விரி கோலமாய் நின்றவள் முதுகில் பிராண்டிய நகக்கீறல்கள் குடிகார ஆண்மையை விரித்துக் காட்டின. வெள்ளை சதை தெரிய ரத்தம் உறைந்திருந்தது...சுதந்திர தின கவிதை போல துருத்திக் கொண்டிருந்தது.

"உங்கள சொல்லி குத்தம் இல்ல... நம்ம அம்மாக்கு இருக்கற குறி தான்.... மற்றவளுக்கும் இருக்குங்கிற இயல்பை பழக்கப்படுத்தாம விட்ட சாபம்.... எப்போ கேப் கிடைச்சாலும்... அது மாரா இருந்தாலும் சரி.... தொடையா இருந்தாலும் சரி...இடுப்பா இருந்தாலும் சரி....எட்டிப்பாக்கற வக்கிர மனநிலையத்தான் ஊத்தி ஊத்தி வளத்துருக்கு. காட்டுக்குள்ள வெச்சு மேட்டர் பண்ண நினைச்ச அந்த இடியட்ஸை விட.......கேமராவும் கையுமா நல்லவங்களா நின்னு வேடிக்கை பாக்கற நீங்க ரெம்ப கொடூரமா தெரியறீங்க... அதுவும் இத்தனை தாய்மார்கள் சுத்தி நின்னு பாக்கறீங்க. ஒருத்திக்கு கூடவா என்னை சுத்தி மறைக்கணும்னு தோணல. அந்த குடிகார கூமுட்டைங்கள விரட்டி புடிப்பாங்கன்னு பார்த்தா... குரங்கை வேடிக்கை பார்க்கற மாதிரி பாக்குறீங்க... கேட்டா.. புலிய முறத்தால அடிச்சு விரட்டுன கூட்டம்னு வாய் கிழிய முகநூல்ல பேசுவோம்...."

அவள் உடல் நிமிர்ந்த நேர்கொண்ட பார்வையில் இருந்தது. நிர்வாணம் பொதுவென்ற கண்கள் அவளுக்கு வாய்த்திருந்தது. 'கிடக்குது கழுதை' என்பது போலத்தான் இருந்தது அவள் உடல் மொழி.

"எப்போ எது கிடைக்குமோ அதை படம் புடிச்சு நெட்ல விட்டு அதுல ஒரு அற்ப சந்தோசத்தை அடைய நினைக்கறதெல்லாம் இந்த நூற்றாண்டின் மனச்சிதைவுன்னு தான் சொல்லணும். எல்லாமே வேடிக்கை தான். வக்கிரம் தீர மென்னு கூழாக்கி துப்பிட்டு போறதுல ஒரு சுய திருப்தி..... இல்லையா......? டெக்னாலஜி உலகம்.....அம்மணத்தை வீடியோ எடுக்க இல்ல....நண்பர்களே..."

அவள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே ஒருவன் கையை ஆட்டுவது போல அலைபேசியில் மறைத்து மறைத்து வீடியோ எடுத்துக் கொண்டிருந்தான். அவனருகே ஒரு பைத்தியக்காரியைப் போல சென்றவள்...." நல்லா எடு...நல்லா கிளியரா தெரியணும்... எடுத்து.... 'பட்ட பகலில் அட்டூழியம். பெண்ணை நிர்வாணமாக்கி கொடூர செயல்... குற்றவாளிகள் கிடைக்கும் வரை பகிரவும்'னு ஸ்டேட்டஸ் போடு. லைக்ஸ் அள்ளும். அவனாவது ஒருதரம் தான் நிர்வாணமாக்கினான். உன்ன மாதிரி ஆளுங்கதான் ஒவ்வொரு முறையும் அம்மணமாக்கறீங்க. ரேப்புல மீண்டவ கூட உங்க பேஸ் புக் பேஜ்ல சாகனும் போல......" என்று சிரித்தாள். சிரிப்பெல்லாம அழுகை.

கையில் டீ பிளாஸ்க்கோடு நின்ற பாழ் கிழவி ஒன்று அவளருகே வந்து தன் நைந்த மாராப்பை இழுத்து பாதி கிழித்து அவள் இடுப்பில் கட்டி விட்டது. பாழ் கிழவியின் முதுகில் காலத்தின் கிறுக்கல்கள். அருகில் நின்றிருந்த தன் கிழட்டு கணவனின் தோளில் கிடந்த கிழிந்த துண்டை உருவி அவள் கழுத்தில் போட்டு விட்டது.

"இப்போ பேசு.... பேசிக்கிட்டே...... இந்தா.....இந்த டீயை அந்த படம் புடிக்கறவன் மூஞ்சில ஊத்து" என்றது. பொக்கை வாய் முழுக்க ஆவேச எச்சில் தெறித்தது.

டீயை நிஜமாலுமே கூட்டத்தை நோக்கி விசிறி அடித்தாள். கூறுகெட்ட சமூகத்தின் மீது ஆசிட் ஊற்றியது போல இருந்தது.

("காகிதப்பூ" தொடரும்)

- கவிஜி

Pin It

செத்து விட்டேன் என்று தான் தொங்கிக் கொண்டிருப்பது, நம்ப வைத்துக் கொண்டிருந்தது.

திக்கென்று பிடரியில் எதுவோ நினைவு தட்ட படக்கென்று கண்கள் விழிக்க தூக்கில் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று தெரிகிறது. ஆனால் உயிர் இருக்கிறது. சந்தேகம் கால்கள் உரசின.

ஒரு கணம் நேற்றிரவு நடந்ததெல்லாம் சிறுமூளைக்குள் இருந்து எட்டிப் பார்க்கிறது. கொட்டியும் பார்க்கிறது. யாரோ என்னை சுற்றி விடுவது போன்ற கற்பனையில் கண்களை மெல்ல கீழே கால்களுக்கிடையே இறக்க..... கீழே... தன் உடலைத் தானே சுற்றிக் கொண்டு அந்த பிசாசு பெருங் கவலைக்குள் தன்னை ஒப்புக் கொடுத்தது போல குத்த வைத்து அமர்ந்திருக்கிறது. மீண்டும் கத்த முயற்சிக்கையில் கழுத்தில் இறுக்காத அளவுக்கு கட்டப்பட்டிருந்த கயிறு இடைஞ்சல் செய்தது. கரகரவென கால்கள் உதற மீண்டும் அங்கும் இன்றும் அல்லாட.. மேலே மின்விசியில் கட்டப்பட்டிந்த கயிறு அறுந்து விலக நான் சரியாக அந்த பேயின் மடியிலேயே விழுந்தேன். பற்களற்ற அந்த முகத்தில் ஆயிரம் சுருக்கங்கள்.

சினிமாவில் தூக்கிட்டு தொங்குவது போல என் கழுத்தில் தூக்கு கயிறை கட்டியிருக்கிறது பேய்.....

"அவளோ சீக்கிரம் கொன்றுவேன்னு பார்த்தியா.... யுத்தா......." என்ற கத்தியது பேய்.

ஒலியின் குரூரம் புழுக்களாக என் மீது பீச்சி அடித்தது. நான் முகத்தை அனிச்சையாய்த் துடைத்துக் கொண்டே உருண்டு எழுந்து சுவரோராம் சரிந்து எழுந்து நடுங்கிக் கொண்டே நின்றேன்.

"யார்றூ நீ யார்...உ... இங்க எதுக்கு வன்த்திருக்க..." நான் பேச பேசவே என் கெண்டக் காலை தொட்டு முப்பது நகங்களாலும் பிராண்டியது. அடுத்த கணம் என் காலில் ஒரு வித பச்சை பூசணம் பூத்தது போல வழுவழுவென சொட்டியது. நான் வெற்றிடத்தை உதறிக் கொண்டே அந்த அறை முழுக்க "குணா கமலை"ப் போல சுற்றினேன். பேயும் எனக்கு எதிர் திசையில் சுற்றியது. மின்விசிறி சப்தத்தின் தங்கையாக தானாக சத்தமிட்டு சுற்றிக் கொண்டிருந்தது. வண்டின் இரைச்சல் அதற்குள் இருந்து வெளி வருதாகப் பட்டது.

"என்ன வேணும்...... என வேணும்... "மூச்சு வாங்கிக் கொண்டே....." என்ன வேணும் என்ன வேணும்.. உனக்கு....... யார் நீ.. எதுக்கு இப்டி பண்ற.... நான் என்ன பண்ணேன்.... ஏன்... இப்டி..... யார் நீ...."

பெருமூச்சும் எச்சிலும் வழிய நான் சுவற்றில் தலை மோத சுவரும் என் தலையில் மோத மெய்ம்மறந்து ஒரு கட்டத்தில் அறையில் பறக்கத் தொடங்கினேன். கீழே நடுவில் அமர்ந்து கொண்டு பொக்கை வாய் சிரிப்பில் கன்னத்தில் கை வைத்து கண்ணடித்து சிரித்தது பேய்.

"டபக்ஜ் தப்பிவக் எனபக்" என்று மண்டைக்குள் இடி.

அறை முழுக்க ஒற்றைக் கம்பியில் மாட்டிய சட்டையை போல நான் சுழன்று முகம் வீங்கி கீழே விழுகையில் என் கையில் குத்தி கிழிக்க பேனாவைக் சொருகியது பேய். எதுவும் முடியாத உடல் வலியில் நான் பேயின் மடியில் விழுந்தேன். மண்வாசனை அந்த பேயின் தொடைக்குள் இருந்து எழுந்தது. பச்சை வாசம் அதன் முலைகளில் கசிந்தது. பறவைகளின் கீச் கீச் குரல் அந்த பேயின் காதுக்குள் இரைந்ததை கேட்க முடிந்தது.

கோடாரி சத்தம்... சாக்கடை சத்தம்...... மலக்கிடங்கு கொப்பளிக்கும் சத்தம்...... சாயக்கழிவு சத்தம்... ... மணல் அள்ளும் லாரியின் சத்தம்.... மானுடக் கொலைகளின் சத்தம்... துப்பாக்கி வெடிக்கும் துரோக சத்தம்....... கத்தித் குத்து சத்தம்....... வன்புணர்வுக்கு ஆளான பெண்களின் கதறல் சத்தம்....... யாருக்கும் உதவாத அலைபேசி சத்தம்....... குழந்தைகளின் தொடைக்குள்ளிருந்து பீறிடும் அழுகை சத்தம் என்று அந்த பேயின் வாயில் இருந்து விழுந்த முனங்கல்கள் என்னை நிலை குலையச் செய்தன. என் காதுக்குள் என்னவெல்லாமோ குரல் கேட்கிறது. மரண ஓலங்களின் ஈனக்குரல்கள் என் காதுக்குள் எரியும் கம்பியென நுழைந்தன.

என் மூக்கில் ரத்த வாடை, குமட்டலை கொண்டாடி ஈக்களை உருவாக்கி என் மூளைக்குள் ஓட விட்டது. நான் தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு அங்கும் இங்கும் ஒரு கரப்பான் பூச்சியாக அலைந்தேன். தரையில் தலை குப்புற விழுந்து கதறினேன். அரட்டினேன். என் கைகளை நானே கடித்து கொண்டேன். அந்த பேய் என் கழுத்தைக் கடித்து ரத்தம் உரியத் தொடங்கியது. காதுக்குள் எதையோ துப்பியது. அது இனம் புரியாத வார்த்தைகளாக துண்டாடி துண்டாடி அலைந்தன.

கெஞ்சிக் கேட்டேன்..... குதறப்பட்ட அந்த பேயின் காலில் விழுந்து மனமார மண்டியிட்டு நடுங்கிக்கொண்டே கேட்டேன்.

"என்ன வேணும்... சாத்தானே.. சொல்லு..! என்ன வேணும்...? நான் சாகவா.. கொன்று விடு.. கொன்று விடு என்னை...." என்று கத்திக் கதறி... அந்த பேயின் கழுத்தை பிடித்து நெரித்தேன். அந்தப் பேய் சிரித்துக் கொண்டே எதையோ சொல்லி முனகியது. நான் பட்டென்று கையை கழுத்திலிருந்து விலக்கினேன்.

"எழுது..... எழுத்து...... இது...." என்று சொல்லி என் கையை பற்றி தரையில் உரசி....சதை தெரிய கிறுக்க வைத்தது.

கீழே கிடந்த காகிகம் தாண்டி தரைக்குள் நறநறக்கும் பேனாவில் குருதி சொட்டத் துவங்கியது. என் தலைக்கடியில் காகிதங்களால் ஆனா பூக்களின் முட்கள் என் தலையை சுற்றி முள்கிரீடம் பூத்திருந்தது.

"காகிதப்பூ" தொடரும்

- கவிஜி

Pin It

கடலை மிட்டாய்க்காரர்களுக்கும், ரோஸ்மில்க்காரர்களுக்கும் தொடக்கத்திலிருந்தே ஆகாது. உள்ளூரில் ஓஹோவென்றிருந்தாலும் வெளியூர் சந்தையில் விழுந்து கிடக்கும் கடலை மிட்டாய்க்காரர்களுக்கும், உலக விற்பனை வெளுத்து வாங்கினாலும் உள்ளூர் விற்பனை உளுத்துப் போயிருந்ததில் ரோஸ்மில்க்காரர்களும் கொதிப்பில் இருந்தார்கள். அதுபோக குடிக்கவே முடியாத கடலை மிட்டாயும், கடிக்கவே முடியாத ரோஸ்மில்க்கும் எதிரிகளாகப் போனதில் ஆச்சர்யமில்லை. மஞ்சள் சட்டை போட்டவர்களைக் கண்டால் கடலை மிட்டாய்க்காரர்களுக்கு சந்தோசம் தாங்க முடியாது. அப்படி எவனையாவது கடைத்தெருவில் கண்டுவிட்டால் அலேக்காகத் தூக்கி வந்து அன்போடு உபசரித்து வாயில் ஐந்து கடலை மிட்டாயைத் திணித்து மூச்சுத் திணற வைத்துத்தான் அனுப்புவார்கள்.

ரோஸ்மில்க் கடைக்காரர்கள் சட்டையையெல்லாம் சட்டை செய்வதில்லை. எந்த சட்டை கிடைத்தாலும் ரோஸ்மில்க்கை கொட்டி 'இது ரோஸ்கலர் சட்டை' என்று பீற்றிக் கொள்வார்கள்.

'இன்னா கலர் சட்டைன்னா இன்னாப்பா? அது ஒன்னப்பா' என்று பாட்டெல்லாம் பாடுவார்கள் ரோஸ்மில்க்காரர்கள்.

கடலை மிட்டாய்க்காரர்கள் 'ஆமா... இது என் டயலாகுல்ல?' என்று ஜெர்க் கொடுத்தாலும் உஷாராகி ஏதாவது செய்ய வேண்டுமே என்பதற்காக அந்த பாட்டையே தடை செய்தார்கள். அந்த பாட்டை மட்டுமல்ல அந்த பாட்டு போட்ட கோட்டுக்காரனைப் போட்டு மிதித்தார்கள், பாட்டுக்காரனின் பாட்டுகள் இருந்த கேஸட்டுகளையெல்லாம் தூக்கிப் போட்டு உடைத்தார்கள்.

இப்படி ஃபர்னீச்சர்களை உடைத்தே பழக்கப்பட்ட கடலை மிட்டாய்க்காரர்களும், அண்டாவோடு அபேஸ் பண்ணும் ரோஸ்மில்க்காரர்களும் பரஸ்பரம் எதிரிகளாக இருந்தாலும். நேரடியாக சமர் செய்வதில்லை. அவர்கள் இவர்களைப் பார்த்து 'நமஸ்தே' என்பதும், இவர்கள் அசடு வழிய, 'ஹிஹிஹி... பிஸ்தே' என்பதும் வழக்கம். அதுபோக ஒரு மூத்த கடலை மிட்டாய்க் கடைக்காரர் திடீரென்று ஒருநாள் யாரும் எதிர்பாராத வகையில் எதிர்க் கடைக்குப் போய் ரோஸ்மில்க் குடித்துவிட்டு 'தவறான கடையிலிருக்கும் சரியான பானம்' என்று புகழ்ந்ததாக வரலாற்று ஆய்வாளர்கள் சொல்வதுண்டு.

ஆனால் அதெல்லாம் இங்கே கதைக்காகாது. கடலை மிட்டாய் கடைக்காரர்கள் தங்கள் கடையில் அசுரய்யா என்பவரின் படத்தை மாட்டி வைத்திருக்கிறார்கள். அசுரய்யாதான் கடலை மிட்டாய் செய்யும் சூத்திரத்தைச் முதன்முதலில் சொன்னவர் என்பது கடலை மிட்டாய்க்காரர்களின் நம்பிக்கை. அவர் படத்துக்கு தினமும் மாலை அணிவித்து கற்பூரம் காட்டி மணியடித்து பூசை செய்துவிட்டுத்தான் கடலை மிட்டாய்க்காரர்கள் வியாபாரம் செய்யத் தொடங்குவார்கள்.

ஆனால் ரோஸ்மில்க்காரர்களுக்கோ அசுரய்யாவைக் கண்டாலே ஆகாது. வேண்டுமென்றே தங்கள் கடைக்கு எதிரில் அசுரய்யாவின் படத்தை வைத்திருப்பதாக பொங்குவார்கள். அசுரய்யா என்பது அசுரய்யாவின் இயற்பெயர் அல்ல. அசுரய்யா, அசுரய்யா ஆவதற்கு முன்பு இருந்த பெயரைச் சொல்லி ரோஸ்மில்க் கடைக்காரர்கள் திட்டுவது கடலை மிட்டாய்க்காரர்களுக்கு பிடிப்பதில்லை. அதெப்படி அய்யாவை அந்தப் பெயர் சொல்லி அழைக்கலாம்? அவருக்கென்று ஒரு மாண்பில்லையா? மரியாதை இல்லையா? இன்னபிற இத்யாதிகள் இல்லையா? என்று இவர்கள் பொங்குவதைக் கண்டு ரோஸ்மில்க்காரர்களுக்கு உள்ளூர ஒரு மகிழ்ச்சி.

ஆனால் கடலை மிட்டாய்க்காரர்களுக்கு ரோஸ்மில்க்காரர்களை விட 'கருப்பட்டி மிட்டாய்'க்காரர்கள் மீதுதான் அசூயை அதிகம். கடலை மிட்டாய் வரிசையிலேயே நான்கு கடை தள்ளி கருப்பட்டி மிட்டாய்க் கடை என்ற பெயரில் அசுரய்யாவின் படத்தினை வைத்து இன்னொரு கடைக்காரர்கள் வியாபாரம் செய்து வந்தனர். அவர்கள் கடலை மிட்டாய் மட்டுமல்லாமல் எல்லா மிட்டாய்களும் செய்து வந்தவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. மேலும் 'நாங்கள் செய்வதுதான் ஒரிஜினல் அசுரய்யா ரெசிப்பி' என்று பீற்றிக் கொள்வதுண்டு. அசுரய்யாவே முன்பொரு காலத்தில் இவர்கள் கடையில் ஜவ்வு மிட்டாய் கிண்டியதாக வதந்தியும் உண்டு. இவர்களும் சில நேரங்களில் அசுரய்யாவை, அசுரய்யா என்று அழைக்காமல் 'அந்த-தடைசெய்யப்பட்ட-பேர்' சொல்லி அழைப்பதுண்டு. ரோஸ்மில்க்காரர்கள் போல் மரியாதைக் குறைவாக அழைக்காவிட்டாலும் இந்த கருப்பட்டி மிட்டாய்க் கடைக்காரர்கள் அடிக்க வாகாக இருப்பதாக கூறிக்கொண்டு கடலை மிட்டாய்க் கடைக்காரர்கள் இவர்களைத் தாக்குவதும் நடக்கும். அதுபோக ரோஸ்மில்க் கடைக்காரர்கள் திருப்பி அடிக்க இரண்டு தலைமுறை ஆயுதம் ஒன்றை பூஜை செய்து வைத்திருக்கிறார்கள் என்ற பயமும் கடலை மிட்டாய்க் கடைக்காரர்களுக்கு உண்டு.

கருப்பட்டி மிட்டாய்க்காரர்கள் சொல்லும் குற்றச்சாட்டு என்னவென்றால் கடலை மிட்டாய்க்காரர்கள் அசுரய்யாவின் மூவாயிரத்து நூற்று நாற்பத்திரண்டு பக்க ரெசிபிக்களில் முதல் மூன்று பக்கத்தை மட்டும் படித்துவிட்டு கடலை மிட்டாய் மட்டும் செய்கிறார்கள் என்பதுதான். ஆனால் கடலை மிட்டாய்க்காரர்களுக்கு நன்றாகத் தெரியும் முதல் மூன்று பக்கங்களைத் தவிர அசுரய்யாவின் புத்தகத்தில் உள்ள அனைத்து பக்கங்களும் அடுப்பெரிக்கத்தான் வைத்திருக்கிறார் என்று. ஏனென்றால் முதல் மூன்று பக்க முடிவில் அசுரய்யா

*****

என்ற குறியீட்டைப் போட்டிருந்தார். கடலை மிட்டாய்க்காரர்கள் ஒன்றும் அந்தக் குறியீட்டுக்கு ‘முடிந்தது’ என்ற பொருள் தெரியாத அளவு முட்டாள்கள் இல்லை. அதனால் முதல் மூன்று பக்கங்களை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு மற்ற பக்கங்களை அடுப்பெரிக்கப் பயன்படுத்திக் கொண்டனர்.

கருப்பட்டி மிட்டாய்க் கடை மட்டுமல்லாமல் தர்பூசணிக் கடை, ப்ளூபெர்ரிக் கடை என கடலை மிட்டாய்க் கடை வரிசையில் இருந்த எல்லாக் கடைக்காரர்களுமே அசுரய்யாவை தவறாக புரிந்து கொண்டனர் என்பதே நம் கடலை மிட்டாய்க்காரர்களின் அரிய கண்டுபிடிப்பு. அப்படி அசுரய்யாவை தவறாகப் புரிந்துகொண்டு பேசுபவர்கள் கண்டிப்பாக ரோஸ்மில்க் கடைக்காரர்களின் கையாளாகத்தான் இருப்பர் என்ற உண்மையையும் கடலை மிட்டாய்க்காரர்கள் பிற்காலத்தில் கண்டுபிடித்தனர். அவ்வாறு ரோஸ்மில்க் கடைக்காரர்களிடம் கையூட்டு பெற்று அசுரய்யாவை அந்த - தடை செய்யப்பட்ட- பேரால் அழைப்பவர்களையோ அல்லது அவரது ரெசிபிக்களை முழுவதாக படிக்கச் சொல்பவர்களையோ அவர்கள் ‘ரோஸ்மில்க் குடித்தவர்கள்’ என்ற பொருள்படும் வகையில் 'பிங்கிகள்' என்று அழைக்க ஆரம்பித்தனர்.

இந்த பிங்கிகள் கடையில் இருந்த அசுரய்யா படத்துக்கும், கடலை மிட்டாய்க்காரர்களின் அசுரய்யா படத்துக்கும் சில வித்தியாசங்கள் உண்டு.

  1. பிங்கிகள் அசுரய்யா படத்துக்கு மாலையிட்டு வணங்க மாட்டார்கள், அவ்வளவு திமிர் பிடித்தவர்கள். ஆனால் கடலை மிட்டாய்க்காரர்களோ, தினமும் மாலையிட்டு வணங்குவதோடு, வருடத்துக்கு மூன்றுமுறை பாலாபிஷேகமும் செய்யத் தவறுவதில்லை. எதிர் காலத்தில் நாற்பத்தெட்டு நாள் ஒரு மண்டல விரதம் இருக்கும் திட்டமும் உண்டு.
  2. பிங்கிகள் படத்தில் 'அசுரய்யா' என்ற பெயருக்கு முன்னொட்டாக, அந்த தடைசெய்யப்பட்ட அசுரய்யாவின் இயற்பெயர் இருக்கும். அந்த மாபாவத்தை அவர்கள் உணர்வதேயில்லை. ஆனால் கடலை மிட்டாய்க்காரர்களோ அந்த மாபாவத்தை செய்ய மாட்டார்கள். சமீபத்தில் ‘அசுரய்யா ஸஹஸ்ரநாமம்’ என்ற அசுரய்யாவின் ஆயிரம் நாமாவளி கொண்ட புத்தகத்தை வெளியிட்டார்கள். வாங்கிப் பிரித்துப் பார்த்தால் ஆயிரம் பெயர்களும் 'அசுரய்யா', 'அசுரய்யா' என்று மட்டும் இருந்தன. இருந்தாலும் அந்த ஸஹஸ்ரநாம புத்தகத்தை வாங்கிப் படிக்காமல் பத்திரமாக அலமாரியில் மட்டும் வைத்துக் கொண்டவர் பலர். அந்த வருட புத்தக சந்தையில் ‘அசுரய்யா ஸஹஸ்ரநாமம்’ விற்பனையில் சாதனை படைத்தது. மேலும் அந்த வருட சாஹித்திய அகாடமி விருதுக்கும் அதைப் பரிந்துரைத்து பல்பு வாங்கினார்கள் என்பது தனிக்கதை.
  3. கடைசியாக பிங்கிகளின் கடையில் அசுரய்யாவின் சைடுபோஸ் போட்டோவுக்கு அருகில்,
  • மிட்டாய் செய்பவன் மனிதன்
  • மிட்டாய் தின்பவன் புனிதன்
  • மிட்டாய் வாங்குபவன் தெய்வம்

என்ற சொற்றொடர் இருக்கும். ஆனால் நம் கடலை மிட்டாய்க் கடைக்காரர்கள் வைத்திருக்கும் சைடுபோஸ் போட்டோவில்

  • கடலை மிட்டாய் செய்பவன் மனிதன்
  • கடலை மிட்டாய் தின்பவன் புனிதன்
  • கடலை மிட்டாய் வாங்குபவன் தெய்வம்

என்று எழுதப்பட்டிருக்கும். கடலை மிட்டாய்க்காரர்கள் கடையிலும் தொடக்கத்தில் பிங்கிகளிடம் இருந்த வசனம்தான் இருந்ததாகவும், திடீரென ஒருநாள் காலப் போக்கில் அது ‘கடலை’ என்ற முன்னொட்டு வைக்கப்பட்டு மாற்றப்பட்டதாகவும் வதந்திகள் உண்டு. ஆனால் அது எப்போது மாறியது என்பதை கண்டவர் விண்டிலர், விண்டவர் கண்டிலர்.

இதுபோக “ஒன்றே மிட்டாய், நன்றே கடலை” என்ற மோட்டோவும் கடலை மிட்டாய்க்காரர்களுக்கு உண்டு.

கடலை மிட்டாய்க்கடைக்கு எதிரிலேயே ரோஸ்மில்க் கடையின் அருகில் இன்னொரு கடலை மிட்டாய்க்கடை இருந்தது. இவர்கள் ‘புரட்சிகர கடலை மிட்டாய்க் கடையினர்’ (புகமிக) என்று தங்களைத் தாங்களே அழைத்துக்கொண்டனர். இவர்கள் அசுரய்யாவின் ரெசிப்பியைப் படித்ததும் இல்லை, ஒன்றும் இல்லை. ஏன் புத்தகம் கூட பார்த்திருப்பார்களா என்று தெரியாது. ஆனால் அசுரய்யாவின் படத்தை மட்டும் பெரியதாக வாங்கி மாட்டி அதற்கு பெரிய நாமம் போட்டு, 'அசுரய்யா நாமம் வாழ்க' என்று கோஷமிடுவார்கள். இவர்கள் சொந்தமாக கடலை மிட்டாய் செய்யத் தெரியாமல், இறக்குமதி செய்து அதில் ரோஸ்மில்க் தடவி விற்றுக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களை 'ரோஸ்மில்க் நக்கிகள்' என்று நம் நண்பர்கள் அழைப்பார்கள். அதன் காரணத்தை ஆராய்வது அனாவசியம். நம் நாயகர்களை பொறுத்தவரை அவர்களுக்காக ஒரு பத்தி எழுதுவதுகூட வீண்தான். அதனால் இத்தோடு நிறுத்துவது உசிதம்.

ஏற்கனவே தர்பூசணி கடைக்காரர்கள் ரகசியமாக வெளிநாட்டு சாக்லேட்டுகள் தயாரித்து சிவப்பு நிற கவரில் கட்டி விற்பதாக குற்றச்சாட்டு வேறு இருந்தது. ‘அது எப்படி அசுரய்யா மண்ணில் வெளிநாட்டு மிட்டாய்கள் விற்கலாம்? மண்ணுக்கேற்ற மிட்டாய் வேண்டும்’ என்று கடலை மிட்டாய்க்காரர்கள் போர்க்கொடி தூக்கிய வரலாறும் உண்டு. இப்போது புதிதாக அவர்கள் அசுரய்யாவின் சூத்திரத்தை வெளிநாட்டு சாக்லேட்டுகளுடன் கலந்து புதிய ரெசிப்பி ஒன்றைத் தயாரித்து, ‘அசுரய்யா வட்ட மிட்டாய்’ என்ற பெயரில் புதிய மிட்டாய் தயாரிக்க சதித்திட்டம் தீட்டியது தெரியவந்தது.

கடலை மிட்டாய்க் கடைக்காரர்கள் உடனே பொங்கி விட்டார்கள். “ஏங்கடா டேங்களா... அசுரய்யாவின் புத்தகத்தை மூணாம் பக்கத்துக்கு மேல படிக்குறதே தப்பு. இதுல அவரு பேருல புது மிட்டாயா? அதெப்படிடா அவரு பேரை பிரபலமாக்கலாம்?? அதாவது... அது வந்து... அவரு பேரை ‘நீங்க’ எப்படிடா பிரபலமாக்கலாம்? அவரு செய்யாத மிட்டாயெல்லாம் செஞ்சதா சொல்லுவீங்களா? அவருக்கு கடலை மிட்டாய தவிர எதையும் செய்யத் தெரியாதுடா” என்று தர்பூசணிகடையின் முன்பு நின்று கத்தினார்கள். அத்தோடு நிற்காமல், "ஏன்டா, நீங்க நாலுபேரு யாருமே வராத கடையில டீயாத்தி நீங்களே குடிச்சா பெரியாளுங்களா?" என்றபடி தர்பூசணிக்காரர்கள் கையிலிருந்த ரெசிப்பி புத்தகத்தைப் பிடுங்கி கிழித்துப்போட்டனர்.

ஒருவழியாக வெற்றி பெற்று வெளியேறி வந்தவர்கள் கண்ணில் ரோஸ்மில்க் கடையில் கூட்டம் மொய்ப்பதும் புதிய கடலை மிட்டாய்க்கடைக்கு வருபவர்களையெல்லாம் ரோஸ்மில்க் கடைக்கு அனுப்புவதும் தெரிந்தது. ஆனால் அதையெல்லாம் விட முக்கியமான ஒன்றைக்குறித்து விவாதிக்கத் தொடங்கினார்கள்.

“யோவ், அசுரய்யா பேருக்கு நாம ராயல்டி வாங்கிக்கிடணும்” என்றார் ஒருவர்.

“ஆமாய்யா, நம்ம அனுமதியில்லாம ஒரு பய அசுரய்யா பேர யூஸ் பண்ணக்கூடாது” என்றார் இன்னொருவர்.

“முக்கியமா அந்த தர்பூசணிக்காரனுவ”

“ஆமாப்பா, ப்ளூபெர்ரிக்காரனுவள விட்டிட்டுயே, ப்ளாக் கரண்டு ஐஸ் க்ரீம்க்கு கூட நம்ம அசுரய்யாவும் அவங்க அய்யாவும் ஒன்னா வேலை பாத்ததா பொய் சொல்லிட்டு இருக்கானுவ”

“ஆமாமா, இப்படிதான்யா கொஞ்ச நாளைக்கு முன்னால ஒரு குரூப்பு வானவில் முட்டாயின்னு ஒன்னு பண்ணி அதுக்கும் அசுரய்யா பேரு வெச்சுட்டாங்க.”

“ஆமாமா, வானவில் முட்டாயெல்லாம் பத்தி அசுரய்யா என்னிக்கு எழுதிருக்காரு?”

“அதும் ‘வானவில்லாம்’, ஏழு கலரையும் பார்த்ததும் எனக்கெல்லாம் வாந்தியே வந்துருச்சு, உவ்வே”

“அதுவும் அதெல்லாம் மண்ணுக்கேத்த முட்டாயே இல்ல”

“ஆமாமா... இதெல்லாம் அசுரய்யாவுக்கே அவமானம்”

“அப்படியே அசுரய்யா படத்தையும் யாரும் பயன்படுத்தக் கூடாதுன்னு சொல்லிப்புடணும்”

இந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த மாபெரும் விவாதத்தில் குறுக்கீடு செய்கிறோம் என்ற விவரம் ஏதுமின்றி ஒரு சிறுவன் கடைக்கு வந்தான்.

“அங்கிள் டெய்ரி மில்க் சாக்லெட் இருக்கா?” என்றான்.

சிரித்தபடி சிறுவனை நெருங்கிய ஒரு கடலை மிட்டாய்க்காரர், “கண்ணு, சாக்குலேட்டெல்லாம் திங்கக்கூடாது. பல்லெல்லாம் போயிடும். வயித்துல பூச்சி வந்துடும். அதெல்லாம் வெளிநாட்டு முட்டாயி. இங்க பாரு கடலை முட்டாயி திங்குரியா? அசுரய்யா தாத்தா முட்டாயி? வாயில போட்டா தேனா இனிக்கும்” என்றார்.

மலங்க மலங்க முழித்த சிறுவன், “இல்ல அங்கிள், எனக்கு சாக்லேட்தான் வேணும்.” என்றான்.

அவர்களில் ஒருவர், “தம்பி இப்படியே நாலு கடை தள்ளி தர்பூசணி....” என்று ஆரம்பிக்க அவரைக் குறுக்கிட்டு, “யோவ் நிறுத்து” என்ற வெற்றிலை வாய்க்காரர் விலாசம் சொன்னவரை முறைத்துவிட்டு, பின்பு சிறுவன் பக்கம் திரும்பி, கோபமாக, “யே... சாக்லேட்டும் கிடையாது ஒன்னும் கிடையாது போ... போ...” என்று விரட்டினார்.

சிறுவன் ஒரு அடி பின்னால் போய் தடுமாறி, பயம்கலந்த பார்வையோடு இவர்களைப் பார்த்துவிட்டு பின்னால் திரும்பி முதுகைக் காட்டியபடி நடந்தான்.

“இப்பல்லாம் பொறக்கும்போதே பிங்கியா பொறக்குறாங்கப்பா" என்று புலம்பியபடி இவர்கள் மீண்டும் அசுரய்யாவின் சிலை வைப்பதற்கும் ராயல்டி வாங்குவது குறித்த விவாதத்தில் மூழ்கினார்கள்.

- சத்யா

Pin It

2005- ஏப்ரல் 25 -மாலை -6 மணி காட்சி

"சந்திரமுகி" பார்த்து விட்டு வீடு நோக்கி போகும் போதே உள்ளே பல விதமான எண்ணங்கள்.. ரசாயன மாற்றங்கள். கண்களுக்குள், சந்திரமுகியில் கண்கள் உருண்டு கொண்டே இருந்ததை எத்தனை சிமிட்டினாலும் வெளியேற்ற முடியவில்லை.

வீட்டில் எல்லாரும் ஊருக்கு போயிருப்பது மனதுக்குள் பெல் அடித்தது. துணைக்கு தங்க வைக்க நண்பன் கமலை கூப்பிடலாமா என்று கூடத் தோன்றியது. சிறு இருட்டை மனதுக்குள் சுமந்து கொண்டு சென்று வீடடைந்தேன். எல்லா அறைகளிலும் லைட்டை ஆப் பண்ணி விட்டு என் அறையில் போர்வையை இழுத்து மூடி படுத்தேன். எல்லா தெய்வங்களையும் ஒரு முறை நினைத்து பத்திலிருந்து தலைகீழாக ஒன்று வரை நான்கு முறை சொல்லி தூக்கத்தின் வாயிலில் எட்டிக் குதிக்கும் வேளையில் காலிங் பெல்லை யாரோ அடித்தார்கள்.

திடுக்கிட்டு விழித்தேன்.

நன்றாக தூங்குபவனை திடுக்கிட்டு எழ செய்தால் கூட ஒரு வகை நிதானம் இருக்கும். தூக்கத்துள் செல்லும் அந்த தூக்க விழிப்பு நிலையில் அரக்க பரக்க எழுவது.. தலை கீழ் சேட்டைகளில் குரங்கின் வால் செவிக்குள் நுழையும் ஓசைக்கு சமமானது. எழுந்தமர்ந்து இதயம் துடிப்பதை துல்லியமாக கேட்க முடிந்தது. காலிங் பெல் சத்தம் அதிகமானது. கண்கள் நிலை குத்த சத்தம் வந்த திசையில் முகத்தை திருப்பி உற்றுக் கேட்டேன். தொடர்ந்து இப்படி யாராவது பெல் அடிப்பார்களா... அத்தனை நடுக்கத்திலும் புத்தி கொஞ்சம் வேலை செய்தது. என்ன ஆனாலும் சரி கதவை மட்டும் திறக்கக் கூடாது. சடுதியில் மூளை முடிவெடுத்தது. எனக்கு எப்போது வேர்க்கத் தொடங்கியது என்று தெரியவில்லை. அடிவயிற்றில் எதுவோ கவ்விக் கொண்டிருந்தது.

காலில் பெல் தொடர்ந்து ஆம்புலன்ஸ் சைரனைப் போல அடிக்க, என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல்... கட்டிலில் சுவரோரம் போர்வையை மூடிக் கொண்டு ஒரு பேயைப் போல பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். வேகம் அதிகமான சத்தம் பட்டென்று நின்று போனது. சத்தம் நின்று போன பின்னால்தான் பயம் இன்னும் அதிகமானது. எதுவோ நம்மை நெருங்கி விட்டது என்று உணர முடிந்தது. மனதுக்குள் விதவிதமான கோர முகங்களின் வடிவம் இன்னதென இல்லாத உருவத்தில் என் மூளையில் உருவாகத் தொடங்கின.

சத்தம் இதோ மறுபடியும் கேட்க போகிறது என்று நம்பிய எனக்கு சத்தம் கேட்காத அவநம்பிக்கை தொண்டைக்குள் எச்சில் அறுக்க வைத்தது. மெல்ல அப்படியே செய்வதறியாமல் சரிந்து கட்டிலில் படுத்தேன். கால்களின் நடுக்கத்தை கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. அப்படி நடுங்குவது கூட ஒரு வகை பாதுகாப்பை தருவதாக நம்பினேன்.

கண்களை இறுக மூடிக் கொண்ட எனக்கு தூங்குவது போல நடிக்க வேண்டுமாய் இருந்தது. சற்று நொடிகளில் போர்வைக்கு மேல் என் மீது ஏதோ சுமை கூடியது. நான் சுதாரித்துக் கொண்டு எழ முற்படுகையில்... முடியவில்லை.

பொணம் கனம்.. மூச்சு விட சிரமப் படுத்தியது. நான் திமிர திமிர என் மீது கிடந்த கனம் கச்சிதமாக என் கால்களை பின்னி என்னை கட்டிலோடு அழுத்தியது. நான் யாவ்........ அ......யோ அயோ......." என்று கத்திக் கொண்டே என்னன்னவோ செய்தேன். தத்தளித்தேன்.
கை கால்களை வேகமாய் அசைக்க முற்பட்டு மெல்ல அசைக்க முடிந்து எதையோ உதைத்து விட்டு எழுந்தது போல பெருமூச்சு வாங்க அமர்கையில் அறையின் லைட் அணைக்கப் பட்டிருந்தது.

"ஆஹஃ ஆஹ் ஆத் அயோ....அயோ" என அலறிக் கொண்டே அறைக்குள் அங்கும் இங்கும் நான் நடந்து ஓட... எங்கு நிற்கிறேன் என்றே மறந்து போனேன். அறைக் கதவு திறந்து கிடக்கிறது. அறையிலிருந்து பார்த்தால் தெரியும் ஹாலின் லைட் எரிந்து கொண்டிருக்கிறது. நான் அணைத்து விட்டு தானே வந்தேன். யோசித்தபடியே வேகமாய் ஹாலுக்கு சென்று ஸ்விட்சை ஆப் பண்ணி விட்டு மீண்டும் என் அறைக்குள்ளே ஓடி வரும் போது என் கழுத்தை பிடித்து யாரோ தள்ளியதை உணர முடிந்தது. மின்விசிறியின் வேகம் அதிவேகமாய் ஆனது. கழுத்தை பிடித்து தள்ளிய வேகத்தில் நிலை தடுமாறி சென்று கட்டிலில் விழுந்து போர்வையை இழுத்து தலையோடு போர்த்தி ஒளிந்து கொண்டேன்.

அறையின் லைட் அணைந்து அணைந்து எரிந்தது. அறைக்குள் திடும்மென சூழ்ந்த புழக்கம் மூச்சு திணற வைத்தது.

என் பக்கத்தில் தரைக்கும் வீட்டின் சீலிங்குக்குமான உயரத்தில் பாம்பை போல உடலால் உடலையே வளைந்து வளைத்து நெளிந்து நெளித்து ஒரு பெண் அரூபமாய் நிற்பதை போர்வை விலக்கிய குறுகுறு ஓரப் பார்வையில் பார்க்க முடிந்தது.

"ஆ...........ஹஹா........" என்று கத்தி உளறியபடி எழுந்து சுவரோரம் சரிந்து கை கால்களை உதறிக் கொண்டு........".....போ ப்ப்போ போ ப்ப்போ......" என்று சத்தமிடுகிறேன். சத்தம் எனக்கு கேட்கவில்லை. உலகமே செவிடானது போன்ற தோரணை என்னை சுற்றிலும்.

கழுத்தை முன்னால் தூக்கி தூக்கி, "ஹஆஹ் அஹ்ஹா ஹஹ்ஹ ஹா..... ஹா ஹா கா......கா......" என்று சிரித்துக் கொண்டே....." ஆ......ஆஅஹ்ஹ்ஹ அய்யோஓஓஓஓ அயோஓஓஓஓஓ" என்று அழுவதும்.......என்னை உற்று உற்று பார்த்தபடி முறைப்பதுமான அதன் செய்கைகள் அகோரமாய் என்னை சூழந்தது. கண்டிப்பாக பேய் தான். ஒருவேளை கற்பனையோ என்று கூட ஆழ் மனம் யோசித்தது. கண்களைத் தேய்த்து நன்றாக கூர்ந்து பார்க்கையில் அது வளைந்து நெளிந்து சதை தொங்கும் குதறலோடு சொரசொரப்பின் சொட்டுதலோடு அறைக்குள் ஒரு பாம்பை போல ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. நான் சுவரோரம் நடுங்கி வாய் கோணி முகம் நசுங்கி அமர்ந்திருந்தேன்.

"பாஆஆஅம்..................." என்று பட்டென தூக்கி வீசப்பட்டேன்.

என் அறையில் இருக்கும் பேப்பர் பேனா புத்தம் என்று எல்லாமே என் மீது வாரி இரைக்கப்பட்டது.

"ஆஅ ஆஹ்ங்...." என அணத்தும் சத்தம் அறையின் கழுத்தை பிடித்து மூச்சுத் திணற வைத்தது. மின்விசிறியின் சுழற்சி அதிவேகமானது. என்னை ஒரு பாம்பைப் போல் சுற்றி இறுக்கியது. அதற்கு முகம் இருக்கும் இடத்தில் வெறும் ஓட்டை தான் இருந்தது. நான் சேர்த்து வைத்திருக்கும் பேனாக்கள் என் மீது வந்து வந்து குத்தி குத்தி விழுந்தன. புத்தகங்கள் என்னை சம்மட்டியை போல் அடித்து சாய்த்தன. என் உடல் என் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை.

கீழே அமர்ந்து ஒரு கையை, கன்னம் தலைக்கு அணை கொடுத்து ஒருக்களித்து படுத்துக் கொண்டு "ஏஏஏஏ ஈஈஈ ஏஈ... ஏஏஏஏ ..... என்று அடித் தொண்டையில் அணத்திக் கொண்டிருந்தது அது.

விடிகையில் தூக்கில் தொங்கிக் கொண்டிருந்தேன் நான்.

("காகிதப்பூ" தொடரும்)

- கவிஜி

Pin It

என்னை முன் நில்லன்மின் தெவ்வீர் பலரென்னை
முன்னின்று கல்நின் றவர் - திருக்குறள்

சேரமான் பெருஞ்சேரலாதன், பாண்டியன் மற்றும் ஒன்பது வேளிர் தலைவர்களுக்கும், சோழ மன்னன் கரிகால் சோழனிற்கும் நடந்த வெண்ணிப் போர் வாகைப் பெருந்தலை என்னுமிடத்தில் ஒரு முடிவிற்கு வந்தது. கரிகால் சோழன் இறுதியில் தன்னை எதிர்த்து நின்ற ஒன்பது குறுநில மன்னர்களின் கூட்டணியை முறியடித்து வெற்றி வாகை சூடினான். போரில் திருமாள் வளவன் எய்த நெடு வேல் சேரனின் மார்பைத் துளைத்து ஊடுருவிச் சென்று முதுகின் புறத்தே புண் செய்தது. இப்படிப் புண் செய்வது புறமுதுகிட்டு ஓடுதலிற்கிணையான வீரக் குறைபாடு என்று கருதிய சேரன் அப்போதே வடக்கிருந்து உயிர் நீக்கப்போவதாக அறிவித்தான். தன் உடைவாளின் கூர் முனை கழுத்தை நோக்கி இருக்குமாறு நட்டு விட்டு அன்னம் தண்ணீர் தவிர்த்து உண்ணா நோன்பிருக்க ஆரம்பித்தான்.

போர்க்களம் அமைதியானது. சோழனின் வெற்றிமுரசு முழங்கவில்லை. பாணர் யாழிசை கூட்டிப் பாடவில்லை. வீரர்கள் வெற்றியைக் கொண்டாடிக் கள் பருகவில்லை. ஊரிலுள்ள மக்கள் சுற்றத்தாருடன் தேறல் அருந்தவில்லை. உழவர்கள் வயல்வெளியிலும் குரவை ஓசை எழுப்பவில்லை. சோழ மக்கள் வெற்றித் திருவிழாவை கொண்டாக்கூட மறந்துவிட்டனர்.

போர் முடிந்து அரண்மனையை நோக்கி அணி வகுத்துச் செல்லும் போர் வீரர்களின் ஒரு பிரிவை தலைமைதாங்கி வழி நடத்திய அரவான் பாதை இரு மருங்கிலும் நின்று கொண்டிருந்த மக்களிடம் மௌனமாக தன்னிடம் இருக்கும் வேலினை உயரே உயர்த்திக் காட்டிக்கொண்டே நடந்தான். அவன் அணிந்திருந்த இடுப்புக் கச்சையின் திடமான மடிப்புகளில் இருக்கும் குஞ்சங்கள் அவன் நடையின் அதிர்வைத் தாங்கமுடியாமல் தடுமாறியது. அவனுக்கு முன்னே சென்ற சோழனின் வெற்றிக்குக் காரணமான யானைப் படைகள், பிளிர மறந்து மௌனமாக அணி வகுத்தது. அரவான் தன் இளம் மனைவியை விரைவில் பார்க்கப்போகிறோம் ஒரு புறம் மகிழ்ந்தாலும் மறுபுறம் போர்க் களத்தில் சுயேச்சையாக தான் எடுத்த முடிவை அவள் எப்படி ஏற்றுக்கொள்ளப் போகிறாளோ என்று உள்ளூர மருகினான்..

கரிகாலன் போர் புரிவதை மிக அருகில் இருந்து பார்த்தவர்களுள் அரவானும் ஒருவன். மின்னலென வின்னில் இறங்கிய மன்னரின் வாள்வீச்சையும், இடியென தகர்ந்து தரையைப் பிளந்த கேடயத்தின் தொடர் இரைச்சலையும் கேட்டு அப்படியே பிரமித்து நின்றான். இதை எப்படியோ ஓரக்கண்ணால் கவனித்த சோழன் அரவானை சுய நினைவிற்குக் கொண்டு வர குரல் எழுப்பினான். என்ன ஒரு கம்பீரமான குரல் என்று வியந்த அரவான் சுய நினைவிற்கு வர மிகுந்த உற்சாகத்துடன் தொடர்ந்து போரிட்டான்.

குளிர், பனி என்று பாராமல் போர்க்களத்தில் புண்பட்ட மறவர்களை சோழன் நள்ளிரவானாலும் கண்துயிலாது ஆறுதல் படுத்துவதை கடமையாகக் கொண்டிருந்தான். அப்படியான ஒரு இரவில்தான் அரவானையும் சோழன் சந்தித்தான். அவன் தோள்களை தட்டிப் பாராட்டியவன் “போர் களத்தில் நடக்கவேண்டும். கனவில் அல்ல வீரா! ” என்று கூறி அந்த இடமே அதிரும் வண்ணம் சப்தமாகச் சிரித்தான். அரவான் ஒன்றும் கூறாமல் “மன்னருக்கே வெற்றி. மன்னருக்கே வெற்றி “ என்று வெறி கொண்டவன் போல கையை உயர்த்தி மற்ற மறவர்களையும் ஒருமித்து குரல் எழுப்பச் செய்தான். போரில் பெரும்புண்பட்டு வீழ்ந்த மறவர்களுக்கு மருத்துவம் செய்யும் போது அவர்களின் வேதனையை மறக்க விறலியர் ஆடிப்பாடுவது வழக்கம். புண்பட்ட ஒவ்வொரு வீரரையும் சந்தித்து ஆறுதல் கூறிய சோழன் தன்னைப் பின் தொடர்ந்து வந்த அரவானை திரும்பிப் பார்த்து மெலிதாகப் புன்னகைத்தான். அந்த ஒரு நொடியில் அரவானின் மனதில் பெரும் வெளிச்சமெனத் தோன்றிய தீர்மானத்தை துளியும் அறியாதவனாயிருந்தான் சோழன் அப்போது.

அரவான் வருவதை கதவிடுக்கின் வழியாகப் பார்த்த முல்லை வேகமாக சாலைக்கு ஓடி வந்தாள். அவனை வரவேற்க சுற்றங்கள் இரவில் இருந்தே காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். மதர்த்து திமிறிய தோள்கள். அகன்ற விழி. தெறித்துச் சிவந்த கூறிய நாசி. சிறிய புன் முறுவலுடன் மீசையை முறுக்கிக்கொண்டே அரவான் முல்லையைத் தொடர்ந்து ஓரக் கண்ணால் யாரும் அறியாவண்ணம் உற்று பார்த்துக்கொண்டேயிருந்தான். முதலில் நாணித் தலை குனிந்தவள் வாசல் திண்ணையில் வைத்திருந்த நிறை கும்பத்தை எடுத்து அவனை வரவேற்றாள். தன்னைக் காண வந்திருந்த ஊர்ப்பெரியவர்களை அனைவரையும் வணங்கி நன்றி தெரிவித்தான் அரவான். பிறகு வீட்டினுள் நுழைந்தான். தன் தலையில் அணிந்திருந்த மகரந்தங்கள் உதிர்ந்த வாகை மலரை எடுத்து முல்லையின் நெற்றி, விழிகள், நாசி, இதழ்கள், சங்குக்கழுத்து வழியாக அப்படியே தீண்டிக் கொண்டு வர தன்னிலை மறந்த முல்லை அவனை வெட்கத்துடன் நெஞ்சோடு நெஞ்சாக இறுக அணைத்துக் கொண்டாள்.

இரவு முல்லையிடம் போர்க்களத்தில் தான் நேரில் கண்ட சோழனின் வீரத்தைப் பற்றி பேசிக்கொண்டே இருந்தான் அரவான். “முல்லை நம் மன்னரின் வெற்றிக்காக நீ என்ன கொடுப்பாய்?” இந்தக் கேள்வியின் ஆழத்தை அந்த அளவிற்குப் புரிந்துகொள்ள முடியாத முல்லை அவனையே மிரண்டபடி பார்த்தாள். மறுபடியும் அதே கேள்வியை வெறு விதமாகக் கேட்டான். “முல்லை, நம் மன்னரின் வெற்றிக்காக நீ என்னை கொடுப்பாயா?” கேள்வியை தனக்குள் ஒரு முறை கேட்டுக்கொண்டவள் “நம் மன்னரின் வெற்றிக்கு உங்களை நான் ஏற்கனவே கொடுத்துவிட்டேனே, பிறகென்ன?” என்று அப்பாவியாக முகத்தை வைத்துக் கொண்டு கேட்டாள். முல்லையை மேலும் தெளிவுபடுத்த தயக்கத்துடன் வார்த்தைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து மெதுவாகப் பேசினான் அரவான். “முல்லை நான் கூறுவதை மிகவும் கவனமாகக் கேள். எந்த சந்தர்ப்பத்திலும் உணர்ச்சிவயப்படமாட்டேன் என்று நீ வாக்களித்தால் மட்டுமே நான் இதைக் கூறுவேன்” என்றான். அரவானின் கைகளை இறுகப் பற்றி தன் சம்மதத்தை தெரிவித்தாள் முல்லை. “தனி ஒரு நாடாக நின்று பாண்டியரையும், சேரனையும், ஒன்பது வேளிர் தலைவர்களையும் போரில் முறியடித்து வெற்றி பெற்ற நம் மன்னருக்கு நாம் ஏதாவது பரிசு அளிக்க வேண்டாமா? நான் ஒரு வேளை கவிஞனாயிருந்தால் மன்னரின் போர்த் திறமையை வர்ணித்து ஒரு நெடிய போர்ப்பரணியே பாடியிருப்பேன். மன்னர் வெற்றி பெற போர்க்களத்திலேயே நான் ஒரு தீர்மானம் செய்து கொண்டேன் முல்லை” என்றான். சிறிது நேர இடைவேளிக்குப் பிறகு அரவான் தொடர்ந்தான். “அரசரின் வெற்றிக்கு கொற்றவையிடம் வேண்டி நவகண்டம் ஏற்க தீர்மானித்துவிட்டேன்”, இதைக் கேட்டு அதிர்ந்த முல்லை அவன் மேல் மூர்ச்சையுற்றுச் சரிய, அவளை அப்படியே அள்ளிப் படுக்கையில் கிடத்தினான்.

நவகண்டம் என்பது தனது நாட்டு அரசன் போரில் வெற்றி பெற்றால் தான் தன் உயிரையே பலியிடுவதாக வேண்டிக்கொள்வார்கள். அவ்வாறு அரசன் வெற்றி பெற்றவுடன் வேண்டுதலை நிறைவேற்ற உடம்பில் கை, கால் என 9 இடங்களில் வெட்டிக்கொண்டு, முடிவில் கழுத்தில் கத்தியால் வெட்டி தங்களது உயிரை பலி கொடுப்பார்கள்.

மீண்டும் அவள் கண் விழிக்க அவளின் நெற்றியில் ஆழ்ந்த முத்தத்தைப் பதித்தான். படுக்கையின் தலைமாட்டில் இருந்து நறுமணப் புகை அறை முழுவதும் வெண் மேகம் போல் பரவ அரவாணின் மார்பு ஒரு முறை விம்மி அடங்கியது. சிவந்த கண்களுடன் காலையில் எழுந்தவள் கலைந்த உடைகளை நேர் செய்து கூந்தல் கோதி அறையிலிருந்து வேளியேறினாள்.

அடுத்த நாள் ஊர்ப் பெரியவர்கள் அரவானைக் காண வந்திருந்தார்கள். அனைவரிடமும் அரவான் தன் முடிவை பணிவுடன் தெரிவித்தான். அன்றிலிருந்து தினம் ஒரு குடும்பமென அரவானுக்கு மிகவும் பிடித்த உணவினை சமைத்துக் கொண்டு வந்தார்கள். விழாவிற்காகக் கொற்றவையின் கோயிலை மீள் புணரமைத்தார்கள். நீண்ட சடைமுடியுடன், புலித்தோல் ஆடையுடன், புலிப்பல் தாலியுடன், முறுக்கிய கொம்புகளையுடைய கலைமான் மேல் அமர்ந்து கையில் வில்லுடன் அனைவருக்கும் அருள் பாலித்துக்கொண்டிருந்தாள் கொற்றவை. விழாவின் தொடக்கத்தில் வண்ணக் குழம்பு, சுண்ணப்பொடி, மணமுள்ள சந்தனம், எள்ளுருண்டை, இறைச்சியுடன் கூடிய சோறு, நறுமணப் புகை தூபம் தாங்கி பெண்கள் ஊர்வலத்தில் வர, உடன் வருபவர்கள் பறையடித்து மக்களை உற்சாகப்படுத்திக் கொண்டே வந்தார்கள். சோழ நாட்டில் அரவான் தன்னை நவகண்டம் ஏற்க தயாராயிருந்த அதே சமயம் சேர நாட்டில் வடக்கிருந்து உயிர் துறக்கும் வரை உண்ணா நோன்பு ஏற்ற மன்னனைக் காண கண்ணீருடன் தொடர்ந்து மக்கள் திரண்டு வந்து கொண்டிருந்தார்கள். அரண்மனை வைத்தியரிடம் தலைமைச் சேனாதிபதி “மன்னரின் தற்போதைய நிலை எப்படியுள்ளது” என்று கேட்க “மன்னர் தன் சுய நினைவை வேகமாக இழக்க ஆரம்பித்து விட்டார்” என்று உதிரம் படிந்த மன்னரின் கழுத்தை காண்பித்தார். மூர்ச்சையுற்ற மன்னனின் தலை சற்றே சரிந்து நிலை தடுமாற தரையில் நட்டிருந்த வாளின் நுனி மன்னரின் கழுத்தை அறுத்து ரணமாக்கியது.

பக்தியுடன் அரவானை அழைத்து கொற்றவைக் கோயிலிற்கு அழைத்து வந்தார்கள். இடையில் உடைவாளும், மார்பில் கவசமும் தரித்து போர்வீரன் போல் போர்க்கோலம் பூண்டு இருந்தான் அரவான். கோயிலின் முன்புறம் இருக்கும் திடலில் அவனை அமர வைத்தார்கள். திருமஞ்சனமாடுவித்து, திரு நீற்றுக் காப்புமிட்டு, புது ஆடையுடுத்தி, ஆபரணங்கள் பூட்டி அலங்கரித்து, பரிமள கஸ்தூரிகள் பூசி, வீர சந்தனம் இடுவித்து, பாக்கு வெற்றிலையை அவன் கையில் கொடுத்தார்கள். வாசனைத் திரவியங்கள் கலந்த நீரினால் முல்லை அவன் பாதங்களைக் கழுவினாள். கை நிறைய சந்தனம் எடுத்து அவன் பாதத்தில் பூசி, நெற்றியில் திலகம் இட்டாள். எதற்கும் கலங்காமல் வாளுடன் அமர்ந்திருந்த அரவானை கடைசியாகப் பார்த்தாள் முல்லை. கொற்றவையைப் பார்த்தபடி முழங்காலிட்டு நின்ற அரவான் தன் கற்றைத் தலைமுடியை இடது கையால் இறுகப்பிடித்து மேலே உயர்த்தி வலது கையில் இருக்கும் வாளினால் கழுத்தை அறுத்துக் கொண்டான். வீரக் கொம்பு, வீர மல்லாரி, வலம்புரி சங்கின் ஒலியுடன் பறை ஒலியும் பெண்களின் குரவை ஒலியும் சேர அரவான் பூவுலகம் சென்றான். மக்கள் அனைவரும் அரவானை மனதார வாழ்த்தி வழி அனுப்பினார்கள். சிரசற்ற உடல் தரையில் சரிய அதை அப்படியே முல்லை வாரிச் சேற்று அணைத்துக் கொண்டாள்.

பாலில் ஊரவைத்திருந்த வீரக்கல்லில் அரவானின் உருவத்தை பொறித்து அவன் இறந்த இடமான கொற்றவைக் கோயிலின் முன் இருக்கும் திடலில் நட்டு, மாலை சூட்டி, பூச்சொரிந்து, சந்தனம் குங்குமம் சாற்றி, வீரக்கல்லைச் சுற்றி மயிற்பீலியால் அலங்கரித்து வந்திருந்த அனைவரும் காப்பு நூல் கட்டிக்கொண்டார்கள். துடி என்னும் பறையை முழக்கி, நெல்லிலிருந்து தயாரித்த தோப்பி என்னும் கள் வைத்து, செம்மறியாட்டைப் பலிகொடுத்து படையல் போட்டார்கள். வீரக்கல்லைச் சுற்றி வில், வேல், வாளால் வேலி அமைத்தார்கள். அந்த இடத்திலேயே முல்லை தன் அணிகலன்களையும் கூந்தலையும் களைந்து வழித்த தலையுடன் கைம்மை நோன்பு ஏற்றாள்.

ஒரு இளைஞன் மன்னனைப் பார்க்க நீண்ட நேரம் காத்திருப்பதாக தலைமைக்காவலாளி பணிவுடன் மன்னரிடம் கூற, அவனைப் பார்க்க கரிகாலன் அனுமதி கொடுத்தான். “மன்னருக்கே வெற்றி, மன்னருக்கே வெற்றி” என்று உரத்துக் குரலெழுப்பிக் கொண்டே அந்த வீரன் மன்னரை நோக்கி வந்தான். தான் போரில் வெற்றி பெற நவகண்டம் ஏற்று உயிர் துறந்த அரவானின் குரல்தான் அது என்று அறிந்த மன்னன் அந்த இளைஞனை ஆவலுடன் நெருங்க, அறை முழுவதும் பரவிய நறுமணப் புகையின் மெல்லிய காலை பனியொத்த மூட்டத்தில் கரிகாலனின் பார்வையிலிருந்து அரவான் மெல்ல மெல்ல மறைந்து கொண்டே போனான்.

- பிரேம பிரபா

Pin It