அந்த மனிதர்கள் எலும்பும் தோலுமாக இருந்தார்கள். அந்த மனிதர்களிடம் எலும்பும் தோலும் தான் இருந்தது.

நெஞ்சில் இருக்கும் எலும்பை உருவி ஊன்றி நடக்கும் அளவுக்கான உடல்வாகு. வானத்தின் நிறத்தில் வெம்மை மட்டுமே அப்பியிருந்தது. யாவரின் கண்களும் உள்ளொடுங்கிய தகிப்பைக் கொண்டிருந்தன. பூமியின் சுழற்சி சற்று கூடுதலாகவோ குறைவாகவோ மாறி இருப்பதாகத் தான் உணர முடியும். ஒரே மாதிரியான உருவ சாயலில்.. யாவருக்கும் பசித்த பற்கள். அண்மையில் தொலைந்து விட்ட தூரத்தை சுமந்து கொண்டு அலையும் அவர்களின் முதுகில் காலத்தின் சுமை அளவுக்கதிகமாக. பாறைகளின் இடுக்கில் இருந்து எழுந்து வந்த கோட்டோவியங்களைப் போன்ற நமநமப்பு அவர்களிடம் பிசுபிசுத்தது.

காற்றின் குறுந்தகவல்கள் அறவே அற்றுவிட்ட பெருங்காலத்து இடைவெளியின் வாசத்தில் நெடி சொட்டும் வெளியின் ஓட்டைகள் குருதிகளாலும் குமட்டல்களாலும் நிரம்பியிருந்தன. எங்கு காணினும் வெடித்த பூமியின் பிறழ்ந்த திறப்பு. அவர்களுக்குள்ளாகவே அவர்கள் முனங்கிக் கொண்டார்கள். நேரம் ஆகிக் கொண்டிருக்கிறது என்பது தான் வாய் அகன்ற மொழியின் கீச்சொலி. ஈரமற்ற நெஞ்சின் வடுக்களில் ஈயத்தின் சாயத்தில் வெயிலின் உருகுநிலையைக் காண முடிந்தது.

"தினமும் இது நடக்குது. தாமதிச்சா எதிர்பக்கம் நீ நின்னுடுவ. முந்தினோரே மூத்தோர் ஆவார்..." பெருசுகள் இளசுகளை உற்சாக மூட்டிக் கொண்டிருந்தனர்.

சாம்பல் பூத்த மூளையின் குறுக்கு வெட்டுத் தோற்றத்தில் வாய் கிழிந்த சிரிப்பை அத்தனை அருகில் காணச் சகியவில்லை. வரவேண்டிய கடவுள்கள் எல்லாம் வந்து போய் விட்டன....என்று தலை விரிந்த கிழவி ஒருத்தியின் ஒப்பாரி... தனக்கானது என்று தான் முதிர் கண்கள் தேடின.

வயிறு ஒட்டிய வாழ்வின் விளிம்பை கூவி கூவி மிரண்டு சொல்லும் காகங்களின் நிறம் சிவப்பைக் கூட்டி இருந்தன. வீதிகளின் தோற்றத்தில் பதுங்கு குழிகள் பூத்திருந்தன. மரங்களின் கிளைகளில் குச்சிகளின் கரடு முரடு காட்சி.. குத்தி கிழிக்கும் பரிணாமத்தின் பின்பக்கத்தைக் வரைந்திருந்தன.

"சரி சரி....... புறப்படுங்கள்"

கூட்டத் தலைவன் தொண்டைக்கு முந்திய இடத்திலிருந்து கத்தியதும்.... அந்தக் கூட்டம் கண்களற்ற பூமியைத் துழாவிக் கொண்டு முன்னேறியது. வெகு தூரம் ஊர்ந்து கொண்டே வந்து விட்ட கூட்டம் பாறைகளின் இடுக்கில் சரிந்து அமர்ந்து கொண்டு கழுகின் மூச்சிரைப்போடு வெயிலை உரிந்து கொண்டே காத்திருக்கத் தொடங்கியது. நிசப்தமான பகலின் மூச்சிரைப்பு அத்தனை கடுமையாக குடலை புரட்டிக் கொண்டிருந்தது. அது கனத்த காலத்தின் மூடியை முட்டி முட்டி திறக்க முயற்சிப்பதாக குதித்துக் கொண்டிருந்தது.

நீண்ட நெடிய தவத்தின் சருகுகள் பசித்த நொடிகளை உடைத்து நொறுக்குவதாய் சொர சொரத்த நாவில் தடவிக் கொண்ட கூட்டத்தில் முதலில் கண்டவனின் கண்கள் பிரகாசித்தன. சூரியனின் சொல்லில் நீண்ட அவன் பார்வையின் நீட்சி அவன் காட்டிய திசையில் கூட்டத்தை கழுத்து வரை பேராசை கொண்டு ஓட செய்தது. ஓடி சென்று கழுத்தில் வியர்வை சொட்ட சுற்றி வளைத்து நிற்க வைத்தது.

எங்கிருந்தோ அவ்வழியே வந்து அவர்கள் நடுவில் மாட்டிக் கொண்ட அந்த வேறு கூட்ட மனிதனை இந்த மனிதர்கள் நொடிகளில் பிளந்து தின்ன ஆரம்பித்தார்கள்.

காட்சி கண்ட கழுகு தவற விட்ட கல்லில் கி பி 3000 என்று காலம் கத்தியது.

- கவிஜி

Pin It
கெட்டவனுக்கும் நல்லவனுக்கும் இடையே தவிப்பது மிக அலாதியானது. அதில் ஒரு அரூப தன்னை கண்டடையலாம் என்பது எனது வாக்கு.
 
பிறப்புக்கும் சாவுக்கும் இடையே இருக்கும் நுனியை திருகி விட்டு வேடிக்கை பார்ப்பது மிக மிக அலாதியானது. அதில் ஒரு கழுத்து நீண்ட கதையைக் காணலாம் என்பதும் எனது வாக்கு. என் வாக்கில் எனக்கே நம்பியற்ற போதுதான் இம்மாதிரி செயல்களில் நான் ஈடுபடத் துவங்குவேன். 
 
எங்கள் வீதியில் 2ம் நம்பர் வீட்டில் இருக்கும் நான் ஒரு அப்பாவி. நான் ஒரு இன்னொசென்ட். யாரிடமும் பேச எதுவும் இல்லை என்ற கொள்கைக்கு எதிர்மறையாக எப்போதாவது சில காரியங்கள் நடக்கும். இன்னொரு வீட்டு மொட்டை மாடியில் காலாற நடந்து கொண்டிருப்பது ஆன்ம திருப்தி தருபவை. உள்ளாடையற்றது உலகம் போன்ற சிந்தனைகள் அப்போது தான் பிறக்கும். உயிரற்ற உடலின் செயல்கள்.... மாற்றத்தில் விளைபவை என்றும். 
 
எல்லா சரி தவறுகளையும் குலுக்கி போட்டு மாற்றி எடுக்கும் மாயத்தில் தான் மகத்தான சங்கதிகள் பிறக்கும்.
 
நான் வேறு ஒரு வேலையை செய்யும் போது வேறு ஒரு சிந்தனையில் மூழ்குவது எனக்கு நானே வைத்துக் கொள்ளும் ஆப்பு என்று சொல்லலாம். பிரச்சனைகளில் மாட்டிக் கொள்வதை போல ஆகச் சிறந்த வாழ்தல் வேறொன்று உண்டோ என்று நானே புன்னகைக்கையில் சகிக்காது என் வீட்டுக் கண்ணாடி. அத்தனை நெளிவு சுழிவுகளில் காலத்தை நங்கூரமிடும் கேலியாகவே நம்புவேன். 
 
 நான் நேற்றிரவு மணி இரண்டுக்கு......சென்றது என் வீதியில் இருக்கும் 8ம் நம்பர் வீடு.
 
அங்கு எதற்கு சென்றேன் என்றால்....நேற்றைக்கு முன்னிரவு எந்த வீட்டில் இருந்தேன்...அதற்கு முன்னிரவு எந்த வீட்டில் இருந்தேன்.....  குறைந்த பட்சம்....போன வாரம் எந்த வீட்டுக்கு சென்றிருந்தேன் என்றாவது, கொஞ்ச நாட்களாக இப்படித்தான் என்பதையாவது சொல்ல வேண்டும். 
 
எனக்கு இரவுகளில் தூங்க பிடிக்காது. எங்கள் வீதியில் இருக்கும் ஏதாவது ஒரு வீட்டுக்குள் நுழைந்து விடுவேன். ஒரு பிசாசைப் போல வெறி கொண்டு வீட்டில் அங்கும் இங்கும் அலைவேன். உள்ளே தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் அந்த வீட்டுக்காரர்களின் அருகே ஒரு அமானுஷ்யமாக நிற்பேன்.  உலகத்தையே கிழித்து விடுவது போல பேசுபவன் எல்லாம் தூங்குகையில் கிழிந்து போன வாயோடு உடல் சரிந்து பிணம் போல கிடப்பதைக் காணுகையில் இந்த மானுட வாழ்வின் மீதான நம்பிக்கைகள் அறவே அற்று கிழிந்து போன வரலாற்று சம்பவங்களாக மாறிப் போகின்றன....போன்ற  தத்துவங்களை குறித்துக் கொள்வேன். பெரும்பாலும் என் செத்த மூளையின் முதுகுப்புறத்தில் தான் இது அரங்கேறும்.
 
மிருகத்திலிருந்து வெகு தூரம் வந்து விட்டதாக நம்பிக் கொண்டிருக்கும் நமக்கு வாயில் சூடு போட்டு விடுவது போல இருக்கும்.. சில மனிதர்களின் தூங்கும் பொசிசன்கள். அத்தனை கேவலமாக இருக்கும். ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒவ்வொரு மனிதனும் விநோதமாகவே இருப்பார்கள். பார்க்க பார்க்க அறைக்கு அறை சுவாரஷ்யம் கூடும். நீங்கள் வகுத்து வைத்திருக்கும் எந்த நியாய தர்மங்களும் எனக்கு பொருந்தாது என்று மார்தட்டி கூறும் இடங்கள் அவை.. நான் கிட்டத்தட்ட உங்களின் ஆன்மா போல.... உலாவுகிறவன். 
 
நேற்றிரவு நான் அந்த 8ம் நம்பர் வீட்டுக்குள் வழக்கம் போல பூனை நடையில் சென்ற போது... முதல் முறையாக நான் தடுமாறினேன். தலை சுற்றி கண்கள் கட்டுவது பிடிக்கும் என்றாலும்.... பார்க்க பார்க்க அத்தனை ஆசையாக இருந்தது. இதுவரை எந்த வீட்டிலும் இப்படி ஒரு சம்பவம் நடைபெறவே இல்லை. அந்த வீட்டுக்காரன் தலைகீழாக நடந்து கொண்டிருந்தான். அவன் தலை நங் நங்கெனென்று  தரையில் பட்டு பட்டு நடக்கையில்... கணீர் கணீர் என்று நம் உள்ளே என்னவோ உடைந்தது. சுவற்றில் நீண்டிருந்த ஆணியில் அவன் பின்னந்தலை மாட்டி குத்தி இழுத்து விட ரத்தம் பீச்சி அடிக்கையிலும் அவன் நடையை நிறுத்தவேயில்லை. நான் பின்னாலேயே நடந்தேன். சப்தமற்ற இரவில் அவனின் தலையடி சுவடுகள் மட்டும் ரத்தத்தில் தோய்ந்து பிசுபிசுப்போடு நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. பாதி மண்டையை உரசி எடுத்திருந்தது வீட்டின் தரை.
 
நடந்து நடந்தே விடிந்திருந்தது. வழக்கம் போல வீதியில் நான் இயல்பான இன்னொசென்ட்டாக நடந்து கொண்டிருந்தேன். ஒரே யோசனை.. "எதுக்கு தலைகீழா நடந்துகிட்டு இருந்தான்...!"
 
8ம் நம்பர் வீட்டைத் தாண்டுகையில்.... 
 
"இப்படி ஒரு கனவா..." என்று 8ம் நம்பர் வீட்டுக்காரனுக்கு பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான் 9ம் நம்பர் வீட்டுக்காரன். இருவருமே அந்தப்பக்கம் பார்த்த மாதிரி நின்றிருந்தார்கள்.
 
எனக்கு அப்போது தான் புரிந்தது. நேற்று அவன் தலை கீழாக நடந்தது அவன் கனவில். ஆனால் அது எனக்கு தெரிந்திருக்கிறது. சற்று நடையை நிறுத்தி அங்கேயே ஓரத்தில் நின்று கவனமாக ஒரு வித நடுக்கத்தோடு (நடுங்குவது பிடிக்கும்) கவனித்தேன். பிறகு இன்னொன்றும் அவன் சொன்னது நன்றாக கேட்டது. 
 
"தலைகீழா நான் நடக்கற என் கனவுல அந்த 13 நம்பர் வீட்ல இருந்தானே அந்தப் பையன் என்னை பின் தொடர்ந்து பார்த்துகிட்டே வந்தான்ப்பா..." 
 
சட்டென்று ஏதேதோ புரிவது போலத் தோன்றியது.
 
கண்கள் விரிய வார்த்தை குளறி உதடு முனங்க என்னையே ஒருமுறை பார்த்தேன். 
 
"அப்போ நேத்து 8ம் நம்பர் வீட்டுக்கு போனது............தினமும் ஒவ்வொரு வீட்டுக்கா போறது.......????!!!!!" 
 
இன்னும் நிறைய கேள்விகளுடன் நின்ற என் தலையில் ஏதோ வழிவது போல உணர்ந்தேன்.
 
அங்கே ரத்த வாடை மெல்ல வீசத் தொடங்கியிருந்தது...கூட பெருங்காற்று இரையவும்....!
 
- கவிஜி
Pin It

ஹாலில் உட்கார்ந்து அம்மாவோடு பேசிக் கொண்டிருந்தேன். அம்மா படுத்துக் கொண்டிருந்தாள். வயதானதால் அவளுடைய மூட்டுவலியும் முதிர்ச்சி அடைந்திருந்தது. அடிக்கடி இப்போதெல்லாம் படுத்துக் கொள்கிறாள். அம்மா தனக்கு வேண்டியது, வேண்டாதது எதையும் வெளிப்படையாக என்னைப் போல அப்போதைக்கப்போதே சொல்லிவிடும் சுபாவமில்லை. அதனால் அவளது மூட்டுவலியையும் கூட புரிந்து கொள்ள முடியாத காலகட்டத்தில் அடிக்கடி கோபப்பட்டிருக்கிறேன். பிறகு என் கோபம் நாளாக நாளாகத் தணிந்து போனது.

காலை பதினோரு மணிக்கு மேல் தேநீரோ, காபியோ குடித்துவிட்டால் தான் வரிசையாக அன்றைய வேலைகள் நடந்தது போலிருக்கும். அம்மாவும் நானும் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். தங்கையின் புதிய வேலையைப் பற்றி. கேட்ட இடத்தில் கிடைக்க வேண்டிய கடன் பற்றி. அப்படியே நம்பிக்கையான இன்னும் சில விஷயங்களைப் பற்றி. நான் தேநீர்க் கோப்பையை கையில் வைத்திருந்தேன். அம்மா தேநீரைக் குடித்துவிட்டு மீண்டும் படுத்திருந்தாள். படுத்திருந்தபடியே என்னோடு நான் பேசுவதைக் கேட்டபடி பதிலளித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவளது பதில்கள் தணிவாக இருந்தது. அப்பாவிற்கு இன்று வேலை இல்லை. அவரது அறை திறந்திருந்தது. அம்மா ஹாலில் தான் படுத்துக் கொள்வாள். அவளது கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டே பார்த்தால் அப்பாவின் திறந்த அறை நேரடியாகத் தெரியும்.

எனக்கு உரக்கப் பேசியே பழக்கம். ஆனாலும் தாழ்ந்த குரலில் தான் பேசிக் கொண்டிருக்கிறேன். என் தேநீர்க் கோப்பையில் பாதிக்கும் மேல் தேநீர் இருந்தது. தேநீரோ காபியோ அவ்வளவாக அவற்றில் நான் ஆவி பறக்க வேண்டுமென்று விரும்புவதில்லை. பொதுவான சூட்டில் இருந்தால் போதும். அதோடு மடமடவெனக் குடித்தும் பழக்கமில்லை. அம்மாவிற்கு காபியோ தேநீரோ சூடாக இருக்க வேண்டும். சில நேரங்களில் கையில் கொடுத்துவிட்டு திரும்பிப் பார்ப்பதற்குள் குடித்து முடித்துவிட்டு க்ளாசை தரையில் வைக்கின்ற சத்தம் "நங்க்" என்று கேட்கும்.

என்ன... அதுக்குள்ளயும் குடிச்சிட்ட..

அவ்ளோதாண்டி....

இப்டியெல்லாம் சூடா குடிக்கவே கூடாது என்பேன். இதற்கு மேல் அவளிடமிருந்து வேறு மறுப்புகளை இதுவரை நான் கேட்டதில்லை. வழக்கம் போல படுத்துக் கொள்வாள்.

எக்கா..... குரல் அழுத்தமாக உயர்ந்தது.

யாரு....

அம்மா படுக்கையிலிருந்து சோம்பலாக எழுந்து உடையைச் சரிசெய்தபடி வாசலுக்குப் போனாள். நான் தேநீர்க் கோப்பையைக் கையில் வைத்துக்கொண்டு அமைதியானேன். அவர்கள் பேசிக் கொள்கிறார்கள் வாசலில். அவர் யார்... என்ன பேசுகிறார்... எதற்கு வந்திருக்கிறார்... எனக்குத் தெரிய வேண்டும்.

எக்கா... வீடு ஒத்திக்கி பார்க்க வந்துருக்காங்க... வீட்டப் பார்க்கனுமா...

யாரு... யார் நீங்க... அம்மா தடுமாறுகிறாள்.

வீட்டுக்காரரு தான் அனுப்ச்சுவிட்டாரு... இந்த அவங்க தான் வீட்டப் பார்க்கனுமா...

இந்த வீடு ஏற்கனவே ஒத்தில தான இருக்கு... அவர்ட்ட தான் வாடக குடுக்றோம்... அவரெங்க.... அம்மாவின் குரலில் சந்தேகமாயிருந்தது.

அவரக் காணம்க்கா... இருங்க வீட்டு ஓனருக்கு கால் பன்றேன்....

சில நிமிடங்களில் வந்தவரின் போன் ரிங் ஆவது கேட்டது. லவ்ட் ஸ்பீக்கரில் வைத்திருப்பாரென்று நினைக்கிறேன். அழைப்பை நிறுத்தி எதிர்முனையில் எடுத்துப் பேசியவரின் குரல் முதலில் அருகில் கேட்டது. பிறகு வந்தவர் வாசல் படிகளை விட்டு இறங்கிப் போவது தெரிகிறது. பேசியவர் அப்படியே கிளம்பிவிட்டார் போல. வேறெந்த சத்தங்களும் இல்லை.

அம்மா வந்தாள் ஹாலில் போடப்பட்டிருக்கும் அவளுடைய இரும்புக் கட்டிலுக்கு.

என்ன... யாரு...

அம்மா சொன்னாள் விவரங்களை. நானும் கேட்டுக் கொண்டுதானிருந்தேன்.

ஏற்கனவே ஒத்தி இருக்குற வீட்ட இன்னொருத்தர் எப்படி வந்து கேட்பாங்க... என் தேநீர்க் கோப்பையில் பாதியளவு தேநீரை உணர்ந்ததும், ஆறிப் போயிருக்குமோ என்று அவசரமாகக் குடித்தேன்.

தெரியல... வீட்டுக்காரனுக்கும் அவனுக்கும் என்ன ப்ரச்சனையோ.. காசக் குடுத்துட்டு புது ஒத்திக்கி விடலாம்னு நெனப்பான் போல்ருக்கு...

அப்டினாலும் எப்டி...

எனக்கு சின்ன யோசனை . யோசனை யோசனையாகத் தானிருந்து கொண்டிருந்தது. தேநீரைப் பருகிக் கொண்டேயிருந்தேன்.

இந்த... அந்த வீட்ட வாடகைக்கு விடமாட்டாங்களா...

எங்கள் வீட்டு வாசலுக்கு வலது மூலையில் விலைக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் வீட்டைச் சுட்டிக் கேட்டேன்.

அந்த வீட்டின் மீது வந்ததிலிருந்து ஒரு கண். அந்த வீட்டு மாடி பால்கனி வடக்கு பார்த்திருக்கும். எங்கள் குடியிருப்புப் பகுதி ஊருக்குக் கடைசியென்பதால், வடக்கு பார்த்த வீட்டின் பால்கனியில் நின்று பார்த்தால் ஊரின் எல்லா மூலைகளையும் பார்த்துவிடலாம். ஆளில்லாமல் நிற்பதிலேயே பெரிய வீடது. வீட்டின் முகப்பில் தேவதை போல ஒரு பெண் ஓவியத்தை வரைந்திருப்பார்கள். தேவதை புல்வெளியில் உட்கார்ந்தபடி, புல்வெளியை வெறுமையோடு பார்ப்பது போலிருக்கும். அந்த ஓவியமும் கூட என்னவோ செய்வது போலிருக்கும். அவளது முதுகில் இருப்பது சிறகுகளா... மூங்கில் கூடையா... என்று கூடத் தெரியாது இங்கு வீட்டிலிருந்து பார்க்கு போது. அந்த வீட்டை விலைக்கு வைத்திருப்பதாக ஒரு அட்டையைத் தொங்க விட்டிருந்தார்கள் ஒரு மாதமாக. இப்போதில்லை. அட்டையைக் காணவில்லை. அதனால் அந்த வீட்டின் மீது ஒரே கண்.

அம்மா என் கேள்விக்குப் பதில் சொன்னாள். வாடகைக்கு என்றால் ஒரு வீட்டிற்கு ஆறாயிரமாம். அந்த வீடு இரண்டடுக்கு வீடு.

அந்த வீட்டு ஓனர் பெண் ஒரு முறை அம்மாவை அழைத்துப் போயிருந்தாள் அந்த தேவதை வீட்டிற்கு. அதனால் அம்மாவிற்கு வீட்டின் உள்ளடக்கம் தெரியுமென்பது எனக்குத் தெரியும். ஓனர் பெண் அம்மாவிடம் விவரங்களைச் சொல்லிவிட்டு, யாராவது விலைக்குக் கேட்டால் சொல்லும்படி தகவல் தர அமர்த்தியிருந்தாள்.

அந்த வீட்ட நீதான் பார்த்துருக்கியே... நான் இப்போது அந்த விவரங்களைக் கேட்கிறேன்.

அது... ஒரு ஹாலு இந்த ஹால விடச் சின்னது... ரெண்டு பெட்ரூமு... ஒரு கிச்சன்...

பெட்ரூம் இதவிடப் பெருசா.. இப்போதிருக்கும் எனதறையைக் குறிப்பிட்டுக் கேட்டேன்.

இதேயளவு தான்.... அம்மாவின் பதிலளிக்கும் விதம் தேவையில்லாத பேச்சிது என்பது போலிருந்தது.

நான் அதோடு வடக்குப் பார்த்த வீடு பற்றிய பேச்சை நிறுத்திக் கொண்டேன். பிறகு மீண்டும் வாடகை வீடு, அதிலே அதில் மட்டும் கிடைக்கக் கூடிய சிக்கல்கள் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்துவிட்டு பேச்சை வேறு திசைக்கு மாற்றினோம். மாற்றினேன்.

சில மாதங்களுக்கு முன்னமே போக நினைத்திருந்தது. நாளக்கி வைரவன்பட்டி கோயிலுக்குக் கூட போய்ட்டு வரலாம்... மெதுவாகப் பேச்சை ஆரம்பித்து முடித்தேன்.

நாளக்கி எப்போ ராகு காலம்...

நாளக்கி சாங்கியாலம் நால்ர ட்டூ ஆறு... அது தேய்பிற அஸ்டமிக்ல போனும் .. அம்மா இப்படிச் சொல்லிவிட்டு என்னைப் பார்த்தாள். பிறகு அப்படியே அமைதியாகக் குனிந்து தரையைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

எப்ப வருது தேய்பிறை... எப்ப பௌர்ணமி...

இன்னைக்கு தான் பௌர்ணமி.... இன்னும் ஒரு வாரமிருக்கு அஷ்டமிக்கு....

ம்ம்ம்ம்.... அமைதியாகயிருந்தேன்.

கையில் குடித்து முடித்த தேநீர்க் கோப்பையிருந்தது. எழுந்து சென்று சமையல்கட்டிற்குள் நுழைந்து கோப்பையைக் கழுவி கவிழ்த்துவிட்டு அறைக்கு வந்தேன். காலையில் வாசிக்க ஆரம்பித்திருந்த பிரபஞ்சனின் சிறுகதைகளில் இரண்டாவது கதையை திறந்து வாசித்துக் கொண்டிருந்தேன். தலைப்பு "நாளைக்கும் வரும் கிளிகள்". பசித்தது. எழுந்து சமையலறைக்குச் செல்லும் போது சரியான பசி.

எனது தட்டையெடுத்து சாப்பாட்டை அளவாகப் போட்டுவிட்டு குழம்புப் பாத்திரத்தை திறந்தேன். சாம்பார் வாசனை.

நல்லா சாப்டனும்னு நெனைக்கும் போது... ஒரு நல்ல சாம்பார் சாதம் போதுமானதாகயிருக்கு... உள்ளுக்குள் இப்படி நினைத்துக்கொண்டே சாம்பாரைக் உட்குழிந்த கரண்டியால் விளாவினேன். அடக்.. கத்திரிக்காய்களை பொடிப்பொடியாக நறுக்கிப் போட்ருக்கே... இப்டிலாம் இதுவரைக்கும் போட்டதேயில்லயே... ஆச்சரியமாகவும் புதிதாகவும் நினைத்துக் கொண்டே குழம்பைக் குழிந்தெடுத்து பொடிப் பொடித் துண்டுக் கத்திரிக்காய்களை தட்டில் ஊற்றினேன். குழம்பு சோற்றில் படர்ந்தது. கத்திரிக்காய்கள் தான் முதலில் கரண்டியிலிருந்து விழுந்தது. நான் தான் கத்திரிக்காய்களைப் பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தேனே.

தட்டை எடுத்துக் கொண்டு அறைக்கு வந்து அமர்ந்து கொண்டேன். தட்டிலிருந்து சோற்றின் மீது இடம் பொருள் தெரியாமல் விழுந்து கிடக்கும் கத்திரிக்காய் துண்டுகளை ஓரமாக அடுக்கினேன்.

அம்மாவிடம் பேசிவிட்டு அறைக்கு வந்தேனில்லையா அப்போதே கேட்டேன். என்ன சமையலென்று . அம்மா சாம்பார், சாதம் என்று அளவாகச் சொல்லியிருந்தாள். தொட்டுக்க எதுவும் செய்யலையா என்று கேட்ட போது "கொழம்புல கத்திரிக்கா போட்ருக்கு" என்றிருந்தாள். பேச்சைத் துண்டித்து விட்டு அறைக்குள் சென்று அடைந்துகொள்ள இந்த ஒரு சிறு விரக்தி அப்போது எனக்குப் போதுமாகத் தானிருந்தது.

தட்டில் ஓரமாக அடுக்கி வைத்துக் கொண்ட கத்திரிக்காய்களில் ஒன்றை முதலில் எடுத்தேன். அம்மா அப்பவே சொன்னாள் தொட்டுக்க கத்திரிக்காயென்று. பார்க்கவும் என்றைக்குமல்லாத சிறிய துண்டுகளாயிருக்கிறதே... உவப்பாக நினைத்துக் கொண்டே கத்திரிக்காயை ருசி பார்க்கப் போகிறேன். பார்க்கிறேன்.

ச்ச... இந்தக் கத்திரிக்காயில் உப்புச் சப்பேயில்லை.

- புலமி

Pin It

இரவின் கணம் ஒரு பெரிய நிசப்தத்தில் விரிகிறது.

நிலவின் துணை கொண்டு பயணிக்கிறது வானம்.

செங்கப்பள்ளியிலிருந்து கோவைக்கு வரும் இருவழி சாலையின் முடிவில் உள்ள நீலம்பூரில், அந்த சுங்கச் சாவடி இருந்தது. அது கேரள மாநிலத்தை அடையும் ஒரு வழி சாலை. அதில் ஒரு புறம் பழுதானதால் கேரள மாநிலத்தில் இருந்து கோவைக்கு வரும் வாகனம் வேறோரு பாதை வழியாக கோவை வந்து அடைந்து இருந்தது. ஆனால் சென்னை மற்றும் சேலத்திலிருந்து கேரள மாநிலம் வரும் வாகனம் நீலாம்பூர் சுங்கச் சாவடியை கடந்தே ஆக வேண்டும்.

ஒரு பழுப்பு நிற ஸ்வெட்டரை அணிந்து கொண்டு சுங்கச் சாவடியின் பணம் வசூலிக்கும் அறையில் தனியாக அமர்ந்து கொண்டு வாகனத்தை எதிர்நோக்கி தன் இரவுப் பணியைத் தொடங்கக் காத்திருந்தான் குமார். ஒரு நடுத்தர குடும்பத்தில் பிறந்த குமாருக்கு, ஊர் பன்னிமடை, காதல் திருமணம் மனைவியின் பெயர் வள்ளி, இவர்களது எட்டு மாதக் குழந்தை தீக்ஸ்சா.

தனிக்குடித்தனத்தில் பெற்றோர் துணையில்லாமல் வாழ்வது காதலுக்கு விதிக்கப்பட்ட சாபக்கேடு.

மணி இரவு ஒன்பதைத் தொட்டிருந்தது. நான்கு வாகனத்தின் பணம் வசூலித்த களைப்பில் உணவு உண்ண முற்பட்டான். இன்னொரு வாகனம் வருவதற்குள் தன் உணவை முடிக்கவேண்டும் என் கட்டாயத்துடன் உண்ண ஆரம்பித்தான்,

அவன் அலைபேசி சிணுங்கியது.

“ம்……. இப்போ தான் சாப்படறேன்.. தீக்சு என்ன பண்ணறா ….."

“சரி…….நான் அப்பறம் கூப்பிடுறேன் ……. ஒரு வண்டி வர மாதிரி இருக்கு ……." என்று அவசர அவசரமாய் தன் மனைவியுடனான உரையாடலைத் துண்டித்தான்.

தின்ற பாதி சோற்றுடன் வாகனத்திற்கான வசூலை வாங்கத் தயாரானான். இரவுப் பணியில் இருவர் மட்டுமே அமர்த்தப்படுவர். அவனுடன் பணியில் இருக்கும் ஒருவர் வராததால், இன்று வேலை அவனுக்கு சற்றுக் கடினமாக இருந்தது.

இரவு இன்னும் தன்னை கருமையாக்கி அழகு பார்த்திருந்தது. தன் நாற்காலியில் அமர்ந்து சாலையின் வெறுமையைப் பார்த்திருந்தான் குமார். நேரம் ஆக ஆக வெறுமையின் மௌனம் அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்தது. யாரும் இல்லாத அந்த சாலை ஒவ்வொரு வினாடியும் மிரட்சியின் உச்சத்தில் இருந்தது.

குமார் சற்று பயந்தே காணப்பட்டான்.

காற்றின் குரலும் சற்று ஓங்கி இருந்தது.

வாகனம் எதுவும் வராததால் , தன் தனிமையை நடையில் கழித்தான்.

மணி பதினொன்றை எட்டியிருந்தது. வண்டியை எதிர்நோக்கி தூங்கிப் போனான்.

“என்னப்பா தனியா இங்க உட்கார்ந்து என்ன பண்ணற, நீ நினைக்கிற மாதிரி இங்க வண்டி எல்லாம் வராது. போப்பா போய் நேரங் காலமா வீடு சேரு…………….." என்று கர்ஜித்து ஒரு குரல்

திடுக்கிட்டு விழித்துக் கொண்ட குமார் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தான்.

யாரும் இல்லை. தான் கண்டது கனவென்பதை ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டு, தனது வலது பக்கம் திரும்பினான்.

ஒரு நொடி அதிர்ந்து போனான்.

சுங்கச் சாவடியின் நுழைவாயிலில் ஒரு பாரவண்டி ஒன்று விகாரமாக நின்றிருந்தது.

தன் அறையை விட்டு வெளியில் வந்த குமார், அந்த வண்டியை நோக்கி நடந்தான். அந்த வண்டியின் ஓட்டுநர் இருக்கையில் யாரும் இருப்பது போலத் தெரியவில்லை. அந்த வண்டி சென்னையிலிருந்து ஏதோ சரக்கை ஏற்றி வந்திருப்பதாகத் தெரிந்தது. வண்டியை ஒரு முறை சுற்றி வந்து பார்த்தான். யாரும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.

தன் கண் தேடும் தொலைவில் யாரும் தென்படவில்லை.

மணி பனிரெண்டைக் கடந்திருந்தது

நேரம் போய்க்கொண்டே இருந்தது.

வேறு எதாவது வாகனம் வந்தால் கூட இந்த சுங்கச் சாவடி நுழைவாயிலைக் கடக்க முடியாத அளவிற்கு இந்தப் பாரவண்டி நுழைவாயிலை ஆக்கிரமித்திருந்தது.

குமாருக்கு பயம் அதிகமாகிக் கொண்டிருந்தது.

அந்த வாகனத்தில் எழுதியிருந்த அலைபேசியை அழைத்துப் பார்த்தான் குமார்.

'நாட் ரீச்சபிள் ' என்று எதிர்க்குரல் கேட்டது.

அன்று வெயில் அல்லாத இரவு கூட வேர்வையை சுவைத்திருந்தது.

பதற்றம் கலந்த பயத்துடன் குமார் அங்கும் இங்கும் நடந்து சாலையை வெறித்துக் கொண்டிருந்தான். யாரும் வருவது போலத் தெரியவில்லை.

அந்த வாகனத்தின் முன்புறத்தை நெருங்கினான்.

திடீரென்று அந்த வாகனத்தின் முன்புறம் உள்ள சிறிய வண்ண விளக்கு எரியத் தொடங்கியது. குமார் மேலும் படபடத்தான்.

மெதுவாக அந்த வாகனத்தின் அருகில் சென்று பார்த்தான். அந்த விளக்கைத் தொட எத்தனித்தான்

டப்பென்று விளக்கு அணைந்தது.

திரும்பிப் பார்க்காமல் குமார் அங்கிருந்து ஓட்டம் பிடித்தான்.

சற்று தூரம் ஓடிய பிறகு ஓர் இடத்தில் நின்று, தன் மூச்சை சமநிலைப்படுத்திக் கொண்டு திரும்பவும் அந்த வாகனத்தை உற்றுப் பார்த்தான்.

அவன் ஓடி உதவி கேட்பதற்கும் அங்கு யாரும் இல்லை.

தனிமையின் ஓங்காரமும், இருளின் ஆதிக்கமும் அங்கு நேர்கோட்டில் பயணித்திருந்தது.

கடந்த ஆறு மாதம் எந்த வேலையும் கிடைக்காமல் கடைசியாக இந்த வேலை கிடைத்திருந்தது. அவன் இருக்கும் குடும்ப சூழல் அவன் பணத்தேவைக்கான அழுத்தத்தை உணர்த்தியது. அதனால் கிடைத்த வேலையை தக்க வைத்துக் கொள்வதை அவன் கோட்பாடாகக் கொண்டிருந்தான். இப்படி இருக்கும் வேளையில் இந்தச் சூழல் அவனை மிகவும் வாட்டியது.

தன் அலைபேசி எடுத்து யாருக்கு அழைப்பதென்று தேடிக் கொண்டிருந்தான்.

தன் மனைவியின் எண்ணை அழைக்க அவன் விரல்கள் முந்திக் கொள்ளும்போது, அவளின் அதீத பய உணர்ச்சிகள் அவனைத் தடுத்தது.

அவனுடைய மேலதிகாரிக்குத் தொடர்பு கொண்டால்…

“சுவிச் ஆப் ….” என்று வந்தது.

இருட்டு ஒரு புறம், வாகனத்தின் அச்சுறுத்தல் மறுபுறம்.

என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் கூனிக்குறுகி வசூலிப்பு அறையின் முன்புறம் அமர்ந்தான் குமார். இருக்கும் தெய்வங்களை எல்லாம் அழைத்துப் பார்த்தான். கனவாகனம் அவனை மிரட்டும் பெரிய பிசாசு போல தெரிந்தது.

வண்டி அருகில் செல்லத் தயங்கி சற்று தூரத்தில் இருந்தே அந்த வண்டியைப் பார்த்திருந்தான் குமார். வண்டி சற்று மெதுவாக அவனை நோக்கி நகர்வது போல இருந்தது. திரும்பவும் அதன் எதிர்த் திசையில் ஓடத் தயாரானான். ஆனால் இப்பொது திரும்பவும் உற்றுப் பார்க்கையில் வண்டி நகர்வதாகத் தெரியவில்லை.

குமார் பயம் கலந்த ஆத்திரத்தோடு வண்டியின் அருகில் அடியெடுத்து வைத்தான். இப்போது வண்டி அமைதி காத்த வனம் போலத் தோற்றமளித்தது. அருகில் சென்றவுடன் மெதுவாக தனது இடதுகையால் வண்டியின் முன்புறத்தைத் தொட்டான் குமார். தன்னுடைய படபடப்பு மட்டும் காதுகளை நிறைந்திருந்த வேளையில்

“பா…………………………………..ம்……….ம்…………………………………..ம்ம்” என்று பெரும் சத்தம்.

வாகனத்தின் ஒலியெழுப்பானிலிருந்து வந்தது. இந்த முறை கால்தவறி கீழே விழுந்து தட்டுத் தடுமாறி, அந்த இடத்தைவிட்டு ஓடினான்.

தூக்கம் தொலைத்து, வாய் அடைத்து ஒரு பித்தனைப் போல தன்னுடைய வசூலிப்பு அறையில் அமர்ந்து கொண்டு அந்த வண்டியைப் பார்த்திருந்தான். கடந்த நான்கு மணிநேரம் எந்த வண்டியும் அந்தச் சாவடியைக் கடக்காதது குமாருக்கு சாதகமாக இருந்தது.

இரவின் உறுமல் காற்றின் அலைவரிசையை ஆராய்ந்திருந்தது.

"டாய் தம்பி என்ன தூங்கிட்டு இருக்க… நாங்கெல்லாம் போக வேண்டாமா? யாருடைய வண்டி அது…. இப்படி நிறுத்திருக்கு…….நீ என்ன வேல செய்யற" என்ற ஓர் அதட்டல் குரல்

திடுக்கிட்டு தன் தூக்கத்தில் இருந்து எழுந்தான் குமார்.

அந்த கனரக வாகனம் அங்கேயே இருந்தது. அதற்குப் பின்னால் இருபது வாகனங்கள் ஒலி எழுப்பியதுடன் கூச்சலிட்டுக் கொண்டு இருந்தன.

அவரவர் பாஷையில் திட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

குமார் தன் முன்னால் நின்றிருந்த ஒருவரிடம்

“சார்…….. ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் பொறுங்க, நான் எதாவது பன்றேன்” என்று கம்மிய குரலில் கேட்டுக் கொண்டான்.

நேற்றைய திகில் சம்பவத்தில் மன்றாடி தூங்கிப் போனது நினைவுக்கு வந்தது.

என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் வண்டியின் அருகில் சென்றான். இந்த முறை ஒரு போர் வீரனைப் போல முன்னேறினான். அருகில் சென்றவுடன் வண்டி சிறிய உறுமலோட நகரத் தொடங்கியது. அவன் ஆச்சர்யப்படுவதற்குள் உள்ளிருந்து ஓர் ஓட்டுநர் “தம்பி…….. சாரிப்பா.. நேத்து இந்த வண்டி கொஞ்சம் மக்கர் பண்ணுச்சு. தானாவே லைட் எரியுது, திடீருனு அதுவே ஸ்டார்ட் ஆகுது. அப்பறம் கரைக்ட்டா டோல்கேட் வாசல் வந்தவுடனையே நின்னு போச்சு… ஒரு பிரெண்டுக்குப் போன் பண்ணி அவன்கூட பைக்குல போய் மெக்கானிக்கைத் தேடி கடைசில ஒரு வழியா கிடைச்சு…. இப்போ சரி பண்ணியாச்சு…. உன்ன நேத்து எழுப்பிப் பார்த்தேன்.. நீ எந்திரிக்கல. அதனால நான் உடனே கிளம்பிட்டேன்” என்று ஒரு படத்தின் கடைசிக் காட்சியில் திருந்திய வில்லன் பேசும் வசனம் போல இருந்தது குமாருக்கு.

நேற்றைய பயம் கலந்த அதிர்ச்சியை விட இன்றைய பயம் தெளிந்த அதிர்ச்சி குமாரை உலுக்கியது.

மணி ஆறை எட்டி இருந்தது.

இருள் மெல்ல விலகிக் கொண்டிருந்தது…. குமார் மட்டும் இருளை விட்டு விலகாமல் நின்றிருந்தான்…..

- சன்மது

Pin It

திடும்மென வந்த கீற்று வெளிச்சத்தில் தான் அந்த யோசனை தோன்றியிருக்க வேண்டும்.

வெயில் சுட்டெரிக்கும் வேதாந்தம் முதல் முறை சுளீர் என்று ஆழ்மனம் சுண்டி இழுத்தது. நான் ஒரு விட்டேத்தியின் மனநிலையில் வரையறுக்கும் வெற்றுக் கோடுகளாக நடக்கத் துவங்கினேன்.

கண்கள் தேடும் முன்பே மனம் கண்டு பிடிக்கும் காட்டின் திரையில் நங்கூரமிடும் கழுகொன்றின் வால் பிடித்து தான் நடக்கிறேன். கற்பனைக்கு காற்றுக் குருவி மூச்சிரைக்கும் சொல்லோடு நிர்க்கதியான தவிப்பின் சாயலை அப்படித்தான் தேட வேண்டி இருந்தது. யாரோ தொலைத்தது தான். அதை நானும் தொலைத்து தான் என்ற ஞானத்தின் காலடியில் சிறு பூச்சிக்கு நெளியும் முதுகு வளைந்திருந்தது. நன்றாக நினைவிருக்கிறது. நினைவு மட்டும் தான் இருக்கிறது என்பது போல....அந்தப் பாதையில் நான் வளைந்து நடந்தேன்.

நடக்க நடக்க கிடைக்கும் காலடியில் நானும் காலமும் இருந்தோம் என்று நம்பலாம். இந்த வழியில்தான் முன்பெல்லாம் கிடைத்திருந்தது இப்போது நான் தேடுவது. இதே வழிதான். வழி நெடுக வாய் சிமிட்டும் கோடுகளின் சுவாசத்தை நான் எப்படி எப்படியோ கண்டுபிடித்து விடுவதாக நம்பினேன். ஆச்சரியம் தாளாமல் அழுது விடவும் முயன்றேன். தவிப்புகளின் கரம் என்னை முதுகில் குத்தி குத்தி வெறித்தனமாய் தேடு என்றது.

காட்டைத் தேடும் கண்களில் கண்ணீர் சுலபமாக வந்து விடும். காற்றைத் தேடும் கண்ணீரில் சுலபமாக காலமும் கிடைத்து விடும். எதைத் தேடினால் தேடுவது கிடைக்கும் எனும் போது நான் கால்கள் குழற இன்னும் இன்னும் காட்டுக்குள் உள் நோக்கி நடந்தேன். இங்கெல்லாம் வரத் தேவையில்லை. நான் ஆரம்பித்த இடத்திலேயே தேடியது கிடைத்திருக்க வேண்டியது.

என்னாச்சு. இத்தனை தூரம் இழுத்துக் கொண்டு செல்கிறது.. நமநமக்கும் மூளைக்குள் கோடைப்பூச்சிகள் பளபளத்து சிமிண்டின.

முகம் கருத்த சிந்தனையோடு நான் அவிழ்த்து விடப்பட்ட அரூபமாக அலைந்தேன். கருப்பொருளின் கனக்கச்சிதக் கூட்டின் சுவடைக் காணமுடியாத துக்கத்தின் தோளில் செத்து வீழட்டும் என் பட்டாம்பூச்சிகள் என்று தானாக முணுமுணுத்தபோது குறுகுறுவென அவ்வழியே வந்து கொண்டிருந்த ஓடையைக் கண்டு பிடித்திருந்தேன். ஆறு குறுகி அது ஓடையாகி அதுவும் சுருங்கி இதோடு நின்று விட்டு மீதி வழியாகி விட்டதை யாரிடமாவது சொல்லி அழ வேண்டும்.

அதற்கு முன் கை கூட்டி எடுத்து வாய் நிறைய இந்த காட்டு நீரை அள்ளி அள்ளி தின்ன வேண்டும். பிறகு அச்சிறு ஓடைக்குள் ஒரு அநாதி காலமென புரண்டு உருள வேண்டும்...

- கவிஜி

Pin It