கீற்றில் தேட

01

நான் சிறுதீவுக்கு இருபது வருடங்களுக்குப் பிறகு இப்போதுதான் வருகிறேன். இடைநடுவில் ஒரு மணி நேரத்தில வாற தூரத்தில் நான் இருந்தபோதும் சரி, பதினைந்து ஆண்டுகள் வெளிநாட்டில் இருந்தபோதும்    சரி ஊருக்குப் போக வேண்டும் எனும் எண்ணம் எனக்கு எப்போதும் ஏற்பட்டதேயில்லை. பொதுவாக என்னுடன் இருந்த சகாக்கள் வெளிநாட்டில் எப்போது சந்தித்துக் கொண்­­­டாலும் ஊரைப் பற்றித்தான் முதலில் கதைப்பார்கள். பெரும்பாலான நண்பர்களின் கதை ஓடியல்க்கூழோடும், பனங்கள்ளோடும், கோயில் திருவிழாவில் வேட்டைக்குப் போகிற ஐயனாருக்கு பந்தல் போட்டு, படைக்கிறதிலும்தான் முடியும். கதை தொடங்கும் போது நாம் பெரும்பாலும் பப்பில் Champain குடிச்சுக் கொண்டு இருந்திருப்போம்.

நான் வெளிநாட்டில் இருந்தபோது எனது நண்பர்களின் பிள்ளைகள் தமிழ்ப்பாடசாலை விழாக்களில், கூழ் குடித்தல், பகிர்ந்துண்ணுதல், திருவிழா க்காலங்கள் என்பன பற்றியெல்லாம் மிகத் திருத்தமான இலக்கணத் தமிழில் பேசி அசத்துவார்கள். அதைச் சொல்லும்போது பெரும்பாலான பிள்ளைகளின் முகங்களில் மெல்லிய சிலிர்ப்பு ஏற்படுவதை நான் கண்டிருக்கிறேன். ஆனால் அது உண்மையில் பிள்ளைகளின் சிலிர்ப்பல்ல. அது அவர்களின் பெற்றோரின் சிலிர்ப்பு. அவர்களின் தாய் தகப்பன் இங்கே வந்து கிட்டத்தட்ட இரண்டு தசாப்தங்கள் கடந்துவிட்டிருந்தன. அதே நேரத்தில் அவர்களின் சொந்த ஊர்களிலும் இருபது வருடங்கள் கடந்து விட்டிருக்கும்.

சிறுதீவு நான் இருந்த காலத்தில் மிக அமைதியான ஊர். ஒரே நாடுகளுக்கிடையே நேர வித்தியாசங்கள் இருப்பது போல இங்கே இருப்பது வேக வித்தியாசம். யாழ்ப்பாணத்தில் காலை ஏழுமணிக்கு கிடைக்கும் பத்திரிகை இங்கே பொதுவாக மாலையோ அல்லது அடுத்தநாள் காலையோதான் கிடைக்கும். ஜனாதிபதி பிரேமதாசா குண்டு வெடிப்பில கொல்லப்பட்டது அரைநாள் கழித்துதான் எமக்குத் தெரியவந்தது. ஜனாதிபதியின் இறுதி ஊர்வலம் தொடர்பான செய்தி எமக்கு வந்தபோது உண்மையில் அடுத்த ஜனாதிபதி பதவியேற்றிருந்தார்.

 நான் இருந்த காலத்தில் மின்சாரமே இல்லை. ஆறுமணிக்குப்பிறகு ஊர் அடங்கிவிடும். கோவில்களும் நடை சாத்தப்பட்டு விடும். அதன் பிறகு மண்ணெண்ணெய் லாந்தர் ஒளி விடத்தொடங்கும். அவற்றை விட ஒரு சில தெருநாய்களும் ஊளையிடத்தொடங்கும். ஊரிலே ஆறுமணிக்கு மேலே மிகப் பலமான நம்பிக்கைகள் உண்டு. அந்தி சாய்ந்ததன் பின்னர் ஒற்றைப் பனையடிக்கு போகக்கூடாது என்பது அவற்றுள் ஒன்று. இதை விட ஊரின் ஒதுக்குபுறமாக உள்ள குளத்தடிக்குப் போகக்கூடாது, கோவில் கொடி இறக்கம் முடிந்தவுடன் ஊர் தெருவிலே அன்று இரவிலே உலவக்கூடாது போன்றனவும் எமக்கு கண்டிப்பாகச் சொல்லித் தரப்பட்டன. இவை எல்லாவற்றிலும் எதோ ஒரு துர் தேவதையோ அல்லது பேய்களோ இரவில் குடிகொண்டு விடுமாம்.

இதை விட மிக முக்கியமாக இரு இடங்கள் இருந்தன. ஒன்று மதவடி. அங்கேதான் முன்பு இறந்த குழந்தைகளைப் புதைப்பார்களாம். அங்கு பகலில் எந்த பிரச்சினையும் இல்லை. இரவில் மதவடி ஒரு ஆபத்தான இடமாக மாறி விடும். பிரதான வீதிக்கூடாக செல்பவர்கள் மதவடியைத் தாண்டித்தான் செல்ல வேண்டும் என்பதால் இரவில் முன்பு அப்பகுதிக்குச் செல்லவே அஞ்சுவார்கள். ஒருமுறை நான் மாலை ஐந்து மணிக்கே அந்த பகுதியைக் கடக்கத்தொடங்கியபோது ஒவ்வொரு நாளும் வெள்ளிக்கிழமைகளில் பள்ளிக்கூடத்தில் காலை பிரார்த்தனையில் பாடமாக்கிய பாடலை உரத்துச்சொல்லிக்கொண்டு ஓடி ஓடி வந்து சேர்ந்தேன்.  மற்றோரு இடம் ஆங்கிலப்படங்களில் வரும் பேய் வீடுகளை ஒத்த மிகப்பழைய வீடு. அவ்வாறு ஒரு வீடு ஊரில் வேறு எங்கேயும் இல்லை. மிக உயரமான சுவர்கள். விசாலமான அறைகள். அந்த வீட்டில் நீண்ட நெடும்காலமாக ஒருவரும் வசிக்கவில்லை. வீட்டின் வெளிப்புறச்சுவர் முழுவதும் பாசி படர்ந்திருந்தது. அந்த வீட்டில் வெகு காலத்துக்கும் முன்னர் ஒரு குடும்பம் இருந்ததாம். அவர்கள் அனைவரும் தூக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்து கொண்டார்களாம். அதுவும் தெற்கு மூலையில் இருக்கும் பெரிய சாமி அறையில் அவர்களின் மூத்த பெம்பிளைப்பிள்ளை தூக்கிட்டு இறந்துபோனாளாம். ஏன் அவர்கள் தூக்கிட்டார்கள் என்பது தொடர்பில் இதுவரை எந்த தெளிவான தகவலும் எனக்கு யாரும் சொன்னதில்லை. என்றாலும் அந்த வீட்டில் இரவு நடுச்சாமத்தில் அலறல் சத்தம் கேட்பதாகவும், கதிரை மேசைகள் அடிக்கடி ஆடுவதாகவும், அந்த வீட்டுக்குச்  சற்று அருகில் இருக்கிற கிழவர் அடிக்கடி சொல்லிக்கொண்டார். அவர் கூட ஆறுமணிக்குப் பின்னர் வீட்டுக்கு வெளியே வருவதில்லை.

இரவில் நான் படுக்கும் போது தொலைவில் கேட்கும் நாயின் ஊளையிடல் சத்தம் ரத்தத்தை உறைய வைக்கும். நாய்கள் தனிமையில் இருந்தால் ஊளையிடத்தொடங்கும். ஆனால் நாய்   நள்ளிரவில் ஊளையிட்டால் கெட்ட ஆவி அண்மையில் சுற்றித்திரியுது என்றுதான் அர்த்தமாம். அவ்வாறான நேரங்களில் நான் அம்மாவுக்கு அருகில் வந்து படுத்துக்கொள்வேன். அம்மாவுக்கு அருகில் பேய்கள் ஒருபோதும் அண்டாது என்பது இன்றும் எனது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை.

02

சிறுதீவின் மேற்குப்பக்கம் கடல் எல்லையிட்டு நிற்கிறது. அந்த கடலை எங்களூரில் ஆண் கடல் என்பார்கள். அதாவது உக்கிரம் கூடிய கடல். கடல் முழுவதும் கற்பாறைகள் நிறைந்திருந்தன. விளக்கம் இல்லாமல் புதிதாகக் குளிக்க வருபவர்கள் பாறையில் வெட்டு வாங்காமல் திரும்பியதில்லை. ஊரின் வட மேற்கு பக்கம் கடலுக்கு அரைக்கிலோமீட்டர் தூரத்தில் விசாலமான பனங்கூடல். இடையிடையே கள்ளிச்செடிகளும் கற்றாளம் செடிகளும் முளைத்துக் கிடக்கும். உண்மையில் அந்த பகுதிக்குப்போவதற்கு பாதைகள் எதுவும் இல்லை. நான் அந்த பகுதியைப் பற்றி இவ்வளவு தூரம் சொல்வதற்கு காரணம் இருக்கிறது. அந்த பனங்கூடலின் நடுவே இருக்கிற ஒற்றைக் குடிசையில் இருக்கிறார் மலையாளபுரத்து அம்மா.

மலையாளபுரத்து அம்மாவின் சொந்தப்பேர் என்னவென்று யாருக்கும் தெரியாது. நான் ஊரில் பிறந்து வளர்ந்த இருபது ஆண்டுகளும் அங்கேதான் அவர் வசித்து வந்தார். அவரைப்பற்றி ஊரில் பலவிதமான பேச்சு இருந்தது. அவரின் சொந்த இடம் கிளிநொச்சியில் மலையாளபுரம் எனும் இடமாம்.  கிளிநொச்சியில் கமம் செய்துகொண்டிருந்த பொன்னருக்கு மலையாளபுரத்து அம்மாவில் ஒரு கண். அங்கேயே கல்யாணம் பண்ணிக்கொண்டார். இந்த கலியாணத்தில பொன்னர் அண்ணையின்ர தாய் தகப்பனுக்கு சுத்தமா விருப்பம் இல்லை. பின்னே 10 ஏக்கர் நிலத்துக்குக்சொந்தமான கமக்காரனுக்கு தன்னோட வீட்டில களை பிடுங்க வந்திட்டு சிரட்டையில் தேத்தண்ணி குடிக்கிற பெட்டை மருமகளாக முடியுமோ? வெகுண்டு போனார். பொன்னரும் மலையாளபுரத்து அம்மாவும் பொன்னரோட தாத்தாவிட ஊருக்கே வந்திட்டினும்.

மலையாளபுரத்து அம்மாதான் ஊரிலேயே கலை ஆடுறது வழக்கம். கலை ஆடும்போதே குறியும் சொல்லி ஆடுவா. எங்களூரில் ஆடுகிற கலைக்கு ஒரு விசேஷம் உண்டு. பொதுவாக காளி, வைரவர், கருப்பசாமி, ஐயனார் எண்டுதான் கலை ஆடுவது வழக்கம். ஆனால் மலையாளபுரத்து அம்மாட கலை நரசிம்மருக்கு ஆடுற கலை.  இந்த கலையில ரெண்டு விசேஷம் இருக்கு. ஒன்று இந்த கலையில சொல்லுற குறி மாறித்தான் பலிக்கும். அதாவது நடக்கும் எண்டு சொன்னா நடக்காது. இரண்டாவது மலையாளபுரத்து அம்மா பேய், சூனியம், பிசாசு, துர்தேவதை போன்றவைகளை விரட்டி விடுகிறதில பெரிய விண்ணி.  இதனால இரண்டு பிள்ளைகள் பிறந்த பிறகும் பொன்னர் அம்மாவை மிகப் பவ்வியமா 'அம்மா' என்றுதான் கூப்பிடுவார். அதுவும் ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் இரவு ஏழு மணிக்குப் பிறகு அம்மா நரசிம்மருக்கு பூசை செய்து கலை ஆடும்போது பொன்னர் ஒரு பக்தனாக மாறி அம்மாவுக்கு அடிபணிந்து சேவை செய்வார்.

எங்கட குடும்பத்தில மலையாளபுரத்து அம்மாவில் விசேஷமான பற்று. அதுக்கு ரெண்டு காரணம் இருக்கு. நான் ஏழாம் வகுப்பு படிக்கிற போது அந்தவருசம் வயலிலே நல்ல நெல் விளைச்சல். அப்பா வீட்டுக்கு வச்சிருந்தது போக மிச்சத்தை யாழ்ப்பாணத்துக்குக் கொண்டுபோய் கொடுத்திட்டு ஏராளமான காசக் கொண்டு வந்து வீட்டை வச்சிருந்தவர். எங்களுக்கெல்லாம் ஒரே கொண்டாட்டம். அந்த வருஷம் தான் எனக்கு புது சைக்கிள் வாங்கி தருவன் எண்டு சொன்னவர். என்னோட படிக்கிறவங்கள் எல்லாம் ஏற்கனவே சைக்கிள்ல தான் பள்ளிக்கூடம் போறவங்கள். எனக்கு மற்றவனிட்ட சைக்கிள்ல பின் கரியர்ல ஏறிப் போக வெக்கமாக இருக்கு. எப்பிடியும் இந்த வருஷம் புதுச்சைக்கிள் வந்திடும். என்ர கெட்ட காலம் முழுக்காசும் துலைச்சு போச்சு. வீட்டுக்குள்ள தான் துலஞ்சது. என்ன நாசமோ தெரியேல்ல, தேடாவண்ணம் தேடிக் களைச்சுப்போனோம். எனக்கு அழுகை அழுகையா வந்தது. மடத்தனமாக பக்கத்துவீட்டு சுதர்சன் கிட்ட எனக்குப் புதுச்சைக்கிள் வருகுது எண்டு பெருமை அடிச்சுப் போட்டன். இனி ஒரு வருஷம் வகுப்பிலே கேவலப்படுத்துவாங்கள்.

கடைசியில அம்மா மலையாளபுரத்து அம்மாகிட்ட கூட்டிக்கொண்டுப் போனவா. அப்பாவும் கூட வந்தவர். அந்த ஞாயிற்றுக்கிழமை பூசையில் பத்து தேசிப்பழங்கள் வைச்சுப் பூசை செய்துபோட்டு மலையாளபுரத்து அம்மா மூன்று தேசிக்காய்களை வெளிய எறிஞ்சா. பிறகு கடூரமான குரல்ல கலை ஆடும்போது சொன்னா.

 "நீ தேடுறது கிடைக்காது".

எனக்கு அழுகை பீறிட்டுக் கொண்டு வந்தது. பூசை முடிஞ்சு வெளிய வரும்போது பொன்னர் அண்ணா கூப்பிட்டு அப்பாட்டச் சொன்னவர் "அம்மா ஏழு தேசிக்காய் மிச்சம்வைச்சுச்சொல்லியிருக்கிறா கவலைப்படாதீங்க ஏழு நாள்ல கிடைச்சிரும்" எண்டு.

அடுத்த ஞாயிற்று கிழமை பனையோலையால பெரிய கொட்டிலை மேயிறதுக்கு அப்பா கொட்டிலைப் பிரிச்சுப் போடேக்க கொட்டில் முகட்டில் இருந்து முழுக்காசும் பொலித்தீன் பையோட வருகுது. என்ன விஷயமெண்டால் எலி இதத் தூக்கிக் கொண்டு போய் முகட்டில் ஒளிச்சி வைச்சிருக்கு. அடுத்த ஞாயிற்றுக்கிழமை நான் அப்பா அம்மாவோட போய் மலையாளபுரத்து அம்மாவுக்கு தேங்காயும், வெற்றிலை பாக்கும் தட்சணையாக் குடுத்துப் போட்டு வந்தனான்.

எங்க வீட்டில ராசன் தான் மூத்த அண்ணன். சின்ன வயசிலிருந்தே நல்லாப்படிப்பான். Advanced Level படிச்சுக் கொண்டு இருக்கேக்க அவனுக்கு எப்பிடியாவது என்ஜினீயர் ஆகவேனும் எண்டுதான் ஆசை. அவனுக்கு திடீர் என்று என்னவோ மாதிரி ஆகிவிட்டது. ஒரேயடியா உட்கார்ந்த இடத்திலேயே இருந்துவிட்டான். ஒரு இடமும் போறேல்ல. கதைக்கிறேல்ல. சில சமயங்கள்ல விட்டத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். நல்லாப் படிக்கிற பிள்ளை. அம்மாவுக்கு அழுகை அழுகையா வந்தது. ஊர்ல எல்லா சனமும் விசர் பிடிச்சுவிட்டுது என்று சொல்லிப் போட்டினம்.     

எல்லாரும் அண்ணாவைக் கூட்டிக்கொண்டு மலையாளபுரத்து அம்மாவிட்ட போனம். இப்பிடியான பூசைகளுக்கு போகேக்க கன சாமான்களும் கொண்டு போகோணும். கற்பூரம், தேங்காய், ஊதுவத்தி, தேசிக்காய், வெற்றிலை, பாக்கு எண்டு ஒரு பெரிய லிஸ்ட். அண்ணாவையும் கூட்டிக்கொண்டு அப்பாவோட சிநேகிதர் சபா மாமாவையும் கூட்டிக்கொண்டு எல்லோரும் இரவு ஆறுமணிபோல அம்மாட்டப் போனம்.  எனக்கு அந்த பகுதியில பனம் கூடலுக்கு கிட்ட நிக்கவே நடுங்கினது. கும்மிருட்டு. கொஞ்சம் தொலைவில் கடல் இரைச்சல். நான் சபா மாமாவோட கால இறுக்கக் கட்டிப்பிடிச்சுகொண்டன். 

மாமா தலையை தடவி விட்டுட்டுச் சொன்னார். "பயப்பிடாதையடா மலையாளபுரத்து அம்மாவோட இடத்தில எந்த பேயும், பிசாசும் கிட்ட நெருங்காது".

அன்றைக்கு கலை மிக உக்கிரமாக இருந்தது. நரசிம்மர் முழு அவதாரம் எடுத்து வந்திருந்தார். பூசைக்கு முதல்ல மலையாளபுரத்து அம்மா கும்பம் வைத்து எல்லா ஒழுங்கும் செய்துபோட்டா. பொன்னர் அண்ணா பக்கத்தில இருந்து எல்லாவற்றையும் பார்த்து கொண்டார். அண்ணனை முன்னால இருத்திப்போட்டு எங்களை அவரை சுற்றி ஓரமாக இருக்கச்சொன்னா. கலை ஆடத்தொடங்கியது. அன்றைக்கு மிக உக்கிரமா இருந்தா. இன்றைக்கு நரசிம்மர் அகோரமா இருக்கிறார் என்று பொன்னர் அண்ணா அப்பாட்டச் சொன்னார். அண்ணாவின்டை தலையில தேசிக்காயை வைத்து வெட்டினா. கற்பூரத்தைத் தட்டில் ஏற்றி சற்று சரிவாக பிடித்து சிறிது நேரம் அமைதியுடன் உற்று நோக்கினா அம்மா. பின்னர் பயங்கரமான கோபத்துடன் உறுமியபடி பெரிய அரிவாளை எடுத்தா. கொட்டிலை விட்டு வெளியே வந்து மிக மூர்க்கமாக பல தடவைகள் கொட்டிலைச் சுற்றி வந்தா. பின்னர் கொட்டிலைச் சூழ தேசிக்காய்களை வெட்டி கற்பூரம் ஏற்றினா. அன்று பூசை முடியும் வரை அம்மா தணியாத கோபத்துடன் இருந்தா.

"இன்று உங்களுக்கு வெளியில் இருந்து பயங்கரமான ஏவல் வந்தது. அதனால் தான் நரசிம்மர் இப்பிடிக் கோபம் கொண்டு விட்டார். இப்போது எல்லாம் போய்விட்டது" என்று பொன்னர் அண்ணை சொன்னார். 

எனக்கு கலை ஆடிமுடியும் வரை திகிலாக இருந்தது. அம்மாவோட மடியில ஒடுங்கிப்போய் உட்கார்ந்திருந்தனான். எல்லாம் முடிந்ததன் பின்னர் இவனுக்குப் பெரிய சூனியம் வைத்திருக்கிறார்கள். நரசிம்மர் எடுத்துவிடுவார். இன்னும் ஒருக்கா வந்து போனா சரியாகிவிடும் என்றார் பொன்னர் அண்ணா. அன்று அம்மாவுக்கு நாங்கள் எதுவும் கொடுக்கவில்லை.

சொன்னது போலவே இன்னும் ஒரு தடவை போய் வந்ததும் ஒரே மாதத்தில் அண்ணனுக்கு குணமாகிவிட்டது. பள்ளிக்கூடம் போகத் தொடங்கிட்டான். அப்பாவுக்கும் அம்மாவுக்கும் சந்தோசம் தாளவில்லை. பெரிய முறை செய்ய தட்சணையுடன் போனார்கள். ஆனால் மலையாளபுரத்தம்மா எதுவும் வாங்கவில்லை. அன்றில் இருந்து எங்கள் குடும்பத்துக்கு அம்மாதான் குல தெய்வம்.

03

ஊருக்கு வந்து கால் பட்டதும் எனக்கும் மீண்டும் இளமை திரும்பியது. மிக மெதுவாக வீடு நோக்கி நடக்க தொடங்கினேன். ஓரளவுக்கு எதிர்பார்த்த மாற்றங்கள்தான் என்றாலும் மனது அவற்றை ஏற்க மறுத்தது. நானும் என்னோட வகுப்பு பெடியன்களும் மழை காலத்தில நீந்தி விளையாடின குளம் இருந்த இடமே தெரியவில்லை. அன்று எதுவும் இல்லாமல் வெறும் மரத்தடியில் இருந்த விநாயகர் இப்போது பெரிய ஆலயத்துக்குள் குடிபெயர்ந்திருந்தார். பிரதான வீதி தார் ரோட்டாக மாறிவிட்டிருந்தது. முக்கியமாக இருப்பதுநான்கு மணிநேர மின்சாரம் வந்திருந்தது. முன்புபோல யாரவது பயணத்தால் வந்தால் வீட்டுக்கு வெளியே வந்து விடுப்புப் பார்க்கும் மனிதர்கள் எவரையும் காணவில்லை. ஊரில் இருந்த ஒரு பகுதியினர் தொலைக்காட்சி தொடர்களில் மூழ்கியிருந்தனர். ஏனையோர் அதே வேலையை வெளிநாடுகளில் பனி விழும் பருவத்தில் செய்துகொண்டிருந்தனர். முன்பு நாங்கள் பொது TV ஒன்று வைத்து உலகக்கோப்பைக் கிரிக்கெட்டில் இலங்கை வென்றதை கொண்டாடிய வாசகசாலை கட்டாக்காலி மாடுகளின் உறைவிடமாயிருந்தது. பெரும்பாலான வீடுகளின் படலைகளில் கடிதம் போடும் மரப்பெட்டிகள் முளைத்திருந்தன. வீடுகள் முழுவதும் குளிர்சாதனப்பெட்டிகள் ஆக்கிரமித்திருந்தன. பிரதேச சபை தண்ணீர்ப்பவுசர் ஒன்று வீடுகளுக்கு தண்ணீரை மாதக் கட்டணத்துக்கு விநியோகித்துக் கொண்டிருந்தது. எங்கள் வீட்டுக்குப் பக்கத்தில வேப்ப மரத்துக்கு கீழ நான் விளக்கு வைச்சு கும்பிட்ட வைரவர் கோவில் தினசரி பூசை நடக்கிற கோயிலாகிவிட்டிருந்தது.

04

வீட்டுக்கு வந்து ஒரு நாள் கழிந்ததும் எனக்கு இருப்பு கொள்ளவில்லை. வளவு முழுவதும் காடு வத்திக்கிடந்தது. முதல்ல கிணற்றிலே ஆசைதீர அள்ளிக் குளிச்சன். பிறகு ஒரு சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு முதல்ல தெற்குப்பக்கம் வெளிக்கிட்டன். எத்தனை வருசத்துக்குப்பிறகு வாறம். எப்பிடியோ இப்பவாவது வர தோன்றிச்சுதே. நல்ல குளிர் காற்று வீசிக்கொண்டு இருந்தது. ஒரு வழியா மத்தியானம் திரும்பி வீட்டை வந்ததும் நல்ல பசி. மத்தியானதுக்குப்பிறகு நல்ல நித்திரையொன்று போட்டன். இப்பிடி தூங்கி எத்தினை வருசமாச்சு.

பின்னேரம் நாலு மணிக்கு மேற்கு நோக்கி சைக்கிளை வலிக்கத்தொடங்கினன். மேற்குக் கடற்கரை ஓரம் பெரிய மாற்றங்கள் எதுவும் தென்படவில்லை. அதே பனங்கூடல்; அதே கற்றாழை; ஓரளவுக்குப் பாதைகள் கிறவல் போடப்பட்டிருந்தது. சற்றுத்தூரம் சென்றதும் பனங்கூடலுக்குள்ளே அதே கொட்டில். எனக்கு உற்சாகம் தொற்றிக் கொண்டது. எப்பிடியாவது மலையாளபுரத்து அம்மாவை இன்றைக்குப் பார்த்து விடலாம் என்று நினைத்தேன்.  இப்போது அவவுக்கு 70 வயசிருக்கும். இப்பவும் குறி சொல்லுவா எண்டுதான் நினைக்கிறன்.

நான் கொட்டிலை நெருங்கியபோது அம்மாவின் மகள் தான் வெளியே வந்தாள். என்னை அவளுக்கு மட்டுக்கட்ட சிறிது நேரம் எடுத்தது.

" ஓ ராசன் அண்ணாட தம்பியா எப்ப வந்தியள்?"

 சுகம் விசாரித்து விட்டு ஆர்வத்துடன் கேட்டேன்.

"அம்மா இப்ப கலை ஆடுறவாவோ?"

திடீர் என்று கதறி அழத் துவங்கினாள்.

"ஐயோ அண்ணா அதை ஏன் கேட்கிறியள். பன்னிரண்டு வருசத்துக்கும் முதல் பெடியள் ஊர விட்டுப் போனதோடு கன சனமும் ஊரைவிட்டுப் போய் விட்டுதுகள். நாங்கள் இங்கதான் இருந்தம்.  ஒருக்கா ஞாயிற்றுக்கிழமை இரவுப் பூசை நடக்கேக்க சீருடை போட்ட பத்துப்பேர் மெஷின் போட்டில வந்து இறங்கினவங்கள். அவர்கள் கதைச்சதும் எங்களுக்கு விளங்கேல்ல. வீடு முழுக்க துவக்கோட செக் பண்ணிப் போட்டு அக்காவை இழுத்துக் கொண்டு போனவங்கள் தான். அதுக்குப் பிறகு அக்காட கதையே இல்ல. அண்டையிலிருந்து அம்மாவுக்குக் கலை வாறதில்ல.”  

குடிலைச்சுற்றி பிசாசுகளின் எக்காளத்தொனி ஒலிப்பதுபோல உணர்ந்தேன். முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இதே இடத்தில் மாமாவின் காலைக் கட்டிக் கொண்ட போது அடைத்த அதே திகில் இப்போது என்னை ஆட்கொண்டது. எனது உடல் நடுங்க ஆரம்பித்தது.

- பார்த்திபன்

Pin It

" சார்... நில்லுங்க.. நில்லுங்க... அங்கிட்டு போகாதீங்க.. சிறுத்தை இப்பதான் அந்த பக்கம் போயிருக்கு... " என்று பதறிப் போய் சார்லசையும் மாறனையும் அழைத்தார் அந்த ரேஞ்சர்.

"சார்.. சும்மா காமெடி பண்ணாதீங்க சார்.. நாங்க எத்தனை ட்ரெக்கிங் போயிருக்கோம்.. ஒரு காட்டுல கூட சிறுத்தை.. புலி.. பாத்ததில்லை சார்.. வெறும் போர்டு மட்டும்தான் வெச்சிருக்கீங்க " என்று நிதானமாக பதில் சொன்னான் சார்லஸ். " சார்.. சொன்னா கேளுங்க.. இங்க பாருங்க. சிறுத்தை போன பாதை தெரியுது. இங்கிட்டு வாங்க.. நீங்களே பாருங்க.. " என்று ரேஞ்சர் அழைத்த உடன் அருகே இருந்த நவீனும் ஆர்வமாக அந்த பாதையை கவனிக்க ஆரம்பித்தான். சார்லசும் மாறனும் சேர்ந்து கொண்டனர். 

" ஆமாம் சார்.. ஏதோ கால் மாதிரிதான் தெரியுது.."..........

"மாதிரி எல்லாம் இல்ல சார்.. சிறுத்தை கால்தான்"...............

"எப்படி சார் இது சிறுத்தை கால்னு சொல்றீங்க?"

"சார் 6 வருஷமா காட்டுக்குள்ள சுத்திகிட்டு திர்றேன்.. பாத்தாலே சொல்லிருவோம்ல.. நேத்து அந்த மேட்டுல ஊர்க் காரணுவளும் சிறுத்த பாத்திருக்காய்ங்க.. "

" சார்.. சூப்பர் சார் நீங்க.. இந்த வேலைக்கு பயங்கர அப்சர்வேஷன் வேணும் இல்ல..?? செம சார் " 

பெருமிதத்தோடு ஒரு புன்னகை புரிந்து விட்டு "சரி சார்.. சீக்கிரம் வண்டில ஏறுங்க.. இங்கிட்ருந்து முதல்ல கெளம்புவோம்".. என்று கூறி விட்டு அங்கிருந்து ஜீப்பில் ஏறி ஜங்கிள் சஃபாரியை மறுபடியும் தொடங்கினர். 

" சார்...அங்கிட்டு பாருங்க "

"இந்த கோழிய நாங்க பாத்ததில்லையா சார்..! " 

" இது காட்டு சேவல். நல்லா பாருங்க அந்த சேவல் இரக்கையில ஒம்பது கலர் இருக்கும்..ஒரே ஒரு சிறகு மார்க்கெட்ல எவ்ளோ வெல தெரியுமா?? ஒம்போதாயிரம் ரூவா"

" ஓ.. அப்படியா சார்.. என்ன சார் செய்வாங்க அத வெச்சு?".................................

"அழகுப் பொருள்தான் சார்.. சைனால இது அவ்ளோ மதிப்பு சார்.. "...............

" ஓ.." 

"அங்க பாருங்க.. தேக்கு மரம். ஒரு மரம் 3 லட்சம். நாலு லட்சம் போகும் "...................

"ஓ.. அவ்ளோ காஸ்ட்லியா சார் அது! " 

" நீங்க வேற இதெல்லாம் கம்மி.. நல்ல ரோஸ் வுட் மரம் 2 கோடிக்கு போகும் " 

"அடேய்.. என்னடா ஷோ ரூம்ல இருக்க சேல்ஸ்மேன் மாதிரி காட்டுல இருக்கற பறவை மரத்துக்கெல்லாம் ஒரு MRP சொல்லிட்ருக்காரு இவரு? " என்று சார்லஸிடம் முணுமுணுத்து மாறனும் சார்லசும் சத்தம் வராமல் சிரித்துக் கொண்டனர்.

"அய்யோ... ஒரு மரம் கிடைச்சா நாங்க லைஃப்ல செட்டில் ஆயிடுவோம் சார்.." என்றான் நவீன் ரேஞ்சரிடம். சிறிய புன்னகையுடன் ரேஞ்சர் அமைதியானார். சஃபாரி தொடர்ந்தது. 

பிரம்மாண்ட மரங்கள், குறுக்கும் நெடுக்கும் ஓடும் அணில்கள், தூரத்தில் இருக்கும் மான்கள், அதோ.. நீண்ட தோகையுடன் அங்கு தெரியும் மயில், நகரத்தில் பார்க்காத வண்ண வண்ண நிறங்களில் அழகிய தோற்றம் கொண்ட பறவைகள், அவை தொடர்ந்து எழுப்பும் சமிக்ஞைகள், மரங்களின் ஊடே சல்லடை போல ஆங்காங்கே தெரியும் சூரிய ஒளி, ஜீப்பின் சப்தம் கேட்டு ஓடி ஒளியும் பட்டாம்பூச்சிகள், அவ்வப் போது உயர்ந்த மரங்களில் இருந்து தங்கள் மேல் உதிர்ந்து விழும் இலைகள் தரும் மெல்லிய உணர்வு, அந்த குளத்துக் கரை முழுதும் தண்ணீர் குடிக்க வந்த யானைகள் போட்ட விட்டம், அதில் சின்னதாய் முளைத்த காளான், ஜன்னல் வழியாக ஜீப்பின் உள்ளே அதிகாரத்தோடு நுழைந்து போகும் மரக் கிளைகள்.. என தங்களையே மறந்து தங்கள் மொபைல் போனில் புகைப்படம் எடுக்கவும் மறந்து செல்பி எடுக்கவும் மறந்து, சதங்கைமங்களம் காட்டில், அந்த புலிகள் சரணாலயத்தில், மூவரும் ஜங்கிள் சஃபாரியை ரசித்துக் கொண்டு போனார்கள்.

நீண்ட அமைதிக்குப் பிறகு " சார் இந்த காட்டுல நிஜமாவே புலி இருக்குமா சார்? நீங்க எத்தனை முறை பாத்திருக்கீங்க? " என்று மாறன் ரேஞ்சரை கேட்டுக் கொண்டுருக்கும் போதே சில எருமைகள் எதிரே வந்து கொண்டிருந்தன. "மச்சான்... புலி பாக்கலாம்னு கூட்டிட்டு வந்துட்டு.. எருமை மாட்ட காட்றியேடா??!! நியாயமாடா இது " என்று நவீன் மாறனை கேட்க, அனைவரும் சிரித்தனர். ரேஞ்சரும். 

" எல்லாம் அந்த காட்டுப் பயலுவது தான் சார். கொலைகாரப் பயலுக.. இப்படி மாட்ட மேச்சலுக்கு விட வேண்டியது.. பெறவு.. போன பத்து மாட்டுல ஒரு மாட்ட காணம்னு திரும்பி வர வேண்டியது.. அத புலி அடிச்சு போட்ருக்கும்."................................

"அய்யய்யோ.."

" இவிங்க என்ன செய்வானுக தெரியுமா சார்?? அந்த புலி அடிச்ச மாட்டு மேல பூச்சி மருந்தை தடவிடுவானுவ சார். ".................................

"அய்யய்யோ... அப்புறம் " 

" அப்புறம் என்ன? ரெண்டு நாள் கழிச்சு அந்த மாட்ட சாப்புட்ற புலி செத்து போயிடும். இப்படியேதான் சார் புலி செத்துப் போவுது இந்த காட்டுல " 

" அய்யய்யோ... இது தப்பில்லையா சார்.. அவங்க மேல action எடுக்க முடியாதா சார்?? " பதறிப் போய் கேட்டான் மாறன்..........................................

"அவனுகள ஒன்னும் செய்ய முடியாது சார்.. ஏதாவது செஞ்சா உடனே வாழ்வுரிமை மனித உரிமைன்னு கம்பு சுத்த ஆரம்பிச்சிடுவானுக" 

" சார்.. இப்படியே போனா டைகர் பாபுலேஷன் கம்ப்ளீட்டா குறைஞ்சி போயிடும்ல சார்?? அப்புறம் இந்த காட்டுல டோட்டல் ecosystem கெட்டுப் போயிடுமே சார் " 

" கண்டிப்பா சார்.. மான் கூட்டம் பெருக ஆரம்பிச்சிடும். நிறைய இலை தழைகளை சாப்பிடும். காட்டுல இருக்க உணவு பத்தாம ஊருக்குள்ள வரும். அத தேடி சிறுத்தை, நரி எல்லாம் ஊருக்குள்ள வரும். அத ஊரக் காரங்க அடிச்சு கொண்ருவாய்ங்க.. அப்புறம் அப்படியே காடே அழிஞ்சிடும் சார். ".............................................

"ஓ.. ஆமாம்ல.."..........

" கணக்கு படி ஒரு புலிக்கு அரசாங்கம் ஒவ்வொரு வருஷமும் 26 லட்சம் ரூவா செலவு செய்து. புலிய காப்பாத்த.. அஞ்சு வருஷம் முன்ன 30 புலி இருந்துச்சு இந்த வருஷம் 55 புலி இருக்கு இந்த காட்டுல.. ".........................................................

"அத எப்படி சார் எண்ணுவீங்க? " 

" நமக்கு எப்படி கைரேகை இருக்கோ, அதே மாதிரிதான் புலிக்கு அதோட கோடுங்க. நாங்க வெச்ச கேமெராவுல அதெல்லாம் பதிவாகியிருக்கும். அப்படிதான் கணக்கெடுப்போம். எல்லாம் எதுக்கு.. புலிய காப்பாத்த.. இந்த காட்ட காப்பாத்த " 

" ஓ.... அப்புறம் ஏன் சார் இப்படி பன்றாங்க??"....................................................................

"இதெல்லாம் இந்த காட்டுப் பயலுவகளுக்கு என்ன தெரியும் சார்?? "

மறுபடியும் அமைதி. நீண்ட அமைதிக்குப் பிறகு, " அடேய்.. பொத்தா.. என்ன.. தேன் எடுத்துட்டியா? " என தூரமாய் இருந்தவனை மிரட்டினார் ரேஞ்சர். 

" யாரு சார்? "..........................................." இவன் ஒரு காட்டுப் பய.. பேரு பொத்தன்." 

" அய்யா.. இப்பதான் யா நூல் விட்ருக்கேன்.. நாளைக்கு வந்து பாக்கோணும்" என்று கூறிக்கொண்டே அருகில் வந்தான் பொத்தன். 

ஆறடி உயரத்தில் பரட்டைத் தலையுடன் நீல நிற லுங்கி, ஒரு பழுப்பு நிற முண்டா பனியன், கருப்பு படிந்த அவன் பற்கள் கையிலும் கழுத்திலும் சில சிவப்பு கயிறுகள். கையில் ஒரு மூங்கில் கம்பு, அதோடு சேர்த்து இருக கட்டியிருந்த ஒரு வளைவான கத்தி, இடுப்பில் சொருகிய ஒரு சிறிய கத்தி என அவன் தோற்றம் இந்த காட்டில் வாழும் அனைத்து விலங்குகளையும் கொள்பவனைப் போல் இருந்தது சார்லசுக்கு. 

அண்ணா.. மலைத் தேன் எடுப்பீங்களா இங்க?" நவீன் கேட்டான் ஆர்வமாக.

 "இவன் எல்லாம் செய்வான். மாடு மேய்ப்பான். தேன் எடுப்பான். இந்த காட்டுல இருக்க செடி கொடியிலிருந்து மருந்து எடுப்பான். எல்லாம் செய்வான். புலிக்கு விஷமும் வெப்பான்". ஒரு நமட்டு சிரிப்புடன் " அய்யா.. அதெல்லாம்..." என்று அவன் பதில் சொல்வதற்குள் "டேய்.. எல்லாம் தெரியும்டா எனக்கு. வண்டில ஏறு " என்கிறார் ரேஞ்சர். ரேஞ்சர் பக்கத்தில் ஓட்டுநர் இருக்கையில் இருந்த இருளாண்டியை அமைதியாக பார்த்துவிட்டு பொத்தன் வண்டியில் ஏறினான். இருளாண்டி, மௌனமே தனது மொழியாக, எச்சில் விழுங்கி விட்டு தன வேலையை தொடர்ந்தான்.

"டேய்.. சிறுத்தை பாத்தியாடா அங்கிட்டு.. இப்பதான் அங்க தாரை பாத்துட்டு வர்றோம் "......................

"என்ன... தாரை பாத்தீங்ளா...எங்க.. அந்த பொன்னங்கொட்டை மரத்து பக்கமா?? " என்றான் ரேஞ்சரிடம். 

"அது பொன்னங்கொட்டை மரமா நொண்ணங்கொட்டை மரமா ன்னுல்லாம் தெரியாது. அந்த மேட்டு பக்கத்துல தான் பாத்தோம்" என்றார் ரேஞ்சர் எரிச்சலுடனும் அதிகாரத் தொனியிலும்.

"அய்யா.. அது பொன்னங்கொட்டை மரம்தான். அது சிறுத்தை தாரை இல்லைங்கய்யா. அது புலித் தாரை. ஆண் புலித் தாரை " என்று மெதுவாக விளக்கினான் பொத்தன்.

" அப்படியா?"

"ஆமாங்கய்யா.. நானும் பாத்தேன். தாரை அவ்ளோ பெருசுனு நெனைச்சு சிறுத்தைனு நினைச்சிருப்பீங்க. தாரைல கொஞ்சம் கூட நகம் தெரியல பாத்தீங்களா? அப்புறம் விரலுக்கும் காலுக்கும் நல்ல எடவெளி இருந்துச்சுங்கய்யா. அதான் சொல்றேன் அது புலித் தாரைதான்." 

" ஓ.. இதெல்லாம் வேற இருக்கா ? கால் அச்சு பாத்து ஆண் புலியா பெண் புலியான்னு கூட கடு புடிச்சிடுவீங்களா? "

"ஆமாஞ்சாமி... ஆண் புலிக்கு மாரு நல்லா அகலமா இருக்கும். பெண் புலிக்கு அகலம் கொஞ்சம் கம்மியா இருக்கும்." 

" ஓ.." என்று மூவரும் வாயைப் பிளந்தார்கள்.....................................

"ஆண் புலி குட்டிக்கும் மார் அகலம் சின்னதாதான் இருக்கும். அத பாத்து பெண் புலின்னு ஏமாந்துட கூடாது. விரலுக்கும் காலுக்கும் இருக்க எடவெளியும் பாக்கோணும்" 

" ஓ.. இதெல்லாம் எப்படிண்ணா உங்களுக்கு தெரியும்?"..............................................

"எங்க தாத்தாவோட தாத்தா காலத்துல இருந்து இங்கதான் இருக்கோம். நீங்களும் இங்கயே இருந்தா உங்களுக்கும் தெரியும் சாமி" 

கொஞ்ச நேரத்தில் ஜங்கிள் சஃபாரி முடிந்தது. ஜீப் வன அலுவலகத்தை அடைந்ததும் அனைவரும் இறங்கினர்.

"டேய்.. பொத்தா.. நாளைக்கு கொஞ்சம் தேன் கொடுத்து வுடு ஆபீசுக்கு" 

"சரிங்கய்யா " 

" சார். இந்த ரெஜிஸ்டர்ல கொஞ்சம் கையெழுத்து போட்ருங்க சார் " 

"ஓகே சார். ரொம்ப தேங்க்ஸ்.. நல்லா என்ஜாய் பண்ணோம் சஃபாரிய" 

நவீனும் மாறனும் சார்லசும் வேறு ஒரு உலகத்தில் இருந்து மீண்டு இயல்பு நிலைக்கு திரும்பி இருக்கின்றனர். காலை ஏழு மணிக்கு ஆரம்பித்த சஃபாரி பத்து மணி வரை தொடர்ந்தது. நடுவில் தண்ணீர் கூட குடிக்கவில்லை. நல்ல பசி. உடனே தாங்கள் தங்கியிருந்த விடுதிக்கு விரைந்தனர். 

உணவு பரிமாறிக் கொண்டே அந்த பணியாளர் சஃபாரி எப்படி இருந்தது என்று விசாரித்தார். ' சூப்பர் ணா.. செமயா இருந்துச்சு' என்று ஆர்வமுடன் பதில் சொன்னான் சார்லஸ். 

"ஏண்ணா.. அங்க இருக்க கிராம மக்களே மாட்டுக்கு விஷம் வெச்சி புலிய கொன்னுடறாங்களாமே ண்ணா.. கொடுமை" என்றான் மாறன்.

"யாரு? அந்த ரேஞ்சர் சொன்னாராக்கும். சார். அவனே ஒரு திருட்டுப் பய சார். எங்க கிட்டேயே மான் கறி வேணுமான்னு கேட்டு விப்பான். " என்றார் அந்த பணியாளர். மூவரும் அதிர்ச்சி அடைந்தனர்

"அடப் பாவி.. நம்ம கிட்ட நடிச்சிருக்காண்டா அவன் " என்றான் நவீன். " சார்.. அவன் பண்ற அட்டூழியம் கொஞ்சம் நஞ்சமில்லை.... சாம்பார் வேணுமா சார் உங்களுக்கு? " என்று சாம்பார் காலியான சார்லஸின் தட்டைப் பார்த்து கேட்டு விட்டு சாம்பார் கொண்டுவர உள்ளே சென்றான்.

உணவு முடித்து விட்டு சிறிது நேரம் கழித்து காரில் வேறு ஒரு பாதையில் சுற்றிப் பார்க்க சென்றனர். யாரும் இல்லாத அந்த குறுகிய பாதையில் இவர்களே கார் ஓட்டி செல்வதும் அவர்களுக்கு பிடித்திருந்தது. அதுவும் சஃபாரி போலவே இருந்தது. கூட்டம் கூட்டமாய் செம்மறி ஆடுகள் போய்க் கொண்டிருந்தன. கொஞ்ச தூரத்தில் பொத்தனை பார்த்தனர். காரை நிறுத்தி விட்டு செம்மறி ஆட்டுக் கூட்டத்தை புகைப் படம் எடுக்க இறங்கினர். 

"என்னன்னா... இதெல்லாம் உங்க ஆடா?"

"இல்ல சாமி...அது இந்த ஊரு ஆடுக. எங்க ஊரு இன்னும் உள்ள போகோணும்"... 

" அண்ணா.. அந்த மலை தேன் எங்களுக்கு கிடைக்குமா ண்ணா?" என்று நவீன் கேட்க, "இல்லண்ணா அதெல்லாம் வேணாம். 'டேய் சும்மா இருடா.." இரு நவீனை அடக்கினான் மாறன். 

"ஏண்ணா.... இங்க இருக்க புலிக்கு எல்லாம் நீங்களே விஷம் வெப்பீங்கன்னு அவரு சொன்னாரே. நிஜமாவாண்ணா? " என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டான் சார்லஸ்.

" ஆபீசர் அப்படி சொன்னா நாங்க என்னங் சாமி பண்றது? அவரு கிட்ட பகைச்சுக்க முடியுமா ?? பகைச்சிகிட்டு எங்களால வாழ முடியுமா?." "ஹ்ம்ம்...."... ஏளனமாக ஒரு சிரிப்பு சிரித்து விட்டு " அவுக வெக்காத விஷமா நாங்க வெச்சுட்டோம்??" 

"ஓ... அவுங்க விஷம் வெச்சுட்டு உங்க மேல பழி போட்ருவாங்களா?? " 

" சாமி.. அதெல்லாம் நாஞ்சொல்ல முடியாது சாமி.. ஆனா மாட்டு மேல இருந்த விஷமெல்லாம் பூச்சிகொல்லி மருந்து சாமி. அதெல்லாம் எங்கட்ட ஏது சாமி?. எங்கூர்ல அதிக சனம் இல்ல. ஒரு 60 குடும்பம் இருக்கும். அதுல முப்பது குடும்பம் ஆடு மாடு வெச்சிருக்கோம். கொஞ்ச சனம் தேன் எடுக்கும். மீதி பயிர் போட்டு விவசாயம் பண்ணி பொழைக்குறோம். அவுக வெச்சிருக்க எந்த பூச்சி மருந்தும் எங்க கிட்ட இல்ல. எங்களுக்குத் தேவையும் இல்ல. " 

" அப்ப. நீங்க விஷம் வெக்கறதில்லையா இல்லையா புலி அடிச்ச மாட்டுக்கு " 

" சாமி... கொஞ்ச வருஷம் முன்னாடி ஒரு தப்பு நடந்ததுங் சாமி... எங்கூரு ஆளுக குடுமியும் அவன் மகன் பத்ரசாமியும் மேய்ச்சலுக்கு மாட்ட காட்டுல விட்ருந்தாங்க. ஒரே மாசத்துல அவுக வெச்சிருந்த பத்து மாட்டுல மூணு மாட்ட புலி அடிச்சிருச்சி. பாரஸ்ட் ஆபீஸ்ல.. சட்டப் படி புலி அடிச்ச மாடுகளுக்கு எங்களுக்கு நஷ்ட ஈடு ஒரு மாட்டுக்கு அஞ்சாயிரம் தரணும். அப்ப இருக்க ஆபீசர்ட்ட பத்ரசாமியும் குடுமியும் நஷ்ட ஈடு கேட்டாங்க. ஆஃபீசர்ங்க வந்து மாட்ட பாத்துட்டு இது புலி அடிக்கல. சிறுத்தை தான் அடிச்சிருக்கு. சிறுத்தை அடிச்சா அரசாங்கம் நஷ்ட ஈடு குடுக்க சொல்லலனு சொல்லிட்டாங்க சாமி... குடுமியும் பத்ரசாமியும் எவ்ளவோ கெஞ்சுனாங்க.. நஷ்ட ஈடு கிடைக்கவே இல்ல. குடுமி பொண்ணுக்கு வேற அடுத்த மாசம் கண்ணாணம் நிச்சயம் பண்ணியிருந்துச்சு...... கண்ணாணம்னா மாட்ட வித்துதான் விருந்து வெப்போம்.. அந்த மாடும் இப்ப இல்ல " 

" அய்யய்யோ.."

" அடுத்த வாரமே குடுமியோட இன்னொரு மாடையும் புலி அடிச்சிருச்சு... " 

" மறுபடியும் ஏன் காட்டுக்குள்ள விட்டாங்க மாட்ட?" 

" மேய்ச்சலுக்கு நாங்க எங்க சாமி போவோம்? நாங்க தீவனம்லாம் மாட்டுக்கு வெக்க மாட்டோம். தீவனம் வாங்க எங்களுக்கு வசதியும் இல்ல. வெறும் மேய்ச்சல்தான்" 

"ம்ம்... " 

" அந்த ஆபீசர் மேல இருந்த கோவம். நாலு மாடு நஷ்டமானது ன்னு... அவன் என்ன நினைச்சானோ தெரியல சாமி. நாலாவதா புலி அடிச்ச மாட்டுல ஊமத்தங்காய அரைச்சி மாட்டுக் குடல்ல வெச்சிட்டான். அதுலதான் ஒரு புலி செத்து போச்சு." 

அது வரை சுவாரஸ்யமாக கேட்ட மூவரும் பதிலேதும் பேசாமல் அமைதியாக இருந்தனர். 

" ஜீப்புல போனீங்க இல்ல சாமி. அங்க ஒரு கோயில் பாத்தீங்கள்ள.. அது நாங்க கும்புட்ற சிவன் கோயில். வருஷா வருஷம் அந்த கோயில்ல திருவிழா எடுத்து.. எங்க இனத்துலயே வயசுல பெரியவங்களுக்கு சேவல் இறக்கைல கிரீடம் வெச்சு மரியாதை செய்வோம்.. அந்த கோயில் செவுத்துல புலி படம் பாத்தீங்களா?? அதுவும் எங்க சாமிதான். அது நாங்க கும்புடுற சாமி! அந்த சாமி மேல சாத்தியமா சொல்றேன் அதுக்கப்புறம் நாங்க எந்த புலிக்கும் துரோகம் பண்ணல." 

சின்னதாக மேலும் கீழும் தங்கள் தலையை ஆட்டிய படி பொத்தனை ஆமோதிப்பது போல மூவரும் பொத்தனை பார்த்தனர். இவர்கள் பேச வார்த்தைகளற்று தவித்த அந்த மௌன நிமிடங்களில் பொத்தனுக்கு குடுமி தன்னிடம் கதறி அழுத காட்சி கண்களில் வந்து போனது. புலி இறந்ததை அறிந்து குடுமியே தன் நெருங்கிய நண்பணான பொத்தனிடம் வந்து குற்றவுணர்ச்சியில் தான் செய்ததை சொல்லி கதறி அழுதிருக்கிறான். பாரஸ்ட் ஆபீஸ் அதிகாரிகள் இறந்து போன புலியை தங்கள் அதி நவீன அறிவியல் சோதனைக்கூடத்தில் கொண்டு போய் ஆராய்ச்சி செய்து பார்த்தும் எந்த வகையான விஷம் உட்கொண்டு புலி இறந்தது என்பதை அதிகாரிகளால் கண்டு பிடிக்கவே முடியவில்லை. ஊமத்தங்காய் விஷம் அப்படி விசேஷ தன்மை கொண்டது. குடுமியின் மாடு இறந்ததை வைத்து குடுமிதான் விஷம் வைத்திருக்க வேண்டும் என்று வனத்துறை அதிகாரிகள் ஊகித்தார்களே தவிற, புலி விஷம் உட்கொண்டுதான் இறந்தது என்றோ அல்லது குடுமிதான் விஷம் வைத்தான் என்று சொல்வதற்கு அவர்களிடம் எந்த ஆதாரமும் இல்லை. குடுமி செய்தது ஊர் மக்களுக்கு மட்டும்தான் தெரியும். அதனால் குடுமியிடம் இது நாள் வரை அந்த ஊர் மக்கள் சரிவர பேசுவதில்லை புழங்குவதில்லை.

" சாமி.. அவன் ஊமத்தைங்காயை அரைச்சு மாட்டு குடல்ல வெச்சான். அத சாப்ட்ட புலி மட்டும்தான் செத்து போச்சு. ஆனா.. அவுக பூச்சி மருந்த மாடு மேல எல்லாம் தெளிச்சு வெச்சு, அத சாப்புட்ற செந்நாய், கழுதைப் புலி, பருந்து,புலிக்குட்டி ல்லாம் நிறைய செத்துப் போச்சு சாமி....."

மாறனும் நவீனும் சார்லசும் புருவத்தை உயர்த்தி ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்...... சில நிமிடங்கள் உறைந்து நின்றனர். 

 "அவுங்கன்னா.. அந்த ரேஞ்சரா ண்ணா? " மாறன் கேட்டான். 

" இல்ல சாமி... ரேஞ்சர் மட்டும் இல்ல. ரெண்டு மூணு ப்ரோக்கர்.. பெறவு கார்ல ஒரு ஆள் வருவாரு.. பெறவு ஒரு சைனா காரன்.

அந்த சைனாக்காரன பாரஸ்ட் ஆபீஸ்ல இருக்க பெரிய ஆபீசரும் பாப்பாங்க... அந்த சைனா காரன் வரும்போது எங்க கிட்டயே 5000 ரூபாய் குடுத்து ஒரு மாட வாங்கி அவங்களே புலி நடமாடற இடத்துல கட்டி விட்டுட்டு.. புலி அடிச்ச பெறவு மாட்டு மேல பூச்சி மருந்த தடவி விட்ருவாங்க... அந்த சைனாக்காரன் வரும்போதெல்லாம் அவனும் அந்த பணக்கார ஆளும் டெண்ட்டு கொட்டா போட்டு நைட்டெல்லாம் காட்டுலயே தங்குவாங்க.... 

 அந்த ரேஞ்சரும் காவலுக்கு துப்பாக்கியோடு அவங்க கூட இருப்பாரு... எங்கள மான் அடிச்சுட்டு வர சொல்வாங்க... " 

அதிர்ச்சியில் வாயைப் பிளந்து கையை வாய் மேல் வைத்து... "அடப் பாவிகளா... எதுக்குண்ணா இப்படி பன்றாங்க.... " 

"பணம் சாமி...எல்லாம் பணம்... புலித் தோல் இருபத்தி அஞ்சு லட்சமாம்.. புலிப் பல்லு ஒன்னு பத்தாயிரமாம்... புலி எலும்ப அரைச்சு பொடியாக்கி அது ஆண்மைக்கு மருந்தாம்... " 

"இதெல்லாம் உங்களுக்கு எப்படி ண்ணா தெரியும்? " 

" டேய்.. பொத்தா.. இந்த காட்டோட மதிப்பு தெரியுமாடா உங்களுக்கெல்லாம் னு கேட்டுட்டு.... எல்லாம் அந்த ரேஞ்சர் தான் சொல்லியிருக்காரு... " 

" ஏண்ணா.. மொதல்ல முப்பது புலி இருந்துச்சு. இவங்க புலி சரணாலயம் அமைச்சு இப்ப அம்பத்தி அஞ்சு புலி இருக்காமே ண்ணா...." சார்லஸ் பொத்தன் சொல்வதை நம்பமுடியாமல் கேட்டான். 

" சாமி.. புலிய எண்ணி அரசாங்கத்துக்கு சொல்றதே அவுகதான். நீங்களும் நானுமா எண்ண முடியும்? எனக்கு தெரியும் சாமி.. இப்ப இந்த காட்டுல இருபத்தஞ்சு புலிதான் இருக்கும்."

மூவரும் அதிர்ச்சியின் உச்சத்தில் இருந்தனர். பொத்தன் சொன்னதை ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை இவர்களால். நீண்ட நேரம் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டு.. செய்வதறியாது துடிதுடித்து நின்றனர். அங்கிருக்கும் மரங்களை பொத்தனை வெறித்து வெறித்து பார்த்தனர்.  

அந்த ரேஞ்சரைப் பற்றி 'இயற்கை காவலன், காடுகளை புரிந்து கொண்ட அதிகாரி.. மிகுந்த அக்கறையுடன் புலிகளையும் மற்ற விலங்குகளையும் நேசிப்பவர். ரேஞ்சர் காடுகளை பற்றிய அரிய தகவல்களைக் கொடுத்தார். நன்றி' என்று அந்த பதிவேட்டில் தான் எழுதியதை நினைத்து தன்னைத்தானே நொந்து கொண்டான் மாறன். இந்த காடு மட்டும்தான் இப்படியா அல்லது தான் இதற்கு முன்பு ட்ரெக்கிங் சென்ற காடுகளும் இப்படித்தானா... அல்லது உலகின் எல்லா காடுகளும் இப்படித்தானா என்று சார்லஸ் எண்ணத் தொடங்கினான்.

என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் நவீன் தன் கையில் இருந்த ஐம்பது ரூபாயை எடுத்து " அண்ணா.. டீ சாப்புடுங்க ண்ணா " பொத்தனிடம் கொடுக்கப் போனான். 

" அய்யோ.. அதெல்லாம் வேணாஞ் சாமி. நான் வரேன். பாத்து பத்திரமா போங்க" என்று சொல்லி விட்டு தன் நடையைத் தொடர்ந்தான் பொத்தன்!

(நன்றி: பூவுலகு)

- ஞானபாரதி

Pin It
அந்த "கால் லெட்டர் " எப்போது வேண்டுமானாலும் வரட்டும், வரும் போது வேலைக்குப் போகலாம்; அது வரை அதை பற்றி கவலை இல்லாமல் இருப்போம் என நிம்மதியாக இருந்தான் செந்தில்குமார். சனவரி மாதமே கேம்பஸ் இன்டர்வியூவில் தேர்வாகி  மே மாதம் பரீட்சையும் முடிந்து விட்டது. அந்த பெரிய நிறுவனத்திலிருந்து 'கால் லெட்டர்' வருவதற்கு ஆகஸ்டு இல்லை செப்டம்பர் மாதமும்   ஆகலாம்.  அந்த நிறுவனம் மட்டுமல்ல அநேகமாக எல்லா பெரிய நிறுவனங்களும் அப்படித்தான் செய்வதாக  ஒரு தனியார் நிறுவனத்தில் HR மேனேஜராக இருக்கும்  தன் மாமா சொன்னதாக செந்திலிடம் அவன் நண்பன் கூறியிருக்கிறான். அந்த நிறுவனங்களுக்கு வரவிருக்கும் ப்ராஜக்டுகளுக்காக முன்கூட்டியே கல்லூரிகளில்ருந்து 'ஆட்களை' தேர்வு செய்து வைத்துக் கொள்வார்கள். அது மட்டுமல்ல. வேலை இருக்கிறதோ இல்லையோ  மற்ற தன்னுடைய போட்டி நிறுவனங்கள் 'நல்ல ஆட்களை' எடுத்துக் கொள்வதற்கு முன்பே தாங்கள் 'நல்ல ஆட்களை'  எடுத்துக் கொள்வதில் நிறுவனங்கள் முனைப்பாக இருப்பதாகவும் அந்த HR மேனேஜர் கூறியிருக்கிறார். இதனால் 'கால் லெட்டர்' வருவதற்கு மூன்று மாதங்களாகும் என்று செந்திலுக்கு தெரிந்திருந்தாலும், தன் சம்பளம் "த்ரீ லேக்ஸ் பர் ஆனம்" என்று குறிப்பிடப்பட்டு வரவிருக்கும் கால் லெட்டரை மிகவும் எதிர் பார்த்து காத்துக் கொண்டிருந்தான். ஆமாம்.  35 ஆண்டுகள்  TVS கம்பெனியில்  பணி புரிந்து அடுத்த வருடம் ஓய்வு பெறப்போகும் தன் அப்பாவிற்கு இப்போதுதான் மாதச் சம்பளம் 25000  ஆகியிருக்கிறது.  செந்திலுக்கு முதல் சம்பளமே 25000 ரூபாய்.   அதற்குரிய பெருமையும் சந்தோஷமும் இருக்காதா என்ன ?
 
கேம்பஸ் இண்டர்வியூவில் தேர்வாகிய அன்று அவன் அடைந்த எல்லையில்லா மகிழ்ச்சி கொண்டான். ஒரே ஒரு சின்ன வருத்தம்,  ஸ்ரீவத்சனைப் போல தானும் அந்த " 4 லேக்ஸ் பர் ஆனம் " சம்பளம் கொடுக்கும் நிறுவனத்தில் தேர்வாகாததுதான். இருந்தாலும் மற்ற சில விஷயங்களில் இவனை தேர்ந்தெடுத்த நிறுவனம் சிறந்ததாக இருந்தது. அவன் சம்பளத்தை நினைத்து நினைத்து பெருமிதம்  கொண்டான். அவன் குளிக்கும் போது, தூங்கி எழுந்த உடன், நண்பர்களுடன் பேசும்போது, வேலைக்கு தேர்வாகாத நண்பர்களோடு பேசும்போது, அவனது பெற்றோரிடம் பேசும்போது,  அவன் பேராசிரியரிடம் பேசும்போது - என அவன் எல்லா செயல்களின் போதும் தான் ஒரு பெரிய நிறுவனத்தின் 25000 ரூபாய் மாத  சம்பளம் வாங்கும் ஊழியன் என்பதை நினைத்துக் கொண்டே இருந்தான். அவன் செயல்களில் வார்த்தைகளில் கொஞ்சம் கர்வம் தெரிந்தது. கொஞ்சம் திமிர் தெரிந்தது. அல்லது  அப்படி தெரிவதாக மற்றவர்களுக்கு தெரிந்தது.
 
அவன் மாத சம்பளத்தை அவன் நினைத்துப் பார்க்கும் போது அவன் மனம் சிறகு விரித்து முன்னோக்கி பறந்தது.  ஒரு கனவு வாழ்க்கையை வாழ ஆரம்பித்தான். முதலில் ஒரு ஹீரோ ஹோண்டா வண்டி,  2  வருடங்கள் கழித்து ஒரு கார், அவன் அறைக்கு ஏசி, பெரிய டிவி, ஒரு நல்ல ஏரியாவில் வீடு, இணைய வசதியுடன் ஒரு மடிக் கணினி மற்றும் பெரிய ஸ்பீக்கர்கள், ஒரு லேட்டஸ்ட் மொபைல், அம்மா அப்பாவிற்கு அப்போலோ மருத்துவமனையில் மெடிக்கல் செக்கப் . . என அவன் கனவில் மிதந்தான்.  இதுதானே அவன் இஞ்சினியரிங்  படிப்பு சேர்ந்ததில் இருந்து  கனவு கண்ட வாழ்க்கை ! அது இவ்வளவு விரைவில் நனவாகும் என்று அவன் எதிர் பார்க்கவே இல்லை.

எப்பொழுது கால் லெட்டர் வரும், எப்பொழுது வேலைக்கு சேரலாம் என்று எண்ணினான். அதற்குள்,கால் லெட்டர் வரும் வரை, தான் பலமுறை ஆசைப்பட்டு செய்ய முடியாத அனுபவிக்க முடியாத சில விஷயங்களை செய்ய எண்ணினான். ஆமாம் ! பத்தாம் வகுப்பு விடுமுறையில்  கம்ப்யூட்டர் கிளாசுக்கும், 11, 12 ஆம் வகுப்பு விடுமுறைகளில்  கோச்சிங் கிளாசுக்கும் செல்லவே அவனது விடுமுறைகள் செலவாகி விட்டன. அவன் பிறந்து, ஒரு சிறுவனாய், பட்டாம் பூச்சி பிடிப்பதற்கும், திருடன் போலீஸ், கண்ணா மூச்சி  விளையாடுவதற்கும், பாட்டு பாடி களித்தாடுவதற்கும் அவனுக்கு வாய்ப்பே இருந்ததில்லை. அந்த நேரங்களை எல்லாம் physics டியூஷனும் maths டியூஷனும் coaching கிளாசும் களவாடிக் கொண்டன. கல்லூரி வாழ்க்கை சென்னையில் ஹாஸ்டலிலும் தனியார் கணினி பயிற்சி மையத்திலும்  ப்ராஜெக்டிலும் கழிந்தது. இப்பொழுது அவன் கண் முன்னால் நான்கு மாதங்கள் ; பள்ளிக் கூடத்தின் ஹோம் வொர்க் இல்லை; கோச்சிங் கிளாஸ் இல்லை ; கல்லூரியின் ப்ராஜெக்ட் இல்லை ; அவன் அவனாக இருக்க ஆசைப் பட்டான். அதனால்தான் அந்த "கால் லெட்டர்" எப்போது வேண்டுமானாலும் வரட்டும், வரும் போது வேலைக்குப் போகலாம்; அது வரை அதை பற்றி கவலை இல்லாமல் இருப்போம் என நிம்மதியாக இருந்தான் செந்தில்குமார்.
  
 ஒரு நாள் காலை மதுரையின் முக்கிய வீதிகளில் அப்பாவின் சைக்கிளில் சுற்றி வந்தான். அங்கங்கு இருக்கும் டீ கடைகள், பூ கடைகள், பெரிய நெற்றிப் பொட்டுடன் பூ விற்கும்  பெண்கள், ஆவின்  பூத்கள், செருப்பு தைக்கும் ஸ்டால்கள், கரும்புச் சாறு வண்டிகள் பரோட்டா கடைகள், என எல்லாம் புதிதாகத் தெரிந்தது. இந்த வீதிகளுக்கேல்லாம் அவன் வந்ததே இல்லை. ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் போது அப்பா அம்மாவுடன் ஒரு முறை அழகர் திருவிழாவிற்கு வந்ததுதான் அவன் ஊரைப் பற்றிய பழைய நினைவாக இருந்தது. ஆட்டுக் குடலில் வண்ண நீர்  நிறப்பி அதை சிலர் பீய்ச்சி அடித்ததும், அப்பா  ராட்டினம் சுற்ற ஐந்து  ரூபாய் காசு கொடுத்ததும், ஜிகர்தண்டா வாங்கித் தர மறுத்ததும் இன்றும் அவன் நினைவுகளில் உள்ளன. இத்தனை வருடங்களில் இந்த வீதிகளில் பெரிய பெரிய கட்டடங்கள் வந்து விட்டன. மதுரை அவனுக்கு புதிதாகத் தெரிந்தது.
 
அவனுள் இருந்த 25000 ரூ. சம்பளக்காரன் மறுபடியும் தலை நிமிர்ந்தான். டீக் கடை ஊழியர்கள், பூ விற்கும் பெண்கள், பரோட்டா போடும் பெரியவருக் கெல்லாம் மாசம் எவ்வளவு சம்பளம் என்று தெரிந்து கொள்ள ஆசைப் பட்டான். அந்தந்த கடைகளில் நின்று டீ வாங்கி, பரோட்டா வாங்கி, பேச்சு கொடுத்து அதை தெரிந்து கொள்ள  முயற்சி செய்தததில் , இவர்கள் யாருக்கும் மாதம் 3500 ரூபாய்க்கு மேல் வருமானம் இல்லை என்பதை தெரிந்து கொண்டான். அவனுக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. எப்படி இவர்கள் வாழ்வை  நடத்துகிறார்கள் என்று. அவர்களைப் பரிதாபமாக பார்த்தான். ஆனால் இம்முறை ஏனோ, இவன் சம்பளத்தை எண்ணி பெருமை கொள்ள முடியவில்லை. அன்று முழுவதும் அவர்களைப் பற்றியே நினைத்துக் கொண்டிருந்தான்.
 
  பக்கத்து தெருவில்  சிவப்பு கொடிகளுடன் மதுரை மாநகராட்சியில் குப்பை அள்ளும் பணி ஒரு மாதமாக மேற்கொள்ளப் படாததால் அதை கண்டித்து ஆர்ப்பாட்டம் என்று சொல்லி ஒரு பத்து பதினைந்து பேர் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருந்தனர். அந்த கட்சி தொண்டர்களே அந்த சாலையில் இருக்கும் குப்பையை நீக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.  மாநகராட்சி மேயர் உடனே நடவடிக்கை இடுக்க வேண்டும் என்று ஒரு தாடி வைத்தவர் பேசிக் கொண்டிருந்தார். 
 
" ஓ . . பரவாயில்லையே ! இதையெல்லாம் பேசுவதற்கு கூட ஆட்கள் இருக்கிறார்களா ? பாவம் இந்த பதினைத்து பேர் என்ன செய்ய முடியும் ?"  என்று நினைத்துக் கொண்டே வீட்டிற்கு சென்றான்.
 
இரவு படுக்கும் போது தன் சம்பளத்தில் என்ன வாங்கலாம் என யோசித்தான். ஒரு ஹீரோ ஹோண்டா, லேப் டாப் , நல்ல மொபைல், lcd தொலைக் காட்சி, என பட்டியல் நீண்டுகொண்டே போனது. ஆனால் இவனுடைய தேவைகள் பெரும்பாலும் அவன்  அப்பாவினுடைய தேவைகளாக இருந்ததில்லை. அதெல்லாம் அப்பாவிற்கு ஆடம்பரம். ஆமாம். ஒரு தலைமுறைக்கு ஆடம்பரமாக இருக்கும் பொருட்கள்  அடுத்த தலைமுறைக்கு தேவையாக மாறி விடுகிறது.முந்தைய தலைமுறை பார்க்கவே பார்த்திராத பொருட்களும் அடுத்த தலைமுறைக்கு தேவையாக மாறி விடுகிறது. செந்திலின் தாத்தாவிற்கு tvs 50  ஆடம்பரம்;  செந்திலின் அப்பாவிற்கு அது தேவை. செந்திலின் அப்பாவிற்கு லேப்டாப் தேவையற்றது ; செந்திலுக்கு அது தேவை. பல பேருக்கு முந்தைய தலைமுறையினருக்கு ஆடம்பரமாக இருந்ததை தனக்கு தேவையாக மாற்றிக் கொள்ளவே வாழ்க்கை சரியாக இருக்கிறது. ஏதோ ஒரு சிலபேருக்கு தங்கள் தலைமுறையின்    ஆடம்பரத் தேவையை நிறைவு செய்வது சாத்தியமாகி விடுகிறது.
 
அப்பொழுதுதான் செந்தில் நினைத்தான், தன் 25000  சம்பளத்தில் தனக்கு வேண்டியவற்றை எல்லாம் வாங்க இந்த சம்பளம் போதாது என. இளங்கோ சார் அடிக்கடி சொல்வதும் நினைவிற்கு வந்தது. " ஏண்டா எல்லாரும் எவன்டா வேலை கொடுப்பான்னு காத்துகுட்டு இருக்கீங்க. நீங்க சொந்தமா தொழில் செஞ்சு ஆயிரம் பேருக்கு வேலை கொடுங்கடா. .  கொஞ்சம் முதலீடு இருந்தா போதும்டா. அம்பானி பெட்ரோல் பங்க்ல வேலை செஞ்சவருடா, இன்போசிஸ் நாராயணமூர்த்தி பத்தாயிரம் போட்டு பிரண்ட்சோட ஆரபிச்சதுடா அந்த கம்பெனி. கொஞ்ச நாள் கஷ்டப்பட்டு மூளைய உபயோகிச்சா நீங்க கோடீஸ்வரனா ஆயிடுவீங்கடா. " அந்த வார்த்தைகள் அவனுக்கு மந்திரமாகப் பட்டது. சரி. . வேலையை வேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டு சாப்ட்வேர் நிறுவனம் ஆரம்பிக்கலாம் என்று தோன்றியது. ஆனால் தன்னால் முடியுமா ? எவ்வளவு முதலீடு வேண்டும் ? எப்படி வேலைக்கு ஆள் தேடுவது ? எப்படி கிளைன்ட் பிடிப்பது ?  சரி . யோசிப்போம். .முயற்சி செய்து பார்ப்போம் என்று நினைத்தான். டி.வி , சினிமா பார்ப்பது, தூங்குவது, தினமலர், ஆனந்த விகடன் படிப்பது என்று அவன் பொழுதுகள் கழிந்தன. அவ்வப்போது எப்படி சாப்ட்வேர் நிறுவனம் ஆரம்பிப்பது என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தான்.திடீரென அவனுக்கு தான் அதில் வெற்றி பெற்று விட முடியும் என நம்பிக்கை வந்தது. சாப்ட்வேர் தொழில் பற்றிய நிறைய யோசனைகள்  வந்தன. அவனது ஆசை சாத்தியமாகும் என்று நம்பிக்கை வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது. தான் ஒரு 25000 ஊழியன் என்பதை விட தான் ஒரு சாப்ட்வர் நிறுவன எம்.டி ஆகப்போகிறவன் என்று நினைக்கத் தொடங்கினான்.      

செந்திலுக்கு பிரேமா சித்தியை அவ்வளவு பிடிக்கும். முன்பெல்லாம்  சித்தி, சித்தப்பா, அமுதாவை அழைத்துக்கொண்டு  மதுரைக்கு வருவதும், இவர்கள் விழுப்புரம் பக்கத்தில் உள்ள "ஒலையூருக்கு" செல்வதும் வழக்கமாகி இருந்தது. சித்தப்பா குடும்பத்தில் அதே ஊரில் ஸ்வீட் ஸ்டாலும் உறக்கடையும் வைத்திருக்கிறார்கள். சித்தி இவனை பத்தாம் வகுப்பு விடுமுறையிலிருந்து ஒலையூருக்கு வந்து ஒருவாரம் தங்கியிருக்கும் படி கேட்டுக்  கொண்டே இருந்தாள். சென்ற வாரம் பிரேமா சித்தி அம்மாவிற்கு போன் செய்த போது, மறுபடியும் செந்திலை ஒலையூருக்கு அனுப்பி வைக்கும்படி கேட்டிருக்கிறாள்.  செந்தில்  அம்மா செந்திலை ஒலையூருக்கு அனுப்பியும் வைத்தாள். 

     ஓலையூர் செந்திலுக்கு மிகவும் பிடித்துப் போயிற்று. வயல் வெளி, ஆல மரங்கள், குறுகிய சாலைகள், அமைதியான தெருக்கள், குறுக்கும் நெடுக்கும் போகும் மாடுகள், ஆடுகள், கோழிகள் என ஓலையூர், செந்திலுக்கு ரம்யமாக இருந்தது . பிரேமா சித்தியும் செந்திலை அவ்வளவு அன்புடன் கவனித்துக் கொண்டாள். ஊரை சுற்றிப் பார்க்க ஆவலுடன் அந்த தெருக்களில், வயல் வெளிகளில் நடந்தான். ஒரு பக்கம் கரும்பும், மறு பக்கம் நெல்லும் பயிடப் பட்டு அழகான வயல் வரப்பு, பெரிய மரங்களின் நிழல்கள்; அப்படி ஒரு மரத்தின் நிழலில் அமர்ந்து வேடிக்கைப் பார்த்தான். அந்த மர நிழல்களில் அவனுக்குப் பிடித்த யாமினியுடன் அமர்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தால் நன்றாக இருக்குமே என்று தோன்றியது. 

 பக்கத்தில் இருந்தவர்கள் இவனிடம் " சாமி. . எந்த ஊரு சாமி நீயி ? விருந்தாளியா ? யார் வீட்டுக்கு வந்திருக்க ?" என்றனர். 
 
"ஆமாம். சித்தி வீட்டுக்கு வந்திருக்கேன். என் ஊரு  மதுரை". என்றான். "ஓ பிரேமா அக்க பையனா நீயி. எப்புடிப்பா இருக்க. அம்மா நல்லார்கான்களா ? அப்பா இந்த வருஷம் ரிடைர் ஆகராருல ?" என்றனர்.

  " ம்ம்ம்ம் . .ஆமாம்."

" உனக்கு வேலை கிடைச்சதுல பிரேமாவுக்கு அவ்ளோ சந்தோஷம் !  நல்ல இரு சாமி " 

". ம்ம்ம்ம் ...நீங்க........" 
 
இவன் பேச ஆரம்பித்தது அவர் காதில் விழும் முன்பு, பக்கத்து நிலத்தில் ஆடு மேய்வதைப் பார்த்து  பதறிப் போனவராய் " ஏ.... லச்சுமி சென ஆடு இருந்தா ஓட்டிட்டு போய்டு. அங்க எள்ளு போட்ருக்கேன். மேஞ்சிட போகுதுங்க "
 
" ஓ ஆடுகளால இந்த பிரச்னை எல்லாம் வருமா ? ஏன். . மத்த ஆடுக மேஞ்சா பறவாயில்லையா ? "
 
"பிரச்சனையை ஏதும் இல்ல சாமி. சென ஆடு எள்ளு செடிய மேஞ்சா கரு சிதைஞ்சுடும். . .அதான் சொன்னேன். அந்த சிறுக்கிக்கு நான் எள்ளு போற்றுகறது தெரியாது "
 
"....ஓ ....."
 
"சரி சாமி . . நான் வரேன்... பத்திரமா வீட்டுக்கு போய்டு. ஏதாவது பூச்சி போட்டு கடிச்சிட போகுது  " என்று சொல்லிவிட்டு கிளம்பினார்.
 
"வாழ்க்கையை இப்படியும் வாழ முடியுமா ? பூமியில் இருக்கும் செடி கொடிகளுடன்,  மக்களுடனும் மற்ற உயிரினங்களுடனும்  தங்கள் வாழ்க்கையை இணைத்துக் கொண்டு அமைதியாக வாழ்கிறார்களே ! " என்னை "சாமி ..." என்று வாஞ்சையுடன் அழைத்தது அழகாக இருந்தது. தன்னுடைய படிப்பும் வேலையும் கொடுத்த அந்தஸ்துதான் "சாமி " என்று அழைப்பதற்கு காரணமோ ? எனக்கு அவர்கள் வாழ்க்கை மேன்மையாக படுகிறது. அவர்களுக்கு என்னுடைய படிப்பு மேன்மையாக படுகிறது. ஆனால் உண்மையில் அவர்கள் வேலையும் அவர்கள் வாழ்க்கையுமே மேன்மை".... மெதுவாக வீட்டுக்கு நடக்க ஆரம்பித்தான்.  
 
"நானும்  விவசாயம் செய்தால் என்ன ?  நாம் சாப்பிடும் அரிசியை, பருப்பை நாமே பயிரிட்டு மற்றவர்களுக்கும் கொடுப்பது எவ்வளவு அழகான வாழ்க்கை ! சரி. . நாம் விவசாயம் செய்வதை பற்றி யோசிப்போம். அம்மாவும் அப்பாவும் என்னை அனுமதிப்பார்களா ?"
 
இஞ்சினியரிங் படித்த ஒரு IIT  மாணவர் விவசாயம் செய்யும் செய்தியை இளங்கோ சார் சொன்னதும் நினைவுக்கு வந்தது. பாசமான சித்தி வீட்டிலிருந்து அழகான  ஒலையூரிலிருந்து  இரண்டு நாட்களில் புறப்பட்டான்.
 
 தனக்கு வேலை கிடைத்தை   tvs  கம்பெனியில் அப்பாவின்  நண்பர்களெல்லாம் விருந்து கேட்டிருக்கின்றனர். ஒரு நாள் மாலை
அப்பாவின் டிவிஷனில் வேலை பார்ப்பவர்கள் மற்றும் அவருடைய நெருங்கிய நண்பர்கள் ஒரு முப்பது பேருக்கு, பப்ஸ், மிக்சர்,ஒரு ஹனி கேக்,  பாதாம் பால், ஐஸ் கிரீம் ஆகியவையுடன் ஒரு சின்ன பார்ட்டி வைப்பதாகவும் அதற்கு செந்திலையும் மாலை ஐந்து மணிக்கு அங்கு வருமாறும் கூறினார்.  செந்திலும் ஒரு வி. ஐ.பி மிடுக்கில் அங்கு சென்றான். அனைவரும் கை குலுக்கி பாராட்டினர். "அப்பாவின் சுமையை குறைச்சுட்ட.. அப்பா அம்மாவ பத்திரமா பாத்துக்க. " என்று ஒருவரும், "ம்ம்ம்ம் ..... அப்புறம் என்ன சீக்கிரம் கார் வாங்கிடு " என்று இன்னொருவரும் கூறினார்.
 
  பிறகொரு நாள் மதுரை வீதிகளில் ' வளம்' வரும்போது அதே சிவப்பு கொடிகளுடன் அந்தக் கட்சியின் விவசாயக் கிளை தானியக் கொள்முதல் சரியாக நடை பெறாததால் விவசாயிகளுக்கு நஷ்டம் ஏற்படுவதாகவும் நியாயமான கொள்முதல் நடைபெற வேண்டும் என்று அதே தாடிக்காரர் பேசிக் கொண்டிருந்தார். ஒலையூரில் விவசாயிகள் படும் கஷ்டத்தை பார்த்து அவர்களுக்கு அதற்கு மேலும் கொள்முதல் பிரச்சினையால் கஷ்டமா ? பிறகு அவர்கள் எதற்குதான் விவசாயம் செய்கிறார்கள் ? ஐயோ ! பாவம் ! என்று எண்ணினான். இப்பொழுதுதான் அவன் நினைவிற்கு வந்தது அந்த சிவப்பு நிறக் கொடியை சென்னையிலும் அடிக்கடி பார்த்திருக்கிறான். அப்பொழுதெல்லாம் அவர்கள் மேல் கோவமாக வரும். போக்குவரத்துக்கு இடைஞ்சலாக மைக் வைத்து ஏதோ கத்திக் கொண்டிருப்பார்கள். அவசரம் அவசரமாக போகும் மக்களின் நேரத்தை வீண் செய்கிறார்களே என்று திட்டிய்ருக்கிறான். அவர்கள் வேறு எங்குதான் பேசுவது ? மக்கள் பிரச்சினையை மக்களிடம்தானே பேச முடியும் ?  இப்போது அவர்கள் மீது  மதிப்பு வந்தது. இவர்களாவது இந்த பிரச்சனைகளைப் பற்றி பேசுகிறார்களே. பேசாமல் அந்தக் கட்சியில் சேர்ந்து தானும் பொது மக்களுக்கு உழைக்கலாமே என்று தோன்றியது
 
  வீட்டிற்கு வந்ததும்   " வாடா . .எங்கடா போன. உனக்கு பிடிச்ச ஆப்பம் செஞ்சிருக்கேன். நீ வேலைக்கு போய்ட்டா எப்ப  இதெல்லாம்  உனக்கு செஞ்சி போடறது ? வா... சீக்கிரம் சாப்பிடு" என்றாள்  அம்மா. அம்மா ஆசையாக செய்த ஆப்பத்தை தேங்காய்ப்  பாலில் முக்கி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்தான். தான் ஏன் ஒரு தெளிவான முடிவை எடுக்க முடியவில்லை ? சாப்ட்வேர் கம்பெனி ஆரம்பிப்பது, விவசாயம் செய்வது, கட்சியில் சேர்வது என குழம்பிப் போயிருக்கிரேனே என்று நினைத்துக் கொண்டிருந்தான். 
 
"சார் கொரியர் . . . "

கையெழுத்திட்டு அந்த கூரியரை வாங்கினான். அவன் ஆவலோடு எதிர் பார்த்த கால் லெட்டர். ஆனால் முன்பு இருந்த அளவுக்கு  ஆவல், எதிர்பார்ப்பு   எதுவும்  இப்பொழுது இல்லை. பிரித்தான். அவன் நினைத்த "த்ரீ லேக்ஸ் பர் ஆனம் " என்று குறிப்பிட்டு பதினைந்து நாட்களில் அவனை வேலைக்கு சேருமாறு அந்த கால் லெட்டர் அழைத்திருந்தது. அப்பாவிற்கும் அம்மாவிற்கும் அளவில்லாத சந்தோஷம். அம்மா துணி மற்றும் செந்திலுக்கு தேவையான பொருட்களை எடுத்து வைக்கத் தொடங்கினாள். 

ஒரு வாரத்தில் செந்தில் சென்னையில்  உள்ள அந்த நிறுவனத்தில்  சேர்ந்தான். செந்திலுடன் அவினாஷ், ஜகன், யாமினி, ப்ரியா, சங்கர நாராயணன், மைக்கேல் , பிரகாஷ்,  என்று அனைவரும் அதே மாதிரி வேறு  வேறு நிறுவனங்களில்  சேர்ந்தனர்.
 
- ஞானபாரதி
Pin It

01

ஆனைக்கோட்டையில் பத்தமடை வைரவர் கோவில் பற்றி கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்களா? பெரும்பாலும் தெரிந்திருக்க நியாயம் இல்லை. உயர்ந்த கோபுரமும், வருடாந்த மஹோற்சவமும் இல்லாத கோவில்கள் பொதுவாக இங்கே கோவில்களே இல்லை. யாழ் நகரில் இருந்து ஏறக்குறைய ஆறு கிலோ மீட்டர் தூரத்திலிருக்கிறது ஆனைக்கோட்டை. ஆனைக்கோட்டை ஆண்டு தோறும் Hot, Hotter and Hottest எனும் மூன்று பருவங்களால் செழிப்பூட்டப்படும் ஊர். ஆனைக்கோட்டையின் பிரதான வீதியில் இருந்து கிளைத்துச்செல்லும் ஒரு வீதியின் ஓரத்திலே இருக்கிறது அந்த கோவில். இப்போதெல்லாம் அந்த கோவிலை சுற்றியுள்ள இடங்களில் மனிதர்களே இல்லை. அங்கொன்றும்   இங்கொன்றுமாக வெகுதூரத்தில் பழைய வீடுகள் தென்படுகின்றன. மிகப்பெரிய வீடுகள். சில யாழ்ப்பாணத்தின் பாரம்பரியத்தை பறைசாற்றும் நாற்சதுர வீடுகள். எல்லா வீடுகளுக்கும் வௌவால்கள் குடிவந்து சில தசாப்தங்கள் ஆகிவிட்டன. எல்லாக்கோவில்களையும் விட பத்தமடை வைரவருக்கு ஒரு தனிச்சிறப்பு உண்டு. இந்த கோவில் மேற்கு நோக்கியபடி அமைந்திருக்கிறது. பொதுவாக கோவில்கள் மேற்கு நோக்கி அமைவதில்லை. அத்துடன் வீதியை ஒட்டிய நெல் வயலில் வீதிக்கு அருகாமையில் இருக்கிறது கோவில்.

கோவில் மிக சிறியது. வேப்ப மரத்துக்கு கீழே இருக்கிறது. யாரோ ஒரு புண்ணியவான் சின்ன சீமெந்து அறை அமைத்து அதிலே வைரவரை வைத்திருக்கிறார். அத்துடன் பூசை புனஸ்காரங்களும் அந்தக்கோவிலுக்கு இல்லை. ஏன் வருடாந்தம் இடம்பெறும் மடை பொங்கல் கூட கோவிலுக்கு இல்லை. இவற்றை விட கோவிலுக்குள்ள சிறப்பு என்னவென்றால் மழை காலங்கள் தவிர்த்தும் பெரும்பாலும் வருடம் முழுவதும் கோவிலைச் சூழ தண்ணீர் கணிசமாக நின்றுகொண்டிருக்கும். அதை விடவும் கோவிலின் தெற்குப்பக்கமாக நெல்வயல்களை   பிரித்து வலுவான கிளுவம் கதியால் வேலி பல்லாண்டு காலம் வேரூன்றி நிற்கிறது. அது ஒன்றும் இரு வருடங்களுக்கொருமுறை புதுப்பிக்கப்படும் வேலி போல தெரியவில்லை. கால காலமாக நிலையூன்றிப் போனதால் கிளுவம் கதியால்களின் அடிப்பாகங்கள் ஒரு பெரும் சீமேந்து தூணைப்போல பெருத்து கறுத்து நிற்கின்றன.  பல தசாப்த காலங்களுக்குப்பிறகும் இலங்கையில் நடந்த வெள்ளையரின் ஆட்சி மாற்றம், இலங்கையர்கள் தங்களை தாங்களே ஆள முடிவு செய்தது, ஸ்ரீமா காலத்துச்சீர்திருத்தம், பிறகு வந்த யாழ் நூலக எரிப்பு, இடப்பெயர்வு, குடிபெயர்வு, 2003ல் முதன்முதலாக யாழ்ப்பாணத்துக்கு அறிமுகமான அதிநவீன தொழில் நுட்பமான பிளாப்பி டிஸ்கில் தரவுகளை சேமிக்கும் Desktop கம்ப்யூட்டர் என்று பல புரட்சிகள், பழக்க வழக்கங்கள் மாறிவிட்ட போதும் கதியால்கள் எந்த பாதிப்புக்கும் இடம் கொடாமல் பெருத்து வளர்ந்து தாக்குப்பிடித்து நின்றிருக்கின்றன. இந்த பத்தமடை வைரவருக்கு ஒரு பெரிய வரலாறு இருக்கிறது. அந்த வரலாற்றில் எனக்கும் சிறு இடமிருக்கிறது.

இந்த கதை தொடங்கும்போது போது இரண்டாம் உலக யுத்தம் நடந்துகொண்டிருந்தது. வெள்ளையர்கள் இலங்கையை விட்டு போகலாமா விடலாமா என்று அல்லாடிக்கொண்டிருந்தனர். தூக்கிகொடுத்துவிட்டு செல்வது ஒன்றும் கடினமில்லைதான். ஆனால் பிரச்சினை இவர்களை இப்பிடியே விட்டு விட்டு செல்வதா அல்லது முன்பு தனது தாத்தாவின் காலத்தில் இருந்தவாறு இலங்கையை பங்கு போட்டுக்கொடுத்துவிட்டுப்போவதா என்றுதான் சார் ஹென்றி மொங்குக்கு* பெரிய யோசனையாக இருந்தது. அவர் அப்படி  சிந்தனையில் இருந்தது பற்றி யாழ்ப்பாணத்தார் எவரும் பெரிதாக அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. அவர்களை பொறுத்தவரை மிஷனரி பள்ளிக்கூடங்களும், ஆங்கிலப்படிப்பும், அரசாங்க உத்தியோகமும், கொழும்பில் இருந்து வரும் Money Orderம் அப்பிடியே கிடைத்துக்கொண்டிருந்தால் போதும். வருடாவருடம் புகையிலை செய்வது, கோவில்களில் திருவிழா நடத்துவது, கொழுத்த சீதனத்தோட கலியாணம் செய்வது எல்லாம் அவர்களைப்பொறுத்தவரை சொந்த, தனிப்பட்ட விஷயங்கள். யாரும் எந்த கேள்வியும் கேட்கமுடியாது. 

ஆனைக்கோட்டையில் சபாபதி என்றால் மிகப்பெரிய மரியாதை. யாழ் கச்சேரியில் காணிப்பதிவாளராக இருந்தவர். அந்த காலத்திலேயே வட்டுக்கோட்டை Jaffna College இல படிச்சவர். அந்தக்காலத்திலேயே கல்லூரிக்கு வாற வெளிநாட்டு பாதிரிமார் இவற்ற ஆங்கிலத்தை கண்டு லண்டனுக்கு வந்து இறை பணி ஆற்ற வேண்டும் என்று சொன்னார்களாம். ஆனால் படித்தது என்னவோ வட்டுக்கோட்டை யாழ்ப்பாணக்கல்லூரியாக இருந்தாலும் ஆள் கடும் சைவமான். விடிய நாலு மணிக்கு எழும்பி ஐயாவோட வயலிலே துலா மிதித்து விட்டு பக்கத்தில இருக்கிற பிள்ளையார் கோயிலுக்கு போய் விபூதியை பூசிவிட்டுதான் சைக்கிள்ல கல்லூரிக்குப்போவார். எனவே இந்த இறைபணிக்கு எடுபடுகிற வேல சபாபதியிட்ட பலிக்கவில்லை. சபாபதியிண்ட ஐயாவைப் பொறுத்தவரை மகன் படித்து ஒரு அரசாங்க வேலை எடுத்தால் போதும் என்ற நிலைமை. மகன் கச்சேரியில் பதிவாளர் ஆனதும் ஊரில இருக்கிற எல்லா இன சனங்களுக்கு வீட்டில தலைவாழையிலையில சாப்பிடு போட்டார். பிறகு இரண்டு நாள் கழிச்சு குடி மக்கள் யாரும் குறை சொல்லக்கூடாது என்று கள்ளும் ஆட்டு இறைச்சியும் சமைச்சு சாப்பாடு கொடுத்தவர்.

சபாபதியின்ர மகன் ராகவனும் நானும் ஒண்டாதான் பள்ளிக்கூடம் போய் வாறது வழக்கம். ஒவ்வொரு புகையிலை வெட்டு முடித்த பிறகும் புது புது சைக்கிள் வாங்கிறது அவன்ட வழக்கம். சில வேளை வெட்டின புகையிலை மோதிரமாகவும் மாறி இருக்கும். இரண்டாம் தவணை சோதனை நேரம் சில வேளை பள்ளிக்கூடத்துக்கு லீவு போட்டு விடுவான். இரவில புகையிலை உலர்த்துற வேலை இருக்கெண்டு டீச்சருக்கு சொல்லிப்போடுவான். ஆனால் அவன் இரவில புதுசா தகப்பன் வாங்கின ஜெனரேட்டரை இயக்கி அப்போது வந்த படங்களை பார்க்கிறது எனக்குத் தெரியும். எப்பிடியும் இரண்டு மாதத்துக்கு ஒருதடவை இரவு கண்விழித்து படம் பார்த்துபோடுவான். அப்போது ஆனைக்கோட்டையில் மின்சாரமே இல்லை. பெற்றோ மாஸ் வெளிச்சத்திலதான் கல்யாண வீடெல்லாம் நடக்கும். ராகவன் வீட்டையோ ஒவ்வொரு நாளும் பெற்றோ மாஸ் தான்.

எங்கட அப்பாவுக்கு ஒரு பெரிய மூட நம்பிக்கை இருந்தது. ஒழுங்காப் படிச்சாத்தான் பின்னாளில் வாழ்க்கையில முன்னுக்கு வரலாம் எண்டதுதான் அது. இந்த மூட நம்பிக்கையால் ராகவனோட நான் திரிஞ்சாலும் படம் பார்க்க விடுகிறதே இல்ல.

மாவட்ட காணிப்பதிவாளர் ஆனதும் சபாபதியின் முதல் வேலை பதிவு பண்ணாமல் கிடந்த சகல பிள்ளையார் கோவில் நிலங்களையும் முறையாக பத்திரம் எழுதி பதிவு பண்ணியதுதான். அடுத்த முக்கியமான வேலை உரிமை கோராத காணிகளை முறையாக பதிவுபண்ணி சபாபதியின் பெயருக்கு சட்டப்படி மாற்றி முறைப்படுத்தி பேணியது. ஆனைக்கோட்டையின் முத்தலடி வீதியிலிருக்கிற காணியை பதிவு செய்யும்போது தான் பிரச்சினை வந்தது.

காணியோட 20 பரப்பிலே வீதியோரமா இருந்த 10 பரப்பு கந்தனுக்கு சொந்தமானது. கந்தனுக்கு விவசாயத்தில் ஆர்வம் இல்லை. இந்தக் காணியும் அவனோட அப்பா முந்தின யாழ்ப்பாணத்து அரச அதிபருக்கு பியூனா இருந்தபோது அவரோட விசுவாசத்தை பாராட்டி எழுதிக் கொடுத்தது.  காணியோட வடக்கு பக்கம் இருக்கிற பெரிய வேப்ப மரத்துக்குக்கீழதான் அவனோட குல தெய்வம் வைரவரை வைச்சு அவனும் மனுஷியும் மகளும் கும்பிட்டுக்கொண்டு   வந்தவை. 

சபாபதி 20 பரப்பையும் கதியால் போட்டு அடைக்க வெளிக்கிடேக்க கந்தன் சண்டைக்கு வந்திட்டான். சபாபதியருக்கு இது புதுசு. மாவட்டப்  பதிவாளரா இருக்கிற தன்னை இவன் எதிர்த்து கேள்வி கேட்கிறதோ? கொதித்து போனார்

“ஏன்டா கந்தா உங்களுக்கு எப்படா இந்த பக்கம் காணி இருந்தது? பொய் சொல்லி சண்டித்தனம் செய்யிறாயோ. இப்ப அறிவிச்சன் எண்டால் பத்து நிமிசத்தில  ரிமாண்ட் பண்ணுவான் தெரியுமோ?” 

“இல்லை ஐயா என்னோட அப்பாவுக்கு பழைய GA** கொடுத்த காணி”

“என்னது பழைய GA கொடுத்தவரோ? அவர் சும்மா சொன்ன கதையை வச்சுக்கொண்டு என்னோட கொழுவிறையோ?

“இல்லை ஐயா எங்கட வைரவரை இங்கதான் நாங்கள் வைச்சு கும்பிட்டுக்கொண்டு வாறம். என்ர ஐயாவும் இங்கதான் வச்சுக்கும்பிட்டவர்.”

“அப்ப வைரவர் கோவில் பக்கம் இருக்கிற ஒரு பரப்பு மட்டும்தான் உன்ரை   என்று சொல்லு. எனக்கு ஏன் உந்த கோவில் பாவத்தை.”

கச்சேரியில் தேடியபோது கந்தன் சபாபதிக்கு அவர் யாழ்ப்பண கல்லூரியில படிக்கும் போதே காணியை அவருக்கு வித்திருந்தது தெரிய வந்தது. மறுநாளே வைரவர் இருந்த வேப்ப மரத்துக்கு தெற்கே அருகாமையில் சபாபதியால் கிளுவம் வேலி போடப்பட்டது.

நாள் முழுவதும் கந்தனும் மனைவியும் வைரவர் கோவிலில் இருந்து அழுதுகொண்டு இருந்தார்கள். நானும் ராகவனும் வேடிக்கை பார்க்கப் போயிருந்த போது கந்தனின் மனைவி ராகவனை மண் வாரி தூற்றினாள். அவன் பரம்பரையே நாசமாகப் போக வேண்டும் என்பதற்கான கடைசி பிரம்மாஸ்திரம் அது. 

நாளை புகையிலை வெட்டுக்கு கந்தைனையும் மனுஷியையும் தேடி வருகிறவர்களுக்கு இனி அவர்களை ஆனைக்கோட்டையில் காண முடியாது என்பது தெரிய வரும்.

02

யாழ்ப்பாண கல்லூரியில நாங்க படித்து முடித்தபோது ஒட்டிப்பிறவாத ரெட்டைப் பிறவிகளாக இருந்த எங்களை காலம் பிரித்துப்போட்டது. யாழ்ப்பாணத்திலே இடம்பெயர்வு துவங்க ஆறு மாதத்துக்கு முன்னரே சபாபதி குடும்பத்தோட கொழும்புக்கு போய் விட்டார். போனவர் ராகவன் குடும்பத்தையும் இழுத்து கொண்டு போனார். அப்பவே அப்பாவிட்ட நாமளும் கொழும்புக்கு போய் விடலாம் என்று சொன்னனான். என்னோட உத்தியோகத்தையும் கொழும்புப்பக்கம் மாத்தி விட்டால் பேசாம கொட்டஹேனா பக்கம் ஒரு வீட்டை எடுத்துக்கொண்டு இருந்து விடலாம். அப்பாவுக்கு டெல்மனில மாதா மாதம் கிளினிக் போக வசதியா இருக்கும். ஆனால் அப்பாவுக்கு இன்னொரு மூட நம்பிக்கை இருந்தது. கொழும்புக்குப்போய் அல்லது வெளிநாட்டுக்குப்போய் நிம்மதியா இருக்க முடியாது எண்டதுதான் அது.

இடப்பெயர்வு என்னை தென்மராச்சி, வன்னி, வவுனியா என்று துரத்தியடித்தது. உயிர் போகும் எண்ட நிலையிலும் அப்பாவுக்கு கிணத்தடியையும் வேப்பமரத்தையும் விட்டு வாற நோக்கமே இல்ல. படாத பாடுபட்டு ஒரு மாதிரி அப்பாவையும் அம்மாவையும் வவுனியாவில் செட்டில் பண்ணினான். 

ஐம்பத்தைந்து வயதிலேயே ஓய்வு பெற்றுவிட்டேன். மேலும் பத்து வருடம் பதவி நீடிப்பு பெற்று வேலைசெய்ய முடியும் எண்ட போதும் நான் ஓய்வு பெற்றதுக்கு காரணம் இருந்தது. வழக்கமா அப்பாவிடம்தான் மூட நம்பிக்கைகள் அதிகம் இருக்கும். தீர்வு வரப்போகிறது. நிறைய பொதுப்பணிகள் செய்யலாமே என்று நான் தீர்மானித்தபோது அப்பா சொன்னார்.

"தம்பி இலங்கையில இனப்பிரச்சினை ஒருகாலமும் தீராதடா" 

நான் ஓய்வு பெற்ற பிறகு தான் அப்பாவோட மூட நம்பிக்கை முதல் முதலில் எங்களோட வாழ்க்கையில பலித்தது. புயலுக்குப்பின் அமைதிதான். ஆனால் அந்த அமைதிக்கு பிறகு கொடிய சைக்கிளோன் காத்திருந்தது எங்களுக்கு அப்போது தெரிந்திருக்கவில்லை.

03

வன்னியில் போரில் பாதிக்கப்பட்ட சிறுவர்களுக்கு உதவுவதற்காக Need Assessment செய்யும் ஐநாவின் குழுவில் இருந்தேன். மிக மோசமாக பாதிக்கப்பட்ட சிறுவர்களின் Profile எனது மேசையின் மேல் இருந்தது. அப்பிடியே பிள்ளைகளை வரிசையாக விசாரித்து பதிவு பண்ணி எனது பரிந்துரைகளை கொழும்பிலுள்ள ஐநாவின் Country Representativeக்கு அனுப்ப வேண்டும். கடைசியில் நின்ற சிறுவனுக்கு இரண்டு கண்களும் இல்லை. ஒரு காலும் ஒரு கையும் செல் வீச்சில் துண்டாடப்பட்டிருந்தது. ஆனால் சரியான சுட்டியாக இருந்தான். தாயுடன் வந்திருந்தான்.

தம்பிக்கு என்ன பெயர்? கனிவுடன் ஆரம்பித்தேன். என்னால் அது மட்டும் தான் முடியும். தாய் வெறித்த முகத்துடன் மகனின் தலையைக் கோதிக் கொண்டு இருந்தாள்.

"மதுசன்"

"அம்மாவோட பேர் என்ன?"

"சுமத்திரா கந்தன்"

எனக்கு திடீர் என்று உடல் சில்லிட்டது.  குரல் கம்மியது. நிச்சயம் தோற்கப் போகும் மிக முக்கியமான சோதனையில் முடிவை எதிர்பார்க்கும் ஒரு முதல் வகுப்பு மாணவனின் நிலையில் இருந்தேன்.

உனது தாத்தா பெயர் சுப்பன் கந்தனா?

‘ஓம் சேர்’……ஒரு வெள்ளைக்காரத்துரைக்கு பதில் சொல்லும் குடியேற்ற அகதியின் தொனியில் குரல் ஒலித்தது. 

 

04

வாஷிங்டன் நகரில் மார்ச் மாத கடைசி வாரத்திலும் குளிர் இன்னும் குறைந்து விடவில்லை. உலக வங்கியின் நிலம் மற்றும் வறுமை தொடர்பான சர்வதேச மாநாட்டில் பங்கேற்பதற்காக வந்திருந்தேன். எனக்கு மின் அஞ்சல் அனுப்பியிருந்த கிரேசி அருமையான வசந்தத்தை இங்கே அனுபவிப்பீர்கள் என்று வாழ்த்தியிருந்தாள். என்னை டல்லஸ் விமான நிலையத்துக்கு வரவேற்க வந்திருந்த இலங்கை தூதரக அதிகாரி பெரேரா

“Sir, Here, Spring officially starts at 20th of March” என்றார்.

ஆனால் வசந்த காலத்துக்கு கிரேசியின் மின் அஞ்சல் பற்றியோ, பெரேராவின் Official Declaration பற்றியோ இன்னமும் தெரிந்திருக்கவில்லை. குளிர் ஊசியாக குற்றிக்கொண்டு இருந்தது. எனது சிரமங்களும் Complainகளும்   பெரேராவுக்கு வினோதமாக இருந்திருக்க வேண்டும். அவர் நுவரெலியாவில் பிறந்து கண்டியில் படித்து வாஷிங்டனில் நீண்ட காலம் இலங்கை தூதரகத்தில் பணியில் இருந்தவர்.  

ஒருவாரம் மாநாட்டு பணிகளிலேயே சென்றுவிட்டது. மாநாட்டில் எல்லா கூட்டத்தொடரிலும் ஆப்பிரிக்கா பற்றிய விவாதம் உச்சத்தில் இருந்தது. ஆப்பிரிக்காவின் வறுமை சர்வதேசத்துக்கு எட்டுவதற்கு இருபத்தோராம் நூற்றாண்டு வரை காத்திருக்க வேண்டி இருக்கிறது. ஆப்பிரிக்காவின் வறுமையை ஒழிக்க இன்னும் சில நூற்றாண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டும். எனது உரை இரண்டாம் நாளில் முடிந்ததும் ஒரு சில குழு விவாதங்கள். அவை முடிந்ததும் எனக்கு பொறுமை இல்லை. இலங்கைத்தூதரின் வாசஸ்தலத்தை காலி செய்து விட்டு ராகவனின் வீட்டுக்கு வந்து விட்டேன்.

ராகவனின் வீடு மிகப்பெரிய விஸ்தாரமான நிலப்பரப்பில் இருந்தது. எனக்கு நிலக்கீழ் பகுதியை வசதியாக ஒதுக்கித்தந்திருந்தான். நிலக்கீழ் பகுதிவரை பதிக்கப்பட்டிருந்த கண்ணாடி யன்னல் ஊடாக அருகில் ஊசியிலை காடுகள் வெகுதூரத்துக்கு தெரிந்தன.

ராகவன் அமெரிக்கா வந்து கிட்டத்தட்ட இருபது ஆண்டுகள்ஆகிவிட்டன. மகனும் மகளும் வளர்ந்து சொந்த வீட்டிலேயே ரூமில் தங்கியிருந்தார்கள். அந்த பகுதியில் ராகவனின் வீடும் அதற்கு மேற்கு புறமாக ஒரு அமெரிக்கனின் வீடும் தான். தெற்குப்புறமாக பெரிய ஊசியிலை காடுகள். உண்மையில் அந்த பகுதியில் தனியே இருக்க ஒரு தைரியம் வேண்டும் போல பட்டது.

அன்று ஞாயிற்று கிழமை.  நான் வெகுநேரம் தூங்கிவிட்டிருந்தேன். எனக்காக மேசையில் வைக்கப்பட்டிருந்த காபி ஓரளவுக்கு ஆறிப்போயிருந்தது. அன்றுதான் வசந்தம் தலை காட்டத் தொடங்கியிருந்தது. ஒரு மாதத்துக்கு பிறகு சூரிய ஒளியை பார்க்கிறேன். தொலைவில் உள்ள பிரதான வீதியில் மனித நடமாட்டமே இல்லை. இடையிடையே பைன் மரங்களுக்கூடாக குளிர் காற்று உடலை வருடிக்கொண்டு சென்றது அற்புதமான அனுபவமாக இருந்தது. உண்மையில் அந்த காலை பொழுது மிகவும் ரம்மியமாக இருந்தது. காபியுடன் மேல்தளத்துக்கு வந்தேன். மேற்கு பக்க அமெரிக்கன் என்னை பார்த்ததும் ஒரு இளம் சிரிப்புடன் காலை வணக்கம் சொல்லி விட்டு புல் வெட்டும் இயந்திரத்தை இயக்கிக்கொண்டிருந்தான். மெல்ல மெல்ல அந்த பகுதி முழுவதையும் வெட்டிக்கொண்டிருந்தான். அது எங்கள் வீட்டின் சுவர் வரையும் வந்து வெட்டியது.

மேலே காபியுடன் வந்த ராகவனிடம் நான் கேட்டேன்.

“ஏன் அவர் உனது பகுதிக்குள் வந்து புல் வெட்டுகிறார்?”

“அவர் அப்பிடித்தான். இங்கே அப்பிடி எல்லாம் சீரியஸாக பார்ப்பதில்லை. அவர்களுக்கு இந்த பகுதி முழுவதும் அழகாக இருக்க வேண்டும். அவ்வளவு தான்”.

“அதுசரி உனது காணியின் தெற்கே ஏன் இவ்வளவு சின்ன இடம்தான் இருக்கிறது?”

"இல்லை. எனது காணிக்கு தெற்கே இருப்பது பெரிய Reserve பகுதி. ஆனால் எனது காணியின் எல்லை Reserve பகுதிக்குள்ளே வருகிறது. உண்மையில் எனக்கு அந்த தெற்கு எல்லை எது என்று இன்னமும் சரியாக தெரியாது. கிட்டத்தட்ட அங்கே இருக்கும் மர இருக்கைக்கு கிட்டவாக இருக்கலாம்”.

நான் தொலைவில் தெரிந்த மர இருக்கையை உற்று நோக்கினேன். அது அடர்ந்த பைன் மரங்களுக்கிடையே இருந்தது. மாறி மாறி வரும் பருவங்கள் அதனை பெருமளவு உக்க வைத்துக் கொண்டிருந்தன.

- பார்த்திபன்

Pin It

01

ராமேஸ்வரத்தில் அது கோடை காலத்தின் தொடக்கம். அதிகாலை இன்னும் முழுதாக மாறிவிடவில்லை. சூரிய வெளிச்சம் அப்போதுதான் படர தொடங்கியிருந்தது. கிழவருக்கு எப்போதோ விழிப்பு வந்துவிட்டது. என்றாலும் அவர் படுக்கையை விட்டு இன்னும் எழுந்திருக்கவில்லை. இப்போதெல்லாம் அவருக்கு வெள்ளனவே விழிப்பு வந்துவிடுகிறது. இரவிலும் அவர் நன்றாக தூங்குவது இல்லை. எல்லாவற்றையும் போல நித்திரையும் அவரது கைகளை விட்டு மெல்ல மெல்ல சென்றுகொண்டு இருக்கிறது. முன்பெல்லாம் அவர் அதிகாலையில் எழுந்து கடலை வெறித்து பார்த்துக்கொண்டு இருப்பார். கடலில் மிதந்து வரும் சாமான்கள் மீது அவருக்கு ஒருவித திகிலுடன் கூடிய ஆர்வம். எங்கும் தேடி அலைந்தும் காணக்கிடையாத சாமான்கள் கடலில் அதிகாலை வேளையில் தான் தென்படும் என்பது அவரது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. இப்பிடித்தான் ஒருமுறை நள்ளிரவு கனவில் யாரோ ஒருவர் வெகு தொலைவில் இருந்து கூப்பிடுவது போல கேட்டார். சந்தேகமே இல்லை. அது இரண்டாவது மகள் செல்வியுடைய குரல்தான். அவருக்கு தனது கனவின் மீது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை. இப்பிடித்தான் மூத்த மகள் பிறந்த பின் நீண்ட காலமாக பிள்ளை இல்லை. ஒரு இரவில் அவரது குலதெய்வம் அம்மாளாச்சி திடீர் என்று கனவில் வெளிப்பட்டார்.

 “நான் வடக்கே ஒரு காட்டில் இருக்கிறேன். எனக்கு பொங்கல் வை. உனக்கு இரண்டாவது வாரிசு வரும்”.

இதுதான் அவருக்கு கேட்ட குரல். இவர் காட்டில் இருக்கும் அம்மாளாச்சியை தேடி யாழ்ப்பாணம் முழுவதும் அலைந்தார். இறுதியில் சாவகச்சேரியில் இருக்கும் சோலையம்மன் தான் அது என்று இவரும் மனுசியும் திட்டமாக நம்பினர். சோலையம்மனுக்கு ஏன் இவர் பொங்கல் வைக்கிறார் என்று ஊரவனுக்கும் புரியவில்லை. தென்மராட்சியாருக்கும் புரியவில்லை. ஆனால் இவரோ தனது கனவின் மீது அசைக்க முடியாத நம்பிக்கை கொண்டிருந்தார். அதைவிட அம்மாளாச்சியில் மிகுந்த பட்சம். சொன்னது போலவே ஒரு வருடத்தில் செல்வி பிறந்தாள். தொடர்ந்து மகனும் பிறந்தது தனிக்கதை. சொல்லி வைத்தது போல கனவில் செல்வியின் குரல் வர நான்கு மணிக்கே கடலின் அருகே தொலைதூரம் பார்வையை அலைய விட்டபடி காத்திருந்தார். அங்கே செல்வி வரவில்லை. யாரோ ஒரு இளம் பெடியனின் பிணம் துவக்கு சூட்டு காயத்துடன் அழுகி மிதந்து வந்தது. அதன் பிறகு பதினைந்து வருசமாக எந்த கனவும் அவருக்கு வந்ததில்லை.

சிறுதீவு சுப்பையர் என்றால் ஊரில் தெரியாதவன் இருக்க முடியாது. நல்ல சுழியான கமக்காரன். அந்த காலத்தில் கமக்காரன் என்றால் நல்ல சீதனம் கேட்பார்கள். காற்சட்டை போடும் பியூன் வேலை ஒரு அரசாங்க வேலை என்று அவர்களுக்கு அப்போது தெரியாது. வருடத்தில் நாலு மாசம் மட்டுமே மழையை காணும் பூமி என்றாலும் மண்ணுக்கும் தண்ணிக்கும் அம்மாளாச்சி குறை வைக்கவில்லை.

"டேய் தம்பி நம்ம ஊரு சிரட்டை போல இருக்குடா. சிரட்டையை நிமிர்த்தி வைச்சு தண்ணியை ஊத்தினா சிரட்டைக்குள்ள தண்ணி சேருகிற மாதிரி நம்ம ஊரிலையும் மண்ணுக்க நிரம்பின பிறகுதான் மிச்ச தண்ணி கடலுக்கு போகும்". இது இவருக்கு இவற்ற ஐயா சின்ன வயதில சொன்னது. 

ஒரு கல்வீடும், பத்தாயிரம் ரூபாவும், இருபது பவுன் நகையும் போட்டு அப்ப தடல்புடலாக கலியாணம் நடந்தது. வீட்டு முற்றத்திலே நின்ற கறுத்த கொழும்பான் மாம்பழத்துக்கும், அடர்ந்து விரிந்த வேம்புக்கும் வீட்டுக்கு பின்னால இருந்த பெரிய பனம் கூடலுக்கும் ஆசைப்பட்டு ஐயா பெம்பிளை பார்க்க, இவரோ பாக்கியத்தின் சின்ன வயசில ஒருக்கா பார்த்த வடிவான கண்ணையும் ரெட்டை சடை பின்னலையும் கற்பனையில் நினைத்து கொண்டு கலியாணம் பண்ணிக்கொண்டார்.

ஊருக்குள்ள பெரிய இடத்து பெடியன் எண்டதால நல்ல மட்டு மரியாதை. கோவில் திருவிழா கூட்டத்துக்கு யாரை தலைவரா போடுறது, செயலாளரா போடுறது எண்டது தொடங்கி  மீன்சந்தையை எந்த சந்தியில் வைப்பது எண்டது வரைக்கும் சுப்பையற்ற வார்த்தைகளுக்கு அப்பீல் இல்லை. ஆனால் ஏனோ அவருக்கு பொறுப்புகள்ல இருக்கிறது மட்டும் விருப்பம் இல்லை. ஊருக்கு புதுசா பனிஷ்மென்ட் ட்ரான்ஸபெர்ல வாற விதானமாருக்கும் சுப்பையர் தான் நம்பகமான கிராமத்து மனுஷன். ஏனோ ஊர்காவல்துறை போலீஸோட கதைக்க மட்டும் சனம் சிதம்பரத்தானை கூட்டிக்கொண்டு போகேக்க ஐயாவிலே கொஞ்சம் கோவம் கோவமாக வரும்.

எல்லாம் ஒழுங்காக தான் போய்க்கொண்டு இருந்தது. பெடியல் ஊருக்க வரேக்க இந்தியன் ஆமிக்கு முந்தி ரான்சிலேசன் செய்த சிதம்பரத்தான் மனுசி பிள்ளைகளோடு கனடாவுக்கு போய் விட்டான். ஊருக்குள்ள பெரிய தலைக்கட்டு எண்டு சனம் எல்லாம் சேர்ந்து சுப்பையரை பெடியளின்ட பிரசைகள் குழுவுக்கு தலைவரா போட்டு விட்டுதுகள். இரவு முழுவதும் ஊரை சுற்றி விழித்து இருந்து எங்கேயாவது படகுகள் வருகிறதா என்று பார்த்து பெடியளுக்கு ரிப்போர்ட் பண்ண வேணும். இதுதான் பிரசைகள் குழுவுக்கு தந்த வேலை. சுப்பய்யருக்கு இந்த கண்விழித்து இருக்கிற வேலை எல்லாம் சுத்தமாக ஆகாது. சின்ன வயசு முதலே அம்மாளாச்சி கோயில்ல நடக்கிற காத்தவராயன் கூத்த எப்பிடியாவது விடிய விடிய இருந்து பார்க்க வேண்டும் என்று ஒரே ஆசை. இன்றைவரைக்கும் அது நடக்கவே இல்ல. எண்டாலும் தலைவர் எண்ட படியால் நன்றாக கடற்கரை படித்துறையில விடிய விடிய உறங்கிக்கொண்டு கடமைகளை செவ்வனே செய்தார்.  முதலும் கடைசியுமா ஊரில சுப்பையர் வகித்த பதவி அதுதான். பெடியள் ஊரைவிட்டு போனதோடு பிரச்சினை தொடங்கியது.  

02

ஒவ்வொரு வருசமும் மே மாதத்தில வாற முதலாவது சனிக்கிழமையை ஒருபோதும் என்னால மறக்கவே முடியாது. அன்றைக்கு பின்னேரம் தான் தம்பி இயக்கத்துக்கு ஓடிப்போனான். எங்களுக்கு இந்த செய்தியை முதல்ல தெற்கு கல்வீட்டு முத்தையாவின்ட கடைசி மகன் தான் சைக்கிள்ல மூச்சு வாங்க வாங்க வலித்துக்கொண்டு வந்து சொன்னான். செய்தியை முதல் கேட்டது நானும் அப்பாவும் தான். எனக்கு மூச்சு நின்று போனது. அப்பா எதுவும் பேசாமல் வெறித்தபடி நின்றுகொண்டு இருந்தார். சுப்பய்யருக்கு மூளை பிசகி விட்டது என்று சிலர் ரோட்டில கதைச்சுக்கொண்டு போய்ச்சினும். எனக்கும் தம்பிக்கும் ஒரு வயசு தான் வித்தியாசம். அக்காவை விட இவன் தான் எனக்கு பயங்கர நெருக்கம்.  அக்கா நான் எப்பிடியாவது கனடாவுக்கு போய் உழைச்சு கொழும்பில உத்தியோக மாப்பிளையை உனக்கு கட்டி வைப்பன் என்று பன்னிரண்டு வயசிலேயே சொல்ல துவங்கினவன். இந்த கதையை கேட்டு அம்மாவுக்கு கொள்ளை பெருமை. அடியே தம்பி உள்ளவள் படைக்கு அஞ்சமாட்டாள் எண்டு புது மொழியை சொல்லி சந்தோசப்படுவா. செய்தியை கேட்டு அம்மா அழுத அழுகையை என்னால் இப்பயும் மறக்க முடியாது. சனங்கள் வீட்டுக்கு வரத்துவங்கி விட்டுதுகள். அப்பா அன்றைக்கு எதுவும் கதைத்த மாதிரி எனக்கு நினைவில்லை. அம்மாவும் நாங்களும் தான் அழுதுகொண்டு இருந்தோம். அழுகை அடங்கி ஓய்ந்த பிறகு பின்னேரம் ஐந்தரை மணிக்கு  வீட்டுக்கு முருங்கை காய் பறிக்க வந்த தெய்வானை ஆச்சியிடம் அம்மா சொன்னார்.

“இனி என்ன இருந்தாலும் நான் ஒரு வீரத்தாய் ஆச்சி”.

ஊர் சனம் லோஞ்சியால ஊரைவிட்டு இந்தியாவுக்கு ஓடுறது எனக்கு சுத்தமா பிடிக்கேல்ல. அம்மாவுக்கும் தான். அந்த காலத்தில இந்த லோஞ்சியால இந்தியாவுக்கு போறது பெரிய சாதனை பயணம் போல பேசப்பட்டது.

"இந்திய போட் காரன் பெரிய சிங்கனாம். ஆமியிட்ட சிக்காம கொண்டு போய் சேர்ப்பானாம்"

"எந்த அலைக்கும் சிக்காம வெட்டி வெட்டி ஓடுவானாம்"

"கரைக்கு கிட்ட வந்து ஆட்களை ஏத்திறாங்களாம் "

இவ்வாறாக இந்திய மீன்பிடி படகுகளின் சாகசங்கள் ஊருக்குள்ள பரவி இருந்தன. இந்தியாவுக்கு போன ஒரு மாசத்தில் வெளிநாட்டுக்கு போகலாமாம் என்றும் கதைகள் பரவி இருந்தன. அத்துடன் இடைக்கிடை சில பிணங்களுக்கு கரை ஒதுங்கிக்கொண்டு இருந்தன. எனக்கு என்னோவோ சிறு வயதில் படித்த ராபின்சன் குரூஸோவின் சாசக பயணங்கள் ஞாபகம் வந்தது.

தம்பி இயக்கத்துக்கு போன இரண்டாம் நாள் அப்பா அம்மாவிட்ட வந்து நெருக்க தொடங்கினார்.

"இஞ்ச பாரு பெடியனும் இயக்கத்துக்கு போய்ட்டான்; நானும் தலைவரா வேற இருத்திட்டன்; இனி இங்க இருந்தால் நாம எல்லாரும் சாக வேண்டியதுதான்; போற சனத்தோட இந்தியாவுக்கு போய்ட்டா எதோ தப்பி பிழைத்து இருக்கலாம். மூத்தவளுக்கும் வயசாகுது. எனக்கு இந்த ரெண்டு குமரையும் கட்டி கொடுத்துட்டா பிறகு நிலைமை சீரான பிறகு ரெண்டு பேரும்  இங்க வந்து அம்மாளாச்சியோட கிடக்கலாம்".

அம்மாவுக்கு இந்த ஐயா தந்த வீட்டை விட்டு போக விருப்பம் இல்லை. எனக்கு நான் வளர்த்த ஜிம்மியை விட்டு போக விருப்பம் இல்ல. அப்பாட ஊருலக அரசியல் வாதத்துக்கு முன்னால வீடும் ஜிம்மியும் நிக்க முடியேல்ல. 

ஒரு வழியா எல்லோரும் மூட்டை முடிச்சுகளை கட்டிக்கொண்டு வெளிக்கிட்டம். அம்மா நெல் வித்து சேமிப்பில் வைச்ச காசு இருபதினாயிரம் ரூபாவை படகு செலவுக்கும் வேறு செலவுக்கும் பத்திரமா வைத்திருந்தா. ஐயாவுக்கு போறத பற்றி ஒரு கவலையும் இருந்ததா தெரியேல்ல. அம்மாவுக்கும் எனக்கும் தான் ஒரே துக்கம். அக்காவுக்கு விடுப்பு பார்கிறதோட நேரம் போய்க்கொண்டு இருந்தது. நாங்கள் வெளிக்கிடும்போது ஜிம்மி ஊளையிட்டது. அம்மா அதை அபசகுனமா சொல்லி பிறகு போவம் எண்டு சொல்லி பார்த்தா. எப்போதும் சகுனம் பார்க்கிற அப்பா அண்டைக்கு அநியாயத்துக்கு பகுத்தறிவு பேசினார். நான் பிரியும் போது ஜிம்மி ஓரக்கண்ணால விட்ட கண்ணீரை  இப்ப நினைச்சாலும் உடம்பெல்லாம் எனக்கு என்னவோ செய்யும்.  

படகு கொள்ள முடியாத சனம். எனக்கு என்னவோ ஐம்பது பேர் கொள்ளக்கூடிய படகு போலத்தான் தெரிந்தது. ஆனால் கிட்டத்தட்ட நூறு பேருக்கு மேல் இருந்தார்கள். படகுக்காரன் அடிக்கடி ஊக்கம் கொடுத்துக்கொண்டு இருந்தான். நானும் அக்காவும் அம்மாவும் படகுக்கு உள்ளே  இருந்தம். அப்பா மேல் தட்டிலே இருந்து தனது தலைவர் பதவியை பற்றி பலருக்கும் சொல்லி பெருமைப்பட்டு கொண்டார். போராட்டத்துக்கு பெரிய பணியை செய்துவிட்டு தலைமறைவாகும் பெடியன்களிண்ட  மனோநிலையில் அவர் இருந்திருக்க வேண்டும். எல்லாம் இரவு ஒரு மணி வரைதான்.

படகில் ஓட்டை விழுந்து ஒரு குடம் நீரை எறும்பு புற்றுக்குள் ஊற்றியது போல தண்ணி பாய்ந்தது. எல்லோரும் எங்கெங்கோ வீசப்பட்டது, அப்பாவும் நானும் எதிரெதிர் திசையில் சென்றது, அப்பா நீந்த முயற்சி செய்தது வரைக்கும் தான் எனக்கு தெரியும். நினைவு திரும்பிய போது நான் மூன்று நாள் கழித்து ஊர்காவல்துறை ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தேன். எப்பிடி தப்பினேன் என்று இன்று வரை சத்தியமாக தெரியாது. மற்ற எல்லோருடைய உடலையும் தேடி ஒரு ஐந்து வருடம் கடற்கரைக்கு அலைந்ததுதான் மிச்சம். நான் அம்மாட வீட்டில ஒண்டிப்போனன். அப்பாவும் தம்பியும் மட்டும் இப்பவும் அடிக்கடி கனவிலே வந்து போவினும்.

03

சுப்பய்யருக்கு உலகத்தில பிடிக்காத ஒரு இடம் இருக்கும் என்றால் அது ராமேஸ்வரம்தான். கடந்த பதினைந்து வருடமா இந்த இடத்தில வெறுப்பு கூடிக்கொண்டு தான் வருகுது. எல்லாரையும் பறிகொடுத்தெட்டு வந்து அடைந்த இடம் எண்டதாலேயோ தெரியேல்ல. இங்க வந்து ஒரு மூணு வருஷம் கிட்டத்தட்ட மூளை குழம்பி திரிந்தார். இங்கே உருப்படியான ஒரு சின்ன வீட்டை தன்னும் கட்டிக்கொள்ளவில்லை. வெய்யிலிலும் மழையிலும் அந்த கொட்டகைக்குள் வதங்கி வாடினார். தனக்கு வந்த துன்பங்கள் எல்லாம் தான் குடும்பத்துக்கு செய்த வினை என்று நம்ப தலைப்பட்டார். பிறகு இந்தியா முழுக்க பயணம் செய்தார்.

அகதிகளுக்கு உதவுறது என்று அதே ஊர் வேலைய இங்கே   அதிகாரமோ அங்கீகாரமோ இல்லாமல் செய்துகொண்டு திரிந்தார். இவருடைய தலைவர் பதவி பற்றின கதைகளை கேட்க இங்கே யாரும் இல்லை என்பதுதான் சோகம். அகதியா வாற எல்லாரட்டையும் யாரவது தப்பி இருக்கினமா என்று கேட்பதுதான் ஒரே தொழிலா வச்சிருந்தார். சனத்திரள்களுக்கு மத்தியில, சிவனை கும்பிட வாற ஆட்களுக்கு மத்தியில, எங்கையாவது இலங்கை தமிழ் கதைக்கினமா என்று காதை கூராக வைத்துக்கொண்டு எல்லா இடமும் அலைந்தார். யாரவது இலங்கை தமிழனை கண்டால் ஒரு நம்பிக்கை வெளிச்சம் ஒளிவிட தொடங்கும்.

யாரையும் விருப்பம் இல்லாம தான் வற்புறுத்தி கூட்டிக்கொண்டு வந்தது அவருக்கு இப்பயும் குற்ற உணர்ச்சியாத்தான் இருக்கு. இரண்டு குமரையும் கொண்டு போட்டனே என்று இரவில் திடுக்கிட்டு எழும்பி சில வேளைகளில் அழுவார். அதுவும் செல்வி அப்பா அப்பா என்று காலை சுத்தி சுத்தி வருவாள். கோயிலுக்கு பொங்கல் வைச்சு பிறந்த பிள்ளை. அதுதான் அவருக்கு தீராத கவலையாக இருந்தது. சில கூலி வேலைகளையும் செய்துகொண்டு, அரசாங்கம் கொடுக்கிற காசையும் வைச்சுக்கொண்டு காலத்தை ஓட்டிக்கொண்டு இருந்தார்.

இங்க வந்த உடனே சுப்பய்யருக்கு தோன்றின ஒரே ஆசை திரும்பவும் ஊருக்கு போகோணும், அதுவும் இந்த ஊரை விட்டு உடனே போகோணும் எண்டதுதான். கடந்த பத்து வருசமா இந்த ஆசை பயங்கரமா கொழுந்து விட்டு எரிந்துகொண்டு இருக்குது. அதோட இந்த எண்ணம் இரவில நித்திரையையும் குழப்புது. இப்போ அவருக்கு ஒரே எண்ணம்தான். ஊருக்கு போக வேணும். அம்மாளாச்சியிட்ட மனம் விட்டு அழ வேணும். சீதன வீட்டிலேயே கிடந்து அங்கேயே சாக வேணும். வேற ஒண்டும் வேணாம். என்ன நடந்தாலும் சரி. படாத பாடு பட்டு இலங்கை தூதரகத்துக்கு அகதிகளை திரும்ப அழைக்கிற செயல்திட்டத்துக்கு விண்ணப்பித்தார். இவ்வளவு காலமும் சேர்த்து வைச்ச காசும் கொஞ்சம் கிடந்தது. அதையும் பத்திரப்படுத்தி வைத்து கொண்டார்.

கடவுச்சீட்டு கைக்கு வந்ததும் அவருக்கு பல ஆண்டுகளுக்கு பிறகு புத்துணர்ச்சி வந்தது. குடும்பத்தை வள்ளத்தில் ஏந்திக்கொண்டு வரும்போது இருந்த அதே புத்துணர்ச்சி. முதல் முறையாக அன்று நிம்மதியாக தூங்கினார். கனவில் கன வருடங்களுக்கு பிறகு ஒரு குரல்.

"வடக்கே என்னை வந்து பார்".

எப்போதோ படங்களில் பார்த்த காசி விஸ்வநாதர் கோவில் கோபுரம். சந்தேகமே இல்லை. அம்மாளாச்சி காசிக்கு தான் கூப்பிடுகிறாள். தன்னை சோலையம்மன் கோவிலுக்கு கூப்பிட்ட அதே ஆச்சி. எனது செல்வியை எனக்கு கொடுத்த ஆச்சி. நள்ளிரவில் சுப்பய்யருக்கு நித்திரை குழம்பிப்போனது.  நீண்ட காலத்துக்கு பிறகு மனம் விட்டு நெடு நேரம் அழுதார். விடிந்ததும் காசிக்கு போகும் ஏற்பாடுகளை கவனிக்க தொடங்கினார்.

இதற்கு இடையே இவருக்கு தனது சிறுவயதில் அம்மா எப்பயோ சொன்ன கதை ஞாபகம் வந்தது. அம்மாவின் மாமியும் மாமாவும் முதல் முதலில் காசிக்கு போனார்களாம். அவர்களுக்கு பிள்ளை இல்லாததால் தங்களுக்கு தாங்களே பிண்டம் போட்டு கொண்டார்களாம். பிறகு திரும்பும்போது காசியிலே மாமா வாழைப்பழ தோல் வழுக்கி இறந்து போனாராம். மாமி மட்டுமே திரும்பினாராம். மாமா சொர்க்கம் செல்லும் பாக்கியம் பெற்றார் என்று அம்மா அடிக்கடி வியந்து சொல்வதுண்டு. சுப்பய்யருக்கு சொர்க்கம் செல்லும் எண்ணம் எல்லாம் அறவே இல்லை. சிறுதீவுக்கு சென்று எனது வீட்டில் செத்தால்தான் சொர்க்கம் என்பதில் அவருக்கு எள்ளளவும் சந்தேகம் இல்லை. கூடவே கறுத்தக்கொழும்பான் மரமும் பனங்கூடல் நுங்கும் நிழலாடின. வீடு இப்போது எப்பிடி இருக்குமோ? எப்பிடி இருந்தாலும் பரவாயில்லை.

பணப்பிரச்சினை பெரிதாக இல்லாததால் காசிக்கு கிளம்பினார். நமது ஊருக்கு போக முதல் இங்குள்ள ஆச்சி கூப்பிடுகிறாள் என்று நினைத்து கொண்டார். ஆனால் விதி வேறுவிதமாக நினைத்திருந்தது.

காசியில் வெயிலும் குளிரும் வாட்டி எடுத்தது. கிழவருக்கு எதுவும் தோற்றவில்லை. காசியில் வழிபாடுகளை முடித்தார். முன்னோருக்கு பிண்டம் குடுத்தார். தனக்கோ மனைவி பிள்ளைகளுக்கோ பிண்டம் கொடுக்கவில்லை. நாளை சென்னைக்கு கிளம்ப வேண்டும். அடுத்த நாள் கொழும்புக்கு விமானம். ஊருக்கு போகும் நினைவே மனதுக்கு இதுவரை கண்டு அறியாத தெம்பை கொடுத்தது. எவ்வளவு கால தவிப்பு. இப்போதுதான் எனக்கு காலம் கூடி வந்திருக்கிறது என்று நினைத்து கொண்டார்.

உணர்ச்சிப்பெருக்கில் கங்கை படித்துறையில் நீராடிவிட்டு படியேறியவருக்கு படியில் ஒட்டியிருந்த பாசி கண்ணுக்கு தெரியவில்லை. அடுத்த நொடி பிடரி அடிபட கீழே விழுந்தார்.

04

வாரணாசியில் அரச மருத்துவமனை எப்போதும்போல நிரம்பி வழிந்தது. சுப்பையர் அவசர சிகிச்சை பிரிவில் இருந்தார். தலையில் இருந்து பெருமளவு ரத்தம் போயிருந்தது. அங்கிருந்த இளம் வட இந்திய மருத்துவருக்கு இவரை காப்பாற்ற முடியும் என்று தோன்றவில்லை. இரத்த இழப்புடன் பிடரி சேதம் என்பது எழுபத்து ஐந்து வயதில் எவ்வளவு சிக்கலானது என்பது அவருக்கு தெரியும். அத்தோடு கிழவர் அரைகுறையாக பினாத்திக்கொண்டு இருந்தார். நினைவு இன்னும் முழுமையாக தப்பவில்லை. இவர் கதைத்ததும் அவருக்கு விளங்கவில்லை. உடனடியாக அங்கே புதிதாக சேர்ந்த தமிழ் நேர்சை அழைத்தார். டில்லியில் படித்தவள். பெருமளவு ஹிந்திக்காரர்களையே கவனித்து வந்த அவளுக்கு தமிழ் நோயாளி என்றதும் ஒரு உற்சாகம் தொற்றிக்கொண்டது. 

"சுசீலா இவர் பேசுவது உங்கள் பாஷை போல இருக்கிறது. இதை எனக்கு விளக்கி கூறு"

சுசீலா குனிந்து கிழவரின் வார்த்தைகளை மிக கவனமாக கேட்டு திருத்தமாக ஹிந்தியில் மொழிபெயர்த்தாள்.

"என்னை உடனே ராமேஸ்வரம் கொண்டு செல்லுங்கள். எனது உயிர் கடைசியில் அங்கேதான் போக வேண்டும்".   

Annotations:

  1. சாமான்கள்- பொருட்கள்
  2. சிரட்டை-Coconut Shell
  3. விதானை -ஒரு கிராமத்துக்கு உரிய அரச அலுவலர்
  4. குமர்- இளம் பெண்
  5. விடுப்பு -வேடிக்கை

- பார்த்திபன்

Pin It