* இவள் போன்ற பெண்கள் இளவரசிகளாக எங்கோ யாருக்கோ காத்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். தேடிக் கொண்டிருப்பவர்கள் பாக்கியவான்கள்.
 
இந்தப் படத்தைப் பற்றி எழுதக் கூடாது என்று ஓர் எண்ணம். எதனால் என்றெல்லாம் தெரியவில்லை. சில போது அப்படி ஒரு கிறுக்குத்தனம் வரும். ஆனால் அதையெல்லாம் தாண்டி படத்தில் நாயகனுக்கு நாயகியைக் கண்டதும் வரும் காதல் போல படம் பார்த்ததும் எனக்குள் ஒரு மொட்டவிழ்ந்தது. பிறகு ஒரு மெட்டெழுந்தது. அவிழ்ந்த மெட்டெல்லாம் அலைக்கழிக்கும் இசைதேவனின் இசையோடு என்னையே எனக்கு காட்டிக் கொடுத்தது.
 
mehandi circusமெஹந்தி சர்க்கஸ். 
 
ஒரு சர்க்கஸ்காரி மீது வரும் காதல். அவளுக்கும் அவன் மீது வரும் அதே கண்டதும் வரும் பிடிப்பு. காலம் காலமாக சர்க்கஸ்காரிகளை ஊருக்காரன்கள் காதலிப்பதும்.... ஊர்க்காரிகள் சர்க்கஸ்காரன்களை காதலிப்பதும் நடந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது. அந்த காதலில் ஒரு ஆச்சரியம் இருக்கிறது. அந்தக் காதலில் ஒரு ஒப்பனை இருக்கிறது. அதில் இயல்புக்கு மீறிய சுதந்திரம் ஒன்றை காண முடிகிறது. அதனாலேயே அந்த மாதிரி காதல் கதைகள் நம்மை வெகுவாக ஈர்த்து விடுகின்றன. அதுவும் 90களின் காதல்களில் ஒருவகை இன்னொசென்ட் இருந்ததை நினைத்து பார்க்கிறேன். முன்பெல்லாம் ஊருக்குள் வரும் சர்க்கஸ் கூட்டம் நமக்குள் திருவிழாவை விதைத்தது. இப்போது அப்படியெல்லாம் ஊருக்குள் அவர்கள் வருவார்கள் என்பதே வழக்கொழிந்து போய் விட்டன...என்பதை நாம் நம்பத்தான் வேண்டும்..
 
மூக்குத்தி குத்தியிருக்கும் பெண்களை இயல்பாகவே பிடித்த காலம் அது. பேசி பழகிய அக்காக்கள்.. பேருந்தில் வரும் அசலூர்க்காரிகள்... கிழவிகள்.. பெரியாம்மாக்கள்.. சித்திகள்.....அத்தைகள்......பாட்டிகள்... ஒன்று விட்ட சகோதரிகள்...... சொந்த அக்கா தங்கைகள் என்று பெரும்பாலும் மூக்குத்தி குத்தி இருந்தார்கள். அதில் ஒரு ஆனந்த அழகு ஒட்டியிருந்ததை ஆழமாய் ரசித்தவனுக்கு இந்த மாதிரி ஒரு பெண் மூக்குத்தி குத்தியிருப்பதைக் காணுகையில் படக்கென்று உள்ளே பூத்து விடும் நட்சத்திரத்தை இன்னும் இன்னும் உயரத்தில் கொண்டு போய் வைக்கத்தான் இந்த மனம் பாடாய் படும். 
 
இந்தப்படமும் அதே பாடு தான் படுகிறது.
 
இவள் போல் ஒரு பக்கம் வகிடு எடுத்து காதை மறைத்து தலை வாரி இருக்கும் பெண்களை அத்தி பூத்தாற் போல அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக காணுகையில்... இளையராஜா யாருக்கும் சொல்லாமல் மூளைக்குள் அமர்ந்து கிடார் வாசிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறார்.
 
இந்த படத்தில் வரும் அந்த "மெஹந்தி" மீது யாருக்கும் காதல் வரும். எனக்கு காதலோடு சேர்த்து அழுகையும் வந்தது. ஆசை முகம் மறந்து போச்சே.. யாரிடம் சொல்வேன் தோழி என்று காரணமே இல்லாமல் உளரும் 2 மணி நேரக் காதலை, எனக்குள் பொத்துக் கொண்டு ஊற்றும் பெரு மழையை இப்படி எழுதித்தான் பகிர்ந்து கொள்ள முடியும். 
 
இத்தனை அழகாய் ஒருத்தி இருந்தால்.... காதல் தானாக வலை செய்து,. தானே மாட்டிக் கொண்டு அவஸ்தை படும். நமது கதை நாயகன் "மாதம்பட்டி ரங்கராஜ்" அவள் மீது தீராக் காதலோடு வெகு இயல்பாய் ஒரு காதலனை கண் முன் நிறுத்துகிறார். 90களின் ஹேர்ஸ்டைலில் வாரி சீவி வசந்த காலம் சுமக்கிறார். 90 களுக்கென்று ஒரு நடை கூட இருந்தது. அது கூட அவரிடம் கச்சிதம். வீதிகளில்......கடைகளில்..... ஒவ்வொரு பிரேமிலும் இளையராஜா பாடல்...... நம்மை போட்டு தாக்குகிறது. வேரோடு பிடிங்கி வீசி எறிகிறது. அடித்து நொறுக்குகிறது. பின் போக்கிடமின்றி முலை சப்பும் சிறு குழந்தையாய் காதலோடு கசிந்துருகுகிறது.
 
வழக்கம் போல வந்த காதலில் வழக்கம் போல வரும் பிரிவு.. கிளிஷே தான் என்றாலும்.. அந்த காதலில் அவர்கள் பிரிந்ததை உள்ளூர ரசிக்கும் இளையராஜாவின் இசை அவர்களை எப்படியும் சேர்த்து வைத்து விடும் என்று நம்பவும் வைக்கிறது. காதலின் பிரிவில் இன்னும் கூடும் காதலை உணர்கிறோம். படத்தில் அவர்கள் காதலில் ஆழமில்லை தான். திரைக்கதையில் பெரிய வேலைகள் எதுவும் இல்லை தான். ஆனால்.. 90 களில் பக்கத்துக்கு வீடுகளில்... பள்ளிக்கூடங்களில்.... சினிமா கொட்டாயில்...தென்னத்தோப்புகளில்.... கரும்புக்காடுகளில்...இளையராஜா பாடல்களை தூதுவாக்கி.... எல்லா உணர்வுகளுக்கும் இளையராஜாவையே துணையாக்கி ஒரு அக்காவும் ஒரு அண்ணனும்.. காதலித்தார்கள் தானே. 
 
அவர்கள் தான் இவர்கள். 
 
நன்றாக வடிவமைக்கப்பட்ட காதல் நிஜத்தில் வாய்ப்பதில்லை. அது அப்படியே எங்கோ எப்படியோ காத்து வாக்கில் உதித்து விடுவதும் உண்டு. இங்கே உதிர்த்து விட்டு மறைந்து போன அவளை தேடுகிறான் கதை நாயகன். தேய்கிறான். சாதியும்... இனக்குழுவும்.. எங்கும் எப்போதும் எதையாவது பிரித்துக் கொண்டே தான் இருக்கும். இங்கு காதலை பிரிக்கிறது. படம் ஆரம்பிக்கையிலேயே கதை நாயகியின் மகள் தான் அம்மாவின் காதலனைத் தேடி வருகிறாள். ஆரம்பமே அட்டகாசம். ஆனால் அதன் பிறகு...எங்கோ தடுமாறும் திரைக்கதையிலும் நாயகனும் நாயகியும் அவர்கள் காதலும் கலர்புல். இடையிடையே வரும் இளையராஜாவின் சாயலோடு ஷானின் இசையும் பாடலும்... தூக்கி போட்டு கொல்லவில்லை என்றாலும் மெல்ல சாகடிக்கும்... காதலோடு இனிக்கிறது.
 
அவன் வித்தைக்காக கத்திகளால் குத்த தயாராகும் போது உன்னால் வாழ ஆசை பட்ட நான் சாகவும் தயார் என்பது போல இரு கைகளையும் விரித்து ஒரு ஏசுவை போல நிற்கும் அவள் கண்களில்... காதல் மட்டுமே நிறைந்திருக்கும்.
 
நயவஞ்சகம் அந்த கத்தி குத்து வித்தைக்காரனிடம் இருப்பதை முன்னமே அறிந்தாலும்..அவன் போக்கில் அவனை போக விட்டு ரசிக்க முடிகிறது. அவன் போன்ற மனிதர்கள் நம் காலடியில் நச்சுப்பாம்பாய் ஆடிக் கொண்டே இருப்பார்கள். ரசிக்கும் படியாகவும் இருக்கும். ஆனால்.... ரத்தமின்றி அவர்கள் செய்யும் கொலை அவநம்பிக்கையின் பக்கம் இந்த வாழ்வை குடை சாய்த்து விடும்.
 
ஒயின் கோப்பையோடு... தன் காதலியின் கடிகாரத்தோடு தமிழ் சினிமா கண்டெடுத்த புது பாதிரியார்.... வேல ராம மூர்த்தி. இதுவரை அவர் நடித்த பாத்திரங்களிலேயே இது தான் ஆக சிறந்தது. அபத்தமில்லாத அப்பழுக்கில்லாத முற்போக்கு சிந்தனையோடு இருக்கும் இந்த பாதிரியாரிடம் கூசாமல்... ஆசி வாங்கலாம். முற்போக்கு பாதிரியார்கள் இன்னும் தேவை. காதலுக்கு உதவி பண்ணும் அந்த பெண்மணியின் வீட்டில் அம்பேத்தின் பெரியாரின் புகைப்படங்கள்... அட்டகாச டச். அதிகார வர்க்கத்துக்கு எப்போதும் அச்சம் ஊட்டும் அவர்களே காதலுக்கும் விடுதலை. காதலினால் மாறப்போகும் சாதிக் கொடுமைகளுக்கும் விடுதலை.
 
90 களின் பைக்கில் கவனம் செலுத்திய இயக்குனர்... 90 களின் பியர் பாட்டில்களிலும் கவனம் செலுத்தியிருக்கலாம். வயதான ஒப்பனை யாருக்குமே பொருந்தவில்லை. ஹிந்திக்காரர்கள்.. பேசும் தமிழ் மொழி.. குறிப்பாக கதை நாயகி பேசும் கொஞ்சும் தமிழ்..... காதலில் குட்டி நிலா மயிலிறகு பயிரிடுகிறது. கொடைக்கானல் கண்ணுக்கு நெருக்கமாக.......கோடி அருவி கொட்டுகிறது.
 
அவன் என்னைக்கு இருந்தாலும் வருவான்னு காத்திருக்கும் இவள் போன்ற பெண்களுக்காக காலம் முழுக்க காத்திருக்கலாம். அந்த காத்திருப்பில் 90 களின் உண்மை இருந்தது. நிறைய தெரிந்து கொள்ளாத தினம் ஒரு முறை மட்டுமே செய்திகள் கேட்ட, பார்த்த ஒரு நிதானம் இருந்தது. சத்தியமாய் சொல்லலாம். அந்த காதலின் வீரியம் இன்று இல்லை. இனி இருக்காது. அலைபேசிக்குள் அடைபட்ட காதலர்களுக்கு தாடி வைத்த தேவதாஸ் மீம்சாகி போனான் என்பது சோகம். கேசட்டில் அவனுக்கு பிடித்த பாடலை கேட்டுக் கொண்டே இருக்கும் காதலிகளை கோமாளிகளாக பார்க்கும் இன்றைய குறுஞ்செய்தி தலைமுறைகளுக்கு சொல்லிக் கொள்வதெல்லாம் இது தான்...

காதல்... காதல்... காதல்... காதல் போயின் சாதல் சாதல் சாதல்....
 
கோடி அருவி கொட்டுதே அடி என் மேல....
அது தேடி உசுர ஒட்டுதே தினம் உன்னால....
மலை கோவில் விளக்காக ஒளியா வந்தவளே....
மனசோட துளை போட்டு எனையே கண்டவளே.....
கண்ணா மூடி கண்ட கனவே...
பல சென்மந் தாண்டி வந்த உறவே...

- கவிஜி
 
Pin It

உணர்ச்சியும் புணர்ச்சியும் பொதுவானது....காம சாஸ்திரம் சொல்வது போல.... அகமும் புறமும் காமத்தினால் கட்டமைக்கப்பட்டது தான்.

காதல் என்பது திரை. காமமே காட்சி.

lilly short film"லில்லி" இயக்குனருக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள். படைப்புத் திமிர் இல்லாமல் இந்த படம் சாத்தியமில்லை. தைரியத்தால் மட்டுமே இதை இயக்கியிருக்க முடியும். பொத்தாம் பொதுவாக பொதுப் புத்தி ஒன்று கல்லெறிய எப்போதும் காத்திருக்கும். எல்லாவற்றுக்கும் தயாரான மனநிலையில் தான் "லில்லி" சாத்தியமாகி இருக்கிறது. படத்தில் வரும் முக்கிய நான்கு கதாபாத்திரங்களுமே கதையை...... கதை கொண்ட பிரச்சனையை சரியாக உள் வாங்கி தைரியமாக நடித்திருக்கிறார்கள். அதுவும்... இரண்டு பெண்களுமே கை தட்டல் பெற வேண்டியவர்கள். நாணத்தையும் அச்சத்தையும் தூக்கி வீசி விட்டு இந்த வாய்ப்பின் மூலம் தங்களால் இயன்ற விழிப்புணர்வை இச்சமூகத்துக்கு கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

கதாபாத்திரங்களின் போக்குக்கு நியாயம் செய்து வெட்டி சுமையென துருத்திக் கொண்டிருக்கும் சமூக குளறுபடிகளில் அவர்கள் தனித்து தெரிகிறார்கள். கொஞ்சம் பிசகினாலும்... தவறாகி விடும் குறுக்கு சந்துகளில்... சரியாக வெளிச்சம் பாய்ச்சி இருப்பது படைப்பின் மேம்பட்ட ஆக்கம் புரிபட செய்கிறது. இன்னமும் கற்புக்கரசி என்றால் கண்ணகி தான் என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கும் பொது புத்தியிலிருந்து எதிர் வினைகள் வரும் என்பதை உணர்ந்து தான் இயக்கி இருக்கிறார்கள். இந்த படக்குழுவுக்கும் படத்தை தயாரித்த தமிழ்ப் பேராசிரியர் ஈஸ்வரி அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்.

ஒளித்து வைக்க ஒன்றுமில்லை உலகில். புரிந்து கொள்ள உலகமே இருக்கிறது.

மெருகேறிக் கொண்டே இருக்கும் அடைப்படைவாதம்.......ஒவ்வொரு முறையும் உடைக்கப்படும். அது தான் மானுட விதி. தவறெல்லாம் உயர சரியெல்லாம் சரியும். பிறகு சரியெல்லாம் உயர தவறெல்லாம் சரியும். சுழற்சியின் போக்கில் தான் நல்லதும் கெட்டதும்.

படத்தின் முதல் காட்சியே நம்மை கிடுகிடுக்க செய்து விடுகிறது. லிப் லாக்.... காட்டப்படுகையிலேயே இது வேறு படம் என்று யூகிக்க முடிகிறது. நம்மூரில் தான் முப்பதைத் தாண்டியும் ஜாதகம்... காதல்... பணம்....சாதி.......நட்சத்திரம்..... செவ்வாய்.....சனி......கருப்பு........ சிவப்பு...என்று ஏதேதோ மானங்கெட்ட காரணங்களால் திருமணம் தள்ளி போய்க்கொண்டே இருக்கிறது. இந்த வாழ்வின் அடித்தளமே காமத்தின் மேல் தான் கட்டமைக்கப்படுகிறது என்பதை பெரும்பாலும் யாரும் ஏற்றுக் கொள்ள தயாராக இருப்பதில்லை. மூடி மூடி மறைத்தாலும் காமமே நிஜம். அதன் நீட்சிக்கு தான் திருமணம். கசந்தாலும் நிஜம் நிஜமே. உண்பதை போல கழிப்பதை போல இயல்பாக.. இருக்க வேண்டிய காமத்தை ஊதி ஊதி பெரிதாக்கி ஒளித்து வைத்த சமூகத்தில் எல்லாப் பிரச்னைகளும் அதன் நீட்சியாகவே வெளி வருவதை நாம் எப்போது உணர்வோம்.

வெளுத்ததெல்லாம் கள் என்றும் நம்பும் இந்த சமூகத்தில், சொல்ல இயலாத பிரச்சனைகளோடு.... நம்மோடே இருக்கும் உடல் ஊனமுற்றோரின் தேவைகள் குறித்து சிந்திக்க........யோசிக்க நமக்கு ஏது நேரம்...?

ஆம்.... உடல் ஊனமுற்றோரின் உடல் தேவை குறித்து விவாதிக்கப்படும் இடத்தில் தான் இருக்கிறோம். அதைப்பற்றி தான் இந்த "லில்லி" பேசுகிறது. உடல் தேவை பூர்த்தியடையாத போது.. அதன் நீட்சி வேறு வேறு வேர் கொண்டு வேறு வேறு காரியங்களுடையே வெளிப்படும். அது கோபமாகவோ... அமைதியாகவோ.. தனிமையாகவோ தாபமாகவோ.... குற்ற உணர்ச்சியாகவோ.. தாழ்வு மனப்பான்மையாகவோ... குற்றவாளியாகவோ கூட தன்னை உருவாக்கிக் கொள்ளும். இந்தக் கதையில்... அந்த பெண் சுய இன்பம் செய்வது போல காட்சி வருகிறது. வேறு வழி இல்லை. அதே நேரத்தில் சுய இன்பம் ஒன்றும் பாவமில்லை. புணர்ச்சியை புனிதமாக்கி வைத்திருக்கும் இந்த சமூகத்துக்கு 30 வயது தாண்டியும்.. இணை இல்லாமல் தவிக்கும் தனியன் / தனியள் பற்றி ஒரு போதும் கவலை இல்லை. அதன் கவலை எல்லாம்...பணமும் அதன் பொருட்டாக பகட்டும் தான். ஒவ்வொரு தனி மனிதனுக்குள்ளும் இயங்கும் உடல் என்னும் இயந்திரத்தின் கோளாறுகள் பெரும்பாலும் பொதுவானவை. அது உண்பது கழிப்பது.. உணர்வது புணர்வது. இதில் ஒன்று சரியாக இல்லையென்றாலும் கெட்டது கதை. அதுவும் உடல் ஊனமுற்றோருக்கு திருமணமே கம்ப சூத்திரம். இதில் கலவி எல்லாம்.. கானா காணும் காலம் மட்டும் தான். ஆனால் உடல் ஒரு வயதுக்கு பின் தன் இயல்பான வேலையை காட்டும். அதை வேறு வழியின்றி பொருளாதார ரீதிக்கு தகுந்தாற் போல.. அடக்க பழகி வைத்திருக்கிறோம்.

அப்படி அடக்க முடியாத.. அல்லது ஏன் அடக்க வேண்டும் என்று குமுறலோடு... அல்லது... அடக்கத் தெரியாத வலியோடு... அல்லது... ஆசைக்கு தகுந்தாற் போல... அல்லது அது தான் தேவை என்ற உண்மை புரிந்து....அவள் சுயஇன்பம் செய்கிறாள்.

அதனால் தான் ஒரு வயதுக்கு மேல் இணையான ஒரு ஜோடியை சேர்த்து விடுதல் கடமையாக இருக்கிறது. இணை அற்ற தனிமை தன்னை ஏதேதோ செய்யத்தான் பார்க்கும். அது தான் இயற்கையின் விதி. உலகின் நியதி புணர்தலின் வழியே தன்னை காத்துக் கொள்கிறது. வழி இல்லாத போது தான் தன் கிளைகளில் தவறுகளும்... தப்புகளும்.......கொலைகளும்....... குற்றங்களும் அரங்கேறுகின்றன. குற்ற உணர்ச்சியின் பின்னால் தன் நிழலை மறைத்துக் கொண்டு தன் ஒற்றை குடிசையில்.... மெய்ம்மறந்து அந்தப்பெண் சுய இன்பம் செய்கிறாள். உண்மையில் கலவியில் அதுவும் ஒரு செயல் அவ்வளவே. அதை குற்ற உணர்ச்சியாக்கி வைத்திருக்கும் சாபமும் இந்த சமூகத்தையே சாரும். அவளின் தேவையை உணராது போன அவளின் தகப்பனின் இயலாமையும் அழுகையும்... நிஜத்தில் இருந்து சொட்டுவதை நாம் பெருத்த பாரத்தோடு காண்கிறோம்.

முன்பொரு காலத்தில் இது தாய் வழி சமூகமாகத்தான் இருந்தது.

தாய் இன்று யாருடன் தன் படுக்கையை பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அவள் தான் முடிவு செய்வாள். அது மகனாகவோ.... மருமகனாகாவோ...பக்கத்துக்கு வீட்டுக்காரனாகவோ.... யாராக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். அப்படி ஒரு காலகட்டம் இருந்தது. "வோல்காவிலிருந்து கங்கை வரை" புத்தகம் அப்படித்தான் சொல்கிறது. அதன் பின்.... வேறு வேறு ரூபத்தில் காமம் தன்னை கட்டமைத்துக் கொண்டு காதல்....சேர்ந்து வாழ்தல்.....கல்யாணம் என்று ஒரு கட்டுக்குள் வந்தது. கல்யாணம் என்பதே உறவு வைத்து அதன் மூலம் தன் வாரிசை தன் உடமைகளுக்கு சொந்தமாக்குவதற்கு தான். பல உறவுகளின் மூலம் உடல் சார்ந்த பிரச்சனைகள் வந்து விட கூடாது என்பதற்காகவும் தான் இந்த கல்யாண ஏற்பாடு. அதன் பிறகு அது குடும்பமாகி குழந்தைகளாகி ஒரு எமோஷனல் வளையத்துக்குள் மாட்டிக் கொண்டது மானுட பரிணாமத்தின் அடுத்த கட்ட நகர்வாக பார்க்கப் படுகிறது.

காட்சிப்படுத்தலின் போக்கில்...சில குறைபாடுகளும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. அந்த அப்பா தன் மகளின் அந்த செயலை பார்த்து விட்டார்.... சரி. ஆனால் அதன் பின்பும் அதிர்ச்சியில் பார்த்துக் கொண்டே நின்றிருக்க வேண்டாம். பையை கீழே போட்டு தான் பார்த்து விட்டதை அந்த பெண்ணுக்கு தெரிய வைத்திருக்க வேண்டாம். அந்த காட்சிக்கு பின் அந்த பெரியவர் செய்வதறியாது நடந்து கொண்டே இருப்பதை தவிர்த்திருக்கலாம். எடிட்டர் அங்கே இன்னும் கொஞ்சம் ஷார்ப்பாக வெட்டியிருக்க வேண்டும். பிறகு கண் தெரியாதவரை வீட்டுக்கு அழைத்து வருவதை விட....அவர்களுக்கு திருமணம் செய்து வைத்து சேர்த்திருக்கலாம். இந்த இடத்தில் திருமணம் போன்ற அடிப்படை வாதத்துக்கும் முற்போக்கு சிந்தனைக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியை பற்றிய தத்துவார்த்த தடுமாற்றங்கள் வழக்கம் போல அரங்கேறுகின்றன.

புது மேனஜர் லிங்க் நன்றாக கதையை இணைக்கிறது. ஆரம்பக் கட்ட காட்சிகள்..... அதிர்ந்தாலும்.... நடைமுறை சிக்கல் தான். மனைவியிடம் நெருங்காமல் இருக்கும் புது மேனஜர். அவளோ காமத்தீயில் தவிக்கிறாள். அது இயல்பு தான். உடனே... வேறு வேறு பாடங்கள் சொல்ல இந்த சமூகம் காத்துக் கொண்டிருக்கும். ஆனால் காமம் இல்லாமல் இருப்பது தான் இயல்புக்கு எதிரான ஒன்று. அதில் தான் குறை இருக்கிறது. காமத்தோடு இருப்பதில் குறை இல்லை. இந்த சிருஷ்டி காமத்தினாலே விழைந்தது.

"சரியான வயசுல... நடக்க வேண்டியதெல்லாம் நடந்த உனக்கே இவ்ளோ தேவை இருக்கும் போது....வயசு தாண்டியும் எதுவுமே நடக்காம இருக்கற ஊனமுற்றோரின் தேவைகள் குறித்து நாம எப்பவாது யோசிச்சிருக்கமா..?" என்பது தான் கதையின் மையம். அதை ராவாக சொல்லிவிதம்.....ஒரு பக்கம்... தேவை தான். அந்த பெண் சுய இன்பம் செய்யும் காட்சி ஆணி அடித்தாற் போல இறங்கினாலும்... படத்தின் முழுமை, அடையாமல் எங்கோ துருத்திக் கொண்டு நிற்பதை உணர முடிகிறது. 'கரணம் தப்பினால் மரணம்' கதையை கையாண்ட நேர்த்தியில்... கொஞ்சம் சினிமாத்தனம் இருப்பதை தவிர்த்திருக்கலாம்.

ஒரு வேளை முதல் காட்சி மற்றும் சுய இன்ப காட்சியைக் காட்டாமல் இதே அழுத்தத்தை பதிவு செய்ய இந்த இயக்குனரால் முடிந்திருக்கும் என்றால்......அது எழுந்து நின்று பாராட்டப்பட வேண்டியதாக இருந்திருக்கும். மறைத்தாலும் புரிந்து விடும் லாஜிக் இருக்கும் காட்சியை மறைத்து புரிய வைப்பதில் தான் ஒரு படைப்பாளியின் ஆக்கம் இருக்கிறது....என்பது என் தாழ்மையான கருத்து. மற்றபடி.. லில்லி... கில்லி..!

- கவிஜி

Pin It

"கிம் கி டுக்"ன் படங்களைக் காண்பது என்பது தனித்து மலையேறுவது...... அல்லது தனித்து மலை இறங்குவது...... அல்லது தனித்த மலையாவது.

"3 அயர்ன்" இந்த முறை பார்க்கையில்... அடுத்த முறையும் பார்க்க வேண்டும் என்றே தோன்றியது.

3 iron 650ஒரு குறிப்பிட்ட ஏரியாவில் பகலில் ஒவ்வொரு வீட்டுக் கதவிலும் விளம்பரத் துண்டுப் பிரசுரங்களை மாட்டி வைத்துப் போகும் கதை நாயகன்.. அன்று இரவு எந்தக் கதவில் அந்த விளம்பரத் துண்டு பிரசுரம் அப்படியே இருக்கிறதோ, அந்த வீட்டுக்குள் கள்ள சாவி போட்டுத் திறந்து நுழைந்து விடுவான். அன்று இரவு அது அவன் வீடு. குளிப்பான். குளிசாதனப் பெட்டியில் இருந்து காய்கறிகள் எடுத்துக் கொண்டே சமைத்து உண்பான். அந்த வீட்டிலிருக்கும் அழுக்குத் துணிகளை துவைத்து காயப் போடுவான். வீடு துடைப்பான். ஏதாவது பொருள்கள் பழுதடைந்து இருக்கிறது என்றால் அதை சரி செய்வான். அந்த வீட்டு சொந்தக்காரர்களின் புகைப்படங்களோடு நின்று செல்பி எடுத்துக் கொள்வான். அடுத்த நாள் அடுத்த வீடு. ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு வாழ்வு அவனுக்கு.

அப்படி ஒரு வீட்டுக்குள் செல்கையில் அந்த வீட்டில், கணவனால் கொடுமைக்கு உள்ளான ஒரு பெண் இருக்கிறாள். ஆனால் அவள் இருப்பதை அறியாத கதை நாயகன் வழக்கம் போல செயல்பட்டுக் கொண்டிருப்பான். அவன் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலையும் அடுத்த அறையில் இருந்து... பின்னால் இருந்து... டேபிள் மறைவில் என்று தொடர்ந்து பார்த்துக் கொண்டே இருப்பாள் அவள். ஒரு மனிதனை அவனுக்குத் தெரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது படம் பார்ப்பவரை பதற வைப்பது. சூட்சுமம் அற்ற அந்தக் காட்சி நொடிக்கு நொடி அதிகமாக்கும் இதய துடிப்பைக் கொண்டது.

ஒரு கட்டத்தில் அந்த வீட்டில் ஒருத்தி இருக்கிறாள்........தன்னை கவனிக்கிறாள் என்று தெரிய வரும் போது என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் அமைதியாக வெளியேறி விடுவான். அவர்கள் பேசிக் கொள்ளவே மாட்டார்கள். இன்னமும் சொல்லப் போனால் கடைசி வரை அவர்கள் பேசிக் கொள்ளவே மாட்டார்கள். பேச்சுக்கள் ஒரு பொருட்டே இல்லை.... உணர்வுகளில் வாழும் கலையை "கிம் கி டுக்" உணர்ந்திருக்கிறார். ஆனால் அவளின் அடி வாங்கி வீங்கி இருந்த முகம்..... சோகம் ததும்பிய கண்கள்......இயலாமையில் இருக்கும் அவளின் உடல்... நம்பிக்கையற்ற வாழ்வின் மீதான குரூரமான சிதைவின் தழுவல்....... எல்லாமும் அவனை மீண்டும் அந்த வீட்டுக்கு செல்ல முடிவெடுக்க வைக்கிறது.

நினைத்தது போலவே அவளை அவன் கணவன் அடித்து சித்திரவதை செய்து கொண்டிருப்பான். வேறு வழியின்றி அவனை அடித்துப் போட்டு விட்டு பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்து உறுமுவான். அது, "வந்து உட்கார்" என்று பொருள். அவளும் பொருள் பட.. பொத்தினாற் போல வந்து அமர்ந்து கொள்வாள். எங்கோ விட்ட இடத்தில் இருந்து அவர்களின் காதல் பறக்கத் துவங்கும். அதன் பிறகு அவர்கள் இருவரும் முன்பு அவன் செய்தது போலவே ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஒவ்வொரு நாள் என அவர்கள் மெல்லிசைக்கும் வாழ்வு தொடரும்.

ஒரு கட்டத்தில் போலீசில் மாட்டிக் கொள்வார்கள். அவளைப் பிரித்து அவன் கணவன் அழைத்துச் சென்று விடுவான். கதை நாயகனோ சிறைச்சாலையில் அடை படுவான்.

அவளோ அவன் நினைப்பில் வீட்டில் இருந்தும் இல்லாமல் இருப்பாள். அவனோ சிறைச்சாலையில்... இந்த உலகில் இருந்து தன்னை மறைத்துக் கொள்ளும் கலையினைக் கற்றுக் கொண்டிருப்பான்.

இது தான் "கிம் கி டுக்"கின் இடம்.

"கிம் கி டுக்"கின் கதை மாந்தர்கள்......அதிகமாய் பேசுவதில்லை. அவர்கள் எப்போதும் தனித்தே இருக்கிறார்கள்...... அல்லது தவித்தே இருக்கிறார்கள். இந்த படத்திலும் கூட இரண்டு பக்கம் வசனம் பேச வேண்டிய காட்சியை ஒரே ஒரு பிரேமில் காட்டி விடுகிறார். காட்சி மொழியில் திரையும் கதை சொல்லி விடுகிறது. அந்தப் பெண்ணாகட்டும்,... அந்தப் பையனாகட்டும்.....காதலில் இணைந்த பிறகு அவர்கள் அவரவர் இடத்திலே தனித்து இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவனை அவளும் அவளை அவனும் தூரத்திலிருந்தே தகித்து இருக்கிறார்கள். காதலின் செவ்விதழ் திறக்கும் போதெல்லாம் அவர்கள் கண்களில் அசைந்தாடும் பிரிவு சோகத்தின் நேர்த்தியோடு மிக மெல்லிய இசையாகி விடுகிறது.

அவன் தங்க வந்த அந்த முதல் நாளில் அவன் சரி செய்து விட்டுப் போன எடை பார்க்கும் இயந்தரத்தில் அவன் இல்லாத போது நின்று பார்ப்பாள். எடை கூடும் காட்சி அது.

அவன் தொடர் முயற்சியில் இந்த பூமியில் இருந்து மறைந்து விடுகிறான். தன்னை மறைத்துக் கொள்கிறான். அதன் நீட்சியில் அவன் சிறையில் இருந்து தப்பி விடுகிறான் என்றும் புரிந்து கொள்ளலாம். அவனுக்கு தூக்குத் தண்டனை என்றும் புரிந்து கொள்ளலாம். புரிந்து கொள்வது அவரவர் பாடு. புரிந்து கொண்டவனுக்கு சொல்லொணாத் துயரம். துயரங்கள் பகிர்ந்து கொள்வதற்கு அல்ல, பதிந்து கொள்வதற்கு.

இதற்கிடையில் அவர்கள் முன்பு இரவில் தங்கிய ஒரு வீட்டுக்கு அவள் ஏதோ தன் வீட்டுக்குள் செல்வது போல செல்கிறாள். அந்த வீட்டுக்காரன் என்ன வேண்டும் என்று கேட்கிறான். அவள் சிறு புன்னகையோடு அவனைத் தாண்டி உள்ளே சென்று முன்பு தன் காதலனோடு அமர்ந்திருந்த சோபாவில் சரிந்து தூங்கி விடுகிறாள். காதலின் நிம்மதி அங்கே துயில் கொள்கிறது. அவனோடு இருந்த இடத்தில் அவள் இருப்பது காதலின் உன்னதமாகிறது. அவனில்லாத போது அவன் கொண்ட ஒவ்வொரு பொருளும் அவனாகி விடுகிறது. ஆளுக்கொரு திசையில் அவனும் அவளும் அவர்களாகிக் கொண்டே இருக்கிறார்கள்.

அவன் இந்த பூமியின் கண்களில் இருந்து முழுவதுமாக மறைந்து விடுகிறான். அவள் கண்களுக்கு மட்டும் தெரிய ஆரம்பிக்கிறான். அவளோடு அவள் வீட்டிலேயே நிரந்தரமாக தங்க ஆரம்பிக்கிறான். அவளும் தன் கணவனோடு காதல் கொண்டவள் போல நடிக்கிறாள். கணவனுக்கு வித விதமாக சமைத்துத் தருவது போல அவள் கண்ணுக்கு மட்டும் தெரியும் தன் காதலனுக்கு விருந்து வைக்கிறாள். தன் வாழ்நாளுக்கான காதலோடு தன் காதலனோடு அந்த வீட்டில் வசிக்க ஆரம்பிக்கிறாள். அவள் மீதெல்லாம் இசை வாசித்துக் கிடக்கிறது.

சரி.... இந்தக் கதை எந்தப் புள்ளியில் இருந்து மாயத்துக்குள் செல்கிறது என்பது அவரவர்க்கு விட்டு விட்ட காட்சி அமைப்புகள். ஆரம்பம் இல்லாமல் முடிவும் இல்லாமல் ஒரு வாழ்வு இப்படத்தின் மத்தியில்......... மயக்கத்தில் சில காலம்........ முயக்கத்தில் சில காலம்........ நிஜத்தில் சில காலம்........ கற்பனையில் சில காலம் என்று அதுவாகவே தன்னை தகவமைத்துக் கொண்டது போலும். இங்கே அவர்கள்... அவர்களின் கற்பனையில் இணைந்திருக்கிறார்களா அல்லது நிஜத்தில் பிரிந்திருக்கிறார்களா அல்லது கற்பனையில் பிரிந்திருக்கிறார்களா அல்லது நிஜத்தில் இணைந்திருக்கிறார்களா என்று அவர்களுக்கு மட்டும் தான் தெரியும்.

நமக்குத் தெரிய வேண்டும் என்றெல்லாம் இல்லை. ஆனால் உணர்கிறோம்....!

படம் முடிந்த பிறகு "கிம் கி டுக்" ஒரு வாசகம் எழுதுகிறார்.

"இந்த உலகத்தில் நாம் வாழ்வது என்பது நிஜமா கற்பனையா என்பதை அத்தனை எளிதில் சொல்லி விட முடியாது...."

- கவிஜி

Pin It

4 மணி நேர விமானப் பயணத்தின் தொலைவை, அன்று போய்ச் சேருவோமா இல்லையா? என்கிற சந்தேகத்தில் தனது கனவுகளை எல்லாம் தொலைத்துவிட்டு, குடும்ப வறுமைக்காக கப்பலில் மாத‌க்கணக்காய் பயணம் செய்து வளைகுடா செல்கின்றனர் நாராயணனும் முகைதீனும்.

செல்லும்பொழுது அம்மா- அப்பா- தங்கைகள் சூழ விடைபெற்றுக் கிளம்புகின்றான் நாராயணன். திரும்பி வரும்பொழுது குடும்பத்தில் ஒரு எண்ணிக்கை குறைந்து விடுகின்றது. வெளிநாட்டு வாழ்க்கையும் ஒரு தற்காலிக மரணமே.....

pathemari 700அந்தந்த வயதுக்குண்டான குழந்தைகளின் நிகழ்வுகள், சுவாரசியங்கள் எல்லாம் தொலைத்து, திரும்பி வரும்பொழுது தலைமுறை இடைவெளிகள் அதிகரித்து, குழந்தைகளை குழந்தைகளாக ரசிக்க முடியாத சூழ்நிலை… இழந்த காலகட்டத்தை எதைக் கொண்டும் மீட்டெடுக்கவே முடியாது.

#######

மும்பையில் விசா எடுத்துக் கொடுக்கும் ஏஜென்ஸியால் ஏமாற்றப்பட்டு டீ விற்றுக் கொண்டிருக்கும் ஒருவன், தனது மகளுக்கு பொம்மை வாங்கி அனுப்புகின்றான், துபாயிலிருந்து அனுப்புவதுபோல. விமான நிலையத்துக்கு காரில் செல்ல வேண்டிய பணத்தைத் தவிர மீதியுள்ள பணத்தை நாராயணன் அந்த நபரிடம் கொடுக்கின்றான். அவன் நாராயணனைப் பார்த்துக் கேட்கின்றான்

"உங்க பேர் என்ன?"

"எதுக்கு?"

"நான் மதரஸாவில் படிக்கும்பொழுது படைத்தவனின் பல பெயர்களைப் பற்றி வாசித்திருக்கின்றேன். அதில் உங்கள் பெயர் இருக்கின்றதா என்று பார்க்க வேண்டும்."

"என்னுடைய பெயர் நாராயணன்."

#######

ஊரில் மாடி வீடுகள் கொண்டவர்கள் எல்லாம் துபாயில் அடுக்கடுக்கான கட்டிலில் தன்னை சுருக்கிக் கொண்டு படுத்துக் கொண்டிருக்கின்ற காட்சிகள் -

துபாய் அறையில் க்ளீனிங் மற்றும் சமையலுக்கு ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு நண்பர்கள். சிலர் கிளீனிங் செய்வதற்கு வெட்கப்படுவார்கள்.

"ஊர்ல நமக்கு பெரிய வீடிருக்கலாம், 3 4 டாய்லெட் இருக்கலாம். ஆனா இங்க வந்தா கியுல நின்னுதான் போகணும்" என்று முகைதீன் சொல்கின்ற காட்சி, அரபு நாட்டு வாழ்க்கையின் வலியை அப்படியே படம் பிடித்துக் காட்டுகின்றது.

நீண்ட நாட்களாக ஊருக்குப் போகாமல் இருக்கும் மம்மாலிக்கா எப்பொழுதும் மனைவி குழந்தைகளின் கேசட் பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றார்.

விசா பிரச்சனை - கஃபில் பிரச்சனை என்று நிறைய பேர் மொத்தமாக சம்பாதித்து விட்டுச் செல்லலாம் என்றே காலம் நகர்த்திக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். அவர்கள் மொத்தத்திற்காக முத்தங்களை இழந்தவர்கள்.

#######

துபாயிலிருந்து ஊருக்குச் சென்ற பொழுது, திரும்பி வருகின்ற அந்தக் கடைசி நாளில் அம்மாவின் பக்கத்தில் அமர்ந்து கொண்டு

"அம்மா துபாய்ல இருக்கும்பொழுது நீ என் பக்கத்துலேயே படுத்திருக்கிற மாதிரி இருக்கும்" என்று தலைமுடி வருடிக் கொண்டிருக்கும் அம்மாவின் பக்கத்திலேயே தூங்குகின்றான்.

"அம்மா இந்த தடவை மட்டும் போய்ட்டு வந்துட்டேன்னா எல்லாக் கடனும் அடைந்துவிடும். இனிமே போகப் போறதில்லை"

"இதையே தான் சென்ற முறையும் சொன்னாய்.."

#######

துபாய் சென்ற சில நாட்களில் ஊரிலிருந்து செய்தி வருகின்றது அம்மா இறந்து விட்டதாக..... அவன் கதறி அழுதாலும் அலை சப்தத்தில் அடங்கிப் போய்விடும் என்று அரபிக் கடலின் கரைக்கு அவனை அழைத்துச் சென்று அந்தச் செய்தியை 3 நாட்களுக்குப் பிறகு தெரிவிக்கின்றனர் அவனது அறைத் தோழர்கள்....

இதே நிகழ்வுகள் அங்குள்ள நிறைய பேருக்கு நிகழ்ந்திருக்கலாம்....

காற்றிலும் - கடிதத்திலும் வருகின்ற
சொந்தங்களின்...
நண்பர்களின் ...
மரணச் செய்திக்கெல்லாம்
அரபிக்கடல் மட்டும்தான்...
ஆறுதல் தருகிறது! (தூக்கம் விற்ற காசுகள்)

"அடுத்த முறை வரும்பொழுது இதே வளையலோடு உன்னைப் பார்க்க வேண்டும்" என்றான். ஆனால் அவனால் பார்க்க முடிந்தது அம்மாவின் வளையலை மட்டும்தான். சம்பாதித்த தங்கமும் பணமும் அம்மாவை மீட்டுத் தருவதற்கான எந்த முயற்சியுமே எடுக்கவில்லை.

#######

சென்ற முறை ஊருக்கு வரும்பொழுது முதலில் ஓடி வந்து தழுவிக்கொண்டது அம்மாதான். மறுமுறை செல்லும் பொழுது இவன் ஓடிச் செல்கின்றான் அம்மாவின் கல்லறை நோக்கி... ஸ்பரிஸங்களை கரையான்கள் தின்று கொன்று இருக்கின்றது.....

ஊரில் வந்து செட்டிலாகிவிட வேண்டும் என்று திரும்பி வந்த நாராயணன் தனக்கென்று எதுவும் இல்லை என்பதை உணர்கின்றான். மறுபடியும் துபாய்க்குக் கிளம்புகின்றான்...

கடற்கரையில் தன்னை முதன் முதலில் கப்பலில் ஏற்றி அனுப்பியவரை 35 வருடங்களுக்குப் பிறகு சந்திக்கின்றான்.

"தான் உண்ண முடியாத பழத்தின் மரத்தை விதைப்பவன்தான் உன்னைப் போல் வெளிநாட்டில் சம்பாதிப்பவர்கள். உன் வருகையைப் பற்றி யாருக்குமே கவலையில்லை. உன்னுடைய மணியார்டர் வரவில்லையென்றால்தான் பிரச்சனை... நீ ஓட்டைக் குடையாய் உன் வீட்டின் மூலையில் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டிருப்பாய்.. மழை வந்தால் பயன்படுவதைப் போல மணியார்டர் வரும்வரைதான் உனக்கு மதிப்பு....."

சொல்லிவிட்டு, அவன் அலையில் ஒதுங்கிய நுரைகளை உடைத்து கடற்கரையில் சென்று கொண்டிருக்கின்றான்…

#######

விசா முடிவதற்குள் துபாய்க்குக் கிளம்ப வேண்டும் என்பதால் அவனது வீட்டில் நடைபெறும் தங்கையின் மகள் திருமணத்தில் கூட கலந்து கொள்ள முடியாமல் மறுபடியும் நாராயணன் துபாய்க்கு கிளம்பிக் கொண்டிருக்கின்றான்.

இடது பக்கம் ஓடிய தென்னை மரங்களும் சுத்தமான காற்றும், இப்பொழுது வலது பக்கத்திலிருந்து தெரிய, அந்த சுவாசம் அவனுக்கு நச்சு சுவாசமாக மாறிக்கொண்டிருப்பதை யாரிடமும் சொல்ல முடியாமல் கிளம்பிக் கொண்டிருக்கின்றான்...

நாராயணன் மறுபடியும் ஒரு கிளீனிங் வேலைக்குச் சேர்கின்றான். அவனுக்குப் பிறகு வந்திறங்கிய நிறைய பேர் தனியாக ரெஸ்ட்ராரெண்ட் வைத்து முன்னேறிக் கொண்டிருக்க, நாராயணன் இன்னமும் அப்படியே இருக்கின்றான்.

நம்முடைய வாழ்க்கை ஒரு தோற்றுப் போன வாழ்க்கையோ என்று முகைதீன் நாராயணனிடம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றான்....

வருடங்கள் கடந்து விட்டன. தள்ளாத வயதில் நாராயணன்.

#######

நாராயணனும் முகைதீனும் தாங்கள் முதன் முதலில் வந்திறங்கிய குர்பஃகான் என்ற இடத்திற்கு வந்து பேசிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள்.

"முதன் முதலில் இந்த மண்ணில் வந்திறங்கிய மலையாளி யாராக இருக்கும்?"

"யாராக இருந்தாலும் சரி அவன் சுத்திப் பார்க்கிறதுக்காக வந்திருக்க மாட்டான். நம்மைப் போலவே அவனுக்கும் வறுமையும் திருமண வயதில் சில தங்கைகளும் இருந்திருக்கக் கூடும்...."

#######

புதிதாக கட்டிக் கொண்டிருக்கும் வீட்டின் நினைவுகளைச் சுமந்தபடியே வீட்டை அலங்கரிக்க வாங்கிய ஓர் அலங்கார விளக்கை கட்டிலுக்கு அடியில் வைத்துவிட்டு கட்டிலின் மேல் அவன் உறங்கிக் கொண்டிருக்கின்றான்.

வழக்கம் போலவே மறுநாள் வேலைக்குச் செல்வதற்காக அதிகாலையில் 5 மணிக்கு அலாரம் அடித்துக் கொண்டிருக்கின்றது. துபாயில் அந்த அறையில் அந்த அலாரத்தின் சப்தம் நாராயணனைத் தவிர மற்றவர்களை எல்லாம் எழுப்பியது.

அவனது மரணத்தை மற்றவர்களுக்கு தெரிவிப்பதற்கான அலாரம் அது...

#######

கொச்சின் விமான நிலையத்திலிருந்து அவனது பிணத்தைச் சுமந்தபடியே ஆம்புலன்ஸ் வந்து கொண்டிருக்கின்றது. இனி இருபுறமும் ஓடுவதற்கு எந்த தென்னை மரங்களும் அவனுக்கு இல்லை.

நாராயணனின் உடல் வருவதற்காக வீட்டில் எல்லாரும் காத்திருக்கின்றார்கள். அவன் ஒவ்வொரு முறையும் வாங்கி வந்த பொருட்கள் அடங்கிய பெட்டியை உடைத்தவர்கள், அவனே பொருளாக வந்திறங்கிய அந்தப் பெட்டியை அலட்சியப்படுத்துகின்றார்கள்...

"கல்ஃப் ல இருந்து வர்ற பெட்டியை திறக்கும்பொழுது உறவினர்கள் எல்லாரும் இருக்க வேண்டும்" என்று வெளியே சென்று கொண்டிருக்கும் உறவினர்களிடம் நக்கலாக, நாராயணனை முதன் முதலில் கப்பலில் ஏற்றிச் சென்ற வேலாயுதம் சொல்லிக் கொண்டிருக்கின்றார்...

அவனது புதிய வீட்டில் நாராயணனின் பாடியை ஒருமுறையாவது வைத்து விட்டாவது கொண்டு செல்லலாம் என்று முகைதீன் சொல்லும்பொழுது, நாராயணன் மகன் அதனைத் தடுத்து விடுகின்றான்.

"நாங்கள் வாழப்போற வீடு இது. பின்னால இந்த வீட்டை விற்கணும்னா கூட யாரும் வாங்க மாட்டாங்க…" - என்று பாடியை புதிய வீட்டில் வைக்க மறுத்து விடுகின்றான்...

மனிதர்கள் வாழத் தகுதியற்றதாக மாறிப்போன அந்த வீட்டைத்தான் இத்தனை நாள் நாராயணனன் கட்டியிருக்கின்றான்.

#######

கல்ஃப் -ல்:

நாராயணன் இறந்து போனதைக் கேள்விப்பட்ட ஒரு மலையாளி அவனது அறை தேடி வந்து கொண்டிருக்கின்றார். "நாராயணன் அறை எங்கிருக்கின்றது" என அந்த ஃபில்டிங்கில் உள்ள ஒருவரிடம் கேட்கின்றார் . நாராயணனின் அறைத் தோழரைக் கண்டுபிடித்து அந்த பில்டிங்கின் ஓனர் நம்பரை வாங்கிப் பேசுகின்றான்... நாராயணனின் கட்டிலில் தான் வந்து தங்குவதற்காக.......

யார் செத்துப் போனாலும் சரி, அவனுக்காக கவலைப்படுவதை விடவும் அவனது கட்டிலுக்காகத்தான் நிறைய துபாய் ரூம் ஓனர்கள் கவலைப்படுகின்றார்கள்....

அங்கே மனிதர்களின் அடையாள எண் கட்டில்.

###############

இறுதிக் காட்சியில், துபாயில் உள்ள ஒரு மலையாள சானலில் நாராயணனைப் பற்றிய ஒரு பேட்டியை ஒளிபரப்பிக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். நாராயணனின் அந்தப் பேட்டி வெளிநாட்டில் வாழ்கின்ற ஒவ்வொருவரின் மனசாட்சி....

"நம்மைச் சுற்றி உள்ள பிரியமானவர்களுக்காகத்தான் இத்தனை கஷ்டங்களும் என்று உணர்ந்தால் அது ஒரு வலியாகவே தெரிவதில்லை. நாம அனுப்புற பணம் அங்குள்ள தேவைகளை நிறைவேத்துதுன்னு தெரிஞ்சாலே அது ஒரு சந்தோஷம்தான்...

நாம எல்லாருடைய உடல் மட்டும்தான் இங்க இருக்குது. நினைவுகள் எல்லாம் நாட்டைச் சுற்றிதான்…

நாம எவ்வளவு சம்பாதிக்கறம்னு அவங்களுக்குத் தெரியாது. சொல்லக் கூடாதுன்னுல்ல.. சொன்னா அவங்க கஷ்டப்படக்கூடாதுன்னுதான். இப்ப நாம் 10000 ரூ ஊருக்கு அனுப்புனோம்னா அங்க உள்ளவங்க என்ன நினைப்பாங்க? 20000 சம்பாதிச்சிட்டு 10000 ரூ அனுப்புறோம்னு. ஆனால் 7000 ரூ சம்பளத்தோட 3000 கடன் வாங்கி அனுப்பிக்கிட்டு இருக்கோம்னு அவங்களுக்குத் தெரியாது....

திரும்ப கிடைக்கும்னு எதிர்பார்த்து எதையும் செய்யக்கூடாது. அப்படி எதிர்பார்த்தா அது தியாகம் அல்ல கடன்.... நம்முடைய குழந்தைகள் நம்மை விருந்தாளியாகத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள்.. ஒவ்வொரு முறையும் யாரோ ஒருவர் கை நிறைய பரிசுப் பொருட்களுடன் வந்து செல்கின்ற விருந்தாளியாகத்தான் பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள்..

ஏதாவது குழந்தைகளைப் பார்க்கும்பொழுதெல்லாம் எனக்கு என் குழந்தைகள்தான் ஞாபகம் வருவார்கள். அதுபோல குழந்தைகள் அவர்கள் பெற்றோர்களை நினைத்துப் பார்ப்பார்களா?

நான் நிறை தடவை சங்கடப்பட்டிருக்கின்றேன். சில நல்ல காரியங்கள் நடக்கும்பொழுது ஊரில் இருக்க முடியவில்லையே என்று. தம்பி பைக்கிலிருந்து விழுந்து அடிபட்டபோது - மனைவி தொண்டை வலியினால் சாப்பிடாமல் இருக்கும்போது - மகன் மஞ்சள் காமாலை நோயில் இருக்கும்போது - நான் பக்கத்தில் இல்லாமல் போய்விட்டேனே என்று அழுதிருக்கின்றேன்..

நான் வயசாயிடுச்சுன்னு கவலைப்படல....ஆனா இன்னமும் எனக்கு ஆரோக்கியம் இருந்திருந்தா என்னுடைய குடும்பத்திற்கு இன்னமும் சப்போர்ட்டா இருந்திருக்கலாம்னு நினைச்சுதான் வருத்தப்படுறேன்....

இன்னொரு ஜென்மம் இருந்தா இதே நாராயணனா இதே உறவினர்களோடு இதே மனைவியோடு இதே குழந்தைகளுக்கு அப்பாவாக இதே முகைதீனோடு நண்பனாக, மறுபடியும் வாழ வேண்டும்....."
..
#######

கடல் தாண்டிய பறவை சிறகின் சுமை தாங்காமல் விழுந்து விட்டது……

பத்தேமாரி… நிச்சயமாக பார்க்க வேண்டிய படங்களில் ஒன்று

Pin It
விவசாய பூமி. இடைநிலை மனிதர்கள். கணவனிடம் சண்டையிட்டு பிள்ளைகளோடு அப்பன் வீடு வந்தடைகிறாள் மகள். அவள் காதலித்து ஓடி சென்று வீட்டு மானத்தை வாங்கி விட்டு கல்யாணம் செய்து கொண்டவள். காதலித்து கட்டிக் கொண்டவன் கை விட்டு விட்டான். காதலின் மறுபக்கத்தில் கருந்துளை எப்போதும் இருக்கிறது. கவனமற்றோர் பலியாவர். அவளின் அண்ணனுக்கு கடைசி வரை அவள் மீது இருக்கும் கோபம்.. வன்மமாக மாறுகிறதே தவிர குறைவதேயில்லை. 
Nedunalvaadaiஅந்த விவசாய வீட்டுக்கு ஆலமரமாய் அந்தப் பெண்ணின் அப்பா. கதை நாயகனின் தாத்தா. (பூ ராம்.)
 
அவர் காலம் முழுக்க இந்த வாழ்வின் தீரா சுமையை சுமந்து கொண்டே அலைகிறார். இறுக்கத்தில் செதுக்கப்பட்ட உடல் அது. கறுத்த முகத்தில் வெள்ளை மீசை விசனத்தில் வளர்ந்து நிற்கிறது. அவரோடு மனதளவில் மாறுபட்டு வெளிநாட்டில் வேலை கிடைத்து சென்று அங்கேயே தங்கி விட்ட பேரன் இளங்கோ ஊர் திரும்ப மறுக்கிறான். அவனுக்காக துக்கம் தோய்ந்த குற்ற உணர்ச்சியோடு தாத்தா காத்திருக்கிறார். அவன் ஊர் திரும்ப மறுக்கும் கோபத்துக்கு பின்னால் ஒரு "அமுதா" இருக்கிறாள். அவளின் நினைவு காதலால் நிறைந்திருக்கிறது. அந்த நிறைத்தல் அவனை எங்கோ ஓரிடத்தில் மறைந்து கொள்ள சொல்லியிருக்கிறது. 
 
அமுதாவின் கால்களில் விழுந்து, "என் பேரனை விட்ரு..... அவன் தலை எடுத்தா தான் இந்த வீடு நிலைக்கும்.. இப்ப அவனுக்கு காதல் கல்யாணமெல்லாம் வேண்டாம்" என்று கூனி குறுகி தடுமாறும் தாத்தாவின் முன்....... நிலைகுலைந்து போகிறாள் அவள். வேறு வழியின்றி அழுது கொண்டே தாத்தாவின் சொல்லுக்கு கட்டுப்பட்டு.....காதலித்தவனை தாரை வார்த்து விடுகிறாள். பல பெண்களின் காதல் இந்த இடத்தில் தான் இயலாமைக்குள் மாட்டிக் கொள்கிறது. காதலித்தவன் பக்கமும் போக முடியாமல்... வீட்டு பக்கமும் நிற்க முடியாமல் காலத்துக்கும் அந்த காதலின் சாட்சியாய் மட்டும் தனக்கு பிறந்த குழந்தைகளோடு வேஷமிட்டுக் கொண்டே வாழ்ந்து செத்தும் போகிறார்கள். காதலில் பல போது சிறுபிள்ளைகள் பெரியவர்களாகி விடுகிறார்கள். பெரியவர்கள்.... சிறுபிள்ளைகளாகி விடுகிறார்கள். அமுதா வானளவு உயர்ந்து நிற்கிறாள்...
 
ஊரை விட்டே போய் விடலாம் என்று முடிவெடுத்து அமுதாவுக்காக இளங்கோ காத்திருக்கிறான். சொன்ன நேரத்தில் காதலி வரவில்லை என்ற கோபத்தில்... அவன் வெளி நாட்டுக்கு சென்று.......பிறகு படத்தின் இறுதிக் காட்சியில் தாத்தாவின் மரணமும் அதன் நிமித்தமுமாகவே வீடு திரும்புகிறான். ஆதலால் காதலிப்போம் என்பது எத்தனை இயல்பான ஒன்றாக இருக்கிறது. ஆனால்... வறுமையும் இருண்மையும் வாட்டும் ஒரு இளைஞனுக்கு காதல் அத்தனை எளிதல்ல. அப்பா இல்லாத வீட்டில் மூத்த மகன்கள் காதலிக்க தகுதி அற்றவர்களாகி போகிறார்கள். கொடிது கொடிது இளமையில் வறுமை கொடிது. இந்த வறுமைக்குள் காதலின் நிறமும் கூடும். யாருமற்ற இரவில் விசும்பி அழும் காதலை அழ விட்டு வேடிக்கை பார்ப்பதெல்லாம் பெரியோரின் சிறிய செயல்கள். தாத்தா செய்கிறார்.
 
ஒரு காட்சியில்... தாத்தாவிடம் இளங்கோ சொல்வான். 
 
"நான் இதுவரைக்கும் உங்ககிட்ட, அம்மாகிட்ட, தங்கச்சிகிட்டன்னு யார்கிட்டயும் சிரிச்சு கூட பேசினது இல்ல.... என்ன சிரிக்க வெச்சு பார்த்தவ அவ தான் தாத்தா. அவளை விட்ற முடியாது" என்று. சிரிப்பரியா முகத்தோடு அலையும் வறுமைக்கு வாழ்க்கைப்பட்டவன் காதலால் தான் உயிர்த்தெழுகிறான். வறுமையை வெற்றி பெறுவது மட்டுமா வாழ்வு. பிழையில்லா இளமையை நீரோடையைப் போல கடந்து விடுவதும்தானே...!
 
அவளுக்கும் அவனுக்கும் சிறுவயதில் மாங்காய் பறித்ததில் இருந்தே நட்பு இருக்கிறது. அந்த நட்பு பருவத்தில் முளை விட்டு காதலாய் அரும்புகிறது. அவள் அவன் பின்னால் சுற்று சுற்றி வட்டமிடுகிறாள். பூந்தோட்டம் வட்டமிடும் காவல்காரனாய் அவன் தடுமாறுகிறான். ஒரு கட்டத்தில் எதிர்வினையில் இரண்டும் சேர்ந்தே தீரும் என்று நியதிப்படி அவர்கள் காதலில் கிடைக்கிறார்கள். வயல் வரப்புகளில் கட்டுப்பாட்டுக்கு உட்பட்ட சில தழுவல்கள்.....சில அணைப்புகள். காதலை வெயிலாய் கொட்டும் அந்த விவசாய நிலத்தில் அவர்கள் ஆழமாய் ஊன்றப்படுகிறார்கள்.
 
காதலை வன்மத்தில் பிரிப்பதை விட மிக கொடூரமானது அன்பால் பிரிப்பது. வீட்டு வறுமையை அல்லது வீட்டின் எதிர் காலத்தை காரணம் காட்டி ஒவ்வொரு முறையும் கண்டிப்பு அல்லது எச்சரிக்கை அல்லது பாதுகாப்பு என்று தாத்தா பேரனிடம் நடந்து கொள்ளும் விதம்... திக்கென்று திருப்பி போட்ட தத்துவத்தின்பால் நின்று தவம் களையும் இடம். வறுமைக்குள் இருப்பவனுக்கு காதல் வரவே கூடாது என்பதெல்லாம் மலை உச்சி சென்று சேருவது மட்டும் தான் நோக்கம் என்பது போல. அதன் பிறகு அங்கு குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்து விடுவது தான் வாழ்வின் மிச்சமாக இருக்கும். எங்கும் அன்பால் ஒருவன் பலியிடப் பட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறான்...இங்கே இளங்கோ.
 
ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும்.. செதுக்கி வைத்தாற் போல நடிப்பின் அபார வெளிப்பாட்டில் சாயம் போகா ஒப்பனைகளோடு வெகு நேரத்தியாய் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். அமுதாவின் அண்ணன் இரு தங்கைகளின் அண்ணனுக்கே உண்டான படபடப்பில், மனுஷன் வாழ்ந்திருக்கிறான். வைரமுத்துவின் வரிகள் இதோ இப்போது தான் வயதுக்கு வந்தது போல அத்தனை பளிச் முகத்தோடு.....ஒரு விவசாய பூமியின் வாழ்வை வெயில் தேச துல்லியத்தோடு வாடை காற்றை அள்ளி வீசி சென்றிருக்கிறது. கவிப்பேரரசு தேக்கு மர வார்த்தைகளில் பூத்துக் கொண்டே இருக்கிறார்.  
Nedunalvadai 2இசை யாரென்று கூட தெரியவில்லை. ஆனால்.. நெஞ்சில் ஊடுவுரும் இசை. வல்லவனுக்கு வல்லவன் வையகத்தில் உண்டு என்பது நிஜம். ஒருவனை ஒருவன் மிஞ்சும் பரிணாமத்தில் இந்த மானுடம் தேவைகளின் நிமித்தம் தன்னை மெருகேற்றிக் கொண்டேதான் இருக்கும். 
 
நண்பர்கள் சேர்ந்து நண்பனுக்காக எடுத்த படம். நல்ல நண்பர்கள் வாய்த்த பிறகு மாமலையும் ஒரு கடுகாம் எனலாம் இனி.
 
இயக்குனர் செல்வக்கண்ணன் ஒவ்வொரு காட்சியையும் நிஜத்தில் இருந்தே கோர்த்திருக்கிறார். புனைவை விட நிஜம் கடினம். 
 
"பூ" ராம்..... படத்தை தாங்கி பிடிக்கும் பலத்த தோள்களுக்கு சொந்தக்காரர். 
 
அந்த அமுதாவை காலத்துக்கும் காதலிக்கலாம். அவளை காதலிக்காத காதல் காதலின் சாபம். 
 
கிராமத்தில் காத்திருந்த காட்சிகளும்.....கிராமமே காத்திருக்கும் காட்சிகளிலும் ஏராளம். 90 களில் தவித்த கண்களில் காதலும். பசித்த வயிற்றில்... குடும்பமும்.. இரு தலைக் கொல்லியாக கதை நாயகன்..... கனவுக்கும் நினைவுக்கும் இடையே 4000 ரூபாய்க்கு அல்லாடுகிறான். கிராமப் பொருளாதார பின்ணணிக்கு ஒரு நெல் பதம்.
 
"நெடுநல்வாடை" நெடுநாளைக்கு பின்னான ஒரு காதல் படம். அதில் விவசாயக் குடும்பத்தின் வறட்சி இருக்கிறது. வாழாவெட்டி ஒருத்தியின் ஏக்கம் இருக்கிறது. அவளின் பிள்ளைகளின் இனங்காண இயலாத துயரம் இருக்கிறது. தனக்காக எதுவுமே செய்து கொள்ளாத ஒரு தனித்த அப்பனின்.....ஒரு தாத்தாவின் விதைத்தே முளைக்கும் தனிமை இருக்கிறது. அப்பா இல்லாத இறுக்கத்தை சதுரத்தில் முகம் வைத்து அலையும் ஒரு இளைஞனின் சொல்லொணாத் துயரம் இருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் தாண்டி மிக மெல்லிய கோட்டில் வழி தெரியாமல் காலத்துக்கும் அலைந்து திரியும் அமுதா என்றொருத்தியின் பெருங்காதல் இருக்கிறது. யாருக்கும் தெரியாத காதுக்கும் கேட்காத ஒரு விசும்பல் படம் முழுக்க இருக்கிறது.
 
அமுதாவின் அண்ணனின் காலை உடைக்கும் காட்சியெல்லாம் நிஜ சண்டை. நிஜமான படைப்பாளிகளாக இந்த படத்தில் வேலை செய்த அத்தனை பேரும் இருக்கிறார்கள். தமிழக தென் மாவட்டங்களில் ஒரு கிராமத்தின் வாழ்வை காட்சிப்படுத்தலின் பிரம்மாண்டத்தில் எந்த வித சலனமுமின்றி காட்டியிருக்கும் இந்த செல்வக்கண்ணனை எத்தனை வியந்தாலும் தகும். நாம் தான் இன்னும் 2.0 எடுத்த சங்கரையே பிரம்மாண்ட இயக்குனர் என்று சொல்லிக் கொண்டு இருக்கிறோம்...
 
நெல்லை மொழியில்....  நெடு நெல் வாடை....மேகம் தூது விடுகிறது.... இனி....... மே.............ல் மழைக்காலம்...!
 
- கவிஜி
Pin It