ஆறு நிமிடக் குறும்படம். துவங்கிய இடத்தில் முடிகிறது. ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்துதான் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். இரண்டு நிமிடங்கள் பிறருக்காக ஒருவர் தருவதற்கு இல்லை. அவசர வாழ்வு. நடுத்தர வர்ககத்திற்கு இயலாமை. பயன்பாட்டுவாதம் பணியாகிவிட்டது. 
 
கீழ்த்தட்டு மனிதர்க்கு அதுவே அன்றாட ஜீவிதம். தரகனுக்கு அந்த இரண்டு நிமிடம் பிறரை ஏமாற்ற வேண்டும். ஒரே ஒரு தருணத்தில் மட்டும் தான் கேட்கும் அதே நிமிடத்தை ஒரு ஏழை மனிதனிடம் ஒரு அரசியல் கட்சியின் வேட்பாளர் - வட்டிக்கு விடுபவர் – வாக்குக் கேட்கவென இறைஞ்சுகிறார். அங்கு ஏழை மனிதனும் அவரது குடிசையும் நிமிர்ந்து நிற்கிறது.  
 
இது ஒரு சுழல். அந்த நிமிடம் வட்டிக்கு விடுப்பனுக்குத் தர அன்றாடம் ஊதுபத்தி விற்கும் ஏழை மனிதனுக்கு உபரி இல்லை. அவனுக்கு அது இழப்பு நிமிடங்கள் எனத் தெரியும். அனைவரும் இரண்டு நிமிடங்களுக்குத்தான் அலைகிறார்கள். ஒவ்வொருவருக்கும் வேறு வேறு காரணங்கள். உழைப்பவனுக்கு அந்த இரண்டு நிமிடங்கள் அவனது ஜீவிதம்.
 
படத்தை நகைச்சுவைப் படம் என வகைப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். ஏதாவது ஒரு வகைமைக்குள் அடக்க வேண்டும் என்னும் நிர்ப்பந்தத்தில் இவ்வாறு நேர்கிறது. படம் எந்த விதத்திலும் நகைச்சுவைப்படம் இல்லை. ஒரு ஏழை மனிதனின் துயர் சொல்லும் படம்.
 
இயக்கம்.      :  அருண் பகத்
ஒளிப்பதிவு :  லோகநாதன்
தயாரிப்பு      :  ஒளிவியன்  கலைக்கூடம் 
 
Pin It

இன்று நாம் பார்க்கும் ஜெர்மனி நாடு, 29 வருடங்களுக்கு முன்னர் இன்று போல ஒன்றுபட்டதாக இருந்திருக்கவில்லை.

இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பிறகு நேசநாடுகளின் கூட்டணியினரிடம் கீழடங்கிய ஒன்றுபட்ட ஜெர்மனியானது நான்கு பிராந்தியங்களாக பிரித்தாளப்பட்டது.

 1949 இல் அமெரிக்கா, ஃபிரான்ஸ், பிரிட்டன் ஆகிய நாடுகளின் கையிலிருந்த பகுதியானது மேற்கு ஜெர்மனி எனவும் முன்னாள் ஸோவியத் ஒன்றியத்தின் கீழிருந்த பகுதி கிழக்கு ஜெர்மனியாகவும் உருவங்கொண்டது. 1990-91களில் கிழக்கு ஜெர்மனியும் மேற்கு ஜெர்மனியும் ஒன்றிணைந்து ஒற்றை ஜெர்மனியாக மீண்டும் உருவெடுத்தது.

ஜெர்மன் சனநாயக குடியரசு என்றழைக்கப்பட்ட கிழக்கு ஜெர்மனியை SED என்றழைக்கப்பட்ட ஜெர்மனி சோஷலிஸ கூட்டொருமை கட்சி (The Socialist Unity Party of Germany, Sozialistische Einheitspartei Deutschlands) ஆண்டது.

the lives of othersஸ்டாஸி STASI (Staatssicherheit) அல்லது தேச பாதுகாப்பு அமைச்சகம் (MFS) என்றழைக்கப்பட்ட கிழக்கு ஜெர்மனியரசின் உளவு காவல்துறையானது நாடு உருவான ஒராண்டில் அதாவது 1950 ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்டது. அன்னாளில், சொந்த அரசினால் தேசப்பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் குடிமக்கள் மிகக் கூடுதலாக கண்காணிக்கப்பட்டது கிழக்கு ஜெர்மனியில்தான்.

நாடெங்கும் வலைப்பின்னல்களைக் கொண்ட இந்த உளவுத்துறையில் 1989 ஆண்டில் மட்டும் முழு நேர உளவாளிகளாக 91,000 பேரும், குடிமக்களிலிருந்து முறைசார உடனுழைப்பாளர்களாக அதாவது கண்காணிகளாக, ஆட்காட்டிகளாக 1,89,000 பேர் வரையும் இருந்துள்ளனர்.. அதாவது 90 குடிமக்களுக்கு ஒரு உளவாளி என்ற விகிதம். மொத்த தேசத்தையும். அய்யத்தின் பெரும்போர்வையால் போர்த்தியிருக்கிறார்கள்.

ஜெர்மனி சோஷலிஸ கூட்டொருமை கட்சிக்கு மட்டுமே கட்டுப்பட்ட ஸ்டாஸியானது கட்சியின் வாளும் கேடயமுமாக கருதப்பட்டது. ஆளுங்கட்சியின் நிலைப்பாட்டை விட்டு நூலளவு வேறுபடும் எண்ணங்களும் மனப்பான்மைகளும் கூட சீர்குலைவு நடவடிக்கையாக கருதப்பட்டது. ஸ்டாஸியின் மொழியில் சொல்வதனால் “மேற்கிலுள்ள பகை தலைமையக தூண்டலின் விளைபயன்”. அத்தகைய விளைபயனை சுமக்கும் ஆட்களுக்கு ‘எதிர்மறை பகை கூறுகள்’ எனவும் பெயரிடப்பட்டது.

உள்நாட்டு அயல் நாட்டு ஒற்றாடல் பணிகளையும் ஸ்டாஸி கவனித்து வந்தது. இதற்கென தனி தடுப்புகாவல் மையங்களும் ஆயுத படையும் இருந்தது. அதன் அலுவலர்கள் ராணுவ பதவிகளையும் வகித்தனர். அதன் பணியாளர்கள் ராணுவத்திலிருந்தும் காவல்துறையிலிருந்தும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். ஆனால் கூடுதலான பணியாளர்கள், ஆளுங்கட்சியான ஜெர்மனி சோஷலிஸ கூட்டொருமை கட்சியிலிருந்தும் அதன் இளைஞர் அணியான ஜெர்மனிய விடுதலை இளைஞர்கள் ( Free German Youth, FDJ) அணியிலிருந்துமே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டனர். இவர்கள் மேல்மிச்சமான சம்பளங்களையும் சலுகைகளையும் துய்த்தனர். அரசின் வழமையான நிதி நிலை திட்டமிடலுக்கும் ஸ்டாஸிக்கும் தொடர்பே இருந்ததில்லை. அத்துடன் அவர்களுக்கு பொருளாதார இக்கட்டுகளும் ஏற்பட்டதில்லை.

உள்நாட்டின் எதிர்மறை பகைக் கூறுகளை பின்தொடர்ந்து பிடித்து அழிக்கும் பணிக்காக கிழக்கு ஜெர்மனியின் அனைத்து வாழ்க்கை பகுதிகளையும் ஊடுருவ விரும்பியது ஸ்டாஸி. இதற்காகவே அடர்த்தியான வலைப்பின்னலாக அலுவலகங்களை அமைத்தது. நேரடி கள அலுவலகங்களை அமைத்து தலையாய வணிக நிறுவனங்களையும் பல்கலைக்கழகங்களையும் உற்று கண்காணித்தது. அதிகாரப்பூர்வமற்ற உடனுழைப்பாளர்களை சந்தித்து சதித்திட்ட உரையாடல்களை மேற்கொள்வதற்காக ஆயிரக்கணக்கான கமுக்க அடுக்ககங்களை ஸ்டாஸி பயன்படுத்தியது.

1970களுக்குப்பிறகு ஒற்றாடலில் மென்மையான போக்கை ஸ்டாஸி கடைப் பிடிக்கத் தொடங்கியது. இதன் பொருள்: அதன் ஒடுக்குமுறைகளில் ஏதேனும் தளர்வு வந்துவிட்டது என்றில்லை. அவர்களின் நோக்கத்தில் எந்த மாற்றமுமில்லை. முன்னறிந்து தடுக்கும் நடவடிக்கைகளையும் மனதை உடைக்கும் நடவடிக்கைகளிலும் ஸ்டாஸி கவனம் செலுத்த தொடங்கியது. கருத்து முரண்பாடுடைய, வேறுபாடுடைய எண்ணங்களையும் வாழ்க்கைப்போக்குகளையும் வளர விடாமல் முன் கூட்டியே தடுத்தல், தன் தேவைக்கேற்ப கையாளுதல், திட்டமிட்ட வதந்திகள் மூலமாக தனியாட்களையும் குழுக்களையும் அச்சுறுத்துதல் போன்றவற்றை நுணுக்கமாக செய்தல், , அவர்களின் நன்மதிப்பை குலைத்தல், தனிமைப்படுத்துதல், குற்றவாளியாக்குதல் என்பன தொடர்ந்தன.

நட்புகள் குலைக்கப்பட்டன, வாழ்க்கைத் தொழில்கள் அழிக்கப்பட்டன. இவையனைத்தும் ஏன் தமக்கு நேர்ந்தது? என்பதை பாதிக்கப்பட்டவர்கள் அறியாதவண்ணம் ஸ்டாஸி இவற்றை நிறைவேற்றியது.

பெருமளவிலான கண்காணிப்பையும், ஒற்றாடலையும் தாண்டி கிழக்கு ஜெர்மனி மக்களிடையே நிலவிய எதிர்ப்பையும் நிறைவின்மையையும் ஸ்டாஸியால் ஒடுக்கிட இயலவில்லை. 1989 வாக்கில் மேற்கு ஜெர்மனிக்கு தப்பிச் செல்பவர்களின் எண்ணிக்கை ஒரே சீராக உயர்ந்து கொண்டே சென்றது.

ஜெர்மனி சோஷலிஸ கூட்டொருமை கட்சி திடுமென ஆட்சியிலிருந்து வீழ்ந்ததினால் ஸ்டாசியின் பணியாளர்கள் குழப்பத்திற்கும் உறுதியற்றதன்மைக்கும் ஆளானார்கள். பின் இலையுதிர்காலத்தில் தேச பாதுகாப்புத்துறையின் கோப்புக்களை அழிக்கத் தொடங்கினார்கள். கொதித்தெழுந்த குடிமக்கள் தேச பாதுகாப்புத்துறையின் அலுவலகங்களை கைப்பற்றியதோடு எஞ்சிய ஆவணங்களையும் பாதுகாத்தனர்.

ஜனவரி 13, 1990 இல் கிழக்கு ஜெர்மனி மக்களின் கோரிக்கையை ஏற்று தேச பாதுகாப்பு அமைச்சகம் எனப்படும் ஸ்டாஸி உளவுத்துறையை முழுவதுமாக இடைக்கால அரசினர் கலைத்தனர்.

முன்னாளைய ஜெர்மன் சனநாயக குடியரசின் பாதுகாப்பு சேவையின் ஆவணங்களுக்கான ஆணையம் (BStU - Bundesbeauftragten für die Stasi-Unterlagen) என்ற பெயரில் அமைப்பொன்றை நிறுவி ஸ்டாஸியின் எஞ்சிய ஆவணங்களை களஞ்சியப்படுத்தி வைத்துள்ளனர்.

ஸ்டாசியின் நாற்பது வருடகால ஒளியற்ற வரலாற்றுத்தடத்தை ஆய்வகம், ஆவணங்காணல், நூலகம், அருங்காட்சியகம், ஆய்வு சுற்றுலா, வெளியீடுகள் என உலகத்தோர் பார்வைக்கு முன் வைத்துள்ளது ஆணையம்.

தன் சொந்த மக்கள் மீது ஒற்றாடல் துறை வழியாக அரசு நனவாக்கிய கொடுங்கனவை அதிகாரத்தின் உலோக பல் இடுக்குகளில் ஒட்டியுள்ள மனித தசை குருதி பிசிறுகளை துணுக்குகளை அதன் கோர முகத்தை, இது போன்ற ஆணையத்தை அமைத்து பாதுகாப்பதின் வழியாக ஜெர்மனி தேசமானது ஏனைய மானுடத்திற்கு அழுத்தமானதொரு செய்தியை சொல்ல விழைகின்றது.

மானுடம் இது போன்றதொரு பெரும்பிழையை இனி ஒருபோதும் செய்யலாகாது என்பதே அந்த செய்தி.

----------------------------------------------------------------------

ஸ்டாசியின் நாற்பதாண்டு கால இருண்ட வரலாற்றிலிருந்து சிறு துணுக்கை கீறியெடுத்து “த லைவ்ஸ் ஆஃப் அதர்ஸ்” என்ற ஜெர்மனி மொழி படத்தை இயக்கியுள்ளார் ஃப்ளோரியன் ஹெங்கல் வான் டான்னர்ஸ்மார்க். இப்படத்தின் திரைக்கதையையும் அவரே எழுதியுள்ளார். 2006 ஆம் ஆண்டு இத்திரைப்படம் வெளிவந்துள்ளது.

1984ஆம் ஆண்டு கிழக்கு பெர்லினில் உள்ள ஸ்டாஸி விசாரணை மையத்தில், அய்யத்திற்குரிய ஒருவரை விசாரிக்கின்றார் கெர்ட்வீஸல் என்கிற ஸ்டாஸியின் கேப்டன். அவரின் அலுவல் சங்கேத குறியீடு HGW XX/7. தான் நடத்திய விசாரணையை ஒளிப்பதிவு செய்து ஸ்டாஸி அலுவலர் பதவிக்கான இளம் விழைவோருக்கு அதை திரையிட்டு வகுப்பெடுக்கின்றார்.

குற்றஞ்சாட்டப்பட்டவரை தூங்கவிடாமல் விசாரிப்பது மனித உரிமை மீறலாகாதா ? என ஒரு மாணவர் கேட்கிறார். வகுப்பெடுக்கும் கெர்ட்வீஸல், தன் மேசையின் மீதுள்ள வருகை பதிவேட்டில் இருக்கும் அந்த மாணவரின் பெயருக்கு நேரே குறியிடுகின்றார்.

கேயார்க் திரெமா கிழக்கு ஜெர்மனியின் புகழ் பெற்ற நாடகாசிரியர். உழைக்கும் வர்க்கத்தின் வீரதீரங்களைப்பற்றி எழுதக்கூடியவர். கிழக்கு ஜெர்மனி அரசின் அன்பிற்கும் நம்பிக்கைக்கும் உரியவர். அவரின் நாடக அரங்கேற்றத்தில் கெர்ட்வீஸல், ஸ்டாஸியின் பண்பாட்டுத்துறை தலைவரும், கெர்ட்வீஸலின் உயர் அலுவலருமான லெஃப்டினன்ட் கேனல் அன்டோன் க்ருபிட்ஜ், பண்பாட்டு அமைச்சர் புருனோ ஹெம்ப் ஆகியோர் பங்கேற்கின்றனர். நாடகத்தை நிகழ்த்தியது கேயார்க் திரெமாவின் காதலி கிறிஸ்தா மரியா சீலந்த்.

நாடகம் அரங்கேற்ற நிகழ்வின்போது கேயார்க் திரெமா அவரின் காதலிக்கு கொடுக்கும் முத்தம், அமைச்சருடனான அவரின் உரையாடல் என எழுத்தாளரின் அனைத்து அசைவுகளையும் கெர்ட்வீஸல், தனது தொலைநோக்கியால் கண்காணித்துக் கொண்டே இருக்கின்றார். நாடகாசிரியரின் நம்பகத்தன்மை குறித்து ஆள்வோருக்கு எவ்வித நெருடலுமில்லை என்றபோதிலும் கட்சிக்கு அவரின் கீழ்ப்படிதல் போதாது என நினைக்கின்றார் கெர்ட்வீஸல்.

ஆற்றும் பணியில் உயர்திறமும், களைப்பறியாமையும், ஒழுங்கும், பணி குறித்த பெருமிதமும், உடையவர். கட்சியை விமர்சிப்பவர்கள் அனைவருமே பொதுவுடைமையின் எதிரிகள், அந்த எதிரிகள் அனைவருமே அராஜகவாதிகள்தான் என அழுத்தமாக நம்புபவர், ஏற்றெடுத்த பணிக்காக எதையும் செய்யத் தயங்காதவர், தன் முகத்தை சுமக்காதவர், ஈர உணர்வு நீக்கம் செய்யப்பட்ட விசாரணை முறை, இறுக்கமான உடல் மொழி, பிறரால் ஊடுருவி அறிந்து கொள்ளவியலாத அவரின் கண்கள், தான் ஆற்றும் இந்த கொடும் பணியானது பொதுவுடைமை சமூகத்தை சமைத்தெடுக்கும் திருப்பணியின் ஓரம்சமே என ஆழமாக நம்பும் உளவியல். மொத்தத்தில், அமைப்பை அரசை இயக்கும் பேரியந்திரத்தினுள் பொருந்தி நிற்கும் ஒற்றை வார்ப்பு திருகாணி போன்றவர் கேனல் கெர்ட்வீஸல்.

நாடகாசிரியர் கேயார்க் திரெமாவின் காதலியும் நடிகையுமான கிறிஸ்தா மரியா சீலந்தை அடையத்துடிக்கும் பண்பாட்டு அமைச்சர் புருனோ ஹெம்ப், அதற்கானத்தடையாக கேயார்க் திரெமாவைக் காண்கிறார். அவரை ஒழித்தால்தான் கிறிஸ்தா மரியா சீலந்துவை அடைய முடியும் என்ற முடிவிற்கு வரும் அமைச்சர், கேயார்க் திரெமாவை முழுமையான கண்காணிப்பிற்கு உள்ளாக்கும்படி லெஃப்டினன்ட் கேனல் அன்டோன் க்ருபிட்ஜிடம் பரிந்துரைக்கின்றார்.

அமைச்சர் புருனோ ஹெம்ப், கட்சியின் மையக்குழுவிலும் உறுப்பினராக இருக்கின்றார். மையக்குழுவின் ஆணையின் கீழ்தான் ஸ்டாஸி இயங்குகின்றது. இந்த தருணத்தை பயன்படுத்தி தனது பதவியின் எதிர்கால வளர்ச்சியை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள விழையும் லெஃப்டினன்ட் கேனல் அன்டோன் க்ருபிட்ஜ், கேயார்க் திரெமானை முழுமையாக வேவுபார்க்கும்படி கெர்ட்வீஸலுக்கு உத்தரவிடுகின்றார். கேயார்க் திரெமானுக்கெதிரான இந்த வேவு செயல்முறைக்கு ஆபரேஷன் லாஸ்லோ (LASZLO) எனப் பெயரிடப்படுகின்றது.

அரசின் கீழ்நிலை சேவகனான கெர்ட்வீஸலுக்கு அரசை மிஞ்சிய அதீத அரச உணர்வு, தன் கீழான விருப்பத்தை அரசியல் நடவடிக்கையாக மாற்றும் அமைச்சர் புருனோ ஹெம்ப், பதவி வெறிக்காக அலையும் லெஃப்டினன்ட் கேனல் அன்டோன் க்ருபிட்ஜ் என்ற இந்த மூவரின் எதிர்மறையான விருப்பங்கள் குவிகின்ற எரிமையத்தில் சிக்கிக் கொள்கின்றார் நாடக ஆசிரியர் கேயார்க் திரெமா.

கடலின் ஆழத்திற்குள் இறங்க இறங்க இருள் அடர்த்தியாகிக் கொண்டே போவது போல ஒரு கெடுபிடியரசின் அதிகார அடித்தட்டானது கொடூரத்தின் புதைகுழியாக மாறி குமிழிடுவதை திரைப்படத்தின் இந்தக்காட்சி உறுதிப்படுத்துகின்றது.

நாடகாசிரியர் கேயார்க் திரெமா இல்லாத நேரத்தில் அவரது அடுக்ககத்தினுள் கள்ள திறப்பு மூலம் நுழைந்து வீடு முழுக்க படவி (கேமிரா) உள்ளிட்ட ஒற்றுக் கருவிகளை ஸ்டாஸியின் தொழில்நுட்பக்குழுவினர் கெர்ட்வீஸலின் தலைமையில் பதிக்கின்றனர். கண்காணிப்பு அறையை அடுக்ககத்தின் நிலவறையில் அமைக்கின்றனர்.

கேயார்க் திரெமாவின் அணுக்க நண்பர் நாடக இயக்குனர் அல்பர்ட் ஜெஸ்கா. அரசிற்கு எதிரான அவரது கருத்துக்களால் கறுப்பு பட்டியலில் வைக்கப்பட்டுள்ளார். அதன் விளைவாக அவரால் இயங்க முடியவில்லை. விருந்தொன்றில் கலந்து கொள்ளும் பிற விருந்தினர்கள் அவரைக் கண்டு விலகுகின்றனர். அவருடன் பேசவும் மக்கள் அஞ்சுகின்றனர். கேயார்க் திரெமாவிற்கு பிறந்த நாள் அன்பளிப்பாக சோனாட்டா ஃபார் எ குட்மேன் என்ற இசைக்குறியீட்டுத் தாளை அன்பளிப்பாக வழங்குகிறார் அல்பர்ட் ஜெஸ்கா.

நாடகாசிரியர் கேயார்க் திரெமாவை தொடர்ந்து கண்காணித்ததில், அவரிடம் கட்சிக்கெதிராகவோ ஆட்சிக்கெதிராகவோ எந்தவொரு வெறுப்புணர்வையும் கெர்ட் வீஸலால் காணவியலவில்லை.

இதற்கிடையில் கேயார்க் திரெமாவின் காதலி கிறிஸ்தா மரியா சீலந்துவை தனது பாலியல் தேவைகளுக்கு இசைவானவராக மாற்றிவிட்டார் அமைச்சர் புருனோ ஹெம்ப். இந்த நடப்பை அறிந்த கெர்ட் வீஸல், ஆபரேஷன் லாஸ்லோவிற்கு இடையூறாக அமைச்சரின் காம நடவடிக்கைகள் அமையும் என்பதையுணர்கிறார். தனது பணியிடத்திலிருந்து நாடகாசிரியர் கேயார்க் திரெமாவின் வீட்டு அழைப்பு மணியை ஒலிக்கச் செய்கின்றார். மணியோசை கேட்டு வெளியே வரும் கேயார்க் திரெமா, சாலையின் எதிர்மருங்கில் வந்து நிற்கும் அமைச்சரின் ஊர்தியிலிருந்து தனது காதலி கிறிஸ்தா மரியா சீலந்து இறங்குவதை பார்க்கின்றார். கிறிஸ்தா மரியா சீலந்துவிடம், அடுத்ததாக தன்னை குறிப்பிட்ட இடத்தில் வந்து சந்திக்கும்படி சொல்லிவிட்டு அமைச்சர் கிளம்பிவிடுகின்றார்.

நாடக இயக்குனர் அல்பர்ட் ஜெஸ்கா தற்கொலை செய்து கொள்கிறார். இந்த செய்தியை அறிந்தவுடன் கேயார்க் திரெமா, சோனாட்டா ஃபார் எ குட்மேன் என்ற இசைக்குறியீட்டுத் தாளை எடுத்து தனது பியானோ கருவியில் துயரார்ந்து அதை இசைக்கின்றார். இந்த இசையை தனது கண்காணிப்பு கூடத்தில் உட்கார்ந்து கேட்கும் கெர்ட் வீஸல் என்ற பாறை மனிதனுக்குள் முதன்முதலாக ஓர் உடைவு ஏற்படுகின்றது. கண்களில் நீர் வழிய வழிய அதை அப்படியே கேட்டுக் கொண்டே இருக்கின்றார். அறைக்குள் வரும் கிறிஸ்தா மரியா சீலந்துவிடம், லெனினின் ஒரு மேற்கோளை நாடகாசிரியர் கேயார்க் திரெமா கூறுகிறார், “ பீத்தோவனின் அப்பாஸ்ஸனோட்டா இசையை மட்டும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தால் நான் புரட்சியை ஒரு போதும் நிறைவுக்கு கொண்டு வந்திருக்க மாட்டேன்”.

அத்துடன் காதலியிடம், “ நான் இசைக்கும் இந்த இசையை கேட்பவர் யாராக இருப்பினும், அதாவது உண்மையிலேயே கேட்பவர் யாராக இருப்பினும் அவரால் தீய மனிதனாக இருக்க முடியுமா?” என நாடகாசிரியர் கேயார்க் திரெமா கேட்கிறார்.

மின்தூக்கியில் செல்லும் கெர்ட் வீஸலுடன் பந்து விளையாடிக் கொண்டே வரும் சிறுவனொருவன் இணைந்து கொள்கின்றான். இறுக்கமும் வெளிறலும் ஒரு சேர கலந்து நிற்கும் கெர்ட் வீஸலை கொஞ்ச நேரம் உற்றுப் பார்க்கின்றான். நீங்கள் ஸ்டாஸிக்காரா? என கேள்வித்தொடரை தொடங்குகின்றான்

ஸ்டாஸி என்றால் என்னவென்றாவது உனக்கு தெரியுமா ?

ஆம். அவர்கள் கெட்ட மனிதர்கள். மக்களை சிறையிலடைப்பார்கள் என என் தந்தை சொன்னார்

ஓஹ் அப்படியா!” என்று சொல்லி விட்டு வழமையான உளவாளி தன்னிலையில் இருந்து சிறுவனின் தந்தையின் பெயரைக் கேட்க விழைந்த கெர்ட் வீஸல், சற்று நிதானிக்கின்றார். என்ன? என கேட்கும் சிறுவனிடம் உன் பந்தின் பெயரென்ன? எனக் கேட்கின்றார். நல்ல வேடிக்கை, பந்துகளுக்கெல்லாம் பெயரில்லை என சிறுவன் சொல்கின்றான்.

கெர்ட் வீஸலுக்கு தனிப்பட்ட வாழ்க்கை குடும்பம் இலை கிளை என ஒன்றுமேயில்லை. அவர் கொள்ளும் கட்டண பாலுறவிற்குப்பிறகு, விலைமகளை கொஞ்ச நேரம் இருந்து விட்டு போகச் சொல்லுகின்றார். அவளோ, ‘அடுத்த வாடிக்கையாளர் காத்திருக்கிறார். நான் எப்போதும் அட்டவணைப்படி பணி புரிபவள் அடுத்த தடவை என்னை அழைக்கும்போது நீண்ட நேரத்திற்காக பதிவு செய்து கொள்” என்றவாறு விடைபெறுகிறாள்.” அலையென கொப்பளிக்கும் கரிய தனிமை கெர்ட் வீஸலை குலைத்து போடுகின்றது.

கிழக்கு ஜெர்மனியரசின் உண்மை முகத்தை வெளியுலகிற்கு திறந்து காட்ட நாடகாசிரியர் கேயார்க் திரெமா தீர்மானிக்கிறார். அதற்கான தட்டச்சு பொறியை மேற்கு ஜெர்மனிக்காரர்கள் அவருக்கு வழங்குகின்றனர்.

கிழக்கு ஜெர்மனியில் தற்கொலை விகிதம் கூடுதலாகவுள்ளது. அரசோ 1977க்குப்பிறகு இது குறித்த புள்ளி விபரங்களை திரட்டவேயில்லை. மேற்கு ஜெர்மனியின் வாராந்திர இதழொன்றில், இது குறித்து பெயரற்று எழுத அவர் திட்டமிடுன்றார்.

அந்த கட்டுரையை எழுதும் சமயத்தில் நாடகாசிரியர் கேயார்க் திரெமாவின் நண்பர்களுக்கு ஒரு கவலை பிறக்கின்றது. தாங்களனைவரும் ஒட்டுக் கேட்கப்படவில்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள விழைகின்றனர். அதற்காக ஒரு சோதனையை மேற்கொள்கின்றனர். மேற்கு ஜெர்மனியைச் சார்ந்த பழக்கமான ஆளொன்று கேயார்க் திரெமாவின் வீட்டிற்கு வருகின்றார் அவரின் மகன் கிழக்கு ஜெர்மானிய குடிமகன். தனது மகனை ஊர்தியொன்றின் அடியில் ஒளித்து வைத்துக் கொண்டு மேற்கு ஜெர்மன் திரும்புவதாக திட்டமிடுகின்றனர். அவர்களின் ஊர்தியின் வகை, போகும் வழி, புறப்படும் நேரம் ஆகியவற்றை பற்றியும் தெரிவிக்கின்றனர்.

கெர்ட் வெய்ஸ்லர் இவையனைத்தையும் கேட்டுக் கொள்கின்றார். எல்லைக் காவல் சாவடிக்கு தனது பணியிடத்திலிருந்த தொலைபேசியை சுழற்றுகின்றார். ஆனால் தகவல் எதையும் சொல்லாமலேயே தொலைபேசி அழைப்பை துண்டித்து விடுகின்றார். ஊர்தியானது எந்த சிக்கலுமில்லாமல் எல்லையை தாண்டுகிறது. தனது வீடு பாதுகாப்பாகத்தான் இருக்கின்றது. இங்கு ஒட்டுக்கேட்கப்படவுமில்லை என்ற முடிவிற்கு கேயார்க் திரெமாவும் அவரது நண்பர்களும் வருகின்றனர்.

the lives of othersமேற்கு ஜெர்மனிக்கு கடத்திச் செல்லப்பட்டு பதிப்பிக்கப்படும்படியாக ஏதோ ஒன்றை கேயார்க் திரெமா எழுதிக் கொண்டிருக்கின்றார் என்பதை அறிய வருகின்றார் கெர்ட் வெய்ஸ்லர். இந்த தகவலை தனது மேலிடத்திற்கு தெரிவித்தால் அவருக்கு உரிய வெகுமதிகளும் பதவி உயர்வுகளும் கிடைக்கும் என்ற நிலையிலும் கெர்ட் வெய்ஸ்லர் வேறொரு முடிவிற்கு வருகின்றார். லாஸ்லோ வேவு செயல் முறையை தொடருர்வதற்கான அவரது உறுதி தளர்கின்றது. ஒற்றாடலை முடிவிற்கு கொண்டு வர அவர் விழைகின்றார். கேயார்க் திரெமா & அவரது காதலியின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கைகளுக்குள்ளும், அவர்களின் அந்தரங்க வாழ்க்கைக்குள்ளும் நுழைந்து ஒற்றாடும் தனது நடவடிக்கைகளினால் தன்னையறியாமலேயே கெர்ட் வீஸல் அவர்களிருவரின் உலகுக்குள் ஈர்க்கப்படுகின்றார். அதன் வழியாக தன்னைத்தானே கேள்விக்குள்ளாக்குகின்றார்.

நாடகாசிரியர் கேயார்க் திரெமாவின் கட்டுரையானது இறுதியில் மேற்கு ஜெர்மனியில் வெளியிடப்படுகின்றது. அது கிழக்கு ஜெர்மனிக்கு பெரும் தலைவலியாக மாறுகின்றது. அய்யத்தின் நிழல் நாடகாசிரியரின் மேல் விழுகின்றது.

கேயார்க் திரெமாதான் அந்த கட்டுரையை எழுதுகின்றார் என்பதற்கான அறிகுறிகளை அறிந்துணர்வதற்கு அபாரத் திறமை வாய்ந்த கெர்ட்வீஸல் தவறி விட்டார் என்பதை உயர் அலுவலரான அன்டோன் க்ருபிட்ஜ் நம்ப அணியமாக இல்லை.

கிறிஸ்தா மரியா சீலந்து போதை பழக்கமுள்ளவள். இதை பயன்படுத்தி அவளை பலவாறாக மிரட்டுகின்றார் அமைச்சர் ஹெம்ப். இறுதியில் பணிந்த அவள், தனது காதலனை பழித்துரைப்பதோடு அந்தக் கட்டுரைக்கும் அவர்தான் ஆசிரியர் என்பதாகவும் சொல்கின்றாள். கேயார்க் திரெமாவின் இருப்பிடத்தை ஸ்டாஸி சோதனையிடுகின்றது. ஒன்றும் சிக்கவில்லை.

கட்டுரைக்கு கேயார்க் திரெமாதான் காரணம் என்பதற்கான சாட்சிகளை ஒளிக்கும் கெர்ட்வீஸலின் கீழ்ப்படிதலுக்கு நேரடியான சோதனை வருகின்றது. அன்டோன் க்ருபிட்ஜின் நேரடி கண்காணிப்பில் கிறிஸ்தா மரியா சீலந்துவை கெர்ட் வீஸல் விசாரிக்கின்றார்.

கிறிஸ்தா மரியா சீலந்துவிடம் பின்வரும் கணைகளை எறிகின்றார் கெர்ட் வீஸல்:

--- உன் நடிப்பை நிரந்தரமாக கைவிடு அல்லது காதலனின் தட்டச்சு பொறி எங்கிருக்கிறது? என்ற தகவலை அரசிடம் சொல்

--- உன் காதலனை சிறையிலடைப்பதற்கான எல்லாவித சான்றுகளும் உள்ள நிலையில் அவனுக்காக அவள் செய்ய ஒன்றுமில்லை. எனவே அவனைப்பற்றி தகவல் சொல்வதின் வழியாக அவள் தன்னைத்தானே காத்துக் கொள்வதோடு ஸ்டாஸியுடனான அவளது உடனுழைப்பையும் பற்றி மறைத்துக் கொள்ளலாம்.

கேயார்ட் வீஸலின் கணைகள் இலக்கை விட்டு தப்பவில்லை. காதலனின் தட்டச்சு பொறி இருக்குமிடத்தை சொல்லி விடுகின்றாள் கிறிஸ்தா மரியா சீலந்து.

ஸ்டாஸியின் அணிகள், கேயார்க் திரெமாவின் இருப்பிடத்தை அடையும் முன்னரே அங்கு விரைந்து சென்று சேரும் கெர்ட் வீஸல், தட்டச்சு பொறியை கண்டு பிடித்து கடாசி விட்டு சாலையில் ஸ்டாஸி அணிகளுக்காக காத்திருக்கின்றார்..

கேயார்க் திரெமாவின் இருப்பிடத்திற்கு முதலில் கிறிஸ்தா மரியா சீலந்து வருகின்றாள். அதன் பின்னர் ஸ்டாஸி அணியினர் தட்டச்சு பொறி இருந்த இடத்தை குடையத் துவங்கும்போது அவள் வீட்டிலிருந்து சாலைக்கு வருகின்றாள்.. அங்கு வந்த ஊர்தியில் தானே போய் மோதி அரை உயிராக நடுத்தெருவில் கிடக்கின்றாள். அடிபட்டு கிடக்கும் அவளிடம் கெர்ட் வீஸல் சுருக்கமாக ஏதோ சொல்லுகிறார். அதற்குள் சாலைக்கு விரையும் நாடகாசிரியர் கேயார்க் திரெமா, அடிபட்டு கிடக்கும் தன் காதலியை அணைத்தவாறே மன்னிப்புக் கோருகின்றார். அவள்தான் தனது தட்டச்சு பொறியை அகற்றியிருக்க வேண்டும் என நினைக்கிறார். கொஞ்ச நேரத்தில் அவள் உயிர் துறக்கிறாள்.

இந்த நிகழ்வுகளை பார்த்து தலைகுனியும் அன்டோன் க்ரூபிட்ஜ், விசாரணையை கைவிடுகின்றார். “ தோழர் கேயார்க் திரெமா! நான் என்னுடைய பணியை முடித்து விட்டேன். எங்களுக்கு பிழையான தகவல் கிடைத்திருக்க வேண்டும். வருந்துகிறேன்… “ என கேயார்க் திரெமாவிடம் கூறி விட்டு கிளம்புகின்றார் அன்டோன் க்ரூபிட்ஜ்,

ஒரு தடயமும் இல்லாமல் ஆக்கி கேயார்க் திரெமாவை பாதுகாத்தது கெர்ட் வீஸலின் கைத்திறம்தான் என்பதை அறிந்த அன்டோன் க்ரூபிட்ஜ், கெர்ட் வீஸலிடம், “ நீ ஒன்றை புரிந்து கொள் வீஸல் ! உனது பணி வளர்ச்சி இத்தோடு முடிவடைந்தது. தடயங்களை மறைப்பதில் நீ படுசுட்டியாக இருந்திருக்கலாம். மீதமுள்ள இருபது வருட பணிக்காலம், அதாவது உன் ஓய்வுக்காலம் வரை ஸ்டாஸியின் நிலக்கிடங்கில் கடிதங்களை பிரித்து பார்க்கும் வேலையிலேயே முடிந்து விடுவாய். நீண்ட காலமல்லவா ?

இந்த நிகழ்வுகள் நடந்து நான்கு வருடங்கள், ஏழு மாதங்கள் கழித்து, இரண்டு ஜெர்மனி நாடுகளையும் பிரிக்கும் சுவர் வீழ்த்தப்படுகின்றது.

இரண்டு வருடங்கள் கழித்து ஒரு நாடகரங்கில், காட்சியின் துயரம் தாங்கவியலாமல் அழுதபடியே வெளியே வரும் கேயார்க் திரெமாவை, “ மிகக் கூடுதலான நினைவுகளோ ? “…என்று பின்னாலிருந்து ஒரு குரல் கேட்கின்றது. திரும்பிப் பார்க்கிறார். முன்னாள் அமைச்சர் புருனோ ஹெம்ப் உட்கார்ந்திருக்கிறார். தானும் அதுபோல அழுத்தம் தாங்கவியலாமல்தான் வெளியே வந்ததாகக் கூறுகின்றார்.

தான் ஏன் அரசின் கண்காணிப்புக்குள்ளாக்கப்படவில்லை? என புருனோ ஹெம்பிடம் கேட்கிறார் கேயார்க் திரெமா.

 “எல்லோரும்தான் கண்காணிக்கப்பட்டார்கள்.”

“ஆனால் நான் ஏன் கண்காணிக்கப்படவில்லை ?”

“நீ… முழு கண்காணிப்பின் கீழ்தான் இருந்தாய் உன்னைப்பற்றி அனைத்துமே தெரியும்”

முழு கண்காணிப்பா ?

ஆம். ஒவ்வொரு அங்குலத்தையும்…..

 உன் வீட்டின் மின் இணைப்புகளுக்கு பின்னால் போய் பார்….. 

வீட்டிற்கு சென்று அதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்ட கேயார்க் திரெமா, உடனடியாக பொதுமக்களுக்காக திறந்து விடப்பட்டுள்ள ஸ்டாஸியின் ஆவணக் காப்பகத்திற்கு செல்கிறார். அங்குள்ள நெடும் ஆவணங்களில் லாஸ்லோ வேவு செயல்முறை பற்றி ஆய்கிறார்.

அந்த ஆவண அறிக்கைகளில் தனக்கு சேதாரம் ஏற்படுத்தக்கூடிய சான்றுகளை மறைக்கும் விதமாக இடைவெளிகள் இருக்கின்றன. அத்துடன் பயனளிக்கக் கூடிய தவறான தகவல்களும் இருப்பதையும் கேயார்க் திரெமா அறிகிறார். HGW XX/7 என்ற சங்கேதக் குறியீடு கொண்ட உளவாளிதான் இந்த அறிக்கைகளை பதிந்திருக்கின்றார் என்பதையும் அறிகிறார். அத்துடன் கிறிஸ்தா மரியா சீலந்து பற்றிய விசாரணை, அரச ஆட்காட்டியாக செயல்பட அவள் ஒத்துக் கொண்டு கையெழுத்திட்டது, அவள் கொடுத்த ஒப்புதல் வாக்குமூலம், “மார்த்தா” என்பது அவளுக்கான அலுவல் சங்கேதக் குறீயீடு, என அனைத்து விவரங்கள் அடங்கிய கோப்புக்களையும் பார்க்கிறார் கேயார்க் திரெமா.

 “மார்த்தா “ வின் விபத்து இறப்போடு லாஸ்லோ வேவுசெயல்முறை முடிக்கப்பட்டது.

குறிப்பு : HGW XX/7 என்ற உளவாளியின் பதவி உயர்வு உடனடியாக தடை செய்யப்படுகின்றது. அவர் வேறொரு துறைக்கு மாற்றப்படுவதோடு அவரின் முழு பொறுப்பின் கீழ் பணித்திட்டங்களை கொடுக்கக் கூடாது.

என்ற வரிகளோடு ஆவணங்கள் நிறைவு பெறுகின்றன.

மேற்கண்ட குறிப்பில், “ லாஸ்லோ வேவுசெயல்முறை முடிக்கப்பட்டது.” என்ற வரிக்கு அருகில் சிவப்பு நிற கைரேகை பதிந்திருந்தது. அந்த சிவப்பு மையானது கேயார்க் திரெமாவின் தட்டச்சு பொறி நாடாவிலுள்ளது என்பதை விளங்கிக் கொண்ட கேயார்க் திரமா, தட்டச்சு பொறியை காணாமலடித்தது HGW XX/7 என்ற உளவாளிதான் என்பதை அறிந்து கொள்கிறார். அவரின் உண்மையான பெயர் கெர்ட் வீஸல் என்பதையும் தெரிந்து கொள்கின்றார். வாழ்வாதாரத்திற்காக கெர்ட் வீஸல் அஞ்சல் ஊழியராக பணிபுரிகின்றார். ஆனால் அவரை தொலைவில் நின்று பார்த்துவிட்டு எதுவும் பேசாமல் சென்று விடுகின்றார் நாடகாசிரியர் கேயார்க் திரெமா.

இரண்டு வருடங்கள் கழித்து கெர்ட் வீஸல் சாலையில் சென்று கொண்டிருக்கும்போது புத்தக கடையொன்றில் கேயார்க் திரெமாவின் படம் தாங்கிய பெரும் விளம்பர தட்டியை பார்க்கிறார். கேயார்க் திரெமாவின் புதிய நாவலான சோனாட்டா ஃபார் எ குட்மேன் பற்றிய விளம்பரம்தான் அது. கடைக்குள் நுழைந்து புத்தகத்தை புரட்டுகின்றார். அதில் “ நன்றியறிதலுக்காக HGW XX/7 விற்கு நேர்ந்தளிக்கப்பட்டது” என்றிருக்கிறது.

புத்தகத்திற்கான பணத்தை கேயார்ட் வீஸல், காசாளரிடம் செலுத்தும்போது “ பரிசுப்பொதியாக பொதியட்டுமா ? “ என அவர் கேட்க, “வேண்டாம், அது எனக்கானது” என்கிற கேயார்ட் வீஸலுடன் காட்சி உறைகின்றது.

நேரடி களப்போராட்டம் மக்கள் எழுச்சி உள்ளிட்ட பல வழிகளிலும் கிழக்கு ஜெர்மனியின் கெடுபிடி ஆட்சி போன்ற உலகின் பல முற்றதிகாரங்கள் எதிர்த்து வீழ்த்தப்பட்டிருக்கலாம். அதுபற்றி பல படங்களும் வந்துள்ளன. ஆனால் ஒரு கலைஞனுக்குள் உள்ளுறையாக இருக்கும் மானுடத்தின் மீதான தீராக் காதலும் உண்மையும் நேர்மையும் மென்மனமும் அழகியலும் எப்படி அதிகாரத்தின் சல்லி வேரை அலட்டலின்றி கிள்ளுகின்றது என்பதுதான் “த லைவ்ஸ் ஆஃப் அதர்ஸ்”திரைப்படத்தின் மைய நீரோட்டம். இது போன்ற திரைப்படங்கள் குறைவாகவே காணக் கிடைகின்றது.

ஒற்றைக்கு ஒற்றை சமரில், ஒரு பக்கம் அனைத்து வலிமையும் அதிகார மூர்க்கமும் கொண்ட அரசு. எதிர் பக்கமோ கைவசம் சொற்களைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லாத கேயார்க் திரெமா என்ற நாடக எழுத்தாளன்.

கலைஞனின் ஒற்றைச் சொல்லுக்குள் உறைந்து கிடக்கும் தார்மீக வலிமையானது கெர்ட் வீஸல் என்ற அரச உளவாளியை வென்றெடுக்கின்றது.இந்த வெற்றியின் வழியாக முற்றதிகார பெருஞ்சுவற்றின் ஒற்றைச் செங்கல், அடித்தளக்கல் உருவப்படுகின்றது

ஆதார் அட்டை, கணினி கண்காணிப்பு என குடிமக்களின் அந்தரங்கங்களுக்குள் வன்நுழைவு செய்யும் இந்திய அரசு, இனி படுக்கையறையிலும் குளியலறையிலும் கழிப்பறையிலும் வேவு கருவிகளை பதிக்கும் உத்தரவுகளை பிறப்பிப்பது ஒன்றுதான் மிச்சம்.

ஃபாஸிஸ அரசின் இது போன்ற கெடுபிடி நடவடிக்கைகளுக்கு தாங்குதளமாக விளங்குபவர்கள் மேலாதிக்க வகுப்பினர்களும், அதிகாரத்தை சப்பி சுவைத்து நாவு பழுத்துப்போன அலுவலர்களும்தான்.

ஒட்டு மொத்த மக்கள் தொகையின் மிகச் சிறுபான்மையினரான இவர்கள் தங்கள் கையிலுள்ள அதிகார பெருந்தொண்டைகள் வழியாக அடிப்படை மனித உரிமை மீறலை நீதப்படுத்தி விடுகின்றனர். தேசப்பாதுகாப்பு, வளர்ச்சி என்ற மாயவலையை விரிப்பதன் வழியாக குடிமை உரிமைகளை எலிகளை வேட்டையாடுவது போல வேட்டையாடி சிதைத்து அழிக்கின்றனர்.

நமது தேசத்தின் இன்னாள் கெடுபிடி ராஜா நரேந்திர தாமோதர தாஸ் மோதி தலைமையிலான ஃபாஸிஸ அரசோ பல அடுக்கு சூத்திரங்களை கட்டமைக்கின்றது.

பேரினவாத இருப்புக்காக சிறுபான்மை முஸ்லிம், கிறிஸ்தவர்கள் அழிய வேண்டும்.

ஆதிக்க வகுப்பு வாழ தலித்துகள் அழிய வேண்டும்

நகரமக்களுக்காக பழங்குடியினர், கடலோடிகள் அழிய வேண்டும்.

பெரு நிறுவனங்களுக்காக கிராமத்து விவசாயிகள், சிறு வணிகர்கள் அழிய வேண்டும்,

அதானி அம்பானிக்காக சிறு குறுந்தொழில்கள் அழிய வேண்டும்..

அணு உலைகளுக்காகவும் நச்சு ஆலைகளுக்காகவும் நகரத்து மக்கள் அழிய வேண்டும்.

உலக மயமாக்கலுக்காகவும், நவகாலனிமயமாக்கலுக்காகவும் ஒட்டு மொத்த இந்தியாவை எரித்து உருக்கி அழித்து புத்தம் புதிய, அடிமைக்கும் அடிமையான நாடாக சமைத்தெடுக்க வேண்டும்.

சமூகத்தின் ஒர் அடுக்கை கைவக்கும்போது பிற பிரிவினர் எதிர்ப்பு காட்டுவதில்லை என்பது மட்டுமில்லை, ஒடுக்கப்படும் பிரிவினரை தங்களது எதிரிகளாக அவர்க்ளைக் கருத வைப்பதுதான் தற்கால ஃபாஸிஸத்தின் குயுக்தி.

இந்த குயுக்தியின் மூலம் ஒவ்வொரு பிரிவினரையும் தனித்தனியாக பிரித்தழிப்பதின் வழியாக ஒட்டுமொத்த தேசத்தையும் விற்பதும் அடிமைப்படுத்துவதும் மிக எளிது.

செல்லாக்காசு, ஜி.எஸ்.டி. வரி விதிப்பு வழியாக மோதி அடித்த அடியின் விண்விணுப்பை பனியா சமூகம் தனது புட்டத்திலும் உச்சந்தலையிலுமாக ஒருசேர உணர்ந்த தருணத்தில் தலைக்கு மேல் சென்ற வெள்ளமானது சேட்டுக்களின் நெற்றிப்பொட்டை துப்பாக்கிக் குண்டைப்போல வருடியது. நாட்டுப்பிரிவினை தொடங்கி சமகாலம் வரை ஃபாஸிஸ்டுகளுக்கு நிதி ஊற்று இந்த பனியாக்கள்தான்.

முன்னெப்போதும் சந்தித்திராத முச்சந்தி அறைகூவலுக்குள் இன்று நம் தாயகம் இழுத்து விடப்பட்டிருக்கின்றது. இந்தியாவின் அனைத்து பிரிவு மக்களும் ஃபாஸிஸத்தை எதிர்க்கின்றனர்

ஃபாஸிஸ தேசத்தின் முதல் விதையே அய்யம்தான். தொடக்கத்தில் குடிமக்களை பல பிரிவினராக்கி ஒருவர் பிறருக்கிடையே அய்யத்தை விதைத்து மனத்தடை சுவர்களை கட்டியெழுப்பி எதிரியாக்குதல். நாட்டு நலன் என்ற பெயரில் எதிரியாக்கப்பட்ட சொந்த குடிமக்களை உளவறிதல். அதன் மூலம் இந்த ஒற்றாடலை பொதுவான நற்கடமையாகவும் நாட்டுப்பற்றாகவும் மாற்றுதல்.

முறைகேடுகள் நடந்திருக்கின்றன. பேரங்களையும் ஒப்பந்தங்களையும் நீதி, மக்கள் மன்றங்களில் முன்வைக்கும்படி அரசிடம் கோரினால், நீங்களெல்லாம் தேச எதிரிகள் என்கிறது நடுவணரசு. அரசியல் எதிரிகளையும் போட்டியாளர்களையும் வருமானவரித்துறை சோதனை வழியாக மிரட்டுகிரது. அவதூறுகளை பரப்புகின்றது

கல்வியாளர்கள், கலைஞர்கள், செயற்பாட்டாளர்களை கொல்கின்றனர் அல்லது காணாமலாக்குகின்றனர்

குடிமக்கள் ஒருவர் மற்றவரை அய்யத்திற்குரியவராக பார்ப்பதும் ஒட்டு மொத்த குடிமக்களையும் வாழத் தகுதியற்றவர்களாக மாற்றுவதுமாக ஃபாஸிஸமயமாக்கம் முற்றி வருகின்றது..

இந்திய ஃபாஸிஸ்டுகளுக்கு அரசியல் நெருக்கடிகள், தேர்தல் அச்சம் வரும்போதெல்லாம் சொல்லி வைத்தாற் போல கஷ்மீரிலோ அல்லது பன்னாட்டு எல்லைக்கோட்டுக்கருகிலோ தில்லியிலோ அல்லது வடநாட்டின் தலையாய நகரங்களிலோ ராணுவ தாக்குதல் அல்லது பயங்கரவாத தாக்குதல் நடத்தப்படும். ஃபாஸிஸ்டுகளின் இந்த தந்திர உத்தி நீண்ட நாட்களாக பெரிதாக கண்டுகொள்ளப்படாமலேயே இருந்தது.

ஆனால் அண்மையில் நடந்த புல்வாமா பயங்கரவாத தாக்குதலில் நிறைய கேள்விகள் எழுந்தன. தாக்குதலின் உண்மைத்தன்மை குறித்து எல்லாப்பக்கங்களிலிருந்தும் அய்யங்கள் கிளம்பின.

இந்திய உள்நாட்டு உளவுத்துறையின் ( ஐபி) மேனாள் தலைவரும் இன்னாள் தேசிய பாதுகாப்பு செயலருமான அஜீத் தூவலை பிடித்து விசாரித்தால் எல்லா உண்மைகளும் வெளிவரும் என மஹாராஷ்டிரா நவநிர்மாண் கட்சியின் தலைவர் ராஜ் டாக்ரே கூறினார். காரணம், பலியான நாற்பது சிப்பாய்களும் ‘அரசியல் பலிகடாக்கள்’ எனவும் நரேந்திர மோதியின் ஆட்சியில் இது அடிக்கடி நடக்கிறது எனவும் தெரிவித்தார்.

உலக பயில்வான்களான அமெரிக்காவிலும் பிரிட்டனிலும் கூட முழு வலிமை படைத்த உளவுத்துறையானது நாடாளுமன்றத்திற்கு கட்டுப்பட்டாக வேண்டும்.. ஆனால் நமது நாட்டிலோ இவர்கள், தலைமையமைச்சரை தவிர யாருக்கும் மறுமொழி சொல்லவேண்டுமென்ற எந்த கட்டாயமுமில்லை. இவர்களின் நிதி வரவு செலவுகளும் இந்திய முதன்மை செலவுக்கட்டுப்பாட்டாளர் & கணக்காய்வரின் தணிக்கைக்கு உட்படாது. ஆனால் பாதுகாப்பு துறை செலவுகளுக்கு இது போன்ற சலுகைகளெல்லாம் கிடையாது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்ட வரம்பிற்கெல்லாம் அகப்பட மாட்டார்கள் இந்த இருள் மூலை அரச பெருச்சாளிகள்.

இங்கு நம் தமிழகத்திலும் கூட, குடிமக்களிலும் சிறைவாசிகளிலும் சிறையிலிருந்து விடுதலை பெற்றோரிலிருந்தும் கண்காணிகளை கூலிக்கு மாரடிக்கும் ஒற்றர்களை அரசின் உளவுத்துறையானது ஏராளமான பணஞ்செலவழித்து உருவாக்குவது பற்றிய செய்திகள் பலமுறை வெளியாகியுள்ளது. உளவுத்துறையினர், தாங்கள் நுகரும் சட்டத்திற்கு அப்பாற்பட்ட வசதிகளை தக்க வைத்துக் கொள்வதற்காக போலி மோதல்களையும் செயற்கையான வன்செயல்களையும் அவ்வப்போது அரங்கேற்றுகின்றனர். இல்லாத நெருக்கடியை உருவாக்கி நாட்டு மக்களிடையே அச்சத்தை பரப்புகின்றனர்.

ராஜா வீட்டுக் கன்றுக்குட்டியாக வளரும் நமது உளவுத்துறையினரை நாடாளுமன்ற கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவர வேண்டும். மேலை நாடுகளில் இருப்பதுபோல குறிப்பிட்ட காலங்கடந்த பிறகு உளவுத்துறையின் கமுக்க ஆவணங்களை குடிமக்களின் பார்வைக்கு வைக்க வேண்டும்.

‘த லைவ்ஸ் ஆஃப் அதர்ஸ்’ போன்ற திரைப்படங்கள் எடுப்பதின் வழியாக சனநாயக குடியரசிற்கு உலை வைக்கின்ற இருளுலுக இயக்கு சக்திகளான உளவுத்துறையை அம்பலப்படுத்தும் திரை கலை முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். ஏனெனில் ஃபாஸிஸம் முதலில் வெறுப்பது கட்டற்ற சிந்தனையையும் பன்மய அழகியலையும்தான். கலைதான் அவர்களின் முதல் எதிரி என்ற வகையில் கலைஞன்தான் ஃபாஸிஸத்தை முதலில் எதிர்ப்பவனாக இருப்பான். என்னதான் உச்சகட்ட அழிவு நர்த்தனமாடினாலும் வெறுப்பும் முற்றதிகாரமும் தற்காலிகமானதே. கலையும் கலைஞனுமே காலாதீதமானவை.

Pin It
* இவள் போன்ற பெண்கள் இளவரசிகளாக எங்கோ யாருக்கோ காத்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். தேடிக் கொண்டிருப்பவர்கள் பாக்கியவான்கள்.
 
இந்தப் படத்தைப் பற்றி எழுதக் கூடாது என்று ஓர் எண்ணம். எதனால் என்றெல்லாம் தெரியவில்லை. சில போது அப்படி ஒரு கிறுக்குத்தனம் வரும். ஆனால் அதையெல்லாம் தாண்டி படத்தில் நாயகனுக்கு நாயகியைக் கண்டதும் வரும் காதல் போல படம் பார்த்ததும் எனக்குள் ஒரு மொட்டவிழ்ந்தது. பிறகு ஒரு மெட்டெழுந்தது. அவிழ்ந்த மெட்டெல்லாம் அலைக்கழிக்கும் இசைதேவனின் இசையோடு என்னையே எனக்கு காட்டிக் கொடுத்தது.
 
mehandi circusமெஹந்தி சர்க்கஸ். 
 
ஒரு சர்க்கஸ்காரி மீது வரும் காதல். அவளுக்கும் அவன் மீது வரும் அதே கண்டதும் வரும் பிடிப்பு. காலம் காலமாக சர்க்கஸ்காரிகளை ஊருக்காரன்கள் காதலிப்பதும்.... ஊர்க்காரிகள் சர்க்கஸ்காரன்களை காதலிப்பதும் நடந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது. அந்த காதலில் ஒரு ஆச்சரியம் இருக்கிறது. அந்தக் காதலில் ஒரு ஒப்பனை இருக்கிறது. அதில் இயல்புக்கு மீறிய சுதந்திரம் ஒன்றை காண முடிகிறது. அதனாலேயே அந்த மாதிரி காதல் கதைகள் நம்மை வெகுவாக ஈர்த்து விடுகின்றன. அதுவும் 90களின் காதல்களில் ஒருவகை இன்னொசென்ட் இருந்ததை நினைத்து பார்க்கிறேன். முன்பெல்லாம் ஊருக்குள் வரும் சர்க்கஸ் கூட்டம் நமக்குள் திருவிழாவை விதைத்தது. இப்போது அப்படியெல்லாம் ஊருக்குள் அவர்கள் வருவார்கள் என்பதே வழக்கொழிந்து போய் விட்டன...என்பதை நாம் நம்பத்தான் வேண்டும்..
 
மூக்குத்தி குத்தியிருக்கும் பெண்களை இயல்பாகவே பிடித்த காலம் அது. பேசி பழகிய அக்காக்கள்.. பேருந்தில் வரும் அசலூர்க்காரிகள்... கிழவிகள்.. பெரியாம்மாக்கள்.. சித்திகள்.....அத்தைகள்......பாட்டிகள்... ஒன்று விட்ட சகோதரிகள்...... சொந்த அக்கா தங்கைகள் என்று பெரும்பாலும் மூக்குத்தி குத்தி இருந்தார்கள். அதில் ஒரு ஆனந்த அழகு ஒட்டியிருந்ததை ஆழமாய் ரசித்தவனுக்கு இந்த மாதிரி ஒரு பெண் மூக்குத்தி குத்தியிருப்பதைக் காணுகையில் படக்கென்று உள்ளே பூத்து விடும் நட்சத்திரத்தை இன்னும் இன்னும் உயரத்தில் கொண்டு போய் வைக்கத்தான் இந்த மனம் பாடாய் படும். 
 
இந்தப்படமும் அதே பாடு தான் படுகிறது.
 
இவள் போல் ஒரு பக்கம் வகிடு எடுத்து காதை மறைத்து தலை வாரி இருக்கும் பெண்களை அத்தி பூத்தாற் போல அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக காணுகையில்... இளையராஜா யாருக்கும் சொல்லாமல் மூளைக்குள் அமர்ந்து கிடார் வாசிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறார்.
 
இந்த படத்தில் வரும் அந்த "மெஹந்தி" மீது யாருக்கும் காதல் வரும். எனக்கு காதலோடு சேர்த்து அழுகையும் வந்தது. ஆசை முகம் மறந்து போச்சே.. யாரிடம் சொல்வேன் தோழி என்று காரணமே இல்லாமல் உளரும் 2 மணி நேரக் காதலை, எனக்குள் பொத்துக் கொண்டு ஊற்றும் பெரு மழையை இப்படி எழுதித்தான் பகிர்ந்து கொள்ள முடியும். 
 
இத்தனை அழகாய் ஒருத்தி இருந்தால்.... காதல் தானாக வலை செய்து,. தானே மாட்டிக் கொண்டு அவஸ்தை படும். நமது கதை நாயகன் "மாதம்பட்டி ரங்கராஜ்" அவள் மீது தீராக் காதலோடு வெகு இயல்பாய் ஒரு காதலனை கண் முன் நிறுத்துகிறார். 90களின் ஹேர்ஸ்டைலில் வாரி சீவி வசந்த காலம் சுமக்கிறார். 90 களுக்கென்று ஒரு நடை கூட இருந்தது. அது கூட அவரிடம் கச்சிதம். வீதிகளில்......கடைகளில்..... ஒவ்வொரு பிரேமிலும் இளையராஜா பாடல்...... நம்மை போட்டு தாக்குகிறது. வேரோடு பிடிங்கி வீசி எறிகிறது. அடித்து நொறுக்குகிறது. பின் போக்கிடமின்றி முலை சப்பும் சிறு குழந்தையாய் காதலோடு கசிந்துருகுகிறது.
 
வழக்கம் போல வந்த காதலில் வழக்கம் போல வரும் பிரிவு.. கிளிஷே தான் என்றாலும்.. அந்த காதலில் அவர்கள் பிரிந்ததை உள்ளூர ரசிக்கும் இளையராஜாவின் இசை அவர்களை எப்படியும் சேர்த்து வைத்து விடும் என்று நம்பவும் வைக்கிறது. காதலின் பிரிவில் இன்னும் கூடும் காதலை உணர்கிறோம். படத்தில் அவர்கள் காதலில் ஆழமில்லை தான். திரைக்கதையில் பெரிய வேலைகள் எதுவும் இல்லை தான். ஆனால்.. 90 களில் பக்கத்துக்கு வீடுகளில்... பள்ளிக்கூடங்களில்.... சினிமா கொட்டாயில்...தென்னத்தோப்புகளில்.... கரும்புக்காடுகளில்...இளையராஜா பாடல்களை தூதுவாக்கி.... எல்லா உணர்வுகளுக்கும் இளையராஜாவையே துணையாக்கி ஒரு அக்காவும் ஒரு அண்ணனும்.. காதலித்தார்கள் தானே. 
 
அவர்கள் தான் இவர்கள். 
 
நன்றாக வடிவமைக்கப்பட்ட காதல் நிஜத்தில் வாய்ப்பதில்லை. அது அப்படியே எங்கோ எப்படியோ காத்து வாக்கில் உதித்து விடுவதும் உண்டு. இங்கே உதிர்த்து விட்டு மறைந்து போன அவளை தேடுகிறான் கதை நாயகன். தேய்கிறான். சாதியும்... இனக்குழுவும்.. எங்கும் எப்போதும் எதையாவது பிரித்துக் கொண்டே தான் இருக்கும். இங்கு காதலை பிரிக்கிறது. படம் ஆரம்பிக்கையிலேயே கதை நாயகியின் மகள் தான் அம்மாவின் காதலனைத் தேடி வருகிறாள். ஆரம்பமே அட்டகாசம். ஆனால் அதன் பிறகு...எங்கோ தடுமாறும் திரைக்கதையிலும் நாயகனும் நாயகியும் அவர்கள் காதலும் கலர்புல். இடையிடையே வரும் இளையராஜாவின் சாயலோடு ஷானின் இசையும் பாடலும்... தூக்கி போட்டு கொல்லவில்லை என்றாலும் மெல்ல சாகடிக்கும்... காதலோடு இனிக்கிறது.
 
அவன் வித்தைக்காக கத்திகளால் குத்த தயாராகும் போது உன்னால் வாழ ஆசை பட்ட நான் சாகவும் தயார் என்பது போல இரு கைகளையும் விரித்து ஒரு ஏசுவை போல நிற்கும் அவள் கண்களில்... காதல் மட்டுமே நிறைந்திருக்கும்.
 
நயவஞ்சகம் அந்த கத்தி குத்து வித்தைக்காரனிடம் இருப்பதை முன்னமே அறிந்தாலும்..அவன் போக்கில் அவனை போக விட்டு ரசிக்க முடிகிறது. அவன் போன்ற மனிதர்கள் நம் காலடியில் நச்சுப்பாம்பாய் ஆடிக் கொண்டே இருப்பார்கள். ரசிக்கும் படியாகவும் இருக்கும். ஆனால்.... ரத்தமின்றி அவர்கள் செய்யும் கொலை அவநம்பிக்கையின் பக்கம் இந்த வாழ்வை குடை சாய்த்து விடும்.
 
ஒயின் கோப்பையோடு... தன் காதலியின் கடிகாரத்தோடு தமிழ் சினிமா கண்டெடுத்த புது பாதிரியார்.... வேல ராம மூர்த்தி. இதுவரை அவர் நடித்த பாத்திரங்களிலேயே இது தான் ஆக சிறந்தது. அபத்தமில்லாத அப்பழுக்கில்லாத முற்போக்கு சிந்தனையோடு இருக்கும் இந்த பாதிரியாரிடம் கூசாமல்... ஆசி வாங்கலாம். முற்போக்கு பாதிரியார்கள் இன்னும் தேவை. காதலுக்கு உதவி பண்ணும் அந்த பெண்மணியின் வீட்டில் அம்பேத்தின் பெரியாரின் புகைப்படங்கள்... அட்டகாச டச். அதிகார வர்க்கத்துக்கு எப்போதும் அச்சம் ஊட்டும் அவர்களே காதலுக்கும் விடுதலை. காதலினால் மாறப்போகும் சாதிக் கொடுமைகளுக்கும் விடுதலை.
 
90 களின் பைக்கில் கவனம் செலுத்திய இயக்குனர்... 90 களின் பியர் பாட்டில்களிலும் கவனம் செலுத்தியிருக்கலாம். வயதான ஒப்பனை யாருக்குமே பொருந்தவில்லை. ஹிந்திக்காரர்கள்.. பேசும் தமிழ் மொழி.. குறிப்பாக கதை நாயகி பேசும் கொஞ்சும் தமிழ்..... காதலில் குட்டி நிலா மயிலிறகு பயிரிடுகிறது. கொடைக்கானல் கண்ணுக்கு நெருக்கமாக.......கோடி அருவி கொட்டுகிறது.
 
அவன் என்னைக்கு இருந்தாலும் வருவான்னு காத்திருக்கும் இவள் போன்ற பெண்களுக்காக காலம் முழுக்க காத்திருக்கலாம். அந்த காத்திருப்பில் 90 களின் உண்மை இருந்தது. நிறைய தெரிந்து கொள்ளாத தினம் ஒரு முறை மட்டுமே செய்திகள் கேட்ட, பார்த்த ஒரு நிதானம் இருந்தது. சத்தியமாய் சொல்லலாம். அந்த காதலின் வீரியம் இன்று இல்லை. இனி இருக்காது. அலைபேசிக்குள் அடைபட்ட காதலர்களுக்கு தாடி வைத்த தேவதாஸ் மீம்சாகி போனான் என்பது சோகம். கேசட்டில் அவனுக்கு பிடித்த பாடலை கேட்டுக் கொண்டே இருக்கும் காதலிகளை கோமாளிகளாக பார்க்கும் இன்றைய குறுஞ்செய்தி தலைமுறைகளுக்கு சொல்லிக் கொள்வதெல்லாம் இது தான்...

காதல்... காதல்... காதல்... காதல் போயின் சாதல் சாதல் சாதல்....
 
கோடி அருவி கொட்டுதே அடி என் மேல....
அது தேடி உசுர ஒட்டுதே தினம் உன்னால....
மலை கோவில் விளக்காக ஒளியா வந்தவளே....
மனசோட துளை போட்டு எனையே கண்டவளே.....
கண்ணா மூடி கண்ட கனவே...
பல சென்மந் தாண்டி வந்த உறவே...

- கவிஜி
 
Pin It

வான்கோவின் கால்கள் எதையோ தேடி அலைகின்றன. எதுவென்று தெரியாத தூரங்களினால் அந்தக் கால்களில் ஒரு தீராத யாத்திரை இருக்கிறது.

அவன் தொடர்ந்து காடுகளுக்குள் பயணப்படுகிறான். தீரா தேடல்களில் அவன் தன்னையே தொலைக்கிறான். தொலைவது என்று தெரிந்து கொண்டே தொலைவதில் ஒரு துயர இன்பத்தை கண்டடைகிறான். அதன் மூலம் எதையோ தேடுவதாக நம்புகிறான். அவன் நம்பிக்கை தூரிகைகளால் ஆனவை. ஒவ்வொரு நாளும் அவன் பூமி அவன் காலடியில் நழுவுகிக் கொண்டே இருக்கிறது. இனம் புரியாத புள்ளிகளில் அவன் நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறான். தனித்த தொலைதலில் அவன் வரைந்து கொண்டே இருக்கிறான். அதிகாலையை அந்திமாலையை மதியத்தை பூக்களை... தொடுவானத்தை... மண்ணை.... ஆகாயத்தை.... மரங்களை.... காடுகளை.... காற்றுவெளியை... பரந்த நிலப்பரப்பை... வரைந்து முடியவே முடியாத பக்கங்களில் அவன் தன்னையே நிறைத்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

At Eternitys Gate 400செவ்வகப் பெட்டியை போன்ற பலகையையும் வரைதலுக்கான உபகரணங்களையும் முதுகில் சுமந்து கொண்டு காடுகளில் அவன் நடக்கும் காட்சிகளில்... அவன் கண்களில் நாமும் இவ்வுலகைக் காண்கிறோம். அத்தனை பிரகாசம் அது. அத்தனை சுவாசம் அங்கே. அற்புதக் கூடுகளின் நிகழ்கால வெளியில் கண்களுக்குத் தெரியாமல் சிறகடிக்கும் தன்னையே உணர முடியும்.

புறக்கணிப்பின் வீதியில் கறுத்த காகத்தின் மனநிலை தான் அவனுக்கு. முதல் காட்சியிலேயே கிழிந்த காலணிகளை கழட்டி எடுத்தெடுத்து பார்க்கும் அவன் கைகள் வேறு வழியின்றி அதையும் ஓவியமாக்குகிறது. ஓவியங்களின் வழியே தான் தன் துக்கங்களையும்... தூக்கங்களையும் மறுபரிசீலனை செய்து கொள்கிறான். ஒரு வகை சோர்வு மனம் கொண்ட மனிதனாகத்தான் வான்கோ எப்போதுமே இருக்கிறான். அந்த சோர்வு மனம் தான் அவனை ஓவியங்களுள் அலைக்கழிக்கிறது. ஓரிடத்தில் அவன் சிந்தனையை நிறுத்த முடியாமல் வைத்திருக்கிறது. அவன் காணும் காட்சிகளில் எல்லாம்... கனவும் சேர்ந்து இருப்பதை நம்பாதோருக்கு அவன் காடுகளில் காலடி இல்லை.

மஞ்சள் வண்ணத்தில் ஒரு வித மயக்கம் காண்கிறான். மஞ்சள் பூக்களில்.. முயக்கம் தரும் அவன் சிந்தனைகளின் வழியே நாமும் ஒரு புள்ளியில் அவனோவியம் ஆகிறோம். இந்த மனிதர்களிடம் இருந்து அவன் விலகியே இருக்கிறான். சிலுவைகள் சுமக்க எல்லாராலும் முடியாது. சில சிந்தனைகளையும் அப்படித்தான் கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். அவன் மரங்களோடும்.... காகங்களோடும்.... பறவைகளோடும் தூரிகையின் மொழியில் உரையாடுகிறான். அவன் தனது 30 வது வயதில்தான் வரைய ஆரம்பிக்கிறான். அதன் பிறகு அடுத்த ஏழு ஆண்டுகள் தான் அவன் வரைந்தான். அந்த கால கட்டத்தில் வரைந்தவை தான் இன்றும் நம்மடையே இருக்கும் அழியா புகழ் பெற்ற வான்கோவின் ஓவியங்கள். அவன் வாழும் காலத்தில் அவன் ஓவியங்கள் ஒன்று கூட விற்கப்படவில்லை என்பது எத்தனை வருத்தத்திற்குரிய விஷயம். ஆனாலும் அவன் வரைவதை விடவேயில்லை. அவன் வரைந்து கொண்டிருப்பதற்காக வரைந்து கொண்டிருந்தான். வேறு வழியின்றி தனது கடைசி கால கட்டத்தை அவன் வரைந்து தான் கடக்க வேண்டி இருந்தது. வரைவது வானத்துக்கும் பூமிக்கும் பயணிப்பது. அந்த ஓரிட பயணத்தை அழுகையோடும்... வலியோடும்... தனிமையோடும்... மனச்சோர்வோடும்.... இயலாமையோடுமே தூரிகைக்கு படையலிட்டான். ஒரு ஓவியனின் சொல் கொண்டு யோசிக்கையில் வண்ணங்களற்ற வெறுமை மனமெங்கும் படர்வதை தடுக்க முடியவில்லை.

பறந்து விரிந்து கிடக்கும் நிலப்பரப்பில் ஒரு பிரபுவைப் போல நடை போடும் அவன்... சிறுபிள்ளையின் மனநிலையோடு தன் சகோதரனைக் கட்டிக் கொண்டு அழுவதெல்லாம் கலைஞனின் தத்ரூப முயக்க நிலை. ஆடு மேய்க்கும் பெண்ணிடம் உன்னை வரைகிறேன்..... என்று போஸ் கொடுக்க சொல்லும் காட்சியில்... அப்பட்டமான ஓவியனின் ஆழ்மன தேடலின் நுட்பத்தை உணர முடியும். அவன் நடைபோடும் காடுகளுக்குள் வீசும் பிரத்யேகமான காற்றை உணர முடிந்த எனக்கு அதை எழுத்தில் கொண்டு வர வார்த்தைகள் போதவில்லை. அவரவர் கண்களில் உணரும் உச்சி வெயிலின் அரூபம் அது. அவன் காணும் வெளிகளில்.. . .. ..வானத்தில்...... வெளிச்சத்தில்........ஒருவகை முடிவிலி நிரம்ப ததும்புகிறது. அவையோடு பேசும் நிலை வருகையில்.. அவன் மனதுக்குள் பிறழ்ந்த நிலை மெல்ல உருவாகிறது. பூக்களின் குரல் கேட்க ஆரம்பிக்கையில் அவன் நடுங்குகிறான். அவன் வரைய வரைய அதுவும் அவனை வரைகிறது. அதில் இடைவெளி நிரம்பி எது வரையும் எது என்று இடம் பெயரும் புள்ளிக்குள் நாமும் சற்று தலைகீழாய் நடக்கத் தொடங்குகிறோம்.

காட்சியில் இல்லை என்றாலும்...ஒரு கட்டத்துக்கு பின் இடது காது இல்லாமல் மறைத்து கட்டுப் போட்டுக் கொண்டிருக்கிறான். இருவேறு காட்சிகள் சரித்திரத்தில் இருக்கிறது. ஒன்று லோக்கல் விலைமகளுக்கு தன் இடது காதை அறுத்து பரிசாக கொடுத்தது. இரண்டாவது.. தீவிர மனசோர்வில் செய்வதறியாது... தன் காதை தானே அறுத்துக் கொண்டான் என்பது. அதனால் அதை பார்வையாளன் கணிப்புக்கே இயக்குனர் விட்டிருக்கிறார். காதலிக்கு அறுத்து கொடுத்ததாகவே இருக்கட்டும். காதலின் முக்தி நிலையில்.. எல்லாமே சாத்தியப்படும். அது கூடு அறுத்துக் கொண்டு உயிர் விட்டு விடும் அன்பின் ஆழ்ந்த குறுக்கு வெட்டு தோற்றம். மானுட சாட்சி காதலாகவே இருக்கிறது. அவனுக்கும் அப்படியே இருக்கட்டும்.

அதன் பிறகு அவன் மனநிலை மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்படுகிறான். ஒரு தலைசிறந்த உலக ஓவியன்....அந்த மருத்துவமனை அறைக்குள் அமர்ந்திக்கும் காட்சி கூட அவனே வரைந்த ஓவியமாகத்தான் தெரிகிறது. இந்த மனிதர்களுக்கு கலைஞர்களை புறக்கணிப்பதில் அப்படி என்ன தான் கிடைக்கும் என்று தெரியவில்லை. காலத்துக்கும் ஒதுக்கிவைத்து சாகடித்து வெறும் நினைவுகளாக மாற்றி விடுவதில் மானுட குரூரம் மையம் எப்போதும் அதே முகத்தோடு தான்.

ஒரு காட்சியில் காட்டுக்குள் ஓவியம் வரைந்து கொண்டிருக்கிறான்... தவம் செய்வது போல. அவ்வழியே வரும் ஒரு பள்ளி சிறுமியர் சிறுவர்கள்... அவன் அருகே ஆவலோடு வந்து ஓவியனை இது வரை பார்த்ததில்லை என்று சொல்லி ஓவியத்தை தொட்டு இழுத்து விளையாடி... கலாட்டா செய்கிறார்கள். ஓவியனின் உள்ளிருக்கும் கலை மிருகம்... கோபமாக வெளிப்பட்டு எல்லாரையும் திட்டி......அந்த ஆசிரியை லூசு என்று விரட்டிக் கொண்டு ஓடுவதை வேறு எப்படியும் பொருள் படுத்த முடியாது. லூசுகளால் ஆனது அதன் சார்புகளும்.

இறுதியில், விட்ட ஒரு வகை மென் நிலையில்... வழக்கம் போல வரைந்து கொண்டிருக்கிறான் வான்கோ. இரு சிறுவர்கள் துப்பாக்கி வைத்து விளையாடிக் கொண்டு அவன் அருகே வந்து தொந்தரவு செய்ய.....வழக்கம் போல ஓவிய மிருகம் வெளியே வர......அங்கே நடக்கும் தெளிவில்லாத ஒரு வகை தடுமாற்றத்தில்.. கைகலப்பில் அந்த துப்பாக்கி வான்கோவின் வயிற்றில் வெடித்து விடுகிறது. காட்டிக் கொடுத்து விடாதீர்கள் என்று கெஞ்சும் சிறுவர்களை கடந்து தள்ளாடி நடந்து வரும் வான்கோவின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஓவியம் தான் உணர முடிந்தது குரூர ரசிக மனதுக்கு. அதன் பிறகு ஓரிரு நாளில் வான்கோ என்ற மாபெரும் ஓவியன்...தொடுவானம் தொடாமலே மரித்து போகிறான். எதிர் வினையற்ற ஒரு செயல் தன்னை நிறுத்திக் கொள்கிறது. அப்போது அவனுக்கு வயது 37. (தீவிர மன உளைச்சலில் தானே தன்னை சுட்டுக் கொண்டான் என்றும் நம்பப்படுகிறது) வான்கோவின் வாழ்வில் அது சரியான முடிவல்ல. சரியான முடிவில்லாத ஒரு வாழ்க்கையின் பின் பாதியில் ஒரு காதற்ற சிந்தனையில் ஒரு பறவையின் சிறகடிப்பை மறந்து கொண்டே இருந்திருக்கிறான் வான்கோ.

அவன் ஆன்மா அதன் பிறகு தான் வரைந்த ஓவியங்களின் ஊடாக மீண்டும் மீண்டும் வினையாற்றிக் கொண்டிருக்கும் என்பதை படம் முடிந்தும் நான் உணர்ந்தேன். உணர்வுகளால் ஆனவனை அறிவால் தேடாதீர்கள். அகப்படவே மாட்டான். அது ஆக சிறந்த அற்புத நொடிகளால் ஆனது. அது அவனுக்கு வாய்ந்திருந்தது. ஒரு அதீத கலைஞனின் தவிப்பை படம் முழுக்க காண முடிந்ததை உயிர் அறுத்து செல்லும் அற்புதமான காட்சி ஒன்றாக சொல்லக்கூடும் இந்த காலம். தனது 37 வது வயதில் பூமியை விட்டு போன இந்த மகா கலைஞனின் ஆன்மா ஒருபோதும் சாந்தி அடையாது. அடையாத சாந்தியில் தான் அவன் இன்னும் உலாத்திக் கொண்டிருக்கிறான்.

"வின்சென்ட் வான்கோ" என்ற ஓவியனின் வாழ்வு மிக மிக மெல்லிய கோடுகளால் தீட்டப்பட்டது. அதன் நீட்சி இன்னமும் தன்னை நீட்டித்துக் கொண்டுதானிருக்கிறது.

ஒரு நூறு வருடங்களுக்கு பின் கிடைத்த அவனின் இன்ன பிற ஓவியங்களை போல... கிடைக்காமல் போன இன்ன பிற ஓவியங்களுள், காதை ஏன் அறுத்துக் கொண்டான் என்ற பதில் ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கலாம்.

Film : At Eternity's Gate
Direction : Julian Schnabel Year :2018 

- கவிஜி

Pin It

உணர்ச்சியும் புணர்ச்சியும் பொதுவானது....காம சாஸ்திரம் சொல்வது போல.... அகமும் புறமும் காமத்தினால் கட்டமைக்கப்பட்டது தான்.

காதல் என்பது திரை. காமமே காட்சி.

lilly short film"லில்லி" இயக்குனருக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள். படைப்புத் திமிர் இல்லாமல் இந்த படம் சாத்தியமில்லை. தைரியத்தால் மட்டுமே இதை இயக்கியிருக்க முடியும். பொத்தாம் பொதுவாக பொதுப் புத்தி ஒன்று கல்லெறிய எப்போதும் காத்திருக்கும். எல்லாவற்றுக்கும் தயாரான மனநிலையில் தான் "லில்லி" சாத்தியமாகி இருக்கிறது. படத்தில் வரும் முக்கிய நான்கு கதாபாத்திரங்களுமே கதையை...... கதை கொண்ட பிரச்சனையை சரியாக உள் வாங்கி தைரியமாக நடித்திருக்கிறார்கள். அதுவும்... இரண்டு பெண்களுமே கை தட்டல் பெற வேண்டியவர்கள். நாணத்தையும் அச்சத்தையும் தூக்கி வீசி விட்டு இந்த வாய்ப்பின் மூலம் தங்களால் இயன்ற விழிப்புணர்வை இச்சமூகத்துக்கு கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

கதாபாத்திரங்களின் போக்குக்கு நியாயம் செய்து வெட்டி சுமையென துருத்திக் கொண்டிருக்கும் சமூக குளறுபடிகளில் அவர்கள் தனித்து தெரிகிறார்கள். கொஞ்சம் பிசகினாலும்... தவறாகி விடும் குறுக்கு சந்துகளில்... சரியாக வெளிச்சம் பாய்ச்சி இருப்பது படைப்பின் மேம்பட்ட ஆக்கம் புரிபட செய்கிறது. இன்னமும் கற்புக்கரசி என்றால் கண்ணகி தான் என்று நம்பிக் கொண்டிருக்கும் பொது புத்தியிலிருந்து எதிர் வினைகள் வரும் என்பதை உணர்ந்து தான் இயக்கி இருக்கிறார்கள். இந்த படக்குழுவுக்கும் படத்தை தயாரித்த தமிழ்ப் பேராசிரியர் ஈஸ்வரி அவர்களுக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்.

ஒளித்து வைக்க ஒன்றுமில்லை உலகில். புரிந்து கொள்ள உலகமே இருக்கிறது.

மெருகேறிக் கொண்டே இருக்கும் அடைப்படைவாதம்.......ஒவ்வொரு முறையும் உடைக்கப்படும். அது தான் மானுட விதி. தவறெல்லாம் உயர சரியெல்லாம் சரியும். பிறகு சரியெல்லாம் உயர தவறெல்லாம் சரியும். சுழற்சியின் போக்கில் தான் நல்லதும் கெட்டதும்.

படத்தின் முதல் காட்சியே நம்மை கிடுகிடுக்க செய்து விடுகிறது. லிப் லாக்.... காட்டப்படுகையிலேயே இது வேறு படம் என்று யூகிக்க முடிகிறது. நம்மூரில் தான் முப்பதைத் தாண்டியும் ஜாதகம்... காதல்... பணம்....சாதி.......நட்சத்திரம்..... செவ்வாய்.....சனி......கருப்பு........ சிவப்பு...என்று ஏதேதோ மானங்கெட்ட காரணங்களால் திருமணம் தள்ளி போய்க்கொண்டே இருக்கிறது. இந்த வாழ்வின் அடித்தளமே காமத்தின் மேல் தான் கட்டமைக்கப்படுகிறது என்பதை பெரும்பாலும் யாரும் ஏற்றுக் கொள்ள தயாராக இருப்பதில்லை. மூடி மூடி மறைத்தாலும் காமமே நிஜம். அதன் நீட்சிக்கு தான் திருமணம். கசந்தாலும் நிஜம் நிஜமே. உண்பதை போல கழிப்பதை போல இயல்பாக.. இருக்க வேண்டிய காமத்தை ஊதி ஊதி பெரிதாக்கி ஒளித்து வைத்த சமூகத்தில் எல்லாப் பிரச்னைகளும் அதன் நீட்சியாகவே வெளி வருவதை நாம் எப்போது உணர்வோம்.

வெளுத்ததெல்லாம் கள் என்றும் நம்பும் இந்த சமூகத்தில், சொல்ல இயலாத பிரச்சனைகளோடு.... நம்மோடே இருக்கும் உடல் ஊனமுற்றோரின் தேவைகள் குறித்து சிந்திக்க........யோசிக்க நமக்கு ஏது நேரம்...?

ஆம்.... உடல் ஊனமுற்றோரின் உடல் தேவை குறித்து விவாதிக்கப்படும் இடத்தில் தான் இருக்கிறோம். அதைப்பற்றி தான் இந்த "லில்லி" பேசுகிறது. உடல் தேவை பூர்த்தியடையாத போது.. அதன் நீட்சி வேறு வேறு வேர் கொண்டு வேறு வேறு காரியங்களுடையே வெளிப்படும். அது கோபமாகவோ... அமைதியாகவோ.. தனிமையாகவோ தாபமாகவோ.... குற்ற உணர்ச்சியாகவோ.. தாழ்வு மனப்பான்மையாகவோ... குற்றவாளியாகவோ கூட தன்னை உருவாக்கிக் கொள்ளும். இந்தக் கதையில்... அந்த பெண் சுய இன்பம் செய்வது போல காட்சி வருகிறது. வேறு வழி இல்லை. அதே நேரத்தில் சுய இன்பம் ஒன்றும் பாவமில்லை. புணர்ச்சியை புனிதமாக்கி வைத்திருக்கும் இந்த சமூகத்துக்கு 30 வயது தாண்டியும்.. இணை இல்லாமல் தவிக்கும் தனியன் / தனியள் பற்றி ஒரு போதும் கவலை இல்லை. அதன் கவலை எல்லாம்...பணமும் அதன் பொருட்டாக பகட்டும் தான். ஒவ்வொரு தனி மனிதனுக்குள்ளும் இயங்கும் உடல் என்னும் இயந்திரத்தின் கோளாறுகள் பெரும்பாலும் பொதுவானவை. அது உண்பது கழிப்பது.. உணர்வது புணர்வது. இதில் ஒன்று சரியாக இல்லையென்றாலும் கெட்டது கதை. அதுவும் உடல் ஊனமுற்றோருக்கு திருமணமே கம்ப சூத்திரம். இதில் கலவி எல்லாம்.. கானா காணும் காலம் மட்டும் தான். ஆனால் உடல் ஒரு வயதுக்கு பின் தன் இயல்பான வேலையை காட்டும். அதை வேறு வழியின்றி பொருளாதார ரீதிக்கு தகுந்தாற் போல.. அடக்க பழகி வைத்திருக்கிறோம்.

அப்படி அடக்க முடியாத.. அல்லது ஏன் அடக்க வேண்டும் என்று குமுறலோடு... அல்லது... அடக்கத் தெரியாத வலியோடு... அல்லது... ஆசைக்கு தகுந்தாற் போல... அல்லது அது தான் தேவை என்ற உண்மை புரிந்து....அவள் சுயஇன்பம் செய்கிறாள்.

அதனால் தான் ஒரு வயதுக்கு மேல் இணையான ஒரு ஜோடியை சேர்த்து விடுதல் கடமையாக இருக்கிறது. இணை அற்ற தனிமை தன்னை ஏதேதோ செய்யத்தான் பார்க்கும். அது தான் இயற்கையின் விதி. உலகின் நியதி புணர்தலின் வழியே தன்னை காத்துக் கொள்கிறது. வழி இல்லாத போது தான் தன் கிளைகளில் தவறுகளும்... தப்புகளும்.......கொலைகளும்....... குற்றங்களும் அரங்கேறுகின்றன. குற்ற உணர்ச்சியின் பின்னால் தன் நிழலை மறைத்துக் கொண்டு தன் ஒற்றை குடிசையில்.... மெய்ம்மறந்து அந்தப்பெண் சுய இன்பம் செய்கிறாள். உண்மையில் கலவியில் அதுவும் ஒரு செயல் அவ்வளவே. அதை குற்ற உணர்ச்சியாக்கி வைத்திருக்கும் சாபமும் இந்த சமூகத்தையே சாரும். அவளின் தேவையை உணராது போன அவளின் தகப்பனின் இயலாமையும் அழுகையும்... நிஜத்தில் இருந்து சொட்டுவதை நாம் பெருத்த பாரத்தோடு காண்கிறோம்.

முன்பொரு காலத்தில் இது தாய் வழி சமூகமாகத்தான் இருந்தது.

தாய் இன்று யாருடன் தன் படுக்கையை பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என்று அவள் தான் முடிவு செய்வாள். அது மகனாகவோ.... மருமகனாகாவோ...பக்கத்துக்கு வீட்டுக்காரனாகவோ.... யாராக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். அப்படி ஒரு காலகட்டம் இருந்தது. "வோல்காவிலிருந்து கங்கை வரை" புத்தகம் அப்படித்தான் சொல்கிறது. அதன் பின்.... வேறு வேறு ரூபத்தில் காமம் தன்னை கட்டமைத்துக் கொண்டு காதல்....சேர்ந்து வாழ்தல்.....கல்யாணம் என்று ஒரு கட்டுக்குள் வந்தது. கல்யாணம் என்பதே உறவு வைத்து அதன் மூலம் தன் வாரிசை தன் உடமைகளுக்கு சொந்தமாக்குவதற்கு தான். பல உறவுகளின் மூலம் உடல் சார்ந்த பிரச்சனைகள் வந்து விட கூடாது என்பதற்காகவும் தான் இந்த கல்யாண ஏற்பாடு. அதன் பிறகு அது குடும்பமாகி குழந்தைகளாகி ஒரு எமோஷனல் வளையத்துக்குள் மாட்டிக் கொண்டது மானுட பரிணாமத்தின் அடுத்த கட்ட நகர்வாக பார்க்கப் படுகிறது.

காட்சிப்படுத்தலின் போக்கில்...சில குறைபாடுகளும் இருக்கத்தான் செய்கிறது. அந்த அப்பா தன் மகளின் அந்த செயலை பார்த்து விட்டார்.... சரி. ஆனால் அதன் பின்பும் அதிர்ச்சியில் பார்த்துக் கொண்டே நின்றிருக்க வேண்டாம். பையை கீழே போட்டு தான் பார்த்து விட்டதை அந்த பெண்ணுக்கு தெரிய வைத்திருக்க வேண்டாம். அந்த காட்சிக்கு பின் அந்த பெரியவர் செய்வதறியாது நடந்து கொண்டே இருப்பதை தவிர்த்திருக்கலாம். எடிட்டர் அங்கே இன்னும் கொஞ்சம் ஷார்ப்பாக வெட்டியிருக்க வேண்டும். பிறகு கண் தெரியாதவரை வீட்டுக்கு அழைத்து வருவதை விட....அவர்களுக்கு திருமணம் செய்து வைத்து சேர்த்திருக்கலாம். இந்த இடத்தில் திருமணம் போன்ற அடிப்படை வாதத்துக்கும் முற்போக்கு சிந்தனைக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளியை பற்றிய தத்துவார்த்த தடுமாற்றங்கள் வழக்கம் போல அரங்கேறுகின்றன.

புது மேனஜர் லிங்க் நன்றாக கதையை இணைக்கிறது. ஆரம்பக் கட்ட காட்சிகள்..... அதிர்ந்தாலும்.... நடைமுறை சிக்கல் தான். மனைவியிடம் நெருங்காமல் இருக்கும் புது மேனஜர். அவளோ காமத்தீயில் தவிக்கிறாள். அது இயல்பு தான். உடனே... வேறு வேறு பாடங்கள் சொல்ல இந்த சமூகம் காத்துக் கொண்டிருக்கும். ஆனால் காமம் இல்லாமல் இருப்பது தான் இயல்புக்கு எதிரான ஒன்று. அதில் தான் குறை இருக்கிறது. காமத்தோடு இருப்பதில் குறை இல்லை. இந்த சிருஷ்டி காமத்தினாலே விழைந்தது.

"சரியான வயசுல... நடக்க வேண்டியதெல்லாம் நடந்த உனக்கே இவ்ளோ தேவை இருக்கும் போது....வயசு தாண்டியும் எதுவுமே நடக்காம இருக்கற ஊனமுற்றோரின் தேவைகள் குறித்து நாம எப்பவாது யோசிச்சிருக்கமா..?" என்பது தான் கதையின் மையம். அதை ராவாக சொல்லிவிதம்.....ஒரு பக்கம்... தேவை தான். அந்த பெண் சுய இன்பம் செய்யும் காட்சி ஆணி அடித்தாற் போல இறங்கினாலும்... படத்தின் முழுமை, அடையாமல் எங்கோ துருத்திக் கொண்டு நிற்பதை உணர முடிகிறது. 'கரணம் தப்பினால் மரணம்' கதையை கையாண்ட நேர்த்தியில்... கொஞ்சம் சினிமாத்தனம் இருப்பதை தவிர்த்திருக்கலாம்.

ஒரு வேளை முதல் காட்சி மற்றும் சுய இன்ப காட்சியைக் காட்டாமல் இதே அழுத்தத்தை பதிவு செய்ய இந்த இயக்குனரால் முடிந்திருக்கும் என்றால்......அது எழுந்து நின்று பாராட்டப்பட வேண்டியதாக இருந்திருக்கும். மறைத்தாலும் புரிந்து விடும் லாஜிக் இருக்கும் காட்சியை மறைத்து புரிய வைப்பதில் தான் ஒரு படைப்பாளியின் ஆக்கம் இருக்கிறது....என்பது என் தாழ்மையான கருத்து. மற்றபடி.. லில்லி... கில்லி..!

- கவிஜி

Pin It