ரஷ்ய எழுத்தாளரான விளாதிமிர் நபகோவ் (1899_1977) அவர்களின் பெரும் சர்ச்சைக்குரிய இலக்கியப் படைப்பு "லோலிதா". அக்காலகட்டத்தில் வாசகர்களின் பார்வைக் கோணத்தில் மிகுந்த பரபரப்பையும், சர்ச்சையையும் ஏற்படுத்திய தவிர்க்க இயலாத நாவலென "லோலிதா"வைக் குறிப்பிடலாம்.

Eyes wide shut, The shining உள்ளிட்ட திரைப்படங்களுக்குச் சொந்தக்காரரான இயக்குநர் "Stanley Kubrick" அவர்களின் முயற்சியால் 1962ல் 'லோலிதா' முதன்முதலாக கருப்பு, வெள்ளைப் படமாக திரைதொட்டது. த்திரைப்படமானது சிறந்த எழுத்து மற்றும் திரைக்கதைக்கான ஆஸ்கர் விருதிற்குப் பரிந்துரை செய்யப்பட்ட பட்டியலில் இடம்பெற்றது. பின்னர் மீண்டும் 1997ல் இயக்குநர் "Adrian lyne" அவர்களால் திரையில் மறுமலர்ச்சி பெற்றது.

lolitaAdrian lyne ன் கதாப்பாத்திரத் தேர்வுகள்:
Humbert _ Jeremy Irons
Dolores haze _ Dominique swain(Lolita)
Charlotte haze _ Melanie Griffith
Claire Quilty _ Frank Langella.

பிரெஞ்சு விரிவுரையாளர் பணிக்கென பிரான்ஸிலிருந்து அமெரிக்கா செல்லும் Humbert, விதவையான Charlotte haze ன் வீட்டில் தங்குகிறார். அங்கு அவளது 12 வயது மகளான Dolores haze(Lolita) ஐ எதேச்சையாய்ப் பார்க்கையில் அவரது பதின்வயதுக் காதல் மீண்டும் உயிர்ப்பு பெறுகிறது. தவிர்க்க இயலாத சூழலில் Charlotte haze ஐ மணந்துகொண்ட Humbert , Dolores ன் வளர்ப்புத் தந்தையாகிறார். ஒரு வளர்ப்புத் தந்தைக்கும் அவரது பதின் வயது மகளுக்குமான உறவுச் சிக்கல்கள்தான் இத்திரைப்படத்தின் கதைக்களம். சர்ச்சைக்குரிய இம்மையக்கருத்தும், திரைக்கதையும்தான் இத்திரைப்படத்தின் ஆளுமைக்குப் பலமாக அமைந்துள்ளன.

திரையின் முதற்காட்சியில், தன் காதலையும், அதன் கற்பிதங்களையும் சுமந்தபடி பயணிக்கும் கதாநாயகன் Humbert தனது பால்ய காதலியை உன்னத உயிர்ப்புடன் நமக்கு அறிமுகம் செய்கிறார். தன் வாழ்வின் ஆசிர்வாதங்களையும், சாபங்களையும் எடுத்தியம்பும் கதைசொல்லியாய் தன் பயணத்தைத் தொடர்கிறார்.

Jeremy Irons(Humbert), தனது மன உணர்வுகளின் பரிபூரண ஆளுமைகளை அவ்வளவு அழகாக தன் முகவெட்டில் செதுக்குகிறார். எவ்வித ஆர்ப்பரிப்புமின்றி வில்லன் மற்றும் கதாநாயகன் என்ற இருவித நடத்தைப் பாங்குடன் படம் முழுக்க அடக்கமாகவும், மிகவும் அற்புதமாகவும் உலாவருகிறார். நடுத்தர வயதுடைய கதாப்பாத்திரமான இவரைச் சூழ்ந்தபடி ஒரு மென்மையான இழையோட்டம் இறுதிவரை தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. தன் வாழ்வின் பெருமளவு அர்ப்பணிப்புகளை இவர்தம் காதலுக்கென நிகழ்த்துவதால் ஹம்பர்ட்டை காதலுக்கான குறியீடாக உணர்கிறது மனம்.

Humbert தன் 14 ம் வயதில் எதிர்கொள்ளும் முதற்காதலானது அவரை பல சுபசங்கடங்களில் எல்லைகளற்று சஞ்சரிக்க வைக்கிறது. எதிர்பாராமல் தனது காதலியின் மரணம் நிகழ்ந்துவிடும் அத்தருணத்தில் தாங்கவொண்ணாத வேதனையால் கதறுகிறது அவரது நெஞ்சம். துளியும் கருணையற்று காலம் நிகழ்த்தும் அம் மரணமானது தீராவலியுடன் அவரது பால்யத்தில் சுவடு பதிக்கிறது.

அதன்பின் Humbert தனது வயதுகளைக் கடக்க இயன்றதே ஒழிய காதலைப் பொறுத்து, அதன் உணர்வுகளைப் பொறுத்து பால்யத்தைக் கடக்க இயலவில்லை. மனிதன் தன் இச்சையின் ஆழ ஆழங்களில் சுழலும் எண்ணங்களுக்கு அபரிமிதமான முக்கியத்துவம் அளித்து அவற்றை தனது செயல்களால் தீவிரமாக நெருங்குகையில்தான் அவனது சோதனைகளும், சாதனைகளும் ஆரம்பமாகின்றன. தடுத்து நிறுத்த திராணியற்ற வகையில் எதிர்பாரா மாற்றங்களும் , திடீர்த் திருப்பங்களும் நொடியில் நிகழ்ந்து விடுகின்றன.

இயக்குநர் அட்ரியன் லைன், "லோலிதா" கதாபாத்திரத்திற்கென 'Dominique swain' ஐ தேர்வு செய்திருப்பது மிகவும் பொருத்தமான ஒன்று. லோலிதாவின் உடல்மொழி அதீத கவர்ச்சியுடையது. ஒரு பதின்வயதுச் சிறுமிக்குரிய துறுதுறுப்புடன் அவ்வளவு அருமையாய் கதாபாத்திரத்துடன் ஒன்றிப் போகிறார். முரட்டுத்தனமும், கொச்சைத்தனமும், குறும்புத்தனமும், ஆக்ரோசமும் ததும்பும் குட்டி தேவதையென அவளைக் குறிப்பிடலாம். ஒட்டுமொத்த காமத்தின் குறியீடாக மனதில் வேரூன்றி கிளை பரப்புகிறாள் லோலிதா. அந்த தேவதையின் கொச்சைத்தனமான குறும்புகளை மனத்தால் முற்றிலுமாக ஏற்கவோ, மறுக்கவோ இயலவில்லை. எனினும், அப்படியான ஒரு பாலியல் சித்தரிப்பை இறுதிவரை கண்மூடித்தனமாக போதுமட்டும் ரசிக்க முடிக்கிறது. எதார்த்தமும், மாய எதார்த்தமும் கலந்த கலவையாய் மனதை இறுகப் பிசையும் லோலிதா, நொடிக்கு நொடி அதிர்வதும், நம்மை அதிரவைப்பதுமாய் அமர்க்களப்படுத்துகிறாள். அந்த மாயதேவதை படத்தின் இறுதிக் காட்சிவரை ஒரு மென்மையான வன்முறையுடன் மனதினுள் கும்மாளமிட்டபடி குறுகுறுத்துக் கொண்டேயிருக்கிறாள்.

Lo (lolita) பள்ளி முகாமிற்குச் செல்லுமுன் தனது அதீத அன்பை Humbert ற்கு வெளிப்படுத்தும் அணுக்கமான நிகழ்வில் முதன்முதலாக அவர்கள் இருவர் மீதான பன்முகப் பார்வையின் பிம்பம் உடைந்து நொறுங்குகிறது. இக்காட்சி முதற்கொண்டு பார்வையாளரின் புரிதலில் உறவுச்சிக்கலானது மென்மேலும் பலப்படுகிறது. இந்த உறவுச்சிக்கலை மையமாய்க் கொண்டு அடுத்தடுத்த காட்சிகள் சுவாரஸ்யமாகவும் , விறுவிறுப்பாகவும் நகர்கின்றன.

Lo வின் செய்கைகளை ஆதரிக்கவோ, நிராகரிக்கவோ தடுமாறும் மனமானது பாலியல் ரீதியான குற்றச்சாட்டுகளை முன்னிறுத்தவும், அதன் பின்வாங்கலுக்கும் ஒரே சமயத்தில் தயாராகிறது.

சமூகம் என்பது உறவு ரீதியான சில ஒழுங்கு கட்டமைப்புகளுடன் கூடிய உறுதியான அஸ்திவாரங்களைக் கொண்டுள்ளது. அதனை மீறியதான உறவுச் செயல்பாடுகள் சமூக ஒழுக்கச் சீர்குலைவிற்கு அடித்தளமிடுவதாகவே எண்ணப்படுகிறது. தனிமனித ஒழுக்க சீர்கேடென்பது ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் சர்வநாசத்திற்கு ஒப்பநோக்கப்படுகிறது எனும் கருத்தியலை நாம் மறுக்க இயலாது. இவ்வகையான உறவுச்சிக்கல்களில் தோய்ந்த மனமானது நினைவுகளை ஆதிக்காலத்திற்கு அடியோடு நகர்த்துவதோடு மட்டுமன்றி நாகரிகத்திற்கு முந்தைய காலம், பிந்தைய காலமென பகுத்து அவைகளுக்குக் குறுக்கிடையாய் ஒரு கோடு கிழிக்கிறது. அதன்பின் நாகரிகத்திற்கு முந்தைய காலங்களில் தன்னை இருத்திக்கொள்ளும் மனமானது பிரபஞ்சம் முழுமைக்குமான உறவுப்புரிதல்களின் அலசல்களில் எல்லாமும் சரி, எல்லாமும் தவறு என்பதான குழப்பத்தில் உழன்று, ஸ்தம்பித்து உறைந்துபோய் நிற்கிறது.

வரலாற்றில் விடுபட்டுப்போன ஆதிக்கால ஸ்நேகங்களை ஸ்பரிசிப்பதாக நம்புகிறது மனம். இப்படியொரு சர்ச்சைக்குரிய உளவியலை, உயிரோட்டமான உறவினை உருவாக்கிய நபகோவ் வாசகர்களை மதில்மேல் பூனையாக நிறுத்தி ஒருசில "ம்யாவ்"களைக்கூட உதிர்க்கமுடியாதபடிக்கு இக்கட்டான சூழலில் தள்ளிவிட்டு வேடிக்கை பார்த்திருக்கிறார். அதன்படிக்கு Adrian lyne கதைவழியிலான திரைக்காட்சிகளில் மிகையளவு அமர்க்களப்படுத்துகிறார்.

Humbert ம், Lo ம் தங்களின் பெரும்பான்மை இரவுகளை வெவ்வேறு விடுதிகளில் கழிக்கின்றனர். ஒருமுறை Humbert வெளியே சென்று திரும்புகையில் அவளது இன்ப அலங்கோலங்களின் நிலையுணர்ந்தவராய் அந்த ரகசிய நபர் பற்றிய தகவல்களைத் தெரிவிக்கும்படி மன்றாடுகையில்கூட Lo தனது காமாஸ்திரத்தைத்தான் பண்பட்ட கருவியென உபயோகிக்கிறாள். என்ன மாதிரியான ஒரு காட்சி அது! பெண்ணானவள், ஆணின் உணர்வுகளை சிதைத்து அதனை காமத்தின் வழி ரசித்து அனுபவிக்கிறாள். அதிரடியான அவ்வன்புணர்வு காட்சியின் உருக்கங்களிலிருந்து உடனடியாக விடுபட இயலாமல் சிறிது நேரம் அவ்விடத்திலேயே தேங்கி நிற்கிறது மனம். அக்காட்சியில் Lo தனக்குத்தானே வன்முறையை வலிந்து திணித்துக் கொள்பவளாக அடையாளப்படுத்தப்படுகிறாள். மென்மையான காமக் குரூரத்தின் தோற்றமென மிளிர்கிறாள் Lo.

Lo வின் காமம் எவ்வளவுக்கெவ்வளவு நெகிழ்வை ஏற்படுத்துகிறதோ அவ்வளவுக்கவ்வளவு Humbert ன் காதல் ஆழங்களை உண்டாக்குகிறது. மிகவும் அற்புதமான காட்சியமைப்பு இது.

இத்திரைப்படத்தின் உச்சகட்ட நிகழ்வுகளுள் ஒன்று Quilty ன் மரணம். கதாப்பாத்திரத்திற்கேற்ற அபார நடிப்பு. இவருக்கென ஒருசில காட்சிகள் மட்டுமே வாய்ப்பாக அளிக்கப்பட்டிருப்பினும் தனக்குரிய பகுதியை நிறைவாகச் செய்திருக்கிறார்.குறிப்பாகச் சொல்லப்போனால் மரணிக்க விருப்பமற்ற ஒரு மரணத்தின் நேரடிக்காட்சியென இக்காட்சியினைக் குறிப்பிடலாம். Quilty ன் யதார்த்த நடிப்பும், காட்சியாக்கிய விதமும் பிரமிக்கத்தக்க பிரம்மாண்டமென மனதை நிரப்புகிறது.

அவ்வப்போது மேலெழும்பும் பின்னனி இசையானது மனதை மென்மையாக வருடிச் செல்கிறது.

அந்நிய நாடுகளில் நாவலைத் தழுவிய திரைப்படங்கள் ஏராளம். இதுவும் நாவலைத் தழுவிய திரைப்படமென்றாலும் காட்சியமைப்பிற்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. அறிவின் மெனக்கெடல்களை உள்ளூர உணர முடிகிறது. பெரும்பான்மை காட்சியமைப்புகளில் கவித்துவம் இழையோடுகிறது. ஒருவேளை இந்நாவல் வாசிக்கப் பெற்றிருந்தால் நாவலுக்கும், இயக்குநரின் காட்சியமைப்புகளுக்கான ஒப்புமை மற்றும் வேற்றுமைகளை பேசும் வாய்ப்பு அமைந்திருக்கலாம்.

துரதிஷ்டவசமாக, "லோலிதா" விற்கு இணையான ஒரு நாவலையோ அல்லது திரைக்கதையையோ மேற்கோளாகக் குறிப்பிட இயலவில்லை. முடிவாக , சர்ச்சைக்குரிய திரைப்பட வரிசையில் தனித்து நிற்கும் "லோலிதா"விற்கு நிகர் லோலிதா மட்டுமே!!!

- வான்மதி செந்தில்வாணன்

Pin It
"சதத் ஹசன் 42 வைத்து வயதில் மரித்து போகிறான்
 மண்டோ இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறான்"  
 
- என்று படம் முடிகையில் டைட்டில் கார்ட் போடுகிறார்கள். பெருத்த சோகம் கவ்விக் கொண்ட என்னை எப்படி நான் கடப்பது...?! 
 
துயரம் தோய்ந்த கண்களால் தான் மண்டோவைக் காண முடிகிறது.
 
manto movie"என் கதைகளை உங்களால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை என்றால் நம்முடைய காலத்தினை தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை என்றே அர்த்தம்" என்று படத்தில் ஓரிடத்தில் கூறும் மண்டோவை கூர்ந்து கவனிக்கையில் உள்ளே நடுக்கம் ஏற்படுகிறது. அந்த விழிகளின் தடுமாற்றத்தில், இயலாமையில் இந்த நாடுகளும் நாட்டு மனிதர்களும் செய்யும் அவமதிப்பில் செத்து செத்து வாழும் ஓர் உன்னத படைப்பாளியின் மரணத்தைக் காண முடிகிறது.
 
"சதத் ஹசன் மண்டோ" பார்த்து விட்டு என்னால் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை. வெளிச்சம் படரும் வெளி எங்கும் கண்களற்று சுற்றுகிறேன். அலைக்கழித்தலின் பொருட்டு மண்டோவின் காய்ந்த உதடுகளை கசப்பேறிய தொண்டைக்குழியை பயத்தோடும் பரிதாபத்தோடும் உற்று நோக்குகிறேன். "மண்டோ" என்ற பெரு மண்டையின் ஓரங்களில் உலா வருகையில் என் மண்டையில் யாரோ தொடர்ந்து அடிக்கிறார்கள். அடிப்பவர்கள், கலைஞனை போற்றத் தெரியாதவர்களாக......மதிக்கத் தெரியாதவனாக....குறைந்த பட்சம் அவனின் வாழ்வில் எழுத்தில் ஏதாவது ஒரு சந்தில் குறிக்கிடுபவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். 
 
மண்டோவின் வாழ்க்கையை "மண்டோ" என்ற திரைப்படமாக்கிய "அழகி - நந்திதாதாஸ்"க்கு இனம் மொழி நாடு தாண்டிய கைதட்டல்கள். மனம் திறந்த ஏக்கங்களை கண்ணுக்குப் புலனாகாத எல்லை தாண்டி அவருக்கு அளித்தல் நலம் என்றே நம்புகிறேன். அடுத்த தலைமுறைக்கு இத்தனை சுலபமாக மண்டோவை கடத்த சினிமாவால் முடிந்திருக்கிறது. அதுவும் ஒரு தேர்ந்த சினிமா சாதித்திருக்கிறது. "மண்டோ" டைட்டிலில் கூட இடையே குறுக்கு வெட்டாக இருக்கும் கோடு அரச பயங்கரவாதத்தை பறை சாற்றுகிறது. தைரியமுள்ள நந்திதாவுக்கு நன்றிகள். 
 
அந்த கால கட்டத்தின் காட்சி வடிவத்தை அப்படியே அந்த டோனில் காட்டிய நந்திதா குழுவுக்கு நன்றி சொல்லாமல் இருக்க முடியாது. ஒவ்வொரு வீதியிலும் படம் பார்ப்பவரும் உடன் செல்லும் உணர்வு. இப்போது தான் நிஜமாகவே நந்திதா என்றொரு ஆளுமை அழகியாகி இருக்கிறார். தேவதைகள் இப்படியும் காட்சி தருவார்கள்.
 
மண்டோவை படிப்பது எல்லா காலத்திலும் இருக்கும் சம காலத்து மானுடத்தைப் படிப்பது. அதற்கு எல்லைகள் கிடையாது. கருப்பு திரைகளால் எத்தனை மூடினாலும் துளி வெளிச்சம் போதும் அவரைக் காட்டிக் கொடுத்து விடும். மதங்களுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு கலைஞனைப் பற்றிய செய்தி இந்த மானுடத்துக்கு அவசியம் தேவை. மண்டோ இந்த சமூகத்தின் வெளிப்பாடாக இருக்கிறார். இந்த வாழ்வின் அடிப்படை வாதங்கள் மீது பெரும் கோபம் கொண்டவராக இருக்கிறார். 
 
மண்டோவின் கதைகள் நெருப்புக்குள் பூத்த நெருப்பு போன்றவை. சுடுவது கண்டிப்பாகத் தெரியும். சமூகம் பேச முடியாத நிஜத்தின் பிடியில் சிக்கிக் கொண்ட பக்கங்களைக் கொண்டவை அவர் கதைகள். நிஜம், கதைகளை விடவும் கற்பனைகளை விடவும் கொடூரமானவை. அப்படி ஒரு ஆண் பெண் நெருக்கமான கதை எழுதியதற்கு அவர் பல வருடம் கோர்ட் கேஸ் என்று அலைக்கழிக்கப்படுகிறார். ஒரு படைப்பாளியின் மிக சிறந்த உன்னத நேரங்களை எல்லாம் அந்த வீணா போன சட்டங்களின் கையில் கொடுத்து விட்டு நாற்காலியின் மீது குத்த வைத்து அமர்ந்து குடித்துக் கொண்டே இருக்கச் செய்கிறது.
 
இந்தியா பாகிஸ்தான் பிரிவினை அவரைத் தடுமாற செய்கிறது. தன் இந்து நண்பன் கூறிய கூர் சொல் எழுத்தாளனுக்கே உண்டான அவர் மூளையில் ஆழமாய் தைத்து விடுகிறது. லாகூர்க்கு கிளம்பி விடுகிறார். பாம்பேயை விட்டு போக மனமில்லாத அந்த இறுகிய முகத்தின் வழியே வழி நெடுக காலம் காலமாய் இந்திய மண்ணில் வாழ்ந்த மனிதர்களின் புலம் பெயர்தலின் வலியைக் காண முடிகிறது. எத்தனை அரசியல் அது. எத்தனை கொடுங்கோலாட்சியின் சாதனை அது. எதற்கோ எவரையோ பலி கொடுக்கும் வியாக்கியானம் அது. அரசியல் சாணக்யத்தனத்தின் கபட நாடகம் அது. இரு பக்கமும் சாயம் பூசப்பட்ட கள்ளத்தனம் அது. உறவுகளும் உரிமைகளும் உண்மைகளும் எல்லைக் கோட்டில் நின்று கொண்டு தவித்து தடுமாறிய இடம் அது. கடைசிவரை எந்தப் பக்கம் போவதென்று தெரியாமல் எல்லைக் கோட்டில் நின்று புரண்டு அழுது அரட்டி தடுமாறிய பல மனிதர்களின் மனப்பிறழ்வுக்கு முன் மண்டோவின் பேனா கோபத்திலும் சோகத்திலும் தனை எப்போதும் உடைத்துக் கொண்டே நிற்கிறது.  
 
பிள்ளைக்கு மருந்து வாங்க சென்று மறந்து போய் குடித்து விட்டு பின்னிரவில் நினைவு வந்து ஓடி வந்து வீட்டுக்குள் நுழைந்து கையறு நிலையில் கீழே சரியும் மண்டோவை அப்படி காண சகிக்கவில்லை. 
 
வாழ்வின் ஒவ்வொரு நாளையும் பெரும் நடுக்கத்தோடு கடந்த மண்டோ நிஜத்தின் பக்கமும் நேர்மையின் பக்கமும் நின்றது தான்...அவருக்கு கிடைக்க வேண்டிய எதுவும் கிடைக்காமல் போனதற்கு காரணம். அதன் நீட்சியில் குடியின் கசப்பு அவர் வாழ்வை குடித்து விடுகிறது. இந்தியாவைப் பிரிந்தது அவரை உள்ளுக்குள் உருக்குலைக்கிறது. கனத்த யோசனையோடு புகை படரும் அறையில் எப்போதும் நாற்காலியில் குத்த வைத்து அமர்ந்து எழுதிக் கொண்டிருக்கும்....இடையிடையே கைக்கெட்டும் தூரத்திலிருக்கும் மது பாட்டிலைத் திறந்து மடக்கென்று வாயில் கவிழ்த்துக் கொள்ளும் "மண்டோ" பாழ்ப்பட்ட ஒரு சித்திரத்தின் குறியீடாகவே நான் காண்கிறேன்.
 
படத்தில் மண்டோவின் சில கதைகளை நாம் காட்சிகளாகவே காண்கிறோம். அதில் ஒரு கதை.
 
இந்தியா பாகிஸ்தான் பிரிவின் போது ஒரு பெரியவர் தன் பெண்ணை காணவில்லை என்று தேடிக் கொண்டிருக்கிறார். எங்கெல்லாமோ தேடுகிறார். கிடைக்கவில்லை. பிறகு ஒரு கட்டத்தில் மருத்துவ முகாம் ஒன்றில் ஒரு பெண் சிதைந்து படுத்திருக்கிறாள். அது தன் பெண் தான் என்று கண்ட அந்தப் பெரியவர் கதறுகிறார். மருத்துவர் எந்த சலனுமும் இல்லாமல் ஜன்னலைத் திறங்கள் என்று கட்டளை இடுகிறார். ஜன்னல் திறந்த வெளிச்சம் பட்டதும்...கதவு திறந்து விட்டது என்று அந்த பெண் முணங்கிக் கொண்டே நடுக்கத்தோடு... அசைய முடியாத உடல் மொழியில்... நேரத்துக்கு சாபட வரும் நாயயைப் போல....தானாக பாவாடை நாடாவை அவிழ்க்கிறாள். 
 
மருத்துவர் நடுக்கத்தோடு நடந்திருக்கும் விபரீதத்தை உணர்ந்து கொள்கிறார். 
 
அந்த தகப்பன் நடக்கத்தோடு கதறுகிறார். (மகாநதி ஸீன் நினைவுக்கு வந்தால் நான் பொறுப்பல்ல )
 
கதை அவ்ளோ தான்... 
 
இது தான் மண்டோவின் கதைகள். அதில் ரத்தமும் சதையும் நிஜமும் சமூகத்தின் மீது காரி உமிழும் கோபமும் கலந்திருக்கும். அவர், குறுக்கு சந்துகளின் சிவப்பு வண்ணங்களை உலகத்துக்கு அடையாளம் காட்டுகிறார். நீங்கள் காணும் இந்தியா மட்டும் உண்மையில்லை. உண்மையில் அழுக்கான அடிபாகத்தைக் கொண்டது தான்...இந்தியா என்று அழுத்தமாய் கூறுகிறார். அதற்கு தான் அவர் தொடர்ந்து புறக்கணிப்பட்டார். 
 
வறுமை சூழ்ந்து வாட்டி எடுக்கும் சூழலுக்கு தள்ளப்பட்டதுக்கு காரணம், தன் எழுத்தில் சமரசம் செய்து கொள்ளாதுதான். சமரசம் செய்து கொள்ளும் எழுத்தாளன் எப்படி உண்மையான எழுத்தைக் கொடுக்க முடியும். மண்டோவின் வாழ்வுதனை சூது கவ்வும். ஆனால் இறுதியில் மண்டோ தான் வெல்வார்.
 
இன்னொரு கதை.
 
வாசலில் நொண்டி விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் 10 அல்லது 11 வயது சிறுமிக்கு வேக வேகமாய் புடவை கட்டி முகப்பூச்சு போட்டு உதட்டு சாயம் போடப்படுகிறது. இந்தமுறை காரில் வந்திருப்பதாக அவளின் பெற்றோர்கள் சொல்கிறார்கள். அவளைக் காரில் ஏற்றி விட்டு காசு வாங்கி வணக்கம் போட்டு அனுப்புகிறான் அந்தக் குழந்தையின் அப்பா. அவளும் மிகுந்த சந்தோசத்தோடு அந்த காரில் அமர்ந்து ஜன்னல் வழியே வெளி உலகத்தை  பார்த்து ரசித்துக்கொண்டே பயணப்படுகிறாள். அந்த சிறுமிக்கு எல்லாமே தெரிகிறது. அவள் மிக இயல்பாக நடந்து கொள்கிறாள். அது எப்போதும் நடக்கும் வழக்கம் என்று நமக்கும் புரிகிறது. ஒரு பெரிய மனுஷியின் தோரணையில் இருக்கும் அந்த சிறுமிக்கு அவள் எதற்கு செல்கிறாள் என்று  விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் அவளை அவள் அம்மா கூப்பிடும் போதே தெரிந்திருக்கிறது. நமக்குத் தெரிய வருகையில் தான் நாம் காரின் சீட்டு நுனிக்கு வருகிறோம்.
 
காரின் உள்ளே இரண்டு கிழவர்கள்.. ஒரு வாலிபன் இருக்கிறார்கள். அன்று முழுவதும் அவர்கள் நால்வரும் கடற்கரையில் விளையாடுகிறார்கள். அதீத குடியில் காருக்குள்ளேயே அந்த கிழவர்கள் தூங்கி விடுகிறார்கள். இரவில் அந்த வாலிபன் அர்த்தமுள்ள சிரிப்போடு அவளை வீட்டு வாசலில் இறக்கி விடுகிறான். இறங்கி வீட்டுக்குள் செல்லும் முன் அந்த சிறுமி திரும்ப வந்து காலையில் அந்த வாலிபன் கொடுத்த காசை திருப்பிக் கொடுத்து விட்டு, " நான் வேலை செய்யாமல் காசு வாங்குவதில்லை" என்று சொல்லி, வீட்டுக்குள் ஓடுகிறாள். 
 
"இது தான் கடைசி வாடிக்கையாளன்....எழுந்து வா"  என்று அடித்து பிடித்து தூங்கிக் கொண்டிருப்பவளை இழுக்கும் அந்தக் கிழவனிடம் (கணவனோ.... தொழில்காரனோ)
 
"நான் தூங்கி வாரமாகி விட்டது. இன்று மட்டும் விட்டு விடு" என்று கெஞ்சுகிறாள். அவனோ, " ஒரே ஒருத்தன் தான் வா" என்று அடித்து இழுக்கிறான். வாய்ச்சண்டை முற்றி வேறு வழியின்றி அவனைத் கீழே தள்ளி சாய்க்கிறாள். சாய்த்து விட்டு அப்படியே சரிந்து தூங்க ஆரம்பிக்கிறாள். அவன் தலையில் அடி பட்டு செத்துப் போகிறான். ஆனாலும் தூங்கத் தொடங்குகிறாள்... அந்த சிவப்பு விளக்கு பெண் என்று இன்னொரு கதை.... கண்களில் ரத்தம் பாய்ச்சுகிறது. 
 
நான் மிரட்சியின் பிடியில் நின்று தான் மண்டோவின் கதைகளைக் காண்கிறேன். மண்டோ பற்றிய படம் என்னை நடுக்கத்துக்குள்ளாக்கி இருக்கிறது. இன்னும் மீள முடியாத துக்கத்தில் இங்கே எழுதுகிறேன்...
 
மண்டோவின் கதைகளை உங்களால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை என்றால் நம்முடைய காலத்தினை தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை என்றே அர்த்தம் என்றே நானும் எனக்கே சொல்லிக் கொள்கிறேன். 
 
மண்டோவின் மனசாட்சி என்னை உலுக்குகிறது. 
 
- கவிஜி 
Pin It

வாழ்க்கை துரத்துகிறது.

வேர் வரைக்கும் பாயும் பசியின் சுவடுகள் எங்கெல்லாம் இருக்கிறதோ அங்கெல்லாம் நாராயணன் மாதிரி மனிதர்கள் அலைந்து கொண்டே இருப்பார்கள். 60 களில் அவன் கப்பலில் வேறு வழியின்றி பஞ்சம் பிழைக்க துபாய் செல்கிறான்.

pathemari20 வருடங்களில் அவன் ஆறேழு முறை மட்டுமே வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறான். வரும் ஒவ்வொரு முறையும் வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு பார்த்து பார்த்து பொருள்களை வாங்கி வருகிறான். தேவைகளை பூர்த்தி செய்கிறான். வழக்கம் போல... 'அண்ணன் ஏற்கனவே சாப்ட்ருக்கும்' என்பது போன்ற, 'அவன் அவனுக்கு வைத்துக் கொண்டிருப்பான்' என்று சொல்லி அவனுக்கு எதுவுமே இல்லாமல் எடுத்துக் கொள்ளும் குடும்பம் அவனை நுணுக்கமாய் ஒருபோதும் கவனித்ததில்லை. இறுதிக் காட்சியில் ஒரு பேட்டியில் அவன் சொல்லும் இந்த வாழ்வே குடும்பத்துக்கு தான் என்பது போன்ற வசனங்கள்.... உயிர் கரைப்பவை. உள்ளம் நடுங்குபவை. அப்போது தான் அவர்களுக்கு ஓரளவுக்கு புரிகிறது. எதையெல்லாம் செய்யாமல் விட்டோம் என்று அவர்களுள் கேள்வி எழுகிறது.

அவன் கண்கள் அலை பாய்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. ஊரின் ஒவ்வொரு இடத்தையும் பரிதவிக்கும் பரபரப்போடு அவன் காண்பது எல்லாம், தூரமே கிட்டத்தை உணர்த்தும் என்பதற்கான வாழ்வின் செயல்முறைகள். திரும்பி செல்லும் ஒவ்வொரு முறையும் அவன் தன்னையே விட்டு விட்டு தான் செல்கிறான்.

அவனையும் அவன் வீட்டையும் இணைப்பது அவன் கால் படும் கடல் அலைகள் மட்டும் தான். அங்கும் சரி. இங்கும் சரி.

இறுகி இறுகி குறுகி குறுகி வார்த்தைகளுற்று போன வாக்கியங்கள் தான் அவன் குரலாகி இருக்கிறது. அவன் முகம் கூட ஒரு பாறாங்கல்லைப் போல சுருங்கி விட்டிருக்கிறது. அவன் அதிகமாக பேசுவதில்லை. தன்னையே நையாண்டி செய்து கொள்ளவும் எதிர்த்து கோபப் பட ஒன்றுமில்லை என்றும் தானாகவே கற்று வைத்திருக்கிறான். வீட்டுக்கு வந்த போது எல்லாருக்கும் அது இது என்று கொடுத்து விட்டு மனைவிக்கு தன் அறையில் பரிசு கொடுக்கும் பாங்கில் தேக்கி வாய்த்த காதலும் காமமும் பீறிட்டு எழுவதை சலனமே இல்லாமல் காட்சிப் படுத்தி இருக்கும் பாங்கு, அது ஆழ்கடலின் அமைதியைக் கொண்டிருக்கிறது.

அண்ணன் பிள்ளை கல்யாணத்தில் கலந்து கொள்ள இயலாதபடி இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னமே அவன் துபாய் போக வேண்டிய சூழலில்... மாப்பிள்ளை வீட்டாரிடம், "இதுவரை என் வீட்டில் எந்த விஷேசங்களிலும் நான் கலந்து கொண்டது இல்லை, ஒரு ரெண்டு நாளைக்கு முன்னாடி திருமணத்தை வைத்துக் கொண்டால் நான் பார்த்து விட்டு சென்று விடுவேன்" என்று கெஞ்சுகையில் திங்களன்று பள்ளி போக அடம் பிடிக்கும் சிறு பிள்ளையின் மனமொழியை நாம் காண்போம்.

கல்யாண பிசியில் அவன் துபாயில் இருந்து அழைக்கும் தொலைபேசியைக் கூட மனைவி உட்பட அனைவரும் உதாசீனப்படுத்தும் காட்சியில் இத்தனையும் இவர்களுக்குத்தானா என்று வெறுப்பு தட்டுவது மானுட இயல்பு. ஆனாலும் சிறு புன்னகையோடு கடந்து போக நாராயணனால் முடிகிறது. ஒவ்வொரு முறையும் துபாய்க்கு கிளம்பும் முன்னிரவில் நாராயணன் குட்டி போட்ட பூனைக்குட்டியாகவே வீட்டுக்குள் அலைகிறான். அவனால் ஒரு பக்கமும் நிலைத்து நிற்க முடிவதில்லை. அம்மாவோடு அவன் படுத்துக்க கொண்டு பேசுகையில் இந்த வாழ்வு தரும் பெரும் நடுக்கத்தை நாம் உணர முடியும். அது வாழ்வாதாரத்தின் தேவைக்கு நிந்திக்கப்படும் மனித சுதந்திரத்தின் பறிப்பு நிலையின் உச்சம் என்றே நம்புகிறேன். ஒவ்வொரு வீட்டுக்கும் ஒரு தூண் இப்படி மண்ணோடு மண்ணாக போய்க் கொண்டிருப்பதை நாராயணன் என்ற அந்த ஒற்றை மனிதன் மூலம் நாம் மீண்டும் மீண்டும் நம்மை நினைவூட்டிக் கொள்கிறோம்.

அம்மா இறந்த செய்தி வந்த போது மெல்ல நடந்து சென்று அந்த கடல் அலையை பார்த்துக் கொண்டே நிற்கிறான். அவ்வளவு தான் அவனால் செய்ய முடிகிறது. அவன் கால் பாடும் அலையில் ஒரு துளியாவது அவன் அம்மா வாசத்தை, தன் ஊரின் சுவாசத்தை அவன் மேல் பட்டு விட செய்யாதா என்ற ஏக்கம் நம்மை பீடித்துக் கொள்கிறது. குடும்பத்துக்காக வெளிநாடு செல்லும் மனிதர்கள் ஒவ்வொருவரின் கதைக்குள்ளும் ஒரு கடல் அலை ஓயாமல் தன்னை அலைக்கழித்துக் கொண்டேயிருக்கிறது.

"இனி நான் துபாய் போகவில்லை" என்று ஒரு கட்டத்தில் தன் மனைவியிடம் சொல்கிறான் நாராயணன். அதற்கு மனைவி, 'துபாய் வீட்டுக்காரிங்கற பேர் மட்டும் தான் மிச்சம்; அதையும் கெடுக்க போறீங்களா...?' என்று மீண்டும் அவனை துபாய்க்கு செல்லவே நிர்பந்திக்கிறாள். அவள் பழகி விட்டாள். கணவனற்று இருக்க தெரிந்து கொண்டாள். அவள் ஆடம்பரமாக வாழ்ந்து பழகி விட்டாள். அதை துறக்க அவளால் முடியவில்லை. துபாயில் இருந்து வரும் மனிதனிடம், 'என்ன வாங்கிட்டு வந்த!' என்று தான் சுற்றமும் உறவும் ஊரும் கேட்கிறது. அவனிடமிருந்து எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளயும் பிடுங்கிக் கொண்டு எந்த வித சஞ்சலமும் இல்லாமல் எந்த வித அசூயையும் இல்லாமல் அவனை சிரித்துக் கொண்டே வழி அனுப்பி வைக்கும் மனிதர்களுக்கு ஒரு போதும் அவனின் தனிமை புரிவதேயிலை. அவனின் தவிப்பு தெரிவதேயில்லை. அவர்களுக்கு எப்போதும் தேவை இருந்து கொண்டே இருக்கிறது. அன்பை விட வாழ்வின் பரபரப்பு அவர்களுக்கு நெருக்கமாய் இருக்கிறது. காரில் ஏறும் போது கூட கையில் இருக்கும் வாட்சை கழற்றி ஒரு சிறுவனுக்கு கொடுத்துப் போகும் அவனை ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் வழி அனுப்பக் கூட யாரும் வருவதில்லை. துபாய் செல்வது இயல்பாகி போகிறது.

"அப்பாதான் லைன்ல.. நான் தூங்கிட்டேன்னு சொல்லு" என்று அம்மாவிடம் கிசுகிக்கும் பையனுக்கு அப்பாவிடம் பேசக் கூட இந்தக் காலம், நேரமும் மனசும் தருவதில்லை என்று காண்கையில் தூக்கி வாரி போடுகிறது நமக்கு. துபாயில் காதில் ரிஸீவரையும் கண்ணில் பாசத்தையும் தேக்கி வைத்துக் கொண்டு நிற்கும் நாராயணன் நரை கூடி கிழப் பருவம் எடுத்து மாடாய் உழைத்து வீணாய் தன்னை அழித்துக் கொண்டானோ என்று அவனுக்கும் கூட தோன்றி இருக்கும். நமக்கு தோன்றுகிறது.

இந்த சமூகம் இந்த வீடு இந்த உறவு அவனிடம் இருந்து அவன் உயிரையும் ஒரு நாள் காலையில் பறித்துக் கொள்கிறது. சலனமற்று அவன் இறப்பு நிகழ்கிறது. தூங்கும் போதே தன்னை மீளா துயிலில் நிகழ்த்திக் கொள்கிறான். அந்த இரவு கூட காலையில் சீக்கிரம் வேலைக்கு செல்ல வேண்டும் என்று அலாரம் வைத்து விட்டு தான் படுக்கிறான். காலையில்... எல்லாம் ஓய்ந்து விட்டிருக்கிறது. அவன் உடலைக் கூட கட்டிக் கொண்டிருக்கும் புதிய வீட்டில் வைக்க வேண்டாம் என்று லாஜிக்காக பதில் சொல்கிறான் மகன்.

காதலும் காமமும் அன்பும் ஈரமும் எல்லாவற்றையும் தனக்குள்ளாகவே அடக்கிக் கொண்ட ஒரு நாராயணன் அமைதியாக தூங்குகிறான். எத்தனையோ நாராயணன்ங்கள் இன்னமும் இரவும் பகலும் என்று கிடைக்கிற வேலையெல்லாம் துபாயில் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு செய்யும் கைம்மாறு கால் படும் கடல் அலைக்கு தெரிந்திருக்கிறது. கடல் கடந்து சென்றவனின் உற்றாருக்கும் உறவுக்கும் ஊருக்கும் தெரிகிறதா என்ற கேள்வியோடு மிஞ்சுகிறது இந்த சினிமாவின் தாக்கம்.

இக்கதையின் நாராயணனோடு தொடர்ந்து, உடன் பயணிக்கும் நாராயணனின் நண்பன் சீனிவாசன் எல்லாவற்றுக்கும் சாட்சியாக நட்பு என்னும் சிலுவையை சுமந்து கொண்டே அலைகிறார்.

வாழ்வே சிலுவை போன்றது தான்... அதன் சுமை தாங்க இயலாதது...!

- கவிஜி

Pin It

வாழ்வென்பது ஞாபகங்களால் ஆனது.

மறதி, மரணத்துக்கு சமம்தான். அதுவும் ஒரு மொத்த வாழ்வுக்கு பின் இறுதி காலத்தில் மறதி நோய் வந்தால் அதன் பின் என்ன ஆகும் என்ற கேள்விக்குறி மிகப் பெரிய வளைவை கொண்டிருக்கிறது. ஒன்றுமில்லாத சூனியத்தின் விளிம்பில் சிரிக்கலாம் அழலாம் பசிக்கலாம். ஆனால் சிரிக்க மறந்து விடும் அழ மறந்து விடும் பசித்ததையும் மறந்து விடும் கொடுங்கூற்றுப் புள்ளிக்குள் எதுவுமில்லாத நடையை நடந்து பார்க்கிறது இந்த படம்.

60 வயது மாநிறம்.

60 Vayadu Maaniramபிரகாஷ்ராஜ் அல்ஸைமர் நோயினால் பாதிக்கப்படுகிறார். கவனக்குறைவாக அவரைத் தொலைத்து விடுகிறார்கள். ஒரு பக்கம் மகன் விக்ரம் பிரபுவும், ஒரு பக்கம் டாக்டர் இந்துஜாவும் தேடி அலைகிறார்கள். தேட தேட அவர்கள் காதலில் தொலைந்து போகும் புள்ளி மிக மிக மென்மையான வரைபடங்களால் இணைகின்றது. தன் காதல் கதையை பிரகாஷ்ராஜ் அல்ஸைமர் நோய்க்குள் சென்று கொண்டிருந்த கால கட்டத்தில் டாக்டர் இந்துஜாவிடம் நிறைய முறை கூறி இருக்கிறார். அதை இந்துஜா, தேடும் படலத்தில் விக்ரம் பிரபுவிடம் கூறும் போது அந்தக் காதல் கதை வாய் மொழியாகவே நமக்குள் விரிகிறது. சில போது காட்சிப்படுத்தாமல் விட்டு நம்மையே கற்பனை செய்து கொள்ள செய்யும் யுக்தி இங்கே அற்புதமாக செவி கொடுத்திருக்கிறது. அந்தக் காதல் கதை அப்படியே விக்ரம் பிரபுவுக்கும் இறுதிக் காட்சியில் நடக்கிறது. திரைக்கதை நேர்த்திக்கு "ராதாமோகன்" அவர்களுக்கு வாழ்த்துக்களை சொல்லத்தான் வேண்டும். பிரமிக்கத்தான் வேண்டும். நீரோடையின் மீது சப்தமின்றி பயணிக்கும் ஓடத்தின் சுமைகளை நினைவுப் படுத்திக் கொண்டே செல்லும் இப்படத்தில் மறதி கூட காமெடியாக மாறி விடுகிறது. மறதி காதலின் வழியாக, காட்சிகளின் வழியாக, மானுட ஆழ் பரப்பின் மீது தூவப்பட்ட இருத்தலின் மடியாக மாறி விடுகிறது.

லைஃ ப் இஸ் பியூட்டிபுல் என்ற ஃபோல்டருக்குள் தனக்கு தானே பேசி வைத்துக் கொண்ட, தன்னை தனக்கே அறிமுகம் செய்து கொண்ட காணொளி ஒன்றை வீட்டு கணினியில் பிரகாஷ் ராஜ் வைத்திருப்பது எல்லாம் வாழ்க்கை கைவிடப்பட்ட கிளையில் அமர்ந்து கொண்டு என்ன செய்வதென்று தெரியாத நிழலின் தவிப்பின் உச்சம். ஆனாலும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக எல்லாம் மறந்து போகும் சூழலிலும் லைஃ ப் இஸ் பியூட்டிபுல் என்ற வாக்கியத்தை அவ்வப்போது சொல்லிக் கொண்டிருப்பது மிச்ச மீதி மூளையின் ஞாபகத்தி மண்டலத்தின் அடிச்சுரண்டல்.

அப்பாவைத் தொலைத்து விட்டு தடுமாறும் விக்ரம் பிரபு ஒரு கட்டத்தில் குடித்து விட்டு இந்துஜாவிடம் புலம்பும் காட்சி மனசாட்சி மன்றாடும் இடம். அப்பா என்பவர் நீரூற்று போன்றவர். அது வற்றாத ஜீவ நதிக்கு சொந்தமான உருவம். அது இல்லாது போகையில் தான் வறண்ட பூமியின் கால் படும் நொடியில் எல்லாம் மண்டைக்குள் எதுவோ பிளக்கும். அப்படித்தான், இருக்கையில் அவரை அலட்சியம் என்று இல்லை.....ஆனால் பெரிதாக அலட்டிக் கொள்ளாமல் அவர் இல்லாத வெற்றிடத்தில் புரண்டு நெளியும் மகனுக்கு சூனியத்தில் எரியும் வெளிச்சம் கொதிக்கும் என்று புரிகிறது.

மறதி நோய் வந்த மனிதர்கள் இருக்கும் அந்த மருத்துவமனையில் நாம் வெறிக்க வெறிக்க மனமற்று சுற்றிக் கொண்டே இருக்கிறோம்... படம் முழுக்க.

இந்துஜாவின் கண்களும் சிரிப்பும் கொள்ளை அழகு. அவள் அன்புக்காரியாகவே மாறி விடுகிறாள். அவளால் ஒரு போதும் யாரையும் வாரி அணைக்காமல் இருக்க முடியாது. இன்றைய பொருளாதார சிக்கலில் மாட்டிக் கொள்ளும் மகனாக விக்ரம் பிரபு, அப்பாவைத் தொலைத்ததுக்கு பின் தவித்து தடுமாறும் மகனின் மனநிலையை அப்படியே பிரதிபலிக்கிறார். இதற்கிடையில் ஒரு வில்லன் கூட்டத்தின் அடியாளாக சமுத்திரக்கனி. அவரோடும் இருக்கும் அந்த சின்ன பையன். அவனுக்கு ஒரு காதல். அவர்களிடம் சென்று சேர்ந்து கொள்ளும் காணாமல் போன பிரகாஷ்ராஜ். இவர்கள் குமரவேல் வீட்டுக்குள் சென்று குமரவேல் குடும்பத்தை பிணையாக வைத்துக் கொண்டு நகரும் நாட்கள் என்று கதை கச்சிதமாக தன்னை பின்னிக் கொண்டே செல்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் எல்லாரும் உறவுக்காரர்களாகவே ஆகி விடும் சூழல் பேரன்பின் விளிம்புகள். இன்னொரு கன்னத்திலும் அறைந்த பிறகு வேறு வழியில்லை.....அன்பைத் தவிர. மீண்டும் மீண்டும் அன்பே நிறுவப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. ராதாமோகனின் எல்லா படங்களுமே அன்பின் முடிச்சில் வாழ்வை அவிழ்ப்பவை தான். அங்கு அன்பே பிரதானமாக இருக்கிறது. வாழ்வதென்பது அன்பை சக உயிர்களுக்கு கொடுத்துக் கொண்டே இருப்பது என்று தான் திரும்ப திரும்ப சொல்கிறார்.

இங்கே கெட்டவர்கள் பிறப்பதேயில்லை. கால சூழல் தான் அவர்களின் பயணத்தை மடை மாற்றி விடுகிறது. தங்களை பிணை கைதியாக வைத்திருக்கும் சமுத்திரக்கனிக்கும் தேனீர் போட்டுக் கொடுக்கும் குமரவேல் மனைவி. சமுத்திரக்கனியின் அசிஸ்டென்ட் அந்த இளைஞனை தம்பியாக ஏற்றுக் கொள்ளும் இயல்பு. பிரகாஷ்ராஜ்க்கு மறதி நோய் என்று தெரிந்த பிறகு அவரை வீட்டோடு வைத்துக் கொண்டு கவனிப்பது. ஒரு கட்டத்தில் கொண்டு சென்று ரோட்டில் விட்டு விட்டு மனது கேக்காமல் திரும்பும் வீட்டுக்கே கூட்டிக் கொண்டு வந்து தொடர்ந்து கவனித்துக் கொள்வது. பிரகாஷ்ராஜ் தன் மகன் விக்ரம் பிரபுவை பள்ளி செல்லும் பையனாக நினைத்துக் கொண்டு அந்த காலகட்டத்திலேயே தேங்கி விட்ட ஞாபகத்தோடு நடந்து கொள்வதற்கு தகுந்தாற் போல குமரவேல் குடும்பமும் நடந்து கொள்வது என்று ஒரு அப்பாவின் இறுதிக் காலத்தை இப்படித்தான் தாங்க வேண்டும் என்று நமக்கு நினைவூட்டி விடுகிறார் இயக்குனர்.

எப்போதும் புன்னகைக்கும் முதிர்ச்சி என்று வாழ்வின் அஸ்திவாரங்களை மீண்டும் ஒரு முறை நான் சரி பார்த்துக் கொண்டேன். அங்கே அன்பு தான் அடிக்கல்.

வில்லன்கள் போலீஸ் காட்சிகள் கொஞ்சம் நாடகத்தன்மையாக இருந்தாலும்... சமுத்திரக்கனியின் மனமாற்றம்... அலைபாயும் ஆன்ம தேடலின் வழியே இங்கே நிஜத்தை நிறுவி விடுகிறது. பிரகாஷ்ராஜ் கதாபாத்திரத்தை சுற்றி இருக்கும் எல்லா பாத்திரங்களும் தங்களை தாங்களே சுத்திகரித்துக் கொள்ளும் மனநிலைக்கு தள்ளப்படுகிறார்கள். இந்த பேரோட்டத்தின் சாலையில் விபத்துகள் இல்லாமல் பயணிக்க வேண்டும் என்று உணர்கிறார்கள். இன்னொரு மனிதனை அவன் கண் வழியாக இவர்கள் காண்கிறார்கள். வாழ்வின் அற்புத நிகழ்வுகள்... முன் பின் தெரியாதவனுக்கு உதவுகையில் உணர முடியும் என்று மீண்டும் மீண்டும் மெய்ப்பிக்கப்படுகிறது.

தொலைந்த அப்பாவை கடைசியில் கண்டு பிடித்தார்களா இல்லையா என்று படம் பார்த்து தான் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். 60 வயது மாநிறம் உள்ள மனிதர்கள் உங்கள் வீட்டிலும் இருக்கலாம்.. கவனம். அவர்களுக்குத் தேவை...கொஞ்சம் ஞாபகங்களும் கொஞ்சம் நம்பிக்கையும் தான்.

கொடுக்கலாம் தானே....!

- கவிஜி

Pin It

எதுவெல்லாம் அப்படி இருந்ததோ அதுவெல்லாம் அப்படி இல்லை. எதுவெல்லாம் இப்படித்தானோ அதுவெல்லாம் அப்படித்தான் என்றில்லை. கதை சொல்லும் முறையில் அதே கதைகளைக் கூட காட்சிக்கு காட்சி மாற்றலாம். மாற்றி இருக்கிறார்கள்.

ஒரே மாதிரியான உடல்மொழி.... அதுவே விஜய் ஆண்டனிக்கு கூடுதல் சிறப்பென்று நான் நம்புகிறேன். எந்த இடத்திலும் எனக்கு போர் அடிக்கவில்லை. சினிமாத்தனமான கதை நகர்த்தல் என்றால் கூட ரசிக்க முடிகிறது. ஒவ்வொரு காட்சியும் மிகத் தீர்மானமாக கையாளப்பட்டிருக்கிறது.ஒவ்வொரு காட்சியும் மிகத் தீர்மானமாக கையாளப்பட்டிருக்கிறது.

Thimiru Pudichavanபோலீஸ் ஸ்டேஷன் என்றாலே நாம் பார்த்த படங்களில் இதுவரை நாம் கண்டது தான் நமக்கு நினைவில் இருக்கும். ஆனால் இந்தப் படத்தில் வரும் போலீஸ் ஸ்டேஷன் வேறு. இப்படி எல்லாம் நடக்க முடியுமா நின்ற கேள்விக்கு நான் செல்லவில்லை. நடந்தால் நலமே. பொதுமக்களோடு ஒரு சுமூகமான உறவு, எனக்கு தெரிந்து எந்த போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கும் இருந்ததில்லை. படத்தில் ஒரு வசனம் வரும். "ஊர் மக்கள் ஒருவராவது காவல் நிலையத்துக்கு சென்று போலீஸ்காரருக்கு பத்திரிக்கை வைத்திருக்கிறார்களா...?" என்று. சிந்திக்க வேண்டிய ஒன்று. போலீஸ்காரர்கள் பிம்பம் காரண காரியத்தோடு ஓர் இடைவெளியோடு தான் நம்மோடு எப்போதும் இருந்திருக்கிறது. இருக்கிறது.

இந்தப் படத்தில் அந்த இடைவெளி சற்று ஆசுவாசப்படுகிறது.

அந்த நிவேதா பொண்ணு....இத்தனை நாள் எங்கிருந்தது என்று தெரியவில்லை. அழகே அந்த அமுந்த மூக்கு தான். குரல் யார் என்று தெரியவில்லை. சும்மா அள்ளுது. புள்ளையும் செம அழகு. போலீஸ் உடையிலும் சரி.. இடைவெளிக்கு பின் வரும்...பாடலில் புடவை கட்டிக் கொண்டும் சரி..... காதல் வந்தாலும் வந்து விடும்.... காண்பவருக்கு. அலட்டலான உடல் மொழியும்... அசரடிக்கும் குரல் மொழியும், பெண் போலீஸ் என்றாலே கட்ட குரல்ல கருப்பா தான் இருக்கணும்னு அவசியம் இல்லை. தேவதையும் போலீஸாகலாம். ஒரு காட்சியில்......நிஜமாகவே அழ நேரும் சூழலுக்குள் சென்று விடும் போது பட்டென்று கண்ணாடி எடுத்து மாட்டிக் கொள்ளும் பாங்கில்.. சின்ன சின்ன ரசனைகள் நம்முள் ஆனந்த கண்ணீர் சொட்ட வைக்கிறது. காதலை தனியா பீல் பண்ணி மொட்டை மாடியில் கத்தி அழுகையில்..... "பாறை பூ பூக்குதே..... ஓ....." இசைதேவன் எனக்குள் என்ட்ரி.

18 வயதுக்கு கீழே இருக்கும் சிறார்களின் குற்றப் பின்னணிதான் கதை என்றாலும் இன்னும் ஆழமாக செல்லவில்லை என்பது குறை என்றெல்லாம் கூறமுடியாது. எல்லா நெருப்பையும் அவர்களாகவே பற்ற வைக்க வேண்டும் என்று பார்த்துக் கொண்டிருப்பது நெருப்புக்கு செய்யும் துரோகம். ஒரு தீ குச்சி விஜய் ஆண்டனி என்றால் மறு தீ குச்சியை நாம் தான் தேட வேண்டும். விஜய் ஆண்டனியின் கதாபாத்திரம் அவருக்கென்றே கச்சிதமாக அளவெடுத்து தைக்கப்பட்டிருக்கிறது. இந்த பிபி ஏறி இறங்கி... சமநிலைக்கு வந்து என்று ஹீரோயிசம் இல்லாத ஹீரோயிசம் என்னமோ பிடிக்க வைத்து விடுகிறது. முருகன் சாமி மேட்டர் எல்லாம் உள்ளே வருகிறது. நீண்ட நாட்களுக்கு பின் சினிமாவில் சாமி பாட்டு. பார்க்க சுவாரஷ்யம். எல்லாரையும் போட்டு பொளந்து விட்டு சாமி பேரை சொல்லி இருக்கலாம். அந்த சண்டைக்கு பின் நிஜமாகவே சாமி வந்தது போல காட்டியது... ராமராஜன் காலம் என்றாலும்.... சாமிக்கு வயதாகவே இல்லை என்ற காலத்தத்துவம் எதையோ நம்முள் கிளறி விடுகிறது.

விஜய் ஆண்டனியின் தம்பியின் கதாபாத்திரம் முழுமை அடையவில்லை என்றாலும் அந்த மாதிரி அரைவேக்காடுகளை வீதிக்கொருவனைக் காணலாம் என்ற சான்று என்னிடம் இருக்கிறது. ஆனால் அந்த பையன் நடிப்பு அமர்க்களம். அவன் குரலும் நடிக்கிறது.

இந்த சிறார்களின் குற்றப்பின்னணி மிக பயங்கரமான நிழல் உலகத்தில் இயங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்த வாரத்தில் கூட நாலைந்து சிறுவர்கள் சேர்ந்து ஒருவரை கொலை செய்த செய்தி நமக்கு செய்தியாக வந்து சேர்ந்ததை நினைவு கூறுவோம். சிறார்களின் உலகப் பார்வையும் உலகப் பார்வையில் சிறார்களும் மிக சிக்கலான உடன்படிக்கையைக் கொண்டவை. நமது சட்ட திட்டங்களும் அப்படித்தான் குளறுபடிகளால் நிறைந்தவை. அதில் இருக்கும் ஓட்டைகளில் விட்டு சொருகி செல்கின்ற சிறார் ஒருவனின் கை பிடித்திருக்கும் கத்தி யாரோ ஒரு சக்தி வாய்ந்தவனின் முடிவாக இருக்கிறது...

திமிரு புடிச்சவன்... தலைப்புக்கும் விஜய் ஆண்டனியின் கதாபாத்திரத்துக்கு ஏக பொருத்தம். திமிரு என்பது காட்டுக் கத்து கத்துவதில்லை. எடுத்த காரியத்தில் விடா முயற்சியொரு தொடர்ந்து போராடிப் பயணிப்பது. அது தான்.. திமிரின் ஆழமான அர்த்தம். அது இந்தப் படத்தில்... அந்த ஷூ லேஸ் கட்டி விடும் இடத்தில் பலமாக ஆணி அடித்து நிற்கிறது. வில்லனுக்கு கட்டி விட போகும் சூழல் கொண்ட காட்சியில் சேவலை விட்டு கதையை திருப்பியது..... புத்திசாலித்தனம். அங்கே முருகனின் சேவல் வேல் கொண்டு நிற்பது சாமி தத்துவம். எல்லா நேரத்திலும் வெற்றி பெற்றுக் கொண்டே இருக்கும் ஹீரோக்களின் மத்தியில் விஜய் ஆண்டனி.. சினிமாவை நன்றாக புரிந்து கொண்ட ஒரு கலைஞன் என்பதில் துளியும் ஐயமில்லை. அவர் பயணம் இன்னும் நீளும். இறுதிக் காட்சியில் அப்படி ஒரு சண்டையை எந்த ஹீரோவும் விட்டுக் கொடுத்திருக்க மாட்டார்.

கடை நிலையில் வேலை செய்யும் காவல் அதிகாரிகளுக்கு எப்போதும் உள்ளே கனன்று கொண்டேயிருப்பது அங்கீகாரம் என்ற பெரும் சுமை தான். அது இல்லாத போது தான் அவர்களின் முகமும் அகமும் எப்போதும் கடுகடுப்புடனே போட்டி போட்டுக் கொண்டும்... புகைந்து கொண்டும்.... பொல்லாங்கு சுமந்து கொண்டுமிருக்கிறது. அதன் தாக்கம் மரியாதை குறைவாக மற்றவர்களை பேசி நடத்துவதில் வெளிப்பட்டு தனக்கான வடிகாலைத் தேடிக் கொள்கிறது. இந்த படத்தில் ஒரு காட்சியில் கான்ஸ்டபிலை கொடி ஏற்ற வைக்கும் போது அவரின் மனதுக்குள் ஏற்படும் ஆனந்தமும் அங்கீகாரமும்.. நிம்மதியும்.. இங்கே பெரும்பாலானோருக்கு தேவை.

"திமிரு புடிச்சவன்" சூப்பரான்னா.......எனக்கு தெரியவில்லை. ஆனால் ஓரிடத்தில் கூட எனக்கு போர் அடிக்கவில்லை. நிறைய காட்சிகள் யூகம் பண்ணக் கூடியவை என்றாலும்.. நமக்குள் இருக்கும் ஹீரோ அதை கை தட்டி ஆரவாரப் படுத்துகிறான். உதாரணத்துக்கு தம்பியை பின் மண்டையில் சுட்டு வீழ்த்திய பிறகு...தள்ளு வண்டிக் கடையில் பிரியாணி ஆர்டர் செய்வார் என்று அந்த காட்சிக்கு முன்னமே நான் சொல்லி விட்டேன். அது தான் நடந்தது. "தப்பு பண்ணினது அம்மாவா இருந்தாலும் சரி ஆண்டவனா இருந்தாலும் சரி.... விட மாட்டேன்" போன்ற வசனங்கள் எத்தனை முறை கேட்டாலும் நன்றாகத்தான் இருக்கும். அதற்கான வெற்றிடங்கள் இங்கே இப்போதும் இருக்கின்றன. தூக்கமில்லாமல் அலையும் நேர்மைக்கு எப்போதும் தூக்கம் இல்லை. அதில் தான் அதன் பாசாங்கு அழிக்கப்படுகிறது.

சமீபத்தில் வந்த மிகப் பெரிய ஒரு படத்தை விட இந்த "திமிரு புடிச்சவன்" எனக்கு ஒரு படி மேல் என்று சொன்னால் நானும் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்.

நான் அடிப்படையில் ரசிகன்.

- கவிஜி

Pin It