மறந்து கொண்டே இருப்பது மக்களின் இயல்பு; நினைவுபடுத்தி தூண்டிக் கொண்டே இருப்பது எமது கடமை!

சமூகம் - அரசியல்

  • கடைசிப் பதிவேற்றம்: திங்கட்கிழமை 19 பிப்ரவரி 2018, 12:40:19.

கீற்றில் தேட

உங்கள் நூலகம்

the roots of the periphery

விளிம்பு நிலையின் வேர்கள்: தெக்கண இந்திய கோண்ட்டுகளின் வரலாறு

ஆ.சிவசுப்பிரமணியன்
சென்ற இதழின் தொடர்ச்சி... BHANGYA BHUKYA (2017) THE ROOTS OF THE PERIPHERY A HISTORY OF THE GONDS OF DECCAN INDIA OXFORD UNIVERSITY PRESS சமவெளி மனிதர்களின் வருகையானது கோண்ட்டுகள், பிற ஆதிவாசிகளின் பொருளியல் வாழ்வை மட்டுமின்றி அவர்களின் சமய வாழ்வையும்…

அறிவுலகு

தமிழுக்காகத் தம்மை இழந்த மொழிப்போர் ஈகியர் – 2

செந்தலை ந.கவுதமன்
senthalai gouthaman book
இரண்டாம் மொழிப்போர் 1948 - 1952 ஆங்கிலேயரிடம் அடிமையாய் இருந்த 1938-ஆம் ஆண்டிலேயே, தமிழரை…

தமிழுக்காகத் தம்மை இழந்த மொழிப்போர் ஈகியர் – 1

செந்தலை ந.கவுதமன்
Annadurai with Bharathidasan
‘தமிழக மொழிப்போர் ஈகியர் வரலாறு பிறமொழிச் செல்வாக்கு விடுதலை வீரர் டி - வேலரா அயர்லாந்து…

ஆங்கில மொழி பெயர்ப்பாளர் அ.கி. இராமானுசன்

பி.தயாளன்
A K RAMANUJAN
அமெரிக்காவிற்குச் சென்று, தமிழை பிறமொழியினருக்கு அறிமுகம் செய்து உலக அளவில் தமிழ்…

மறக்க முடியாத பெண்மணி.. (நான்கிங் படுகொலைகளும் நாஜிகளில் ஒரு நல்லவரும்)

கிரிஷ் மருது
Najing Massacre
ஐரிஷ் சேங் மட்டும் இல்லையென்றால் அந்தக் கொடூரமான வன்கொடுமை வரலாற்றின் பக்கங்களில் அது ஓர்…

திசைகாட்டிகள்

வானவில்

இரண்டாம் மொழிப்போர் 1948 - 1952

ஆங்கிலேயரிடம் அடிமையாய் இருந்த 1938-ஆம் ஆண்டிலேயே, தமிழரை அடிமைப்படுத்தும் முயற்சியை இந்தி வெறியர்கள் தொடங்கிவிட்டனர். எதிர்ப்பின் வலிமையால் கைவிடப்பட்ட, 'கட்டாய இந்தித் திணிப்பின்' விடுதலை பெற்ற இந்தியாவில் மீண்டும் தொடங்கினர்.

senthalai gouthaman bookபள்ளிகளில் இந்தி கட்டாயப்பாடம் என 20.6.1948 இல் மறுபடி அரசாணை பிறப்பிக்கப்பட்டது. மதம், சாதி, கட்சி கடந்து தமிழினம் எழுப்பிய எதிர்ப்புப் புயல், அன்றைய கல்வியமைச்சரைப் பதவி விலக வைத்தது. கட்டாய இந்தி ஆணை மறுபடி திரும்பப் பெறப்பட்டது. 

புதிய கல்வியமைச்சர் பொறுப்பேற்றார். 2.5.1950 இல் மீண்டும் இந்தியை கட்டாயப் பாடமாக்கும் அதே முயற்சியைத் தொடங்கினார். எதிர்ப்புப்புயல் மீண்டும் எழுந்தது. இந்தி கட்டாயப்பாடம் என்னும் அரசாணையைத் திரும்ப பெற்றுக் கொண்டு, 'இந்தி விருப்பப் பாடம்' என்ற முகமூடி அறிவிப்பு வந்தது.

இந்திய அரசியல் சட்டம் இந்திக்குத் தரும் தனிச் சலுகையைக் கண்டிக்கும் வகையில், தொடர்வண்டி நிலைய இந்தி எழுத்துக்களை அழிக்கும் போராட்டம் 1.8.1952 இல் தொடங்கியது. தொடர்ந்து கறுப்புக் கொடிப் போராட்டமும் அறிவிக்கப்பட்டது. 

'இந்தி திணிக்கப்பட மாட்டாது' எனக் குடியரசுத் தலைவரும் தலைமையமைச்சரும் அறிவித்தபின் போராட்ட அலை அடங்கியது.

ஐம்பது நாள்களும் இரத்தம் சிந்திய நாள்கள்! 

அரசியல் கட்சிகளின் தலையீடு இல்லை. 

  • கோரிக்கைப் பேரணி
  • அமைதிப் பேரணி
  • உண்ணா நோன்பு
  • அஞ்சலக மறியல்
  • தொடர் வண்டி மறியல்
  • பொது வேலை நிறுத்தம் - என மாணவர்களே திட்டமிட்ட போராட்ட வடிவங்கள்! நாடுதழுவி ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட செயல்திட்டம்! "தமிழ்நாடு மாணவர் இந்தி ஆதிக்க எதிர்ப்புக் குழு" என மையப்படுத்தப்பட்ட அமைப்பு, அரசின் கவனத்தை ஈர்க்கப் படிப்படியாய் எடுத்த முயற்சிகள்! 

"தமிழை இழக்க மாட்டோம்" எனத் தமிழ்ச் சமூகத்தின் இல்லாத தரப்பினரும் தம்மை இழக்க முன் வந்து 1965இல் போராடினர்" 

இந்தியத் தலைவர்கள் வழங்கிய உறுதிமொழிகளை நம்பி, 1965 மொழிப்போர் ஒத்திவைக்கப்பட்டது. அந்த ஆண்டு நடைமுறைக்கு வரஇருந்த ஆட்சிமொழிச்சட்டம், மூன்றாண்டுகளுக்குத் தள்ளிப் போடப்பட்டது மட்டும்தான் கண்ட பலன்! 

‘ஆட்சிமொழி’ என்பது பயிற்று மொழி, தேர்வு மொழி, அலுவல் மொழி, தொடர்பு மொழி, எனும் நான்கு கூறுகளை உள்ளடக்கியது. 

‘இந்தியுடன் ஆங்கிலமும் ஆட்சிமொழியாக நடுவண் அரசால் பயன்படுத்தப்படும்’ என்னும் திருத்தச்சட்டம் 1968இல் கண் துடைப்பாகச் சேர்க்கப்பட்டது. 

இந்தியுடன் ஆங்கிலம் நடுவணரசின் 16 துறைகளுக்கு மட்டுமே பயன்படுத்தப்படும் என்கிறது அந்தத் திருத்தச் சட்டம்! உண்மையில் நடுவண் அரசிடம் இருப்பதோ 97க்கு மேற்பட்ட துறைகளுக்கான அதிகாரம்! வழங்கிய திருத்தத்தில் உயிரில்லை.

உயிரை இழந்து நடத்திய போராட்டத்தால், உயிரில்லாத திருத்தத்தை மட்டுமே நிறைவேற்ற முடிந்தது.

எந்த மொழியின் செல்வாக்கு ஆட்சித் துறையில் ஓங்குகிறதோ, அந்த இனத்தின் வல்லாண்மையும் மதிப்பும் ஓங்கி விடும். சமத்துவம் மொழிகளுக்கிடையே நிலவும்போது, சமுதாயத்திலும் நிலவ முடியும். 

மொழிப்போர் நினைவில் கண்கள் கலங்கி நெஞ்சம் கசிவோர், நடுவண் அரசின் வழியாக இப்போது நிறைவேற்ற வேண்டிய உடனடிச் செயல்கள் உள்ளன. 

  • இந்திய அரசியல் சட்டம் ஏற்றுக் கொண்டுள்ள 22 தேசிய மொழிகளையும் சமமாய் நடத்த வேண்டும்.
  • இந்தியைத் 'தேசிய மொழி' என்றும் தமிழை 'வட்டார மொழி' என்றும், அரசியல் சட்டத்திற்கு எதிராகப் பாகுபடுத்தும் போக்கைக் கைவிட வலியுறுத்த வேண்டும்.
  • அந்தந்த மாநிலங்களில் அந்தந்த மொழிகளையே முழுமையான ஆட்சிமொழி ஆக்க வேண்டும்.
  • (இந்தியை 1983 -இல் ஏற்றுக் கொண்டதுபோல்) 22 தேசிய மொழிகளையும் திட்டக்குழுவின் திட்டப்பொருளாக ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும். அல்லது இந்தியைத் திட்டப் பொருள் பட்டியலிலிருந்து நீக்க வேண்டும்.
  • 1976க்கு முன்பு இருந்ததுபோல், கல்வி உரிமையை மாநிலப் பட்டியலுக்கு வழங்க வேண்டும்.

  செல்ல வேண்டிய திசையை அறிந்து நடைபோடட்டும் நமது கால்கள்! 

தமிழுக்காகத் தம்மை இழந்த மொழிப்போர் ஈகியர் 

‘வழிவழி வந்தஉன் மறத்தனம் எங்கே? 

மொழிப்பபற் றெங்கே? விழிப்புற் றெழுக!' 

  • எனப் பாவேந்தர் பாரதிதாசன் பாட்டால் கேள்வி எழுப்பித் தமிழுணர்வை எழுப்பினார்.

வாழ்வால் கேள்வி எழுப்பி, நம்மை விடை காணச்  சொல்கிறது மொழிப்போர் வீரர்கள் வரலாறு! 

சிறையில் மாண்டோர் 

15.1.1939 - நடராசன் 

12.3.1939 - தாளமுத்து 

தீக்குளித்து மாண்டோர் 

25.1.1964 - கீழப்பழுவூர் சின்னச்சாமி 

26.1.1965 - கோடம்பாக்கம் சிவலிங்கம் 

27.1.1965 - விருகம்பாக்கம் அரங்கநாதன் 

27.1.1965 - கீரனூர் முத்து 

11.2.1965 - அய்யம்பாளையம் ஆசிரியர் வீரப்பன் 

11.2.1965 - சத்தியமங்கலம் முத்து 

15.3.1965 - மயிலாடுதுறை சாரங்கபாணி

துப்பாக்கிச் சூட்டில் மாண்டோர்

27.1.1965 - சிவகங்கை இராசேந்திரன்

10.2.1965 - கோவை, குமாரபாளையம், வெள்ளக்கோவில், திருப்பூர். கரூர், மணப்பாறை முதலிய 40 இடங்களுக்கு மேல் நடந்த துப்பாக்கிச் சூட்டில் 100 பேருக்குமேல் இறந்தனர்.

12.2.1965 - ஒரே நாளில் நூற்றுக்கனக்கானோர் இராணுவத்தால் சுடப்பட்டு, குவியல் குவியலாய் உடல்கள் குழிக்குள் தள்ளி மறக்கப்பட்ட ஊர் பொள்ளாச்சி.

நஞ்சுண்டு மாண்டோர்

25.2.1965 - விராலிமலை சண்முகம்

2.3.1965- கோவை பூளைமேடு தண்டபாணி

வாளெடுத்துக் கொள்ளுங்கள்

தோளெடுத்துப் பொங்குகின்ற தமிழ்மறவீர்!

இந்தியினைத் தொலைத்தற் கென்றோர்

நாளெடுத்துக் கொள்ளுங்கள்; தாய்மனைவி

மக்கள்முன் தமிழைக் காக்கச்

சூளெடுத்துக் கொள்ளுங்கள்; வடவர்நெறி

மேன்மேலும் சூழின், கூர்த்த

வாளெடுத்துக் கொள்ளுங்கள்; வந்தமையும்

செந்தமிழ்த்தாய் வாழ்வும் அன்றே!

- கனிச்சாறு. பெருஞ்சித்திரனார்

- புலவர் செந்தலை ந. கவுதமன், சூலூர், பாவேந்தர் பேரவை, கோவை

     (தொடரும்...)

Pin It

தமிழக மொழிப்போர் ஈகியர் வரலாறு

 பிறமொழிச் செல்வாக்கு 

விடுதலை வீரர் டி - வேலரா அயர்லாந்து நாட்டு விடுதலைக்குப் பாடுபட்டவர். அவரிடம் ஆங்கிலேய அரசு கேட்டது, 'உங்களுக்கு மொழி வேண்டுமா? நாடு வேண்டுமா?' 

'எங்களுக்கு முதலில் மொழி வேண்டும். பிறகு நாடு!' 

தெளிவாய்ச் சொன்னார் டி. வேலரா (Éamon de Valera)

Annadurai with Bharathidasanமொழி உரிமை ஓர் உந்து விசை. அது ஒவ்வோர் உரிமைக்கும் உந்தித் தள்ளும் என்பதை அவர் உணர்ந்திருந்தார்.

மொழியைக் காப்பாற்றும் உணர்வுள்ளோரிடமும், மொழி பேசும் இனத்தையும் இனம் வாழும் நாட்டையும் காப்பாற்றும் உணர்வு கட்டாயம் இருக்கும். 

அந்நிய மொழிக்கு ஆதரவான மனநிலையை உருவாக்கிக் கொண்ட இனத்தை எளிதாக அடிமைப்படுத்திவிடலாம். 

அடுத்தவர் மொழியைச் சார்ந்து வாழப் பழகியோர், 'தமது மொழி தமது நாடு' என்னும் அக்கறையை இழந்து விடுவர்.

இந்தி, சமற்கிருதம், ஆங்கிலம் முதலிய அந்நிய மொழிகளுக்கு இங்கே செல்வாக்கு தேடும் முயற்சி தொடர்வதன் காரணம் அது தான்!

வழிகாட்டும் வங்கமொழி

தாய்மொழி காக்கப்படவேண்டும் என உலக நாடுகள் ஒன்றியம் (ஐ.நா) வலியுறுத்துகிறது. பிப்பிரவரி 21 ஆம் நாள் 'உலகத் தாய்மொழி நாள்' என அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. உலக நாடுகள் ஆண்டுதோறும் அதைக் கொண்டாடி வருகின்றன.

முதல் மொழிப்போரில் (1938) கட்டாய இந்தி கைவிடப் பட்ட நாள் பிப்பிரவரி 21 . அந்த வகையில் நாமும் உலக மொழிப்போரை ஆண்டுதோறும் நினைவுகூர அந்த நாள் உதவும். 

வங்க மொழியைக் காக்க 1957 ஆம் ஆண்டில் நான்கு பேர் உயிரிழந்த நாள் பிப்பிரவரி 21 .வங்கமொழிக்காக நான்கு பேர் இறந்த நாளை 'உலகத் தாய்மொழி நாள்' என உலகம் ஒப்புக் கொண்டுள்ளது. 

தமிழ்மொழியைக் காப்பதற்காகப் பல நூறுபேர்களைப் பலி கொடுத்துள்ளோம் நாம்! 

தமிழின வீர வரலாறு உலகத்திற்கு உணர்த்தப்பட வேண்டும் .

 உயிர்காக்க உயிர்தந்தோர் 

சமற்கிருதக் கறைபடியாத ஒரே இந்திய மொழி தமிழ்! தமிழின் எதிர்காலத்தைக் காப்பதற்காக தங்கள் எதிர்காலத்தை இழக்கத் துணிந்த மாவீரர்களைத் தமிழினம் மறக்கக் கூடாது. 

தமிழ் காக்கும் மொழிப்போரில் தீக்குளித்தும் நஞ்சுண்டும் குண்டடிபட்டும் பலியான தமிழர்கள் பல நூறு பேர்! 

நான்கு மொழிப்போர்களைத் தமிழகம் நடத்திவிட்டது.

   1938 - 1940: முதல் மொழிப்போர்

   1948 - 1952: இரண்டாம் மொழிப்போர்

   1965 - ஐம்பது நாட்கள் - மூன்றாம் மொழிப்போர்

   1986 - நூற்று நாற்பத்து நான்கு நாட்கள் - நான்காம் மொழிப்போர்

மொழிப்போரும் வரலாறு வழங்கும் வெளிச்சத்தில் புலப்படும் உண்மைகள் பல. 

முதல் மொழிப்போர் 1930 - 1940

கட்டாய இந்தித் திணிப்பை எதிர்த்து எழுந்தது முதல் மொழிப்போர்! பள்ளிகளில் இந்தி கட்டாயப் பாடமாக்கப்பட்டு 21.4.1938 இல் அரசாணை வெளி வந்தது அரசாணை வெளிவரவுதற்கு முன்பே, இந்தித் திணிப்பை எதிர்க்கும் முதற்குரல் 27.8.1937 ஆம் நாள் தஞ்சையில் எழுந்தது. மறியல் போராட்டம் தொடங்கியது. சென்னைச் சிறையில் நடராசன் தாலமுத்து இருவரும் களப்பலியானார்கள். 

3.6.1938 இல் தொடங்கிய சிறை நிரப்பும் போராட்டம் 21.2.1940 இல் முடிவுக்கு வந்தது.கட்டாய இந்தித் திணிப்பு அரசாணையை அரசு திரும்பப் பெற்றுக் கொண்டது கட்டாய இந்தித் திணிப்பு கைவிடப்பட்ட பிப்பிரவரி 21, இன்று உலகத் தாய்மொழி நாள்! 

முதல் உலகப்போரை வழிநடத்தியவர் தந்தை பெரியார். இந்தித் திணிப்பை எதிர்த்து 1926 முதல் எழுதியும் பேசியும் விழிப்பூட்டியவர் அவர் . 

கட்சிக் கண்ணோட்டமின்றித் தமிழர் அனைவரும் பங்கேற்கும் வகையில் 1938 மொழிப் போரை நடத்த பெரியார் திட்டமிட்டார். அதனால் அரசியல் முகமாகப் பெரியாரும் பண்பாட்டு முகமாக மறைமலையடிகளாரும் நாவலரும் ச.சோம சுந்தர பாரதியாரும் மொழிப்போரில் முன் நிறுத்தப்பட்டனர். 

முதல் மொழிப்போர் வெடிக்கக் கருத்துநிலைத் தூண்டுதலாய் இருந்து மூவர் ஈழத்து சிவானந்த அடிகள், புலவர் அருணகிரிநாதர், அறிஞர் அண்ணா.

சென்னையில் இதற்கானப் பணிகளைத் திட்டமிட்டு களம் அமைத்த மூவர் செ.தெ. நாயகம், காஞ்சி மணிமொழியார், சண்முகாநந்த அடிகள். 

முதல் மொழிப்போரின் எழுச்சியால் எழுந்த தமிழகம் 1938 மொழிப்போரை "முதல் தமிழ்த் தேசியப் போர்" என அடையாளங் கண்டது. தந்தை பெரியாரை "தமிழ்தேசியத் தந்தை" எனப் போற்றியது., பாவேந்தர் பாரதிதாசனைத் "தமிழ்த் தேசியத் புரட்சிப் பாவலர்" என அறிமுகப்படுத்தியது. 

இருவரைப் பலிகொண்டு முதல்மொழிப்போர் முடிவுற்றது. 

எல்லாரும் வாருங்கள்

(1938 ஆம் ஆண்டு பாவேந்தர் பாரதிதாசன் எழுதிய இந்தி எதிர்ப்புப் படையின் போர்ப்பாட்டு இது)

இந்திக்குத் தமிழ்நாட்டில் ஆதிக்கமாம் – நீங்கள்
எல்லோரும் வாருங்கள் நாட்டினரே!
செந்தமிழுக் குத்தீமைவந்த பின்னும் - இந்தத்
தேக மிருந்தொரு லாபமுண்டோ? (- இந்தி)

விந்தைத் தமிழ்மொழி எங்கள் மொழி! – அது
வீரத் தமிழ் மக்கள் ஆவிஎன்போம்!
இந்திக்குச் சலுகை தந்திடுவார் – அந்த
ஈனரைக் கான்றே யுமிழ்ந்திடுவோம்! (- இந்தி)

இப்புவி தோன்றிய நாள்முதலாய் – எங்கள்
இன்பத் தமிழ்மொழி உண்டு கண்டீர்!
தப்பிழைத் தாரிங்கு வாழ்ந்த தில்லை – இந்தத்
தான்தோன்றி கட்கென்ன ஆணவமோ? (- இந்தி)

எப்பக்கம் வந்து புகுந்துவிடும்? – இந்தி
எத்தனைப் பட்டாளம் கூட்டிவரும்?
அற்பமென்போம் அந்த இந்திதனை – அதன்
ஆதிக்கந் தன்னைப் புதைத்திடுவோம்! (- இந்தி)

எங்கள் உடல்பொருள் ஆவியெலாம் – எங்கள்
இன்பத் தமிழ்மொழிக் கேதருவோம்!
மங்கை ஒருத்தி தரும்சுகமும் – எங்கள்
மாத்தமிழ்க் கீடில்லை என்றுரைப்போம்! (- இந்தி)

சிங்கமென் றேஇளங் காளைகளே – மிகத்
தீவிரங் கொள்ளுவீர் நாட்டினிலே!
பங்கம் விளைத்திடல் தாய்மொழிக்கே – உடற்
பச்சைரத் தம்பரி மாறிடுவோம்!

தூங்குதல் போன்றது சாக்காடு! – பின்னர்
தூங்கி விழிப்பது நம்பிறப்பு!
தீங்குள்ள இந்தியை நாம் எதிர்ப்போம் – உயிர்
தித்திப்பை எண்ணிடப் போவதில்லை!

மாங்குயில் கூவிடும் பூஞ்சோலை – எமை
மாட்ட நினைக்குஞ் சிறைச்சாலை!
ஏங்கவிடோம் தமிழ்த் தாய்தனையே – உயிர்
இவ்வுடலை விட்டு நீங்கும்வரை!

- புலவர் செந்தலை ந.கவுதமன் (பாவேந்தர் பேரவை, சூலூர்)

   (தொடரும்...)

Pin It

“உழைப்பு கருவிகளின் வளர்ச்சியானது படிப்படியாய் உழைப்பின் ஒழுங்கமைப்பில் (Organisation) மாறுதல் உண்டாக்கிற்று. இயற்கை வழியிலான உழைப்புப் பிரிவினையின் (Division of Labour) ஆரம்பக் கூறுகள் தோன்றலாயின. அதாவது ஆண், பெண் பாலருக்கும் வெவ்வேறு வயதினருக்கும் ஏற்ப அமைந்த உழைப்புப் பிரிவினை தோன்றலாயிற்று. பெண் குழந்தைகளையும் இல்லத்தையும் கவனித்துக் கொண்டனர். உண்டி தயாரித்தனர். குழுவினர் இடம் பெயர்ந்து சென்ற போது வழியில் ஆடவர்கள் வேட்டைக்குச் செல்வதற்கு வசதியாய் இருக்கும் பொருட்டு பெண்டிர் அக்குழுவின் சொற்ப உடைமைகளைச் சுமந்து சென்றனர்”.

பிழைப்புச் சாதனங்களைப் பெறும் முறைகளில் இதன்பின் தொடர்ந்து ஏற்பட்ட முன்னேற்றம் பயிர்ச் சாகுபடி கால்நடை வளர்ப்பு ஆகியவற்றின் ஆரம்ப வடிவங்களுடன் சம்பந்தப்பட்டதாகும் என்று இயற்கை வழியிலான உழைப்புப் பிரிவினையை அரசியல் பொருளாதாரம் விளக்கிச் செல்கிறது.

இனக்குழு

“பூர்வீகக் குடியமைப்பு : புராதன மனித கணம் காலப்போக்கில் பூர்வீகக் குடியமைப்பாய் வளரலாயிற்று. பொது மூதாதையரிடமிருந்து தோன்றியவர்களைக் கொண்டு உருவானதே பூர்வீகக் குடி. ஆரம்பத்தில் இக்குடி இரத்த உறவு கொண்ட இருபது, முப்பது உறவினர்களால் ஆனதாகவே இருந்தது. இக்குடிக்குப் புறம்பானவர் எவரும் அயலாராய்க் கருதப்பட்டார். பூர்விகக் குடியமைப்பில் தொடக்கத்தில் பெண்களே ஆதிக்க நிலையில் இருந்தனர். பூர்விகக் குடி தாய்வழி மரபுடையதாய் இருந்தது.

உற்பத்தி சக்திகள் தொடர்ந்து வளர்ச்சியடைந்து வந்த போது தாய்வழி மரபு மறைந்து தந்தைவழி மரபு தலைதூக்கியது. ஆடவர்கள் ஆதிக்க நிலை பெறலாயினர். நாடோடி முறையிலான கால்நடை வளர்ப்பின் உதயமே இந்த மாறுதலுக்கு பெருமளவு காரணமாய் இருந்தது. வேட்டையாடுவதைப் போலவே கால்நடை வளர்ப்பும் ஆடவர்க்குரிய வேலையாகியது. இதற்குள் பயிர்ச் சாகுபடியின் கட்டத்துக்கு உயர்ந்து விட்ட விவசாயத்தையும் ஆடவர்களே மேற்கொள்ள முற்பட்டனர்”. (பக். 32. அரசியல் பொருளாதாரம்) என்று விளக்குவதைக் காணலாம்.

வேட்டைச் சமூக வாழ்வு

“வேட்டுவர்” வேட்டையாடுதலையே தொழிலெனக் கொண்டு வாழும் குடிகள். அவர்கள் வேட்டையாடும் விதத்ததைப் பற்றி நற்றிணையின் பாடல் விளக்குகின்றது.

“கொடுவிற் கானவன் கோட்டுமா தொலைச்சிப்
பச்சூன் பெய்த பகழிப் போல” (நற். பா. 75: அடி : 6-7)

அதாவது, “வளைந்த வில்லையுடைய வேட்டுவன் கோட்டினையுடைய பன்றியை யெய்து கொன்று அதன் பசிய தசையிற் பாய்ச்சினதாலே சிவந்த அம்பைப் போல” (நற். பக். 96) என்ற உதாரணம் வருகின்றது. ஆக, பன்றியை வேட்டையாடி வேட்டுவர் உணவாக கொண்டமை புலப்படுகின்றது. மேலும், “சிறுகட் பன்றிப் பெருஞ்சின ஒருத்தல் ஃ சேறாடு இரும்புறம் நீறொடு சிவண ஃ வெள்வசிப் படீஇயர் மொய்த்த வள்புஅழீஇக் ஃ கோள்நாய் கொண்ட கொள்ளைக் கானவர் பெயர்க்குஞ் சிறுகுடியானே” (நற்றிணை பா. 82: அடி : 7-11) என்ற பாடலில்,

‘சிறிய கண்ணும், பெரிய சீற்றமும் உடைய ஆன்பன்றி சேற்றில் விழுந்ததினால், உடல் முழுதும் புழுதி படிந்திருக்கின்றது. அப்புழுதியோடு செல்ல சுருக்குவார் (சுருக்கு - விலங்கு பிடிப்பதற்கு பயன்படுத்தும் ஓர் கருவி) வைத்த கருவியில் மாட்டிவிட, அங்கே அதை கொன்று மிகுதிப்பட்ட தசைகளை நாய்கள் கொண்டு போகாதபடி கானவர் சென்று நாய்களை விலக்கி பன்றி இறைச்சியைக் கைப்பற்றி கொண்டு செல்லும் சிறுகுடியின் பக்கத்திலே (ப. 104) என்பதே மேற்கண்ட பாடலின் விளக்கம் ஆகும். ஆக, இஃது அடிப்படையில் வேட்டைச் சமூக வாழ்வை வெளிக் கொணர்கின்றது.

மேலும், “கானவ னெய்து கொணர்ந்த முட்பன்றிகள் கொழுவிய தசைத் துண்டத்தைத் தேன்மணங் கமழும் கூந்தலையுடைய கொடிச்சி மகிழ்ந்தேற்றுக் கொண்டு காந்தள் மிக்க சிறுகுடியிலுள்ளோர் பலருக்கும் பகுத்துக் கொடா நிற்கும் உயர்ந்த மலைநாட்டையுடைய நம் காதலன்” (நற். பக். 107) என்ற, கருத்திற்குரிய கீழ்காணும் பாடல்,

“கானவன் எய்த முளவுமான் கொழுங்குறை
தேங்கமழ் கதுப்பின் கொடிச்சி மகிழ்ந்து கொடு
காந்தளஞ் சிறுகுடிப் பகுக்கும்
ஓங்கு மலை நாடன்...” (நற். பா. 85)

என்று புலவர் உணர்த்துகின்றார். இப்பாடலில் 3 -வகை கருத்துக்கள் நிலவுகின்றன.

1. கானவர் வேட்டையாடி பன்றியை கொண்டு வர, அதனை மனைவியான கொடிச்சி ஏற்று மகிழ்ந்து அச்சிறுகுடியிலள்ள பிறருக்கும் வழங்குகின்றாள்.

2. மலைநாட்டையுடைய காதலன் நாடன் என்பதன் வழி அச்சிறுகுடிக்கு தலைவனாக ‘நாடன்’ (பொதுப்பெயர்) விளங்குகின்றான் என்ற கருத்தும் நினைவிற் கொள்வது அவசியமாகின்றது.

ஆக, இனக்குழு வாழ்க்கை முறையே மேற்கூறிய கருத்து என உறுதி செய்யவே முடியும்.

இவ்வேடர்கள் “வேடர் - புலியோடு போர் செய்வர், யானை தந்தத்தை விரும்புவர் (பா. 65) பக்கம் 84-ல் இக்கருத்து காணப்படுகிறது.

இள மைந்தர்களின் செயல்கள்

“குறக்குறு மாக்கள் புகற்சியின் எறிந்த
பைந்தாள் செந்திணைப் படுகிளி ஒப்பும்
ஆர்கலி வெற்பன்... (நற். பா. 104, அடி : 4-6)

இப்பாடலின் பொருளாவன,

மலையில் களிற்றுயானையொடு போர் செய்யும் போது, யானையால் ஏற்படும் துன்பத்தைக் கண்டு அஞ்சாமல், குறவரின் இள மைந்தர்க்ள, அங்குள்ள பெரிய மலைகளில் (பாறைகளில்) ஏறி நின்று, தமது கையில் உள்ள சிறிய தொண்டகப்பறையை அடித்து ஓசை எழுப்புவர். அதனால் திணைக்கதிர்களை திண்ண வரும் கிளிகள் அஞ்சி ஓடும் ” என்ற கருத்து காணப்படுகிறது.

மேலும், ‘யானையானது தனது குட்டியை விட்டு விட்டு, தினைப்புனத்திலுள்ள தினையை திண்ண வருவதைக் கண்ட குறவர் கணையுடையவரும், கிணைப் பறையுடையவரும், கைவிரலில் கோத்த கவண் உடையோரும், கூவி, பெரிய சப்தத்தை எழுப்ப குடியிருப்பு எங்கும் அச்சப்தம் ஒலிக்கும் மலைப்பகுதி” (நற். பக். 35) என்று உரையாசிரியர் குறிப்பிடுகின்றார்.

விலங்கு வேட்டைக் கருவி

“அடார் - கருங்கற் பலகையை ஒருபால் சாய்வாக, நிமிர்த்திக் கீழே முட்டுக் கொடுத்து, வள்ளால் உணவு வைப்ப அவ்வுணவை விலங்கு சென்று தொடுதலுமங் கல்வீழ்ந்து கொல்லும் பொறி” (நற். பக். 150) போன்றவை எளிதாக விலங்கினை பிடிப்பதற்கு பயன்படுத்தியதாக குறிப்பு உள்ளது.

ஆயர்

இஃது பழந்தமிழகச் சூழலை உணர்த்துகிறது. ‘ஆ’ - பசு பசுக்களை உடையவர், உரிமையுடையோர் என்பர்.

கால்நடை வளர்ப்பில் ஈடுபட்ட ஆயர், சிறு சாகுபடி முறையை மேற்கொண்டனர்.

“விதை விதைக்கும் ஆயர் பலபடியாக உழுது புரட்டிய பழங்கொல்லைப் புழுதியில் நிறைவுற முறையை விதைக்கப்பட்டுள்ள ஈரிய இலை நிரம்பிய வரகின் கவைத்த கதிர்களைத் தின்ற கண்டார்க்கு விருப்பம் வருகின்ற இளைய பிணையின் மரல்வித்துக்க ளுதிர்ந்து கிடக்கும் அழகிய காட்டின்கண்” (நற். பக். 152) என்று, ஆயர் ‘வரகு’ விதை விதைத்ததும், யானை கதிர்களை திண்ண வரும் காட்சியையும் புலவர் வருணிக்கின்றார்.

“பறிபுறத்து இட்ட பால்நொடை இடையர்
நுண்பல் துவலை ஒருதிறம் நனைப்பத்
தண்டுகால் வைத்த ஒடுங்குநிலை மடிவாளி” (நற். 4-6 : பா. 142) என்று குறிப்பிடுகின்றது. ஆக, கால்நடை வளர்ப்பும், சிறுசாகுபடி முறையையும் கையாண்டுள்ளனர் என்பது புலனாம்.

பரதவர்

சேர்ப்பன், பரதவன் என இருபாற்பட்ட நிலையில் அவர்கள் வாழ்ந்துள்ளதை அறியலாம்.

“சிறையருங் களிற்றிற் பரதவர் ஒய்யுஞ்
சிறுவீ ஞாழல் பெருங்கடற் சேர்ப்பனை” (நற். பா. 74 - அடி : 4-5)

என்ற பாடலில் பரதவர், சேர்ப்பன் ஆகியோரை சுட்டுவதைக் காண்கின்றோம்.

மீன் பிடித்தலும், உப்பு விளைத்தலும் அடிப்படை தொழிலாக இருந்தது நாம் அறிந்ததே.
கடல் விளை அமுதம் பெயற்கேற்றா அங்கு
உருகி உகுதல் அஞ்சுவல் உதுக்காண்” (நற். பா. 88 - அடி : 4-5)

“கடல் நீரால் விளைந்த உப்புகுவடு” என்பர்.
கடலில் விளையும் அமுதமே உப்பு என்றுரைப்பர்.

பரதவர் வாழும் பகுதியை புன்னைச்சேரி மெல்ல (நற். பா. பரதவக்குடி : 145 : 9) புன்னை மரங்கள் உள்ள சேரி என்பதாம். ஆக ‘சேரி’ என்பது சிறிய ஊர் ஆகும்.

தொங்குகின்ற ஓலை (நற். பக். 169) யையும் நீண்ட மடலையுமுடைய பனையினது கரிய அடிமரம் புதைபடுமாறு மூடப்பட்ட மணல் மிக்க முற்றத்தின் கண்ணிருந்து அளவுபடாத உணவுப் பொருளை, வருகின்ற விருந்தினர்க்குப் பகுத்து கொடா நிற்கும் மெல்லிய குடி வாழ்க்கையுடையராயிரா நின்ற அழகிய குடியிருப்பை யுடைய சீறூர் மிக இனிமையாயிருந்தது” (நற். பக். 170) என்ற கருத்தின் வழி, அவர்களின் பனைமரம், பனை ஓலையால் ஆன குடியிருபைப் பற்றியும், அவர்களை தேடி வருபவர்க்கு பகிர்ந்தளித்து உணவு தந்தமையையும் புலவர் அழகுற வெளிப்படுத்துகின்றார்.

மீன் பிடிக்கும் வினைஞர் உழவினால் நெல் முதலியன விளைத்தல் இலராகலின் அவரது வாழ்க்கை வானம் வேண்டா வாழ்க்கை எனவும், அன்னராயினும் அவர் பிடிக்கும் மீனே அவருக்குப் பெரியதொரு வருவாயகலின் ‘வறனில் வாழ்க்கை’ எனப்பட்டது. (அ.நா. பா. 186, பக். 157)

பாணர் - மீன் பிடிப்போர் (ஐ.நூ. பா. 48)

மீன் படிப்போர் சிப்பிகளை விற்று கள்ளிற்கு விலையாக சேர்ப்பதும் (அ.நா. பா. 296) மீன் விற்று கள்ளுண்டு மகிழ்வர். பின்னர் பாண்மகளிர் (பாணன் மனைவி) சோறு இடுவதும், பரதவர் வீரர்களாக இருந்தனர் எனவும் (அ.நா. பா. 226)

மீனினை பிடிக்கும் பாண்மகள் நீரை அடுத்த கரையில் வரால்மீனை, பன்னாடையால் வடித்து எடுக்கப்பட்ட கள்ளையுண்டு களித்திருந்த தன் தந்தைக்கு வஞ்சிமரத்து விறகு கொண்டு சுட்டு அவன் வாயில் உண்பிப்பாள் (அ.நா. பா. 216) எனவும்,

பாண்மகள் - வாளை மீனுக்குப் பதிலாக தெருவில் பழைய செந்நெல்லை முகந்து வாங்கினாள் (அ.நா. பா. 126) என்ற பண்டமாற்று குறிப்பும் உள்ளது. கள் குடித்தல் பற்றி பல பாடல்கள் குறிப்பிடுகின்றன. கள் விற்பனை (அ.நா. 126) நனை - கள் ; கோஒய் - கள் விற்கும் கலம். கள்ளும் நெல்லும் உள்ள வே@ர் (அ. நா. 166) கள் (அ. நா. 166) கள் குடித்தல் (அ. நா. நித்திலம். பா. 356, களிற்று, பா. 116).

பரத்தை தொடர்பைப் பற்றி கூறும் பாண்மகள், “கள் உண்பார் செல்லும் பயணம் பனையில் நுங்கு உள்ளவரை தொடரும். நுங்கு நீங்கிய வழி பயணமும் நின்று விடும். பரத்தையின் வரவும் தலைவனிடம் பொருள் உள்ளவரை தான் (அ. நா. பா. 293) என்றும், ‘கள் குடித்தல் ‘தீது’ என்று உணர்ந்தும் குடிப்பவன் ” (கலி. பா. 73) பெண்கள் கள்ளைக் குடித்துவிட்டு தம் கணவரின் பரத்தையை பாடுவர் (அ.நா. 157, 186) போன்ற பல கருத்துக்கள் காணப்படுகின்றன.

சமவெளியான மருத நிலம்

வேட்டையாடுதல், கால்நடை வளர்ப்பு சிறு சாகுபடி முறை தாண்டி பெருஞ் சாகுபடி முறையும், கால்நடை வளர்ப்பும், வேட்டையாடுதலின் எச்சத்தையும் கொண்ட நிலப்பகுதியாக தொடக்கக் காலத்தில் விளங்கிய நிலப்பகுதியே சமவெளி பகுதி. நீரே முதன்மை ஆதாரமாக, மனித உழைப்பு மூல ஆதாரமாக மிக பெரிய, சிறந்த உற்பத்தியை மேற்கொண்டு மனித சமூக வளர்ச்சியை உந்தித் தள்ளிய சூழல். ஐநில பகுதிகளிலும் மாறுபட்ட, நன்கு வளர்ச்சியடைந்த நாகரீக வாழ்வை கொண்ட இந்நிலப் பகுதி வாழ்க்கையைப் பற்றி சங்க இலக்கியங்களும், பிற நூல்கள் எடுத்துரைத்துள்ளன. மக்களிடையே இருந்த உறவுகள் திட்டவட்டமாக உருவாகவும், அடிமைச் சமூக வாழ்வு தோன்றுவதற்குரிய சூழலையும் இந்நிலப் பகுதி நன்கு பெற்று தந்தது என்றே கருதலாம். அதாவது,

“பரிவர்த்தனை அதிக அளவுக்கு வளர்ச்சி பெறாமலிருந்த போது உற்பத்தியாளர்களாகிய சாகுபடியாளர்களும் கால்நடை வளர்ப்பாளர்களும் கைவினைஞர்களும் தமது உற்பத்திப் பொருள்களைத் தாமே பரிவர்த்தனை செய்து கொண்டார்கள். ஆனால் பரிவர்த்தனை செய்யப்பட்ட பண்டங்களின் பரிமாணம் இடையறாது அதிகரித்துச் சென்றது. இவை பரிவர்த்தனை செய்யப்பட்ட பிரதேசமும் இதே போல விரிவடைந்து சென்றது. இந்நிலையில் தான் வணிகர்கள் தோன்றினர். உற்பத்தியாளர்களிடமிருந்து இவர்கள் பண்டங்களை விலைக்கு வாங்கி, அவற்றை சந்தைகளுக்கு எடுத்து வந்து நுகர்வாளர்களுக்கு விற்பனை செய்தார்கள். உற்பத்தி இடங்களிலிருந்து இந்த சந்தைகள் சில சமயம் நெடுந்தொலைவு விலகி அமைந்திருந்தன”.

வாணிப மூலதனம் இவ்விதம் தான் தோற்றமெடுத்தது” (பக். 41, அரசியல் பொருளாதாரம்)

பண்டைய மக்களின் உணவு

நெல் சோறு முதன்மையான உணவாக இருந்திருக்கின்றது. திருமண விழாவில் நெய் மிகுந்த சோறு இடப்பட்டதை சங்க இலக்கியம் காட்டுகிறது. (அ. நா. மணிமிடை. பா. 136)

குறிப்பாக, உழுத்தம் பருப்போடு கூட்டி சமைத்த குழைதலையுடைய பொங்கல் - பெருஞ்சோற்று திரளை உண்ணுகின்றனர். இடையறாது உணவு பரிமாறுவது இடையறாது நிகழ்கிறது (அ. நா. களிற்று. 86) என்று அகநானூறு சுட்டுகின்றது. இதன் மூலம் திருமண நிகழ்வில் நெய் கலந்த சோற்றையும், உழுத்தம் பருப்போடு குழைந்த உணவான ‘பொங்கல்’ கி.பி. யின் தொடக்கத்திலேயே பரிமாறியதை சங்க இலக்கியம் காட்டுகிறது.

(கூடல் காலத்தில் வெள்ளி வட்டிலில் வார்த்த பால் பற்றி குறிப்பிடுகின்றது.) (கலி. பா. 72)

தலைவன் பரத்தைத் தொடர்பு கொண்டிருக்கும் போது, பரத்தை சிறிய அரிசியைப் புடைத்து, தாம் சமைத்து உண்டு தனித்தோர் ஆகி சுருங்கிய முலையினை சுவைத்து பார்க்க எளிமையுடன் தங்குவதாக (அ.நா. நித்தி. பா. 316) பாடல் குறிப்பிடும். மீனினை பிடிக்கும் பாண்மகள் நீரை அடுத்த கரையில் வரால் மீனை, பன்னாடையால் வடித்து எடுக்கப்பட்ட கள்ளையுண்டு களித்திருந்த தன் தந்தைக்கு வஞ்சிமரத்து விறகு கொண்டு சுட்டு அவன் வாயில் உண்பிப்பாள் (அ. நா. 216) - உழவர்கள் : நத்தையை உடைத்து திண்பர் (நற். பா. 280)

அகநானூறு 236 - (14-15)ம் பாடலில் “மீன் துண்டங்களை வயிறார உண்பர்.

உழுது உண்ணும் புலவர்தம் புதிய கவிதைகளைக் கொண்டு பலருடன் சேர்ந்து சுவைக்கும் மதில் சூழ்ந்த புனலை உடைய மதுரையை உடைய தலைவன் (பா. 68. கலி.)

அகநானூற்றில் 106-ம் பாடலில் - வளம்மிக்க ஊரன், பாண்டியனின் வாட்படையினையும், குற்றமற்ற படைக்கலப் பயிற்சியையும் கொண்டு செல்கின்ற கொல்லும் போரினை வெல்லும் உணவினை பெறும் பாணன்”.

வறுமை நிலை : பரத்தை : (பாஃ 306 : 12-17, அகநானூறு) தலைவன் மேற்கொள்ளும் பரத்தமையை வெறுத்து அவரோடு ஊடல் கொள்ளும் பெண்கள், தம்மிடத்து திருமகள் விலகிச் செல்ல, தம்மிடத்து ‘நொய் அரிசி’யை முறத்தால் புடைத்துத் தாமே சமைத்து உண்டு தனிமையை மேற்கொண்டவராய் இனிய மொழி பேசும் குழந்தைகள் பால் இன்றி உலர்ந்த முலையைச் சுவைத்துப் பார்த்து பெரிதும் வருந்தியிருப்பர்.

பொருளியல்

பாண்மகள் - வாளை மீனுக்குப் பதிலாக தெருவில் பழைய செந்நெல்லை முகந்து வாங்குகிறாள். (ஒரு பொருள் கொடுத்து வேறொரு பொருளை தெருவிலேயே வாங்கிக் கொள்ளும் மரபு - வணிகத் தொடக்கம்) (அ. நா. 126)

போர் முடிந்து கள்ளுண்ட உழவர், கடாக்களைக் கட்டவிழ்த்து விட்டு கடிய காற்றில் நெல்லினைத் தூற்ற பறந்து போன துரும்புகள் முழுவதும் உப்பளத்திலுள்ள சிறிய பாத்திகளில் இடமில்லாது எங்கும் வீழ்ந்து பரக்கிறது (பக். 145 - 146) நுளையர்கள் இனிமையான வெள்ளை உப்பு கெட்டமையால் சினந்து வயல் உழவரொடு மாறுபட்டு எதிர்த்து கைகலந்து மிக்க சேற்றுக் குழம்பினை எறிந்து செய்யும் போரினைக் கண்டு நரைத்த முதியோராகிய மருத நில மக்கள் போர் செய்யும் கைப்பிணிப்பினை விடுத்து விலக்கி, முற்றிய தேனாகிய கள்ளின் தெளிவை பரதவர்க்கு அளிக்கும் இடமாகிய பொற்பூண் அணிந்த எவ்வி என்பானது நீழல் என்னும் ஊர்” (பக். 146, நித்தி. 366).

(அ.நா.: நீண்டு குவிந்து கிடக்கும் வெண்ணிற உப்பின் பெருங்குவியல் பெருமழையின் ஓடுநீர்க்கு கரைவது போல் - உவமை. அ.நா. 206)

(மீனினைப் பிடிக்கும் பாண்மகள் நீரை அடுத்த கரையில் வரால் மீனை, பன்னாடையால் வடித்து எடுக்கப்பட்ட கள்ளையுண்டு களித்திருந்த தன் தந்தைக்கு வஞ்சிமரத்து விறகு கொண்டு சுட்டு அவன் வாயில் உண்பிப்பாள், (அ.நா. 216)

கைப்பிணிப்பினை விடுத்து விலக்கி, முற்றிய தேனாகிய கள்ளின் தெளிவை பரதவர்க்கு அளிக்கும் இடாகிய பொற்பூண் அணிந்த எவ்வி என்பானது நீழல் என்னும் ஊர்” (அ.நா. நித்திலக். பக். 146. பா. 366) என்ற குறிப்பு காணப்படுகின்றது. இதன் வழி மக்களுக்குள் உற்பத்திப் பொருளில் பாதிப்பு ஏற்பட சண்டையிட்ட நிழல் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளதையும் அறிகின்றோம்.

உழவர்கள் போர் முடிந்து கள்ளுண்டதையும் (அ.நா. 366) மள்ளர் - போர்மறவர் (ஐ.நூ. 94) மள்ளர் கூடி சேரி விழா நிகழ்த்திய குறிப்பும் (குறுந். பா. 31) விளையாட்டுப் போர் நிகழ்த்தியதையும் (குறுந். 364) மகளிர் துணங்கைக் கூத்து நிகழ்த்தியதையும் (குறுந். 31) “போர்ச்செறி மள்ளரின் புகுதரும் ஊரன்” (அ. நா. பா. 316) என்ற அடிகளின் வழியாகவும் உழவர்களின் நிலையை அறிய முடியும். இவர்கள் போர்க் காலங்களில் புல்லரிசி உணவை பகைவர்கள் உண்டனர் (ஐ.நூ. பா. 4) போன்ற குறிப்புகளும் காணப்படுகின்றன.

உழவர்களின் உணவு

உழவில் ஈடுபடுகின்ற போது, மீன் துண்டங்களை வயிறார உண்டு, பின்னர் நீண்ட கதிர்களைக் கொண்ட நெற்கட்டுகளையும் பனி தங்கிய கோரைகளையும், களத்தில் வெற்றிடம் இல்லாதவாறு கொண்டு வந்து குவிப்பர்” (அ.நா. 236 : 1-5) என்ற செய்தியும் காணப்படுகின்றது.

உழவர்கள் “கள் குடிக்கும்” செய்தியும் (அ.நா. 346-356) காணப்படுகின்றது. நத்தைகளை உணவாக உட்கொண்ட செய்தி (நற். பா. 280)யும் காணப்படுகின்றது.

உழவர், பரதவருக்கு ஏற்பட்ட முரண்

நெய்தல் நில மக்கள் உணவுக்கு இனிமை தரும் வெள்ளிய உப்பு பாழ்பட்டு போனமையால் சினந்து கழனி உழவருடன் மாறுபட்டு சேற்று குழம்பினை எடுத்தெறிந்து கைகலப்பில் ஈடுபட்டனர் என்ற குறிப்பு உள்ளது. வயலில் நெல்லினை தூற்றும் போது உப்பு விளைவிக்கும் இடத்தில் அத்தூசி விழ, இருவருக்கும் முரண் ஏற்படவும், அதனை பெரியோர்கள் தடுத்த நிகழ்வு குறிப்பிடப்;பட்டுள்ளது. போரில் ‘மள்ளர்’கள் ஈடுபட்டதாகவும் குறிப்பு உள்ளது.

“போர் முடிந்து கள்ளுண்ட உழவர், கடாக்களை கட்டவிழ்த்து விட்டு கடிய காற்றில் நெல்லினைத் தூற்ற பறந்து போன துரும்புகள் முழுவதும் உப்பளத்திலுள்ள சிறிய பாத்திகளில் இடமில்லாது எங்கும் வீழ்ந்து பரக்கிறது (பக். 145-146) நுளையர்கள் இனிமையான வெள்ளை உப்பு கெட்டமையால் சினந்து வயல் உழவரொடு மாறுபட்டு எதிர்த்து கைகலந்து மிக்க சேற்றுக் குழம்பினை எறிந்து செய்யும் போரினைக் கண்டு நரைத்த முதியோராகிய மருத நில மக்கள் போர் செய்யும் அரிப்பறை வினைஞர் - நெற்கதிர்களை அறுக்கும் போது பறையிசைத்து நெல்லை பாதுகாப்பவர் (ஐ.நூ. பா. 81) என்ற குறிப்பும் உள்ளது. உழவர்கள் (பா. 737, 346) பா. 309, உழுதல் (தொய்யல், பா. 367) உழவர்கள், நெற்கூடுகள், எருமைபாடு (நற். பா. 60) வயல் உழுமுறை, செல்வம் (பா. 387) நெற் பயிர் சாகுபடி செய்யும் ஊரினை சிறப்பாக அழைத்துள்ளனர். உதாரணமாக,

“நெற்குவியலையுடைய உறையூர் (அ. நா. பா. 6)
நெற்களையுடைய தெருவீதி (அ. நா. ப. 306)
பலவகை நெல் வளங்களைக் கொண்டது வேளுர் (அ. நா. 166)

நெல்லுடை நெடுநகர் (அ.நா. பா. 176) கரும்பு சாகுபடி செய்ததையும் (ஐ.நூ. பா. 65) அறிகிறோம். இதன் வழி, உழவர்கள் உழவுத் தொழிலில் ஈடுபட்ட முறையினை சங்க இலக்கியத்துள் தெளிவாக அறிய முடிகிறது. உழவர்களை ‘வேளாளர்’ என்று அழைத்துள்ளனர். வேளாளரை உழுதுண்போர், உழுவித்துண்போர் என 2 பிரிவாக இருந்ததை, உழுவித்துண்பார் (அ.நா. பா. 266) பற்றி அகநானூறு குறிப்பிடுகின்றது.

உழவர்களின் உணவு, பண்டமாற்றுச் சூழல்

நெல்லுக்குப் பதிலாக மீன், அணிகலன்களை பெற்றிருப்பதை அகநானூற்றின் 126ம் பாடல் (அ. நா. 126 : 11) விளக்குகிறது. மேலும், ஐங்குறுநூற்றில் 47-ஆம் பாடலும் விளக்குகின்றது.

உழுதுண்ட உழவனின் வாழ்வு

விவசாய கூலிகளாக பணியமர்த்தப்பட்டு அடிமைகளாகவே மாறிய உழவர்களின் வாழ்வு ஒரு புறம் வேதனையும், மறுபுறம் சாதனையாகவும் இருக்கின்றது. உற்பத்தி செய்வதில் வல்லவர்களாயினும் அடிமைத் தொழிலாய் அவர்கள் வாழ்வு மாறியிருந்ததை வரலாறு வெளிக்கொணரும்.

உழவர்களுள் அதிக எருமைகளை உடையவனே தலைவனாக போற்றப்பட்டுள்ளான். “(நற். 260, 476) என்ற குறிப்பு காணப்படுகின்றது. உழவரை ‘மள்ளர்’ என்றும் அழைத்துள்ளனர்.

வயல் உழும் முறை (நற். பா. 210) எருமை உழவு செய்த பின்னர் மருத மர நிழலில் தங்குதல் (நற். பா. 330) வயலில் உழவு செய்யும் போது ஏற்படும் பகடு (மேடு) நற். பா. 290) உழவர்கள் சாலடித்து உழும் முறை (நற். பா. 340) வெண்ணெல்லை அரிகின்ற உழவர்கள் முழக்கம், தண்ணுமைக்கு அஞ்சி மர நிழலில் தங்குவது (நற். பா. 350) உழுவதற்கு பயன்படக் கூடிய கடகப் பெட்டிகள் (உள்ளுறை) (நற். பா. 387, பா. 210) உழவர்கள் சாலடித்து உழும் முறை (நற். பா. 340) பலமுறை உழப்பட்ட வயல் (26) மருத நில நெற்கூடுகள் (96) நெல் அரியும் உழவர்கள் (116 : 1-5) வெண்ணெல் அரிஞர் (அ.நா. 236) மள்ளர்கள் கதிர் அறுப்பர் (பா. 400) உழவர்கள் நீர் தேக்குதல் (அ. நா. 346 : 5-6) தாழ்ந்த கிளைகளையுடைய மருதமர நிழலில் நெற்கதிரை காயவிட்டு தூற்றும் செய்தி (அ. நா. பா. 366) நெல்லை பாதுகாக்கும் காவலர்கள் இருந்துள்ளனர் (அ. நா. மணிமிடை, பா. 156) அறுவடை (அ.நா. மணிமிடை. 236) செயல்முறை, புனலுக்காக கரும்பில் இடைமறிப்பது (அ.நா. 116).

அச்சூழலுக்கு பின்னரான வாழ்க்கை முறையில் பழந்தமிழகத்தைப் பொறுத்தமட்டில் நிலமக்கள் ஒருபுறம் இருக்க அடியோர், வினைவலர், ஏவலர், இழிந்தோர் இருந்ததாக குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன.

அடியோர்

‘அடியோர்’ என்ற சொல்லாட்சிக்கும் அச்சொல் சார்ந்த பிற சொற்களுக்குமான விளக்கம் காண்போம்.

அடியோர் - குற்றவேல்; குற்றம் புரிந்த ஏவலாளர்கள்; அடி - கால் : கீழ் : பாதம் : வேர் என கீழ்மை தன்மையையும், கீழ்நிலையிலுள்ள பொருளையும் உணர்த்துகின்றது. அடியோர் - அடிதொண்டு செய்து வாழ்பவர்; மன்னர் உடைமை சமூகத்தில் அடிமையாகி அவர்கள் பிறரிடம் யாசித்து வாழும் வாழ்;க்கையை உடையோராய் மாறியிருக்கின்றனர். அடிச்சுவடு - காலச்சுவடு; அடிச்சூடு - பாதத்தில் உறைக்கும் வெப்பம்; அடிச்சேரி - பணியாளர் குடியிருப்பு; நகர எல்லையில் இருக்கும் ஊர்;

அடிச்சேரிலாள் - குச்சிக்காரி; ஒழுக்கம் பிழைத்தவள் : அடிச்சி - அடிமைப்பெண்; அடியவள். அடிபடுதல் - பழமையாதல் ; அடிபறித்தல் - வேரொடு பறித்தல் - ஆக, “அடிமைத் தொழில் - மன்னர் உடைமை சமூகத்திலே நன்கு விரிவு பெற்றும், அஃது மட்டுமின்றி அடிமைப்படுத்தப்பட்டு யாசித்து வாழும் நிலைக்கு மக்கள் தள்ளப்பட்டனர். அவர்களை கீழ்நிலையினராக கருதியுள்ளனர்.

சிலம்பின் கொலைக்களக் காதையில்,
“குடிமுதற் சுற்றமும் குற்றிளை யோரும்
அடியோர் பாங்கும் ஆயமும் நீங்கி” (பா. 84-85)

என்ற பாடலடியில், பிறந்த குடியின் முதல் சுற்றமாகிய தாய், தந்தையரையும், பணிபுரியும் மகளிரையும், மற்ற வேலையாட்களின் கூட்டத்தையும்...” என்று விளக்கம் அமைகின்றது. அடிப்படையில், ‘அடியோர்’ என்பதற்கு மற்ற வேலையாட்கள் என்ற பொருள் கிடைக்கின்றது. இதில் தலைவி செல்லவும், அவள் கூட பணிபுரியும் பெண்கள் செல்லவும், அவர்களுக்கு பாதுகாப்பாக அடியோர் சென்றனர் என கருத முடிகிறது.

ஏவலர்

பிறர் ஏவல் வழி செல்லும் (இயங்கும்) நிலையை உடையவர். உயர்ந்தோர்களாக கருதியோருக்கு பணியாளராக அவர்களின் ஏவல்படி (கட்டளை) பணியை செய்பவர்களாகவும் இருந்துள்ளனர்.

ஏ - அம்பு, ஏவு - செலுத்து; ஏவுதல் - செலுத்துதல்; கூளியர் - ஏவலர் (திருமுருகாற்றுப்படை, பதிற்றுப்பத்து)

மன்னர்கள் போர் செய்தற்கு முன்னர் சென்று நிலப்பகுதியை சுத்தம் செய்து கொண்டே செல்பவர்களை பதிற்றுப்பத்து ‘கூளியர்’ என்கின்றது.

“அரசன் தனித்து உறையும் பள்ளியறையே யாயினும், அரசன் விரும்பினால் விரும்புவோர்க்குச் சென்று செய்தி கூறவும், அரசனுக்குத் தேவைப்படும் உண்ணுநீர் போல்வன கொணர்ந்து கொடுக்கவும். ஏவலர் சிலர் ஆங்கும் இருப்பது இன்றியமையாதது. அதனால், ஆங்கு சில ஏவலரும் இருந்தனர். இடமோ நாட்டு நலம் காக்கும் நல்ல சிந்தனைகள் உருவாகும் இடம். அது உருவாக, அமைச்சர் உள்ளிட்டோர் தத்தம் உணர்வுகளை உரைவடிவில் வெளிப்படுத்தும் இடம். அத்தகைய இடங்களில் பணிபுரியும் ஏவலர், ஆங்கு அரசர் அமைச்சர்களிடையே உரையாடல் நிகழுங்கால், தம் காதுகளில் விழுந்தனவற்றை வாய்தவறி வெளிப்படுத்தி விடுவாராயின், அதனால் அரசுக்கும் நாட்டிற்கும் பெருங்கேடு விளைந்து விடும். அதனால் ஆங்கு அமர்த்தப்படும் ஏவலர்கள், இந்நாட்டு அரசியலில் ஆர்வம் காட்டும் தேவையற்ற அயல்நாட்டவராகவும், ஒரோவழி அதில் ஆர்வம் கொண்டு, கேட்டவற்றைக் கூற விரும்பினும், கூறமாட்டா ஊமையாகவும் இருப்பவர்களை மட்டுமே அமர்த்திக் கொள்வர்”. (பக். 60, முல்லைப்பாட்டு) என்று ஏவலரின் நிலையைப் பற்றி உரையாளர் தெளிவுற எடுத்துரைக்கின்றார். இன்னும் சில ஏவலர்களைப் பற்றிய குறிப்பையும் காண முடிகிறது.

“வணக்கமுள்ளவர்கள் ஆடைகளை மடக்கிக் கொண்டு தலைவர்கள் முன் நிற்பார்கள். தலைவர்களோ தம் ஆடை நிலத்தில் புரளும்படி உடுப்பார்கள். மேல் நாட்டு அரசர்கள், அரசிகள் இ;வ்வாறு தம் ஆடை நிலத்தில் புரளும்படி உடுத்திருப்பதை படங்களில் காணலாம். அவர்கள் நடக்கும் போது ஆடை துணிகளை எடுத்துச் செல்ல சில ஏவலர்கள் அருகில் இருப்பார்கள்.

“நிலந்தோய்பு உடுத்த நெடுநுண் ணுடையர்”
என்று இத்தகைய பெருமக்களைப் பற்றிய பெருங்கதை என்னும் பழங்காவியம் கூறும்”. (ப. 246, திருமுருகாற்றுப்படை) என்று குறிப்பிடப்படுகின்றது.

புகார்க் காண்டம் ‘கானல் வரி’ (பகுதி - 17: பா - 24) பகுதியில் கோவலன் மாதவியை விட்டு பிரிகின்ற காட்சி வருகின்றது.
“..................................................................
உவவுஉற்ற திங்கள் முகத்தாளைக்
கவவுக்கை ஞெகிழ்ந்தனனாய்ப்
பொழுது ஈங்குக் கழிந்தது
ஆகலின், எழுதும்’ என்று உடன்எழாது,
ஏவலர் உடஞ்சூழக் கோவலன் - தான் போன பின்னர்” (பா. 52)

என்னைப் போல கானல்வரி பாடாமல், வஞ்சனையுடன் பொய்கள் சேர்த்து மாயம் செய்யவல்ல இவள், வேறு யாரையோ நினைத்துப் பாடினாள்” என்று எண்ணினான். யாழிசையின் மூலம் வந்த அவனுடைய ஊழ்வினை அவனுக்கு கோபத்தை ஊட்டியது. அதனாலே, முழு நிலவு நாளில் தோன்றுகின்ற நிலா போன்ற தூய முகமுடைய மாதவியுடன் இணைந்திருந்த தன் கையை நழுவினான். பொழுது சாய்ந்துவிட்டது என்று கூறி ஏவலர் மட்டும் சூழ மாதவியை விட்டுவிட்டுப் புறப்பட்டான்”. என்ற கருத்து காணப்படுகின்றது. இதன் வழி, மன்னர்கள், அந்தணர்கள், வணிகர்கள் மற்றும் சில உயர்ந்தோராக இருந்தோருக்கு ஏவல் செய்யும் பணியாளர்கள் இருந்ததை அறிய முடிகிறது. போர்த்தொழில் முதல் குடும்பம் வரையும் ஏவலர்கள் நியமிக்கப்பட்டுள்ளனர். அவர்கள் தம் ஏவலாளராக நியமிப்போரின் அடிமையாக, பணிபுரிந்து வாழ்க்கையை நகர்த்தியுள்ளனர் என்பதை அறிகின்றோம்.

வழக்குரை காதையில் பாண்டியன் உயிர் நீக்கும் முன் கோப்பெருந்தேவி வரவும், பலரும் ஏவலர்கள் படைசூழ வந்தனர். கண்ணகியின் காற்சிலம்பை கையிலேந்தி ‘ஏவலன்’ வருகின்றான் என்பதெல்லாம் நினைவிற் கொள்ளத்தக்கது. ஆக, உயர்ந்தோராகவும், பொருளாதாரம் அதிகாரத்தில் இருந்தோரின் ஏவலராகவும் சிலர் வாழ்ந்து வந்ததை அறிகின்றோம்.

வினைவலர்

பிறர் சொன்ன செயல்களைச் செய்வோர்
தொழில் செய்வதில் வல்லமையுடையோர் - வினைவலர் என்பர். Those who do an act under orders, as of a king; பிறரேவிய காரியங்களைச் செய்வோர். தொல்காப்பியர்,
அடியோர் பாங்கினும் வினைவலர் பாங்கினும்
கடிவரை இலபுறத் தென்மனார் புலவர்” (தொல். பொ. நூ.) என்பார். தொழில் செய்யும் தகுதியை உடையவரென கூறுவர் பல ஆய்வாளர்.

“ஆயர், குறவர், உழவர், பரவர் என முல்லை முதல் நானில மக்களும், நிலக்குறிப்பின்றி யாண்டுமுள ‘வினைவலர் ‘ஏவன் மரபினர்’ என்றிரு வகையின் மக்களுமாக அறுவகைப்பட்ட தமிழ்க்குடிகள் உண்மையைத் தொல்காப்பியரே அகத்திணையியலில் தெரிவித்துள்ளாராதலின்” (தொல். பொருள். ப. கூக) என்று நிலமக்கள் தவிர பிறமக்களே வினைவலர், ஏவலர் என்பதும் புலனாவதை காணலாம்.

இழிந்தோர்

இழிந்தோர் - தாழ்ந்தோர்; இழிபு - தாழ்வு; இழிந்தோர் - தாழ்ந்த நிலையில் இருக்கின்றவர். இழிசொல் - கேவலமான சொல், இழிசெயல் - கேவலமான செயல்

இழிவுபடுத்த - தாழ்வுபடுத்த - என இழி, இழிபு, இழிவு, இழிந்தோன் (ர்) போன்ற சொல்லாட்சிகள் மனிதன் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாத அசிங்கமான, கேவலமான செயலை செய்வோர் என கருதினர்.

“சிறியா ரினத்துச் சேர்வின்மை
இழிந்தோர் குழுவிலே சேராதிருத்தல்” என்ற வரிகள் அவரிடம் சேராதிருத்தல் உயர்ந்தோரின் தகுதியென்பர். சிறியார் - இழிவான செயலை செய்யும் இனத்தார்;
தேவநேயப் பாவாணர், திருக்குறள் பாடல் 918, 919, 920, 921 - ஆகிய பாடல் கருத்தாக விலைமகளிரொடு கூடுவோர் ‘இழிந்தோர்’ என்பது கூறப்பட்டது என்றுரைக்கின்றார்.

பந்தி அம் புரவி நின்றும்
பாரிடை இழிந்தோர் (பா. 785 : 1 - 2)

வரிசையாக செல்லும் அழகிய குதிரைகளிலிருந்து நிலத்தில் இறங்கின மகளிர்” என்று விளக்கம் வருகின்றது.

பண்டமாற்றும் தனியார் உடைமையும், வர்க்கங்களும் தோன்றுதல்

ஆரம்ப கால உழைப்புப் பிரிவினையானது ஒரே சமுதாயத்தைச் சேர்ந்த மக்களிடையில் ஆண், பெண் பாலருக்கும் வெவ்வேறு வயதினருக்குமாகிய இயற்கையான வேறுபாடுகளை அடிப்படையாய்க் கொண்டிருந்தது. ஆனால் பிற்காலத்து சமுதாயங்களும் பிறகு தனிப்பட்ட உறுப்பினர்களும் பல்வேறு உற்பத்தித் துறைகளிலும் தனித்தேர்ச்சி பெறும் நிலை ஏற்படலாயிற்று. இது சமூக உழைப்புப் பிரிவினையாகும்.

செழிப்பான புல்வெளிப் பிரதேசங்களில் வசித்தக் குடிகள் பயிர்ச் சாகுபடியையும் வேட்டையாடுதலையும் கைவிட்டு, கால்நடை வளர்ப்பில் ஈடுபடலாயினர். கால்நடை வளர்ப்பானது பயிர் சாகுபடியிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டதுதான் முதலாவது பெரிய சமூக உழைப்புப் பரிவினையாகும். இதன் விளைவாய் பண்டமாற்று (டீயசவநச) எழுந்தது.

விவசாயத்திலிருந்து கைத்தொழில்கள் பிரிக்கப்பட்டது இரண்டாவது பெரிய உழைப்புப் பிரிவினையாகும். இதனால் பண்டமாற்றுக்கு மேலும் விரிவான அடித்தளம் தோற்றுவிக்கப்பட்டது. கைவினைஞர்கள் உற்பத்தி செய்த பொருட்கள் யாவும், அல்லது அநேகமாய் யாவும் பரிவர்த்தனை செய்யப்பட்டன.

ஆரம்பத்தில் குடிகளின் தலைவர்களாகிய மூதாளர்களும் குலபதிகளும் இந்த பரிவர்த்தனையை நடத்தி வந்தனர். ஆனால் பரிவர்த்தனை வளர்ந்து விரிவடைந்ததும் இவர்கள் இதுகாறும் சமுதாயம் அனைத்துக்குமுரியதாய் இருந்த சொத்தை தமது சொந்த உடமையாய்க் கருத முற்பட்டனர். பரிவர்த்தனைக்குரிய இலக்குப் பொருள்களாயிருந்த கால்நடைகள் தான் முதலில் தனியார் உடைமையாக்கப்பட்டன. சமுதாய உறுப்பினர்களிடையே இவ்விதம் சொத்துடைமையில் சமத்துவமின்மை ஏற்படலாயிற்று. அதன் பின்னரான மன்னர் உடைமை சமூகத்திலேயே மேற்கூறிய வகுப்பமைவுகள் தமிழகத்தில் தோன்றியிருக்கின்றன.

துணை நூற்பட்டியல்

1. அரசியல் பொருளாதாரம், லெவ் லியோன்டியெவ், முன்னேற்ற பதிப்பகம், மாஸ்கோ - 1975.
2. கழகத் தமிழ் அகராதி, சை.சி. நூ. கழகம், சென்னை.
3. தொல்காப்பியம், இளம்பூரணர் உரை, தமிழ்ப் பல்கலைக் கழக மறுதோன்றி அச்சகம், தஞ்சாவூர். மு.ப. 2008.
4. தொல்காப்பியம், தி.சு. பாலசுந்தரம் உரை, சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், சென்னை - 1, மு.ப. 1953
5. சிலப்பதிகாரம், அடியார்க்கு நல்லார் உரை, தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர், 1985.
6. நற்றிணை, ஒளவை துரைசாமி, அருணா பப்ளிகே~ன்ஸ், சென்னை-17, 1968.
7. கலித்தொகை, மா. இராசமாணிக்கனார், வள்ளுவர் பண்ணை, சென்னை - 1, 1958.
8. பதிற்றுப்பத்து, சை.சி. நூ. கழகம், திருநெல்வேலி.

- முனைவர் பா.பிரபு, உதவிப் பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை, ஸ்ரீமாலோலன் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி, மதுராந்தகம்

Pin It

அமெரிக்காவிற்குச் சென்று, தமிழை பிறமொழியினருக்கு அறிமுகம் செய்து உலக அளவில் தமிழ் இலக்கியம் பரவக் காரணமாக இருந்தவர் அ. கி. இராமானுசன்.

இராமானுசன் கர்நாடகா மாநிலம் மைசூரில் 16.03.1929 ஆம் நாள் பிறந்தார். பெற்றோர் கிருட்டினசாமி – சேசம்மா ஆவர். இவரது தந்தை சென்னைப் பச்சையப்பன் கல்லூரியில் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்தவர். பின்னர், மைசூருக்கு பேராசிரியராகப் பணிபுரியச் சென்றார். மைசூரில் இராமானுசன் பிறந்ததால் கன்னட மொழியை நன்கு பேசவும் எழுதவும் கற்றார்.

A K RAMANUJANமைசூரில் உள்ள மரிமல்லப்பா பள்ளியில் இராமானுசன் பள்ளியிறுதி வகுப்புவரை பயின்றார். பின்னர், யுவராசா கல்லூரியில் சேர்ந்து இண்டர்மீடியட் படிப்பை முடித்தார். தமது இளங்கலை (ஆனர்ஸ்), முதுகலை (ஆங்கில இலக்கியம்) படிப்புகளை மைசூர் மகாராசா கல்லூரியிலும் பயின்றார்.

ஆங்கில விரிவுரையாளராக கொல்லம் கல்லூரியிலும், மதுரை தியாகராயர் கல்லூரியிலும் பணியாற்றினார். பின்னர், பெல்காம் கல்லூரியிலும் சிலகாலம் பணிபுரிந்தார். பரோடா பல்கலைக் கழகத்திலும் பேராசிரியராகப் பணிபுரிந்தார்.

இண்டர்மீடியட் படிக்கும் பொழுதே இவர் ஆங்கிலத்திலும், கன்னடத்திலும் கவிதைகளை எழுதினார். ‘இல்லஸ்டிரேட் வீக்கிலி’ உள்ளிட்ட ஆங்கில இதழ்களில் இவரது கவிதைகள் வெளிவந்துள்ளன. ஆறு (RIVER) என்னும் தலைப்பில் இவர் எழுதிய பாடல் வகை, ஆற்றைப் பற்றிய அழகியப் படப்பிடிப்பு என இலக்கிய விமர்சகர்கள் கருத்துரைத்துள்ளனர்.

பூனாவில் உள்ள தக்காணப் பல்கலைக் கழகத்தில் மொழியியல் பட்டயம் பெற்றார். பின்னர், 1956 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவிற்குச் சென்றார். ‘புல்பிரைட் ’ நிதி நல்கை வழியாக நிதியுதவி பெற்று அமெரிக்கா சென்றவர், 1963 ஆம் ஆண்டு இந்தியானா பல்கலைக் கழகத்தில் மொழியியலில் முனைவர் பட்டம் பெற்றார். சிக்காக்கோ பல்கலைக் கழகத்தில் 1962 ஆம் ஆண்டு துணைப் பேராசிரியராக பணியில் சேர்ந்தார்.

இராமானுசனின் இலக்கியப் பணியையும், இந்திய நாட்டிற்கு அவர் ஆற்றிய பெருமை மிக்க செயல்களையும் அங்கீகரித்தும், பாராட்டியும் இந்திய அரசு அவருக்கு 1983 ஆம் ஆண்டு ‘தாமரைத்திரு’ (பத்மஸ்ரீ) விருது வழங்கிச் சிறப்பித்தது. ‘ மெக் ஆர்தர் பரிசு‘ பெற்றவர் இவர். ஆக்ஸ்போர்டு பல்கலைக் கழகத்தின் கல்லூரிகளுக்கான ‘இராதாகிருட்டினன் நினைவு விருது’ 1988 ஆம் ஆண்டு வழங்கப்பட்டது.

இராமானுசன் கலை மற்றும் அறிவியலுக்கான அமெரிக்க கல்விக் குழுவிற்கு 1990 ஆம் ஆண்டு தேர்வு செய்யப்பட்டார்.

‘தி. கலெக்ஷன் ஆப் போயம்ஸ்‘ (The Collection of Poems) என்ற இவரது ஆங்கில மொழி பெயர்ப்பு நூலுக்கு 1999 ஆம் ஆண்டு ‘ சாகித்திய அகாதமி விருதி‘ வழங்கப்பட்டது. இந்த விருதை பெற்றுக் கொண்ட அவரது மனைவி முனைவர் மாலிடேனியல்சு பரிசுத் தொகையில் இருபத்தைந்தாயிரம் ரூபாயை, சென்னையில் இயங்கி வரும் ‘ரோசா முத்தையா நூலகத்திற்கு‘ வளர்ச்சி நிதியாக வழங்கினார். மேலும் இராமானுசன் பயன்படுத்திய 2000க்கும் மேற்பட்ட அரிய நூல்களையும் அந்த நூலகத்திற்கு அளித்தார்.

இராமானுசன் ஆங்கில மொழியில் நல்ல பயிற்சியுடையவர். இயல்பிலேயே கவிதை உள்ளம் படைத்தவர். மேலும், மொழிபெயர்ப்பு, மொழியியல், நாட்டுப்புறவியல் உள்ளிட்ட துறைகளிலும் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்டவர், நமது நாட்டுப்புறவியலை மேல்நாட்டவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்திய பெருமை அ.கி. இராமானுசத்தையேச் சாரும்.

இவரது ஆங்கிலக் கவிதைகள் தமிழில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. இருபது இந்திய மொழிகளிலிருந்து நாட்டுப்புறக் கதைகளை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து வழங்கியுள்ளார்.

'குறுந்தொகை'யிலிருந்து பதினைந்து பாடல்களை ஆங்கிலத்தில் மொழி பெயர்த்து கல்கத்தாவில் 1965 ஆம் ஆண்டு நடை பெற்ற எழுத்தாளர்கள் பயிலரங்கில் வெளியிட்டார். மேலும், 76 குறுந்தொகைப் பாடல்களை மொழி பெயர்த்து ‘அக உணர்வுக் காட்சிகள்)' (The Interior Landscape) என்னும் தலைப்பில் 1967 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்டார். இவரது மொழிபெயர்ப்புகள் தமிழ் இலக்கியச் செழுமையை மேல்நாட்டவர்களுக்கு அறிமுகபடுத்தியது. இராமானுசன், தமது மொழி பெயர்ப்பில் தமிழ்மரபை உள்வாங்கிக் கொண்டு, ஆங்கில மரபைச் சரியாக உணர்த்தி கற்பவர்கள் உள்ளத்தில் காட்சிகளைப் பதிய வைப்பதில் மிகச்சிறந்த ஆற்றல் பெற்றவராகத் திகழ்ந்தார்.

புறநானூற்றில் சில பாடல்களை, ‘Poem of love and war’ என்னும் ஆங்கிலத் தலைப்பில், ஒரு மொழி பெயர்ப்புத் தொகுதியும் வெளியிட்டுள்ளார். மேலும், ஆழ்வார்களின் பாடல்களையும் ஆங்கிலத்தில் ‘Hymns for the Drawing’ என்றும் பெயரில் மிகச் சிறப்பாக மொழி பெயர்த்தளித்துள்ளார்.

புறநானூற்றில் உள்ள ‘யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்‘என்ற தொடர் ஆங்கிலம் வழியாக அயல்நாட்டில் பரவிட இவரது மொழி பெயர்ப்பு உதவியது.

தமிழ் இலக்கியங்களை உலகம் முழுவதும் பரவிட அயராது பாடுபட்ட அ.கி. இராமானுசன் உடல் நலிவுற்று, தமது அறுபத்து நான்காவது வயதில், 14.07.1993 ஆம் நாள் இயற்கை எய்தினார். அவர் மறைந்தாலும், அவரது தமிழ்த் தொண்டு என்றும் மறையாது!.

- பி.தயாளன்

Pin It

இயற்கையின் சுற்றுப்புறச் சூழலுக்கு ஏற்றவாறே ஒவ்வொரு நிலத்துள் வாழும் உயிரினங்களின் செயல்கள் யாவும் அமைகின்றன. அது மட்டுமின்றி, புற உலகினில் தம்மைத் தகவமைத்துக் கொண்டு வாழும் உயிரினங்கள் பிற உயிரினங்களிடமிருந்து தம்மைப் பாதுகாத்துக் கொள்வதற்கான சூழலையும் முதன்மை யம்சமாய் பெற்றே உயிர்களின் வாழ்வு அமைகின்றது. இவ்வுயிரினங்களிலேயே மனிதன் தனித்த வளர்ச்சியை எய்தினான். மனிதனை பொறுத்தமட்டில் வேட்டையாடுதலில் தொடங்கிய பயணம் கால்நடை வளர்ப்பு, சிறு சாகுபடியென புத்துயிர் பெற்று, உற்பத்திக் கருவிகளை உருவாக்கி, நிலையானதொரு வாழ்வைத் தொடங்கினான் எனலாம். எனின், இஃது பெரும் பேராட்டத்தின் விளைவேயாகும்.

ancient tamil war

இனக்குழு வாழ்வில் வேட்டையில் கவனம் செலுத்தியவன், உணவுக்கான பெரும் போராட்டத்தை சந்திக்க வேண்டியிருந்தது. உணவு பற்றாக்குறையே அதன் முதன்மை காரணி என்பர் சமூகவியலாளர். அதன் பின்னர் தனிநபருக்குரிய சொத்தாய் மாற்றம் பெற்ற காலம் தான் போராட்டத்தின் விளைவுகளை எல்லையில்லாது தோற்றுவித்தது. ஒரு குழு பிற குழுவை அடிமைப்படுத்துவதும், ஓர் குழுவிலுள்ளோரையே அக்குழுவிலுள்ள சிலர் அடிமைப்படுத்தியும், உற்பத்தி செய்யவும், ஏவல் தொழில் செய்யவும் நிர்பந்தப்படுத்தியும் போரிட்டு வெற்றி பெற்று வரவும் என பலவகையில் நிர்பந்திக்கப்பட்டனர்.

குறிப்பாக அடிமைச் சமூகம், மன்னர் சமூகத்தில் மேற்கூறிய காரணங்களே முதன்மை காரணியாய் இருந்தன. போர்கள் அடிப்படையில் செல்வப் பெருக்கம், எல்லையை விரிவுபடுத்துதல், மண்ணாசை, வலிமை கருதுதல், யார் பெரியவன் எனும் போக்கு, ஓர் குடும்பத்திற்குள்ளான முரண் ஆகியன அடிப்படைக் காரணியாய் அமைந்திருக்கின்றன என்பர். இவற்றுள், கி.மு. இறுதி - கி.பி. தொடக்க காலத்தில் நிகழ்ந்த போர் முறைகளையும், அதன் பின்புலங்களையும் சுருக்கமாக நோக்கி ஆராயலாம்.

தொல்காப்பியம் காட்டும் பண்டைய போர்கள்

தமிழுலகில் முதலிலக்கண நூலாகிய தொல்காப்பியத்தில் பண்டைப் போர் பற்றி பல கருத்துக்கள் காணப்படுகிறது. ஒவ்வொரு நிலப்பகுதிக்கு ஏற்பவே போர்கள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன என்பதை ‘புறத்திணையியல்’ எனும் இயலின் வழியாக புரிந்துகொள்ள முடிகின்றது.

உதாரணமாக, 1. மலையும், மலை சார்ந்த பகுதிகளிலும் (குறிஞ்சி) ஆநிரைகளை கவர்தல், அதனை மீட்டலுக்குமான போர்கள். 2. காடும், காட்டைச் சார்ந்த பகுதிகளிலும் (முல்லை) தன்மை மதியாத வேந்தனை எதிர்த்தும், காட்டு வளம் மீது கொண்ட ஆசையின் பொருளாலும் நிகழ்ந்த போர்கள். 3. வயலும், வயலைச் சார்ந்த பகுதிகளிலும் (மருதம்) எயிலை முற்றுகையிட்டு நாட்டைக் கைப்பற்றுதலும், எயிலை காத்து தம் நாட்டை பாதுகாத்தலுக்குமான போர்கள். 4. கடல், கடல்சார்ந்த மணற்பகுதிகளில் (நெய்தல்) வலிமை குறித்தப் போர்கள் - என நான்கு வகைப் போர்கள் நிகழ்ந்ததாக தொல்காப்பியத்தின் புறத்திணையியலில் மிக தெளிவாக தொல்காப்பியர் எடுத்துரைத்துள்ளார்.

இவை அடிப்படையில் ஆநிரை கவர்தல் மீட்டலுக்குமான போர்கள் - அந்நிலப்பகுதியில் ஆநிரைகளே செல்வமாகக் கருதப்பட்டன் மண்ணாசைப் போர்கள் - காடும் அதன் செழிப்பும் முக்கிய காரணமாயிருக்கலாம்; எயில் முற்றுகை பாதுகாத்தல் - நாட்டின் செல்வமும், எயிலைக் கைப்பற்றினால் நாட்டையே கைப்பற்றியதாக கருதியிருக்கலாம்; வலிமைப் போர்கள் - உற்பத்தி பெருக்கமும், பண்டமாற்றும் யார் அப்பகுதியில் ஆள்வது என வலிமையை நிரூபிக்க சேர, சோழ, பாண்டியர் என பலரும் போரிட்டு இருக்கலாம் என கருத இடமுண்டு.

மேற்கூறியவை தொல்காப்பிய இலக்கணம் பதிவு செய்த போர் முறைகளாகும். இப்போர் முறையின் அடிப்படையிலேயே சங்க இலக்கியத்துள் பல பாடல்கள் காணப்படுகின்றன. பண்டைய சமூகச் சூழலையும், போர் பற்றியும், தமிழகத்தை ஆண்ட மன்னர் பற்றியும், வரலாற்று கருவூலமாம்; புறநானூறு, பதிற்றுப்பத்து மற்றும் அகப்பாடல்கள் வழியாகவும், தொல்பொருள் ஆராய்ச்சிகள், செப்பேடுகள், கல்வெட்டுக்கள், மெய்கீர்த்திகள், நாணயங்கள், பயண குறிப்புகள், ஆவணங்கள் என இன்ன பலவற்றிலும் பண்டைய சமூகத்தில் போர், அதன் முறைகளை பலவற்றையும் காண முடியும்.

சங்ககாலம் (சுமார் கி.மு. 500 - கி.பி. 200)

உற்பத்திக் கருவிகளுக்கு ஏற்பவே உற்பத்தி உறவுகள் அமைகின்றன. உற்பத்தி உறவுகளுக்கு ஏற்பவே மக்களின் வாழ்வு அமைந்தன. குறிப்பாக மனிதகுலம் கற்களும், கம்புகளையுமே முதன்மை ஆயுதமாய் பயன்படுத்திய காலம் மாறி இரும்பால் பல உற்பத்தி கருவிகளையும், ஆயுதங்களையும் பயன்படுத்திய காலம் வரலாற்றில் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. சங்க நூல்களை ஆராய்ந்து, பல்வகைப்பட்ட ஆயுதங்களை பண்டைய காலத்தில் மக்கள் பயன்படுத்தியிருக்கின்றனர். குறிப்பாக,

“அடார், அம்பறாத்துணி, அம்பு, அரம், அரிவாள், ஆயுதக்காம்பு, எஃகு, கண்ணாடி தைத்த கேடகம், கணிச்சிப்படை, கலப்பை, கழிப்பிணிப் பலகை, காழெஃகம், கிளகடி கருவி (தட்டை), குந்தாலி, குறடு, கேடகம், கோடாலி, சக்கரம், சிறியிலை யெஃகம், சேறுகுத்தி, தறிகை, துடுப்பு, நவியம், படைவாள், பூண்கட்டிய தண்டு, மழு, வாள், வில், வேல், வேலுறை” (பக். 82 - புறநானூறு, கழகம் உரை) போன்றவை பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன.

பண்டைய போர் மரபுகள்

பண்டைக் காலத்தில் சில வரையறைகளோடு போர்கள் நிகழ்த்தப்பட்டிருக்கின்றன. குறிப்பாக போருக்குச் செல்வோர், குறிப்பிட்ட பூக்களைச் சூடுதல் மரபாக இருந்துள்ளது. ஒவ்வொரு மன்னனும் ஒரு குறிப்பிட்ட பூவை சூடி போர்புரிவது மரபு.

பூக்களைச் சூடி போரிடும் மரபைக் கொண்டிருந்தனர். அதனால் போருக்குச் செல்லும் முன்பு பூச்சூட வருமாறு வீரர்களுக்கு அழைப்பு விடுத்தனர். கழாத்தலையாரின் புறப்பாடல் ஒன்றில்,

மூதிலாள ருள்ளும் காதலின்
தனக்கு முகந் தேந்திய பசுயென் மண்டை
இவற்கீ கென்னு மதுவுமன் றிசினே
கேட்டியோ வாழி பாண பாசறைப்
பூக்கோ ளின்றென் றையும்
மழவாய் தண்ணுமை யழிசினன் குரலே” (புறம். பா. 289 : 5-10)

என்று வெட்சிப் போர் புரிய வேண்டி (ஆநிரை கவர்தல்;) போர் பறையை அறிவிக்க, மறவர் பலரும் திரண்டனர். அப்போது மன்னன் அவர்களோடு விருந்துண்ணுகின்றான். அங்கு மறவர்கள் அனைவருக்கும் ‘கள்’ வழங்கப்படுகிறது. பாசறைக் கண்ணே! இனி நிகழ்தற்குரிய போர்க்குரிய பூவை பெறுமாறு சான்றோர் ஒருவர் கூறுகின்றார். புலையன் போர் தொடங்குதற்குரிய தண்ணுமை எனும் போர் இசையை இசைப்பான் அதை கேட்பாய் என பாணனிடத்து கூறும் பாடல் காணப்படுகிறது. “உண்டாட்டு நிகழ்த்துதல் வேந்தன் மரபு” (பக். 180 - 181 புறம் - ஐஐஇ கழகம்) படைக்களன்கள் தருவதும், வேற்றுப்படை வரவை முரசறைந்து தெரிவிக்க, தன் படைகளுக்கும் அறிவித்த செய்திகளை காணலாம். “முரசுக்குத் தோலை மயிர் சீவாது போர்த்தல் மரபு” (பக். 177, புறம் - ஐஐஇ கழகம்) பண்டைய காலத்தில் அரசனே ‘நாட்டைப் பாதுகாக்கும்’ தகுதியுடையவனாக கருதப்பட்டுள்ளான். மேலும், அரசனே படைப் பொருட்களை சிலரிடம் கொடுத்த செய்திகளை தொல்காப்பியம் குறிப்பிடும்.

போர்க் காலத்தில் மறவர்க்கு ஊன்சோறு தருவதும் வழக்கமாக இருந்துள்ளது. அரசன், மறவனென இருவருக்கும் ஒரே வகையான சோறு இடுதல் மரபாக இருந்துள்ளது.

“ஊன் துடி அடிசில் - ஊனும் அரிசியும் குலைய சமைத்த புலவு” (பக். 155, பதிற்றுப்பத்து, புலியூர்கேசிகன் உரை) என்று குறிப்பிடுவதைக் காணலாம். அதே ‘கள்’ வழங்கும் பழக்கம் இருந்துள்ளது. இதனை தொல்காப்பியர் ‘உண்டாட்டு’ என்கிறார். அதாவது வெட்சித்திணையில் போர் முடிவுற்ற காலத்தில் ஆநிரைகளை கவர்ந்து வந்தோர் பங்கிட்டுக் கொண்டு உண்டாட்டு (அதாவது மது குடித்தல்) நிகழ்த்துதல் மரபாக இருந்துள்ளது. ஆனால் பதிற்றுப்பத்து போருக்குச் செல்லும் முன் சேர அரசர் மறவர்களின் தகுதி அறிந்து ‘கள்’ வழங்குவதை பாடல்கள் உணர்த்துகின்றன. “கள் இடத்திற்கு இஞ்சியும் பூவுமாகக் கலந்து கட்டிய மாலையை சூட்டியிருப்பர்” (பக். 142, பதிற்றுப்பத்து, பு.சே.)

மேலும், தூங்கு கொளை முழவு - தூங்கலோசைத்தாகிய முழவு; இது கள்ளுண்டு மகிழ்பவரது ஆடலுக்கு ஏற்ப முழங்கும்” (பக். 149, பதிற்றுப்பத்து)

நிணஞ்சுடும் புகை

நினஞ்சுடுதல், “கள்ளுண்பார் இடையிடையே கலந்துக் கொள்ளற்கு; கட்குடம் வைக்கும் கோக்காலிக்கும் ஏணி என்ற பெயரை இட்டு அழைத்தனர் என்பது பெறப்படுகிறது. “மது நுகர்தற் காலத்து இடையிடைக் கறித்து இன்புறுவதற்கு இஞ்சியும்; மோந்து இன்புறுவதற்குப் பூவும் பயன்பட்டன. சாந்து - சந்தன சேறு; இதனை புறத்தே பூசுதல் நறுமணத்திற்கும் பானைக் கசிவைத் தடுத்தற்கும் ஆம்” (பக். 142, பதிற்றுப்பத்து, புலியூர்கேசிகன் உரை) என்று பண்டையோர் எண்ணினர். அவர் அதனை தடுக்க எண்ணினால் போர் நிகழ்த்த வேண்டும். அல்லது பணிந்து போக வேண்டும். இரண்டுமன்றி ஓடி மறைபவர் மறப்பண்பினர் ஆகார். இதனை,

“கடிமரத்தால் களிறு அணைத்து
நெடுநீர துறை கலங்க
மூழ்த்து இறுத்த வியன் தானையொடு” (ஐஏ -ம் பத்து பா. 33 : 3-5)

என்ற பாடல் விளக்கி உரைக்கும்.

“கூதிர் வேனில் என்றிரு பாசறை” (தொல். நூ. 1022) என்ற வழியும், இடைப்புலம், இடைச்சுரம், நாட்பு” - போர் நிகழும் இடம் (பக். 177, புறம் - ஐஐஇ கழகம்) என்ற வழியும் “கூதிர் காலம், வேனிற் காலத்தில் பாசறை அமைத்து போர் புரிந்துள்ளனர். மழைகாலத்தில் போர்கள் நிகழ்ந்த குறிப்புகளில்லை. காலத்தை ஆராய்ந்து போர்க்காலங்களை தேர்ந்தெடுத்தனர் என்பதும் புலனாகிறது.

போரில் விழுப்புண்ணோடு இறப்பதே பெருமையென எண்ணினர். அதனால் இறந்தே குழந்தை பிறந்தால் கூட வாளால் கீறியே புதைப்பதை வழக்கமாகக் கொண்டதை, “குழவர் இறப்பினும் ஊன் தடி பிறப்பினும் ஃ ஆள் அன்று என்று வாளில் தப்பார் (புறம். பா. 74) என்று குறிப்பிடப்பட்டதும், போரிடாதோரை இழிவாகக் கருதியதையும், அவர்களையும் மார்பில் கீறி புதைத்ததையும், “நோய்ப்பால் விளிந்த யாக்கை தழீஇ ஃ காதல் மறந்து அவர்தீது மருங்கு அறுமார் ஃ .... மறம் கந்தாக நல்வுமர் வீழ்ந்த ஃ நீள்கமழ் மறவர் செல்வழிச் செல்க என ஃ வாள்போந்து அடக்கலும் உய்த்தனர் (புறம். பா. 93) என்று புறப்பாடல் எடுத்துரைக்கிறது.

போரில் இறந்தவர்களுக்கு ‘நடுகல்’ நட்டு வழிபடும் வழக்கத்தைக் கொண்டிருந்தனர். “காட்சி, கால்கோள், நீர்படை, நடுகல்” (தொல். பொருள் நூ. 63) குறிப்பிடுகிறது.

“நடுகல் வடிவில் அமைந்த கல்வெட்டுக்களைப் பற்றி சங்க இலக்கியங்கள் பேசுகின்றன. போர்க்களத்தில் இறந்த வீரனின் பெயரும், பெருமையும் நடுகல்லில் எழுதும் வழக்காறு பற்றி தொல்காப்பியம் (புறத்திணை - 5) புறநானூறு (பாடல்கள் 221, 223, 232, 260, 261, 263, 264, 265, 282, 287, 314, 328, 329, 335) அகநானூறு (131) மலைபடுகடாம் (வரி 386 - 389) பட்டினப்பாலை (வரி : 78 - 79) புறப்பொருள் வெண்பாமாலை (பொதுவியல் - 8) ஆகிய நூல்கள் காட்டுகின்றன” (பக். 10, தமிழக வரலாறும் பண்பாடும்) அவற்றுள் பெரும்பகுதி குறிஞ்சிப் பாடல்களிலே காணப்படுகிறது. ஆகவே, மலை, மலைசார்ந்த பகுதிகளிலே இப்பழக்கம் ஏற்பட்டிருக்கிறது என கருதலாம்.

போரில் நிகழும் நிகழ்வுகள்

போரின் தொடக்கத்தில் வெற்றிக் காண வேண்டும் என சூளுரைத்தல் இயல்பாக இருந்தது.

வெட்சித்திணையில் சிவந்த வாயுடைய வேலனை எண்ணியும், வள்ளியை எண்ணி கூத்து நிகழ்த்துதலும் நடந்துள்ளது. அதே போல, அரசன் பகைநாட்டின் மீது படையெடுக்கும் முன்பு குடையையும், வாளையும் நல்லநாளில் முன்கூட்டி அனுப்பி வைப்பது வழக்கமாக இருந்தது. இது விழாவாக “குடையும் வாளும் நாள்கோள்”, (தொல். நூ. 1014) என்று உழிஞையில் (மருத நிலம்) குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இம்முறை வயலும், வயல் சார்ந்த நிலப்பகுதியில் பின்பற்றப்பட்டிருக்கிறது என கொள்ளலாம்.

அத்திணையிலேயே போருக்கு செல்லும் கரந்தை வீரர்கள் உன்ன நிமித்தம் பார்த்ததாகக் குறிப்பு காணப்படுகிறது. உன்னம் - ஒருவகை மரம்; அது நல்லதாயின் தளிர்த்தும் - தீயதாயின் உதிர்ந்தும் காணப்படும் (பக். தொல். தி.சு.பா.) என்பர். இது மரபாக இருந்திருக்கிறது. “உன்ன மரம்... உன்னம் வாடித் தோன்றினாலும் பொருட்படுத்தாது சென்று வெற்றி பெற்றுத் திரும்பும் ஆற்றலைப் “பாரி” பெற்றிருந்தான். செல்வக் கடுங்கோ வாழியாதனும் அத்தகைய தகுதியையே யுடையவன் என்று புலவர் புகழ்வதுண்டு.

“பொன்னின் அன்ன பூவின் சிறியிலைப் புன்கால் உன்னத்துப் பகைவன் எம்கோ (பதிற்று. 61 : 5-6) என்று கபிலர் வாழியாதனை பாரட்டுவார். இருவரும் மலைசார்ந்த பகுதியிலேயே ஆட்சி புரிந்துள்ளனர். ஆக, மலைப் பகுதியிலே இம்மரபு இருந்திருந்தது எனலாம். மேலும், வெட்சிப் படையினர் எதிர் படையினர் அறியாதவாறு ஒற்றர்கள் மூலம் தகவலறிந்து தீங்கிழைக்காது ஆநிரைகளை கவர்ந்த செய்தி தொல்காப்பியத்துள் காணலாம். பகிர்ந்து கொள்ளுதலும், உண்பித்து மகிழ்தலும் இந்நிலத்திலேயே காட்டப்பட்டுள்ளது.

குளிர், பனி என பாராமல் போர்க்களத்தில் புண்பட்ட மறவர்களை நள்ளிரவில் கண்துயிலாது மன்னன் அவர்களைக் கண்டு ஆறுதல் படுத்துதல் வழக்கமாக கொண்டான். இதனை நெடுநல்வாடை நூல் குறிப்பிடும். போரில் பெரும்புண்பட்டு வீழ்ந்த மறவர்க்கு மருத்துவம் செய்யும் முறையும், விறலியர் ஆடி பாடி மகிழ்விப்பதும் உண்டு.

“மருத்துவம் செய்வோர் மனையைத் தூய்மை செய்து ஒப்பனை செய்வதும், இனிய இசை பாடுதலும் நறிய வீனரப் பொருட்களைப் புகைத்து எங்கும் நறுமணம் கமழுமாறு செய்வதும் பண்டைத் தமிழ் மக்கள் மரபு” (பக். 163, ஐஐ – புறம், கழகம்) என்பர். புண்பட்ட வீரரின் கையை மெல்ல எடுத்து மையாகிய மெருகினையிட்டு, வெண் சிறு கடுகைத் தூவி, ஆம்பற் குழலை யூதி ஓசையை செய்யும் மணியை இயக்கி காஞ்சிப் பண்ணைப் பாடி நெடிய மனையில் நறுமணம் கமழும் அகில் முதலியவற்றைப் புகைத்து அன்புடைய தோழியே காப்போம், வருக! என புறப்பாடல் விளக்கும்.

போர்க்காலத்தில் பெண்களின் நம்பிக்கைகள்

மறக்குடி பெண்கள் போர்க்காலத்தில் தன் கழுத்திலிருந்த மாலையை தலைவனுக்குச் சூட்டி போருக்கு அனுப்பிய செய்தி (புறம். பா. 291) காணப்படுகிறது. போர்க் காலத்தில் சில குறிகளின் தன்மைக்கேற்ப அடிப்படையில் பெண்கள் நம்பிக்கைக் கொண்டிருந்துள்ளனர். இதனை,

“போர் முடிவில் ஒரு தலைவன் மனைக்கு சென்றான். அவன் போர்ப்புண்பட்டு இறுதிநிலையில் இருந்தான். எவ்வகையிலும் அவன் இறுதி எய்துவான் ” என்பதைப் பல குறிகளால் அவன் மனையோள் உணர்ந்து கொண்டாள். மறக்குடி மகளிராதலால் ஒருவாறு தேறியிருந்தாளாயினும், தலைவன் தாணிநிழலில் வாழ்ந்த துடியன், பாணன், விறலி முதலியோர் வாழ்வு சீர்குலையுமென நினைத்தாள் : அவர்களும் ஆங்கே இருந்தனர். அவர்களை நோக்கி “தலைவன் மார்பில் உண்டாகிய புண் பெரியவாய் உள்ளன் நண்பகற்போதில் முரலாத தும்பிகள் அப்போதில் வந்து ஒலிக்கின்றன் ஏற்றிய விளக்கும் நில்லாது அவிகிறது; என்னையறியாமல் எனக்கும் உறக்கமுண்டாகிறது; மனைக் கூரையில் இருந்து கூகை குழறுகிறது; விரிச்சி நிற்கும் முதுபெண்டிர் சொற்களும் பொய்ப்படுகின்றன் ஆகவே தலைமகன் இறுதியெய்வது உறுதி” (பக். 159, ஐஐ – புறம், கழகம்) என்று எண்ணுவதையும், இது பண்டைய நம்பிக்கையாக இருந்ததையும் அறியலாம்.

வீட்டினில் இரவமொடு, வேம்பை மனைசெருகுதல் முதலிய செயல்கள் பேய்கள் புண்ணிற்றோனை வந்து தொடாதவாறு காத்தற்கு செய்வன” (பக். 163, ஐஐ புறம், கழகம்) இரவ மரத்தின் தழையும், வேம்பின் தழையும் பேய் நெருங்காமல் இருக்க இல்லத்தின் முன் புறத்திலே செருகுவது பண்டை மரபு. மறக்குடி மகளிர் போருக்கு சென்ற மரபு ஏதும் காணப்படவில்லை. எனின், போருக்கு செல்லும் துணிவோடு இருந்ததையும் அவர்களின் ஆளுமையையும் புறப்பாடல்கள் நன்கு உணர்த்தும். இரவையும் பகலாகச் செய்யும் தீப்பந்தங்கள் பாசறையில் கொலுத்தப்பட்டது. இப்பணியை இடையில் வாள் ஏந்திய மகளிர் செய்ததாக ‘முல்லைப்பாட்டு’ நூல் குறிப்பிடும்.

புறப்பாடல், ஒன்று, ஈன்று புறந்தருதல் என்தலைக் கடனே ஃ சான்றோனாக்குதல் தந்தைக்குக் கடனே ஃ வேல் வடித்துக் கொடுத்தல் கொல்லற்குக் கடனே ஃ ஒன்றுவாள் அருஞ்சமம் முருக்கி (புறம். பா. 312)

என்று கூறுவதைக் காண முடிகிறது. மீனுண் கொக்கின் றூவி யன்ன வானரைக் கூந்தன் முதியோன் சிறுவன் ஃ களிறெறிந்து பட்டன னென்று மூவகை ஃ ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிதே கண்ணீர் ஃ நோன்கழை துயல்வரும் வெதிரத்து ஃ வான்பெயதி தூங்கிய சிதரினும் பலவே” (புறம். பா. 277) என்று போரில் தன் சிறுவயது மகன் களிற்றைக் கொன்று தானும் இறந்தானென கேட்ட முதிய தாய் மகிழ்ந்தாள். அது ஈன்ற பொழுதினில் அடைந்த இன்பத்தை விடவும் பெரியது என்கிறாள்.

காக்கைப்பாடினியாரின் 278 ஆம் பாடல் புறப்பாடலுள் வீரத்தின் முழுமை புரியும். “ஒரு மறவன் ஒருவன் போரில் வெட்டுண்டு இறந்தான். அவன் உடல் துண்டுதுண்டாகி தனித்தனியே கிடக்கிறது. அதனை கண்டோர், போர் முடிவில் ஊருக்கு செல்ல, அங்குள்ள அவன் தாயிடம், ‘உன் மகன் புறமுதுகு காட்டி இறந்தான்’ என கூறினர். கோபமடைந்த அவளோ! மறக்குடி மாண்புக்கு இழுக்கு இது. கண்களை தீயென திறந்து நோக்கி, என் மகன் இவ்வாறு இறந்தானாயின் ‘அவன் வாய் வைத்து உண்ட என் மார்பை அறுத்தெறிவேன்’ என வஞ்சி’னம் கூறி.

கைவாள் ஒன்றை எடுத்துப் போர்க்களம் செல்கிறாள். அங்கே மறவர் பிணங்கள் மலிந்து மிகுந்து கிடக்கிறது. பிணங்களைப் புரட்டிப் பார்க்கிறாள். முடிவில் ஓரிடத்தில் சிதறுண்டு கிடக்கும் உடலைக் காண்கிறாள். உடல் துண்டங்களை ஒன்றாய் இணைத்து பார்க்கிறான். அவள் கோபம் தணிகிறது. குடிப்பெருமையை காத்தான் என மகிழ்ச்சி தோன்றுகிறது. இம்மகிழ்ச்சி தாம் அவனை பெற்ற காலத்தைவிடவும் பெருவியப்பை தந்தது என,

tamil war“நரம்பெழுந்து உலறிய நிரம்பாம் என்தோள் ஃ முளரி மருங்கின் முதியோள் சிறுவன் ஃ படை அழிந்து மாறின என்று பலர் கூற ஃ மண்டமர்க்கு உடைந்தனனாயின் உண்ட என் ஃ முலை அறுத்திடுவேன் நானெனச் சினைஇக் ஃ கொண்ட வாளொடு படுபிணம் பெயராச் ஃ செங்களந்து உழவுவோள் சிதைந்து வேறாகிய ஃ படுமகன் கிடக்கை காணூஉ ஃ ஈன்ற ஞான்றினும் பெரிது வந்தனளே” (புறம். ஐஐஇ பா. 278) என்ற மறக்குடி மகளிரின் சிறப்பையும் வீரத்தின் தனித்தன்மையையும் உணர்த்துவதை காண முடியும்.

இது போன்ற பல பாடல்களை புறநானூற்றில் காண முடியும். யாவுமே வீரத்தின் விளைநிலமாய் தமிழகம் இருந்ததையே உறுதி செய்கிறது. போர்க்காலத்தில் பல நிகழ்வுகள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. அதனை தொல்காப்பியத்தில் ‘காஞ்சித் திணை’யில் தெளிவாக அறிய முடியும். மாற்றரும் கூற்றம் சாற்றிய பெருமையும்.... ஃ பலர் செலச் செல்லாக் காடு வாழ்த்தொடு ஃ நிறையருஞ் சிறப்பின் துறை இரண்டு உடைத்தே” (தொல். பா. 1025) பாடலில் பல போரியல் நிகழ்வுகள் காணப்படுகின்றது. அதனை பின்வருமாறு நிரல்படுத்தலாம்.

1. போரில் இறந்ததால் கூற்றுவனின் (எமன்) ஆற்றல் கூறுதல் (பெருங்காஞ்சி)
2. முதியோர் இளையோர்க்கு கூறியது (முதுமைக்காஞ்சி)
3. தகுதியோடு தன் மறப்புண்ணைக் கிழித்து உயிர்துறத்தல் (மறக்காஞ்சி)
4. புண்பட்டு கிடப்பவனை பேய் பேணும் எனும் நம்பிக்கை (பேய்காஞ்சி)
5. இத்தகைய சிறப்புடையவன் இவனென போரில் இறந்துபட்டவனை கூறுதலும்
6. இன்னது செய்ய தவிர்த்தால் இன்னது நிகழும் என வஞ்சினம் கூறலும்
7. அன்புடைய மனைவி புண்பட்ட கணவனை பேய் நெருங்காது காக்கும் நிலையும்.
8. இறந்த கணவன் இறந்த வேலினாலேயே தானும் மாய்த்துக் கொள்ளும் நிலையும்.
9. மகளைப் பெற வந்த அரசனை எண்ணி அஞ்சியதும் (மகட்பாற்காஞ்சி)
10. இறந்த கணவனின் தலையோடு தன் முகத்தையும், மார்பையும் சேர்த்துக் கொண்டு இறந்து போகும் நிலையும்.
11. இறந்த மறவனை எண்ணி சுற்றத்தினர் அழுதலும், மயங்குதலும்.
12. மறவர்கள் தாமாகவே ஏங்கி வருந்தும் நிலையும்.
13. கணவனொடு இறந்த மனைவியை எண்ணி வழி செல்வோர் இரங்கிக் கூறுதலும்.
14. மிகப்பெரிய பாலைப் பகுதியை கடந்து வந்து கணவனை இழந்த மனைவி அரற்றி அழும் நிலையும்.
15. இறந்தவரை எண்ணி வருந்தி மற்றோர் இரங்கி நிற்றலும்.
16. மனைவியை இழந்து கணவன் புலம்புதலும்.
17. கணவனை இழந்து மனைவி நிற்கும் நிலையும்,
18. மனைவி, இறந்த கணவனொடு ஈமம் ஏறிப் பெருந்தீயில் புக முற்படுதலும், தடுத்தவரிடத்து தன் கணவனை எண்ணி (சிறப்புரைத்தலும்) வஞ்சினம் கூறும் நிலையும்.
19. போர்க்களத்தில் சிறுவன் புறமுதுகிட்டான் என கேட்டுத் தாய் வருந்திய நிலையும்.
20. இவ்வுலகில் இறுதி நிலை பலர் சென்ற சுடுகாடே என காட்டை எண்ணியும், வாழ்த்தியும், நிலையாமையே வாழ்க்கை என பேசுதலும் என போருக்குப் பின் போர்க்களத்தால் நிகழ்ந்த சூழலை தொல்காப்பியர் விளக்குகிறார்.

போருக்குப் பின் நிகழ்ந்தவை

பதிற்றுப்பத்தில் சேர மன்னன் ஒருவன் எதிர்மன்னனை வீழ்த்துகிறான். பின்னர் எதிர்நாட்டிலுள்ள பெண்களின் கூந்தலை அறுத்து, அதனை கயிறாகத் திரித்து யானையைக் கட்டி இழுத்து வந்தானெ சங்க இலக்கியப் பாடல் உணர்த்துகிறது.

குழவி இறப்பினும் ஊன்தடி பிறப்பினும்... (புறம். பா. 74) பாடலின்கண் சேரமான் கைது செய்யப்படுகிறான். அவன் நீர் தாகத்தால் நீர் கேட்க தர மறுக்கின்றனர். உணவும் தராமல் கொடுமைபடுத்த பசி பொறுக்காது வயிறு தீப்போல இருந்தது என்றும், உணவு தராமல் இருந்ததையும், நடத்தப்பட்ட முறையையும், “தொடர்படு ஞமிலியின் இடர்படுத்து (ஞமலி - நாய்) என்று நாய் போலத் தொடர்ந்து இடர்படுத்தப்பட்டு கணைக்காமல் இரும்பொறை உண்ணாது மானத்தோடு இறந்தான் என இலக்கிய பதிவில் சுட்டப்பட்டுள்ளது. இதன் மூலம் தோற்றுப் போன மன்னனை சிறையிலிடும் பழக்கம் இருந்ததை அறிகிறோம். தோற்றுப் போனவனின் ‘பல்’லினை பிடுங்கி அதனை வாயிற் கதவில் வைத்தான் சேரன் என்று பாடல் - விளக்குகின்றது.

போரில் புறப்புண்பட்டதெனவும், தம்மை இழிவாக பிறர் கருதுவரெனவும் எண்ணி போர்க்களத்திலேயே மாய்த்துக் கொண்டதையும், சிலர் வடக்கிருந்து உயிர் துறத்தலையும் அறிய முடிகிறது.

போரில் நிகழும் கொடுமையான நிகழ்வுகள்

வெட்சியை (மலை) பொறுத்தமட்டில் பகைவர் அரணை அழித்தும், ஆநிரைகளை கைப்பற்றும் போது எதிர் படை மறவர்களை கொன்று குவிப்பதுண்டு. வஞ்சி (சமவெளி) பொருத்த வரையில் வஞ்சி வேந்தன் பகை நாட்டினை தீ வைத்து கொலுத்துவான். இதனை ‘உழபுலவஞ்சி’ என்பர். முன்னர் தீயிட்டு கொளுத்திய அரசனின் வேகம் தணியாது மீண்டும் நாட்டை தீயிட்டு கொலுத்துவதுண்டு. இதனை ‘பெருங்காஞ்சி’ என்பர்.

காஞ்சித் திணை (கடல், சார் பகுதி)யில் புண்பட்ட தலைவனை எண்ணி தம் மார்போடு தழுவிக் கொண்டு தானும் இறப்பாள். மேலும் போரில் ஈடுபட்ட தன் கணவனின் மார்பிலிருந்த வேலை எடுத்து தன்னுயிரையும் போக்கிக் கொள்வாள். உழிஞையில் மன்னன் சினம் அடங்காது அரண்களையும் கோட்டைகளையும், அழகிய அரண்மனைகளையும் இடிப்பதுண்டு. தும்பையை பொருத்தமட்டில் பெரும்போரில் இரு வேந்தர்களும் மடிவதுண்டு. இதை போல பலநூறு நிகழ்வுகளை தொல்காப்பியம் புறப்பொருள் வெண்பாமாலை எடுத்துரைக்கிறது.

பண்டைக் காலத்தில் போரில் எவர் ஈடுபடக்கூடாது? அல்லது ஈடுபடாதோர் யார் என்று சில பாடல் வழி அறிய முடிகிறது. இதனை, “ஆவும் ஆன் இயல் பார்ப்பன மாக்களும் ஃ பெண்டிரும் பிண்யுடையீரும் பேணித் ஃ தென்புல வாழ்நர்க்கு அருங்கடன் இறுக்கும் ஃ பொன்போல் புதல்வர்ப் பெறாஅ தீரும் ஃ எம்அம்பு கடிவிடுதும் நும் அரண் சேர்மின்” (புறம். பா. 9) என்ற பாடல் வழியாக அறியலாம். மேலும், சிலப்பதிகாரத்தில்,

“பார்ப்பார் அறவோர் பசுப் பத்தினிப் பெண்டிர் ஃ மூத்தோர் குழவி எனும் இவரைக் கைவிட்டு ஃ தீத்திறத்தார் பக்கமே சேர்க” (சிலம்பு பா. 21 : 53-55) என்று கூறுவதன் வழியாகவும், பார்ப்பனர், பசு, அறவோர், பத்தினிப் பெண்டிர், நோயுடையீர், மூத்தோர், குழந்தை - ஆகியோர் போரில் ஈடுபடவில்லை என்று உணர முடிகிறது. பல்வேறு போர்களைப் பற்றி தெளிவுற குறிப்பிடும் தொல்காப்பியத்தில் இச்செய்தி காணவில்லை. சுவடிகள் அழிந்திருக்கலாம்.

ஒரு மன்னன் நாட்டை பாதுகாத்தலுக்கு படையே முதன்மையாய் விளங்குகின்றது. பண்டைக் காலத்தில் தானை, யானை, குதிரை ஆகிய மூவகைப் படைகள் இருந்தன. தேர்ப்படையைப் பற்றி சங்க இலக்கியத்தில் ஒரு பாடலில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. தொல்காப்பியத்துள்,

“தானை யானை குதிரை என்ற ஃ நோனார் உட்கும் மூவகை நிலையும்” (தொல். நூ. 1018 : வரி : 1-2) என்று 3 படைகள் இருந்ததை நெய்தல் திணையில் மட்டும் (கடல் சார் பகுதி) குறிப்பிடுகின்றார். குறிப்பாக வலிமைக் கருதி இருபெரும் வேந்தரும் பெரும்போர் நிகழ்த்தியிருக்கலாம். இப்போரே மற்ற போர்களை விடவும் பெரும்போராக இருந்திருக்கலாம். இப்போரில் “அதன் சிறப்பியல்பாக,

கணையும் வேலும் துணையுற மொய்த்தலின் ஃ சென்ற உயிரின் நின்ற யாக்கை ஃ இருநிலம் தீண்டா அருநிலை வகையோடு ஃ இருபாற்பட்ட ஒரு சிறப்பின்றே” (தொல். நூ. 1017) என்று போர்க்களத்தில் மறவனின் உடல் பகைவரால் செலுத்தப்பட்ட அம்புகளாலும், வேல்களாலும் உயிர்நீங்கிய உடம்பு நிலத்தில் விழாமல், அறுக்கப்பெற்ற ‘அட்டைகள்’ போன்று தலையும், உடல் உறுப்புகளும் துடித்துடித்து ஆடும் ஒப்பற்ற தன்மையுடையது என்று தொல்காப்பியர் குறிப்பிடுகிறார். அதே போல தன் மன்னன் இறந்தான் என கேள்வியுற்று பலரையும் வெட்டி வீழ்த்தும் மறவனின் சிறப்பும் நெய்தலிலேயே,

“செருவகத்து இறைவன் வீழ்வுற சினைஇ ஃ ஒருவன் மண்டிய நல்லிசை நிலையும்” (தொல். நூ. 1018 : 14-15) என்று குறிப்பிடப்படுகிறது. ஆகவே போர்களில் இந்நிலத்திலேயே வலிமையின் பொருட்டு அனைத்து படைகளையும், படைக்களன்களையும் எதிரெதிரே நிறுத்தி மகாபாரதப் போர் போல நிகழ்த்தியதை உணர முடிகிறது. இதே போன்ற காட்சி யென்று ‘களவழி நாற்பது’ நூலில் காணப்படுகிறது. “கவளம்கொள் யானையின் கைகள் துணிக்க ஃ பவளம் சொரி தருபைபோல் திவள் ஒளிய ஃ ஒண்செங் குருதி உமிழும் புனல்நாடன் ஃ கொங்கரை அட்ட களத்து” (களவழி. பா. ) சேரமானுக்கு கொங்கரும் துணையாக நின்று போர் புரிந்துள்ளனர். இப்பாடலில், யானையின் போரே மிகுதியும் காணப்படுகிறது.

யானையின் துதிக்கையை மறவன் ஒருவன் தம் வாளால் வெட்டுகின்றான். அதனால் யானையின் துதிக்கையிலிருந்து குருதி வடிகிறது. அது பார்ப்பதற்கு ஒரு பையில் இருந்து பவளம் கொட்டுவது போன்று இருந்தது என பொய்கையார் உவமிக்கிறார். எனின் இக்காட்சி வன்மமாய் உள்ளது. இது போன்ற பல காட்சிகளை இலக்கியங்களுள் காண முடிகிறது.

1. கோட்டைக் கதவுகள்
சேர நாட்டில் கணைய மரத்தினை கோட்டை கதவுகளுக்கு வலுவூட்டுவதற்காக குறுக்காக பின்பக்கம் வைத்து கட்டுவதை பழக்கமாக கொண்டிருந்தனர். (கணைய மரம் - வலிமைமிக்க மரம் ஆதலால் எதிரிகள் எளிதில் தாக்காமல் இருக்க இம்மரத்தை கட்டினர்.)

மலைகளின் முடிகளோடும்... பகை நாட்டு புறமதில்கள் அம்புக் கட்டுக்களைக் கொண்டனவான அகன்ற இடைமதில்கள், கோட்டைக் கதவுகளிலே - தொங்கலாக அமைக்கப்பெற்ற கணைய மரங்கள் பலவாகச் செறிக்கப் பெற்றிருக்கும் (பக். 37, பதிற்றுப்பத்து, புலியூர்கேசிகன் உரை.)

கூளிப் படையினர்

போர் செய்ய செல்வதற்கு முன்னர் மலைப் பகுதியாதலால் முறைப்படி வழி அமைத்து தரும் ஓர் படைப்பிரிவு இருந்துள்ளது. இவர்களை ‘கூளியர்’ என்று அழைத்துள்ளனர். கூளிப்படையினரரான இவர் படைகளுக்கெல்லாம் முன்னர் சென்று படை செல்லுவதற்கேற்ற வழியை அமைத்து தந்திருக்கின்றனர். இவர்களைப் பற்றி, ‘கவர்காற் கூளியர்’ என்று பதிற்றுப்பத்து கூறும். அதற்கு விளக்கமாக,

“அவர் மென்மேற் சென்று கொண்டே இருப்பவராதலினால் கூர்நல் அம்பின் கொடுவிற் கூளியர் கொள்வது கொண்டு கொள்ளா மிச்சில் கொள்பதம் ஒழிய வீசிய புலவம்” என இவரைப் பற்றி கல்லாடனாரும் (புறம். 23) கூறுவர் ”. (பக். 47, ப. பத்து, புலியூர் கேசிகன்)

இவர்கள் படைக் கருவிகளாக சிலவற்றை பயன்படுத்தியுள்ளனர். ஐயவி துலாம் எனும் ஒருவகை படைக்கருவியும், எஃகம் - என்று சொல்லப்பட்ட வாளினையும் : வம்பு - கைச்சரடு என்பதையும்; தண்டு - ஒரு படைச் சுருவி; படையணிந்தவை என்றும்,

புலித்தோளால் செய்யப்பட்ட “வாளுறை”யையும் பயன்படுத்தி உள்ளனர் என்பதை அறிகிறோம். மேலும் மெய்ம்மறை - என்கிற, அதாவது உடலை மறைத்துக் கொள்ளும் கவசத்தை அணிந்திருந்துள்ளனர். வன்னிலத்தை தோண்டுவதற்கு குந்தாலி என்றும் கணிச்சி என்றும் சொல்லக் கூடிய பொருளையும் பயன்படுத்தியுள்ளனர்.

அகழியும், புற வெளியும்

பாடல் 22-ல் மலரகன் பறந்தலை’ என்ற சொல் உள்ளது. அதற்கு மிக அகன்றதாய் இருக்கும் வெட்ட வெளி என்பர். மதிலின் புற மதிலுக்கும் உட்புற மதிலுக்கும் இடையே ஓர் அகழியை தோண்டியிருந்ததை அறிகிறோம். அகழியை அடுத்து இருந்த பகுதியே ‘வெளி’ ஆகும்.

“புறமதிலைக் கடந்து வரும் பகைவர் இதன்கண் விளங்கும் வீரருடன் கடும் போரிட்டு வென்ற பின்னரே அகமதிலை நெருங்க வியலும்” (பக். 68, ப.ப. புலியூர் கேசி) என்று குறிப்பிடுகின்றார். குறிப்பாக வில்லினை செயற்கை எந்திர பொறியில் வைத்து அது தானே இயங்கி தொடர்ச்சியாக அம்புகளை பகைவர்களின் மீது பொலியும் அளவிற்கு நுட்பமான தேர்ச்சியும் பெற்றிருக்கின்றனர்.

‘ஐயவி’ - ஐயவித்தலாம் எனும் மதில் எந்திரப் பொறியினை காவல் மிகுந்த காட்டுப் பகுதியில் வீரர்கள் மறைந்திருந்து வரும் பகைவரை தாக்கியுள்ளனர் : குண்டு - ஆழம் ; கிடங்கு - அகழி; மதணம் - அகமதிலின் உட்புறத்தே வரிசையாக நான்கு புறமும் அமைந்த காவல் மேடைகள் அமைத்திருந்தனர்.

தார் என்கிற தூசிப் படையை முதன்மைப் படைப்பிரிவாக கொண்டுள்ளனர். இப்படை அரசனுக்குரியது. இதனை ‘தார்’ என்பதை தொல்காப்பியர் அரசனுக்குரிய பொருட்கள் என்று கூறியது நினைத்தற்குரியது.

கள்ளும், ஊன்சோறும்

போர் காலத்தில் கள்ளும், ஊன்சோறும் கொடுத்ததை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். கள் குடத்திற்கு இஞ்சி, பூ கட்டிய மாலையை அணிந்திருப்பர். மேலும், குடத்தின் வெளிப்புறத்தில் சந்தனத்தினை பூசியிருந்ததையும் அறிகிறோம்.

“கட்குடத்திற்கு இஞ்சியும் பூவுமாகக் கலந்து கட்டிய மாலையைச் சூட்டியிருப்பர் என்பது இதனால் அறியப்படுகிறது. மது நுகர்தற் காலத்து இடையிடைக் கறித்து இன்புறுதற்கு இஞ்சியும்; மோந்து இன்புறுவதற்குப் பூவுப் பயன்பட்டன. சாந்து சந்தன சேறு; இதனை புறத்தே பூசுதல் நறுமணத்திற்கும் பானைக் கசிவை தடுத்தற்கும் ஆம்” (பக். 142, ப. பத்து, புலியூர்கேசி) என்று குறிப்பிடுவார் புலியூர்கேசி.

போர்க்காலத்தில் வீரர்களுக்கு ஊன்சோறு தருவதும் வழக்கமாக இருந்துள்ளது. அரசன், வீரன் என அனைவருக்கும் ஒரே வகையாக சோறிடுதலை மரபாக கொண்டுள்ளனர். இதனை, ஊன் துடி அடிசில் - அதாவது ஊன் (கறி) அரிசியும் குலைய சமைத்த உணவு ஆகும். கள்ளுண்டு மகிழ்பவரது ஆடலுக்கு ஏற்ப முழவு முழங்கினர். இதனை தூங்கு கொலை முழவு (பா. 43) என்று தூங்கல் ஓசைத் தருகிற முழவு என்று குறிப்பிடுகிறது.

போர் முழக்கம் செய்யும் தொழிலாளர்

போர் செய்கின்ற காலத்தில் “போர் முழக்கங்கள் முழங்க குறுந்தடியால் வேகமாக அடித்துக் கொண்டு செல்லும் தொழிலாளர்கள். அவர்கள் அடிக்கும் போது தோள் பகுதியே புண்பட்டு போய்விடும். அவர்கள் போர்க்களத்தின் முன்னணியிலே நிற்பர். இதனை, “போர் நிழல் புகன்ற சுற்றமொடு ஊர்முகத்து இறாஅ லியரோ பெரும! நின் தானை ஃ இன்னிசை இமிழ் முரசியம்பக் கடிப்பி கூஉப் ஃ புண்தோள் ஆடவர் போர்முகத்து இறுப்பக காய்ந்த கரந்தை மாக்கொடி விளைவயல்” (பா. 40, ப.பத்து) என்று உரைக்கும்.

காவல் மரம்

போர்க்காலச் சூழலின் பகைவரது காவல் மரத்தில் யானையை கட்டுவர். அதற்கு, பகைவரை வெற்றி கொண்டதனைக் காட்டும் அடையாளமாகக் கொண்டுள்ளனர். பகைவர் அதனை தடுத்தால் போர் புரிய வேண்டும். இல்லையெனில் பணிந்து போக வேண்டும். கடி மரம் - காவல் மரம். இதனை பண்டை போர் மரபாகக் கொண்டிருந்ததை அறிகிறோம். இக்கருத்தை,

"கடி மரத்தால் களிறு அணைத்து ஃ நெடுநீர துறை கலங்க ஃ மூழ்த்து இறுத்த வியன் தானையொடு” (ஐஏ –ம் பத்து : பா. 33 : 3-5) என்ற பாடலின் வழி அறிகிறோம்.

மேற் கூறியதன் வழியாக, பழந்தமிழர்களின் புற வாழ்வு முறையும் வரையறைக்கு உட்பட்டே நிகழ்ந்துள்ளது.

நில அடிப்படையின் வாழ்வு முறையாயினும் மன்னர் கட்டமைப்பு நன்கு வேரூன்றிய சமூகமாய் நிலவியிருக்கிறது.

பல்வகைப் போர்களும், போர்களின் ஈடுபடுவதை பெருமையாகவும், விழுப்புண்பட்டு கிடப்பதும், இறப்பதுமே பெருமை என எண்ணினர்.

மன்னர் மறவர்களோடு ஒன்றாக இருந்து உணவு உண்டதும், ‘கள்’ வழங்கியதையும் பழம் நூல்கள் உணர்த்துகின்றன.

பெண்கள் மறத் தன்மையில் தனித்துவ சிந்தனையையும் விழுப்புண்பட்டு இறந்த தன் கணவன், மகனை பெருமையாக கருதினர். விழுப்புண்பட்டோருக்கு மருத்துவம் செய்ததையும், இரவில் வாள் ஏந்திய மகளிர் மன்னரின் பாதுகாவலராக இருந்துள்ளனர்.

போர்கள் செய்கின்ற போது பூக்கள் சூடி போர் புரிந்ததும், போருக்கு முன்னர் ‘கூளியர்’ எனும் படை முன்னர் சென்று பகுதியை சீர் செய்து கொண்டு செல்வதையும் மரபாகக் கொண்டனர்.

கோட்டைக் கதவுகள், அகழிகளோடு அரண்கள் அமைத்து பாதுகாப்பாக இருந்துள்ளனர். ஆநிரை கவர்தல் மீட்டலுக்கான போர் தொடங்கி மிக பெரும் வலிமை குறித்தப் போர்கள் வரை பழந்தமிழகத்தில் நிகழ்ந்திருக்கிறது.

துணை நூற்பட்டியல்

1. கழகத் தமிழ் அகராதி, சை.சி. நூ. கழகம், சென்னை.
2. தொல்காப்பியம், இளம்பூரணர் உரை, தமிழ்ப் பல்கலைக் கழக மறுதோன்றி அச்சகம், தஞ்சாவூர். மு.ப. 2008.
3. தொல்காப்பியம், தி.சு. பாலசுந்தரம் உரை, சைவ சித்தாந்த நூற்பதிப்புக் கழகம், சென்னை - 1, மு.ப. 1953
4. சிலப்பதிகாரம், அடியார்க்கு நல்லார் உரை, தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகம், தஞ்சாவூர், 1985.
5. நற்றிணை, ஒளவை துரைசாமி, அருணா பப்ளிகே~ன்ஸ், சென்னை-17, 1968.
6. கலித்தொகை, மா. இராசமாணிக்கனார், வள்ளுவர் பண்ணை, சென்னை - 1, 1958.

- முனைவர் பா.பிரபு,  உதவிப் பேராசிரியர், தமிழ்த்துறை, ஸ்ரீ மாலோலன் கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரி, மதுராந்தகம்

Pin It