“தமிழே யுலகத் தாய்மொழியென்று

 பறையடித் தோதிய பன்மொழிப் புலவன்

 சொல்லாராய்ச்சியும் தொல்லா ராய்ச்சியும்

 வல்லவன் ‘பைபிள்’ வழியே நடப்போன்

 மலையுப தேசமே கலையெனக் கொண்ட

 ஞானப் பிரகாச நாவலன் இலங்கை

 என்றும் போற்றும் எழிலார் வித்தகச்

 செல்வனைத் தமிழர் சிந்தித்து நிதம்

 புரிக தமிழ்ப்பணி பொலிக நல்லறிவே”

என சுவாமி ஞானப்பிரகாசரை கவியோகி சுத்தானந்த பாரதியார் பாராட்டி புகழ்ந்து கவிதை பாடியுள்ளார்.

தமிழ் மொழிக்கும், கிறிஸ்துவ சமயத்திற்கும் ஈடில்லாச் செவை புரிந்தவர். கிறிஸ்வத்துடன் தமிழியும் வளர்த்தார். தமிழ் அவரால் வளர்ந்தது, சிறப்புற்றது, புதுப்பொலிவுற்றது.

Swami Gnanapirakasarசுவாமி ஞானப்பிரகாசர் தமிழ் ஆராய்ச்சியிலும், வரலாற்று ஆராய்ச்சியிலும் ஈடுபட்டு உழைத்தார். அறிவும், ஆற்றலும்;, சிந்தனைத் தெளிவும் அவரது ஆராய்ச்சியில் மிளிர்வதை அறிஞர் உணருவர்.

சுவாமி ஞானப்பரகாசர், வரலாறு, அரசியல், மானிடவியல், சமூகவியல், எழுத்துமுறை, சொல்லொற்றுமை, இடப்பொயர்கள், சமய வரலாறு, சமய வழிபாடுகள், பழக்க வழக்கங்கள் முதலியவற்றினை அடிப்படையாகக் கொண்டு தமது ஆராய்ச்சியினை மேற்கொண்டார்.

சுவாமி ஞானப்பிரகாசர், மொழியின் வரம்பாக மட்டுமே இருந்த இலக்கண உலகை ஆராய்ச்சி உலகாக மாற்றியமைத்தவர்.

மண்ணோடு மண்ணாகப் புதையுண்டு கிடந்த திராவிட நாகரிகம், பண்பாடு, கலாச்சாரம் என அனைத்தையும் தமது ஆய்வு நூல்கள் மூலம் அகிலத்துக்கு வெளிப்படுத்தியவர் சுவாமி ஞானப்பிரகாசர்.

கத்தோலிக்க தேவாலயங்களில் தமிழில் செபம் செய்தல் வேண்டுமெனத் தீர்மானிக்கப்பட்ட போது, செபங்களை தமிழில் மொழிபெயர்த்து அளித்தவர் சுவாமிஞானப்பிரகாசர்.

சுவாமி ஞானப்பிரகாசர் ஈழத்தில் யாழ்பாணத்துக்கு அருகில் உள்ள மானிப்பாய் என்னும் ஊரில் சுவாமி நாதப்பிள்ளை –தங்கமுத்து வாழ்வினையருக்கு 30.08.1875 அன்று மகனாகப் பறிந்தார். பெற்றோர் சூட்டிய பெயர் வைத்தியலிங்கம், இவரது தந்தை, இவர் குழந்தையாக இருக்கும் போது திடீரென்று இறந்து விட்டார். இவரது தாய் கத்தோலிக்க சமயத்தைச் சார்ந்த தம்பிமுத்துப்பிள்ளையை மறுமணம் செய்து கொண்டார். இவரும் கத்தோலிக்க சமயத்தைத் தழுவி ஞானஸ்தானம் பெற்று ‘ஞானப்பிரகாசர்’ எனப் பெயர் சூட்டப்பட்டார்.

அச்சுவேலியில் சூசையப்பர் திண்ணைப் பள்ளியில் கல்வி பயின்றார். இவருடையே வளர்ப்புத் தந்தையான தம்பிமுத்துப்பிள்ளையிடம் தமிழ்ச் செய்யுள், தமிழக வரலாறு, தமிழ் இலக்கணங்களைக் கற்றுத் தேர்ந்தார்;. பின்னர் மானிப்பாய் மெமோரியல் பாடசாலையில் சேர்ந்து ஆங்கில மொழிக் கல்வி கற்றார்.

யாழ்ப்பாணத்தில் பத்திரீசியார் கல்லூரியில் தமது உயர்கல்வியை முடித்தர். இளம் வயதிலேயே தமிழ், வடமொழி, ஆங்கிலம் ஆகிய மொழிகளில் தேர்ச்சி பெற்றார்.

தமது படிப்பை முடித்த பின்னர் பெருந்தோட்டமொன்றில் கணக்காளராகப் பணிபுரிந்தார். பணிபுரிந்து கொண்டே இரயில்வே துறை பணிக்கான தேர்வெழுதி தேர்ச்சி பெற்று, கொழும்பு இரயில்வே தலைமையகத்தில் பணியில் சேர்ந்தார்.

இரயில்வேத் துறையில் பணிபுர்pந்தாலும், இவரது மனம் இறைபணியை நோக்கித் திரும்பியது. அதனால், இரயில்வேத்துறை பணியிலிருந்து விலகினார். பின்னர் யாழ்ப்பாணத்திலுள்ள இறையியற் கல்லூரியில் சேர்ந்து, இறையியல் பயின்று தேர்ச்சி பெற்று 01.12.1901 அன்று குருவானார்.

ஞானப்பிரகாசர் ஊர்காவற்துறையில் குருவாக நியமிக்கப்பட்டார். அவ்வூரில் குருவாகப் பணியாற்றியபோது, மக்களிடம் நிதி வசூல் செய்து, புனித அந்தோனியார் கோவிலின் அருகில் ‘திரு இருதய வாசக சாலையை 1903 அம் ஆண்டு நிறுவினார். தமிழில் வெளிவந்த அனைத்து நூல்களிலும் ஒவ்வொரு பிரதியைக் கொண்டு நிறுவப்பட்ட இவ்வாசகசாலையே, வட இலங்கையில் இரவலாக நூல் வழங்கும் முதலாவது வாசக சாலையாகக் கருதப்படுகிறது.

பின்னர், யாழ்பாணத்து நல்லூரில் தங்கி நாற்பத்து மூன்று ஆண்டுகள் குருத்துவத் திருத்தொண்டு செய்தார். அதனால் ‘நல்லூர் ஞானப்பிரகாசர்’ என்று அழைக்கப்ட்டார். கிறிஸ்துவ சமயப் பணியாற்றியதுடன், ஏழை எளிய மக்களின் குழந்தைகளுக்கு கல்வி அளித்திட கல்வி நிலையங்கள் பல தோற்றுவித்தார்.

ஞானப்பிரகாசர் கிறிஸ்துவ சமயத் தொண்டு புரிந்து கொண்டே, தமிழ் மொழி, தமிழ் இலக்கியம், தமிழர் வரலாறு முதலியவற்றில் ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டார்.

ஞானப்பிரகாசர் பன்மொழிப் புலவர், மொழி நிபுணர். தமிழ், ஆங்கிலம், சமஸ்கிருதம், தெலுங்கு, மலையாளம், கன்னடம், இத்தாலி, பிரஞ்சு முதலிய 18 மொழிகளை படிக்கவும், எழுதவும், பேசவும் கற்றிருந்தார். சமஸ்கிருதம் மூலம் பிற ஆரிய மொழிகளை அறிமுகமாக்கிக் கொண்டார். சிங்கள மொழியின் வழி பாளி மொழியையும், மேலும் திபெத், பர்மிய, கூர்க்க மொழிகளையும் கற்றார். அவர் அறிந்த பிற மொழிகள் இலத்தீன், கிரேக்கம், போர்த்துக்கீஸ், டச்சு, ஜெர்மன் உட்பட 70 மொழிகளை அறிந்திருந்தார்.

ஞானப்பிரகாசர் கிருஸ்துவ சமய அனுசார நூல்கள், பிரசங்க நூல்கள், செப நூல்கள், வரலாற்று ஆராய்ச்சி நூல்கள், சமய வரலாற்று நூல்கள், மொழி ஆராய்ச்சி நூல்கள், மொழிபெயர்ப்பு நூல்கள் என நூற்றுக்கணக்கான நூலகளை எழுதி அளித்துள்ளார்.

யாழ்ப்பாண வைபவ விமர்சனம், தமிழரின் பூர்வ சரித்திரமும் சமயமும், தமிழரின் ஆதி இருப்பிடமும் பழஞ்சீர்திருத்தமும், தமிழ் அமைப்புற்றாதெவ்வாறு, திராவிட சொல்லிணக்கத்திற்கு சில விதிகள், யாழ்ப்பாணத்து தொல்குடிகள், தமிழரில் சாதி உற்பத்தி, தமிழ் மொழி ஒப்பியல் அகராதி, தமிழ் சொற்பிறப்பாராய்ச்சி, தமிழ் மொழி ஆராய்ச்சி, பூர்வீக இந்திய வரலாறும் காலமும், யாழ்ப்பாண இடப்பெயர் வரலாறு, முதலிய தமிழர் வரலாறு முதலிய நூல்களையும் தமிழ் மொழி குறித்த ஆராய்ச்சி நூல்களையும் படைத்தளித்துள்ளார். ‘செகராசசேகரன்’ என்னும் நாவலை எழுதி அளித்துள்ளார்.

kings of Jaffna during the portuguers period, Histroy of Jaffna under the portugues and Dutch Rule, Ancient kings of Jaffna, Early History of Tamils and the religion, 0rigin of caste among the Tamils, Indian ancient Chronology and Civilization, Life from the Excavations of the Indus Valley, Early History of the Ancient popes, Catholicism in Jaffna, 25 years of catholic progress in the Diocase of Jaffna, Origin and History of the Catholic Church in Ceylon, Philosophical Saivaism or Saiva Siddhanta, Historical aspect of Christianity and Buddhism, How Tamil was built up, An English – Tamil Dictionary, Some laws of Dravidian Etymology, The Dravidian Element in Sinhalese, Root words of the Dravidian group of Languages, The Proposed comparative Tamil Lexicon முதலிய ஆங்கில நூல்களையும் எழுதி அளித்துள்ளார்.

மேலும், ஆண்டவர் சரித்திரம், சுப்பிரமணியர் ஆராய்ச்சி, பிள்ளையார் ஆராய்ச்சி, மிருகபலி ஆராய்ச்சி, மறுபிறப்பு ஆட்சேபம், சைவர் ஆட்சேப சமாதானம், புதுச் சைவம், புதுச் சைவமும் புலால் உண்ணாமையும், இலங்கை கத்தோலிக்கத் திருச்சபை வரலாறு, ஆதிகாலத்துப் பாப்புமார் சரித்திரம் முதலிய சமயத் தொடர்பான நூல்களை எழுதி வழங்கியுள்ளார்.

உபதேசியார் சந்தியாபிள்ளை நற்சரிதை, பரிமான் என். ஆர். முத்துக்குமாரு, Life of Cecilia Rasamma, Chryasanthus Daria முதலிய வாழ்க்கை வரலாற்று நூல்களையும் எழுதியுள்ளார்.

ஞானப்பிரகாசர் தமது வரலாறு மற்றும் தமிழ்மொழி ஆராய்ச்சி கட்டுரைகளை Ceylon Antiguary and Literary Register, Journal of the Ceylon Branch of the Royal Asiatic Society, Journal of the Mystic Society, Indian Historical Quarterly, Daily News, Times, Tamil Culture முதலிய ஆங்கில இதழ்களிலும், மதுரைத் தமிழ்ச் சங்க இதழான செந்தமிழ், ஈழத்து ஈழகேசரி, இந்து சாதனம், பாதுகாவலன் மற்றும் தமிழகத்திலிருந்து வெளிவந்த கலாநிலையம், கலைமகள், ஞாயிறு முதலிய இதழ்களில் கட்டுரைகள் எழுதினார்.

‘சத்திய வேதப் பாது காவலன்’, ‘குடும்ப வாசகம்’, அமலோற்பவ இராக்கினி தூதன்’ முதலிய மாத இதழ்களுக்கு ஆசிரியராகப் பணிபுரிந்தார்.

தமிழ் மொழியின் அடிப்படை பற்றியும், ஏனைய மொழிகளுடன் அதன் தொடர்பு பற்றியும் ஆராய்ந்து, அவரது காலம் வரை யாரும் எடுத்துரைக்காத, தமிழ் மொழிக்கு முதன்மை அளிக்கும் கோட்பாடு ஒன்றை நிறுவினார். இவர் கடும் முயற்சி செய்து, ‘தமிழ் மொழியின் சொற்பிறப்பு ஒப்பியல் - அகராதி’ என்ற நூலை எழுதி இரண்டு தொகுதிகள் வெளியிட்டார்.

ஒப்பியலாய்வினைச் சுவாமிகள் தமிழ் மொழி ஆராய்ச்சியிலும், பண்டைத் தமிழர் வரலாற்றாய்விலும் பயன்படுத்தியுள்ளார். தமிழர் வரலாறறினை, ஆரியர், சீனர் குறிப்பாக ஆதிகால மேற்காசிய, எகிப்திய சமூகங்கள் முதலிய பிற வரலாற்றுடன் ஒப்பிட்டு ஆராய்ந்துள்ளார்.

“பழமையான சீர்திருத்தத்தினால் புகழ் படைத்தவர்களாய், உலகத்திலெல்லாம் அதி இனிமையான மொழிகளுள் ஒன்றைப் பயிலுகின்றவர்களாய், தென்னிந்தியாவைத் தங்கள் சுய பூமியெனக் கொண்டவர்களாய், பல நூற்றாண்டுகள் தொட்டு விளங்கியிருக்கின்றவர்கள் தமிழரோயாவர். அவர்களது பூர்வீகம் யாது. அவர்களது ஆதிச்சமயம் எத்தன்மையது என ஆராயும் இச்சிறுநூல்” எனத் ‘தமிழரின் பூர்வ சரித்திரமும் சமயமும்” என்ற நூலின் முகவுரையில் சுவாமி ஞானப்பிரகாசர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

சுவாமி ஞானப்பிரகாசர் தமது ஆராய்ச்சி முடிவுகளை ஆங்கிலம் போன்ற பிற மொழியில் மட்டுமின்றிக் குறிப்பாகத் தமிழில் எழுதியுள்ளார். தமிழ் மொழி தக்க இடத்தினைப் பாடத் திட்டத்திலோ, சமூகத்திலோ பெற்றிராத காலத்தில், தமது தாய் மொழியான தமிழிலேயே ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகளை எழுதியுள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

‘தமிழரின் பூர்வ சரித்திரமும் சமயமும்’ எனும் நூலில், பழந்தமிழ், ஆரியத் தொடர்புகள், பழைய தமிழ் நூல்கள், பழந்தமிழர் மத்தியில் நிலவிய சமூக நிலைமைகள் முதலியவைகள் குறித்து ஆராய்ந்து விரிவாக விளக்கியுள்ளார்.

மொழி ஆக்கத் துறையில் அவரது தனிப்பெரும் சாதனை, அவர் எழுதி அளித்த ‘சொற்பிறப்பு ஒப்பியல் அகராதி’ ஆகும்.

“திராவிட மொழிகளிலுள்ள வேர்ச் சொற்கள் வெற்றொலிகள் அல்ல. அவை அனைத்தும் பொருள் பொதிந்த மொழிகள் என்பதை நிறுவியுள்ளார். தமிழ்ச் சொற்களுக்கு மிக எளிதாக சமஸ்கிருத வேர்ச்சொற்களை மூலமாகக் காட்டுவது ஒரு சம்பிரதாயம், இதையொட்டியே உலகம், கலை, நகுலம் போன்ற பல சொற்களுக்கு சமஸ்கிருதர்தாது காட்டப்பெற்றன. சுவாமி ஞானப்பிரகாசர் இச்சொற்களுக்கெல்லாம் தமிழ் வேர்ச் சொற்களை ஆராய்ந்து காட்டியுள்ளார்” எனப் பேராசிரியர். மாஸ்கரேனஸ் பதிவு செய்து உள்ளார்.

‘இதற்கு முன்பு தமிழ் அகராதி செய்தோர் எல்லாம், ஒவ்வொரு சொல்லிற்கும் உரிய பொருளை ஆராய்ந்து மேலும், மேலும் சிறப்புற விளக்கினரே அன்றி, சொற்களுக்குப் பிறப்பிடமாய் நின்ற அடிகளை முறைப்படி தேடிக் கண்டு அவற்றின் கீழ் உள்ள கிளைச் சொற் கூட்டங்களை அமைத்தவரல்லர். அது மட்டும் அன்று, தமிழடிகளை அறுதியிடுவதற்கு உரிய கட்டளைகளை வகுப்போரும் எக்காலத்தாவது தோன்றியிராமையால், தமிழிற்கு அடிகள் தாம் உளவா, என்ற ஐயுறவிற்கும் இடம் உண்டாயிற்று. ஆயிரத்தில் ஒரு தமிழ்ச் சொற்கு அடியொன்று இருப்பதாக ஆசிரியர் சிலர் ஆங்காங்குக் குறித்தறிந்தது உண்மையே. ஆயினும், தமிழ்ச் சொற்றொகுதி முழுதும் ஒரு சில தலையடிகளிலே நின்று முளைத்துக் கிளைத்துள்ளது எனும் உண்மை இதுவரையிலும் பிறரால் நிலைநாட்டப்படாதது ஆயிற்று. அதனால், பிறமொழிகளோடு தமிழுக்கு உள்ள ஒப்பியலைத் தெளிவித்தல் பற்றி கூறவும் வேண்டுமல்லவா, ஆகையினால் ‘சொற்பிறப்பு – ஒப்பியல் தமிழ் அகராதி’ எழுந்தது என்க” என இந்நூல் உருவானதற்கான தேவையை தெளிவுபடுத்தியுள்ளார் சுவாமி ஞானப்பிரகாசர்.

‘தமிழ் அமைப்புற்ற வரலாறு’ (How Tamil was Built up) என்ற நூல் தமிழ் சொற்களின் உண்மைப் பிறப்பை விளக்கும் நூலாகும். மேலும், இந்நூலில் தமிழ் சொற் தொகுதிகள், இடம் பற்றிய பெயரீடு, முதற் சொல்லடிகள், வழிச் சொல்லடிகள், சொல் அர்த்தங்கள் விரிந்த விசித்திரம், பிரதிப் பெயர்கள், பெயர் விகுதிகள், வேற்றுமை உருபுகள், காலங்காட்டும் இடைநிலைகள், செயவெனச்சம், வியங்கோள், எதிர்மறை, பிறமொழிகளிற் தமிழடிகள் முதலிய தலைப்புகளில் ஆராய்ச்சி கட்டுரைகள் எழுதியளித்துள்ளார் சுவாமி ஞானப்பிரகாசர்.

தமிழ்ச் சொற் பிறப்பாராய்ச்சி (Studies in Tamil Etymology) என்னும் நூலில் தமிழ் அடிச் சொல் இயல்பு, வழிச் சொல்லாக்கக் கட்டளைகள், மேலும் நான்கு கட்டளைகள், சொற்சிதைவு, பொருள் வேறுபாட்டு முறை, ஆரிய மொழிகளில் வழிச் சொல்லாக்கம் முதலிய ஆராய்சி கட்டுரைகள் இடம் பெற்றுள்ளன.

சுவாமி ஞானப்பிரகாசரின் இந்து சமய வரலாற்று விமர்சனத்தை சைவ உலகம் முற்றாக வெறுத்து ஒதுக்கியது எனக் கொள்ள முடியாது. தமிழகத்திலுள்ள பிரபலமான சைவ மடங்களில் ஒன்றான திருப்பனந்தாள் மடம் அவரை கௌரவித்தது. மேலும், இவரது, தமிழ்ச் சொற் பிறப்பாராய்ச்சி என்னும் நூலை வெளியிட நிதி உதவியும் வழங்கியுள்ளது என்பது வரலாற்றுச் செய்தி.

சுவாமி ஞானப்பிரகாசர் எழுதி அளித்துள்ள ‘தருக்க சாத்திரச் சுருக்கம்’ என்னும் நூல், “குறித்து இக்கால அவசியத் தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதோடு, புதிய ஆரம்ப நூலாக தருக்கம் பயிலும் மாணவர்களுக்கு பாடப்புத்தகமாய் இடம் பெறத் தகுதியும் சிறப்பும் பெற்றிருக்கிறது. சுவாமியின் பன்மொழி ஆராய்ச்சியும், தமிழ் அமைப்புற்ற வரலாற்றை அறிந்த சிறப்பும், ஆங்கிலச் சொற்களுக்கேற்ற புதுச் சொற்களைப் பெய்து எழுதக்கூடியதாயிற்று” என அக்காலத்தில் இலங்கையில் கல்வி உயர் அதிகாரியாகப் பணிபுரிந்த உவாட்சன் பாராட்டியுள்ளார்.

                இந்திய பூர்வீக வரலாற்றினை ஆராய்வதில் மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டிருந்த ஸ்பானிய கிருத்துவ சமயத்துறைவியும், மும்பை பல்கலைக் கழக வரலாற்றுத் துறைப் பேராசிரியரும், இந்திய புதை பொருளாராய்ச்சிக்குக் கழகத் தலைவருமான ஹெராஸ் சுவாமி, ஞானப்பிரகாசர் அடிகளாருடன் இணைந்து, சிந்து சமவெளி நாகரிகம் பற்றிப் பல ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு, இந்நாகரிகம் திராவிடருக்கே முற்றிலும் சொந்தம், திராவிடரின் தனிப்பெரும் சொத்து என உலகிற்கு உணர்த்தினார்.

                அறிஞர் ஹெராஸ் பாதிரியார், சிந்து சமவெளியின் 4000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட கல்வெட்டுகளை படித்தறிவதில் தமக்கு ஏற்பட்ட ஐயங்களைத் தீர்த்துக்கொள்ள இந்தியாவிலிருந்து 1936 ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்திற்குச் சென்று சுவாமி ஞானப்பிரகாசரைச் சந்தித்தார். அறிஞர் ஹெராஸ் பாதிரியார் எழுதியுள்ள ‘இந்து மெதித்தேரேனியன் பண்பாடு’ என்னும் நூலில், “நான் உண்மையில் சுவாமி ஞானப்பிரகாசருக்குப் பெரிதும் கடமைப்பட்டவன் ஏனெனில் மொழி ஆராய்ச்சியைக் கொண்டு அவர் புரிந்த பேருதவிகள் நான் அதிக தவறுகளை விடாமல் பெரும்பயன் அளிக்கத்தகனவா யின எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

                சுவாமி ஞானப்பிரகாசரின் தமிழ் மொழி ஆராய்ச்சி முடிவுகள்: எந்தமிழ் மொழியில் ஆதிச்சொல்லடிகள் பெரும்பான்மை அரைகுறையின்றி நிலவுகின்றன. எனவே, அவைதான் ஏனைய மொழிகளின் அடிப்படையான சொற்பகுதிகளின் உண்மை உருவமாதல் வேண்டும். அம்மொழிகளின் பண்டைச் சொற்களை நுண்மதியால் ஆராய்ந்து ஒப்பு நோக்கிக் காண்பதுண்டாயின் யாங்கூறியது மெய்யுரையாகாமல் போகாது என்பது எனது துணிபு” என அறிவித்தார்.

சுவாமி ஞானப்பிரகாசரின் தாய் மொழிப்பற்று: “என்னே எந்தமிழின் சொல்லமைப்பு மாட்சி! ஒவ்வோர் சொல்லையும் படிக்க – ஆராய ஆராய – நம்முன்னோர் நமது தீம்மொழியை எத்துணை அறிவு விளங்கப் புனைந்து வைத்துள்ளனர் என்ற புதுமையைக் கண்டு கழிபேருவகை எய்துகின்றோமே! இத்தகைய அருமந்த மொழியைக் பயிலுவதைக் கைவிட்டு, இம்மொழியிடத்தில் ஐயம் ஏற்று வாழுகின்ற பிற மொழிகளையே தேடிப் பயில்வோரும் தமிழ் அன்னையின் நன்மக்கள் ஆவாரா”? “அமிழ்தினும் இனியது என அறிஞர் போற்றும் எம் அரிய தமிழ் மொழியின் கட்பொருந்திய அழகுகளுள் ஒன்று யாதெனில், அதன் பயனூற்றுத் தொகைப்பட்ட சொற்களின் பெரும்பாங்கானவை தம்முள் இனங்கொண்ட கூட்டங் கூட்டமாய் இயலுதலாம்” எனப் பெருமையுடன் பதிவு செய்துள்ளார்.

                சுவாமி ஞானப்பிரகாசரின் நூல் வாசிப்பு குறித்த முன்வைப்பு: “இத்தேசத்து வாலிபர் பலர் பள்ளிக்கூட படிப்பு முடிந்தவுடன் படிப்பெல்லாம் முடிந்ததென்று எண்ணினாற் போல் ஏடுகள், புத்தகங்களைக் கட்டிச் பூச்சிகள் வாசிக்கும்படி வைத்துவிடுவது வழக்கம். வாலிபரே! உங்கள் படிப்பும் இதோடு முடிந்துவிட்டதென்று எண்ணாதிருங்கள். பள்ளிக்கூட படிப்பு முடிந்த பின்பு நீங்கள் வாசிக்கும் வாசிப்பினால்தான் இந்த விதை முளைத்து வளர்ந்து பூத்துக் காய்த்துக் கனிய வேண்டும். ஆகையால் வாசிப்பைக் கை நெகிழாதிருங்கள்”. என வாசிப்பின் முக்கியத்துவத்தை வலியுறுத்தியுள்ளார்.

                சுவாமி ஞானப்பிரகாசர் ‘நடமாடும் நூலகம்’ என்று அழைக்கப்பட்டார். பல மொழிகளிலும் காலத்துக்கு காலம் வெளிவந்த நூல்கள், இதழ்கள் மற்றும் வெளியீடுகள் அனைத்தும் அவரது நூலகத்தில் இடம் பெற்றிருந்தது.

                சுவாமி ஞானப்பிரகாசர், இலங்கை யாழ்ப்பாண வரலாற்றுச் சங்கத்தின் சிறந்த அறிஞராக விளங்கினார். அச்சங்கத்தின் துணைத் தலைவராகவம், தலைவராகவும் செயற்பட்டார்.

                இலங்கை அரசு சுவாமி ஞானப்பிரகாசரை வரலாற்றுச் சுவடிகளின் ஆய்வுக் குழு உறுப்பினராக நியமித்தது. யாழ்ப்பாண ஆரிய திராவிட பாஷாபிவிருத்திச் சங்கத்தின் துணைத் தலைவராகப் பணியாற்றினார்.

                இலங்கைப் பல்கலைக் கழக மூதவை உறுப்பினராகவும் தொண்டாற்றியுள்ளார். ஆசிய அரசவையின் இலங்கைக் கிளையின் உறுப்பினராக செயற்பட்டார்.

                “சுவாமி ஞானப்பிரகாசரும், சுவாமி விபுலாந்த அடிகளும் துறவிகளாயிருந்து கொண்டு மொழிப் பற்றுடன் பணிபுரிந்தவர்கள். அதே வேளையில் சமயப் பணியே தமது பிரதான குறிக்கோள் என்பதையும் மறக்காதவர்கள். ஒப்பியல் நோக்கில் ஆய்வுகளை நிகழ்த்தியவர்கள். தமிழியலுக்குப் பல வழிகளில் வளந்தேடியவர்கள். தமது சுய முயற்சியின் வலுவினால் மரபுவழித் தமிழறிஞர்களின் மதிப்பைப் பெற்றவர்கள். இறுதியில் மரபுவழித் தமிழ்க் கல்வியாளராகவே கருதப்படும் அளவிற்கு அக்கல்வியின் விழுமியங்களோடு தம்மை இணைத்துக் கொண்டவர்கள்” என மார்க்சிய இலக்கியத் திறனாய்வாளர் பேராசிரியர் கலாநிதி க.கைலாசபதி தமது ஆய்வில் பதிவு செய்துள்ளார்.

                சுவாமி ஞானப்பிகாசரின் அறிவு, ஆராய்ச்சி, செயல்திறன் ஆகியவற்றினைப் பாராட்டி ஜெர்மனி நாட்டு அரசு அவரைக் கௌரவித்து, அவரது உருவம் பதித்த முத்திரை வெளியிட்டு பெருமைப்படுத்தியது. வெளி நாடொன்றில் இத்தகைய மதிப்பினைப் பெற்ற முதற்தமிழர் என்ற பெருமை சுவாமி ஞானப்பிரகாசரையேச்சாரும்.

                “கத்தோலிக்கத் திருப்பணிகளைத் தவிர்த்து, இவர் ஆற்றிய ஆக்கப்பணிகள் தமிழியற்பணிகள் - தமிழ்ப்பணி, வரலாற்றுப் பணி ஆகியனவற்றுக்குச் சமமான முக்கியத்துவம் அளித்து பாடுபட்டார்” என ‘ஈழகேசரி’ இதழ் புகழ்ந்துரைத்துள்ளது.

                “உரைநடையில் தமிழன்னையை உலவவிட்டு அழகு பார்;த்தவர்களும் கிறிஸ்துவக் குருக்களே. ஒப்பியல் இலக்கணத்தைத் தமிழுக்கு அறிமுகம் செய்து வளர்த்தவரும் அத்தொண்டர்களே; எவருமே செய்யத் துணியாத தன்னிகரற்ற தனிச்சேவையொன்றைத் தமிழுக்குக் கொடுத்துச் சென்றார் பன்மொழிப் புலவர் நல்லூர் சுவாமி ஞானப்பிரகாசர்”என அருட்திரு சா.ம. செல்வரட்னம் புகழாரம் சூட்டியுள்ளார்.

                “அவர் திருமறை ஆசிரியராக இருப்பதுடன் வரலாற்று ஆசிரியராகவும், ஒப்பியல் மொழி வல்லுநராகவும், தமிழின் தொண்டையையும் ஒப்பற்ற தன்மையையும் எடுத்துக் காட்டும் வல்லுநராகவும் விளங்குகிறார். அவருடைய கடல் போன்ற புலமையைக் காட்டுவதற்கு அவர் யாத்த ‘சொற்பிறப்பு ஒப்பியல் தமிழ் அகராதி’யே போதிய சான்று” என ‘தமிழ்த்தூதுவர்’ தனிநாயகம் அடிகளார் சுவாமி ஞானப்பிரகாசருக்கு புகழாரம் சூட்டியுள்ளார்.

                “ஒரு நூற்றாண்டுக்கு முன்தோன்றித் தமிழ்த் தாய்க்குத் தொண்டாற்றிய சுவாமி ஞானப்பிரகாசர் பேரறிஞராவார். இவர் முற்றும் துறந்த முனிவராகச் சமயப்பணி செய்தாரெனினும் தமிழ் மொழிப்பற்றினைத் துறக்கவில்லை. தமிழ் மொழியின் பெரும் பழமையையும், தனிச்சிறப்பையும், நுட்ப அமைப்பையும் நுணித்துணர்ந்து உலகத்துக்கு எடுத்துக்காட்டினார். பிறர் இலகுவில் செய்ய முடியாத இத்தொண்டை செய்வதற்கு இரவு பகலாக அயராது உழைத்தார்.” என ‘செந்தமிழ்க்கலாமணி’ வித்துவான் க.பொ.இரத்தினம் தமது ஆய்வில் பதிவு செய்து உள்ளார்.

                கொழும்பு விவேகானந்தா மண்டபத்தில் 1936 ஆம் ஆண்டு, தமிழ்ச் சொற்பிறப்பையிட்டு சுவாமி ஞானப்பிரசாசருக்கு பாராட்டு விழா நடைபெற்றது. அவ்விழாவில் சுவாமி ஞானப்பிரகாசர் ஆற்றிய உரையை செவிமடுத்த, அமெரிக்க நாட்டு அறிஞரான கொக்லர் “நீங்கள் அமெரிக்க நாட்டிலே பிறந்திருந்தால், உங்களைத் தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டு ஊர்கள் தோறும் சுற்றுவார்கள்” எனத் தமது உரையில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

                தமிழ்நாட்டுப் புலவர்களையும், ஈழநாட்டுப் புலவர்களையும் கொண்ட தமிழ்ப்புலவர் மன்றம் 1944 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம், சுவாமி ஞானப்பிரகாசரின் ஒப்பற்ற தமிழ்ப் பணியையும், ஆராய்ச்சித் திறனையும் பாராட்டி நடத்திய விழாவில் அவருக்கு ‘சொற்கலைப் புலவர்’ என்னும் பட்டமளித்துச் சிறப்பித்தது.

                மேலும், அவ்விழாவுக்குத் தலைமை வகித்த தமிழ் நாட்டறிஞரான ‘நாவலர்’ சோமசுந்தர பாரதியார் தமது உரையில், “தமிழ்ச் சொற்கள் தழைத்தெழுந்த தகைமையைச் சரிவர ஆராய்ந்து, பல மொழி நூல் முடிவு கொண்டு விளக்கி, தமிழ்ச் சொற்களின் சிறப்பைக் கண்ட ஞானப்பிரகாசர் தமிழ்நாட்டில் சிலை அமைத்து புகழப்பட வேண்டியவர்” எனப் பாராட்டினார்.

                இலங்கை அரசு சுவாமி ஞானப்பிரகாசரை 22.05.1981 அன்று தேசிய வீரராகப் பிரகடனம் செய்ததோடு, அவரது உருவம் பொறித்த முத்திரை (அஞ்சல் தலை) ஒன்றையும் வெளியிட்டுச் சிறப்பித்தது.

                மறைநூல் வல்லுநராக, மொழி வல்லுநராக, மத போதகராக, மொழி ஆராய்ச்சியாளராக, பன்மொழி அறிஞராக, சிறந்த ஆசிரியராக விளங்கிய சுவாமி ஞானப்பிரகாசர் தமது எழுபத்திரெண்டாவது வயதில் 22.01.1947 அன்று இயற்கை எயிதினார்.

- பி.தயாளன்

Pin It

கல்வித் திறனும், பேச்சாற்றலும், காலையார்வமும், நடிப்புத் திறனும் ஒருங்கே பெற்றவர் சர். முத்துக்குமாரசுவாமி.

இலங்கையில் அடிமை முறையை நீக்கிய தலைமை நீதியரசர் சர். அலெக்ஸ்ஸாண்டர் ஜோன்ஸ்டோன் தலைமையிலான இயக்கத்தில் குமாரசுவாமி பெரிதும் பங்கெடுத்தார். அக்காலத்தில் அடிமைகள் விலங்குகளைப் போல விலை கூறி விற்கப்பட்டனர். ஒரு ஆண் அடிமை ரூபாய் 17-க்கும், ஒரு பெண் அடிமை ரூபாய் 34-க்கும் விற்கப்பட்டனர்.

முத்துக்குமாரசுவாமி கொழும்பிலுள்ள முகத்துவாரம் ‘அம்மை’ தோட்டத்தில் குமாரசுவாமி முதலியர் - விசாலாட்சி வாழ்விணையருக்கு 23.01.1834 அன்று மகனாகப் பிறந்தார்.

இவரது தந்தையார் 14.05.1836அன்று திடீரென்று காலமாகி விட்டார். இளைமைக் காலக் கற்றலை தமது வீட்டிலேயே பெற்றார். பின்னர் கொழும்பு அக்கடாமியில் (ராயல் கல்லூரி) சேர்ந்து தமிழ், ஆங்கிலம், இலத்தீன், கிரேக்கம், சிங்களம் ஆகிய மொழிகளைக் கற்றுத் தேறினார். அவர் கல்வியில் திறமை வாய்ந்த மாணவராக விளங்கியதைப் பாராட்டி ராயல் கல்லூரி முதல்வர் 1851 ஆம் ஆண்டு டர்னர் (Turnour) பரிசை அளித்துச் சிறப்பித்தார்.

முத்துக்குமாரசுவாமி முதலில் கொழும்பு நீதி மன்றத்தில் பணியில் சேர்ந்தார். பின்னர் முல்லைத் தீவு காவல்துறை நீதிபதியாகவும், உதவி அரசு அதிகாரியாகவும் பணியாற்றினார். மிகவும் இளம் வயதில் நீதிபதியாக நியமிக்கப்பட்டபடியால் இவர் ‘பையன் நீதிபதி’ (Boy Magistrate) என அழைக்கப்பட்டார். இவரது ஆற்றலுக்கும், திறமைக்கும் அரசாங்கப் பணி உகந்ததாக அமையவில்லை. அதனால் அரசாங்கப் பணியிலிருந்து விலகினர்.

சர். ரிச்சர்ட் மோர்கன் என்னும் பிரபல வழக்கறிஞரிடம் சட்ட மாணவனாகப் பதிவு செய்து சட்டம் பயின்று, 1856 ஆம் ஆண்டு வழங்கறிஞரானார். இவரது பேச்சுத் திறமையாலும், சட்ட அறிவாலும், வாதத்திறமையாலும் சிறிது காலத்திலேயே கொழும்பில் சிறந்த வழக்கறிஞராக விளங்கினார். இவர் வழக்கறிஞராக பணிபுரிந்த போது சமயத்துறையிலும், அரசியல் துறையிலும் அதிக ஆர்வம் கொண்டார்.

தமது இருபத்து மூன்றாவது வயதில் 1857 ஆம் ஆண்டு இலங்கை ராயல் ஏசியாடிக் சங்கத்தின் (C.R.A.S) ஆதரவில் ‘சைவ சித்தாந்தம்’ என்னும் பொருள் குறித்து ஒரு கட்டுரை படித்தார். பின்னர் 1860 ஆம் ஆண்டு, ‘இந்திய தத்துவ சாஸ்திரம்’ என்னும் பொருள் குறித்து அதே சங்கத்தில் கட்டுரை படித்தார். இக்கட்டுரைகள் ஆங்கிலத்தில் கட்டுரை படித்தார். இக்கட்டுரைகள் ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்டது. அச்சங்கத்தின் இதழில் வெளியிடப்பட்டது.

முத்துக்குமாரசுவாமி 1861 ஆம் ஆண்டு தமிழர் பிரதிநிதியாக சட்டசபைக்கு நியமிக்கப்பட்டார்.

பாரிஸ்டர் படிப்புக்காக 1862 ஆம் ஆண்டு முத்துக்குமாரசுவாமி இங்கிலாந்து நாட்டிற்குச் சென்றார். அங்கு லிங்கன்ஸ் கல்லூரியில் (Lincoln’s Inn) சேர முற்பட்டபோது அவருக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. ஏனெனில், அக்காலத்தில் கிறிஸ்துவரோ அல்லது யூதரோ மாத்திரமே அங்கு சட்டம் படிக்க முடியும், சட்டத் தொழில் செய்ய முடியும். ஆனால், முத்துக்குமாரசுவாமி மனம் தளவரவில்லை. அந்நாட்டுப் பிரமுகர்களுடன் தமது நிலையினை சொல்லியதன் பயனாக அவர் கல்லூரியில் சேர அனுமதியினைப் பெற்றார். அங்கு படித்த ஆசியக் கண்டத்திலேயே யூதரோ கிறிஸ்தவரோ அற்ற முதலாவது பாரிஸ்டராக பட்டம் பெற்றவர் முத்துக்குமாரசுவாமி.

இங்கிலாந்திலிருந்த பொழுது 1863 ஆம் ஆண்டு ‘அரிச்சந்திரன்’ நாடகத்தை தமிழிலிருந்து ஆங்கிலத்திற்கு மொழிபெயர்த்தார். இந்நூலை அச்சிட்டு வெளியிட்ட பொழுது அதனை விக்டோரியா மகாராணிக்கு சமர்ப்பணம் செய்தார்.

முத்துக்குமார சுவாமி இங்கிலாந்தில் தங்கியிருந்த போது, அதனீயம் சங்கம், கொப்டன் சீர்திருத்தச் சங்கம், பிரித்தானியா கலைகளுக்கான சங்கம், ராயல் புவியியல் சங்கம், ராயல் புவிசரிதவியல் சங்கம் போன்ற பிரபலமான சங்கங்களில் உறுப்பினராக செயற்பட்டார்.

பிரிட்டனில் விஞ்ஞான வளர்ச்சிக்காகத் தோற்றுவிக்கப்பட்ட சங்கத்தின் ஆதாவில் 1863 ஆம் ஆண்டு ‘இலங்கை வாழ் இனங்கள்’ என்னும் தலைப்பில் சொற்பொழிவு நிகழ்த்தினார். அவரது உரை மானிடவியல் சார்ந்த ஆய்வு இதழில் வெளிவந்தது.

முத்துக்குமாரசுவாமி இலங்கைக்கு 1885 ஆம் ஆண்டு திரும்பினார். மீண்டும் சட்ட சபையில் தமிழர் பிரதிநிதியாக பதவி வகித்தார். சட்ட சபையில் இலங்கை மக்களின் நலனுக்காக குரல் கொடுத்தார்.

அக்காலத்தில் இலங்கையில் அங்கிளிக்கன் சபையினை (Anglican Church) நடத்துவதற்கு அரசாங்கம் நிதி உதவி செய்து வந்தது. முத்துக்குமாரசுவாமி இதனை வன்மையாகக் கண்டித்து சட்ட நிரூபண சபையில் பௌத்தர், இந்துக்கள், முஸ்லிம் முதலியோரிடமிருந்து பெறப்படும் வரிப் பணத்திலிருந்து கிறிஸ்துவ சபையை நடத்துவதற்கு நிதி உதவி செய்வது அநீதியானது. கிறிஸ்துவ தர்மத்திற்கு மாறானது எனச் சுட்டிக்காட்டினார். இவரது சொற்பொழிவைப் படித்த குடியேற்ற நாட்டு அமைச்சர், இச்சொற்பொழிவை நிகழ்த்தக் கூடியவர் இருக்கும் நாடு, சுதந்திரம் பெறுவதற்குத் தகுதியுடையது எனக் கூறினார்.

முத்துக்குமாரசுவாமி 1867 ஆம் ஆண்டு இந்தியாவுக்கு பயணம் மேற்கொண்டார். இந்தியாவில் சைவ சமய நூல்களையும், சித்தாந்த நூல்களையும் சேகரித்தார். சென்னை உயர் நீதி மன்றத்தில் வழக்கறிஞராகச் சத்தியப் பிரமாணம் எடுக்க விரும்பினார். அப்பொழுது இருந்த நீதிமன்ற நடைமுறைப்படி, வழக்கறிஞராகச் சத்தியப் பிரமாணம் செய்ய விரும்புவோர் பைபிளைக் கொண்டு சத்தியம் செய்ய வேண்டும். இந்து சமயத்தவரான முத்துக்குமாரசுவாமி பைபிளைக் கொண்டு சத்தியப் பிரமாணம் செய்ய விரும்பவில்லை. நீதிமன்றத்தார் கிறிஸ்துவரல்லாத ஒருவரைப் பைபிளைக் கொண்டு சத்தியப்பிரமாணம் செய்ய வேண்டுமென்று நிர்பந்தப்படுத்துவது முறையில்லவென்று வாதாடினார். மேலும், தாம் இலண்டனில் பாரிஸ்டராகச் சத்தியப் பிரமாணம் செய்த பொழுது பைபிளைக் கொண்டு சத்தியம் செய்யவில்லையெனச் சுட்டிக்காட்டினார். அப்பொழுது நீதிபதி உயர் நீதிபதிகள் இடம் பெற்ற அமர்வுக்கு அனுப்பி தீர்வு காண வேண்டுமென்றார். அதன் அடிப்படையில் அமர்வு நீதிபதிகள் கூடி முத்துக்குமாரசுவாமியின் கோரிக்கை நியாயமானதெனக் கொண்டு, கிறிஸ்துவரல்லாதர் சாதாரணமாகச் சத்தியம் செய்தால் (Simple Affirmation)  போதுமெனத் தீர்மானித்தார்கள். முத்துக்குமாரசுவாமியும் ;அப்படியே செய்தார். கிறிஸ்துவரல்லாதவர்களின் சுயமரியாதையைக் காப்பாற்றினார்.

முத்துக்குமாரசுவாமி 1874 ஆம் ஆண்டு இங்கிலாந்துச் சென்றார். அங்கு தாம் முன்பு ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்த  அரிச்சந்திரன் கதையை நாடகமாக்கினார். அதனை ஆங்கிலக் கலைஞர்களின் ஒத்துழைப்புடன் விக்டோரியா மகாராணியார் முன்னிலையில் மேடையேற்றினார். இந்நாடகத்தில் அரிச்சந்திரனாக இவரே நடித்தார்.

கலைத்திறனுக்காகவும், ஆங்கிலப் பேச்சு வன்மைக்காகவும், சட்ட அறிவிற்காகவும் மகாராணியார் 1874 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட்டு மாதம் 11 ஆம் தேதி இவருக்கு ‘சர்’ பட்டம் வழங்கி கௌரவித்தார். முதன் முதலில் ‘சர்’ பட்டம் பெற்ற ஆசியக் கண்டத்தைச் சேர்ந்தவர் முத்துக்குமாரசுவாமி.

புத்தரின் தந்தத்தின் சரித்திரத்தைக் கூறும் ‘தத்வம்சம்’ என்னும் நூலை ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்து 1874 ஆம் ஆண்டு வெளியிட்டார். அதே ஆண்டு புத்தரின் உரையாடல்களையும், உபதேசங்களையும் கொண்ட ‘சுத்தநிபாதம்’ என்னும் பாளி நூலையும் ஆங்கிலத்தில் வெளியிட்டார்.

முத்துக்குமாரசுவாமி இங்கிலாந்தில் தங்கியிருந்த பொழுது 18.03.1875 அன்று எலிசபெத் பீபி என்ற பெண்மணியைத் திருமணம் செய்து கொண்டார். இத்தம்பதியினருக்கு 22.08.1877 அன்று ஒரு மகன் பிறந்தார். அவனது பெயர் ஆனந்த கௌரிஷ் குமாரசுவாமி ஆகும்.

முத்துக்குமாரசுவாமி 04.05.1879 அன்று நோய்வாய்ப்பட்டு காலமானார்.

முத்துக்குhரசுவாமி அஞ்சா நெஞ்சம் படைத்தவர். தொண்டுள்ளம் கொண்டவர். ஆங்கிலேயரால் இவரது பேச்சுவன்மை போற்றப்பட்டது, கீழைத்திசை மக்களுள் மிகச்சிறந்த நாவன்மை கொண்டவர் எனப் புகழப்பட்டார்.

முத்துக்குமாரசுவாமி இலங்கையில் விஞ்ஞான, தொழில்நுட்பக் கல்வி நிலையங்கள் அமைக்கப்பட்டு விஞ்ஞானக் கல்வியும் தொழில் நுட்பக் கல்வியும் மாணவருக்கு கற்பிக்கப்பட வேண்டுமென்று அரசை வற்பறுத்தினார். அதன் பயனாக இராயல் கல்லூரியில் விஞ்ஞான ஆய்வுக் கூடமும், இலங்கைத் தொழில் நுட்பக் கல்லூரியும் அமைக்கப்பட்டன. மேலும், இலங்கையில் புதை பொருள் ஆராய்ச்சித்துறையை ஆரம்பிக்க வைத்தார். இந்தியாவில் விஞ்ஞான பாடம் கற்பித்தல் ஆரம்பிப்பதற்கு முன்பே இலங்கையில் விஞ்ஞானப்பாடங்கள் கற்பிக்கப்பட்டது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

- பி.தயாளன்

Pin It

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இலங்கையில் முஸ்லிம்களை புதிய கல்வி மரபிற்கு தயார் செய்வது, ஆங்கில மொழிக்கு எதிரான மனோபாவத்தை மாற்றுவது, கல்வியின் அவசியத்தை வலியுறுத்துவது முதலிய பணிகள் சவால் மிக்கதாக இருந்தன. அச்சூழலில் சித்திலெப்பை இலங்கை முஸ்லிம் சமூகத்திற்கு கல்வி குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதை முக்கிய குறிக்கோளாகக் கொண்டு செயற்பட்டார்.

Siddilebbeமேலும், சமூக மாற்றமும், புதிய கல்வியின் அறிமுகமும் இன்றி முஸ்லிம் சமூகத்தின் பின்னடைவுகளும், பழமைப்போக்குகளும் தடுத்த நிறுத்த முடியாது என்பதை தீவிரமாக வலியுறுத்தினார். அதனால் சித்திலெப்பை இலங்கை முஸ்லிம் மக்களின் ‘மறுமலர்ச்சித் தந்தை’ எனப் போற்றப்படுகிறார்.

எம்.சி. சித்திலெப்பை 11.06.1838 அன்று கண்டியில் பிறந்தார். இவரது தந்தையின் பெயர் எம்.எல். சித்திலெப்பை.

எம்.சி. சித்திலெப்பையின் தந்தை சட்டக் கல்வியில் பயிற்சி பெற்று, 1833ஆம் ஆண்டு ஆங்கிலேயே அரசினால் வழங்கறிஞராக நியமிக்கப்பட்டார்.

எம்.சி. சித்திலெப்பை திண்ணைப் பள்ளியிலும் குர்ஆன் மத்ரஸாவிலும் தமது ஆரம்பக் கல்வியை மேற்கொண்டார். ஆங்கிலம், தமிழ் ஆகிய இரண்டு மொழிகளையும் ஆர்வத்துடன் கற்றார். தமது மூத்த சகோதரர் முகம்மது லெப்பை ஆலிமிடம் தமிழ், அறபு, சிங்களம் ஆகிய மொழிகளைக் கற்றுத் தேர்ந்தார்.

எம்.சி. சித்திலெப்பை 1871 ஆம் ஆண்டு செய்யிதா உம்மாவை திருமணம் செய்து கொண்டார்.

கசாவத்தை ஆலிம் புலவரிடம் இஸ்லாமிய மார்க்க ஞானங்களையும், அறபு மொழியையும் கற்று தேர்ச்சி பெற்றார்.

பொது கல்வி, உலக அறிவு, உலகின் சமகால சிந்தனை, சமகால நிகழ்வுகள், இலக்கியம், சட்டம் ஆகிய பல துறைகளில் ஆர்வம் கொண்டு கற்றறிந்தார். சட்டத்துறையில் தந்தைக்கிருந்த பயிற்சியும் நிபுணத்துவமும் மகன் சித்திலெப்பைக்கும் இருந்தது. 1862 ஆம் ஆண்டு மாவட்ட நீதி மன்றத்திலும், 1864 ஆம் ஆண்டு உயர் நீதி மன்றத்திலும் எம்.சி. சித்திலெப்பை வழக்கறிஞராக கடமையாற்றினார். மேலும் 1874 முதல் 1878 வரை கண்டி மாநகர சபையின் நீதி மன்றத்தில் நீதிபதியாகவும் பணியாற்றினார். கண்டி மாநகரசபையின் உறுப்பினராக எட்டு ஆண்டுகள் செயற்பட்டார்.

“இலங்கையில் வாழும் முஸ்லிம் மதத்தவர்கள் கல்வித்துறையில் பின்தங்கியவர்களாகவும், பொருளாதாரத்துறையில் தேக்கமடைந்தவர்களாகவும், சமயத்துறையில் மாறாத மரபாளர்களாகவும், ஆய்வறிவாற்றலில் ஆர்வங்குன்றியவர்களாகவும், அரசியல் துறையில் கணக்கில் எடுக்கப்படாதவர்களாகவும் இருப்பதைக் கண்டு சித்திலெப்பை மனம் வெதும்பினார்” என அறிஞர் எ.எம்.எ.அஸீஸ் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

சித்திலெப்பை ‘நவீன நோக்கிலான சமூக மேம்பாடு’ என்ற இலட்சியத்துடன் தமது பொதுப் பணிகளை தொடங்கினார். முஸ்லிம் மக்கள் மேம்பாட்டுக்குப் பாடுபட தமது வழக்கறிஞர் தொழிலையும், மாநகர சபை உறுப்பினர் பதவியையும் உதறித் தள்ளினார்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இலங்கையில் பொருளாதார மாற்றங்களும், கல்வித்துறை வளர்ச்சிகளும், அரசு வேலை வாய்ப்புகளும், கல்வி சார்ந்த தொழில்துறைகளும் உருவாகி வளர்ச்சி பெறும் நிலை ஏற்பட்டது. அதை அறிந்து கொண்டு சித்திலெப்பை மேல்நாட்டுக் கல்வியின் முக்கியத்துவத்தை உணர்ந்து, அதை செயல்படுத்துவதற்கான நடவடிக்கைகளில் தீவிரமாக ஈடுபட்டார்.

எகிப்தில் சமூக அரசியல் மாற்றத்திற்காகப் பாடுபட்ட, ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் முன்னின்ற அஹ்மத் ஒறாபி பாஷா போர்க்குற்றவாளியாக்கப்பட்டு அரசாங்கத்தினால் இலங்கைக்கு நாடு கடத்தப்பட்டார். சுமார் இருபது ஆண்டுகள் வீட்டுக் காவலில் அடைக்கப்பட்டார்;. அவருடன் சித்திலெப்பை தொடர்பு கொண்டு ஆங்கில மொழிக்கல்வி, நவீன கல்வி, சமூக மாற்றம் போன்றவற்றில் முஸ்லிம்கள் பிற்போக்கானவர்களாக இருக்கக் கூடாது என்பதை வலியுறுத்தி முஸ்லிம் மக்களை விழிப்படையச் செய்திடபாடுபட்டார். மேலும், இலங்கை முஸ்லிம்களின் தொடக்கக்கால கல்வி வளர்ச்சியில் அஹமத் ஒறாபி பாஷாவின் பங்களிப்பு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாகும்.

கொழும்பு புதிய சோனகத் தெருவில் பெரிய பள்ளிவாசலுக்கு அருகில் 1884 ஆம் ஆண்டு ‘மத்ரஸ்த்துல் கைரியத்துல் இஸ்லாமியா’ பாட சாலையை சித்திலெப்பையும், அஹமத் ஒறாபி பாஷாவும், ஏ.எம். வாப்ச்சி மரைக்காயரும் முக்கிய பங்கு வகித்தனர். ஆங்கிலேயரால் இது ‘ஆங்கிலோ முஹமதியன் பாடசாலை’ என்று அழைக்கப்பட்டது.

பல்வேறு எதிர்ப்புகளைச் சந்தித்த போதும் சித்திலெப்பை தமது நவீன கல்விக்கான முயற்சியிலிருந்து சிறிதும் பின்வாங்கவில்லை. சித்திலெப்பை 1891 ஆம் ஆண்டு முஸ்லிம்கள் கருத்து பேதங்களையும் போட்டி பொறாமைகளையும் கைவிட்டு ஒற்றுமையை கடைபிடிக்குமாறும், சமூகத்தின் கல்வி முன்னேற்றத்திற்குப் பாடுபட முன்வர வேண்டும் எனவும் மக்களுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்தார்.

கொழும்பில் 1891-ஆம் ஆண்டு ‘முஸ்லிம் கல்விச் சங்கம்’ என்ற அமைப்பு உருவாக்கப்பட்டது. 1892-ஆம் ஆண்டு கொழும்பு மருதானைப் பள்ளிவாசல் வளாகத்தினுள் ‘அல்-மத்ரஸத்துஸ் ஸஹிரா’ என்ற பாடசாலை தோற்றம் இலங்கை முஸ்லிம்களின் கல்வி மறுமலர்ச்சியில் மைல்கல்லாக அமைந்தது.

அறபு, தமிழ், சிங்களம் ஆகிய மொழிகளில் இலங்கை முஸ்லிம்கள் போதிய அறிவைப் பெற்றிருப்பது மிகவும் அவசியம் என்பதை வலியுறுத்தினார். “நாம் பேசும் மொழி தமிழ், அதை அறியாதவன் குருடன் போல் ஆவான்” என்று கூறினார். மேலும், இலங்கை முஸ்லிம்கள் தமிழ் அறிவைப் பெற்றிருப்பது அவசியம் என்பதை வலியுறுத்தினார்.

சித்திலெப்பையின் தீவிர முயற்சியால் ஆண்களுக்கான பல பாடசாலைகள் திறக்கப்பட்டன. 1891 ஆம் ஆண்டு குருணாகலையில் மொஹமடன் பெண்கள் பாடசாலை ஒன்றும் திறந்து வைக்கப்பட்டது. 1892 ஆம் ஆண்டு ஸாஹிறாக் கல்லூரி கொழும்பில் தோற்றுவிக்கப்பட்டது.

‘முஸ்லிம் நேசன்’ என்னும் வார இதழ் 1882 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 21 ஆம் தேதி சித்திலெப்பையின் முயற்சியால் வெளிவந்தது.

‘முஸலிம் நேசன்’ முஸ்லிம் மக்களின் விருப்பங்களையும், குமுறல்களையும் அரசாங்கத்திற்கு எட்டச் செய்யும் போராட்டக் கருவியாக விளங்கியது. “எழுத்தின் வேகத்தை மக்களோடிணைந்து மக்களை முன்னிறுத்தித் தனது எழுதுகோலை வன்மையுடன் பங்கு கொள்ளச் செய்த முஸ்லிம் எழுத்துக்களின் முன்னோடித் தலைவர் சித்திலெப்பை” என்று ஏ.இக்பால் பாராட்டியுள்ளார்.

‘முஸ்லிம் நேசன்’ இதழ் பொது மக்களுக்கு செய்திகளை தெரிவிக்கும் விதம், ஆங்கில ஏகாதிபத்தியத்திற்கும் அதிகாரவர்க்கத்திற்கும் எதிரான கருத்துக்கள் அடங்கிய கட்டுரைகள் இடம் பெற்றிருந்தன. ஆசிரியர் தலையங்கம் சிறப்பாக இடம் பெற்றிருந்தது. மக்களின் உணர்வுகளை பிரதிபலிப்பதாக அமைந்திருந்தது. மேலும் முஸ்லிம்களின் கல்வி முன்னேற்றத்திற்கும், சமூகச் சீர்திருத்தங்களுக்கும் தூண்டுதல் தரும் ஆயுதமாக விளங்கியது. அரசியல், கலாசாரம், பொருளாதாரம், தத்துவம், இலக்கியம் முதலியவைகள் குறித்தும் கட்டுரைகள் வெளியிடப்பட்டன. உலகச் செய்திகள், இந்தியா குறித்த செய்திகள், வியாபாரம், கல்வி, சமயம், அரசியல், சமூகம், வழக்கு முதலியனவற்றோடு உலகச் சம்பவங்கள், நிகழ்ச்சிகள் விரிவாக வெளியிடப்பட்டது,

இலங்கை முஸ்லீம்களின் வரலாற்றை எழுத்தில் பதிவு செய்யும் பணிகளை ஊக்கப்படுத்துவதிலும் ‘முஸ்லிம் நேசன்’ இதழ் முக்கியப் பங்கு வகித்தது.

இலங்கையில் தேசிய அளவிலான சட்ட நிரூபண சபையில் முஸ்லிம்கள் இடம் பெற வேண்டும் என்பதற்காக சித்திலெப்பை குரல் கொடுத்தார்.

தமிழிலக்கிய வரலாற்றில் அக்காலத்தில் எவரும் துணிந்து கைவைக்காத முயற்சியில் சித்திலெப்பை ‘அஸன் பேயின் கதை’ எனும் நாவலை எழுதி வெளியிட்டு உள்ளார்.

“தொடக்ககாலத் தமிழ்நாவல் மரபைச் சேர்ந்த ‘அசன்பே சரித்திரம்’ ஒரு வரலாற்றுக் கற்பனை நாவல். சாகசங்களும் மர்மங்களும் தீடீர் திருப்பங்களும் கிளைக்கதைகளும் கொண்டு விரியும் ஒரு புனைவு. வேதநாயகம் பிள்ளையின் பிரதாப முதலியார் சரித்திரத்துடன் ஒப்பிடக் கூடியது” என இலங்கைத் தமிழிலக்கிய விமர்சகர் எம்.ஏ.நுஃமான் குறிப்பிட்டு உள்ளார்.

“கதாநாயகன் மத்திய கிழக்கு, இந்தியா, ஜரோப்பா ஆகிய நாடுகளுக்கெல்லாம் செல்கிறான். தமிழ்க் கதைக்குப் புதிதான பாத்திரங்களும் அறிமுகப்படுத்தி வைக்கப்படுகின்றன. அதே சமயத்தில் சித்திலெப்பை ஒழுக்கம் சமூக சீர்திருத்தம் ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தினார்.” என சித்திலெப்பையின் ‘அசன்பேயுடைய கதை’ என்னும் நாவில் குறித்து மார்க்சிய இலக்கியத் திறனாய்வாளர் கலாநிதி க.கைலாசபதி மதிப்பீடு செய்துள்ளார்.

சரித்திரப் பின்னணியும், திகைப்பூட்டக் கூடிய சாகசங்களும் கொண்டதாக இந்நாவல் இருந்த போதும் சித்திலெப்பையின் அஸன்பே கதையில் முஸ்லிம் சமூக சீர்திருத்தத்தை நோக்காகக் கொண்ட ஒரு சமூக நாவல் என்ற மகுடத்திற்கு ஏற்றதாக சில சம்பவ அமைப்புக்களும், கருத்துக்களும் அமைந்திருப்பதை இங்கு சுட்டிக்காட்டுவது பொருத்தமானதாகும்.

சித்திலெப்பை 1892 ஆம் ஆண்டு ‘ஞானதீபம்’ என்னும் மெய்ஞ்ஞானம் குறித்த மாத இதழை வெளியிட்டார். இந்த இதழ் பன்னிரெண்டு மாதங்கள் வெளிவந்தன.

தமிழ் முதற் புத்தகம் என்றும் பாட நூலையும், அறபு மொழி இலக்கணம் சுருக்க நூல், கிதாப் அல் ஹிஸாப், அபூநவாசின் கதை, இலங்கைச் சோனகர் சரித்திரம், துருக்கி கிரேக்கர் யுத்த சரித்திரம், ஹிதாயத்துல் காஸிமிய்யா, அஸ்றாநுல் ஆலம். அவ்லா துர்றசூலும் உலமாக்களும் முதலிய நூல்களை எழுதி அளித்துள்ளார்.

இலங்கை முஸ்லிம்களின் அறிவிற்காகவும் சமூக மாற்றத்திற்காகவும் தமது இறுதி மூச்சுள்ளவரை பாடுபட்ட சித்திலெப்பை 05.02.1898 அன்று தமது 60ஆவது வயதில் காலமானார். 

- பி.தயாளன்

Pin It

அறிஞராக, பேராசிரியராக, கலைஞராக, ஆராய்ச்சியாளராக, பல்கலைக்கழகத் துணை வேந்தராக சிறந்து விளங்கியவர் பேராசிரியர்  சு. வித்தியானந்தன்.

                VithiyananthanSயாழ்ப்பாணம் லீமன்காமத்து கிராமத்தில் சுப்பிரமணியன் - முத்தம்மா வாழ்விணையருக்கு மகனாக 08.05.1924 அன்று மகனாகப் பிறந்தார். தமது தந்தை நிர்வகித்த லீமன்காமம் தமிழ்ப் பள்ளியில் ஆரம்பக் கல்வி கற்றார். பின்னர் தெல்லிப்பழை ஆங்கிலக் கல்லூரியில் இடைநிலைக் கல்வியை முடித்தார். உயர் கல்வியை யாழ்ப்பாணம் பரி.யோவான் கல்லூரியிலும் இந்துக் கல்லூரியிலும் பயின்று முடித்தார். கொழும்புப் பல்கலைக் கழக மாணவராக 1941 ஆம் ஆண்டு தேர்ச்சியடைந்தார். தமிழ், ஆங்கிலம், லத்தீன், வரலாறு ஆகியப் பாடங்களைக் கற்று, இலண்டன் இடைநிலைத் தேர்வில் தேர்ச்சி பெற்றார். துமிழைச் சிறப்புப் பாடமாகத் தேர்ந்தெடுத்து, வரலாற்றைத் துணைப்பாடமாகக் கொண்டு இளங்கலை பட்டப்படிப்பை 1944 ஆம் ஆண்டு முடித்தார். தொடர்ந்து பயின்று தமிழில் 1946 ஆம் ஆண்டு முதுகலைப் பட்டம் பெற்றார். இலங்கைப் பல்கலைக் கழகத்தின் தமிழ்த் துறையில் உதவி விரிவுரையாளராகப் பணியேற்றார்.

                வித்தியானந்தன் 1948 ஆம் ஆண்டு இலண்டன் சென்று கீழைத்தேயக் கல்விக் கல்லூரியில் (School of Briental studies) தமிழறிஞர் அல்பிரட் மாஸ்டர் (Alfred Master) வழிகாட்டுதலில் ‘பத்துப்பாட்டு’ வரலாற்று, சமூக, மொழியியல் நோக்கு’ என்னும் தலைப்பில் தமது முனைவர் பட்ட ஆய்வினை முடித்தார். இலங்கைத் திரும்பிய பின்னர் இலங்கைப் பல்கலைக் கழகத்தின் தமிழ்த்துறையில் இணைப் பேராசிரியராகவும், பேராசிரியராகவும் பணிபுரிந்தார்.

                யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக் கழகத்தின் முதல் துணைவேந்தராக 1979 ஆம் ஆண்டு பதவியேற்று 1989 வரை பணிபுரிந்தார். அப்பொழுது விபுலானந்த அடிகள், கலாநிதி கணபதிப்பிள்ளை, பேராசிரியர் செல்வநாயகம் முதலியவர்கள் தமிழ்த்துறையில் பணியாற்றினார்கள்.

                யாழ்ப்பாணம் பல்கலைக் கழகத்தின் துணைவேந்தராக பணியாற்றிய போதும், தமிழ்த்துறை மாணவர்களுக்கு தொல்காப்பியம் - சொல்லதிகாரம், சிலப்பதிகாரம், நாச்சியார் திருமொழி, திருக்கோவையார், பாரதி பாடல்கள், தமிழர் பண்பாடு. துமிழ் இலக்கிய வரலாறு ஆகியனவற்றை விரும்பிக் கற்பித்தார். முதலாம் ஆண்டு மாணவர்களுக்கு நன்னூல் இலக்கணத்தை, இவரே கற்பித்தார். “கடினமான இலக்கணத்தைக் கனியாக்கி வழங்குவதிலே அவர் வல்லவர்” என்று பலரும் போற்றிப் புகழ்ந்தனர்.

                தமிழைச் சிறப்புப் பாடமாகக் கற்கும் மாணவர்கள், தமிழருடைய இலக்கியங்களை மாத்திரமல்லாமல், அவர்களுடைய அரசியல், வணிகவியல், கலைகள், கல்வி, சமூக நிலை ஆகியனபற்றி வரலாற்று முறையிலே ஒழுங்கான தரவுகளையும் தகவல்களையும் சேகரித்து கற்பித்தார்.

                தமிழியல் ஆய்வில் ஈடுபட்டும், தமிழ் ஆய்வாளர் பலரை உருவாக்கியும் ஈழத்து தமிழ் ஆய்வு வரலாற்றில் சிறந்த இடத்தை வகித்தார் பேராசிரியர் வித்தியானந்தன். துமிழன் பல்வேறு துறைகளில மிகுந்த ஈடுபாடு கொண்டு பண்டையத் தமிழ் இலக்கியங்களிலும் நவீன தமிழ் இலக்கியங்களிலும் சிறந்து விளங்கினார்.

                பேராசிரியர் வித்தியானந்தன் இலக்கியம் பற்றி எழுதிய கட்டுரைகளைத் தொகுத்து 1953 ஆம் ஆண்டு ‘இலக்கியத் தென்றல்’ என்னும் நூல் வெளியிடப்பட்டது. அந்நூல் பல்கலைக்கழக புகுமுக வகுப்பு மாணவர்களுக்கு பயனுடையதாக அமைந்தது.

                பல்கலைக்கழக மலர்களில் இதழ்களில் தமிழ் இலக்கியப் படிப்பு, சோழர் காலத் தமிழிலக்கியம், விசய நகர நாயக்கர் தமிழ் இலக்கியம், பாரதி சபதம், பண்தேய்ந்த மொழியினர் கொண்டேத்தும் கோவலன், இஸ்லாமியர் தமிழிற் பாடிய புதிய பிரபந்த வகைகள் முதலிய ஆய்வுக் கட்டுரைகைளை எழுதியுள்ளார்.

                இவருடைய தமிழ் ஆய்வுக்குச் சிகரம் வைப்பது போல் அமைந்தது ‘தமிழர் சால்பு’ என்னும் நூல். இலண்டன் பல்கலைக் கழகத்தில் இவர் மேற்கொண்ட ஆய்வின் பயனாக ஆங்கிலத்தில் எழுதப்பட்ட ஆய்வேடு “A Historical Social and Linguistic Study of Pattuppattu” என்பதாகும். இந்நூலை அடிப்படையாகக் கொண்டு ‘இலக்கியத் தென்றல்’ என்னும் நூல் ஆகும்.

                தமிழருடைய கலை, இலக்கியம், மொழி, வரலாறு, சமூகம், அரசியல், பொருளியல், சமயம், நடைமுறைகள் போன்ற பல்வேறு பொருள்கள் குறித்து ஆய்வு செய்யும் கூறாகத் ‘தமிழியல்’ என்னும் ஆய்வுப் பரப்பு அமைந்தது. அத்தகைய ஆய்வுகள் அடங்கிய முன்னோடி நூலாக அமைந்தது பேராசியர் வித்தியானந்தனின் ‘தமிழர் சால்பு’. பண்டைத் தமிழர் வாழ்வியலை இனிமையான தமிழில் இந்நூல் விளக்குகிறது.

                பேராசிரியர் வித்தியானந்தன் 1960 ஆம் ஆண்டு இங்கிலாந்து, யூகோசிலாவியா, அய்க்கிய அமெரிக்கா, ஐப்பான், மலேசியா முதலிய நாடுகளுக்கு சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டார். அந்த நாடுகளின் பல்கலைக் கழகங்களில் இவர் ஆய்வுரை நிகழ்த்தினார். இச்சுற்றுப் பயணம் ‘வெளிநாட்டுக் கலைத்தூது’ என தமிழ் ஆய்வாளர்கள் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

                மலேசியா, சென்னை, பாரிஸ், யாழ்ப்பாணம், மதுரை ஆகிய இடங்களில் நடைபெற்ற உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாடுகளில் கலந்து கொண்டார். ஊலகத் தமிழாராய்ச்சி மன்றத்தின் இலங்கைக் கிளையின் தலைவராக இருந்து 1974 ஆம் ஆண்டு பல்வேறு தடைகளுக்கிடையே உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாட்டை யாழ்ப்பாணத்தில் சிறப்பாக நடத்தினார்.

                உலகத் தமிழாராய்ச்சி மன்றத்தின் இலங்கைக் கிளை சார்பாக மட்டக்களப்பில் மாவட்ட மாநாட்டை ஒரு வார காலம் நடத்தப்பட்டது. அம்மாநாட்டிற்கு வித்தியானந்தன் தலைமை வகுத்தார். அம்மாநாட்டில் மாநாட்டு மலர் வெளியிடப்பட்டது, மட்டக்களப்பு பகுதியின் வரலாறு, சமூகம், அரசியல், பொருளியல், மொழி, கலை, சமயம் முதலியவைகள் குறித்த ஆய்வுக் கட்டுரைகள் படிக்கப்பட்டன. 1983 ஆம் ஆண்டு முல்லைத் தீவில் மாவட்ட உலகத் தமிழாராய்ச்சி மாநாட்டையும் சிறப்புற நடத்தினார். 

இறுதிக்காலத்தில் கொழும்பிலே தங்கிய அவர், சனவரி 21, 1989 இல் மறைந்தார்.

- பி.தயாளன்

Pin It

பெண்கள் இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் மருத்துவக் கல்வி பயில்வது சாதாரணமானது அல்ல. பெண்கள், படிப்பதற்கான உரிமை கூட மறுக்கப்பட்ட காலம் அது. பெண்கள் போராடித்தான் வாக்குரிமையைப் பெற்றனர். கல்வி கற்பதற்கான உரிமை, எட்டுமணி நேரம் வேலை செய்வதற்கான உரிமை முதலிய அடிப்படை உரிமைகள் கூட அவர்களுக்கு இயல்பாகவும், எளிதாகவும் கிடைக்கவில்லை.

      Gerty Theresa Cori          மருத்துவப் படிப்பிலும், ஆராய்ச்சியிலும் ஆண்களின் ஆதிக்கம் நிலவிய அக்காலத்தில், பெண்களும் மருத்துவ ஆராய்ச்சியில் ஈடுபட்டு உலகின் மிக உயாந்த நோபல் பரிசைப் பெற முடியும் என்பதைச் சாதித்துக் காட்டிய பெண்மணி, ‘ஜெர்டி திரேசா கோரி’. அதுமட்டுமல்ல, மருத்துவ ஆராய்ச்சிக்காக நோபல் பரிசு பெற்ற முதல் பெண்மணி அவர் என்பது உலகம் வியக்கும் உண்மையானது !.

‘ஜெர்டி திரேசா கோரி’-1896-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் திங்கள் 15ஆம் நாள் அமெரிக்காவில் உள்ள பெரகு என்னுமிடத்தில் பிறந்தார். இவர் தனது தொடக்கக் கல்வியை வீட்டிலேயே பயின்றார். பின்னர் 1906-ஆம் ஆண்டு லைசியம் பெண்கள் பள்ளியில் சேர்ந்து படித்தார். பல்கலைக் கழக நுழைவுத் தேர்வு எழுதித் தேர்ச்சியடைந்தார். உடற்பயிற்சிப் படிப்பிலும் சேர்ந்து 1914-ஆம் ஆண்டு வென்றார்.

மருத்துவத்தை ‘பெரகு’ விலுள்ள ஜெர்மன் பல்கலைக் கழகத்தில் கற்றார்!, 1920 ஆம் ஆண்டு மருத்துவப் பட்டம் பெற்றார்.

கார்ல் பெர்டினண்ட் கோரி என்பவரை 1920-ஆம் ஆண்டு திருமணம் செய்து கொண்டார். இவரும் ஜெர்டி திரேசா கோரியுடன் சேர்ந்து மருத்துவம் பயின்று டாக்டர் பட்டம் பெற்றவர்.

‘ஜெர்டி திரேசா கோரி’ -1920 முதல் 1922 வரை ‘கரோலினின்’ குழந்தைகள் மருத்துவமனையில் மருத்துவராகப் பணிபுரிந்தார். பின்னர் அமெரிக்கா சென்று நியூயார்க் நகரத்தில் தமது கணவர் பணிபுரிந்த ஆய்வு மையத்தில் சேர்ந்தார். இருவரும் 1922 முதல் 1931 வரை இதே ஆய்வு மையத்தில் பணிபுரிந்தனர். கணவர் 1931 ஆம் ஆண்டு ஜெயிண்ட் லூயிஸில் உள்ள வாஷிங்டன் பல்கலைக் கழகத்தில் மருந்தியல் துறைப் பேராசிரியராகப் போனார். அவரைத் தொடர்ந்து ஜெர்டி திரேசா கோரியும் அப்பல்கலைக் கழகத்தில் ஆராய்ச்சியாளராகச் சேர்ந்தார்.

கணவனும், மனைவியும் இணைந்து மிருகங்களின் உடலில் உள்ள கொழுப்பு மற்றும் சர்க்கரை பற்றியும், இன்சுலின் செயல்பாட்டைப் பற்றியும் ஆய்வு செய்தனர். மிருகங்களில் கார்போஹைடிரேட் வளர்சிதை மாற்றம் எப்படி நடக்கிறது என்பதையும், அதற்கென்று தனியான திசுக்கள் எவ்வாறு வேலை செய்கின்றன என்பவற்றையும் ஆய்வு செய்தனர். திசுக்கள் எப்படியெல்லாம் ‘என்ஸைமை’ உற்பத்தி செய்து, தனியாகப் பிரிக்கின்றன என்பதையும், அப்படி பிரியும்போது சில படிகத்தன்மை கொண்டதாக அவை உள்ளனவா என்பதையும் கண்டறிந்தனர்.

இவர்கள் 1936-ஆம் ஆண்டு தனியாக குளுக்கோஸ்-ஐ, பாஸ்பேட்டைப் பிரித்தனர், ‘பாஸ்பேட்’ ஒரு தனிப்பட்ட கார்பன் மூலம் குளுக்கோஸ் மூலக்கூறில் கலந்துள்ளது என்பதையும், இது கிரியா ஊக்கியாக செயல்படுகிறது என்பதையும் கண்டு, இதற்கு ‘கோரி ஈஸ்டர்’ என்று பெயரிட்டு அழைத்தனர்.

குளுக்கோஸானது மிருக உடலில் சேமித்து வைக்கும், ‘கார்போ ஹைடிரேட் கிளைகோஜன்’ ஆகும். இது மிருகங்களில் கல்லீரலில் காணப்படுகிறது. இது செயல்புரிந்து, பல மாற்றம் ஏற்பட்டு மீண்டும் கடைசியாக இரத்த குளுக்கோஸிலிருந்து கிளைகோஜனாக மாறுகிறது. ஆறாண்டுகள் தொடர்ந்து ஆராய்ச்சி செய்து என்ஸைமை தனியாகப் பிரித்தனர். இதில் கோரி ஈஸ்டரானது கிரியா ஊக்கியாக இருந்து செயல்பட்டது. செயற்கை முறையில் கிளைக்கோஜனை 1943ஆம் ஆண்டு உருவாக்கிக் காட்டினர். மேலும் குழாயில் ஒன்றுடன் ஒன்றாக மாற அனுமதித்தனர். இதற்கு ‘கோரி சுழற்சி’ (Cori Cycle) எனப் பெயரிட்டனர்.

எளிய சர்க்கரை குளுக்கோஸிலிருந்து பாஸ்பேட்டைக் கண்டுபிடித்தனர். இது உலக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த கண்டுபிடிப்பாகும். கார்போஹைடிரேட் வளர்சிதை மாற்றத்தை உலகம் முழுமைக்கும் அறிவித்தனர்.

விலங்களின் என்ஸைமானது மாவுப் பொருளாகி எப்படி ரத்த சர்க்கரையாய் மாறுகிறது என்று கண்டுபிடித்தற்காக, இவர்களுக்கு 1947-ஆம் ஆண்டு நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது. சர்க்கரை வியாதி எப்படி உண்டாகிறது என்பதை அறிந்து கொள்ளவும், அதைக் கட்டுப்படுத்த மேற்கொண்டு ஆய்வு செய்யவும் இது உதவிகரமாக உள்ளது.

‘ஜெர்டி திரேசா கோரி’ 1947-ஆம் ஆண்டு உயிர் வேதியியல் துறையில் பேராசிரியரானார். கல்லூரியில் மாணவர்களுக்குச் சிறந்த வழிகாட்டியாக இருந்து உயிர் வேதியியல் பாடத்தைக் கற்பித்தார். ‘The Journal of Biological Chemistry’ உட்பட பல அறிவியல் இதழ்களில் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் எழுதினார்.

இவரும், இவரது கணவர் பெர்டினண்ட் கோரியும் அமெரிக்காவின் உயிரியல் வேதியியலாளர் கழகம், தேசிய அறிவியல் கழகம், மருந்தியல் கழகம், மனோதத்துவக் கழகம் முதலிய பல அமைப்புகளில் உறுப்பினர்களாகச் சேர்ந்து பணியாற்றினார்.

அமெரிக்க வேதியியல் கழகத்தின் விருதையும், 1946-ஆம் ஆண்டு ஸ்கியூபி விருதையும் பெற்றனர். மேலும் ‘ஜெர்டி திரேசா கோரி’க்கு 1948-ஆம் ஆண்டு கார்வான் பதக்கமும் (Garvan Medal) செயின்ட் லூயிஸ் விருதும் (St. Louis Award) கிடைத்தது. பின்னர் 1950-ஆம் ஆண்டு சர்க்கரை ஆராய்ச்சி விருது வழங்கப்பட்டது.

பாஸ்டன் பல்கலைக் கழகம், ஸ்மித் கல்லூரி, யேல் பல்கலைக் கழகம், கொலம்பியா பல்கலைக் கழகம், ரோச்செஸ்டர் கல்லூரி முதலிய பல கல்லூரிகள் ஜெர்டி கோரிக்கு டாக்டர் பட்டம் வழங்கிச் சிறப்பித்தன.

‘டாக்டர் ஜெர்டி கோரி’ 1967-ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 26-ஆம் நாள் இயற்கை எய்தினார். அமெரிக்காவின் அஞ்சல்துறை 2008-ஆம் ஆண்டு மார்ச் 6 ஆம் தேதி ஜெர்டி கோரியின் பணியைச் சிறப்பிக்கும் வகையில் தபால் தலை வெளியிட்டது!. மருத்துவத்திற்காகவும், உள இயல் ஆராய்ச்சிக்காகவம் நோபல் பரிசு பெற்ற முதல் பெண்மணி இவரே !.

- பி.தயாளன்

Pin It