‘கலை, கலைக்காக அல்ல; மக்களுக்காக; மக்களின் வாழ்விலே மணம் பரப்புவதற்காக; வாழ்க்கையைச் செம்மைப்பட வைப்பதற்காக’ – என்ற கொள்கையைத் தனது இலட்சியமாகக் கொண்டவர் அவர் - வி.சா.காண்டேகர்! கொடுமைகளைக் கண்டு புரட்சி வீரர்கள் வாளை ஏந்திப் போராடுவார்கள்; மாறாக, எழுத்தாளர்கள் தங்கள் எழுதுகோலை ஏந்தி நாட்டு விடுதலைக்காக நாளும் போராட வேண்டும்’- என அறைகூவல் விடுத்தவர்! “இலக்கியம் என்பது மனிதத் தன்மையின் மேன்மையை உயர்த்த வேண்டும்; சமூகத்தில் நசுக்கப்பட்டும், ஒதுக்கப்பட்டும், மிதிக்கப்பட்டும் அடிமையாகக் கிடக்கும் அடித்தட்டு மக்களை விழிப்படையச் செய்ய வேண்டும். இதுவே, எழுத்தாளர்களின் கடமை”- என்று அறிவித்தவர். வாழ்க்கையில், ‘தொண்டு’ ‘அன்பு’ முதலியவற்றைத் தமது நியதியாகக் கொள்ள வேண்டும் என வலியுறுத்தியவர். சமூகத்திலுள்ள இடர்ப்பாடுகளைக் களையவும், கொடுமைகளைப் போக்கிடவும், நீதி கிடைக்கவும், சமூகம் முன்னேற்றமடைந்திடவும் தனது எழுதுகோலைச் சுழற்றியவர் வி.சா. காண்டேகர்.

வி.சா.காண்டேகர் மராத்திய மாநிலம் சங்கிலி என்னும் சிற்றூரில் 19.01.1898 ஆம் நாள் பிறந்தார். தனது ஊரில் ஆரம்பக் கல்வியைக் கற்றார். பள்ளியில் படிக்கும்போதே நாடகங்களிலும், விளையாட்டிலும் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டு விளங்கினார். பள்ளிக் கல்வியை முடித்த பின்னர் பூனாவிலுள்ள பர்கூஸன் கல்லூரியில் சேர்ந்து படித்தார். தனது கல்விச் செலவுகளை ஈடுசெய்வதற்காகப் பிற மாணவர்களுக்குப் பாடம் கற்றுக் கொடுத்தார்.

சிரோட்டு என்னும் சிற்றூரில் உள்ள பள்ளியில் 1920 ஆம் ஆண்டு ஆசிரியராகப் பணியில் சேர்ந்தார். அர்ப்பணிப்பு உணர்வுடன் மாணவர்களுக்குக் கல்வி புகட்டினார். ஆசிரியர் பணியை சமூகத் தொண்டாகக் கருதி பணிபுரிந்தார்.

 பெல்காம் மாவட்டத்தில் உள்ள ‘அசோகே’ என்னும் கிராமத்தைச் சேர்ந்த மனுதாய் என்பவரைத் தமது வாழ்க்கைத் துணைவியாக ஏற்றார்.

 முதலில், நூல்விமர்சனம், அரசியல் திறனாய்வு, சமூக மாற்றம் குறித்த கட்டுரைகளை ‘வைனதேயே’ என்னும் வார இதழில் எழுதினார். மேலும், ‘கீரத்னாகர்’, ‘யஷ்வந்த்’, ‘மனோரஞ்சன்’ முதலிய இதழ்களில் சிறுகதைகள் எழுதினார். வி.சா. காண்டேகர் இருநூற்றுக்கும் அதிகமான சிறுகதைகள் எழுதியுள்ளார். அச்சிறுகதைகளைத் தொகுத்து இருபத்தைந்து தொகுதிகளாக வெளியிட்டு உள்ளார். அவரது சிறுகதைகள் அன்றைய சமூக நிலைமைகளையும், வாழ்க்கைப் பிரச்சனைகளையும் மையமாகக் கொண்டு, மக்களிடம் விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தின. பொருளாதார ஏற்றத் தாழ்வு, - தீண்டாமை, - மூடநம்பிக்கைகள்- அகல வேண்டும் என்பதையும் தனது சிறுகதைகள் மூலம் வெளிப்படுத்தியுள்ளார்.

பதினைந்து நாவல்களைப் படைத்துள்ளார். இவருடைய நாவல்கள் இலட்சியக் கொள்கை கொண்டவை; கற்பனை வளம் மிகுந்தவை, சொல்லழகுடன் ஏழைகளின் பால் அன்பும், இயற்கையிடம் நேசமும் காட்டுபவை.

வி.சா.காண்டேகரின் நூல்கள் குஜராத்தி, தமிழ், இந்தி, சிந்து, கன்னடம், மலையாளம் மற்றும் வங்காளம் போன்ற பிற இந்திய மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு உள்ளன. இந்தியப் பிறமொழிகளிலும், நன்றாக அறியப்பட்ட, ஒரே மராத்தி எழுத்தாளராக ஆரம்பம் முதல் சிறப்புற்று விளங்கினார்.

 நீதிக்கதைகள், நாடகம், இலக்கியத் திறனாய்வுகள், ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள், வரலாறு மற்றும் சுய சரிதை, கட்டுரைத் தொகுப்புகள் என நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட நூல்களைப் படைத்து உள்ளார்.

 இவரது, ‘யயாதி’ என்ற நூலுக்கு ‘ஞானபீட’ விருதையும், (1974) ‘சாகித்திய அக்காதெமி’- விருதையும் (1960), ‘பத்ம பூஷன்’ விருது (1968)-யும் பெற்றுள்ளார்.

 வி.சா. காண்டேகர் திரைப்படங்களுக்குக் கதை எழுதி உள்ளார். அவர் கதை எழுதிய ‘சாயா’ என்ற திரைப்படத்திற்கு 1936 ஆம் ஆண்டு ‘கோகர் பரிசு’ வழங்கப்பட்டது. அவரது திரைக்கதைகள் ஏழை – பண‌க்காரர்களிடையே உள்ள ஏற்றத் தாழ்வு, மதுவினால் ஏற்படும் தீமைகள், கந்துவட்டிக்காரர்களின் கொடுமை முதலிய சமூகப் பிரச்சனைகளைச் சித்தரிக்கின்றன. இவரது இலக்கியத் தொண்டிற்காக கொல்ஹாப்பூரில் உள்ள சிவாஜி பல்கலைக் கழகம் `டாக்டர் பட்டம்’ அளித்துச் சிறப்பித்தது.

 வங்கத்தின் சிறந்த எழுத்தாளரான ‘சரத்சந்திர சட்டர்ஜி’யின் புதினங்களையும், ‘செஸ்டர்ன்’, ‘மில்னே’ மற்றும் ‘ரிச்சர்ட்கிஸ்’- ஆகியவர்களின் கட்டுரைகளையும் மாராத்திய மொழியில் பெயர்த்தார்.

 மராத்திய இலக்கியத்தில் காண்டேகரைப் போல, வேறு எந்த எழுத்தாளரும் நீதிக் கதைகள் பல எழுதவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

 மராத்திய இலக்கியத்தின் நட்சத்திரமாக விளங்கிய வி.சா. காண்டேகர் 02.09.1976 ஆம் நாள் தமது எழுபத்து எட்டாவது வயதில் இயற்கை எய்தினார்.

 வி.சா. காண்டேகர் தனது நூல்களில் கீழ்க்கண்ட கருத்துக்களை வலியுறுத்தியுள்ளார்.

• “எழுத்தாளன், சமூக நோக்கில் படைக்கும் இலக்கியம் மட்டுமே சிறந்த இடத்தைப் பெற முடியும். இலக்கியத்திற்கு வழிகாட்டும் நெறிகளாக உண்மை, அழகு, நற்பண்பு, சமூக மேம்பாடு மற்றும் மனித நேயம் முதலியவை அமைய வேண்டும்”.

• “இந்த உலகில் மாளிகையிலுள்ள மனிதர்கள், தங்களின் நாய்களுக்கு உயர்தரமான உணவைப் பரிமாறுகிறார்கள். ஆனால், கிராமங்களில் குடிசைகளில் வாழும் கோடிக் கணக்கான மக்கள், பசியைப் போக்கிட, பாழுங் கஞ்சிக்குக் கூட வழி இல்லை. இந்தக், கேடுகெட்ட சமூகத்தில் நாய்களின் கோரிக்கைகள் கூட நிறைவேற்றப்படுகின்றன. ஆனால், குடிசைகளில் வாழும் உழைக்கும் மக்களின் வாழ்க்கைக்கு உத்தரவாதமில்லை. யாரும் அவர்கள் மீது அக்கறை கொள்வதும் இல்லை”.

• “கடந்த காலத்தை நினைத்து அழுவதைவிட, நிகழ்காலத்துடன் போராடுவதிலும், வருங்காலமாகிய மலையுச்சியில் ஏறுவதிலுந்தான் மனிதனுடைய உண்மையான வீரம் இருக்கிறது”.

• நமது சமூகத்தில், பெண் கடவுள்களைத் ‘தெய்வமாக’- வழிவடுகிறோம். ஆனால், நடைமுறையில் பெண்களைப் பலியிடுகிறோம், குருட்டு நம்பிக்கையுடன், இரக்கமற்ற சமூகக் கட்டுப்பாடுகளின் கீழே தள்ளி, பெண்களை நசுக்குகிறோம். வாழ்வதற்கான, உரிமை கூட பெண்களுக்கு மறுக்கப்படுகின்றது.”

• “ஒருவன் உழைத்து விளைவித்து, மற்றொருவன் சாப்பிடும் நிலை இப்பூமியில் இருக்கும் வரைக்கும் - கேளிக்கைக்காரர்களுக்கு மிகுதியாகவும், கூலிக்காரர்களுக்குக் குறைவாகவும் பணப்பங்கீடும், தானியப் பங்கீடும் நடைபெறும் வரைக்கும் - பெரிய மனிதர்கள், பாமர மக்களின் வயிற்றைவிடத் தங்கள் ‘பகாசுர நலனில்’ அக்கறை கொள்ளும் வரைக்கும் - வானத்துக் கருமுகில்கள் மழையாக மாறி எவ்வளவு ஒழுங்காக மண்ணில் பெய்தாலும், அதனால் இச்சமூகத்திற்கு எவ்விதப் பயனும் ஏற்படாது.”

• “பத்திரிக்கைகள், வாசகர்களிடம் மனிதத் தன்மையை வளர்க்க வேண்டும். ஆனால், ராசிபலன்களையும் சோதிடத்தையும் அச்சிட்டு மக்களை மூட நம்பிக்கையில் மூழ்கடிக்கின்றன. திரைப்பட நடிகைகள், நடிகர்களின் புகழ்பாடுகின்றன; இளைஞர்களின் சிந்தனையைச் சீரழித்து அவர்களின் தூய மனதைக் கெடுக்கின்றன. வேதாந்தங்களையும், போலிச் சாமியார்களின் அற்புதங்களையும் அன்றாடம் வெளியிட்டு, மக்களை அறிவிழக்கச் செய்கின்றன”.

• மது, மனிதனை மட்டுமல்ல, நீதி, நெறி, கடமை பற்றிய எல்லாக் கொள்கைகளையும், கொன்று அழிக்கின்றன.

 வி.சா. காண்டேகரின், இவ்வாறான எழுத்துக்கள் சமூக விடுதலையை நோக்கிப் பயணப்படுபவை! அவரது நூல்கள், மக்களை அறியாமை இருளிளிலிருந்து, வெளியேற்றிட வழிகாட்டும் வெளிச்ச விளக்குகள்! உண்மையான சுதந்திரம் பெற உதவுகிற, ‘விடுதலை’ தீபங்கள்! விடுதலையை வேண்டும் மனிதர்கள் பூமியில் உள்ளவரை, வி.சா. காண்டேகரின் பெயரும் அவர் படைத்த இலக்கியங்களும் அவர்களுக்குத் தேவைப்படும்! நிச்சயமாய் அதுவரை நிலைத்திருக்கும்!

Pin It

ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் விடுதலைக்காக அறிவுசுடர் ஏந்தி போராடிய ஒரு விடிவெள்ளியின் சரித்திர நாள்தான் ஏப்ரல் 14.

ambedkar_237_copyவேர்களை அறுத்தெறிந்து வெடித்து கிளம்பிய ஒரு வித்தாக சாதியத்தின் கொடிய நரம்புகளை அறுத்துக் கொண்டு தாழ்த்தப்பட்ட மகர் இனத்தின் இருண்ட கருவறையிலிருந்து வெளிவந்த ஒரு விடிவெள்ளி டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்.

அவர் வெறும் ஒரு குறிப்பிட்ட வகுப்பினருக்காக மட்டுமே பாடுபட்டவர் எனும் தவறான கருத்து நிலவி வருவது மிகவும் வேதனைக்குரியது.

தாய்நாட்டின் விடுதலைக்காகத் துப்பாக்கி ஏந்துகிறவனை நீ சுயநலக்காரன்... உன் சொந்த நாடு என்பதற்காகத்தான் நீ துப்பாக்கி ஏந்துகிறாய் என யாராவது கூறினால் அது எத்தனை அபத்தமானதோ அதேபோலதான் அம்பேத்கர் மீதான மேற்சொன்ன தப்பான அபிப்பிராயங்களும்.

அதிகாலைப் பனி விலகாத வயல் வெளிக்கிடையே பாம்பு போல வளைந்து செல்லும் 1 ½ அடி பாதையில் ஒரு ஜோடி பிஞ்சுக் கால்கள் தாவி குதித்து ஓடுகின்றன. பின்னாலேயே அவனது தந்தை. அன்றுதான் அந்தச் சிறுவனுக்குப் பள்ளியின் முதல் நாள், அதனாலேயே தந்தை மகன் இருவருக்கும் கரை காணாத உற்சாகம். ஆனால், பள்ளியில் சேர்ந்த அடுத்த நொடியிலேயே அந்தச் சிறுவனின் உற்சாகம் வடிந்து வகுப்பறையை விட்டு வெளியேறியது.

காரணம், சக மாணவர்களுடன் சரிசமமாக உட்கார அவனுக்கு அனுமதி மறுக்கப்பட்டது. அவன் தாழ்த்தப்பட்ட இனத்தை சேர்ந்தவன் என்பதுதான் காரணம். மீறி அந்த சிறுவன் தொடர்ந்து படிக்க விரும்பினால் வகுப்புக்கு வரும்போது புத்தக பையுடன் ஒரு கோணிசாக்கையும் கொண்டுவரும்படி உத்தரவிட்டார் ஆசிரியர்.

அன்று அந்தச் சிறுவனின் மனதில் ஆயிரம் கேள்விகள்

1.            நாம் தீண்டத்தகாதவர்கள்

2.            நாம் சார்ந்திருக்கும் இந்த மதம் நம்மை அப்படிதான் மற்றவர்களிடம் இருந்து பிரித்து ஒதுக்கியிருக்கிறது.

பள்ளியில் நடந்த சம்பவத்தை எண்ணி அன்று இரவு அந்த சிறுவன் கண்களில் நீர் வழிந்தது.

மறுநாள் ஆசிரியர் மற்றும் இதர மாணவர்களின் பார்வை வாசலை நோக்கி திரும்பியது, அங்கே அந்த சிறுவன் கோணிசாக்குடன் நின்றிருந்தான்.

1947 ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குரிய வளர்ச்சியுடன் இப்போது அந்தச் சிறுவன் கோட் சூட் அணிந்த மனிதனாக வந்து நின்றான். ஒட்டு மொத்த இந்தியாவே அவனது வருகைக்காக நாடாளுமன்றத்தில் திரும்பி பார்த்தது. இப்போது அவன் கையில் கோணிசாக்கு இல்லை... மாறாக கோப்புகள் இருந்தன. இந்தியாவின் எதிர்காலத்தை தீர்மாணித்த இந்திய அரசியல் சட்டம் அந்த கோப்பில் இருந்தது.

உலகில் எந்த நாட்டிலும் ஒருவன் எத்தனை கீழான குடியில் பிறந்தாலும் வளர்ந்த பிறகு அவன் தன் நிலையை மேம்படுத்திக் கொள்வது அவனது அறிவையும் நடத்தையையும் பொறுத்தே அமைகிறது. ஆனால், இந்தியாவில் மட்டும் கருவில் பிறக்கும் போதே அது தீர்மானிக்கப்பட்டு வாழ்வில் எத்தனைதான் உயர்ந்தாலும் தாழ்ந்தவனாக கருதப்படும் இந்நிலை கட்டமைக்கப்பட்டது. இதனால், அவர்கள் உரிமைகள் பிடுங்கப்பட்டன, அறிவு பிடுங்கப்பட்டது, அவர்களுக்கான வாழ்நிலங்கள் பிடுங்கப்பட்டன. ஆடைகள் பிடுங்கப்பட்டன. சுதந்திரம் பிடுங்கப்பட்டு அடிமைகளாக மாற்றப்பட்டனர்.

இந்த இழிநிலையில் இருந்து தன்னையும் தன் சமூகத்தையும் விடுவிக்க தோன்றிய விடிவெள்ளியாக பிறந்தார் டாக்டர் அம்பேத்கர்.

ஏப்ரல் 14 – 1891 ஆம் ஆண்டு மத்திய பிரதேசத்தில் மாஹூ எனும் சிற்றூரில் பிறந்தார். அவரது தந்தையார் ராம்ஜி சக்பால், அவருடைய தாயார் பீமா. இவர்களுக்குப் பிறந்த பதினான்காவது குழந்தைதான் அம்பேத்கர் – இயற்பெயர் பீம்.

தன் பிள்ளைகள் தினம் தினம் கோணி சுமந்து பள்ளிக்கு செல்ல வேண்டிய அவமானத்தை அவரால் தாங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை, அதனால் அவர் தன் பிள்ளைகளுடன் சதாரா நகரத்திற்கு மாற்றிக்கொண்டார்.

தனது குழந்தைகளை எந்த பேய் நெருங்கிவிடக் கூடாது என கிராமத்தில் இருந் ராம்ஜி சக்பால் நகரத்துக்கு அழைத்து வந்தாரோ, அங்கேயும் அது வெவேறு விதமான ரூபங்களில் தன் குழந்தைகளை பயமுறுத்தி வருவதை கண்டு மிகுந்த மன வேதனை கொண்டார்.

பீம் வளர்ந்து பெரியவனானான், ஆரம்ப கல்வியை முடித்துவிட்டு உயர்நிலை கல்வியில் சேரும் நேரம் வந்தது. அப்போது பீம் எனும் அவன் பெயருக்கு பின்னால் பட்ட பெயரான சக்பாலை எடுத்துவிட்டு, பீமின் மீது பற்று வைத்திருந்த ஆசிரியர் ஒருவரின் பெயரைச் சேர்க்க முடிவு செய்தார். அந்த பெயர்தான் அம்பேத்கர் அதுவரை பீம்ராவ் சக்பால் என்று அழைக்கப்பட்ட அந்த சிறுவன் அன்று முதல் பீமராவ் அம்பேத்கராக மாறினான்.

மாலை நேரத்தில் அருகில் இருக்கும் பூங்காக்களுக்குச் சென்று இந்த உலகத்தையும் மனிதர்களையும் வேடிக்கை பார்க்கத் துவங்குவார்.

இப்படி சிறு வயதிலேயே ஆழ்ந்த சிந்தனையும் தனிமையுமாகக் காணப்பட்ட அந்த சிறுவனை அந்த பூங்காவுக்கு வழக்கமாக வரும் ஒரு நபர் நாள் தோறும் கவனிக்க துவங்கினார். அவர்தான் வில்சன் ஹை ஸ்கூலின் தலைமை ஆசிரியரான கிருஷ்ண அர்ச்சன ராவ். அவர் அப்போதே அம்பேத்கரிடம் அசாத்தியமானதொரு சக்தி இருக்கிறது என உணர்ந்து கொண்டார்.

அந்த வருட மெட்ரிகுலேஷன் தேர்வு முடிவுகள் வெளியானபோது தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்களில் ஒருவன் முதல் முறையாக மெட்ரிக்கில் தேர்ச்சி பெற்றது மிக முக்கியமாக செதியாக அங்கிருப்பவர்களால் பேசப்பட்டது.

நமது சமூகத்தில் முதல் முதலாக ஒருவன் செய்திருக்கும் சாதனையை நாம் கொண்டாட வேண்டும் என அந்த மக்கள் முடிவு செய்து அதற்கென ஒரு விழாவை ஏற்பாடு செய்தார்கள். அந்த விழாவிற்கு சிறப்பு விருந்தினராக ஒருவரை அழைத்தார்கள். அவர் கெலுஸ்கர் பூங்காவில் எந்த மாணவனை பார்த்து நல்ல அபிப்பிராயம் கொண்டிருந்தாரோ அதே மாணவனுக்குத்தான் நாம் பரிசளிக்க போகிறோம் என்பதை அவர்கள் இருவருமே அப்போது அறிந்திருக்க இயலாது.

பரோடாவை ஆண்டு கொண்டு இருந்த சிற்றரசர் ஒருவர் யாராவது ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட மாணவனுக்குரிய கல்விக்கான முழுத்தொகையையும் செலவு செய்ய சித்தமாக இருந்தார். அந்த நேரத்தில் தான் அம்பேத்காருக்கு அந்த வாய்ப்பு கிட்டியது. பிறகு பம்பாய் என்பின்ஸ்டன் கல்லூரியில் சேர்ந்தார், அவரது கடுமையான உழைப்பின் பலனாக 1912 இல் பி.ஏ பட்டம் பெற்றார்.

படிப்பு முடிந்தபின் மன்னருக்குக் கொடுத்த வாக்கின்படி அம்பேத்கர் அரண்மனையில் வேலை செய்தாக வேண்டும். ஆனால், அவர் தந்தைக்கு உயர் படிப்பு படித்து விட்டு அனைவரும் வியக்கத்தக்க உன்னத நிலைக்கு வர வேண்டும் என்பது பிடிவாதமான ஆவல். ஆனால், அம்பேத்கரோ கற்ற கல்விக்கு அந்த மன்னருக்கு கொடுத்த வாக்கை காப்பாற்ற மன்னரின் படைப்பிரிவில் லெப்டினெண்ட் பதவியில் சேர்ந்து பணிபுரிந்தார்.

வேலைக்கு சேர்ந்த 15 ஆவது நாளில் அவருடைய தந்தை இறந்துபோனார்.  ஒரு மகனாக தந்தைக்கு செய்ய வேண்டிய கடமையை முடித்துவிட்டு – வீடு திரும்பினார். பின்பு அவர் எடுத்த முடிவு – அவரின் தந்தையின் கனவாகிய அதிகம் படித்து மக்களுக்கு சேவை செய்ய வேண்டும் என்பதுதான். அதனால் இனி அம்பேத்கர் அரண்மனைக்கு செல்ல போவதில்லை என முடிவு செய்தார்.

இந்நிலையில் அடுத்து என்ன செய்வது என குழம்பிய நிலையில் அமெரிக்காவின் கொலம்பியா பல்கலைக்கழகத்தில் மேற்படிப்பு படிக்க விரும்பி மாணவர்களை தன் சொந்த செலவில் படிக்க வைக்க போவதாக பரோடா மன்னர் விடுத்திருந்தார்.

எந்த அரண்மனைக்குள் செல்ல வேண்டாம் என முடிவெடுத்திருந்தாரோ அதே அரண்மனைக்கு தன் கல்வியின் நிமித்தமாகவும், தன் தந்தையின் லட்சியத்திற்காகவும் மீண்டும் உதவி கேட்டு விண்ணப்பித்தார்.

கல்வி முடிந்ததும் பத்தாண்டு காலம் அரண்மனைச் சேவகம் எனும் ஒப்பந்தத்துக்கு ஒப்புதல் கையெழுத்திட்டார்.

அம்பேத்கருக்குள் புது கிளர்ச்சியை உண்டாக்கியது அமெரிக்காவின் நியூயார்க் நகரம். காரணம் இங்கே அவர் தாழ்த்தப்பட்டவர் இல்லை, சாலையில் செல்லும் மனிதர்கள் இவன் எந்த சாதி என்று நினைக்க மாட்டார்கள். விலகி நடந்து சக மனிதன் அற்ப பிரானி போன்று நடத்தும் அசிங்கங்கள் இல்லை. இதனாலேயே அவருக்கு மனதிலும் நடையிலும் உற்சாகம் பிறந்தது என்றாலும் தனது தாய்நாட்டில் அதாவது இந்திய மண்ணில் தன்னால் பூரணமாக அனுபவிக்க முடியவில்லையே எனும் ஏக்கம் ஒரு புண்ணாக அவரது நினைவில் வலி ஏற்படுத்திக் கொண்டு இருந்தது.

இந்த குறைகளில் இருந்து தன் தேசத்தையும், மக்களையும் விடுவிப்பதுதான் எதிர்காலத்தில் தான் செய்ய வேண்டிய முக்கியமான காரியம் என்பதை அச்சமயத்தில் முழுமையாக உணர்ந்தார் அம்பேத்கர்.

22 ஆவது வயதில் விரும்பி தன் முதுகில் ஏற்றிக் கொண்ட இந்த சுமையுடன் அம்பேத்கர் கொலம்பிய பல்கலைக் கழகத்தினுள் அடியெடுத்து வைத்தார்.

1915 இல் கொலம்பிய பல்கலைக் கழகத்தில் எம்.ஏ பட்டம் பெற்றார். தான் காண விரும்பும் லட்சிய உலகுக்கான போராட்டத்திற்கு இந்த படிப்பெல்லாம் போதாது என உணர்ந்தார். ஆனால், அவர் மன்னருக்கு கொடுத்த வாக்கின்படி அவர் அரன்மனையில் சேவகம் செய்ய இந்தியா திரும்பினார்.

இந்தியா திரும்பியதும் அம்பேத்கரின் புகழ் பம்பாய் மாகானத்தில் சரசரவென பரவியது.

அமெரிக்கா சென்று படிப்பது இந்தியாவில் அன்று சாதாரன காரியமில்லை வசதிமிக்க உயர்சாதினருக்குக் கூட இது சாதாரண காரியமில்லை. இச்சூழலில் தாழ்த்தப்பட்ட இனத்தை சேர்ந்த மாணவர் அமெரிக்கா சென்று டாக்டர் பட்டம் பெற்றுத் திரும்பியது பலரையும் பிரமிப்பில் ஆழ்த்தியது.

படிப்பை முடித்தவுடன் மன்னரிடம் தான் கொடுத்த வாக்கின்படி வேலைக்கு சேர்ந்தார். படிப்பு எப்படியும் தன் கொளரவத்தையும் அந்தஸ்தையும் உயர்த்திவிடும் என நினைத்திருந்த அம்பேத்கரின் எண்ணத்தில் மண் அள்ளி போடுவதற்கென்றே பரோடா அரண்மனையில் காத்திருந்தனர் சாதி வெறியர்கள் சிலர்.

ஒரு நாள் தனக்குச் சேவகம் செய்ய நியமிக்கப்பட்ட ஒரு கடைநிலை ஊழியரிடம் அம்பேத்கர் தண்ணீர் கொண்டுவருமாறு சொன்னார், வெகுநேரம் தயங்கியபடியே, பின்பு அவரையே எடுத்து குடிக்க சொன்னார்.

படிப்பறிவு இல்லாத அந்த பாமரனிடம் இருந்த சாதி வெறியை நினைத்து வருந்தியபடியே அம்பேத்கர் அருகில் இருந்த பாத்திரத்தில் இருந்து தண்ணீர் எடுக்க போக, சட்டென அங்கு வந்த இன்னொரு பணிப்பென் பதற்றத்துடன் இன்னோரு பானை வைத்திருப்பதாகவும், அதிலிருந்து தண்ணீர் எடுத்து பருகுமாறும் கூறினாள்.

சாதி வெறி எந்த அளவுக்கு ஒரு நோயாக அவர்களுக்கு ஊறிப்போயிருக்கிறது என்பதை அறிந்து அம்பேத்கர் அடைந்த துயரத்துக்கு அளவேயில்லை.

அம்பேத்கருக்கு பரோடா அரண்மனையில் வேலை கிடைத்ததே தவிர தங்குவதற்கு இடமின்றி தெருத்தெருவாக அலைந்தார். தாழ்த்தப்பட்டவர் எனும் ஒரே காரணத்துக்காக விடுதிகள் அனைத்தும் அவரை உள்ளே விடாமல் விரட்டியடித்த நெருக்கமான சூழலில்தான்...

விடுதி பணியாளார் ஒருவர் அம்பேத்கரின் நிலையை அறிந்து மனமிறங்கி ஒரு சமரசத்துக்கு வந்தார். யாராவது கேட்டால் தான் பார்சி இனம் என்று சொல்லி கொள்ளும்படி கேட்டுக் கொண்டார், வேறு வழியே இல்லாமல் தானே ஒரு முகமூடி அணிந்து கொண்டு அந்த விடுதியில் குடியேறினார்.

அமெரிக்கா சென்று எவ்வளவோ உயர் படிப்பு படித்தும் இந்தியா தன்னை இப்படி விலங்கினும் கீழாக மதித்து அவமானப்படுத்துகிறதே எனும் வேதனை ஒவ்வொரு நாளும் அவரை அரித்துத் தின்றது.

விடுதியில் சேர்ந்த பதினோராவது நாள், தான் ஒரு தாழ்த்தப்பட்ட இனத்தவன் என்ற விஷயம் தெரிந்த நிலையில் அவர் விடுதியிலிருந்த சாதி வெறியர்களால் துரத்தப்பட்டார். இனி, பரோடாவில் வேலை செய்ய முடியாது காலையில் ரயிலில் பேசாமல் ஊருக்கு வண்டி ஏறிவிட வேண்டியதுதான் என முடிவெடுத்தார்.

அவமானத்துடன் பம்பாய் வந்து இறங்கிய அம்பேத்கர் அங்கிருந்த சைடன்ஹாம் கல்லூரியில் பேராசியராக பணியில் சேர்ந்தார். பின்னர் 1921 இல் மான்கோன் இடத்தில் நடைபெற்ற தீண்டப்படாதோர் மாநாட்டுக்கு அம்பேத்கர் தலைவராக அறிவிக்கப்பட்டார். அதை தொடர்ந்து நாகபுரியில் நடைபெற்ற மாநாட்டில் அம்பேத்கரின் அறிவாற்றலையும் அணுகுமுறையையும் கண்டு வியந்த சாகு மகாராஜா அம்பேத்கரின் அறிவுக்கூர்மைதான் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் பாதுகாப்பு அரணாக எதிர்காலத்தில் விளங்கப்போகிறது என்பதை உணர்ந்தார்.

பாதியில் நின்ற பொருளாதார படிப்பு பூர்த்தியானால் அது அம்பேத்கருக்கும் தாழ்த்தப்பட்ட இனத்தவருக்கும் மட்டுமல்ல எதிர்கால இந்தியாவுக்கும் பயனளிக்க கூடியதாக இருக்கும் என சாகு மகாராஜா அன்று எடுத்த முடிவுதான் மீண்டும் அம்பேத்கரை லண்டன் கிரேஸ்இன் சட்டகல்லூரிக்குள் படிப்பை தொடர அனுமதித்தது.

நீ அறிவைத் தேடி ஓடினால் வரலாறு உன் நிழலைத் தேடி ஓடிவரும்.

இதுதான் உலக நியதி

இந்நீதியின் மிகச்சிறந்த இலக்கணம் தான் டாக்டர் அம்பேத்கர்.

லண்டன் சென்ற அம்பேத்கர் மூன்றே வருடங்களில் மூன்று பட்டங்களை பெற்றார்.

1921 இல் சட்டப் படிப்பில் பாரிஸ்டர் பட்டத்தையும் அடுத்தடுத்த வருடங்களில் பொருளாதாரத்தில் எம்.எஸ்.சி மற்றும் டி.எஸ்.சி போன்ற ஆய்வுப் பட்டங்களையும் தன் பெயருக்கு பின்னால் சேர்த்துக் கொண்டபோது லண்டன் கிரேஸ் இன் பேராசியர்களே அம்பேத்கரின் ஆற்றலைக் கண்டு ஆச்சர்யத்தில் மூழ்கினர். அதற்காக, அவர் அடைந்த வலிகளும், அவமானங்களும் வார்த்தைகளற்றது.

அப்போதுதான் லண்டன் நாளிதழ்களில் இந்தியாவை பற்றி வரும் செய்திகளில் சமீப காலமாக மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி என்ற பெயர் அடிக்கடி இடம்பெறுவதை அம்பேத்கர் கவனித்தார்.

யார் இந்த காந்தி ?

தீண்டாமை குறித்து ஆவேசமாக பேசும் இவரால் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுடைய வாழ்வில் உண்மையிலேயே வெளிச்சத்தை கொண்டுவர முடியுமா ? என்ற கேள்விகள் அம்பேத்கரின் மனதில் வட்டமிட்டன.

1923 ஏப்ரலில் இந்தியாவுக்கு திரும்பிய பிறகு காந்தியைப் பற்றியும், இந்திய தேசிய காங்கிரசின் நடவடிக்கைகளையும் மேலும் கூர்ந்து கவனிக்கத் துவங்கினார் அம்பேத்கர். பிறகு அவர் தன் எண்ணத்துக்கு துணையாக இருக்கும் (வழக்கறிஞர்) தொழிலை தேர்ந்தெடுத்தார்.

தானே தேடிச் சென்று தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் பிரச்சனைகளை தீர்க்க உதவிக்கரம் நீட்டினார். பிறகு தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்களுக்கென்று தனி பள்ளி தங்கும் விடுதி போன்றவற்றை கட்டித்தர புதிய இயக்கம் ஒன்றை 1924 ஜூலையில் துவக்கினார்.

அக்காலத்தில் காந்தி உட்பட பலர் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் விடுதலைக்காகவும் தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு எதிராகவும் மேடைகளில் முழங்கினாலும், அம்பேத்கரின் வீர உரைகளே அனைவரையும் அதிகம் உசுப்பியது.

காரணம் தாழ்த்தப்பட்டவரின் வலியை பற்றி இதர சாதியினரால் அறிவுரீதியாக மட்டுமே பேசமுடியும், ஆனால் அந்த வலியை ரத்தமும் சதையுமாக அனுபவித்த இன்னொரு தாழ்த்தப்பட்டவரால் மட்டுமே உண்மையாக, உணர்வு பூர்வமாக அவர்களுக்காக போராட முடியும்.

பிறந்தது முதலே சமூகத்தால் தீண்டப்படாதவனாகவே ஒதுக்கப்பட்டு அதன் அத்தனை கொடுமைகளையும் நேரடியாக அனுபவித்த காரணத்தால் அம்பேத்கரின் விடுதலை பேச்சுக்கள் ஒவ்வொன்றும் சாட்டையடிகளாக விழுந்து அம்மக்களை துடித்து எழச் செய்தது.

விளைவு 1927 மார்ச்சில் வெடித்தது மகத்தான மகத்குளம் போராட்டம்.

அம்பேத்கரை மகத்தான தலைவராகவும், வரலாற்று நாயகராகவும் மாற்றிய அந்த முதல் நிகழ்வுக்கு அடிப்படைக் காரணமாக இருந்தவர் பெரியார். ஆம், மகர் இன மக்களான தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு மட்டும் அந்த குளத்தில் குளிக்கவோ தண்ணீர் குடிக்கவோ தடை செய்யப்பட்டிருந்தது.

ஆகாயத்தையோ, காற்றையோ அளக்க தெரியாத மூடர்களிடம் தண்ணீர் மட்டும் வசமாக மாட்டிக்கொண்டது.

பம்பாய் மாநகராட்சிக்கு கோரிக்கை வைக்க, தாழ்த்தப்பட்ட மக்களும் அந்த குளத்தில் தண்ணீர் எடுக்க உரிமை உண்டு என உத்தரவு வந்தது. ஆனாலும், பிராமணர்களும் இதர உயர்சாதியினரும் சேர்ந்து தாழ்த்தப்பட்டவர்களை அந்த குளத்தில் தண்ணீர் எடுக்க விடாமல் தடுத்த நிலையில் இது அம்பேத்கர் கவனத்துக்கு வந்தது.

கேரளத்தின் வைக்கத்தில் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு கோவில் வீதியில் நடந்து செல்லும் அனுமதி மறுக்கப்பட்டபோது, பெரியார் நேரடியாக சென்று போராட்டத்தில் குதித்து வெற்றிவாகை சூடிய கதை அம்பேத்கரின் நினைவுக்கு வந்தது.

அதிரடியாக களத்தில் இறங்கினார் அம்பேத்கர், எந்தக் குளத்தில் நமக்கு நீர் மறிக்கப்பட்டதோ, அந்தக் குளத்தை நோக்கி நடப்போம் என உத்தரவிட்டார். பிறகு, குளத்தின் நான்கு புறங்களையும் சுற்றி வளைத்து நின்றனர். முதல் ஆளாக அம்பேத்கர் ஒரு கையளவு நீர் அள்ளிப் பருகினார். பின் அனைவரும் இறங்க குளம் கொண்டாட்டக் களம் ஆகியது.

பிறகு அனைவரும் திரும்பி கொண்டிருக்கையில் எங்கிருந்தோ வந்த உயர் சாதியினர் கையில் தடிகளுடன் கூட்டத்தின் ஒரு பகுதியினரை கடுமையாக தாக்கினர். எங்கே அவர்கள் கோயில்களுக்குள்ளும் நுழைந்துவிட போகிறார்களோ என்பதுதான் அவர்களின் கோபத்துக்கு காரணம்

பிரச்சனை இதோடு முடியவில்லை, போராட்டத்தால் குளத்தில் ஏற்பட்டதாக நினைத்த தீட்டை கழிக்க உயர் சாதியினர் 108 குடங்களுடன் மாட்டு சானம், கோமியம் ஆகியவற்றைக் குளத்தில் கொட்டி தண்ணீரை மீண்டும் ஒருமுறை தங்களது அறிவீனத்தால் களங்கப்படுத்தினர்.

மனுசாஸ்திரத்தால்தான் மனிதர்களை மனிதர்கள் வெறுக்கும் இந்த அவலம் காலங்காலமாக இந்தியாவில் தொடர்கிறது. மனுதான் நம் மூல எதிரி எனும் முடிவுக்கு வந்தார்.

விளைவு 1927 டிசம்பர் 23 ஆம் நாளில் மீண்டும் மாநாடு கூடியது. அந்த மேடையில் பிராமணர் உட்பட பல்வேறு சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள். முன்னிலையில் அம்பேத்கர் மனுதர்ம சாஸ்திரத்தை தீ வைத்து கொளுத்தி தீண்டாமைக்கு எதிரான யுத்தத்தை துவக்கினார். அப்போதிருந்த பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் சட்டமாக உத்தரவு பிறப்பித்த பிறகும் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் கோயிலுக்குள் அனுமதிக்க நிர்வாகத்தினர் மறுத்து வந்தனர்.

மார்ச் 3 இல் கிட்டதட்ட 8 ஆயிரம் பேர் நாசிக்கில் அம்பேத்கர் தலைமையில் கூடினர். மிகவும் அமைதியான முறையில் நகரின் மையத்தில் இருந்த கலாராம் கோயிலை நோக்கி ஊர்வலமாக நடந்து வந்தனர். ஊர்வலம் கோயிலை நெருங்க நெருங்க நிர்வாகிகளுக்கும் காவல் அதிகாரிகளுக்கும் குலை நடுக்கம் எங்கே பெரும் கலவரம் வெடிக்க போகிறதோ என பதற்றம். ஆனால், அம்பேத்கரின் கட்டளைக்கு இணங்கிய 8 ஆயிரம் மக்களும் அமைதியான முறையில் போராடினர்.

இரவு கடந்தும் கதவுகள் திறக்கவே இல்லை. மறுநாள் மறுநாள் என போராட்டம் நீடித்துக் கொண்டிருக்கையில் ஏப்ரல் 8 ராமர் தேரில் ஊர்வலம் வந்தே ஆக வேண்டும், கோயில்களின் கதவுகள் திறக்கப்பட்டால்தான் ராமர் வெளியில் வந்து தேரில் அமர முடியும். இந்த இக்கட்டான சூழ்நிலையில் கோயில் நிர்வாகத்தினர் வேறுவழி தெரியாத்தால் அம்பேத்கருடன் பேச்சு வார்த்தை நடத்தினர்.

மறுநாள் தாழ்த்தபட்டவர்களும் எங்களுடன் சேர்ந்து தேர் இழுக்கட்டும் என கூறிவிட்டு அறிவித்த பின்னரே தேரை அவசரமாக கோயில் நிர்வாகத்தினரும் பிராமணர்களும் இதர இந்து சாதிகளும் கூட்டு சேர்ந்து இழுத்து சென்றனர்.

கடவுளின் பேரால் மீண்டும் ஒருமுறை முதுகில் குத்தப்பட்டனர். தொடர்ந்து நடந்த கலவரங்களால் 1935 வரை நாசிக்கின் புகழ் மிக்க அந்தக் கோயில் மூடியே இருந்தது.

தன் சொந்த நாட்டில் ஒரு மதம் திணிக்கப்பட்டு, அதே சமயம் அதற்கான உரிமைகளும் மறுக்கப்பட்டு வந்தது.

ambedkar_259காங்கிரசின் கொள்கைகளான தீண்டாமை ஒழிப்பு, ஆலய நுழைவு போராட்டம், சமபந்தி உணவு என இவற்றால் மட்டும் தன் சமூகத்துக்கு விடிவு ஏற்படாது, முறையான அரசியல் வாழ்வுரிமையின் மூலமாகத்தான் எதிர்காலச் சந்ததியினருக்கு உண்மையான சுதந்திரம் கிடைக்கும் அதுவும் பிரிட்டிஷ் ஆட்சி காலத்திலேயே பெற்றால்தான் உண்டு. அவர்கள் போன பின்பு உயர் சாதியினர் ஆட்சிக்கு வந்தால் ஒருகாலும் நீதி கிடைக்காது என்ற தெளிவில் இருந்தார். அவரது இந்த எதிர்பார்ப்பை ஈடு செய்வது போல் வந்தது 1930 நவம்பர் 12

இந்திய வரலாற்றுக்கே திருப்புமுனை நாளாகவும் அமைந்த பொன்நாளாக லண்டனில் முதலாவது வட்ட மேசை மாநாடு நடைபெற்றது. இந்தியர்களின் வாழ்வுரிமைக்காக அரசியல் அமைப்புச் சட்டங்களில் ஓரளவு சீர்திருத்தத்தை மேற்கொள்வது மாநாட்டை நடத்திய பிரிட்டிஷ் ஆட்சியரின் நோக்கம். அப்போது ஒத்துழையாமை இயக்கத்தை கடைபிடித்து வந்ததால் இந்த மாநாட்டுக்கான அழைப்பைப் புறக்கணித்தார் காந்தி. ஆனால் அம்பேத்கர் தனது மக்களுக்கான நியாயமான வாழ்வுரிமைகளும் அரசியல் சமத்துவங்களையும் பெற இது சரியான சந்தர்ப்பம் என அழைப்பை ஏற்று லண்டனுக்கு விரைந்தார்.

மதத்தின் பேரால் அடிமைகளாக்கப்பட்டு அவமான இருட்டில் வாழும் ஆறு கோடி தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் குரல்கள் அவர் மனசுக்குள் ஒருசேர ஒரு சொல்லைக் கூவின. அது – விடுதலை

முதலாம் வட்ட மேசை மாநாடு முடிவுக்கு வந்தது. பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் மண்ணிலேயே அவர்களது ஆட்சி முறையின் கோளாறுகளை கடுமையாக சாடினார். இந்தியாவின் மொத்த மக்கள் தொகையில் ஐந்தில் ஒரு பங்காக இருக்கும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் சார்பாக இங்கு பேசுகிறேன்.

காலம் காலமாக எம்மக்கள் மதத்தின் பெயரால் அனுபவித்து வரும் துயரங்களில் இருந்து மீட்காமல் உங்கள் அரசு மேலும் அவர்களை இழிவுபடுத்தி வருவதை இனியும் எங்களால் பொருத்து கொள்ள முடியாது.

ஒரு தாழ்த்தப்பட்டவனுக்கு அந்த நாட்டின் ராணுவ படையில் சேர உரிமை மறிக்கப்படுமானால் அப்படிப்பட்ட ஆட்சியே எங்களுக்கு தேவையில்லை

இனி இந்தியாவில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டு மக்களுக்காக மக்களே ஆள்கிற புதிய ஆட்சிமுறை வேண்டும் அந்த ஜனநாயக ஆட்சியில் எம் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் இப்போது வாழ்கிற அடிமை நிலையிலிருந்து விடுபட்டு அரசியல் பொருளாதாரம் மற்றும் சமூக நிலையில் ஏனைய உயர் சாதியினரைப் போல பூரண விடுதலை பெற்றவர்களாக வாழ வேண்டும் என உரத்துக் கூறினார்.

அவருடைய துணிச்சலான பேச்சினை கேட்ட உடன் வந்த சிற்றரசர்கள் பலருக்கும் ஆச்சர்யத்தையும் ஏற்படுத்த, ஓர் அரசர் பூரிப்பில் அழுதே விட்டார் – அவர்தான் அமெரிக்கா சென்று படிக்க அம்பேத்கருக்கு பண உதவி செய்த பரோடா மன்னர் சாயாஜிராவ் கெய்க்வாட்.

வட்ட மேசை மநாட்டில் அம்பேத்கர் ஆற்றிய உரை குறித்து லண்டனில் வெளியான ஆங்கில நாளேடுகள் புகழ்ந்தன. வயது வந்தோர்க்கு வாக்குரிமை கொடுக்கப்பட வேண்டும் என்பன போன்ற அம்பேத்கரின் அதி முக்கியமான கோரிக்கைகள் குறித்து வியந்து எழுதின.

முதலாம் வட்ட மேசை மாநாட்டை அடுத்த வருடமே ஆங்கில அரசு இரண்டாவது வட்ட மேசை மாநாட்டுக்கான அழைப்பை வெளியிட்டது. கடந்த முதலாம் வட்ட மேசை மாநாட்டில் கலந்து கொள்ள மறுத்த காங்கிரஸ் கட்சி இந்த முறை பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் அழைப்பை ஏற்றது.

காரணம் காந்தி – இர்வின் ஒப்பந்தம் என்றாலும் (மூலக்காரணம்) வேறொன்றாக இருந்தது. இந்தியாவின் எதிர்கால அரசியல் அமைப்பைத் தீர்மானிக்கும் வட்ட மேசை மாநாட்டில் எங்கே தங்களது பங்களிப்பு இல்லாது போய்விடுமோ எனும் காங்கிரஸ் கட்சியின் அச்சமும் முதல் மாநாட்டுக்கு பிறகு ஏற்பட்ட அம்பேத்கரின் பிரமாண்டமான அரசியல் வளர்ச்சியும்தான் காரணம்.

காங்கிரஸ் கட்சியின் நோக்கம் தேச விடுதலை மட்டும்தான். ஆனால், அம்பேத்காரின் நோக்கம் கனவு தேச விடுதலையோடு சேர்த்து தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கான சட்டபூர்வமான அரசியல் விடுதலையும் முக்கிய கடமையாக இருந்தது. இதனால் காங்கிரஸோடு கூட்டு சேராமல் தன்னிச்சையாகவே செயல்பட்டார். பின்பு அது இரு தரப்புக்கும் இடையே தவிர்க்க முடியாத ஒரு விரிசலை ஏற்படுத்தியது. பின்பு அவர் எங்கே சென்றாலும் காங்கிரஸ்காரர்கள் கருப்பு கொடியை காட்டி கோஷம் எழுப்பினர்.

இதற்கிடையில் அம்பேதகரும் காந்தியும் சந்திக்கும் சூழல் ஏற்பட்டது. காந்தியின் அழைப்பு கடிதத்தின் மூலம். அந்த கடிதத்தில் காந்தியே வருவதாக எழுதியிருந்தது. மரியாதை நிமித்தமாக அம்பேத்கரே காந்தியின் இருப்பிடத்துகு (மணிபவன்) சென்றார்.

முஸ்லிம்களின், சீக்கியர்களின் அரசியல் அங்கீகாரத்தை ஏற்றுகொண்ட காந்தி அரசியலில் தாழ்த்தப்படவர்களுக்கான பிரதிநிதித்துவத்தை மறுத்தார். காரணம், இந்து மதத்தை பலவீனப்படுத்தும் செயலாம். ஆனால், பூனைகளைவிட நாய்களைவிட கேவலமாக நடத்தும் ஒரு மதத்தை நாங்களும் அங்கீகரித்தால் அது எங்களை நாங்களே அவமதித்து கொள்ளும் செயலாகும். குடிக்க தண்ணீர்கூட அனுமதி மறுக்கப்படும் நிலையில் இந்து மதத்தையும் இந்த நாட்டையும் முறையே எப்படி தன் சொந்த மதமாகவும், நாடாகவும் கருத முடியும் எனக் கேள்வியை தொடுத்தார்.

இதற்கு முன் காந்தியிடம் இப்படி யாரும் நேருக்கு நேர் துணிச்சலுடன் பேசியதில்லை. அம்பேத்கர் பேசிய பேச்சு ஆணி அடித்தாற்போல் உறுதிபட பேசுவது காந்திக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. அடுத்த கணமே அறுந்த பாலமாக இருவரும் உரையாடலை பாதியில் நிறுத்திக் கொண்டனர்.

காந்தியிடமே எதிர்த்துத் துணிச்சலாக கேள்வி தொடுத்த சம்பவம் காங்கிரஸ் கட்சியில் பெரும் சலசலப்பை உண்டுபன்னியது. விளைவு அம்பேத்கர் தாழ்த்தப்பட்டவர் இல்லை என பொய் பிரச்சாரம் செய்யப்பட்டது. பின்பு அந்த சதி வேலை தோல்வியில்தான் முடிந்தது.

1931 – செப்டம்பர் 7 இல் தொடங்கி 1932 ஆகஸ்ட் 20 ஆம் நாள் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் தீர்ப்பு வெளியானது.

அம்பேத்கர் வாதமோ காலம் காலமாக வாழ்வுரிமை மறுக்கப்பட்டு பொருளாதார ரீதியாக ஒடுக்கப்பட்டு கிடக்கும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் எதிர்காலத்திலாவது மீண்டு வர வேண்டும் என்ற நோக்கம். ஆனால், இதை காந்தி தீவிரமாக எதிர்த்தார். தாழ்த்தப்பட்டவர்களை சிறுபான்மையினராக கருத முடியாது, அப்படி செய்தால் இந்து மதம் பலவீனம் அடைந்து விடும் என்றார். இரண்டாவது வட்ட மேசை மாநாடும் முடிவுக்கு வந்தது.

பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் தீர்ப்பு வெளியானது. அந்த தீர்ப்பு அம்பேத்கரின் வாத திறமைக்கும் கடும் உழைப்புக்கும் கிடைத்த பரிசாக அமைந்தது.

ஒரு வழியாக இரண்டாம் வட்ட மேசை மாநாடு முடிந்தது. அனைத்து தலைவர்களும் தாயகம் திரும்பினர்.

இனி அரசியல் அமைப்பில் யார் யாருக்கு எத்தனை பிரதிநிதித்துவம் என்பதை பிரிட்டிஷ் மன்னர் தனது தீர்ப்பின் மூலம் தெரிவிப்பார் என அறிவிக்கப்பட்டது.

அந்த நிமிடங்களுக்காக இந்தியாவே காத்திருக்க துவங்கியது. இதனிடையே காந்தி பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தால் கைது செய்யப்பட்டு எரவாடா சிறையில் இருந்தார்.

தேசமே ஆவலுடன் எதிர்பார்த்த அந்த நாள் 1932 ஆகஸ்ட் 20 “கம்யூனல் அவார்ட்” எனப்படும் இந்தியாவின் இனவாரியான வகுப்புகளுக்கான பிரிட்டிஷ் மன்னரின் இறுதி தீர்ப்பு வெளியானது.

இந்த தீர்ப்பு அம்பேத்கரின் வாதத்திறமைக்கும் கடும் உழைப்பிற்கும் தான் சிறுவயது முதல் பட்ட அவமானங்களுக்கும் பரிசாக அவரின் கோரிக்கைப்படி

1.            தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு மாகாண சட்ட சபைகளில் தனி இட ஒதுக்கீடு வழங்கப்பட்டது.

2.            மேலும் அவர்களுக்கு தங்களது பிரதிநிதியைத் தேர்ந்தெடுக்க ஒரு வாக்குரிமையும், பொதுத்தொகுதியில் பிரதிநிதியைத் தேர்ந்தெடுக்க இன்னொரு வாக்குரிமையுமாக இரட்டை வாக்குரிமைக்கு தீர்ப்பு அனுமதி அளித்திருந்தது.

இந்த தீர்ப்பு காந்திக்கு மேலும் பின்னடைவை செய்தது. தனது உத்திகளின் மூலம் இதுவரை உலகத்தில் எத்தனையோ வெற்றிகளை பெற்றிருந்த காந்திக்கு இது முதல் தோல்வி. அவர் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கு தனி பிரதிநிதித்துவம் என்பது இந்துக்களைப் பிளவுபடுத்தும் செயல் என்ற கருத்தில் உறுதியாக இருந்தார். தனது கருத்தை காக்க உயிரையும் விடுவேன் என பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்துக்கு கடிதம் எழுதி அனுப்பினார். பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் தீர்ப்பை மாற்ற கோரி அவர் சாகும் வரை உண்ணாவிரதம் இருக்கபோவதாக அறிவித்தார்.

எண்ணற்ற உயிர் பலிகளைக் கோரும் போரை ஆதரிக்கும் பகவத் கீதையை கையில் வைத்துக் கொண்டு அஹிம்சையை போதித்த அவரது கருத்தியல் முரன்பாட்டையும், பிரம்மாவின் காலிலிருந்து பிறந்தவன் எனக்கூறி தாழ்த்தப்பட்டவர்களை நமது சகோதரர்களை தீண்டப்படாதவர்களாக ஒதுக்கி வைக்கும் வருணாசிரம தர்மத்தை முழுமனதுடன் அங்கீகரித்தபடியே தீண்டாமைக்கு எதிராக இயக்கம் நடத்திய அவரது கொள்கை முரன்பாட்டை பற்றி மக்கள் யோசிக்க தவறிவிட்டனர்.

காரணம் காந்தியின் மீதான பக்தி.

யார் யாரோ வந்து சமாதானம் செய்த போதிலும் தன் நிலையில் இருந்து பின்வாங்க அவர் தயாராக இல்லை. அன்றைய நிலையில் மிகவும் பரிதாபத்துக்குரியது அம்பேத்கரின் நிலைதான்.

ஆண்டாண்டு காலமாக கல்வி பொருளாதாரம் சமூக நிலை என எல்லா வகையிலும் மதத்தின் பெயரால் சாதியின் பெயரால் இருளில் தள்ளப்பட்ட ஒரு சமூகம் இனியும் முன்னேறவே வாய்ப்பு இல்லாத நிலையில் அச்சமூகத்தில் ஒரே ஒருவனுக்கு மட்டும் கல்வியறிவுக்கு வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது. அவனோ எவரையும் விஞ்சும் தன்னிகரற்ற அறிவுடன் மேலெழுந்து வருகிறான்.

இன்னும் இருளில் கிடக்கும் கோடிக்கணக்கான தன் மக்களையும் வெளிச்சத்துக்கு கொண்டுவர துடிக்கிறான் மிகுந்த போராட்டத்திற்கு பிறகு அவனுக்கு அந்த வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது. ஆனால், அதனை முற்றாக நிராகரிக்கச் சொல்லி உண்ணாவிரதம் இருக்கிறார் காந்தி. தேசமே அவரது உயிருக்காக கண்ணீர்விட்டு கதறுகிறது.

இச்சூழலில் அம்பேத்கரின் கொள்கை காந்தியின் உண்ணாவிரத சூழ்ச்சியால் உளவியல் ரீதியான அரசியல் அணுகுமுறையால் கொஞ்சம் தளரத் துவங்கியது. இதனால் அம்பேத்கருக்கு துரோகி, கல்நெஞ்சன் என பல பட்டங்கள் கிடைத்தன.

இறுதியாக அன்றைய சூழலில் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பல தலைவர்களின் நெருக்கடியால் அம்பேத்கர் காந்தியுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்த சம்மதித்தார். பிறகு ஏர்வாடா சிறைக்கு காந்தியை சந்திக்க அம்பேத்கர் சென்றிருந்தார் உடன் குழுவினருடன். தனது நிலையிலிருந்து சற்றும் பின்வாங்காத நிலையில் இருந்தார்.

சில நிமிட உரையாடலுக்குப் பின் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கான இட ஒதுக்கீட்டை ஏற்றுக்கொள்வதாக அறிவித்தார் காந்தி – சில நிபந்தனைகளுடன். அம்பேத்கருக்கோ தன் மக்களுக்கு கிடைத்திருக்கும் இந்த அரிய வாய்ப்பை முழுமையாக பயன்படுத்திக் கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணம். ஆனால், காந்தியின் உடல் நிலை குறித்தும் சிந்திக்க வேண்டிய சூழ்நிலை. எனவே, தாழ்த்தப்பட்ட மக்கள் தங்களுக்கான பிரத்தியேகமான பிரதிநிதியைத் தேரிந்தெடுக்கும் இரண்டாவது வாக்குரிமையை அவர் கைவிட வேண்டி வந்தது.

மற்றபடி குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையில் தனித்தொகுதிகள் ஒதுக்கப்பட்டு அதில் அனைத்துச் சாதியினரும் சேர்ந்து வாக்களித்து தாழ்த்தப்பட்ட பிரதிநிதிகளை தேர்ந்தெடுக்கலாம் என முடிவு செய்யப்பட்டது. மேலும் இரண்டு நாட்கள் பேச்சுவார்த்தை நடந்து பின்பு இறுதியாக செப்டம்பர் 24 ஆம் தேதி சனிக்கிழமை ஏகமனதாக முடிவுக்கு வந்தது. இதுவே வரலாற்றில் புகழ்பெற்ற பூனா ஒப்பந்தம்

தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் சார்பாக அம்பேத்கரும் காந்தி மற்றும் இந்துக்களின் சார்பாக மதன்மோகன் மாளவியாவும் கையெழுத்து இட்டனர். சாட்சியாளர்களாக ராஜாஜி, தேவதாஸ் காந்தி, ரெட்டைமலை சீனிவாசன், எம்.சி. ராகா, டாக்டர். ராஜேந்திர பிரசாத் ஆகியோரும் கையெழுத்திட்டனர். காந்தி மட்டும் பிடிவாதம் பிடிக்காமல் இருந்திருந்தால் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் எதிர்காலம் அறியாமையிலிருந்து முழுவதும் விடுபட ஏதுவாக இருந்திருக்கும். ஆனால், இப்போது கிடைத்திருப்பது காலம்காலமாக பசியோடு காத்திருப்பவனின் முன் வீசப்பட்டு இருக்கும் ரொட்டித்துண்டு. இதனால் அதிகாரத்தில் சொற்ப பிரதிநிதித்துவம் கிடைக்குமே தவிர உண்மையான வெளிச்சத்தை ஒரு போதும் அடைய முடியாது என்பதை அவர் நன்கு உணர்ந்திருந்தார்.

அதன் பிறகு இந்தியாவில் சாதிகள் எப்படி தோன்றின அவற்றின் வரலாறு என்ன என்பதை பற்றி தீவிர ஆராய்ச்சியின் மூலம் கட்டுரை எழுத தொடங்கினார். இக்காலத்தில் புத்தமதம் அவரை மெல்ல கவரத் தொடங்கியது. இதர மதங்கள் கடவுள் வழிபாட்டை முன்னிறுத்துகின்றன. ஆனால், புத்த மதம் ஒன்றுதான் கடவுள் வழிபாட்டை துறந்து அறத்தையும் மனிதனது நல்லெண்ணங்களையும் முன்னிறுத்துகிறது. அங்கே ஏற்ற தாழ்வுகள் இல்லை என்பதை முழுமையாக உணர்ந்தார்.

இதன் பின்பு பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் உத்தரவுப்படி இந்தியாவில் மாகாணங்களில் தேர்தல் நடத்த ஆயத்தமானது. அப்போது சார்பற்ற தொழிலாளர் கட்சி எனும் பேரில் அமைப்பு ஒன்றை உருவாக்கி 15 உறுப்பிணர்களைக் கொண்ட ஒரு சிறந்த எதிர்க்கட்சியாக பம்பாய் சட்டசபையில் பொறுப்பேற்றார் அம்பேத்கர்.

1946 ஜூன் 20 ஆம் நாளன்று அவரது வாழ்க்கையின் முக்கியமான கனவொன்று பலித்தது. அன்றுதான் தாழ்த்தப்பட்டவர்களுக்கான சித்தார்த்தா சட்டக் கல்லூரியைத் தோற்றுவித்தார். இன்றும் அக்கலூரி ஆண்டுதோறும் ஆயிரக்கணக்கான தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தினரை பட்டதாரிகளாக உருவாக்குகிறது.

1947 ஆம் ஆண்டின் துவக்கத்திலேயே பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் அணுகுமுறையில் பல மாறுதல்கள். இறுதியாக இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் வழங்குவதென அது முடிவெடுத்தது. பிறகு இந்தியாவை கட்டியமைக்கும் சில முக்கியமான பொறுப்புகளை தீர்மானிக்க பாபு ராஜேந்திர பிரசாத்தை அழைத்தது.

அரசியல் நிர்ணய சபை எனும் ஓர் அமைப்பை அவரது தலைமையில் உருவாக்கும்படி கோரியது. அந்தக் குழுவில் ஒருவராக தவிர்க்கவே முடியாமல் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் டாக்டர். அம்பேத்கர். அப்படி அம்பேத்கரை தேர்ந்தெடுத்ததின் முலமாக இந்தியா கண்ட பேறு என்ன தெரியுமா?

இன்று பாரெங்கும் பட்டொளி வீசி பறக்கும் நம் தேசியக் கொடியின் நடுவில் காங்கிரஸின் சின்னமான ராட்டை வேண்டும் என காந்தியும் ஓம் வேண்டும் என சாவர்க்கரும் போட்டியிட அசோகரின் தர்மச் சக்கரம்தான் நாம் அனைவரும் சமம் என்பதை உணர்த்தும் சரியான சின்னமாக இருக்கும் என்று உறுதியாக நின்று அதை அனைவரும் ஏற்கும் வகையில் தீர்மானத்துக்கும் கொண்டு வந்தவர் டாக்டர். அம்பேத்கர். அதற்கான வாதத்தின் போதுதான் அம்பேத்கரின் அளப்பரிய அறிவின் வீச்சையும் தேசப்பற்றையும் கண்டு காந்தியும், நேருவும் வியந்தனர்.

சுதந்திர இந்தியாவின் எதிர்காலத்தை வடிவமைக்கக் கூடிய வல்லமைக் கொண்ட ஒரே அறிஞர் இவர்தான் என்பதை முழு மனதுடன் ஏற்றுக்கொண்டனர்.

ஆகஸ்ட் 3 ஆம் தேதி வெளியிடப்பட்ட சுதந்திர இந்தியாவின் புதிய அமைச்சர்களின் பட்டியலில் இந்தியாவில் இருளையெல்லாம் விலக்கிய ஒரு மகத்தான அறிவு விளக்காக அம்பேத்கரின் பெயர் அந்தப் பட்டியலில் சட்ட அமைச்சராக எழுதப்பட்டு இருந்தது.

உலகிலேயே மிகவும் கடினமான பணி எது என்றால் அது ஒரு நாட்டின் சட்டதிட்டங்களை வரையறுப்பதுதான். பல்வேறு மதம், இனம், மொழி, சாதிகளுடைய இந்தியாவில் அனைவரது உரிமைகளையும் காப்பாற்றி தரும் வகையில் சட்டங்களை வடிவமைக்க வேண்டும். அப்படிப்பட்ட மகத்தான பணி அம்பேத்கரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.

அல்லாடி கிருஷ்ணசாமி, டி.டி. கிருஷ்ணமாச்சாரி, உட்பட ஏழுபேர் கொண்ட உறுப்பிணர் குழு அமைக்கப்பட்டது. ஆனால், பணியின் சிரமம் காரணமாக ஒவ்வொருவராக கழன்று கொள்ள இறுதியில் அம்பேத்கர் ஒருவரே அந்த ஒப்பற்ற காரியத்தில் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பணித்துக் கொண்டார்.

தொடர்ந்து இரவு பகலாக உறக்கமே இல்லாமல் அவர் இந்த காரியத்தில் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டதால் அவரது நரம்பு மண்டலம் அழுத்தமான பாதிப்புக்கு உள்ளானது. அம்பேத்கரின் சட்டம் இயற்றும் மகத்தான பனி பல்வேறு இன்னல்களைக் கடந்து இறுதி வடிவத்தை எட்டியது.

1949 நவம்பர் 26 ஆம் நாள் 395 விதிகளையும் 8 அட்டவனைகளையும் கொண்ட இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டம் அம்பேத்கரால் முழுமையாக சட்ட அவையில் அர்ப்பணிக்கப்பட்டு ஏற்கப்பட்டது. இதனை முன் வைத்து 1950 ஜனவரி 26 இல் இந்தியா முழுமையான குடியரசு நாடாக அறிவித்துக் கொண்டது.

இப்படியாக நம் தேசத்தின் தலைவிதியைத் தீர்மானித்த அந்த மகத்தான தலைவர் 1951 இல் இந்து சட்ட மசோதாவில் தனக்கு இருந்த சில மாறுபாடான கருத்துக்களை முன்வைத்து தன் சட்ட அமைச்சர் பதவியை ராஜினாமா செய்தார்.

சாதியத்தை வேரோடு அழிக்கும் பனியிலும் இந்தியாவின் ஆன்மாவாக விளங்கும் அரசியல் பனியிலும் தன்னை முழுமையாக அர்ப்பனித்த அம்பேத்கர்.. 1956 இல் உடல்நலக் குறைவு காரணமாக இறுதி நாட்களில் இருந்தார்.

இன்றும் மதத்தின் பெயரால் ஒடுக்கப்பட்டு தவிக்கும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் விடுதலைக்கான ஏக்கம் மட்டுமே அவரது உயிர் வலியைவிட அதிகமாக அவரை துன்புறுத்திக் கொண்டிருந்தது.

காந்தி மட்டும் இரட்டை வாக்குரிமையை எதிர்க்காமல் இருந்திருந்தால், அந்த விடியலை தரிசித்து இருந்திருக்க முடியும். அதற்கு வழியற்று போய்விட்டதே எனும் வேதனைதான் இறுதிக் காலத்தில் பெரிதும் அலைக்கழித்தது. ஏற்கனவே, தான் அறிவித்திருந்தது போல இறக்கும்போது ஒருக்காலும் இந்துவாக இறக்கமாட்டேன் என்ற கொள்கையுடன் நாகபுரியில் பிரமாண்ட மாநாடு ஒன்றைக் கூட்டினார்.

10 லட்சம் பேர் கூடியிருந்த அந்த மாநாட்டில் அம்பேத்கர் புத்த மதத்தில் சேர்வதற்கான அனைத்து வழக்கங்களையும் நிகழ்த்தினார். மாநாட்டுக்கு வந்திருந்த அத்தனை பேரும் புத்த மதத்துக்கு மாறினர்.

இது நிகழ்ந்து ஏறக்குறைய 50 நாட்கள் இருக்கும் டிசம்பர் 6 டெல்லியில் அலிப்பூர் சாலையில் இருந்த வீட்டில் இந்தியாவின் அந்த மகத்தான மேதையும் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் விடிவெள்ளியுமான அம்பேத்கருக்கு இயற்கை முடிவுரை எழுதியது.

அன்று இரவே பம்பாய்க்கு விமானம் மூலம் கொண்டுவரப்பட்டு மறுநாள் மாலையில் தொண்டர்களின் மத்தியில் இறுதிப் பயணத்தை மேற்கொண்டார் அம்பேத்கர்.

சாதாரண ஒரு படை வீரனின் மகனாக வரலாற்று வார்த்தைகளால் வஞ்சிக்கப்பட்டு தாழ்த்தப்பட்ட குலத்தில் பிறந்து இந்தியாவின் ஈடு இணையற்ற அறிஞராக தாய் நாட்டின் தலைவிதியை மாற்றி எழுதிய சரித்திர / சாதி வெறியின் தலை மேல் சம்மட்டி அடிகொடுத்து தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு புது வெளிச்சம் தந்த புரட்சி வீரனாக மறைந்த அம்பேத்கரின் வாழ்வில் எதிர்கொண்ட சோதனைகளின் சரித்திரம் இனி வேறு எவராலும் நினைத்து பார்க்க முடியாது.

சிறுவயதில் பள்ளியிலும் மழைக்கு வீட்டிலும் பட்ட அவமானங்களினால் அன்று மட்டும் முடங்கியிருந்திருந்தால் இன்றைய இந்தியாவில் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களின் தலையெழுத்து எப்படியாக இருக்கும் என ஒருமுறை சிந்தித்து பாருங்கள்.

அப்போது அவருக்கு முன் இருந்த ஒரே தூரத்து வெளிச்சம் கல்வி

1.            ஆம் கல்வியின்மையால் அறிவை இழந்தோம், அறிவின்மையால் வளர்ச்சியை இழந்தோம், வளர்ச்சியின்மையால் சொத்தை இழந்தோம், சொத்து இல்லாததால் சூத்திரர்களாக ஆனோம்!

2.            சமத்துவம் என்பது சமமாக நடத்தப்படுவது அல்ல. சம வாய்ப்புகளை பகிர்ந்து கொள்வது.

3.            அறிவற்றவர்களை அதிகாரத்துக்கு உள்ளாக்குவது உண்மையான அறிவின் செயல்பாடு அல்ல, மாறாக மற்றவர்களையும் அறிவாளியாக மாற்றுவதுதான்.

4.            பறிபோன உரிமைகளை பிச்சையாக பெற முடியாது, தீர்மானங்கள் மூலமோ, மன்றாடுவதன் மூலமோ நியாயங்கள் பிறக்காது. ஆடுகளைத்தான் கோவில்கள் முன் வெட்டுகிறார்களே ஒழிய சிங்கங்களை அல்ல!

5.            மகாத்மாக்கள் வந்தார்கள் மறைந்தார்கள், ஆனால் தீண்டப்படாதவர்கள் மட்டும் தீண்டப்படாதவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். 

- தமிழ்க்குமரன், ஒருங்கிணைப்பாளர், மக்கள் பறை குழு (9952081071, இந்த மின்-அஞ்சல் முகவரி spambots இடமிருந்து பாதுகாக்கப்படுகிறது. இதைப் பார்ப்பதற்குத் தாங்கள் JavaScript-ஐ இயலுமைப்படுத்த வேண்டும்.)

Pin It

 கோழிக்கோடு சாமுத்திரி மன்னனின் கடற்படை தலைவர்களுக்கு வழங்கப்பட்ட பெயர் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர். குட்டிமுஹமது அலி-முதலாம் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர் (1520-1531), இரண்டாம் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர் (1531-1571), பட்டுகுஞ்ஞாலி-மூன்றாம் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர்(1571-1595), முஹம்மது அலி-நான்காம் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர்(1595-1600)

 15ம் நூற்றாண்டில் தென் இந்தியாவை ஆண்ட விஜய நகரப் பேரரசுவின் அரசர்கள்தான் வாஸ்கோடகாமாவிற்கு சிவப்பு கம்பளம் போட்டு வரவேற்பு செய்தனர். அன்றுதான் இந்தியா வரலாற்றின் கருப்பு நாட்களும், ரத்தம் தோய்ந்த நாட்களும் துவங்கியது. அப்போது கி.பி.1501லிருந்து 1575 வரை தமிழ்நாட்டு முஸ்லிம்களுக்கு வரலாற்றின் கருப்பு பக்கம் என்றே கூறலாம். 1502ல் வாஸ்கோடகாமா தனது கடல் பயணத்தின்போது மேவி என்ற ஒரு முஸ்லிம் கப்பலை இந்தியப் பெருங்கடலில் கண்டார். அதைப் பிடித்து அதிலிருந்த பொருள்களையெல்லாம் தனது கப்பலுக்கு மாற்றிக் கொண்டார். பின்பு அந்த கப்பலில் குடும்பம் குடும்பமாக இருந்த முன்னூறு ஹஜ் பயணிகளையும் கப்பலின் கீழ்த்தளத்தில் அடைத்து வைத்தார். பின் அந்தக் கப்பலுக்குத் தீ வைக்கப்பட்டது. ஆனால் அந்தக் கப்பலிலிருந்த முஸ்லிம் மாலுமிகள் கப்பலையும் பயணிகளையும் காப்பாற்ற மூன்று நாட்கள் கடுமையாகப் போராடினர். அக்கப்பலின் உரிமையாளரும், எகிப்திய சுல்தானின் தூதர் ஜாபர் பெய்கும் அத்தளபதிக்கு தூது அனுப்பி புனித ஹாஜிகளையாவது விட்டுவிடுமாறு தூது அனுப்பினார். ஆனால் கல்நெஞ்சக்காரனான வாஸ்கோடகாமா கப்பலில் உள்ள முஸ்லிம் ஹாஜிகள் அனைவரையும் சாகடிக்கும் வரை விடவில்லை.

 ஆனாலும்; வாஸ்கோடகாமாவின் வெறி தனியவில்லை. அந்த முஸ்லிம் கப்பலை நகரமுடியாமல் செய்து, அதிலிருந்த உயிர்களின் மரண ஓலத்தைக் தனது கப்பலின் அறையில் இருந்த ஒரு துவாரத்தின் மூலம் கண்டு களித்தார் என்று An Etymological Survey fo the Muslim of Sri Lanka என்ற புத்தகத்தில் 43-பக்கம் கூறுகிறது. இந்த கொடூரமான சம்பவம் நடந்ததை ஓ.கே.நம்பியார் என்ற இந்திய வரலாற்றாசிரியரும் தனது Portugese Pirates and Indian Seaman என்ற நூலின் 47-ம் பக்கத்தில் உறுதி செய்கிறார். இறுதியில் அக்கப்பலுக்கு ஜலசமாதி கட்டப்பட்டது. அதன்பின்னர் சுதாகரித்துக்கொண்ட சாமூத்திரிமானவிக்ரமனுடன் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர் இணைந்து போர்ச்சுக்கீசியரை எதிர்க்க ஆரம்பித்தனர். அப்போது போர்ச்சுக்கீசிய தளபதி அல்புகர்க்கின் தலைமையில் வந்த ஒரு பயங்கரவாதக் கும்பல் கள்ளிக்கோட்டையில் இருந்த பள்ளிவாசலை இடித்து தரைமட்டமாக்கியது. அதன் பின்னர் வெகுண்ட குஞ்சாலி மரைக்காயர் படைகளைத் திரட்டி 500க்கும் மேற்பட்ட போர்ச்சுக்கீசியர்களை கொன்று குவித்தனர். இறுதியில் போர்ச்சுக்கீசியர் கோவாவில் தஞ்சமடைந்தனர். நயவஞ்சகத்தை தாரக மந்திரமாகக் கொண்ட போர்ச்சுக்கீசியர் நம்ப+திரி ஒருவன் மூலம் ஆளைக் கொல்லும் விஷம் ஒன்றைக் கொடுத்து சாமூதிரி மன்னனைக் கொன்றனர்.

ஆசிய மக்களை ஆசிய மக்களைக் கொண்டே அழிக்க வேண்டும் என்ற தத்துவப்படி 1513ல் அல்புகர்க்குடன் ஒப்பந்தம் செய்து போர்ச்சுக்கீசியருடன் இணக்கம் கொண்டு அடுத்த வரலாறை படைக்க முயன்றனர். இதனால் தன்னந்தனி ஆளாக விடப்பட்டார் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர். 1523 ஆம் ஆண்டு 200க்கும் மேற்பட்ட கப்பல்களுடன் போர்ச்சுக்கீசியரை எதிர்த்தார். போர்ச்சுக்கீசியர்கள் கள்ளிக்கோட்டையில் பண்டகசாலையை நிறுவினார்கள். தேவாலயங்களை நிறுவினார்கள். அவர்களை பாதுகாக்க டிசோசா என்ற படைத்தளபதியை நியமித்தான். அவனுக்கு தக்க பதிலடி கொடுக்க எண்ணி குஞ்ஞாலி மரைக்காயர், குட்டி அலியின் தலைமையில் படையை நியமித்தார். குட்டி அலியின் படைக்கும் டிசோசாவின் படைக்கும் அவ்வப்போது தகராறு ஏற்பட்டது. இருபுறமும் ஏராளமான தலைகள் உருண்டது. குட்டி அலியின் படையை தாக்குபிடிக்கமுடியாமல் போர்ச்சுக்கீசியர் கவர்னர் மெனிசிஸ் பெரிய கப்பற்படையை குஞ்ஞாலியின் கப்பற்படை முகாமான பொன்னானி துறைமுகத்தை தாக்க 1525 ஆம் ஆண்டு 26ந்தேதி நாள் குறிக்கப்பட்டு பொன்னானி துறைமுகத்தை தாக்குதல் நடத்தினார்கள். இதற்கு பதிலடி கொடுக்க குஞ்ஞாலியின் படை கள்ளிக்கோட்டையில் உள்ள பண்டகசாலையை தாக்குதல் நடத்தினார்கள். பண்டகசாலை தன்னுடைய வாழ்வை இழந்துகொண்டிருப்பதைக் கண்ட போர்ச்சுக்கீசிய தளபதி மெசினிஸ் மேலும் படைத்தளபதிகளை அனுப்பி ஏழு மாதங்கள் கடுமையாக போராடி இறுதியில் 1525 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 15ம் நாள் குஞ்ஞாலி படைக்கு இரங்கற்பா கவிதை வடித்தனர். இறுதியில் உறுதியான குஞ்ஞாலி படை தோல்வியை தழுவியது.

 தோல்வியடைந்த குஞ்ஞாலி மரைக்காயர் தலைமறைவாகி மீண்டும் படைகளை திரட்டி மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து 1528 ஆம் ஆண்டு பர்கூர் என்ற இடத்தில் வந்த போர்ச்சுக்கீசிய கப்பல்களையும், எதிர்த்து வந்த போர்ச்சுக்கீசியர்களையும் கண்ட துண்டமாக வெட்டினார். இதில் போர்ச்சுக்கீசிய மாலுமிகள், படைகள் அனைத்தும் சமாதி ஆகியது. இவ்வெற்றிதான் மரைக்காயரின் மாபெரும் வெற்றி என்கிறார்கள் சரித்திர ஆய்வாளர்கள்.

 இந்த கொலை விழா வெற்றி அடைந்த பின்னர் போர்ச்சுக்கீசியர் எங்கெல்லாம் இந்தியாவை ஆக்கிரமித்துள்ளனர் என தன்னுடைய ஞானத்தால் கண்டு இலங்கையை நோக்கி படையை செலுத்தினார் குஞ்ஞாலி. 1537 ஆம் ஆண்டு எஞ்சியுள்ள கப்பல் படைகளுடன் இலங்கையை நோக்கிச் சென்று போர்ச்சுக்கீசியர்களை கொன்று குவித்தனர். அதில் தப்பித்த போர்ச்சுக்கீசியர் தூத்துக்குடி சென்றனர். குஞ்ஞாலி மேல் உள்ள வெறுப்பில் தூத்துக்குடியில் முத்துக்குளித்த 800க்கும் மேற்பட்ட முஸ்லீம்களை 28.1.1538 ஆம் ஆண்டு கொன்று குவித்தனர். இதனை அறிந்த குஞ்ஞாலி மரைக்காயர் படை தூத்துக்குடி சென்று போர்ச்சுக்கீசியரை கொன்று குவித்தார். அதன் பின்னர் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர் ஓய்வு எடுப்பதற்காக இலங்கையில் உள்ள வேதாளையில் தங்கினார். இதனைக் கேள்விப்பட்ட பரங்கியர்கள் 1538 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 30-ந்தேதி டிசோசா படை குஞ்ஞாலி படையை தாக்கியது. இதை எதிர்பார்க்காத மரைக்காயர் படை பெரும் பின்னடைவை சந்தித்தது. இறுதியில் தலைமறைவாகி மீண்டும் கொழும்பில் போரை துவக்கினார். ஆனால் துரதிஷ்டவசமாக பரங்கியரின் குண்டு ஒன்று குஞ்ஞாலி மரைக்காயரின் நெஞ்சை பதம் பார்த்தது. இந்திய நாட்டிற்காக போராடிய வீரன் மண்ணோடு மண்ணானார். இந்திய கடல் எல்லையில் ஏறத்தாழ 35 ஆண்டுகள் போர்ச்சுக்கீசியரின் கண்ணில் விரல் விட்டு ஆட்டிய முதலாம் குஞ்ஞாலி மரைக்காயரின் சகாப்தம் முடிவுக்கு வந்தது.

இரண்டாம் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர்

 முதலாம் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர் மறைவுக்குப்பின்னர் அவரது சகோதர்கள் அவ்வப்போது போர்ச்சுகீசியருடன் அடுத்தடுத்து போர்கள் செய்தனர். இரண்டாம் குஞ்ஞாலி கண்ணணூர் துறைமுகத்திற்குள் புகுந்து அங்கு நின்று கொண்டிருந்த போர்ச்சுகீசியக் கப்பலைக் தாக்கி கடும்; சேதம் விளைவித்தார். கோவாவிலிருந்து டீலிமா என்பவரின் தலைமையில் வந்த போர்ச்சுக்கீசிய கடற்படையை எதிர்த்து முறியடித்தார். அதன் பின்னர் டிமெல்லோ என்பவரின் தலைமையில் வந்த கப்பற்படையுடன் எதிர்த்துப் போரிட்டனர். இதில் டிமெல்லோ படுகாயமடைந்து தலைமறைவானான். அதன் பின்னர் பொன்னானியில் கோட்டை ஒன்றை இரண்டாம் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர் கட்டினார். ஆனால் துரதிருஷ்டவசமாக கோட்டை முடிக்கப்பட்ட சில நாட்களிலேயே இறந்து விட்டார்.
 
மூன்றாம் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர்

 அதன் பின்னர் மூன்றாம் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர் அக்கோட்டைக்கு அதிபரானார். பொன்னானியிலிருந்து போர்ச்சுக்கீசியருக்கு சொந்தமான பண்டகசாலைகளையும் அவர் தகர்த்து எறிந்தார்;. ஆனால் நயவஞ்சகமாக சாமுத்திரி மன்னர் போர்ச்சுக்கீசியருடன் உறவாட ஆரம்பித்தான். தனித்து விடப்பட்டார் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர். தனித்து விடப்பட்டாலும் போர்ச்சுக்கீசியருக்கு சொந்தமான கப்பல்களை கைப்பற்றியும், போர்ச்சுக்கீசிய பண்டகசாலைகளையும் கைப்பற்றினார்.

சாமுத்திரி படைக்குத் தோல்வி

 1592-ஆம் ஆண்டு போர்ச்சுக்கீசியர் கடல் வழியாகவும், தரை மார்க்கமாகவும் பொன்னானிக்கு வந்தனர். மூன்றாம் குஞ்ஞாலி மரைக்காயரின் கோட்டையை முற்றுகையிட்டனர். இதில் போர்ச்சுக்கீசிய படைத்தளபதியின் மூன்று பேர் துப்பாக்கிக்கு பலியானார்கள். அதன் பின்னர்நடைபெற்ற தரைப்போரில் சாமுத்திரியின் படை தோல்வியை சந்தித்தது.

 அதன் பின்னர் இரண்டு மாதங்களுக்கு பின்னர் போர்ச்சுக்கீசியர் இவரது கோட்டையை முற்றுகையிட்டனர். இதனால் கோட்டையில் உணவு, குடிநீர் என தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது. படைவீரர்கள் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டனர். இதனால் கோட்டையில் சமாதானக்கொடியை ஏற்றினார் குஞ்ஞாலி மரைக்காயர். சமாதானம் பேச அழைத்து இறுதியாக வெளியே வந்தபோது போர்ச்சுக்கீசியர் சராமாரியாக துப்பாக்கி ச+டு நடத்தினார்கள். அதனால் மீண்டும் கோட்டைக்குள்ளே சென்றார். அதன் பின்னர் சாமுத்திரி மன்னன் சமாதானம் பேச இவரை அழைத்தான். அவனது நயவஞ்சகபேச்சை நம்பி கோட்டைக்கு வெளியே வந்த அவரை சாமுத்திரி மன்னன் படைகள் ச+ழ்ந்து கொண்டன. அதன் பின்னர் சிறை பிடிக்கப்பட்டு கோவாவுக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டு சிரச் சேதம் செய்யப்பட்டு மாண்டார்.

- வைகை அனிஷ்

Pin It

 அபுல் முஸப்பர் சிராஜூதின் முஹம்மது பஹதூர்ஷா என்பது இவரது இயற்பெயர். 1775 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் 24 செவ்வாய்க்கிழமை அக்பர்ஷாவுக்கும்-லால்பாய்க்கும் இரண்டாவது மகனாகப் பிறந்தார். 1837 ஆம்ஆண்டு பகதூர் ஷா டில்லி அரியணையில் ஏறினார்.

   "இருளுக்கு மத்தியில் மருள் உற்ற நெஞ்சுடன்
   எங்கும் குவிந்திடும் இங்கிலீஷ் சேனையை
   வெருள் உற்று முற்றிலும் வீறுற்றுத் தாக்கிட
   வெருள் உற்று முற்றிலும் வீறுற்றத் தாக்கிட
   வேங்கை போல் கொடியினைத்தாங்கிட்ட
   தோளோடு திரண்ட நீர் வருக இன்றே"

என்ற உறங்கிக் கிடந்த தேச விடுதலைப்போரில் பங்குகொள்ள அழைத்தவர் பஹதூர் ஷா.

 ஆங்கிலேயர்களை விரட்டுவதற்கு சுதேசி மன்னர்கள் யாவரும் முன்வருவாயிர்களாயின் என் ராஜ்ஜியத்தின் அதிகாரம் முழுவதையும் அந்த மன்னர்கள் அடங்கிய சபையிடம் தரத்தயாராக உள்ளேன் என வீர வேண்டுகோள் விடுத்தார். ஆனால் சுதேசி மன்னர்கள் பெரும்பாலும் ஆங்கிலேயருக்கு விசுவாசிகளாகவே இருந்தனர். அப்போது வெகுண்ட பஹதூர்ஷா தேசமக்களின் மனதில் நம்பிக்கை துளியளவாவது இருக்கும்வரை இந்தியாவின் வாள் லண்டனின் இருதயத்தைப் பிளந்து ஊடுருவிச்செல்லும் " என்று ச+ளுரைத்தார். ஆனாலும் மனம் தளராமல் இந்துக்களையும், முஸ்லீம்களையும் ஒருங்கிணைத்தார். இந்நிலையில் இந்து, முஸ்லீம் ஒற்றுமையை குலைக்கவேண்டும் என்று எண்ணி ஆங்கிலேயர்கள் ச+ழ்ச்சி செய்தனர். அச்ச+ழ்ச்சியில் அதிகாரி கெய்த் என்பவன் 1847 தன்னுடைய மனைவிக்கு கடிதம் ஒன்றை எழுதுகிறான். நாளை ஈத்பெருநாள், முஸ்லிம்கள் மாடுகளை குர்பான் கொடுப்பர். இந்துக்களின் புனித வழிபாட்டுக்குரிய மாடுகளை முஸ்லிம்கள் குர்பான் கொடுப்பதா? என்று இந்துக்கள் கொதித்து எழுந்து கலவரம் நடக்கும். அதுவே நல்ல செய்தியாக இருக்கும் என்று எழுதியுள்ளான். இதனைத்தெரிந்து கொண்ட மன்னர் பகதூர்ஷா உடனடியாக தன்னுடைய படைவீரர்களுக்கு நாளை பெருநாள் பண்டிகையின்போது ஆடுமட்டுமே வெட்ட வேண்டும். மாட்டை பலியிடக்கூடாது என சுற்றறிக்கை அனுப்பினார். அதன் பின்னர் மாடு அறுப்பது தவிர்க்கப்பட்டது. இதனால் இந்து-முஸ்லிம் கலவரம் நடக்கவில்லை.

 அதன் பின்னர் ராஜாக்கம், நவாப்க்கள், குறுநில மன்னர்கள் அனைவரையும் ஒருங்கிணைத்து ஆங்கிலேயனுக்கு எதிராக போர்தொடுப்பது என முடிவு எடுக்கப்பட்டு நாளும் குறிக்கப்பட்டது. 1857 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் 31ந்தேதி நாள் குறிக்கப்பட்டது. இம்முயற்சியில் பேகம் ஹஜ்ரத் மஹல், ஜான்சிராணி லட்சுமிபாய், மௌலவி அஹமதுல்லா, பேகம் ஹஜ்ரத் மஹல் ஆகியோர் ஈடுபட்டனர். ஆனால் துரதிருஷ்டவசமாக மே 10ந்தேதி ஆங்கிலேயர்களின் ச+ழ்ச்சியால் சிப்பாய் புரட்சி வெடித்தது. அதன் பின்னர் மன்னர் பகதூர்ஷாவை ஆங்கிலேய அரசு கைது செய்து ஜீனத் மாளிகையில் சிறைவைத்தார்கள். அப்போது பசிஏற்பட்ட போது ஆங்கிலேய அரசு இரண்டு மூடப்பட்ட பாத்திரங்களில் உணவை கொண்டு வந்தது. அதை திறந்து பார்த்தால் மன்னரின் இரண்டு பிள்ளைகளான மிர்ஜாமொஹல் மற்றொருவர் எகிலுருசுல்தான் தலைகள்.

 இத்தகைய போராளியை 49 பிரிட்டிஷ் பிரஜைகளைக் கொல்ல உடந்தையாக இருந்தார் என்று குற்றம் சாட்டி 1858 மார்ச் மாதம் நாடு கடத்தி பர்மா தலைநகர் ரங்கூன் சிறையில் பிரிட்டிஷார் காவலில் வைத்தனர். அப்போது மன்னர்களாக இருந்தவர்களுக்கு 600 உபகாரச்சம்பளம் வழங்கப்படும். என்னுடைய நாட்டிலிருந்துகொண்டு எனக்கே பிச்சை அளிக்கிறாயா எனக்கேட்டு அதனை வாங்க மறுத்துவிட்டார். சிறைச்சாலையில் எழுத பேனாவும், காகிதமும் கொடுக்க மறுக்கப்பட்டது. கவிஞரான பகதூர்ஷா மனம் நொந்தவாறு அங்கே கிடந்த கரிக்கொட்டையில் சிறையின் அறையில் கவிதை ஒன்று வடித்தார். அந்தக் கவிதை

  கண்ணொளியாய் யாருமெனை எண்ணவில்லை
  காதலனாய் ஓரிதயம் கருதவில்லை
  மண்ணிலோரு பிடியாக மாறிப்போனேன்.
  மாநிலத்தில் பயனில்லாப் பாவியானேன்

என்றும், பழைய தலைநகரம் கேட்பாரற்றுக்கிடந்தது. அதனைப்பற்றி பகதூர்ஷா பாடிய கவிதை

  நாடு கடத்தப்பட்ட சமயத்தில்
  அன்றொரு காலத்திலே-போகம்
  அத்தனையும் ஊறிப்பொங்கிடும் சொர்க்கமாய்
  நின்று தழைத்தது தில்லி
  இன்று குலைத்துவிட்டார்-அந்த
  இன்பக்குமாரியை சாந்தியின் தேவியை
  இன்று குலைத்து விட்டார்
  ஒன்றுமே இல்லையடா-அழிந்
  தொழிந்தன் சின்னங்கள் குமுறல்கள் அன்றியங்
  கொன்றுமே இல்லையடா

என இந்தியாவை நினைத்து கதறியழுதவறாக நாடு கடத்தப்பட்டார். இனிமேல் இந்தியாவில் மண்ணறையில் நமக்கு இடம் கிடைக்காது என்று எண்ணிய பகதூர்ஷா ஒரு பிடி மண்ணை தன்னுடைய கபன் துணியில் வைப்பதற்கு எடுத்துச்சென்று இறுதியில் 1862 நவம்பர் 7ந்தேதி ரங்கூனில் 92வது வயதில் காலமானார். இதனை கேள்விப்பட்ட நேதாஜி சுபாஸ் சந்திரபோஸ் 1943 ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 28ந்தேதி ரங்கூன் சென்று பகதூர்ஷா சமாதியில் இருந்த ஒரு பிடி மண்ணை எடுத்து, தமக்கு மக்கள் அளித்த தங்கவாளின் பிடியில் அடைத்து ஓங்கிப்பிடித்தவராக,

  நம் வீரர்களின் நெஞ்சில் நம்பிக்கையும் இம்மகானிடம் இருந்தது போல் தேசபக்தியும் அணுவளவாவது இருக்கும் வரையில், இந்துஸ்தான் மிகக் கூர்மையாக இருப்பதுடன். ஒரு நாள் லண்டனின் வாசற்படியையும் தட்டும் என பகதூர்ஷாவின் பொன்மொழியை வழிமொழிந்தார். மொகலாய சாம்ராஜ்யம் இவரோடு சமாதியுடன் சமாதியானது. இந்தியாவின் கடைசி மன்னர் சமாதி பர்மாவிலும், பர்மாவின் கடைசி மன்னர் சமாதி இந்தியாவிலும் அமைந்தது வியப்பின் சரித்திக்குறியீடுதான்.

 லெப்டினென்ட் ராபர்ட்-பிற்காலத்தில் பீல்டு மார்ஷல் ராபர்ட் பிரபு என்பவன் தாயாருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் எவ்வளவு சுதேசிகளைப் பீரங்கி வாயில் வைத்து சுட்டுக்கொன்றான் என்பதை எழுதியிருக்கிறான். ஒருமனிதன், ஜனங்களை பல வழிகளில் கொன்றதற்காகப் பெருமையடித்துக்கொண்டான். சிலருடைய தாடிகளையும், சிலருடைய குடுமிகளையும் மாமரங்களில் அவர்கள் சாகும் வரை கட்டித் தொங்கவிட்டிருக்கிறான் என பெருமையோடு கடிதத்தில் குறிப்பிட்டுள்ளான்.

 1858 ஆம் ஆண்டு பிரிட்டீஷ் பார்லிமெண்டில் கொண்டு வரப்பட்ட ஒரு சட்டத்தின் மூலம் மொகலாய ஆட்சி முடிவுக்குவர, இந்தியா பிரிட்டீஷ் ஆட்சியின் கீழ் போனது. பாபர் சக்ரவர்த்தியின் முகலாய அரசு பகதூர் ஷாவுடன் முற்றுப்பெறுகிறது.

ஆதார நூல்கள்:

1.இந்திய சுதந்திரப்போராட்டத்தில் இஸ்லாமியர்களின் பங்கு, சேக்தாவூத், தஞ்சாவூர்

2.விடுதலைப்போரில் முஸ்லிம்கள், வி.என்.சாமி, மதுரை

3.மக்கள் தாரகை, மறைக்கப்பட்ட வரலாறுகளும், மறைக்கப்படும் உண்மைகளும், ஆகஸ்ட் மாத இதழ், சென்னை

4.இந்திய வரலாறும், மறைக்கப்பட்ட உண்மைகளும், பிலாலியா பதிப்பகம், சென்னை.

- வைகை அனிஷ்

Pin It

ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவுக்கு வந்தபொழுது, இந்திய நிலப்பரப்பு ஒரே நாடாக இல்லை. இங்கே, 565 சிற்றரசுகள் இயங்கி வந்தன. இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் வணிக நடவடிக்கைகளைத் துவக்கிய கிழக்கு இந்திய வணிக நிறுவனம், கொஞ்சம் கொஞ்சமாக, இந்திய நிலப்பகுதிகளைக் கைப்பற்றிக் கொண்டு, வரி வசூல் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டது. ஆயினும், பிரித்தானியப் பேரரசின் அதிகாரத்துக்கு உட்பட்டே, அந்த ஆட்சிப் பகுதிகள் இயங்கி வந்தன. 1857 ஆம் ஆண்டு, இந்தியாவில் நிகழ்ந்த ‘சிப்பாய் கலகம்’ எனப்படுகின்ற முதல் விடுதலைப் போருக்குப் பிறகு, 1859 ஆம் ஆண்டு, பிரித்தானியப் பேரரசி விக்டோரியா, கிழக்கு இந்திய வணிக நிறுவனத்திடம் இருந்த இந்திய ஆட்சிப் பகுதிகளை, நேரடியாகத் தமது பொறுப்பில் எடுத்துக் கொண்டார்.

அப்போதும்கூட, ஹைதராபாத் நிஜாம் சமஸ்தானம், மைசூர், திருவாங்கூர்-கொச்சி சமஸ்தானம் தமிழ்நாட்டின் புதுக்கோட்டை சமஸ்தானம் ஆகியவை, ஆங்கில அரசின் நேரடி ஆதிக்கத்துக்கு உட்பட்டு இருக்கவில்லை. இந்திய விடுதலை வரையிலும், அவர்கள் தனித்தே சட்டங்களை இயற்றி, ஆட்சி நடத்தி வந்தார்கள். ஆங்கில அரசுக்கு வரி கட்டி வந்தார்கள். புதுச்சேரி, பிரெஞ்சு ஆதிக்கத்திலும், கோவா, டாமன்-டையூ, தத்ரா நகர் ஹவேலி உள்ளிட்ட சில பகுதிகள் போர்த்துகல் ஆதிக்கத்திலும் இருந்து வந்தன.

இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், ஆங்கில அரசுக்கு எதிரான, இந்திய விடுதலைப் போர் தீவிரம் அடைந்ததாலும், இரண்டாம் உலகப் போரின் போது ஏற்பட்ட நெருக்கடிகளின் விளைவாகவும், 1947 ஆம் ஆண்டு, இந்தியத் துணைக்கண்டத்தில் தமது பிடியின் கீழ் இருந்த சிற்றரசுகளுக்கு, பிரித்தானியப் பேரரசு விடுதலை அளித்தது.

ஹைதராபாத் நிஜாம், திருவாங்கூர் மகாராஜா ஆகியோர், தங்களுடைய ஆட்சிப் பகுதிகளை பாகிஸ்தானோடு இணைக்கப் போவதாக அறிவித்தனர். இவ்வாறு, வட இந்தியாவிலும் பல சமஸ்தானங்கள் பாகிஸ்தானோடு சேரப் போவதாகவும், தொடர்ந்து தனித்து இயங்கப் போவதாகவும் அறிவித்தன. அப்போது, சர்தார் வல்லபாய் மேற்கொண்ட படை நடவடிக்கைகளின் விளைவாக, ‘இந்தியா’ என்ற ஒரு நாடு உருவாகியது.

காஷ்மீர் பிரச்சினை

காஷ்மீர் தனித்து இயங்க முற்பட்டது. பாகிஸ்தான் படைகள் அதைக் கைப்பற்ற முயன்றன. காஷ்மீர் மன்னர் ஹரிசிங், இந்தியப் படைகளின் உதவியை நாடினார். இந்தியா உதவியது. அதனால், காஷ்மீரை இந்தியாவுடன் இணைத்தார். ஆனால், மக்கள் அந்த இணைப்பை ஏற்கவில்லை. இன்றுவரையிலும், காஷ்மீர் தனி நாடு கோரி அங்கே போராட்டங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன. அந்த மாநிலத்துக்கு எனத் தனியாக ஒரு கொடி உள்ளது. அதை இந்திய அரசு ஏற்றுக் கொண்டு உள்ளது. இந்தியாவின் பிற மாநிலங்களைச் சேர்ந்தவர்கள், காஷ்மீரில் நிலம் வாங்க முடியாது; மத்திய அரசு கொண்டு வருகின்ற சட்டத் திருத்தங்களை, காஷ்மீர் மாநிலச் சட்டமன்றமும் ஏற்றுக் கொண்டால்தான், அந்தச் சட்டங்கள் அங்கே நடைமுறைப்படுத்தப்படும் என்பது உள்ளிட்ட,  உள்ளிட்ட பல்வேறு சலுகைகள், இந்திய அரசியல் சட்டத்தின் 370 ஆவது பிரிவின்படி காஷ்மீர் மாநிலத்துக்கு வழங்கப்பட்டு உள்ளன.

மொழிவாரி மாநிலங்கள் அமைப்பு

1947 ஆம் ஆண்டு, ஆகஸ்ட் 15 ஆம் நாள் இந்திய ஆட்சிப் பகுதிகள் விடுதலை பெற்றன. புதிய மாநிலங்களை அமைப்பது தொடர்பான விவாதங்கள் எழுந்தன.

‘மொழிவாரி மாநிலங்கள் அமைக்கக்கூடாது’ என, எஸ். கே. தார் ஆணையம், 1948 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் வழங்கிய பரிந்துரையை, 1949 ஆம் ஆண்டு, ஏப்ரல் 1 ஆம் நாள், நேரு, வல்லபாய் படேல், பட்டாபி சீதாராமையா ஆகிய மூவர் கொண்ட குழு (ஜேவிபி) ஏற்றுக்கொண்டது.

ஆனால், தெலுங்கு மொழி பேசும் மக்கள் வாழ்கின்ற பகுதிகளை ஒருங்கிணைத்து, ‘ஆந்திர மாநிலம்’ அமைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை வலியுறுத்தி, சென்னை மயிலாப்பூரில் உண்ணாநிலை அறப்போர் மேற்கொண்ட பொட்டி ஸ்ரீ ராமுலு, 1952 ஆம் ஆண்டு, டிசம்பர் 15 ஆம் நாள் இயற்கை எய்தினார். அதனால், ஆந்திரப் பகுதிகளில் போராட்டங்கள் வெடித்தன.

1953 ஆம் ஆண்டு, ஆந்திர மாநிலம் அமைக்கப்பட்டது. அதைத் தொடர்ந்து பல மாநிலக் கோரிக்கைகள் எழுந்தன. எனவே, பிரதமர் நேரு, மாநிலங்கள் மறு சீரமைப்பு ஆணையத்தை அமைத்தார். 1955 ஆம் ஆண்டு, அந்தக் குழு தனது பரிந்துரைகளை அளித்தது. ஏ பி சி டி என நான்கு பிரிவுகளாக இருந்த இந்திய ஆட்சிப் பகுதிகளை, 16 மாநிலங்கள், மத்திய அரசின் நேரடி ஆட்சிப் பகுதிகள் 3 என வரையறுத்தது.

அக்குழுவின் பெரும்பாலான பரிந்துரைகள் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டன. அதன்படி, மாநிலங்கள் மறுவரையறைச் சட்டம் 1956 ஆம் ஆண்டு நிறைவேற்றப்பட்டது. 14 புதிய மாநிலங்களும், மத்திய அரசின் ஆட்சிப் பகுதிகள் 5 ம் உருவாகின.

அப்போதே, ஹைதராபாத் என்ற தனி மாநிலத்தை அமைக்க வேண்டும் என, மாநிலங்கள் மறுசீரமைப்பு ஆணையம் பரிந்துரை அளித்து இருந்தது. ஆனால், அதை மத்திய அரசு ஏற்கவில்லை.

1956 ஆம் ஆண்டு மே மாதம், பிரெஞ்சு ஆதிக்கத்தில் இருந்த புதுச்சேரி இந்திய அரசுடன் இணைந்தது. அதுவும் ஒரு மத்திய ஆட்சிப்பகுதியாக அறிவிக்கப்பட்டது.
 
1961 ஆம் ஆண்டு, போர்த்துகல்லின் பிடியில் இருந்து கோவா விடுவிக்கப்பட்டு, இந்தியாவோடு இணைக்கப்பட்டது.

1960 ஆம் ஆண்டு, மும்பை மாகாண அரசு இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டு, மராட்டியம், குஜராத் ஆகிய இரு மாநிலங்கள் அமைக்கப்பட்டன.

1963 ஆம் ஆண்டு, அஸ்ஸாம் மாநிலத்தில் இருந்து ‘நாகாலாந்து’ பிரிக்கப்பட்டது.

1966 ஆம் ஆண்டு, அஸ்ஸாம் மாநிலத்தின் கேரோ, காசி மலைப்பகுதிகளைத் தனியாகப் பிரித்து, ‘மேகாலயா’ என்ற புதிய மாநிலம் அமைக்கப்பட்டது. ‘பஞ்சாபி சுபா’ என்ற பஞ்சாப் தனி மாநிலக் கோரிக்கை எழுந்தது. அதே ஆண்டில், பஞ்சாப் பகுதிகளில் இருந்து ஹரியாணா என்ற புதிய மாநிலம் உருவாக்கப்பட்டது.

1971 ஆம் ஆண்டு, பஞ்சாப் மாநிலத்தின் மேலும் சில பகுதிகளைத் தனியாகப் பிரித்து ஹிமாச்சல் பிரதேஷ், அஸ்ஸாம் மாநிலப் பகுதிகளைப் பிரித்து மணிப்பூர், திரிபுரா ஆகிய மூன்று புதிய மாநிலங்கள் அமைக்கப்பட்டன. அத்துடன், சிக்கிம், அருணாச்சல் பிரதேஷ் ஆகிய மத்திய ஆட்சிப் பகுதிகள் உருவாக்கப்பட்டன. 1975 ஆம் ஆண்டு, சிக்கிம், தனி மாநிலம் என்ற தகுதிக்கு உயர்த்தப்பட்டது.

2000 ஆம் ஆண்டு, நவம்பர் 1 ஆம் நாள், பீகாரில் இருந்து ஜார்கண்ட், உத்தரப் பிரதேசத்தின் மலை மாவட்டங்களைப் பிரித்து உத்தரகாண்ட், மத்தியப் பிரதேசத்தைப் பிரித்து சத்தீஷ்கர் ஆகிய மூன்று புதிய மாநிலங்கள் உருவாக்கப்பட்டன.
நீண்ட நெடிய போராட்டங்களுக்குப் பிறகு, 2013 ஜூலை மாதம், ஆந்திர மாநிலத்தின் பத்து மாவட்டங்கள், 17 நாடாளுமன்றத் தொகுதிகள், 119 சட்டமன்றத் தொகுதிகளைப் பிரித்து, ‘தெலுங்கானா’ புதிய மாநிலம் அமைக்கப்படுவதற்கான அறிவிப்பு வெளியாகி இருக்கின்றது. இந்தியாவின் 29 ஆவது மாநிலமாக அமைகின்றது.

கடலோர ஆந்திரா மற்றும் இராயலசீமா பகுதிகளை உள்ளடக்கிய புதிய மாநிலம், ‘சீமந்தரா’ என்ற பெயரில் இயங்கும் எனத் தெரிகின்றது. அடுத்த பத்து ஆண்டுகளுக்கு, ஹைதராபாத் நகரம், இரண்டு மாநிலங்களுக்கும் பொதுவான தலைநகராக இருக்கும்.

பிரிவினைக் கோரிக்கைகள்

உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தை, அவாத், பந்தேல்காண்ட், பூர்வாஞ்சல், மேற்கு மாநிலம் (பஸ்சிம் பிரதேஷ்) என நான்கு மாநிலங்களாகப் பிரிக்க வேண்டும் என, மாயாவதி அரசு, உத்தரப் பிரதேச சட்டப் பேரவையில் தீர்மானம் நிறைவேற்றி உள்ளது. மேற்கு மாநிலத்துக்கு, ‘ஹரீத் பிரதேஷ்’ எனப் பெயர் சூட்ட வேண்டும் என, அப்பகுதி மக்கள் கோரிக்கை விடுத்து உள்ளனர்.

நிலப்பரப்பில் பெரிதாக உள்ள மராட்டிய மாநிலத்தின் கிழக்குப் பகுதிகளைப் பிரித்து, ‘விதர்பா’ என்ற தனி மாநிலத்தை அமைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை வலுத்துக் கொண்டு இருக்கின்றது. எனவே, அப்பகுதி மக்களைச் சமாதானப்படுத்த, ஆண்டுதோறும் மராட்டிய மாநிலச் சட்டமன்றத்தின் ஒரு கூட்டத் தொடர், விதர்பா பகுதியின் தலைநகரான நாக்பூரில் நடைபெற்று வருகிறது.

மேற்கு வங்க மாநிலத்தில் நேபாளி மக்கள் பெரும்பான்மையாக உள்ள டார்ஜிலிங் பகுதியின் மூன்று மலை மாவட்டங்களைப் பிரித்து, ‘கூர்க்காலேண்ட்’; அஸ்ஸாம் மாநிலத்தின் போடோ இன மக்கள் வசிக்கின்ற பகுதிகளைப் பிரித்து, ‘போடோலாண்ட்’ உள்ளிட்ட பல சிறிய மாநிலங்களை அமைக்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தியும் போராட்டங்கள் நடைபெற்று வருகின்றன.

- அருணகிரி

Pin It