இந்திய அரசியல் களத்தில் பரபரப்பாகப் பேசப்பட்ட, எதிர்பார்க்கப்பட்ட, உத்திரபிரதேசம், பஞ்சாப், உத்திரகாண்ட், கோவா, மணிப்பூர் ஆகிய ஐந்து மாநிலங்களின் தேர்தல் முடிவுகள் அறிவிக்கப்பட்டுவிட்டன.

இந்த ஐந்து மாநிலங்களிலும் உத்திரப்பிரதேசத் தேர்தல் மட்டும் அதி முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தாகக் கருதப்பட்டது.

காரணம், அங்கு ஆட்சியைப் பிடிக்கப் போவது முலாயம் சிங்கின் சமாஜ்வாதி கட்சியா அல்லது மாயாவதியின் பகுஜன் சமாஜ் கட்சியா என்பதல்ல பிரச்சினை. மாறாக, ஆட்சியை நாங்கள் தான் அமைப்போம் என்று 403 தொகுதிகளில் 300க்கும் மேற்பட்ட இடங்களில் போட்டியிட்ட காங்கிரஸ் கட்சியின் நிலை என்ன ஆகப்போகிறது என்பதுதான் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்தது.

pho_1இந்தியாவின் நம்பிக்கை நட்சத்திரம், எதிர்காலப் பிரதமர், மீண்டும் புத்துயிர் ஊட்டி அசுர பலத்துடன் காங்கிரஸ் கட்சியை, இந்தியா முழுவதும் செயல்பட வைக்கப்போகிறவர் என்றெல்லாம் காங்கிரஸ் கட்சியாலும், ஊடகங்களாலும் தூக்கி நிறுத்தப்பட்ட இராகுல் காந்தி இங்கு மையப்புள்ளியாக மாறியிருந்தார்.

கிராமங்களுக்குச் செல்வார், திடீர் திடீரெனக் குடிசைகளுக்குள் நுழைந்து குசலம் விசாரிப்பார். தெருவில் இருக்கும் மூதாட்டியின் கைகளைப் பிடித்துக் கொள்வார். பாமர மக்களோடு தானும் ஒன்றி இருப்பதுபோலக் காட்டிக்கொள்வார் ராகுல்காந்தி.

உத்திரப்பிரதேசத் தேர்தல் களத்தில் இராகுல்காந்தி, அவரின் தாயார் சோனியாகாந்தி, இராகுலின் சகோதரி பிரியங்கா, பிரியங்காவின் கணவர் இராபர்ட் வதேரா என்று நேருவின் குடும்பமே தேர்தல் பிரச்சாரத்தில் வரிந்து கட்டிக்கொண்டு மேடையேறினார்கள்.

நடந்ததோ வேறு ! மக்களை ஏமாற்ற முனைந்தவர்களை மக்கள் ஏமாற்றி விட்டார்கள்.

உ.பி.யின் முக்கிய மாநிலக் கட்சியான சமாஜ்வாதி, பகுஜன் சமாஜ் இவைகளைக் கடந்து, தேசியக் கட்சியான பாரதிய சனதா கட்சியையும், கடந்து 4ஆவது இடத்தில் காங்கிரசைப் படுபாதாளத்தில் தள்ளிவிட்டார்கள் அம்மாநில மக்கள்.

முன்னூறுக்கும் மேற்பட்ட தொகுதிகளில், போட்டியிட்ட காங்கிரஸ் கட்சி, ராஷ்ட்ரிய லோக்தளம் என்ற மாநிலக் கட்சியுடன் கூட்டணி வைத்தும்கூட அது வெற்றிபெற்ற தொகுதிகள் 38தான்.

சோனியாவுக்கும், ராகுலுக்கும் மேடைகளின் எதிரே கூட்டம் கூடியதே ஒழிய, வாக்குகள் "கூட'வில்லை என்பதை இந்தத் தேர்தல் உறுதி செய்துவிட்டது.

அடுத்த தேசியக் கட்சியான பாரதிய சனதாக் கட்சியின் நிலையும் இதேதான்.

2007ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலில் 22 இடங்களில் வெற்றி பெற்ற காங்கிரஸ் 2012 தேர்தலில் 16 இடங்கள் கூடுதலாகப் பெற்று 38 என்ற இடத்தில் நின்று விட்டது.

2007ஆம் ஆண்டுத் தேர்தலில் 51 இடங்களைப் பெற்றிருந்த பா.ச.க. 2012 தேர்தலில் 4 இடங்களைப் பறிகொடுத்து 47 தொகுதிகளாக இறங்கிவிட்டது.

அத்வானி, நிதின் கட்காரி என்று அக்கட்சியின் முன்னணித் தலைவர்களின் தேர்தல் பிரச்சாரங்களை மக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பது வெளிப்படையாகிவிட்டது.

அதேசமயம் சென்ற உ.பி. மாநிலப் பொதுத்தேர்தலில் 206 இடங்களைக் கொடுத்து ஆட்சி புரிய வைத்த பகுஜன் சமாஜ் கட்சியை, இந்தத் தேர்தலில் 79 இடங்களை மட்டும் கொடுத்து எதிர்க்கட்சி வரிசையில் உட்கார வைத்துவிட்டார்கள் மக்கள். 97 இடங்களோடு முன்பு எதிர்க்கட்சியாக இருந்த சமாஜ்வாதி கட்சியை இத்தேர்தலில் 224 இடங்களோடு ஆட்சிக்கட்டிலிலும் ஏற்றி விட்டார்கள்.

பஞ்சாப் மாநிலத்தில், 2007ஆம் ஆண்டு மாநிலக் கட்சியான அகாலிதளத்தை ஆளும்கட்சியாக்கி, காங்கிரசை எதிர்க்கட்சி வரிசையில் அமர்த்தி, பாரதிய சனதா கட்சியைப் புறக்கணித்ததுபோல, இந்தத் தேர்தலிலும் அதே வரிசைப்படியே அக்கட்சிகளை அமர்த்தியிருக்கிறார்கள் மக்கள்.

உத்திரகாண்ட் மாநிலத்தில் வலிமையான மாநிலக் கட்சிகள் உருவாகாத காரணத்தால், பா.ஜ.கவும், காங்கிரசும் நிலைகொண்டு நிற்கிறது. என்றாலும் கூட இந்தத் தேர்தலின் முடிவில் இவ்விரு கட்சிகளில் எந்த ஒரு கட்சியாலும் தனித்து ஆட்சி அமைக்க முடியவில்லை.

pho_270 தொகுதிகள் கொண்ட அம்மாநிலத்தில் 31 இடங்களைப் பா.ஜ.கவும், 32 இடங்களை காங்கிரசும் பிடித்திருக்கின்றன. ஆட்சி அமைக்கும் பெரும்பான்மையை மக்கள் யாருக்கும் அளிக்கவில்லை. எஞ்சி இருக்கும் சிறு கட்சிகள், சுயேச்சை இடங்களான 7 உறுப்பினர்களில் சிலரை இழுத்தால் மட்டுமே இங்கு ஆட்சி அமைக்க முடியும்.(இக்கட்டுரை எழுதும்போது இருந்த நிலை இது)

சிறிய மாநிலங்களான கோவாவில் பா.ஜ.க. ஆட்சி அமைக்கிறது. மணிப்பூரில் மட்டுமே காங்கிரசால் தனித்து ஆட்சி அமைக்க முடிந்திருக்கிறது.

இந்த ஐந்து மாநிலத் தேர்தல் முடிவுகளைக் குறித்துக் காங்கிரஸ் தலைவர் சோனியாகாந்தி செய்தியாளர்களிடம் பேசும்போது, காங்கிரசின் இந்தத் தோல்விக்கு வேட்பாளர்கள் தேர்வு சரியில்லை, காங்கிரசில் ஏராளமான தலைவர்கள் இருக்கிறார்கள், உ.பி. யில் காங்கிரசை வழிநடத்தச் சரியான தலைவர் இல்லை என்று பேசியிருப்பது அவரின் தலைமைத்துவப் பண்புக்கு முரணாக இருக்கிறது ‡ சரியான விளக்கமாகத் தெரியவில்லை.

இராகுல் காந்தி பேசும்போது, உ.பி.யில் காங்கிரஸ் பிரச்சாரத்தை நான்தான் வழிநடத்தினேன். இம்மாநிலத்தில் காங்கிரஸ் தோற்றதற்குத் தானே பொறுப்பு. இத்தோல்வி தனக்கு நல்ல பாடத்தைக் கற்றுத்தந்திருப்பதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்.

ஏறத்தாழ இதே பாணியைத்தான் பா.ஜ.கவும் பயன்படுத்தியிருக்கிறது.

தேர்தலில் காங்கிரஸ் தோல்வி அடைந்தால் குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சி அமல்படுத்தப்படும் என்று காங்கிரஸ் மத்திய அமைச்சர் ஒருவர் கூறினார். இது வாக்காளர்களை அவமானப்படுத்தும் பேச்சு என்பது காங்கிரசுக்குப் புரியவில்லை.

அயோத்திப் பிரச்சினையை இழுத்துப்பிடித்துக் கொண்டு அரசியல் வாழ்க்கையைத் தக்க வைத்துக்கொண்டு இருக்கும் வேலையை பா.ஜ.க. செய்துகொண்டு இருக்கிறது.

ஆகவே காங்கிரஸ், பா.ஜ.க., போன்ற தேசிய கட்சிகளை மக்கள் அடையாளம் கண்டு புறக்கணிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள் என்பதையே இந்த ஐந்து மாநிலத் தேர்தல் முடிவுகளும் தெளிவுபடுத்துகின்றன.

இத்தேர்தல் முடிவுகள் இந்த ஆண்டிலும், அடுத்த ஆண்டிலும் வர இருக்கின்ற குஜராத், இமாச்சலப்பிரதேசம், மத்திய பிரதேசம், கர்நாடகம், இராஜஸ்தான், சத்தீஸ்கர் ஆகிய சட்டப்பேரவைத் தேர்தல்களுக்கும், 2014ஆம் ஆண்டு வர இருக்கும் நாடாளுமன்ற மக்களவைத் தேர்தலுக்கும் முன்னோட்டம் என்றால் மிகையாகாது.

இந்தியாவின் எதிர்காலம் இனிமேல் தேசியக் கட்சிகளிடம் இருக்கப்போவதில்லை. மாநிலக் கட்சிகளின் வலிமைக்குள்தான் அது அமையப்போகிறது.

Pin It

ஆட்சி மாற்றம் தமிழ்நாட்டில் வேண்டும் என்று இரட்டை இலைக்கு வாக்களித்தவர்களுள், மக்கள் நலப்பணியாளர்களும் இருப்பார்கள்.

மாற்றம் ஆட்சியில் ஏற்பட்டது. ஏமாற்றம் மக்கள் நலப் பணியாளர்களின் வாழ்க்கையில் ஏறிவிட்டது.

ஏமாற்றம் அவர்களுக்கு மட்டுமன்று, ஒட்டுமொத்தத் தமிழ் மக்களுக்கும்.

மக்கள் வரிப்பணத்தால் கட்டப்பட்ட எழிலோவியமான புதிய தலைமைச் செயலகம் மருத்துவமனையாக மாற்றப்படும் என்றது புதிய ஜெயா அரசு. இன்று வழக்கு நீதிமன்றத்தில்.

உலகச் சிறப்புடைய அறிஞர் அண்ணா நூலகம் டி.பி.ஐ. வளாகத்திற்கு மாற்றப்படும் என்றது அரசு. இதுவும் வழக்கானது நீதிமன்றத்தில்.

சமச்சீர் கல்வியே கூடாது என ஓர் அவசரச் சட்டம் கொண்டுவந்தது. அதுவும் நீதிமன்றத்தில் போய் நின்றது.

இவற்றுக்கென்ன காரணம்? இவை எல்லாம் தி.மு.க. ஆட்சியில் கலைஞரால் உருவாக்கப்பட்டவை. நாடும் மக்களும் பயன்பெறக் கூடியவை.

என்னதான் மக்கள் பயன் அடைந்தாலும், அதனால் முன்னேற்றம் கண்டாலும், அவை பற்றி எல்லாம் கொஞ்சமும் சிந்திக்காமல் அவை கலைஞரால் கொண்டுவரப்பட்டவை என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அவைகளை மாற்றுவதும், தூக்கி எறிவதும்தான் ஜெயலலிதாவின் குணம்.

சமச்சீர்க் கல்வியானாலும் சரி,

புதிய தலைமைச் செயலகமானாலும் சரி,

அறிஞர் அண்ணா நூலகமானாலும் சரி

எல்லாமே நீதிமன்றக் கண்டனங்களுக்கு ஆட்பட்டு, நீதிமன்ற வழிகாட்டு தலின் பேரில் நடக்க வேண்டிய அளவுக்கு இந்த அரசு அமைந்து விட்டது.

அதுவேதான் மக்கள் நலப்பணியாளர்கள் வாழ்க்கையிலும் நடந்தது. தி.மு.க. ஆட்சியில் மக்கள் நலப்பணியாளர்கள் பணியில் அமர்த்தப்பட்டார்கள் என்பதனால், 13,500 மக்கள் நலப்பணியாளர்கள் வீட்டிற்கு அனுப்பப்பட்டு வேலை இழந்தார்கள் அ.தி.மு.க. ஆட்சியில்.

பணியிழந்த அந்தப் பெருமக்கள் போராடினார்கள். பயன் இல்லை. நீதிமன்றக் கதவுகளைத் தட்டினார்கள். மக்கள்  நலப்பணியாளர்களைப் பந்தாடுவதா? அவர்களைப் பணியில் இருந்து நீக்கியது தவறு. உடனே அவர்களைப் பணியில் அமர்த்த வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது.

ஆனாலும் இதுவரை ஒருவருக்குக்கூட பணி மீண்டும் கிடைக்கவில்லை.

அரசுத் தரப்பில் நிலுவையில் உள்ள இந்த வழக்கில் சாக்குபோக்கு சொல்வதிலும், வாய்தா வாங்குவதிலும் காட்டுகின்ற அக்கறையில் ஒரு துளிகூட பணியிழந்து வாடும் இந்த மக்களின் வாழ்க்கையில் காட்டவில்லை.

மக்கள் நலப்பணியாளர்களுக்குப் பணிவழங்க ¼வ்ணடும் என்ற நீதிமன்ற உத்தரவை இந்த அரசு புறக்கணிப்பது நீதிமன்ற அவமதிப்பாகும்.

அது மட்டுமன்று, இது ஒரு சமூக அவமதிப்பும் கூட.

திருச்சியில் மறியல்,

கடலூரில் கஞ்சித் தொட்டி,

சேலத்தில் ஆர்ப்பாட்டம்

இப்படி இன்னமும் இந்த மக்கள் போராடிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

வறுமையின் கோரம். சிலர் தற்கொலை செய்து கொண்டனர். சிலர் அதற்கு முயன்றனர். சிலர் மாரடைப்பால் மரணம் எய்தினர்.

கொடுமை கொடுமை என்று "கோயிலுக்கு'ச் சென்றவர்கள் அங்கேயும் கொடுமையைத்தான் காண்கிறார்கள்.

யாருடைய திட்டம் இவை என்று பார்ப்பதும், மாற்றாந் தாயாக நடப்பதும் நல்ல அரசுக்கு அழகன்று.

நீதிமன்றக் கட்டளையைச் செயல்படுத்தாமல் இருப்பது நல்ல அரசுக்கு அறமன்று.

மக்கள் நலப்பணியாளர்களை உடனே பணியில் அமர்த்த வேண்டிய கடமை தமிழக அரசுக்கு இருக்கிறது. அதைச் செய்ய வேண்டும்.

அல்லல்பட்டு ஆற்றாது அழுத கண்ணீரின் வலிமையை அரசு உணரவில்லை. இனியாவது உணரவேண்டும்!

Pin It

மனிதர்களின் வாழ்க்கையை நெறிப்படுத்தவும், ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிக்கவும், சகமனிதர் களைச் சகோதரர்களாகப் பாவிக்கவும், அன்புகொள்ளவும், கருணைகொள்ளவும் எழுதப்பட்ட எந்த வேதங்களும் படிக்க வேண்டும் என்று போதிக்கவில்லை அல்லது எழுதப்படவில்லை. தமிழர்களின் திருமறையான திருக்குறள் ஒன்று மட்டும்தான், தொட்டணைத் தூறும் மணற்கேணி மாந்தர்க்குக் கற்றணைத் தூறும் அறிவு என படிப்பின் மகத்துவத்தை உணர்த்தியது. அந்த மறையை இப்போது யாரும் படிக்க ஆர்வம் காட்டவில்லை என்பது வேதனையான செய்தி.

படிப்பின் மகத்துவத்தை அவசியத்தை வேதங்களே சொல்லாதபோது வியாபாரமயமாய்விட்ட சினிமா சொல்லிவிடுமா என்று ஏங்கித் தவித்த வேளையில் அந்த ஏக்கத்துக்கு ஆதரவாக மருந்தாக அத்திபூத்தாற்போல் தோனி என்ற ஒரு திரைப்படம் பூத்துள்ளது.

நடுத்தர மக்களின் உணர்வுகளையும், வேதனைகளையும், பிள்ளைகளைப் படிக்க வைப்பதற்குப் பெற்றவர்கள் படும்பாட்டையும் மிக நேர்த்தியாக சமூக அக்கறையோடு சொல்லியிருக்கும் தோனி என்ற திரைப்படத்தைப் பார்க்கும்போது, ஒரு நடுத்தர மனிதன் சுமக்கும் தகப்பன் என்ற பாரம் அவசியம்தானா என்ற கேள்வி எழுவதைத் தடுக்க முடியாது. தோனி போல ஆக வேண்டும் என்கிற ஆர்வத்தோடு மட்டைப்பந்து விளையாட்டில் கவனம் செலுத்தும் மகனுக்கு, தன் மகன் படிக்க வேண்டும் அதுவும் முதல் மாணவனாக வரவேண்டும் என்கிற யதார்த்த கற்பனை உள்ள தகப்பன். நேர் எதிர் வினைகள் ஒரே இடத்தில் இருக்கும்போது, அங்கு போர் மூளுவதுதானே யதார்த்தம், அந்தப் போரே மகனுக்கும் தகப்பனுக்கும் என்றால், அங்கு பாசப் பிணைப்புகள் எல்லாம் அற்றுப்போவதுதான் இயல்பு.

அவ்வியல்பை நடுத்தர மக்களின் வாழ்வியலோடு பிணைத்துச் சொல்லியிருக் கும் நடிகர் பிரகாஷ்ராஜ் இதில் இயக்குனரா கவும் முத்திரை பதித்துள்ளார். பிரகாஷ்ராஜ் போல் உள்ள தகப்பன்கள்தான் நம் நாட்டில் அதிகம் பேர் உள்ளனர். படம் பார்க்கும் ஒவ்வொருவரும் தங்களையே பார்ப்பதுபோல் ஏற்படும் உணர்வைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது.

மாதச் செலவைச் சமாளிக்க அவர் படும்பாடுகளில் எந்த மிகைப்படுத்தலும் இல்லை. கதையின் களம் பிரகாஷ்ராஜின் மகனைப் பற்றி இருந்தாலும் படம் முழுவதும் நிறைந்திருப்பது பிரகாஷ்ராஜும் அவரின் இயல்பு மாறா நடிப்பும்தான்.

அவருக்கு ஏதாவது பிரச்சினை தலைதூக்கும்போது, நம்மை அறியாமல் அவர் செலவுக்கு என்ன செய்வார் என்று பார்ப்பவர்களைக்  கணக்குப்போட வைக்கும் காட்சிகள், நம்மைப் படத்தோடு ஒன்றச் செய்கின்றன. அவருடைய பெண் பூப்பெய்தியவுடன், அய்யோ அடுத்த செலவா எனப் பார்ப்பவர்களைக் கவலை கொள்ளச் செய்யும் காட்சி அமைப்பு மெய் சிலிர்க்க வைக்கிறது.

தன்னுடைய மகன் படிப்பில் ஆர்வம் காட்டவில்லை என்பதை அறிந்து பள்ளியில் முதல்வரிடமும் ஆசிரியர்களிடமும் என் பையன் எப்படியாவது படிச்சிடுவான் என்று கெஞ்சுவது ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு தகப்பனுக்கும் ஏற்படும் அனுபவம்... இப்படி ஒரு சங்கடத்தைத் தகப்பனுக்கு ஏற்படுத்தக் கூடாது என்று மகன்களும், மகள்களும் நினைக்க வேண்டுமே என மனம் ஏங்குகிறது. தங்கள் பள்ளியின் நூறு சதவிகித வெற்றிக்காகவும் அதே சமயம் வியாபார நோக்கத்திற்காகவும் பள்ளியின் நிர்வாகம் நடந்துகொள்ளும் முறையைத் தெளிவாகக் காட்டியதுடன் சாட்டையால் விளாசியிருப்பதும் கல்வியை வியாபாரமாக்கும் கயவர்களுக்கு விடுக்கப்பட்டிருக்கும் எச்சரிக்கையே.

படத்தின் இயக்குனர் பிரகாஷ்ராஜ், இசையில் தன்னுடைய தனி முத்திரையைப் பதித்திருக்கும் இசைஞானி இளையராஜா உள்ளிட்ட படப்பிடிப்புக் குழுவினர் அனைவரும் பாராட்டுக்குரியவர்கள்.

குழந்தைகளை மதிப்பெண் எடுக்கும் இயந்திரங்களாக்கி வைத்திருக்கும் கல்வி முறை, அவர்களின் உரிமைகளை மிகக் கடுமையாக ஒடுக்குகிறது என்பதை உணர்ந்தே, கல்வியாளர்கள் பலரும் இன்றைய கல்வி முறையை மாற்றக் கோரிவருகின்றனர். இன்றைய கல்வி முறையானது சிறந்த மனிதர்களை உருவாக்குவதாக இல்லை. மாறாக, மருத்துவர்களையும், பொறியாளர்களையும் வடிவமைத்துச் சந்தைக்கு அனுப்புகின்ற தொழிற்சாலைகளாகவே கல்விச் சாலைகள் இருக்கின்றன. குடும்ப உறவுகள், சமூகத் தோழமை, மனித நேயம் இவற்றின் நிழல் கூடப் படியாத இளைய சமுதாயத்தை அவை உருவாக்கி வருகின்றன.

குழந்தைகளின் இயல்புகளுக்கு மாறாக, அனைத்தையும் அவர்களிடத்தில் திணிக்கும் கல்வி முறையை விமர்சிக்கும் மற்றொரு படம் நண்பன் (இந்தியில் த்ரீ இடியட்ஸ்). அந்தப் படத்தில் இறுதிக் காட்சியில் காட்டப்படும், விஜய் நடத்தும் பள்ளி மாற்றுக் கல்விக்கு ஒரு மாதிரிப் பள்ளி. அப்படிப்பட்ட மாற்றுப்பள்ளிகள், மனித நேயமிக்க சமூக கண்டுபிடிப்பாளர்களை உருவாக்கும்.

திணிக்கப்பட்ட கல்வியே ஆசிரியர் உமாமகேஸ்வரியின் கொலைக்கு ஒரு காரணமாக இருந்திருக்கிறது என்பதையும் நாம் மறந்துவிடக்கூடாது. 

Pin It

மகிந்த ராஜபக்சேவுக்கு இந்தியாவின் உயர்ந்த விருதான "பாரத ரத்னா' விருதை வழங்க வேண்டும். - சுப்பிரமணியன் சுவாமி

***

வஞ்சம் நிறைந்தவொரு குரூரமான கோரிக்கை

யாக்கன்
பொதுச்செயலாளர்,
மாற்றுப் பத்திரிகையாளர்/எழுத்தாளர் பேரவை

இந்தியாவின் மிக உயரிய  ‘பாரத ரத்னா’ விருதை, இந்த நூற்றாண்டின் மிகப்பெரும் இனப்படு கொலையை நம் கண்னெதிரிலேயே நடத்திக் காட்டிய இலங்கைத் தீவின் அதிபர் ராஜபக்சேவிற்கு வழங்க வேண்டும் என்று,  இந்திய நாட்டின் மிகப் பெரிய அரசியல் தரகர் சுப்பிரமணியன் சுவாமி, கடந்த 11.02.2012 அன்று நாளேடு ஒன்றிற்கு அளித்த நேர்காணலில் தெரிவித்திருக்கிறார். விருதை வழங்குவதற்கான முதன்மைக் காரணமாக அவர் குறிப்பிடுவது, ‘இந்தியாவிற்கு விரோதமாகச் செயல்பட்டு வந்த விடுதலைப்புலிகளை அழித்தொழித்தார்’ என்பதாகும். 

subra_250மேலும், ஏற்கனவே வெளிநாடுகளைச் சார்ந்த கான் அப்துல் கபார்கான் மற்றும்  நெல்சன் மண்டேலா, ஆகியோருக்கு பாரத ரத்னா விருது வழங்கப்பட்டிருப்பதையும் அவர் சுட்டிக் காட்டியுள்ளார். இத்தகையத் தீவிர முரண்பட்ட விவாதங்களை உருவாக்கும் கருத்துகளை எழுப்புவதன் முலமாக மட்டுமே கடந்த கால் நூற்றாண்டு காலமாக அவரது பிழைப்பு நடந்து வருகிறது. ஆனால், எந்தப் பிழைப்பு நடத்துவதற்காக, தமிழ்த் தேசிய அமைப்புகள்,  சுவாமியின் கருத்துகளுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்காமல் , போராடாமல் கள்ள மௌனம் சாதித்து வருகின்றன எனத்தெரியவில்லை.

இதே சுப்பிரமணியன் சுவாமி, 1995ல், விடுதலைப்புலிகளின் தலைவர் பிரபாகனை ‘பன்னாட்டுப் பறையன்’ என்று குறிப்பிட்டுப் பேசியபோது, தமிழகத்தில் பெரிய அளவில் எதிர்ப்பு எதுவும் எழவில்லை. சுவாமியின் கொடிய அக்கருத்துக்கு கண்டனம் தெரிவித்த தமிழ்த் தேசியத் தலைவர்கள் சிலர், பிரபாகரனை பறையனோடு ஒப்பிட்டுப் பேசுவதா எனத் தங்களின் சாதித் தமிழ்த்தேசிய உணர்வை வெட்கமின்றி வெளிப்படுத்தினர். ஆனால், ‘பறையன்’ என்ற சொல்லை இழிவுபடுத்தும் சொல்லாகப் பயன்படுத்தியதற்காக, இந்தியக் குடியுரிமைச் சட்டத்தின் கீழ் சுவாமியின் மீது தமிழக அரசு வழக்குப் பதிவு செய்தது. பல தலித் கட்சிகள், சுவாமியை தமிழகத்திற்குள் நுழையவிடக்கூடாது என்று பல போராட்டங்களை நடத்தின. ஆனாலும் சுப்பிரமணியன் சுவாமிக்கு எந்த கேடும் நேரவில்லை. மத்திய மாநில ஆளும் வர்க்கப் பார்ப்பனக் கும்பல் அவரை இன்றுவரை காப்பாற்றி வருகின்றது.

1990களின் மத்தியில், தனது கூட்டாளியான மர்மச் சாமியார் சந்திராசாமி மற்றும் அப்பல்லோ குழுமத்தின் தலைவர் டாக்டர் பிரதாப ரெட்டி ஆகியோருடன் சேர்ந்து உருவாக்கிய அறக் கட்டளையின் வங்கிக் கணக்கில், வெளிநாட்டுப் பணத்தை  முறைகேடாக வைத்திருந்ததாலும், கள்ளத்தனமான கணக்குகளை கையாண்டதாலும், மத்திய அமலாக்கத்துறையின் இயக்குநர் அலுவலர்களால், சுற்றி வளைக்கப்பட்டபோது, மிக எளிதாகத் தப்பித்து வந்தார் இந்த சுப்ரமணி யன் சுவாமி. நீதிதித்துறையில் உள்ள பார்ப்பனர்கள் அவரைத் தந்திரமாகக் காப்பாற்றினர். அத்தகையப் பாதுகாப்பு இருப்பதினால்தான், சுப்பிரமணியன் சுவாமி துணிச்சலாகத் தமிழ் மக்கள் விரோதச் செயல்களில் ஈடுபட முடிகிறது; தமிழர்களுக்குத் தீங்கிழைக்கும் கருத்துகளைக் கூறமுடிகிறது.

மேலும் சுப்பிரமணியன் சுவாமியைக் காப்பாற்றி ஊடகங்களில் உலாவ விடுவதன் மூலம், பார்ப்பன  ஆளும் வர்க்கம் தங்களின் கருத்தையும், செயல்திட்டத்தையும் வெளிப்படையாகவே அறிவிக்கின்றது. பார்ப்பன அறிவு ஜீவிகள் சுப்பிரமணியன் சுவாமியின் ஒவ்வொரு அசைவிற் கும் விதவிதமான விளக்கங்களைச் சொல்லி,  அவரை மிகப்பெரிய நாட்டுப்பற்றாளராகச் உருவகப்படுத்து வதும் அதிகரித்து வருதுகிறது. அதற்கு எடுத்துக்காட்டாக,  2ஜி ஊழல் வழக்கின் அனைத்து நகர்வும் சுப்பிரமணியன் சுவாமியின் விரல் சொடுக்கில் இருப்பதைப் போன்ற ஒரு தோற்றத்தை பார்ப்பன ஊடகங்கள் உருவாக்கியுள்ளன. சுப்பிரமணியன் சுவாமியின் வலிந்த தலை யீட்டால், 2ஜி அலைக்கற்றை ஒதுக்கலில் உயர் அதிகார வர்க்கம் மிகத் தந்திராமகத் தப்பித்திருப்பதை எவரும் கண்டுகொண்டதாகத் தெரியவில்லை. மேலும், 2ஜி வழக்கிலும் சரி, வேறு எதுவாயினும் சரி, சிறு வயது முதலே, தனது தயார் கற்றுத் தந்த ஆர்.எஸ்.எஸ். கொள்கைகளின் அடிப்படையில்தான் தனது ஒவ்வொரு அசைவையும் சுப்பிரமணியன் சுவாமி நகர்த்துகிறார் என்ற செய்தியும் பெரிதாகப் பேசப்படவில்லை.      

பன்னாட்டுப் போர் உடன்படிக்கைகள், மனித உரிமைப் பிரகடனங்கள், குழந்தைகள் உரிமை ஆவணங்கள் என அனைத்து மனித மரபுகளையும் மீறி, லட்சக்கணக்கிலான தமிழீழ மக்களைப் படு கொலை செய்து, அவர்களின் அரசியல் இறையாண்மையையே கேள்விக்குறியாக்கிவிட்ட ஒரு பன்னாட்டுக் கொலைக் குற்றவாளிக்கு பாரதரத்னா விருதை வழங்க வேண்டும் என்று சொல்லும் சுவாமியை இந்திய அரசு கண்டித்திருக்க வேண்டாமா, இந்திய மனித உரிமை அமைப்புகள் கண்டித்திருக்க வேண்டாமா, கல்வியாளர்கள், ஜனநாயக மரபுகளில் நம்பிக்கை கொண்டோர் எதிர்த்துக் குரல் எழுப்பி இருக்க வேண்டாமா. ஆனால், சுவாமியின் கருத்து முற்றிலும் வஞ்சம் நிறைந்தவொரு குரூரமான கோரிக்கை எனத் தெரிந்தும்,  எல்லோரும் வாளாவிருக்கிறார்கள். காரணம், சுவாமி மிகப்பெரும் அரசியல் சக்தி என்பதற்காக அல்ல. அவர் அற்பமான ஒரு நாலாந்தர அரசியல் தரகர் என்பதை எவரும் ஏற்றுக் கொள்வார்கள்.

வேறொரு காரணமிருக்கிறது.  தனி நாட்டிற்கான கோரிக்கையை கடந்த முக்கால் நூற்றாண்டுகளாகத் தமிழர்கள் தொடர்ந்து எழுப்பிவருகிறார்கள் என்பதே அது. மத்திய அரசும் - பார்ப்பன ஆளும் வர்க்கமும், தமிழர்களின் மீதான எத்தகைய தாக்குதல்களுக்கும் வெறுப்புணர்வுடன் பாராமுகம் காட்டி வருகிறார்கள் என்பதற்கு அந்தக் கோரிக்கையே காரணமாகும். இலங்கை அரசின் மீது  போர்க்குற்ற நடவடிக்கைகள், மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்த தீர்மானத்தை, பன்னாட்டு அவையின் மனித உரிமைகள் அவையில், அமெரிக்க அரசு கொண்டுவரும்போது, இந்தியா ஆதரவளிக்க வேண்டும் என்ற குரல் தமிழகத்தில் உயர்ந்து வரும் இவ்வேளையில், சுவாமியின் இந்தக் கோரிக்கை எத்தகைய ஆபத்தானது, உள்நோக்கம் கொண்டது என்பதைத் தமிழர்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். பன்னாட்டு அவையில் இலங்கைக்கு ஆதரவாக இந்தியா நடந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற கருத்தை, சுவாமி எவ்வளவு இலைமறைகாயாகத் தெரிவிக்கிறார் என்பதைத் தமிழ்த் தேசிய இயக்கங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.                                                 

ஆரியக் கூத்து

- அறிவுக்கரசு 

ஆரியர்கள் எந்தக் கூத்தாடினாலும் தம் காரியத்தில் கண்ணாக இருக்கிறார்கள். விருதுக்குப் பரிந்துரை செய்தவரும், ஜு.வி. இல் பதில் எழுதியவரும் அவாளே! மகிந்த ராஜபக்சேவும் அதே இனமே! புறநானூறு (175) அகநானூறு (69,251,281) பாடல்களில் விதந்து பாடப்பட்ட மோரியர் (மவுரியர்) எனும் ‡ உலகின் முதல் சூத்திர ஜாதிப் பேரரசைச் சார்ந்த பெருமன்னன் அசோகன்! அவனிடம் கலிங்கப் போரில் தோற்றுப் புறமுதுகிட்டு ஓடிப்போய் இலங்கையில் தஞ்சம் புகுந்தவர் ‡ இன்றைய சிங்களர். ஆரியர்களுக்கு மிக நீண்ட மூக்கு உண்டாம். இந்திராகாந்திக்கும் தனக்கும் இருப்பது நீண்ட மூக்காம். நாம் இருவரும் ஓரினமென(மறைந்த) ஜெயவர்தனே எழுதியது வரலாற்றுப் பதிவு.

arivu_250இந்திய உயர் விருதினை இலங்கை அதிபருக்கு வழங்க வேண்டும் என்று சு.சாமி பேசியிருப்பது இன அடிப்படையில்தான். வழக்கமான சோனியா எதிர்ப்புடன் தொடர்புபடுத்திப் பதில் எழுதியிருப்பதும் அதே இன ஏடு, வழமையாகக் கடைப்பிடிக்கும் ""பத்திரிகா தர்மம்'' என்பதால் ஏமாற்றம் ஏற்படவில்லை. அதர்வ வேதத்தில் அவாளுக்குச் சொல்லித் தரப்பட்ட, மந்த்ரம், தந்த்ரம், எந்த்ரம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் அவாள் கடைப்பிடிக்கும் தந்திரோபாயம் அன்றி வேறில்லை.

"இந்து' பத்திரிகையாளருக்கு "சிங்கள ரத்னா' எப்படிக் கொடுத்தார்கள்? அப்படியே, ராஜபக்சேவுக்கு "பாரத ரத்னா' தரலாமே என்கிறாரோ சு.சாமி! விபீடணன் தானே, ஆழ்வாரானான்! சிரஞ்சீவி ஆனான்! பார்த்துக்கொண்டிருந்த "பார்ட்  டைம்' வாத்தியார் வேலையும் போய்விட்ட நிலையில் ஜாதித் தொழிலான தரகுத் தொழிலில் இறங்கிவிட்டார் போலும்!

நாம் திராவிடன் என்று சொன்னால், நாவெல்லாம் தேன் என்ற புரட்சிக்கவிஞர்,

ஆரியன் அல்லேன் எனும் போதில்

எத்தனை மகிழ்ச்சி எத்தனை மகிழ்ச்சி

என்றும் பாடி வைத்தார்.

அயல் என்று கொட்டுக முரசே உறவான திராவிடர் அல்லார்

என்றும் வேண்டினார்.

அதனை ஏற்று, திராவிட இன உணர்வை வளர்ப்போம்! துரோகம் ஒழித்துப் பகை  அழிப்போம்!

Pin It

மார்ச் 23, மாவீரன் பகத்சிங் தூக்கிலிடப்பட்ட நாள். அவரோடு, சுகதேவ், ராஜகுரு ஆகியோரும் அன்றுதான் வெள்ளை அரசாங்கத்தால்  தூக்கிலிடப்பட்டனர். ஒரு புரட்சிவீரனை மட்டுமன்று, ஓர் அறிவாளியை இந்நாடு இழந்ததும் அன்றுதான்.

விடுதலைக்காகப் போராடும் ஆயுதம் ஏந்திய புரட்சியாளர்கள், வன்முறையை மட்டுமே அறிந்தவர்கள் என்ற கண்மூடித்தனமான கருத்து ஒருபக்கம் நிலவி வருகின்றது. இக்கருத்து, யாருடைய அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராகப் புரட்சி முன்னெடுக்கப்படுகிறதோ அவர்களால் பரப்பப்படுகின்ற பொய் என்பதற்கு நம்மால் பல சான்றுகளை முன்வைக்க முடியும். புரட்சியாளர்கள் எடுத்தோம் கவிழ்த்தோம் என்று காரியமாற்றுபவர்கள் அல்லர். அவர்கள் ஆழமான வாசிப்புத் தன்மை உடையவர்கள். இந்தப் பூமிப்பந்தில் நடைபெற்ற பல்வேறு விடுதலைப் போராட்டங்களின் வரலாறுகளைப் படித்துத் தெளிந்தவர்கள். “வரலாறு எனக்கு வழிகாட்டி'' என்று விடுதலைப்புலிகளின் தலைவர் மேதகு பிரபாகரன் அவர்கள் சொல்வது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.

bhavathsingh_370பகத்சிங்கிற்குப் புத்தகங்களைப் படிப்பதில் இருந்த ஆர்வத்தை அவருடைய வரலாறு நமக்குக் காட்டுகிறது. தூக்கு மேடைக்குச் செல்வதற்குச் சில மணிநேரங்களுக்கு முன்பு, லெனின் எழுதிய ஒரு புத்தகத்தைப் படித்துக்கொண்டு இருந்திருக்கிறார். தூக்கு மேடைக்கு அழைத்துச் செல்ல வந்த காவலர்களிடம், கொஞ்சம் பொறுங்கள், ஒரு புரட்சியாளன், இன்னொரு புரட்சியாளனைச் சந்தித்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்று சொன்ன துணிச்சல் மிக்க அறிவாளி பகத்சிங்.

சிறையில், புத்தகங்களை வாசிப்பதில் அதிகப்படியாக நேரத்தைச் செலவிட்டிருக்கிறார். புகழ் பெற்ற வரலாற்றாசிரியர்கள், ஆய்வாளர்களின் புத்தகங்களைத் தேடித்தேடிப் படித்திருக்கிறார்.

1930இல் லாகூர் மத்திய சிறையில் இருந்தபோது, தன் பள்ளித் தோழன் ஜெயதேவ் குப்தாவிற்கு எழுதிய கடிதம், பகத்சிங்கின் அறிவுத்தேடலுக்கும், புத்தக தாகத்துக்கும் சான்றாக இருக்கிறது. அந்தக் கடிதம் அப்படியே கீழே:

லாகூர் மத்திய சிறைச்சாலை,

24.07.1930

என் அருமை ஜெயதேவ்,

துவாரகதாஸ் நூலகத்திலிருந்து, என் பெயரில் கீழ்க்காணும் நூல்களைப் பெற்று, குல்வீர் (பகத்சிங்கின் தம்பி) மூலமாக, அவற்றை ஞாயிறன்று அனுப்பவும்.

1.  Militarism (Kari Liebknecht)

2.  Why men fight (B.Russel)

3.  Soviets at work

4.  Collaps of the Second International

5.  Left - wing Communism

6.  Mutual aid (Prince Kroptokin)

7.  Fields, Factories and Workshops

8.  Civil War in France (Marx)

9.  Land Revolution in Russia

10. SPY (Upton Sinclair)

பஞ்சாப் பொதுநூலகத்திலிருந்து, இன்னொரு நூலையும் தயவு செய்து அனுப்பவும்.

1.Historical Materialism (Bakkunin)

மேலும், போர்ஸால் சிறைச்சாலைக்கு, சில நூல்களாவது அனுப்பப்பட்டுள்ளனவா என்பதை, நூலகர் மூலம் அறிந்து கொள்ளவும். கடுமையான பஞ்சத்தை அவர்கள் சந்தித்துக் கொண்டுள்ளனர். சுகதேவின் சகோதரர் ஜெயதேவ் மூலம், அவர்கள் ஒரு புத்தகப் பட்டியலை அனுப்பியிருந்தார்கள். இதுவரை அவர்கள் எந்த நூலையும் பெறவில்லை. ஒருக்கால், அவர்களிடம் அப்பட்டியல் இல்லையாயின் லாலா பெரோஷ் சந்திடம் அவர் விரும்பும் சில நூல்களை அனுப்பும்படி தயவுசெய்து கேட்டுக்கொள்க. இந்த ஞாயிறு, நான் அங்கு போவதற்கு முன்பு, புத்தகங்கள் அவர்களைச் சென்றடைந்திருக்க வேண்டும்.

இது மிக முக்கியமான பணி. தயவு செய்து மனதில் கொள்க.

மேலும் டாக்டர் ஆலத்திற்கு, வறுமையிலும், கடனிலும் பஞ்சாப் விவசாயிகள் மற்றும் இரண்டு அல்லது மூன்று புத்தகங்களை அனுப்புக. தொந்தரவு கொடுப்பதற்கு என்னை மன்னிப்பாய் என்று நம்புகிறேன். இனிமேல் உறுதியாக உனக்குத் தொல்லை தர மாட்டேன். நம்முடைய எல்லா நண்பர்களுக்கும் என்னை நினைவுபடுத்துவதோடு, லஜபதிக்கு என் மரியாதைகளைத் தெரியப்படுத்தவும். தத்தின் சகோதரி வந்தால், என்னைப் பார்க்க மறக்கமாட்டாள் என்று உறுதியாக நான் அறிவேன்.

                                                                          மரியாதைகளுடன் 
                                                                                   பகத்சிங்

இக்கடிதத்தில் அவர் பட்டியலிட்டிருக்கின்ற புத்தகங்களே அவருடைய சீரிய சிந்தனைகளுக்குச் சான்று பகர்கின்றன.   எப்போதும் சாதி, மத, வர்க்க வேறுபாடுகளற்ற சமத்துவ சமூகம் பற்றியே சிந்தித்திருக்கிறார் அந்த வீரமகன்.

பகத்சிங்கின் விடுதலைப்போராட்ட நுழைவு, அக்களத்தில் ஏற்படுத்திய மாற்றங்களை வரலாற்றாசிரியர் வி.டி.மகாஜன் இப்படிப் பதிவு செய்திருக்கிறார்:

“பாரத மாதாவுக்கு ஜே! வந்தே மாதரம், ஓம் ராம் ஹரி, அல்லாஹு அக்பர், சத் ஸ்ரீ சகால் முதலிய முழக்கங்கள், இன்குலாப் ஜிந்தாபாத், ஏகாதிபத்தியம் ஒழிக, பாட்டாளி வர்க்கம் நீடுழி வாழ்க போன்ற முழக்கங்களால் இடம் பெயர்க்கப்பட்டன......பகவத் கீதையிலிருந்தும், விவேகானந்தர், அரவிந்தர், பங்கிம்  சந்திரர் ஆகியோரின் எழுத்துகளிலிருந்தும் ஊக்கம் பெற்றுக்கொண்டிருந்த புரட்சியாளர்கள், மார்க்ஸ், எங்கெல்ஸ் எழுத்துகளின் மூலம் அவர்களின் ஊக்கத்தைப் பெற்றனர்''.

தான் படித்ததோடு நின்றுவிடாமல், சக தோழர்களையும் படிப்பதற்கு ஊக்கப்படுத்தியிருக்கிறார். தான் படித்ததை அவர்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டிருக்கிறார். இந்தத் தொடர் வாசிப்பே அவரைப் பண்பட்ட புரட்சியாளராக உருவாக்கியிருக்கிறது.

பகத்சிங் தன்னை நாத்திகர் என்று அறிவித்துக் கொண்டவர். இந்நிலைக்கு அவர் உடனடியாக வந்துவிடவில்லை. தான் படித்த புத்தகங்களே தன் சிந்தனையைத் தெளிவாக்கின என்பதை இதோ அவரே கூறுகிறார்:

“பக்குனின் என்பவரின் நூல்களைக் கற்றேன். பொதுவுடைமைத் தத்துவத்தின் தந்தையாகிய மார்க்சின் நூல்களில் சிலவற்றைக் கற்றுணர்ந்தேன். ஏகச் சக்ராதிபத்திய ஆதிக்க இருள் அடர்ந்திருந்த தங்களுடைய நாட்டில் புரட்சியை வெற்றிகரமாகச் செய்து முடித்த கர்ம வீரர்களான லெனின், ட்ராட்ஸ்கி இன்ன பிறரால் இயற்றப்பட்ட நூல்களில் பெரும்பாலான வற்றை அலசி அலசி ஆராய்ந்தேன்.

1926ஆம் ஆண்டு முடிவில் இந்தப் பிரபஞ்சத்தைப் படைத்து, காத்து நடத்தி வரும் சர்வ சக்தி வாய்ந்த கடவுள் ஒருவர் உண்டு என்ற கொள்கை அடியோடு ஆதாரமற்றதென உணர்ந்து கொண்டு விட்டேன்''.

இந்தியா ஒரு மாவீரனை மட்டுமன்று, ஓர் அறிவாளியையும் இழந்துவிட்டது. 

Pin It