கருணை மிகுந்த கலைஞருக்கு ஒரு வேண்டுகோள்

மரணதண்டனைக்கு அடுத்த நிலையில், வாழ்நாள் (ஆயுள்) தண்டனையைக் கருதலாம். சில வேளைகளில் மரணதண்டனையைவிட அது கொடுமையானதாகவும் ஆகிவிடுகிறது.

வாழ்நாள் தண்டனை என்பது காலம் வரையறுக்கப்படாத ஒன்று. காந்தியார் கொலை வழக்கில் வாழ்நாள் தண்டனை வழங்கப்பட்ட கோபால் விநாயக் கோட்சே விடுதலை கோரி உச்சநீதி மன்றத்தை அணுகிய போது, ஐந்து பேர் அடங்கிய நீதிபதிகள் குழு, வாழ்நாள் தண்டனை என்பது சிறையாளியின் இறுதி மூச்சு அடங்கும்நாள் வரை தொடரும் என்று அறிவித்தது. இந்தக் கொடூரமான தீர்ப்பை, புகழ் பெற்ற மாருராம் வழக்கில், உச்சநீதிமன்றம் மீண்டும் ஒருமுறை உறுதிசெய்தது.

Naliniஇந்த நிலையில்தான், வாழ்நாள் சிறையாளிகள் எப்போது விடுதலை செய்யப்பட்டாலும் அதனை முன்விடுதலை(Premature release) என்று கூறுகிறோம். இந்திய தண்டனைச் சட்டம் 57 ஆவது பிரிவின்படி 20 ஆண்டுகள் தண்டனையை நிறைவு செய்தவர்களை முன்விடுதலை செய்வது குறித்து ஆராயலாம். 20 ஆண்டுகள் என்பதையும் கூட முழுமையாக எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியதில்லை. சிறையாளியின் நன்னடத்தை, மத்திய மாநில அரசுகள் தரும் சிறப்புத் தண்டனைக் கழிவுகள் ஆகியவற்றைக் கணக்கில் கொண்டு, பத்தாண்டுகள் நிறைவடைந்த உடனேயே, முன்விடுதலைக்குப் பரிந்துரைக்கும் அறிவுரைக் குழுவை நியமிக்கலாம் என்பது விதிமுறை.

மேற்காணும் விதிமுறையில் 1978 ஆம் ஆண்டு ஒரு மாற்றம் வந்தது. அதன்படி மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்டுப் பிறகு வாழ்நாள் தண்டனையாகக் குறைக்கப்பட்டவர்களின் முன்விடுதலை குறித்து 14 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்த பின்பே நன்னடத்தை பற்றிய கணக்கை எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஆயிற்று. 2003 முதல் நடைமுறைக்கு வந்த அரசு ஆணை எண்: 1762ன்படி முன்விடுதலைக்குத் தகுதி அற்றோர் என்று ஒரு பட்டியல் உருவாயிற்று. அதன் பிறகு 20 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்தால் மட்டுமே சிலருக்கு அறிவுரைக் குழு அமைக்கப்படும் என்னும் நிலை ஏற்பட்டது. அந்த வகையில்தான் நளினி முதலானவர்களின் முன்விடுதலை இப்போது மறுக்கப்படுகிறது.

இந்தியாவில் உள்ள பல்வேறு மாநிலங்களில் இவ்விதிமுறைகள் மறுஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டுள்ளன. ஏழு ஆண்டுகள் நிறைவடைந்தால் போதும், முன்விடுதலை குறித்து அவர்களுக்கு ஆய்வு நடத்தலாம் என்னும் கட்டத்தைச் சில மாநிலங்கள் அடைந்துள்ளன. ஆனால் தமிழகத்திலோ 22 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்தபின்னும், கோவைச் சிறையில் மணி என்ற மாணிக்கம் முன்விடுதலை அளிக்கப்படாமலே உள்ளார். 20 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்தும் விடுதலை ஆகாத சிறையாளிகள் ஐவர் தமிழகச்சிறைகளில் உள்ளனர்.

வாழ்நாள் சிறையாளிகளின் இன்றைய நிலை, தமிழக முதல்வர் கலைஞர் அவர்களின் நேரடிக் கவனத்திற்குக் கொண்டுசெல்லப்படுமானால் அவர்களுக்குக் கண்டிப்பாய் ஒரு விடியல் பிறக்கும் என்று நம்புகிறோம். கோவை வெடிகுண்டு வழக்கில் கைதான இஸ்லாமியர்கள் பலர், பத்தாண்டுகளுக்கு மேலாகச் சிறைகளில் உள்ளனர். பல வழக் குகளில் இன்னும் விசாரணையே முடியாத நிலை உள்ளது. விசாரணை முடிவில், அவர்கள் குற்றமற்றவர்கள் என மெய்பிக்கப்பட்டால், இத்தனை ஆண்டுகாலச் சிறைவாசத்தால் அவர்களுக்கு ஏற்பட் டிருக்கக்கூடிய இழப்புகளை எப்படி நாம் ஈடுசெய்ய முடியும்? 60 வயதுக்கு மேற்பட்டவர்களும் கூட, நெடுநாள் விசாரணைக் கைதிகளாக இன்னும் உள்ளனர்.

அறிஞர் அண்ணா பிறந்தநாளையொட்டி பத்தாண்டுகள் நிறைவுசெய்த ஆயிரக்கணக்கான சிறையாளிகள் இன்றுவரை விடுதலை ஆகியுள்ளனர். அதிலும் கூட, ஜெயலலிதாவின் ஆட்சிக் காலத்தில் நான்காண்டுகள் அந்த நடைமுறையும் நிறுத்தி வைக்கப்பட்டது. கலைஞர் ஆட்சி வந்ததற்குப் பிறகு கடந்த நான்காண்டுகளாக மீண்டும் முன்விடுதலைகள் தொடர்கின்றன.

எனினும், நளினி உள்ளிட்ட வாழ்நாள் சிறையாளிகளில் மிகப் பலர் எந்த தண்டனைச் சலுகையும் வழங்கப்படாமல் சிறையாளிகளாகவே தம் வாழ்வைத் தொடர்கின்றனர். தமிழக அரசும் , தமிழக முதலமைச்சர் அவர்களும் பரிவுடன் அணுகி, பத்தாண்டுகளுக்கு மேலாகச் சிறையில் இருக்கும் அனைவரையும் முன்விடுதலை செய்ய வேண்டும் என்பது மனித நேயப்பற்றாளர்ளின் ஒருமித்த வேண்டுகோள்.

அறிஞர்அண்ணா அவர்கள் நடத்திய இரண்டாவது உலகத்தமிழ் மாநாட்டில் 11,488 சிறைவாசிகள் விடுதலை செய்யப்பட்டதைப் போல, வரவிருக்கும் உலத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டினையொட்டி இப்போது சிறையிலிருக்கும் வாழ்நாள் சிறையாளிகள் பலருக்கும் முன்விடுதலை கிடைக்க வேண்டுமென்று மிகுந்த விருப்பத்துடன் உள்ளோம்.

- சுப.வீரபாண்டியன்

Pin It

தமிழருவி மணியன், ஜுனியர் விகடன் வார இதழில் நாம் எங்கே போகிறோம் என்று ஒரு தொடர் எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார். விதவிதமான செய்திப் பிழைகளும், வெறுப்பின் வெளிப்பாடுகளுமாய் அத்தொடர் வந்து கொண்டிருக்கிறது. குறிப்பாக, தமிழ் பற்றி எழுதியிருந்த போது முற்றிலும் உண்மைக்கு மாறான ஒரு தகவலை அவர் வெளியிட்டிருந்தார். 1998 வரையில், கல்விக் கூடங்களில் தமிழைப் பயிற்றுமொழி ஆக்குவது குறித்து, அதற்கு முன்பு மூன்று முறை முதல்வராக இருந்த கலைஞர் சிந்திக்கவே இல்லை என்பது அவருடைய குற்றச்சாட்டு.

Tamilaruvi_manianமணியன் செய்திகள் தெரியாதவர் இல்லை. கலைஞர் மீதும், திராவிட இயக்கத்தின் மீதும் எப்போதும் அவருக்குள்ள வெறுப்பு காரணமாக அவர் அப்படி எழுதியிருக்கக்கூடும். எனவே, அவருக்கு விளக்கம் சொல்லிக் கொண்டிருப்பது நம் நோக்கமில்லை. இருப்பினும் தமிழ் மக்களுக்கு உண்மை உரைக்க வேண்டிய கடமை நம் அனைவ ருக்கும் உள்ளது.

முதல் முறையாக முதலமைச்சர் பொறுப்பேற்ற காலத்திலேயே 1970 ஆம் ஆண்டே கல்லூரி வரை தமிழே பயிற்று மொழி என்னும் சட்டத்தை அவர் முன்மொழிந்தார். 1970 நவம்பர் 30 அன்று தமிழ்நாடு சட்டமன் றத்தில், அவரால் முன்மொழியப்பட்ட அச்சட்ட முன்வடிவை, ம.பொ.சி. வழி மொழிந்தார். சட்டமன்றத்திற்கு உள்ளும் வெளியிலும் காங்கிரசார்

அத்தீர்மானத்தைக் கடுமையாக எதிர்த்தனர். 10.12.1970 அன்று மதுரையில் நடைபெற்ற மாணவர் காங்கிரஸ் மாநாட்டில், கலைஞர் கொண்டுவந்த தீர்மானத்தை எதிர்த்து நாடு முழுவதும் போராட்டம் நடத்துவது என்று முடிவு செய்யப்பட்டது. இன்றைய தமிழ்த்தேசியத் தலைவர்களும் அன்று அக்கூட்டத்தில் இருந்தனர். இராஜாஜியின் சுதந்திராக் கட்சி அத்தீர்மானத்தைக் கடுமையாகச் சாடியது.

சட்ட மன்றத்தில் இது குறித்து காங்கிரஸ் கட்சி உறுப்பினர் விநாயகத்திற்கும், முதல மைச்சருக்கும் இடையே வாக்குவாதம் நடைபெற்றது. அதில் ஒரு பகுதி :

விநாயகம் : இந்தியைத் திணிப்பதாகக் கூறியவர்கள் இப்போது தமிழைத் திணிக்கலாமா? ஆங்கிலம் படிக்காமல், புறநானூறு படித்திருக்கிறேன் என்றால் சிம்சன் போன்ற தனிப்பட்ட கம்பெனிகளில் வேலைக்கு எடுத்துக் கொள்வார்களா ?

முதல்வர் கலைஞர் : தமிழ் பயிற்சி மொழி என்பது புறநானூறு, அகநானூறு படிப்பதல்ல. தமிழ், அகநானூறு, புறநானூறோடு நின்றுவிடக் கூடாது. விஞ்ஞானப் புதுமைகளையும் சொல்லும் மொழியாக மாற வேண்டும் என்பதற்காகத்தான், தமிழ் பயிற்று மொழி ஆக வேண்டும் என்கிறோம்.

(தமிழகச் சட்டமன்ற விவாதங்கள் - 30.11.1970)

சட்டமன்றத் தீர்மானத்தோடு நின்றுவிடாமல், 1970 டிசம்பர் 17,18 ஆகிய நாள்களில் தி.மு.க. சார்பில் வேலூரில், தமிழ்ப்பயிற்றுமொழி ஆதரவு மாநாடு ஒன்றும் நடைபெற்றுள்ளது. 10.01.1971 அன்று, தமிழ்ப் பயிற்று மொழித் தீர்மானத்தை ஆதரித்துத் தமிழகம் எங்கும் தமிழர் பேரணி நடத்துமாறும் தி.மு.கழகம் வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளது.

இந்தச் சூழலில் 1970 டிசம்பர் 1 ஆம் நாள் விடுதலையில், தந்தை பெரியார், ‘நமது கடமை’ என்னும் தலைப்பில், தமிழ்ப்பயிற்று மொழியை ஆதரித்து தலையங்கம் ஒன்றும் எழுதியுள்ளார்.

அத்தலையங்கத்திலிருந்து சில பகுதிகள் :

பாட மொழிப் பயிற்சியைத் தங்களது யுத்த தளவாடமாக எடுத்துக் கொண்டு, ஆச்சாரியாருடைய சுதந்திராக் கட்சியும், ஆரிய ஏடுகளும் இந்த ஆட்சியைக் கவிழ்க்கக் காரணம் காட்டி மாணவர்களைத் தூண்டி விடுகின்றன. இதற்குப் பார்ப்பனர் அல்லாத விபீ­ணர்களும் ஆளாகிவிட்டிருக்கிறார்கள்.

தமிழ் மொழி, ஆங்கில மொழி அளவுக்கு விஞ்ஞான மொழியாகவும், பகுத்தகறிவு மொழியாகவும் ஆகவில்லை என்பதுதானே தவிர, தமிழ் மீது எனக்குத் தனி வெறுப்பு இல்லை. நான் பேசுவதும், எழுதுவதும் தமிழில்தான்.

பார்ப்பனர் அல்லாத மாணவர்களுக்கு நன்மைகள் செய்யும் நோக்கத்தோடு, தமிழ் மொழிப் பாடத்திட்டம் தீவிரமாக நடைமுறைப்படுத்தப்படுகிறது என்று கருதுகிறேன்.

இவ்வாறு ஆதரவு, எதிர்ப்பு ஆகியவற் றிற்கு இடையே முன்மொழியப் பட்ட அச்சட்டம், 1971 தொடக்கத்தில் திடீரென்று வந்துவிட்ட தேர்தலால் நிறைவேறாமலேயே போய்விட்டது. உண்மைநிலை இவ்வாறிருக்க, நேர்மையானவர் என்று இப்போதும் நம்மால் கருதப்படும் தமிழருவிமணியன் போன்றவர் கள், தவறான தகவல்களை மக்களுக்குத்தருவது எவ்விதத்தில் நியாயமாகும்?

1970 ஆம் ஆண்டில் மணியன் எந்தக் கட்சியிலிருந்தார், தமிழ்ப் பயிற்று மொழித் தீர்மானத்திற்கு ஆதரவாக என்ன நட வடிக்கைகளை மேற்கொண்டார் என்பதற்கு அவர் மனசாட்சி விடை சொல்லட்டும்.

- சுப.வீரபாண்டியன்

Pin It

நீங்களே சிந்தித்துப் பாருங்கள்! பார்ப்பனர்கள் குறளுக்கு எவ்வளவு மரியாதை செய்கிறார்கள் என்பதை? அவர்கள் பகவத் கீதையை அச்சுப் போட்டு இனாமாக வழங்கி வருவதும் உங்களுக்குத் தெரியாததல்லவே! இது ஏன் என்று நீங்கள் சிந்தித்தது உண்டா? கிருஷ்ணன் கதையின் மூலம் நாலு சாதி முறை உண்டென்பதையும், அதில் பார்ப்பனர்களே முதல் சாதியினர் என்பதையும் கடவுளுக்கும் பெரியவர் பார்ப்பனர் என்ற தத்துவத்தையும் கூறியிருப்பதோடு, எப்படியும் அதர்மம் செய்பவர்களுக்கு மன்னிப்பு உண்டு - வருணதர்மம் செய்பவர்களுக்கு மன்னிப்பு இல்லை என்று ஒப்புக் கொண்டிருப்பது தான் அதற்குக் காரணம் என்பதை உணருங்கள்!

periyar_330வேதாந்திகளுக்கும் பார்ப்பனர்களுக்கும் கீதையில் 1000 வரிதெரிந்திருப்பது ஏன்? குறளில் 2 வரி கூடத் தெரியாதது ஏன் என்பதையும் காவி வேட்டி கட்டிக் கொண்டு ஒரு சில திராவிடர்கள் கூட கீதைப் பிரச்சாரம் செய்து வருவது ஏன் என்பதையும் யோசித்துப் பாருங்கள்! கீதை எவ்வளவு அக்கிரமத்திற்கும் முக்காடு போட்டு விடும் - காவியுடையைப் போல். ஏன்? கீதைக்குத் தலைவனான கிருஷ்ணனே - அக்கிரமத்தின் தலைவ னான காரணத்தால்.

தோழர்களே! நாம் எதிர்க்கும் நான்கு சாதி முறையைக் கடவுளின் பேரால் வலியுறுத்தத்தான் கீதையும், கிருஷ்ண பஜனையும் என்பது நினைவிருக்கட்டும்.

கீதை படிப்பவர்கள் எத்தகைய தர்மத்தையும் ஒழுக்கத்தையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. ஏனெனில், பகவானே இதைச் செய்துள்ள போது சாதாரண மனிதனான நான் எம்மாத்திரம்? என்றோ, எல்லாம் பகவான் செயல் என்றோ - நான் ஏன் பார்ப்பான் என்று கிருஷ்ணனிடம் கேட்டுத் தெரிந்து கொள் என்றோ சுலபமாகப் பதில் கூறி விடலாம்.

ஆனால் குறளைப் படித்தாலோ- தர்மத்தின்படி நடக்க வேண்டும். பித்தலாட்டம் செய்ய முடியாது. பித்தலாட்டம் செய்பவரைக் கண்டா லும் பொறுத்துக் கொண்டிருக்க முடி யாது.

குறளிலும் இன்றைய நிலைக்குப் புறம்பான கருத்துகள் சில இருக்கலாம். அவற்றை மாற்றிவிட வேண்டியது தான். அத்தகைய மாற்றத்திற்கு இடம் தருவதுதான் குறள்.

குறளை முஸ்லீம்கள், கிறிஸ்தவர்கள் உட்பட யாரும் ஆட்சேபிக்க மாட்டார்கள். மாமிசம் சாப்பிடுவது மறுக்கப்பட்டிருக்கிறது எனலாம். காய்கறி, தானியம் இவை அபரி மிதமாகக் கிடைக்குமானால் மாமிசம் தின்ன வேண்டிய அவசியம் தான் என்ன இருக்கிறது?

முகமது நபியவர்களால் கூறப்பட்டுள்ள பல கருத்துக்களைக் குறளில் அப்படியே காணலாம். முஸ்லீம்களுக்கு எதிராக அதில் ஒன்றுமே காண முடியாது. அது மனுதர்மத்துக்கு உண்மையான விரோதி நூல் என்றே திடமாகச் சொல்லலாம். மனு தர்மச் சூத்திரங்களுக்கு நேர்மாறான கருத்துகளைக் கொண்ட குறள் அடிகளை ஏராளமாகத் திருக்குறளிலிருந்து எடுத்துக்காட்டலாம்.

மனித சமுதாயத்திற்கே நல்வழிகாட்டி நன்னெறியூட்டி நற்பண்புகளையும் ஒழுக்கங்களையும் கற்பிக்கும் வகையில் எழுதப்பட்ட நூல்தான் திருக்குறள்.

-பெரியார்

Pin It

சங்கத் தமிழில் பெயரைத் தாங்கிச் சமூக அவலத்தைப் பேச வந்துள்ள படம் அங்காடித் தெரு. ஏறத்தாழ 30க்கும் மேற்பட்ட விருதுகளைப் பெற்ற வெயில் திரைப்படத்தின் இயக்குனர் ஜி.வசந்தபாலனின் மூன்றாவது படம் இது.

angadi_theru_247சென்னை, தியாகராயநகரிலுள்ள ரங்கநாதன் தெருவிற்குச் செல்லாதவர்கள் யாரும் இருக்கமுடியாது. பெரும் அளவிலான மக்கள் கூட்டம் வந்து செல்லும் பகுதி; கோடிகளில் புரளும் வியாபார நிறுவனங்கள் வானளாவ உயர்ந்து நிற்கின்ற பகுதி. அங்கே மனிதர்களுக்கு மதிப்பில்லை. விற்கின்ற பொருளுக்கும், வாங்குகின்ற பணத்திற்கும் மட்டும்தான் மதிப்பு. அப்படிப்பட்ட ரங்கநாதன் தெருதான் படத்தின் களம். அங்குள்ள பெரியபெரிய கடைகளில், விற்பனையாளர்களாகப் பணிபுரியும் தொழிளார்களும், அதே தெருவின் நடைபாதை ஓரங்களில் கடைபோட்டுப் பிழைப்பை ஓட்டும் ஏழை வியாபாரிகளும் இந்தத் திரைப்படத்தின் கதாபாத்திரங்கள். பெருமுதலாளிகளின் உழைப்புச் சுரண்டலும், சட்ட மீறல்களும், அதற்குத் துணைபோகும் அதிகாரிகளும், இந்த ஆக்டோபஸ் கரங்களில் சிக்கிச் சீரழியும் அவர்களின் வாழ்க்கைப் போராட்டங்களும்தான் அங்காடித்தெருவின் கதை.

சுதந்திரப் போராட்டத்தைச் சித்தரிக்கின்ற படங்களில், போராட்டக்காரர்களைக் கொடுமைப்படுத்துகின்ற சிறைச்சாலைகளைப் பார்த்திருப்போம். அதற்கு சற்றும் குறைந்ததல்ல, இந்தத் தொழிலாளர்கள் தங்க வைக்கப்பட்டுள்ள இடங்களும், அவர்களுக்கான உணவுச்சாலையும். அது நாட்டுவிடுதலைக்கான போராட்டம். இது நாட்டிலுள்ள வறுமைக்கெதிரான போராட்டம்.

வறட்சியான தேரிக்காட்டுப் பூமிகளிலிருந்து பிழைப்புத் தேடிப் பெருநகரங்களுக்கு வருபவர்கள், வறுமையை விரட்டுகின்ற போராட்டத்தில் வாழ்க்கையைத் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கின்றார்கள். அவர்களில் ஒருவன்தான் நமது கதாநாயகன் ஜோதி லிங்கம். 12 ஆம் வகுப்பில் பள்ளியிலேயே முதல் மாணவனாகத் தேர்ச்சி பெற்றும் மேல் படிப்பு கனவாகிப்போகிறது தந்தையின் எதிர்பாராத மரணத்தால். தங்கைகளின் எதிர்காலம், குடும்பத்தின் வறுமைச் சூழல் - வேலைதேடியவனைச் சென்னை செந்தில் முருகன் ஸ்டோரில் கொண்டு வந்து அடைத்துவிடுகிறது.

“ஆம்பளப்பிள்ளைனா மூட்டை தூக்கியாச்சும் கடைசிக் காலத்துல ஒரு வாய் கஞ்சி ஊத்துவான். பொட்டப்புள்ள செய்யுமா?” என்ற பேச்சை இப்போதும் பரவலாகக் கேட்கலாம். அது ஆணாதிக்கத்தின் அகராதி வரி அவ்வளவுதான்.

குடும்ப வறுமைக்காக வேலைக்குப் போகின்ற இடத்தில், ஆண்பிள்ளைகளுக்கு அடிஉதையோடு போய்விடுகிறது. அடி உதைகளோடு, கருங்காலி போன்ற அண்ணாச்சிகளின் பாலியல் தொல்லைகளையும் பெண்பிள்ளைகள் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது என்பதை நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

“என் மாரப் பிடிச்சிக் கசக்கினான். நான் பேசாம இருந்தேன்” என்று தன்னை வேலையை விட்டுத் தூக்காமல் விட்டதற்குக் காரணம் சொல்லும் கதாநாயகி கனியின் கண்ணீர் திராவகமாக நம் நெஞ்சை எரிக்கிறது. இத்தனையையும் அந்தப் பெண்கள் குடும்பத்திற்காகத் தானே சகித்துக் கொள்கின்றனர்.

வேலைக்கு ஆட்கள் எடுக்குமிடத்தில், “அப்பன் இல்லாதவனா, சோத்துக்கு வழியில்லாதவனாப் பாத்து எடு. அப்பத்தான் நாம சொல்றதக் கேட்டு ஒழுங்கா வேல செய்வான்” என்று ஒருவன் சொல்லுவான். அந்த மக்களின் வறுமை, முதலாளிகளின் முதலீடுகளின் ஒரு பகுதியாகிவிட்டதைப் பார்க்க முடிகிறது.

vasanthabalanதலைநகரில் கால்வைத்ததும் அந்தக் கிராமத்துப் பிள்ளைகளின் முகங்களில் தோன்றிய மகிழ்ச்சியும் சிரிப்பும், செந்தில் முருகன் ஸ்டோருக்குள் நுழைந்தபிறகு காணாமல் போய்விடுகிறது. சீருடையும், அடையாள அட்டையும் அணிந்துள்ள நவீன அடிமைகளாக ஆகிவிடுகின்றனர். உணவுக்கான இடைவேளை முடிந்து ஒரு நிமிடம் தாமதாக வந்தாலும் ஐந்து ரூபாய் சம்பளத்தில் பிடித்தம் செய்துவிடுவோம் என்று சொன்னதை நினைத்து அவசர அவசரமாகச் சோற்றை விழுங்கி விட்டு ஓடி வந்து வருகையைப் பதிவு செய்தபிறகு அந்த உழைப்பாளிகள் விடுகின்ற பெருமூச்சு சமூகத்தின் பேரவலம். ஒரு வேளை உணவுக்காகத் தான் இந்தப்பாடு. ஆனால் அதைக்கூட ஆற அமர உண்ண முடியாமல் ஓட வேண்டிய அவலத்தை என்னவென்று சொல்வது.

அவ்வப்போது தன்மானம் தலைகாட்டினாலும், ஒன்னாந்தேதியை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் தங்களுடைய குடும்பங்களை நினைத்து அடிகளையும், வசவுகளையும் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டிய நிலை.

வாடிக்கையாளர் சேவையில் சிறந்தது தங்களுடைய நிறுவனம்தான் என்னும் விளம்பரத்திற்காகத் தன்னுடைய தொழிலாளர்களை மனிதாபிமானமே இல்லாமல் நடத்துகின்றன சில நிர்வாகங்கள். வாடிக்கையாளர் கேட்கின்ற வண்ணத்தில் புடவைகளை எடுத்துவரும்படி லிங்கத்தை நான்கைந்து மாடிகள், ஐந்தாறு முறை ஏறி இறங்க வைக்கும் கருங்காலியின் கருணையற்ற செயலின் மூலம் அதைச் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார் இயக்குனர்.

அத்தனை வேதனைகளுக்கு மத்தியிலும் அந்தத் தொழிலாளர்களின் மனம் ஆறுதல் அடைகின்ற ஒரே இடமாக அவர்களுக்கிடையே மலர்கின்ற காதல் இருக்கின்றது. உயிரியற்கையான காதல் உழைக்கின்ற ஏழைகளைத் தீண்டாதா; அப்படித் தீண்டினால் அது குற்றமா? ஆமாம் குற்றம் தான் என்கிறது அண்ணாச்சிகளின் அகராதி. பொட்டக் கழுதைக்கு என்னடி காதல் வேண்டிக்கிடக்கு என்று கத்துகின்ற அண்ணாச்சிக்கு, அவளுடைய உழைப்பு மட்டும் வேண்டும். ஆனாலும் காதலை வறுமை சில நேரங்களில் வென்றுவிடுகிறது என்பதைக் காதலித்ததை மறைக்கும், காதலை மறுக்கும் செளந்திரபாண்டியனின் இயலாத நிலை காட்டுகிறது.

காதலில் உறுதியாக நின்று, சுதந்திரப்பறவைகளாகச் சிறகடித்துப் பறக்கத் தொடங்கும் வேளையில், கால் இரண்டையும் விபத்தில் இழக்கிறாள் கனி. அந்த நிலையிலும் நாம் நாளைக்கே திருமணம் செய்து கொள்வோம் என்று சொல்லும் உறுதியைத் தருகிறது லிங்கத்தின் காதல்.

ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும் ஒரு செய்தியைச் சொல்கிறது. குள்ள மனிதனைத் திருமணம் செய்து கொள்ளும் பெண், தன் கணவனைப் போலத்தான் தனக்குக் குழந்தை பிறக்கவேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டதற்குச் சொல்லும் காரணம், கற்பு என்னும் கற்பிதத்தை இந்தச் சமூகம் எவ்வளவு உறுதியாக மக்களின் மனத்தில் பதிய வைத்துள்ளது என்பதைக் காட்டுகிறது.

சென்னை போன்ற பெரு நகரங்களைப் பொறுத்தவரையில், நேர்மையாக உழைத்து வாழ்வதற்கு எத்தனையோ வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன என்பதை, கட்டணக் கழிவறை நடத்தும் இளைஞன் உணர்த்துகிறான்.

‘பொருளை விற்கத் தெரிந்தவனே வாழத்தெரிந்தவன்’ என்று பார்வையில்லாத அந்தப் பெரியவர் சொல்லும் போது பொருளாதாரத்தின் தாக்கம் தெரிகிறது.

அந்தத் தெருவுக்குச் செல்பவர்கள் வாடிக்கையாளர்களாகவும், நுகர்வோர்களாகவும் மட்டுமே இருக்கின்றனர். யாரும் மனிதர்களாகச் செல்லவில்லை. அங்கிருப்பவர்களையும் மனிதர்களாகப் பார்ப்பதில்லை. இந்தப் படம் அப்படிப்பட்டவர்களிடம் ஒரு மாற்றத்தைக் கொண்டு வரும் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

பாடல்கள் அனைத்தும் இனிமை. கள்ளிச்செடியின் பின்புலத்தில் ஸ்ட்ரா பெர்ரியை காட்டிய காட்சி, வர்க்க அரசியலைப் பேசாமல் பேசுகிறது. அழகிய கவிதையாகத் தொடங்குகின்ற லிங்கம் - கனி இருவரின் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து பார்க்க வேண்டும் என்கிற ஆசை எழுவதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை.

பளபளப்பான விளம்பர உலகத்திற்குப் பின்னால் இருக்கின்ற தொழிலாளர்களின் இருண்ட வாழ்க்கையைச் சற்றும் மிகைப்படுத்தாமல் காட்சிப்படுத்தியிருக்கின்ற இயக்குனர் ஜி.வசந்தபாலன் பாராட்டுக்குரியவர். இந்தப் படம் வெளிவந்த பிறகு, ரங்கநாதன் தெருவில் தொழிலாளர் நலத்துறையினர் சோதனையிட்ட செய்திகள் நாளேடுகளில் வெளிவந்தன. இது இந்தப் படத்திற்குக் கிடைத்த வெற்றி என்றால் மிகையில்லை.

முதலாளிகளின் மூர்க்கத்தனமான பணவேட்டைக்குப் பலியிடப்படும் தொழிலாளர்களின் பரிதாபமான நிலையை இதைவிடத் துணிச்சலாக, இதைவிடச் சரியாக யாரும் சொல்லிவிடமுடியாது.

- இரா.உமா

Pin It

உணர்ச்சிக் கவிஞர் காசி ஆனந்தனின் புகழ்பெற்ற இவ்வரி என்ன சொல்கிறது? நெருப்பாய் இருப்பது என்றால் எப்படி?

நெருப்புக்குப் பல குணங்கள் உண்டு. எனினும், சட்டென்று நினைவுக்கு வருவது, நெருப்பு சுடும் என்பதுதான். எனவே, நெருப்பாய் இரு என்றால், தமிழா நீ சூடு, சுரணை உள்ளவனாக இரு என்று பொருள். தமிழனுக்குச் சூடே கிடையாதா, அவனுக்குக் கோபமே வராதா என்று கேட்டால், அப்படிச் சொல்லிவிட முடியாது. தன் சாதியைப் பற்றி யாராவது இழிவாகக் கூறிவிட்டால், தமிழன் கோபக் கனலாகி விடுகிறான். அவனிடம் சூடு பறக்கிறது. ஆனால், நம் மொழி, இனம் பற்றி எவரேனும் இழிவாய்ப் பேசினால், நாம் ஆறிய சோறாய் அடங்கிப் போகிறோம். அங்கேதான் நெருப்பாய் இருக்க வேண்டும் என்கிறார் கவிஞர்.

நெருப்புக்கு இன்னொரு குணமும் உண்டு, தீச்சுடரை நாம் எப்படி ஏந்தினாலும் - நேராக, பக்கவாட்டில், தலைகீழாக எப்படி ஏந்தினாலும் - நெருப்பு மேல் நோக்கித்தான் எழும். தஞ்சாவூர் பொம்மையைத் தலையாட்டி பொம்மை என்று நாம் தவறாகச் சொல்கின் றோம். அது தலையாட்டி பொம்மை அன்று. எப்படி நாம் சாய்த்து வைத்தாலும், உடனே தலைநிமிர்ந்து விடுகிற தலை தாழாப் பொம்மை அது! அது நெருப்பின் குணம். எனவே, நெருப்பாய் இரு என்றால், என்றும் தலை வணங்காத சுயமரியாதைக்காரனாக இரு என்றும் பொருள்.

மேலும், நெருப்பு என்றால் வெளிச்சம். அதாவது அறிவு. அறியாமை இருள் நீக்கும் அறிவு. அதனால்தான் அறிவின் அடையா ளமாய், சுடரேந்தி நிற்கும் ஒரு கையை நாம் பயன்படுத்துகிறோம்.

எனவே, இருப்பாய் தமிழா நெருப்பாய் என்று கவிஞர் ஏன் பாடினார்? தமிழர்கள் இன, மொழி உணர்வுடையவர்களாகவும், சுயமரி யாதைக்காரர்களாகவும், அறிவாளிகளாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதை வலியுறுத்து வதற்காகத்தான்!

(கலைஞர் தொலைக்காட்சியின் ஒன்றே சொல், நன்றே சொல் பகுதியில் - சுப.வீரபாண்டியன்)

- சுப.வீரபாண்டியன்

Pin It