(மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி III ,1945, மார்ச்சு 29, பக்கங்கள் 2270-71.)

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்):

ஐயா,

“1934 ஆம் ஆண்டின் தொழிற்சாலைகள் சட்டத்தின் மீதான திருத்தங்கள் குறித்த மசோதாவை, தெரிவுக்குழு பரிந்துரைத்துள்ள வடிவில் அவையின் ஒப்புதலுக்கு எடுத்துக் கொள்ளலாம்’’  என முன்மொழிகிறேன்.

தெரிவுக்குழுவின் அறிக்கை நீண்டகாலமாகவே பேரவையின் கவனத்திற்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது. ஆர்வமுள்ள மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்கள் தெரிவுகுழு என்ன கூறுகிறது என்பதைப் படித்துத் தெளிந்து கொண்டிருப்பார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை. எனவே, என்னால் தாக்கல் செய்யப்பட்ட திருத்த மசோதாவில் தெரிவுக்குழு செய்துள்ள மாற்றங்களைப் பற்றி மட்டும் சுட்டிக்காட்டி அமைய விரும்புகிறேன். தெரிவுக்குழு முக்கியமான ஐந்து அடிப்படை மாற்றங்களைச் செய்துள்ளது. முதலாவது திருத்தம், மூலச்சட்டத்தில் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளவாறு தொழிலாளர்களின் ‘ஊதியத் தோடு விடுப்பு’ உரிமையைப் பாதுகாக்க முற்படுவதுடன், சட்டம் வரையறுத்ததற்கும் கூடுதலாக, வேறு சட்டங்கள், ஒப்பந்தங்கள் வாயிலாய்க் கிடைக்கும் விடுப்பு உரிமைகளையும் பாதுகாக்க முனைகிறது. மூலச்சட்டத்தில் இல்லாத இந்தப் புதிய உரிமை திருத்தத்தின் படி பிரிவு 49 –அ-இன் இரண்டாவது துணை விதியாகத் தாக்கல் செய்யப்படுகிறது. தெரிவுக்குழு பரிந்துரைக்கும் இரண்டாவது திருத்தம் இவ்விடுமுறை உரிமைகள் குழந்தைத் தொழிலாளர்களுக்கும் வழங்கப்பட வேண்டும் என்பதேயாகும். அவையில் தாக்கல் செய்யப்பட்ட மூல மசோதாவில் இக்ருந்து இடம் பெறவில்லை. குழந்தைகளுக்கு விடுமுறைச் சலுகைகளை நீட்டித்தல் மட்டுமின்றி, மொத்த விடுமுறை நாட்களின் எண்ணிக்கையையே கூடுதலாக்கவும் குழு பரிந்துரைத்துள்ளது. தொழிலாளர்களுக்கான விடுமுறை நாட்களின் எண்ணிக்கை 7 தான்; ஆனால் குழந்தைத் தொழிலாளர்களுக்கான விடுமுறை நாட்களின் எண்ணிக்கை 14 ஆகப் பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளது. இத்திருத்தத்தை மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்கள் மசோதா பிரிவு 49-ஆ-இல் காணலாம். ஐயன்மீர், மசோதா தாக்கல் செய்யப்பட்ட போழ்தில், விடுமுறை உரிமை ஏதும் ஈட்டுதற்கு முன்னதாகவே, பணிநீக்கம் செய்யப்பட்ட, பணியினின்று விலகிய தொழிலாளர்களுக்கான விடுப்பு உரிமைகள் பற்றிய விதிகள் ஏதும் இடம்பெறவில்லையென்பதை அவையோர் நினைவு கூர வேண்டுகிறேன். இதுகுறித்து நல்லதென நாம் அனைவரும் கருதும் முடிவினைப் பின்னர் பார்த்துக் கொள்ளலாமெனவும் கூறியிருந்தேன். தெரிவுக்குழுவோ, முக்கியமான இந்த விவகாரம் குறித்து இப்போதே விதிமுறை உருவாக்க வேண்டுமென்று கருதியதால், அதற்கான புதிய விதிமுறையும் மசோதாவில் சேர்க்கப்பட்டுள்ளது.

            மசோதாவில் சேர்க்கப்படும் மற்றொரு முக்கியமான திருத்தம், தனக்கு உரித்தான விடுமுறையைப் பெறவோ, அவ்விடுமுறை நாளுக்கெனத் தனக்கு உரித்தான ஊதியத்தைப் பெறவோ இயலாத தொழிலாளர்களின் சார்பில், தொழிற்சாலை ஆய்வாளரே செயல்படுவதற்கு வழிவகை செய்கிறது. தொழிலாளர்களுக்குச் சட்டம் வழங்கும் உரிமைகளைத் தர மறுக்கும் முதலாளிகளிடம், தொழிலாளியே உரிமையியல், குற்றவியல் வழக்குகள் வழித் தன்னால் இயன்றவரை போராடி நிலைநாட்டிக் கொள்ளட்டுமென விட்டுவிடுதல் முறையாகாது எனத் தெரிவுக்குழு உணர்ந்துள்ளது. எனவே, இவ்வுரிமைகளைப் தொழிலாளர்களுக்குக் கிடைக்கச் செய்யும் பொறுப்பினை நிறைவேற்றுவது அரசின் கடமையாகிறது. தொழிலாளர் சார்பில் செயல்படத் தொழிற்சாலை ஆய்வாளருக்கு அதிகாரம் வழங்குவதன் மூலம், இவ்வுரிமைகள் தொழிலாளர்களுக்குக் கிடைப்பதனை உறுதி செய்யலாம்.

            தெரிவுக்குழு பரிந்துரைத்துள்ள ஐந்தாவது முக்கியத் திருத்தம், விதிமுறைகளின் உருவாக்கம் பற்றியதாகும், இச்சட்டத்தின்கீழ் தேவையான கிளை விதிகளை உருவாக்கும் அதிகாரம், மூல மசோதாவில், மாநில அரசுகளுக்கு விடப்பட்டிருந்தது என்பதை மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்கள் நினைவு கூர வேண்டுகிறேன். ஆனால் தெரிவுக் குழுவோ, இந்த அதிகாரம் மாநில அரசுகளுக்கு வழங்கப்பட்டால் ஒரே சட்டத்தின்கீழ் வெவ்வேறு மாகாணங்களில் வெவ்வேறு விதிமுறைகள் இயற்றப்படும் குழப்ப நிலை தோன்றலாமென்று கருதுகிறது. போட்டி போட்டுக் கொண்டு தொழிற்சாலைகள் முன்னேறிவரும் சூழலில், ஒரே தொழில் துறையில் வெவ்வேறு மாநிலங்களில் வெவ்வேறு மாறுபட்ட விதிமுறைகள் வகுக்கப்படும் விரும்பத்தகாத நிலை உருவாகுமெனில் நாட்டின் ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சிக்கு ஊறுவிளையும் என்பது உறுதி. எனவே, இச்சட்டத்தின் கீழ் விதிமுறைகளை உருவாக்கும் அதிகாரம் மைய அரசிடம் இருந்தால்தான் நாடு முழுவதும் சீரான விதிமுறைகளை உருவாக்க ஏதுவாகுமெனத் தெரிவுக்குழு கருதுகின்றது. தெரிவுக்குழுவின் விரிவான விவாதங்களுக்குப் பின்னர் முடிவு செய்யப்பட்ட அடிப்படையான திருத்தங்கள் இவையே. மசோதாவின் ஏனைய பகுதிகள் தொடக்கத்தில் தாக்கல் செய்யப்பட்டவாறே விடப்பட்டுள்ளனவென்பதால் அவை பற்றி ஏதும் கூற வேண்டுவதில்லை எனத் தெரிவித்துக் கொண்டு, மசோதாவைத் தாக்கல் செய்கிறேன்.

அவைத் துணைத் தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா):

            “1934 ஆம் ஆண்டின் தொழிற்சாலைச் சட்டத்தில், தெரிவுக் குழுவின் அறிக்கையின்படி மேலும் திருத்தம் செய்யலாம்” எனும் மசோதா அவையில் தாக்கல் செய்யப்படுகிறது.

*           *           *

1மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: (1.மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி III, 1945, மார்ச்சு 29, பக்கம் 2276.)தீர்மானத்தின் மீது பேசிய மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்கள் தெரிவித்த கருத்துக்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும் நான் தனித்தனியே பதில் கூற வேண்டியது அவசியமென்று கருதவில்லை; ஏனெனில் மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்கள் தெரிவித்த கருத்துக்கள் அனைத்தையும் உள்ளடக்கியதாகத் திருத்த மசோதா அமைந்துள்ளது. எனவே, இவற்றிற்கு நான் பதில் கூற முற்பட்டால், முழு விவாதத்தையும் நானே மீண்டும் நடத்தியது போன்று அமைந்துவிடும். எனவே, எனது கருத்துகளை ஒவ்வொரு திருத்தமும் முன்மொழியும்போது எடுத்துரைப்பேன்.

*           *           *

(மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி IV, 1945, ஏப்ரல் 2, ..2315-16.)           

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஐயா, பேராசிரியர் ரங்காவோ, திரு.ஜோஷியோ முன்மொழியும் திருத்தங்கள் எதனையும் என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாதென அஞ்சுகிறேன். ஒரு தொழிலாளி அவரது விடுமுறை உரிமைகளைப் பெறுவதற்கான தகுதி அவர் குறிப்பிட்ட அளவு காலம் பணியாற்றியுள்ளாரா என்பதேயன்றி, அப்பணியை அவர் ஒரு முதலாளியிடம் ஆற்றினாரா? அல்லது பல முதலாளிகளிடம் ஆற்றினாரா என்பதல்ல என்பதை நான் ஏற்றுக் கொள்கிறேன். ஆனால் செயல்பாட்டில் இரண்டு கூறுகளை நாம் கருத்தில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது. முதலாவது நிருவாகச் சிக்கல். முதலாளிகளின் நிதிப் பங்களிப்புடன் இணைந்ததொரு காப்பீட்டுத் திட்டம் நடைமுறைக்கு வந்தாலன்றி விதிகளை நடைமுறையில் செயல்படுத்தல் இயலாதென நன்குணர்கிறேன். எடுத்துக்காட்டாக, உடல்நலக் காப்பீட்டுத் திட்டமொன்று நடைமுறையில் இருந்து, அடையாள அட்டைகளும், முத்திரை வில்லைகள் போன்ற காப்பீட்டு நிருவாகக் கருவிகளும் பயன்பாட்டுக்குக் கொண்டு வரப்பட்டால், நண்பர்கள் சுட்டியது போன்ற திருத்தங்களை எளிதில் செயலாக்க முடியும். ஆனால் இன்றைய நடைமுறை நிலைமையில் இத்திருத்தத்தை ஏற்கவியலாமைக்கு வருந்துகிறேன்.

            இந்த மசோதா அமலுக்கு வருவதற்கு உறுதியான தேதியொன்றை நாம் முடிவு செய்ய வேண்டுமென்பது பேரவையின், தெரிவுக்குழுவின் அவா என்பதையும் ஈண்டு தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். மூல மசோதாவில், திருத்தங்கள் அமலுக்கு வரவேண்டிய தேதி, மாநில அரசுகளின் முடிவுக்கு விடப்பட்டிருந்தது என்பதை மதிப்பிற்குரிய நண்பர்களுக்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன். ஆனால் பின்னர் நாம் அந்த நிலைப்பாட்டிலிருந்து மாறி, திருத்தம் செயல்பாட்டுக்கு வரவேண்டிய தேதியையும் இந்த அவையிலேயே முடிவு செய்ய வேண்டும் என்ற கருத்துக்கு வந்து, 1946 ஆம் ஆண்டு, ஐனவரி முதல் தேதியையே திருத்தம் அமலுக்கு வரும் நாளாகவும் முடிவு செய்துள்ளோம். எனவே, இத்திருத்தங்களைச் செயல்படுத்துவதற்குத் தேவையான நிருவாகக் கூறுகளை 1946, ஜனவரி முதல் தேதிக்குள் உருவாக்குதல் இன்றியமையாத் தேவையாகிறது. ஆனால், நமது நண்பர்கள் விழையும் இரு திருத்தங்களையும் செயல்படுத்துதற்கான நிருவாக அமைப்புகளை இந்தக் குறுகிய கால இடைவெளியில் உருவாக்குதல், மைய அரசினாலோ, மாநில அரசுகளாலோ இயலாதென்றே நான் அஞ்சுகிறேன். எனவே, திருத்தங்களின்பால் நான் பரிவான நோக்கே கொண்டிருப்பினும் நிருவாகச் சிக்கல்களின் கடுமையைக் கருதியே தற்போது அவற்றை எதிர்க்க வேண்டியுள்ளேன்.

            பேராசிரியர் என்.ஜி.ரங்கா: கருத்தளவில் அரசுக்கு உடன்பாடு இருக்குமெனில், எனது திருத்தத்தில், “அல்லது வெவ்வேறு மேலாண்மைகளின் கீழ்” எனும் தொடருக்கு மாற்றாக, “ஒரே மேலாண்மையின் கீழ்வரும் தொழிற்சாலைகளில்” என்ற தொடரைப் பயன்படுத்தினால், திருத்தத்தை ஏற்க அரசு உடன்படுமா?

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: இது குறித்து நான் ஆழ்ந்த கவனம் செலுத்தியுள்ளேன். தொடரை மாற்றினாலும் சிக்கல் தீராதென்றே கருதுகிறேன்.

*                       *           *

1மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்): அவைத் தலைவர் அவர்களே, இத்திருத்தத்தை முன் மொழிந்தவர்களோ, ஆதரித்தவர்களோ, தங்கள் பக்க நியாயத்தைச் சரியாக நிலைநாட்டவில்லை என்பது தெளிவு.

இது தொடர்பாகப் பன்னாட்டு, தொழிலாளர் மாநாடுகளில் நிறைவேற்றப்படும் தீர்மானங்களையே நமது தர அளவீடுகளாக ஏற்றுக் கொள்கிறோம் என்பதை அவை அறியும். 1936 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற பன்னாட்டு, தொழிலாளர் மாநாட்டில், ஊதியத்தோடு கூடிய விடுமுறை நாட்களின் எண்ணிக்கை 6 க்குக் குறையாமலிருக்க வேண்டுமென்று நிர்ணயிக்கப்பட்டது. இக்கண்ணோட்டத்தில் நோக்கும்போது, நாம் தாக்கல் செய்த மசோதா பன்னாட்டுத் தர அளவீட்டிலிருந்து தாழ்வடைகிறது என்று எவரும் கூறவியலாது. எனது தரப்பில் மேலுமொரு இடர்ப்பாட்டையும் நான் குறிப்பிட்டாக வேண்டும். தொழிலாளர் நலன் குறித்துச் சட்டமியற்றும் அதிகாரம் பொதுப்பட்டியலில் இருப்பதை அவை உறுப்பினர்கள் நன்கறிவர். இயற்றப்பட்ட சட்டங்களை நடைமுறைப்படுத்தும் நிருவாகப் பொறுப்போ, முழுமையாக மாநில அரசுகளுக்கே உரியது, என்பதை நாட்டின் அரசியல் சட்டம் தெளிவாக வரையறுத்துள்ளது. இது குறித்த சட்டமன்ற மரபுகளை நோக்கில், பொதுப்பட்டியல் துறைகள் தொடர்பாக மைய அரசு சட்டமியற்றும்போது, இயற்றப்படும் சட்டம் மாநில அரசுகளின் இசைவையும் பெற்றாக வேண்டுமென்பது தெளிவாக நிலைநாட்டப்பட்டுள்ள மரபாகும். மேலும், மசோதாவில் குறிப்பிட்டுள்ள கால அளவு மாநில அரசுகளின் இசைவு பெற்றே முடிவு செய்யப்பட்டது என்பதையும் இங்கு குறிப்பிட்டாக வேண்டும். இருப்பினும், இத்திருத்தத்தை நான் ஏற்கத் தயாராக இருக்கிறேன் என்பதையும், அதனை ஏற்குமாறு என்னை உந்திய காரணங்கள் எவை என்பதையும் தெளிவுறுத்த விரும்புகிறேன்.

ambedkar 184என்னை உந்திய முக்கிய காரணி புவியியல் கூறு என்பேன்; தொழிற்சாலை அமைவிடங்களும் மக்கள் குடியிருப்பு மையங்களும் வெவ்வேறாய்ப் பிரிந்து வெகுதொலைவுகளில் அமைந்திருப்பதை நன்கு உணர்கிறேன். பம்பாய் நகரில் அமைந்திருக்கும் தொழிற்சாலைக்கு, ஐக்கிய மாகாணம், மத்திய மாகாணம் போன்ற தொலைதூரப் பகுதிகளிலிருந்து தொழிலாளர்கள் இடம்பெயர்ந்து பணியில் சேர்ந்தால்தான் வேலைவாய்ப்பு என்ற நிலைமை நிலவுகிறது. இத்தொழிலாளர்கள் நீண்டதூரம் பயணம் மேற்கொள்ள வேண்டியுள்ளது என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு, மசோதாவில் அதற்கேற்பச் சிறு திருத்தம் செய்யத் தயாராகவுள்ளேன். எனவே, இக்காரணத்தை முன்னிட்டு, இக்குறிப்பிட்ட திருத்தத்தை ஏற்க உடன்படுகிறேன். அதேசமயம் நான் ஒரு நிபந்தனையையும் விதிக்க வேண்டியுள்ளது. பேராசிரியர் ரங்கா, திருமதி சுப்பராயன் ஆகியோர் பெயரில் உள்ள மற்றொரு திருத்த முன்மொழிவு, தெரிவுக்குழுவால் ஒதுக்கப்பட்ட, “குறைந்த அளவில்” என்ற தொடர் சேர்க்கப்படக் கோருகிறது. இதையேற்றால் ஒருங்கமைவு குலைந்துவிடும். இதுபோன்ற முக்கியமான சட்டங்களை இயற்றும்போது ஒருங்கமைவுக்கு ஊறு நேராமல் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டுமென்னும் அடிப்படைக் கோட்பாட்டை உறுதியாகப் பின்பற்ற வேண்டுமென்பதால், இத்திருத்தத்தை முன்மொழிந்தவர்களே விலக்கிக் கொண்டால் பத்து நாட்கள் என்ற காலவரையை நிர்ணயிக்கும் திருத்தத்தை ஏற்க உடன்படுகிறேன்.

பேராசிரியர் என்.ஜி.ரங்கா (குண்டூர் நெல்லூர் மாவட்டங்களின் முகமதியரல்லார் சார்பாளர்): மற்றைய திருத்தத்தைத் தற்போதைக்கு விலக்கிக் கொள்ள இசைகிறோம்.

அவைத் தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரகீம்): தங்கள் தீர்மானத்தை நீங்கள் வலியுறுத்தப் போவதில்லையா?

பேராசிரியர் என்.ஜி.ரங்கா: ஒரு திருத்தத்தை மட்டுமே விலக்கிக் கொள்கிறோம்.

அவைத் தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரகீம்):

            “மசோதாவின் பிரிவு 49B யில் துணைப்பிரிவுகள் (1), (2) ஆகியவற்றிலுள்ள விதி 3 இல் ஏழு என்ற சொல்லுக்கு மாற்றாக, “பத்து” என்ற சொல் இடம் பெறலாம்”

என்பதற்கு அவையின் முடிவு கோரப்படுகிறது.

அவை தீர்மானத்தை ஏற்றுக்கொள்கிறது.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: துணைப் பிரிவு 2 இல், “ஏழு” என்பதற்குப் பதிலாக, “பத்து” எனும் சொல் இடம் பெற வேண்டுமென்றோரு துணைத் திருத்தமும் நிறைவேற்றப்பட வேண்டும்.

அவைத்தலைவர் (மாண்புமிகு அப்துல் ரகீம்): மாண்புமிகு உறுப்பினர் அவர்கள் தக்கதொரு திருத்த முன்மொழிவைப் பின்னர் தாக்கல் செய்யலாமெனக் கருதுகிறேன்.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: துணைப்பிரிவு-2 இன் கடைசி வரியில் ‘ஏழு’ எனும் சொல்லுக்கு பதிலாக ‘பத்து’ எனும் சொல் இடம்பெறலாம்.

அவைத் தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரகீம்): முறையான திருத்த முன்மொழிவு தேவையென்றே கருதுகிறேன்.

*           *           *

1மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஐயா, இத்திருத்தத்தினை என்னால் ஏற்க இயலவில்லையென மிகுந்த வருத்தத்துடன் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். எனது மதிப்பிற்குரிய நண்பர் திரு.இன்ஸ்கிப் “உடல் நலக்குறைவு” என்பதற்கு வரையறை கிடையாதென்றார். அதனை வரையறை செய்தல் இயலுமெனின் நன்றென்பேன்; நானும் உடல் நலக் காப்பீட்டுச் சட்டத்தில் அச்சொல்லுக்கு வரையறையைத் தேடியதில் அது வரையறுக்கபடாத சொல் என்பதையுணர்ந்தேன்; எனவே அதனை வரையறுக்க முனைதல் இயலாச் செயல். உடல் நலக்குறைவு என்பது சான்றளிக்கப்பட வேண்டிய விவகாரமே. ஒரு மனிதர்க்கு உடல் நலக்குறைவு என்று மருத்துவர் ஒருவர் சான்றளித்தால் மற்றையோர் அனைவரும் அதனை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியோரே. சான்றிதழ் முறையான வகையில் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பதில் மதிப்பிற்குரிய நண்பர் அக்கறை கொண்டுள்ளார் எனில், அவரது அக்கறையைப் போற்றுவதுடன், சான்றிதழ் தகுதியானதாய் அமைவதை உறுதிசெய்யும் வகையில் விதிமுறைகள் வகுக்கக் கருதியுள்ளோம் எனத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்; சான்றிதழ் தரத் தக்கவர் யார்? அவரது (கல்வித்) தகுதிகள் என்ன என்பவை தெளிவாக வரையறுக்கப்படும். தக்க வருவாயில்லாமல் போலிச் சான்றிதழ் தரலே வருவாய்க்கு வழியாகக் கொள்ளும் மருத்துவர்களுக்கு இடங்கொடாத வகையில் முற்றிலும் குறைகளற்ற விதிமுறைகள் வகுக்கப்படும். ஆனால் மருத்துவர் தரும் சான்றிதழ் முதலாளியின் மதிப்பீட்டிற்குப் பின்னரே ஏற்கப்படலாமென்று மதிப்பிற்குரிய நண்பரின் திருத்தம் முன்மொழிவதால் அதனையேற்பதில் இடர்ப்பாடு காண்கிறேன். தகுதியுள்ள மருத்துவரின் சான்றிதழ் இருந்தாலும் முதலாளி விரும்பினால்தான் விடுமுறை என்ற நிலையை உருவாக்க அரசு ஒருபோதும் அனுமதிக்காது. இஃது முதலாளிகளின் வசம் அளவுக்கு மீறிய அதிகாரத்தை ஒப்படைப்பதாகும். எனவே, இத்திருத்தத்தை ஏற்பதில் எனக்குச் சற்றும் உடன்பாடில்லை.

பணியாளர் இச்சலுகையைத் தவறாகப் பயன்படுத்த இடமுண்டு என்பது மதிப்பிற்குரிய நண்பரின் மற்றொரு வாதம். உடல் நலக்குறைவு, விபத்து, அனுமதிக்கப்பட்ட இயல் விடுமுறை ஆகிய மூன்று கூறுகளுக்குமாய் மொத்தம் 90 நாட்களே என நாம் வரம்பு விதித்துள்ளமையால் தொழிலாளர் எவரும் வரம்பு கடந்து விடமுறை எடுத்துவிட இயலாது; விடுப்புக்காலம் 90 நாட்களைத் தாண்டுமெனில், சட்டம் தரும் சலுகையைத் தொழிலாளி இழந்து விடுகிறாராதலின் தவறாகப் பயன்படுத்த வாய்ப்பில்லையென்பதால் இத்திருத்தத்தை நான் எதிர்க்கிறேன்.

அவைத்தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரகீம்): “முன்மொழியப்படும் பிரிவு 49 ஆ, விதி 3இன் இறுதிப் பகுதியிலுள்ள விளக்கத்தில், “உடல்நல குறைவு, விபத்து அல்லது அனுமதிக்கப்பட்ட விடுமுறை” என்பதற்கு பதிலாக, “உடல்நலக்குறைவு, விபத்து பரிவு ஆகியவற்றுக்காக அனுமதித்து ஏற்கப்படும் விடுமுறை’’ எனும் தொடர் இடம்பெறலாம்’’

என்ற திருத்தத் தீர்மானம் முன்வைக்கப்படுகிறது.

தீர்மானத்தை அவை தள்ளுபடி செய்தது.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

(மத்தியசட்டமன்ற விவாதங்கள் ,தொகுதி III , 1945, மார்ச்சு 29, ..2265-66)

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர் (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்):

  துணைத் தலைவர் அவர்களே,

   ‘’1941ஆம் ஆண்டின் சுரங்கத் தொழிலாளர் மகப்பேறு நல உதவிச் சட்டத்தில் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டிய திருத்தங்கள் குறித்து ஆய்வு செய்ய, திரு.எம்.அனந்தசயனம் ஐயங்கார், பேராசிரியர் என்.ஜி.ரங்கா, திரு.கே.பி.ஜீனராஜ ஹெக்டே, மெளலானா ஜாபர் அலி கான், சர் சையது ராசா அலி, திரு. அமரேந்திரநாத் சடோபாத்தியாயா, திரு.என்.எம். ஜோஷி, ராவ்பகதூர் என்.சிவராஜ், திரு.எச்.ஜி.ஸ்டோக்ஸ், திரு.எஸ்.சி.ஜோஷி ஆகியோருடன் என்னையும் சேர்த்த தெரிவுக்குழு அமைக்கப்படலாம் என்றும், குழு 1945, ஏப்ரல் 2, திங்கள் கிழமையன்று அறிக்கை தரவேண்டுமென்று கோரப்படலாமென்றும், குழுவின் கூட்டச் செயல்பாடுகளுக்குக் குறைந்தது ஐந்து உறுப்பினர்கள் தேவையென்றும்’’

தீர்மானத்தை முன்வைக்கிறேன்.

  திரு. பத்ரி தத் பாண்டே (ரோஹில்கண்டு, குமான் பகுதிகளுக்கான, முகமதியரல்லா கிராமப்புறச் சார்பபளர்): (தெரிவுக்குழுவில்) பெண் உறுப்பினர் சேர்க்கப்படாதது ஏன்?

               ambedkar in bombay திரு.டி.எஸ்.அவினாசிலிங்கம் செட்டியார் (சேலம், கோவை, வடஆற்காடு மாவட்டங்களின் முகமதியரல்லா கிராமப்புறச் சார்பாளர்):

                திருமதி சுப்பராயன் சேர்க்கப்படலாம்.

             மாண்புமிகுடாக்டர்பி.ஆர். அம்பேத்கர்: தீர்மானம் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டபின், பிந்தையதோர் கட்டத்தில் திருத்தங்களை மதிப்பிற்குரிய என் நண்பர் முன்மொழியலாம். திருத்தத்தை அப்போது பரிசீலிக்கிறேன். சுரங்கத் தொழிலாளர் மகப்பேறு நல உதவிச் சட்டம் 1941 ஆம் ஆண்டிலேயே நிறைவேற்றப்பட்டுள்ளதென்பதை அவையோர் அறிவர். இச்சட்டத்தைத் திருத்துவதற்காவே இந்த மசோதா தாக்கல் செய்யப்படுகிறது. திருத்ததின் தேவை குறித்துச் சுருக்கமாக எடுத்துரைக்க முனைகிறேன்.

  1941 ஆம் ஆண்டில் இச்சட்டம் இயற்றப்பட்டபோது நிலத்தின் மேற்பரப்பில் பணியாற்றும் பெண் தொழிலாளர்களின் மகப்பேறு நலம் பேணும் நோக்கமே கருத்தில் இருந்தது. ஆனால், நான் இவ் அவையில் ஏற்கெனவே பலமுறை விளக்கியுள்ளவாறு, நிலத்தடிச் சுரங்கங்களிலும் பெண் தொழிலாளர்களைப் பணியமர்த்த வேண்டிய, நெருக்கடியான சூழல் உருவாகியுள்ளது. இந்த நிலைமை தற்காலிகமானதேயென்றும், நிலத்தடிச் சுரங்கங்களில் பெண் தொழிலாளர்களைப் பணியமர்த்தல் மீண்டும் விரைவில் தடை செய்யப்படுமென்றும் நம்புகிறேன். தடை மீண்டும் விதிக்கப்பட வேண்டுமென்று அவையிலும், வெளியிலும் வன்மையான கருத்துக்கள் தெரிவிக்கப்பட்டு வருகின்றன. இருப்பினும், தடைவிதிக்கப்படும் வரையிலான இடைக்காலத்தில், நிலத்தடிச் சுரங்கப் பெண் தொழிலாளர்கள் கருவுற்றால் அவர்களுக்கும் நல உதவிச் சலுகைகள் தருவதற்கு வழிகோலவே சட்டத்திருத்தம் தேவைப்படுகிறது.

  இம்மசோதாவின் முக்கியக் கூறுகள் இரண்டு. தற்போதுள்ள சட்டத்தில், பெண் தொழிலாளர்கள், பிரசவத்திற்குப் பின்னர் 4 வாரங்கள் பணிக்கு வருதல் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது. பிரசவத்திற்கு முன்னரும் 10 வாரங்களுக்கு நிலத்தடிச் சுரங்கங்களில் பணியாற்றுவதை இத்திருத்ததின் மூலம் தடைசெய்ய முனைகிறோம். இரண்டாவதாக, தடை செய்யப்படும் காலத்தில் அதாவது பிரசவத்திற்கு முன்னர் 10 வாரமும் பின்னர் 4 வாரமுமாக 14 வாரங்களுக்கு, நாள் ஒன்றுக்கு12 அணா (ரூ.0.75) வீதம் உதவித் தொகை வழங்கவும் சட்டத்திருத்தம் முன்மொழிகிறது. முந்தைய 6 மாத காலத்தில், குறைந்தது 90 நாட்கள் நிலத்தடிச் சுரங்கங்களில் பணிபுரிந்திருக்க வேண்டும் என்பதே இச்சலுகைகளைப் பெறுதற்தான தகுதியாகும். இவையே சட்டத்திருத்த மசோதாவின் முக்கியக் கூறுகள்.

  ஐயா, மசோதாவுக்குத் திருத்தங்கள் சில தரப்பட்டுள்ளன என்பதை நோக்குகிறேன். அரசின் சார்பில் நானும் சில திருத்தங்களை முன்மொழிய விரும்புகிறேன். ஆனால், சட்டத்திருத்தம் விரைந்து நிறைவேற்றப்பட வேண்டுமென்னும் அவசரத் தேவையையும், அதற்குக் குறுகிய கால அவகாசமேயுள்ளது எனும் நிலைமையையும் கருத்தில் கொண்டால், இத்திருத்தங்களை உடனடியாகத் தெரிவுக் குழுவுக்கு அனுப்புவதே அனைவர் நலன்களுக்கும் உகந்ததென்று கருதுகிறேன். நான் முன்மொழியவிருக்கும் திருத்தங்களுடன் ஏனைய திருத்தங்கள் அனைத்தையும் விரிவாக ஒருவருக்கொருவர் விட்டுக் கொடுக்கும் முறையில் கலந்துபேசி நல்லிணக்க முடிவுக்கு வர இயலும். மசோதா தெரிவிக்குழுவுக்கு அனுப்பப்படவுள்ளது என்பதாலேயே (அனுப்ப வேண்டுமென்று நான் முதலில் கருதவில்லை) இதைப்பற்றி மேலும் விளக்கமாக உரைப்பதை நான் தற்போது தவிர்த்து விட்டேன். எனவே இத்துடன் இம்சோதாவை நான் தாக்கல் செய்கிறேன்.

*           *           *

(மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி III ,1945, மார்ச்சு 29, ..2270.)

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்: ஐயா, விவாதத்தில் கலந்து கொண்ட மதிப்பிற்குறிய உறுப்பினர்கள் தெரிவித்த கருத்துக்களுக்கு, நான் விரிவாகப் பதிலளிக்க வேண்டயதில்லையென்று கருதுகிறேன். குறிப்பாக ஒன்றை மட்டும் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன்; பேசிய உறுப்பினர்கள் அனைவருமே, பெண் தொழிலாளர்களை நிலத்தடிச் சுரங்கங்களில் பணிபுரிய பெண்களுக்கு இச்சட்டத் திருத்தத்தின் மூலம் அரசு அளிக்க விருப்பும் சலுகைகளையும் ஒன்றோடொன்று கலந்து குழப்பாமல் தனித்தனிச் சிக்கல்களாக உணர்ந்து பேசிய நல்லுணர்வுக்கு எனது பாராட்டையும் நன்றியையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்; விவாதத்தின் போக்கு குறித்து மகிழ்ச்சியையும் அடைகிறேன். நிலத்தடிச் சுரங்கங்களில் பெண் தொழிலாளர்கள் பணிப்புரிய அனுமதிக்கலாமா என்பது பற்றிய தத்தம் கருத்துக்களையும் பேசிய உறுப்பினர்கள் தெளிவாகவே எடுத்துரைத்தனர். இது பற்றிய அரசின் கருத்தும் ஏற்கெனவே தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது. அரசின் கருத்திலிருந்து மாறுபடுபவர்களுடன் எனக்கு எவ்விதப் பூசலும் கிடையாது; ஆனால் திருத்த மசோதாவின் தேவையை அனைவருமே உணர்ந்து பேசினார்கள் என்பதில் மனநிறைவு கொள்வதுடன், அவை தொடர்ந்து இதே போன்ற ஒத்துழைப்பை வருங்காலத்திலும் நல்கும் என்ற எனது நம்பிக்கையையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன்.

அவை துணைத் தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): அவைமுன் பின்வரும் தீர்மானம் வைக்கப்படுகிறது:

“1941 ஆம் ஆண்டின் சுரங்கத் தொழிலாளர் பேறுகால நல உதவிச் சட்டத்தின் மீதான திருத்த மசோதாவை, திரு.அனந்த சயனம் ஐயங்கார், பேராசிரியர் என்.ஜி.ரங்கா, திரு.கே.பி.ஜீனராஜ ஹெக்டே, மௌலானா ஜாபர் அலி கான், சர் சையது ராசா அலி, திரு.அமரேந்திரநாத் சட்டோபாத்தியாயா, திரு.என்.எம்.ஜோஷி, இராவ்பகதூர் என்.சிவராஜ், திரு.எச்.ஜி.ஸ்டோக்ஸ், திரு.எஸ்.சி.ஜோஷி மற்றும் தீர்மானம் தாக்கல் செய்யுநர் (அம்பேத்கர்) ஆகியோர் கொண்ட தெரிவிக்குழுவுக்கு அனுப்பி, குழுவின் முடிபு 1945, ஏப்ரல் 2 ஆம் நாளான திங்கட்கிழமையன்று அவைக்குத் தெரிவிக்குமாறு கோருவதுடன், குழுவின் கூட்டம் நடைபெறக் குறைந்தது ஐந்து உறுப்பினர்கள் தேவை எனவும் தெரிவிக்கப்படுகிறது.’’

அவை தீர்மானத்தை ஏற்று நிறைவேற்றியது.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

(மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி II, 1945 மார்ச் 13, பக்கங்கள் 1463-66.)

திருமதி ரேணுகா ரே: ஐயா, நான் பின்வருமாறு முன்மொழிகிறேன்

‘’தொழிலாளர் நலத்துறைஎன்னும் தலைப்பில் கோரப்படும் மானியம் நூறு ரூபாயாகக் குறைக்கப்பட வேண்டும்.

ஐயா, சுரங்கங்களில் நிலத்தடியில் பெண்கள் வேலை செய்வதற்கு 1943 ஆகஸ்டு முதல் அதே ஆண்டு டிசம்பர் வரை இருந்து வந்த தடை முதலில் விலக்கிக் கொள்ளப்பட்டதிலிருந்து இந்த விரும்பத்தகாத நடவடிக்கைக்கு எதிராக நாடு முழுவதும் தொடர்ந்து உறுதியான கண்டனம் தெரிவிக்கப்பட்டு வருகிறது. தாங்கள் சர்வதேச வாக்குறுதியை மீறிவிட்டது மட்டுமின்றி, உலக அபிப்பிராயத்தையும் பெருமளவுக்கு அதிர்ச்சிக்கும் அவமதிப்புக்கும் முற்றிலுமாக உணர்ந்திருக்கிறது,

  ஓராண்டுக்கு முன்னர் அகில இந்திய மாதர் மாநாட்டின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க நான் ஓர் ஒத்திவைப்புத் தீர்மானத்தைக் கொண்டு வந்து இந்த தடையை மீண்டும் உடனடியாக நடை முறைக்கு கொண்டு வரும்படிக் கேட்டுக் கொண்டேன் . பட்ஜெட் கூட்டத் தொடரின் போது தொழிலாளர் மானியக் கோரிக்கை சம்பந்தமாக கொண்டு வரப்பட்ட ஒத்திவைப்புத் தீர்மானத்தின் மீது பேசுகையில் மதிப்பிற்குறிய என் நண்பர் திருமதி சுப்பராயன் இதே பிரச்சினையை எழுப்பினார். ஆனால் இது அடுத்த அறுவடை காலம் வரை நீடிக்கக்கூடிய ஒரு தாற்காலிக நடவடிக்கைதான் என்றும், யுத்த காலம் முழுவதற்குமான நடவடிக்கை அல்ல வென்றும் தொழிலாளர் பற்றாக்குறை பிரச்சினைக்குத் தீர்வுகான ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு வருகிறது என்றும், இந்த ஏற்பாடுகள் முடிவடைந்ததும் நிலத்தடியில் பெண்கள் வேலை செய்வதற்கு மீண்டும் தடை விதிக்கப்படுமென்றும் மாண்புமிகு தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர் அச்சமயம் உறுதி கூறினார். ஆனால் இது வெறும் கண்ணாமூச்சி விளையாட்டாகவே இருக்கிறது. ஒரு வருடம் கழிந்து விட்டது. எனினும் இன்னும் கூட அரசாங்கத்தின் போக்கு மிகவும் பிடிவாத மானதாகவே உள்ளது. தடையை மீண்டும் விதிக்கும் நோக்கும் தமக்கு இல்லை என்பதை மாண்புமிகு தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர் தெளிவாக்கி விட்டார் இந்த அவையின் மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்கள் இப்போதைய சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகள் அனைத்தையும் நன்கு அறிவார்கள்; ஈவு இரக்கமற்ற, நெஞ்சீரமற்ற ஒரு முதலாளியிடமிருந்து இத்தகைய வாதங்கள் வந்திருந்தால் அவற்றை அவர்கள் புரிந்து கொண்டிருப்பார்கள்.

(இச்சமயம் அவைத் தலைவர் மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரகீம் தம் இருக்கையில் அமர்ந்தார்.)

ambedkar with friend

ஆனால் பொதுமக்களின் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்கு முக்கிய பொறுப்பு வகிப்பவர்கள் எவ்வாறு இத்தகைய நடவடிக்கையை உறுதி செய்து, அதனை முன்கொண்டு செல்லுகிறார்கள் என்பது நமக்கு அச்சத்தை உண்டு பண்ணுகிறது.

ஐயா, இந்த அவையிலுள்ள அனைத்து உறுப்பினர்களதும், அனைத்துக் கட்சிகளையும் சேர்ந்த உறுப்பினர்களதும், அரசாங்கத்தினதும் ஆதரவை வேண்டுகிறேன். ஏனென்றால் இது நியாயமான, நேர்மையான ஒரு கோரிக்கை; இதனை ஏற்க மறுப்பது பண்பு நலத்தின் தூய கோட்பாடுகளையே மறுப்பதாகும்.

ஐயா, இப்போது என் தீர்மானத்தைப் பிரரேபிக்கிறேன்.

திரு.தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரகீம்): பின்கண்ட வெட்டுத் தீர்மானம் முன்மொழியப்படுகிறது:

தொழிலாளர் நலத்துறைஎன்னும் தலைப்பில் கோரப்படும் மானியம் நூறு ரூபாயாகக் குறைக்கப்பட வேண்டும்.

மதிப்பிற்குரிய சில உறுப்பினர்கள்: தீர்மானத்தை அவையின் முடிவுக்கு விடலாம்.

மாண்புமிகு டாடக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: இந்த வெட்டுத் தீர்மானத்தைப் பொறுத்தவரையில், எனக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள குறுகியகால அவகாசத்தில் அதைப் பற்றிப் போதிய அளவு பேசுவது கடினம் .இந்தப் பிரச்சினை குறித்து சென்ற முறை கொண்டுவரப்பட்ட ஓர் ஒத்திவைப்புத் தீர்மானத்தின்மீது நான் பேசும்போது இந்திய அரசாங்கம் இந்த முடிவை மேற்கொள்ள நேர்ந்தது பற்றி நான் மிகவும் வருத்தமடைந்தேன். இப்போது இது குறித்து வருந்துகிறேன். ஆனால் தற்போது நாங்கள் எடுத்துள்ள முடிவைத் தவிர வேறு எந்த முடிவையும் மேற்கொள்ள இயலாதவாறு சந்தர்ப்பச் சூழ்நிலைமைகள் அமைந்துள்ளன. இது சம்பந்தமாக நான் ஒரு சில நிமிடங்கள் பேசுவதை அவை பொறுத்துக் கொள்ளும் என்று நம்புகிறேன்…..

மதிப்பிற்குரிய சில உறுப்பினர்கள்: இல்லை,இல்லை.

மாண்புமிகு டாடக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ………………இந்த விஷயத்தில் எங்களை நிர்ப்பந்தித்த சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளை கூறுகிறேன்.

நிலக்கரி சம்பந்தமான நிலைமை எவ்வாறு என்பதை அவைக்கு எடுத்துரைப்பதோடு என் பேச்சை தொடங்குகிறேன். 1941ஆம் ஆண்டில் மொத்த நிலக்கரி உற்பத்தி 2,92,81,000 டன்னாக இருந்தது வீழ்ச்சியடைந்தது.1943 ஆம் ஆண்டு மிக நெருக்கடியான ஆண்டு. அந்த ஆண்டில் மொத்த நிலக்கரி உற்பத்தி 2,37,53,000 டன்னாக வெகுவாக சரிந்தது. இதன் காரணமாகத்தான் இந்தத் தடையை நீக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்ததுக்கு உள்ளானோம். ஓரண்டுக்குள்ளாக நிலக்கரி உற்பத்தி ஏறத்தாழ 66,28,000 டன் அளவுக்கு குறைந்து விட்டது என்பதை இதிலிருந்து அவை உணர்ந்து கொள்ளும் என்று நம்புகின்றேன். தொழில் துறைன்னும் சரி, யுத்த முயற்சிகளும் சரி நிலக்கரி எவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த மூலப்பொருள் என்பதை இங்கு நான் விரித்துரைக்க வேண்டிய அவசியம் இல்லை. இவ்வளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த மூலப்பொருளான நிலக்கரி உற்பத்தி மிகப் பெருமளவுக்கு வீழ்ச்சியடைந்து விட்டதை கைளை கட்டிக் கொண்டுப் பேசாது உட்கார்ந்திருப்பது என்பது எந்த அரசாங்கத்துக்கும் சாத்தியமல்ல.

              அவையின் கவனத்துக்கு அடுத்தப்படியாக நான் கொண்டுவர விரும்பும் விஷயம் அந்த ஆண்டுகளின் புதிதாக ஆரம்பிக்கப்பட்ட நிலக்கரி சுரங்கங்களின் எண்ணிக்கையாகும். 1941ல் மொத்தம் செயல்பட்டு வந்த நிலக்கரி சுரங்கங்கள் 440. 1942-இல் இந்த எண்ணிக்கை 670 ஆகவும் அதிகரித்து விட்டது. சாதாரண சூழ்நிலைமைகளால், 1943 ல் நிலக்கரி சுரங்கங்களின் எண்ணிக்கை வெகுவாக அதிகரித்துவிட்டதைக் கொண்டு பார்க்கும் போது உண்மையில் நடக்க கிடைத்ததை விட அதிக நிலக்கரி நமக்கு கிடைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால் விந்தையான ஒரு நிலைமையை நாங்கள் எதிர்கொள்ள நேரிட்டது; அதாவது ஒருபுறம் 366 நிலக்கரிக் சுரங்கங்கள் அதிகரித்திருக்கும்போது இன்னொருபுறம் நிலக்கரி உற்பத்தி 66,28,000 டன் வீழ்ச்சியடைந்தது.

              அடுத்து தொழிலாளர்கள் விஷயத்துக்கு வருவோம். 1941 ஆம் ஆண்டில் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் வேலைசெய்த தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை 2,11,601 ஆக இருந்தது. 1942 இது 2,08,742 ஆக குறைந்தது. 1943 ஆம் ஆண்டிலோ இது மேலும் குறைந்து 2,05,822 ஆக இருந்தது இக்காலப் பகுதியில் புதிதாகத் தொடங்கப்பட்ட நிலக்கரிச் சுரங்கங்களின் எண்ணிக்கையோடு ஒப்பிடும் போது இங்கு ஒரு விந்தையாக நிலை உருவாகி இருப்பதைக் காண்கிறோம்; அதாவது சுரங்கங்களின் அதிகரித்திருந்த போதிலும் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கைப் பெருமளவுக்கு குறைந்துவிட்டதைப் பார்க்கிறோம். இவ்வகையில் மொத்தத்தில் குறைவு 4,879 பேர்களாகும். ஆனால் இத்துடன் கதை முடிந்து விடவில்லை. உண்மையைச் சொன்னால் இது எவ்வளவு கடுமையான சிக்கல் என்பதைப் பலர் உணரவில்லை என்றே கூறி வேண்டும். நிலக்கரி வெட்டுபவர்கள் பற்றிய புள்ளிவிவரங்களைக் கூறினால் அவை இதனை நன்கு உணரும் என்று நம்புகிறேன். நிலக்கரியை வெட்டியெடுப்பவர்கள் 1942க்கு முன்னர் 55,691 பேர் இருந்தனர். இந்த எண்ணிக்கை 1942.ல் 51,438 ஆகவும், 1943ல் 45,306 ஆகவும் குறைந்தது; அதாவது 10,385 பேர் குறைந்தனர். நிலக்கரி உற்பத்தித் துறையில் நிலக்கரி வெட்டுபவர் எவ்வளவு பிரதானமானவர் என்பதை அவையினருக்கு நான் சொல்ல வேண்டியதில்லை. நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் எத்தனை ஆயிரம் பேர் பணியாற்றினாலும் நிலக்கரி வெட்டுபவர்கள் போதிய எண்ணிக்கையில் இல்லையென்றால் பயனில்லை. இத்துறையில், நிலக்கரி வெட்டுவதுதான் மிக அடிப்படையான, ஆதார சுருதியான நடவடிக்கையாகும். இங்குதான் பிரதான சிக்கலே இருக்கிறது. அதாவது இந்த முக்கியமான தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை 10,385 அளவுக்குக் குறைந்துவிட்டது.

              நிலக்கரி வெட்டும் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை இவ்வாறு வீழ்ச்சியடைந்ததற்கான காரணங்களை அவை நன்கு அறியும். நிலக்கரிச் சுரங்கங்கள் அமைந்துள்ள இடங்களில் பல்வேறு தொழில் நிலையங்களைத் தொடங்குவதற்கும், பலதரப்பட்ட ராணுவப் பணிகளுக்கும், மாற்று வேலை வாய்ப்புகளுக்கும் மிகச் சாதகமான சூழ்நிலைகள் இருந்தன. மேலும், நிலக்கரித் தொழிலை விட இத்தொழில் நிலையங்களில் வழங்கப்பட்ட ஊதியங்கள் கணிசமான அளவுக்கு அதிகமாக இருந்தன. தவிரவும், மாற்று வேலை வாய்ப்புக்கு இன்னொரு அனுகூலமும் இருந்தது; அதாவது மேற்பரப்பில் வேலை செய்வது சமத்துவ சலுகைகளை உத்தரவாதம் செய்ததோடு, நிலத்துக்கு அடியில் பணியாற்றுவதைவிடப் பலரைக் கவரக் கூடியதாகவும் இருந்தது. நிலக்கரி வெட்டுபவர்கள் சுரங்கங்களைக் கைவிட விரும்பியதற்கு மூன்றாவது ஒரு காரணமும் இருந்தது; அதாவது நிலக்கரி வெட்டும் தொழிலாளிக்கு நிலப்பரப்பில் வேறு வேலை கிடைத்தால் அவன் தன்னுடைய மனைவியையும் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்று, அவளையும் ஏதேனும் வேலையில் ஈடுபடச் செய்யலாம்; இதன் மூலம் அவனது குடும்ப வருவாய் பெருகும். இதற்கு மாறாக அவன் நிலக்கரிச் சுரங்கத்தில் வேலை செய்தால், பூமிக்கு அடியில் பெண்கள் பணியாற்றுவதற்குத் தடையிருப்பதால் அவள் மூலம் கூடுதல் வருவாய் கிடைக்கும் வாய்ப்பு இல்லாது போய்விடும். இதுதான் நிலக்கரிச் சுரங்க வேலையை விட்டு விட்டு மாற்று வேலையைத் தேடும்படி நிலக்கரி வெட்டுபவர்களைப் பெருமளவில் தூண்டியது எனலாம்.

                      இத்தகைய நிலைமையில், சுரங்கம் வெட்டும் தொழிலாளியின் மனைவிக்கும் வேலையும் ஊதியமும் கிடைக்க ஏற்பாடு செய்வோமேயானால் அந்தத் தொழிலாளி திரும்பவும் சுரங்கத்துக்கே வந்துவிடுவான் என்பதில் ஐயமில்லை. நிலைமையைச் சமாளிப்பதற்கும் சுரங்கம் வெட்டும் தொழிலாளியை சுரங்கத்துக்குத் திரும்பச் செய்வதற்கும் இதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்பது என் கருத்து. ஊதியங்களை உயர்த்தினால் சுரங்கம் வெட்டும் தொழிலாளிகள் திரும்பவும் வந்துவிடுவார்கள் என்று சிலர் கூறலாம். இது வாதத்துக்குப் பொருந்துமே தவிர நடைமுறையில் உரிய பலனை அளிக்காது. இங்கிலாந்தில் சுரங்கத் தொழிலாளர்களுக்கு ஏராளமாக ஊதியம் வழங்கப்படுகிறது. இது அங்கு தாராளமாக ஊதியத்தை அள்ளி வாரித்தரும் மிகச் சிறந்த தொழில்துறையாக விளங்குகிறது என்று என்னுடைய நண்பர் திரு.ஜோஷி நேற்று கூறினார். ஆனால் சுரங்கத் தொழிலாளர்களுக்கு அபரிமிதமாக ஊதியம் அளிக்கும் இங்கிலாந்தில் கூட நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் ஆள் பற்றாக்குறை மிகப் பெருமளவில் நிலவுகிறது என்கிற உண்மையை திரு.ஜோஷி மறந்துவிட்டார். ஆதலால் சிலர் கூறுவதுபோல் ஊதிய உயர்வு மட்டுமே இந்தச் சிக்கலைத் தீர்த்துவிடாது, இதற்கு உகந்த பரிகாரமாக இருக்காது என்பது தெள்ளத் தெளிவு. எனவே, இந்த மிக இக்கட்டமான, கடுமையான நிலையிலிருந்து மீள்வதற்கு ஒரே வழி நாங்கள் எடுத்துள்ள முடிவேயாகும் என்பது எங்களது துணிபு.

                      அரசாங்கம் எடுத்துள்ள முடிவுக்கு எதிராக மற்றொரு வாதமும் முன்வைக்கப்படுகிறது. இந்த வாதத்தைப் புறக்கணிக்காமல் அதனை எதிர்கொள்ளவே விரும்புகிறேன்; ஏனென்றால் இந்த வாதத்தில் ஓரளவு வலு இருக்கிறது என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். இங்கிலாந்திலும் ஏனைய நாடுகளிலும் நிலக்கரிப் பற்றாக்குறை நிலவினாலும் அங்கு பெண்கள் பூமிக்கு அடியில் வேலை செய்ய அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. அப்படியிருக்கும்போது. இந்தியாவில் மட்டும் பெண்களைப் பூமிக்கு அடியில் வேலை செய்ய நாம் ஏன் அனுமதிக்க வேண்டும் என்று கேட்கப்படுகிறது. இந்தக் கேள்விக்கான பதில் இரண்டு அம்சங்களைக் கொண்டது. முதலாவதாக, பூமிக்கடியில் பணியாற்ற பெண்கள் அனுமதிக்கப்படாத இங்கிலாந்து போன்ற நாட்டில் சிக்கலுக்குப் பரிகாரம் காண அவர்களுக்கு வேறொரு வழி இருக்கிறது; அதுதான் கட்டாய ஆள்சேர்ப்பு. அங்கெல்லாம் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் போய் வேலை செய்யும்படி மக்களை அவர்கள் கட்டாயப்படுத்த முடியும், அவ்வாறே கட்டாயப்படுத்தவும் செய்கிறார்கள். அண்மையில் பத்திரிக்கைகளில் ஒரு செய்தி படித்தேன்; அதாவது 1941ல் ராணுவத்துக்கு ஆளெடுக்கப்பட்டவர்கள் பெல்ஜியம் அரசாங்கத்தால் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டதாக அந்தச் செய்தி தெரிவித்தது. இத்தகைய அதிகாரம் நமக்கு இல்லையென்பதை இந்த அவை அறியும். எனவே இந்த வழியை நம்மால் பின்பற்ற முடியவில்லை.

                      ஐயா, இது சம்பந்தமாக நான் அளிக்கும் மற்றொரு பதில் இதுதான்: பிரிட்டனிலும் தென்னாப்பிரிக்காவிலும் ஏனைய நாடுகளிலும் நிலத்துக்கு அடியில் பெண்கள் வேலை செய்யும் பழக்கம் கடைப்பிடிக்கப்படுவதில்லை. இந்நாடுகளின் பெண்கள் ஒரு சமயம் அநேகமாக 60 அல்லது 70 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பூமிக்கு அடியில் வேலை செய்தனர். எனவே, இந்த விஷயத்தை எதார்த்தங்கள் கொண்டு பார்க்குமாறு அவையைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். நமது நாட்டில் 1937 வரை பெண்கள் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் பணியாற்றி வந்திருக்கிறார்கள் என்பது உண்மை இல்லையா? இந்த நாட்டில் எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வரை கூட பெண்கள் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் வேலை செய்து வந்திருக்கிறார்கள் என்பது உண்மை இல்லையா? எங்கள் பெண்கள் நிலத்துக்கடியில் வேலை செய்வதை நூறு ஆண்டுக் காலமாகவே நிறுத்திவிட்டார்கள் என்று பிரிட்டிஷ் மக்கள் கூறுவதைப் போன்று இந்தியாவில் எவரேனும் சொல்ல முடியுமா?

                      இது சம்பந்தமாக 1934ல் அகில இந்திய மாதர் மாநாட்டின் கருத்து என்னவாக இருந்தது என்பதை இந்த வெட்டுத் தீர்மானத்தைக் கொண்டு வந்திருக்கும் மதிப்பிற்குரிய பெண்மணி மறந்து விட்டார் என்று நினைக்கிறேன். இந்த விஷயத்தை அவைக்கு விளக்கிக் கூற விரும்புகிறேன். பெண்கள் நிலத்துக்கடியில் வேலை செய்வதை நிறுத்தும் பொருட்டு 1929 ஆம் ஆண்டு முதலே சில நடவடிக்கைகளை அரசு மேற்கொண்டு வந்துள்ளது; இதனைப்படிப்படியாக செய்வதற்கான ஒரு திட்டத்தையும் வகுத்தது; இதன்படி 1937ல் நிலத்துக்கு அடியில் பெண்கள் எவரும் வேலை செய்ய மாட்டார்கள். இத்தகைய ஒரு மரபைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும் என்ற பேச்சு எழுவதற்க்கு முன்பே இது நடைபெற்றது என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கதாகும். இது சம்பந்தமாக அகில இந்திய மாதர் மாநாட்டின் நிலை எத்தகையதாக இருந்தது? 1934 டிசம்பர் 26 ஆம் தேதி நடைபெற்ற அகில இந்திய மாதர் மாநாட்டின் கூட்டத்தொடரில் இந்த விஷயம் பரிசீலிக்கப்பட்டது என்று அறிகிறேன். என்னிடமுள்ள அறிக்கையின்படி…….(திருமதி ரேணுகா ரே குறிக்கிடுகிறார்), தயவுசெய்து என் பேச்சில் குறுக்கிடாதீர்கள். இந்தப் பிரச்சனையை ஆராய்வதற்காக அச்சமயம் அகில இந்திய மாதர் மாநாடு ஒரு குழுவை அமைத்தது. இந்திய அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கை குறித்து அகில இந்திய மாதர் மாநாடு என்ன கருத்து கொண்டிருந்தது என்பதைக் கூறும் இரண்டு சுருக்கமான வாக்கியங்களை மட்டும் இங்கு வாசிக்கிறேன். 53 ஆம் பக்கத்திலிருந்து மேற்கோள் காட்டுகிறேன். அரசாங்கத்தின் முடிவின் அனுகூலங்களை அறிக்கை முதலில் கூறிகிறது. பின்னர் அதன் பிரதிகூலங்களை எடுத்துரைக்கிறது இப்போது இங்கு வெட்டுத் தீர்மானத்தைக் கொண்டிருக்கும் பெண்மணி அகில இந்தியா மாதர் மாநாடு நியமித்த குழுவில் உறுப்பினராக இருந்தார் என்பதை அவையின் கவனத்துக்குக் கொண்டுவர விரும்புகிறோம். அந்த அறிக்கை பின்வருமாறு தொடங்குகிறது:

            ‘’நிலத்துக்கடியிலான பணியிலிரந்து பெண்களை விலக்குவது சுரங்கத் தொழிலானார்களிக் இன்றைய வாழ்க்கை நிலைமைகளுக்க மொத்ததில் ஏற்புடையதல்ல என்பதே எங்கள் கருத்து. ‘’

பின்னர் அறிக்கை பின்வருமாறு முடிகிறது:

          ‘’நிலத்துக்கடியில் பெண்கள் வேலை சேய்வதிலிருந்து இப்போதைய நிலைமையில் விலக்கப்பட்டால் அவர்களை நிலத்துக்கடியில் பணியாற்ற அனுமதிக்குட் தீமைகளைவிட சுரங்கத் தொழிலாளர்களது குடும்பங்களின் துயரம் மிக அதிகமாக இருக்கும்.

      (திருமதி ரேணுகா ரே குறுக்கீடு.)

                      திரு.தலைவர் (திரு.மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரஹீம்): மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர் விட்டுக் கொடுக்க மாட்டார் போல் தெரிகிறது.

          மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: 1935ல்நடைபெற்ற கூட்டத்தொடரில் அகில இந்திய மாதர் மாநாட்டால் இந்த விஷயம் பரிசீலிக்கப்பட்டபோது, அச்சமயம் ஏற்கப்பட்ட சர்வதேச நடைமுறை மரபை ஆதரிப்பது என்று அவர்கள் முடிவுக்கு வந்தனர். இந்திய அரசாங்கம் கடைப்பிடித்துவரும் போக்கு தங்களுக்கு உடன்பாடில்லாத போதிலும் இந்த முடிவை அவர்கள் மேற்கொண்டனர். 1935ல் அகில இந்திய மாதர் மாநாடு எடுத்த இந்த நிலை 1934 –ல் அவர்கள் கடைப்பிடித்த நிலையிலிருந்து மாறுபட்டிருந்ததற்கு சர்வதேச நடைமுறை மரபு அங்கீகரிக்கப்பட்டதே காரணமாகும். 1935 ஆம் வருட இந்த சர்வதேச நடைமுறை மரபு ஏற்கப்பட்டிருக்கவில்லை என்றால் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் பெண்கள் வேலை செய்வதைத் தடுக்கும் இந்திய அரசாங்கத்தின் முடிவுக்கு எதிராக அகில இந்திய மாதர் மாநாடு தொடர்ந்து கிளர்ச்சி செய்திருக்கும் என்பதில் ஐயமில்லை. இந்த விஷயத்தில் அகில இந்திய மாதர் மாநாடு தனது நிலையை மாற்றிக் கொண்டதற்கு ஏதோ தீய உள்நோக்கம் இருக்கக்கூடும் என்று நான் கூறவில்லை. ஆனால் அதேசமயம் நெருக்கடி நிலைமை மறைந்ததும் ரத்து செய்யப்படக் கூடிய ஒரு நடவடிக்கையைச் சகித்துக் கொள்ள முடியாத அளவுக்கு பத்தாண்டுக் காலத்துக்குள் இந்த நாட்டு மக்களின் தார்மீக, அரசியல் உணர்வுகளில் இத்தகைய ஒரு புரட்சி ஏற்பட முடியும் என்பதை நான் நம்பத் தயாராக இல்லை என்பதைக் கூறிக் கொள்ள விரும்புகிறேன்.

  ஐயா, நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் பணிபுரியும் பெண்களின் எண்ணிக்கை அதிகம் போனால் 15,000 தான், அவர்களாலும் கூடுதலாக நிலக்கரியை உற்பத்தி செய்ய முடியவில்லை; அப்படியிருக்கும் போது இந்த 15,000 பெண்களும் பூமிக்கு அடியில் வேலை செய்து தான் ஆக வேண்டும் என்று இந்திய அரசாங்கம் ஏன் பிடிவாதம் பிடிக்கிறது என்று என்னிடம் சிலர் கேட்கிறார்கள். இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிப்பது அப்படி ஒன்றும் சிரமம் அல்ல. முதலாவதாக…

        திரு.சாமி வெங்கடாசலம் செட்டி: பொதுமக்களின் கருத்து எத்தகையதாயிருப்பினும் பெண்கள் தொடர்ந்து சுரங்கங்களில் வேலைகளில் ஈடுபடுத்தப்படுவதில் மாண்புமிகு தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர் உடும்புப் பிடிவாதமாக இருக்கிறாரா?

           மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்: மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர் என்னைப் பற்றி இத்தகைய தவறான, கொடியதான கருத்தைக் கொண்டிருந்தால் அதற்கு நான் என்ன செய்ய முடியும். என்னைப் பற்றி எத்தகையஅபிப்பிராயம் கொண்டிருக்கவும் அவருக்கு உரிமை உண்டு. அதேபோன்று அவரைப் பற்றி நான் என் சொந்த அபிப்பிராயம் கொண்டிருக்க எனக்கும் உரிமை இருக்கிறது.

  பெண்களை நாங்கள் ஏன் நிலத்துக்கடியில் வேலை செய்வதில் ஈடுபடுத்துகிறோம் என்று கேட்கப்படுகிறது. இதற்கு மூன்று காரணங்கள் உண்டு. முதலாவதாக, நாங்கள் இப்போதுள்ள நிலைமையில், நிலத்துக்கடியில் வேலை செய்யும் ஒரு பெண்ணை தனித்த முறையில் பிரித்துப் பார்க்க முடியாது. அவள் மேற்கொள்ளும் முடிவால் பல விபரீத விளைவுகள் ஏற்படக்கூடும். அவள் வேலையிலிருந்து நின்று கொண்டால்…

              திரு. தலைவர் (மாண்புமிகு சர் அப்துல் ரஹீம்): மாண்புமிகு உறுப்பினருக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நேரம் முடியப் போகிறது.

              மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்: நான் 20 நிமிடத்திற்கு மேல் பேசவில்லை.

              அவள் நிலக்கரிச் சுரங்கத்தில் வேலை செய்வதிலிருந்து நின்று கொண்டால், நிலக்கரி வெட்டும் தொழிலாளியும் வேலையிலிருந்து நின்று கொள்வான், இதனால் நிலைமை மேலும் மோசமாகும். இது முதல் விளைவாகும். அவள் வேளையிலிருந்து நின்று கொண்டால் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் வேலைக்கு வராதவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கும். இது இரண்டாவது விளைவாகும். அடுத்து மூன்றாவது விளைவு என்னவென்றால், தற்போது பெண்கள் செய்துவரும் நிலக்கரியைச் சுமந்து செல்லும் வேலையை நிலக்கரி வெட்டும் தொழிலாளர்களில் சிலர் செய்ய வேண்டிவரும்; இதனால் நிலக்கரி வெட்டும் தொழிலாளர்களின் எண்ணிக்கை மேலும் குறையும். பெண்களால் நிலக்கரியை அதிகம் உற்பத்தி செய்ய முடிவதில்லை என்ற வாதம் சரியல்ல. நான் அவையின் கவனத்துக்குக் கொண்டுவர விரும்புவது...

              மதிப்பிற்குரிய பல உறுப்பினர்கள்: மாண்புமிகு உறுப்பினருக்கு ஒதுக்கப்பட்ட நேரம் முடிந்துவிட்டது.

              மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: நான் ஏற்கெனவே கூறியது போன்று, முற்றிலும் அவசியமானதற்கும் அதிகமாக ஒரு நிமிடம் கூடப் பெண்களை நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் வேலையில் ஈடுபடுத்தும் உத்தேசம் ஏதும் எங்களுக்கு இல்லை. நிலைமையைச் சமாளிப்பதற்கு நாங்கள் பல்வேறு நடவடிக்கைகள் எடுத்து வருவதை அவை அறியும். நாங்கள் கோரக்பூரிலிருந்து தொழிலாளர்களை வரவழைத்திருக்கிறோம்; பல்வேறு எந்திர சாதனங்களை இறக்குமதி செய்திருக்கிறோம்; இதர பல நடவடிக்கைகளையும் எடுத்திருக்கிறோம்.

     (இப்போது மணி ஐந்தாகிறது).

 திரு.தலைவர் (மண்புமிகு சர் அப்துல் ரஹீம்): வெட்டுத் தீர்மானம் வருமாறு:

             “தொழிலாளர் நலத்துறை” என்னும் தலைப்பில் கோரப்பட்டும் மான்யம் நூறு ரூபாயாகக் குறைக்கப்பட வேண்டும்.”

 தீர்மானம் ஏற்கப்பட்டது.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

(1.மத்திய சட்டமன்ற விவாதங்கள், தொகுதி III, 27, மார்ச்சு 1945, பக்கங்கள் 2138-41.)

மாண்புமிகு சர் ஜெரமி ரெய்ஸ்மான்:    ஐயா “1945, மார்ச்சு 31 ஆம் நாளில் முடிவடையும் நிதியாண்டில், தொழிலாளர் நலத் துறையில், ஊதியம் வழங்கும் வகையிலான கூடுதல் செலவுகளுக்கான ரூ.2,40,000க்கு மிகாமல் செலவு செய்ய கவர்னர்-ஜெனரல் தலைமையிலுள்ள நிர்வாக சபைக்குத் துணை மானியம் அனுமதிக்கப்படலாம்”

எனும் தீர்மானத்தை அவை முன் வைக்கிறேன்.

              அவைத் தலைவர் (சையது குலாம் பீக் நைரங்): தீர்மானம் அவைமுன் வைக்கப்படுகிறது.

*            *         *       

ambedkar 480     மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர் (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்):

               கடந்த ஆண்டில், இந்திய அரசு நிலக்கரியின் மீது, “நிலக்கரிச் சுரங்க நலவரி’’யாக ஒரு டன் நிலக்கரிக்கு 4 அணா வீதம் வரி விதித்தது என்பதை எனது நன்பர் பேராசிரியர் ரங்கா அறிந்திருப்பார். இதன் மூலம் கிடைக்கும் ‘நிலக்கரி நிதி’யை நிருவாகம் செய்வதன் பொருட்டே ‘’நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலாளர் நல அலுவலர்’’ பணியமர்த்தப்பட்டுள்ளார். நிலக்கரிச் சுரங்க நலநிதியின் நிருவாகம் ஒரு குழுவினால் நடத்தப்பட்டு வருகிறது. இக்குழுவில் முதலாளிகளின் சார்பாளர்களும் (நிலக்கரிச் சுரங்கத்) தொழிலாளர்களின் சார்பாளர்களும் பீகார், வங்காளம் ஆகிய மாநில அரசுகளின் சார்பாளர்களும் சம அளவில் இடம்பெற்றுள்ளனர்; தொழிலாளர் நலத்துறை செயலர் குழுவின் தலைமைப் பொறுப்பை வகிக்கிறார். குழுவுக்கு ஏறத்தாழத் தன்னாட்சிப் பொறுப்பு தரப்பட்டுள்ளது. அதற்கென, ‘நிலக்கரி ஆணையர்’ தயாரித்து குழுமுன் வைக்கப்படும் தனியான நிதி ஒதுக்கீடு உண்டு. இந்நிதியைச் செலவிடுவதன் செயற்பொறுப்பும் நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலாளர் நல ஆணையரிடமே தரப்பட்டுள்ளது. மலேரியா, நீர் வழங்கல், மருத்துவம் போன்ற சுரங்கத் தொழிலாளர் நலப்பிரச்சினைகள் அனைத்தையும் இக்குழு கவனித்து வருகிறது.

பண்டித லட்சுமி காந்த மைத்ரா: இக்குழுவின் மீது தாங்கள் ஏதேனும் கட்டுப்பாடு செலுத்தி வருகிறீர்களா?

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஆம், தொழிலாளர் துறைச் செயலரே குழுவின் தலைவர் என்பதால் குழு என் கட்டுப்பாட்டில் வருகிறது .அதன் நிதிநிலையும் எமது பரிசீலனைக்கு வருகிறது. அது நிறைவேற்றியனுப்பப்பட்ட பின்னரும், திருத்தங்கள் தேவையெனில் மறு பரிசீலனைக் குழுவிடமே அனுப்பி வைக்கப்படுகிறது.

           ஒவ்வொரு மாநில அரசிலும் தொழிலாளர் நல ஆணையர்கள் உள்ளனர் என்பதையும் எனது நண்பர் பேராசிரியர் ரங்கா அறிவார். அவர்களின் கீழ் நல்லிணக்க அலுவலர்களும் மேலும் பிற அலுலர்களும் பணியாற்றுகின்றர். மாநில அரசுகளன்றி மைய அரசின் கீழும் சில நிறுவனங்கள் இயங்கி வருவதால், அங்கு பணியாற்றும் சுரங்கத் தொழிலாளர்களின் நலனைப் பேணும் பொறுப்பை இந்திய அரசு ஏற்க வேண்டுமென்று கருதியதால் அண்மையில் இக்குழு நிறுவப்பட்டுள்ளது. இந்நிறுவனம் முதன்மைத் தொழிலாளர் நல ஆணையர் எனப்படும் இந்திய அரசு அலுவலரின் தலைமையில் இயங்கி வருகிறது. இந்தியாவின் பிற மாநிலங்கள் மூன்று பகுதிகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் துணைத் தொழிலாளர் நல ஆணையர் ஒருவர் நியமிக்கப்பட்டுள்ளார். மைய (நிலக்கரி) நிறுவனங்களுடன், இருப்புப் பாதைத் துறை நல்லிணக்க அலுவலர், இருப்புபாதைத் தொழிலாளர் நல மேற்பார்வையாளர் ஆகியோரின் பணிகள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு மையமயமாக்கப்பட்டுள்ளன என்பதையும் பேராசிரியர் ரங்காவுக்குத் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன். இந்திய அரசின் கீழ் நேரடியாகப் பணியாற்றி வந்த தொழிலாளர் நல அலுவலர்கள், இனி, அந்தந்தப் பகுதிகளுக்கான தொழிலாளர் நல ஆணையர்களின் கீழ் பணியாற்றுவர். அவ்வாறே, இருப்புப்பாதைத் துறையில், ஊதியச் சட்டம், வேலைநேர சட்டம் ஆகியவற்றின் செயல்பாட்டைக் கண்காணித்து வந்த ஆய்வாளர்களும், இருப்புப் பாதை நல்லிணக்க அலுவலர் கீழ் தனியே செயல்படும் நிலைக்கு மாறாகப் புதிய திட்டத்தின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டு, நிறுவன அமைப்பு வலுவாக்கப்பட்டுள்ளது.

            தொழிலாளர் நல ஆய்வுக்குழுவைப் பொறுத்தமட்டில்,கடந்த 1943 ஆம் ஆண்டில் நடைபெற்ற தொழிலாளர் நல முத்தரப்பு மாநாட்டில், “இந்திய அரசு, பெவரிட்ஜ் அறிக்கையின் அடிப்படையில், தொழிலாளர்களுக்கான சமுதாயப் பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளை எடுக்க வேண்டும்’’ என்ற தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இத்தகு நடவடிக்கைகளை யெடுக்குமுன்னர், தொழிலாளர்களின் நலன் சார்ந்த குடியிருப்பு, ஊதியம், சுற்றுப்புறத் தூய்மை முதலானவற்றின் தற்போதைய நிலைமைகளை ஆய்வு செய்ய, உண்மையறி குழு ஒன்று நிறுவப்பட்டு, குழு கண்டறியும் உண்மை நிலைகளின் அடிப்படையில் தொழிலாளர் நல மேம்பாட்டுத் திட்டங்களை வகுப்பதற்கான மற்றொரு குழுவை நியமித்தல் உகந்ததென்றும் முடிவு செய்யப்பட்டது. இவ்வாய்வுக்குழு கடந்த ஆறேழு மாதங்களாகச் செயல்பட்டு வருகிறது; குழுவின் அறிக்கை அடுத்த ஜூன்/ஜூலைக்குள் கிடைக்குமென்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. அறிக்கை கிடைத்தவுடன், முத்தரப்பு மாநாட்டின் முடிவுப்படி, இரண்டாவது கட்ட ஆய்வுக்குழுவின் முன் அறிக்கை வைக்கப்படும். இரண்டாம் கட்ட ஆய்வுக்குழுவில், தொழிலாளர்கள், தொழிலதிபர்கள், மாகாண அரசுகள் ஆகிய தரப்பினரின் சார்பாளர்கள் இடம் பெறுவர்.

                பயிற்சி பெறாத தொழிலாளர்களைப் பொறுத்தமட்டில், பற்றாக்குறை காரணமாக ஒப்பந்தக்காரர்களே ஒருவரோடொருவர் போட்டி போட்டுக் கொண்டு; நிர்ணயித்த ஊதியத்தை விடக் கூடுதலாவே அளித்து ஈர்க்கும் போட்டிநிலைதான் நிலவுகிறது. இதன் விளைவாகச் சில துறைகளில் கூலித் தொழிலாளர்கள் கிடைக்கும் நிலையும் பிற பகுதிகளில் தொழிலாளர் பற்றாக்குறையும் நிலவிவரக் காண்கிறோம். .குறிப்பாகப் போர்ப்படைப் பணிகளுக்குக் கூலியாட்கள் கிடைப்பது மிக அரிதாகவேயிருக்கிறது. எனவே பயிற்சி பெற்ற சாதாரண கூலியாட்களின் பணி பவ்வேறு துறைகளுக்கும் பங்கீடு செய்யப்படுதல் அவசியமென இந்திய அரசு முடிவு செய்து, முதல் கட்டமாக “பயிற்சி பெறாத கூலியாட்கள் வழங்கல் குழு” எனும் குழுவினை நியமித்துள்ளது. ஒப்பந்தக்காரர்கள் ஒவ்வொருவரும், தமது பணிகள் நடைபெறும் இடம் தவிரப் பிற பகுதிகளிலிருந்து தமக்கு எவ்வளவு கூலியாட்கள் தேவையென்பதைக் குறித்து “வழங்கல் குழு” விடம் விண்ணப்பிக்க வேண்டும்; வழங்கல் குழுவின் சான்றிதழ் பெற்றே பிற பகுதிகளிருந்து கூலியாட்களை வேலையமர்த்த இயலும். பல்வேறு இடங்களில் கூலியாள் வழங்கு நிலையங்கள் நிறுவப்பட்டுள்ளன. இந்நிலையங்கள் ஒவ்வொன்றின் பணிகளையும் நிருவகிக்கும் தலைமைப் பொறுப்பு ஒரு ஒப்பந்தக்காரருக்குத் தரப்பட்டுள்ளது. தற்போதைக்கு, எனது நண்பருக்கு இத்திட்டத்தைப் பற்றிய விவரங்கள் இவ்வளவே தர இயலுகிறது. அவருக்கு இதில் மேலும் தெரிந்து கொள்ள ஆர்வமிருப்பின், குறுகியகால அறிவிப்பினை ஒன்றை எழுப்புவாரெனில், கூடுதல் விபரங்களைத் திரட்டியனுப்பத் தயாராக உள்ளேன்.

             திருமதி கே. இராதா பாய் சுப்பராயன் (மதுரை, இராமநாதபுரம், திருநேல்வேலி மாவட்டங்களின், முகமதியரல்லாக் கிராமிய மக்கள் சார்பாளர்):

  ஐயா, பேராசிரியர் ரங்காவும் அவரது கட்சியினரும், கேட்ட வினாக்களுக்கு நீண்ட அறிக்கையாக விடையளித்த நமது மாண்புமிகு நண்பருக்கு முதலில் நன்றியைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். ஆனால், அவரது அறிக்கையில் மிக முக்கியமான வினாவொன்றுக்கான விடை இடம் பெறவில்லை; அஃதாவது, நிலத்தடிச் சுரங்கப்பணிகளில் பெண் தொழிலாளர்களை ஈடுபடுத்தல் மீதான தடையை, நிலக்கரி ஆணையர் மீண்டும் விதிப்பாரா?

                மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: அஃது, அவரது பணியல்லவென்பது உறுதி.

திருமதி கே.இராதாபாய் சுப்பராயன்: நிலத்தடிச் சுரங்கங்களின் இன்றைய நிலையைக் கருத்தில் கொண்டு, இனியும் அத்தகைய பணிகளில் பெண்களை ஈடுபடுத்தலாமா என்பது குறித்தும், சுரங்க நிலைமைகள் பெண்களின் உடல் நலத்துக்கு ஊறுவிளைவிக்குமா என்பதையும், ஆணையரோ குழுவோ ஆய்ந்து நோக்குவார்களா?

மண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்: இஃது அவர்களது பணியில் தொடர்புடைய பொருள் அன்று.

திரு.அப்துல் கையூம்: அவ்வாறாயின், அவர்களால் என்ன பயன்?

திரு. என்.எம்.ஜோஷி (அலுவல்சாரா நியமன உறுப்பினர்): என் கருத்தில் தோன்றுவதென்னவென்றால், குழு நியமிக்கப்பட்டுச் செயல்படத் தொடங்கியபின், நிலத்தடி சுரங்கங்களில் பெண்களைப் பணியமர்த்தல் குறித்த சிக்கல்களைப் பற்றிய விவரங்களைத் திரட்டி ஆய்வு செய்யும்……

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: திருமதி இராதாபாய் சுப்பராயன் அவர்கள் நிலக்கரி ஆணையர் பணிகளைப் பற்றியே குறிப்பிட்டாரென நினைக்கிறேன்.

திருமதி கே.இராதாபாய் சுப்பராயன்: நண்பர் குறிப்பிட்டவாறு, குழுவைப் பற்றிதான் எனது வினாவை எழுப்பினேன்.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர். அம்பேத்கர்: ஆம், அவர்களும் (குழுவும்) இப்பணியில் ஈடுபடலாம்.

திரு.என். எம்.ஜோஷி: எல்லாச் சிக்கல்களையும் குறித்து குழு ஆய்வு செய்ய வேண்டுமென்பதே எனது கருத்து.

மாண்புமிகு டாக்டர் அம்பேத்கர்: நிலக்கரி ஆணையாளரைப் பற்றி மட்டுமே அம்மையார் குறிப்பிட்டாரெனக் கருதினேன்.

திரு.என். எம்.ஜோஷி: நிலத்தடிச் சுரங்கங்களில் பெண்களைப் பணியமர்த்தல் மீதான தடையை நீக்குதல் உள்ளிட்ட, சுரங்கத் தொழிலாளர் சிக்கல்கள் அனைத்தும் கருதப்பட வேண்டும். எனவே, தேவையான நிதிக் கோரிக்கையை அனுமதித்துத் தீர்மாளம் நிறைவேற்றலாம்.

         அவைத்தலைவர் (சையது குலாம் பீக் நைரங்):

                (அவை முன்வைக்கப்படும்) தீர்மானமாவது:

                 “1945, மார்ச்சு 31இல் முடியும் நிதியாண்டில், ஊதியம் வழங்குதற் பொருட்டு தேவைப்படும் செலவுகளுக்காக, தொழிலாளர் நலத்துறைக்கு ரூ.2,40,000க்கு மிகாமல் துணை மானியமாக அனுமதிக்கலாம்.’’

அவை தீர்மானத்தை நிறைவேற்றியது.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It

(தொழிலாளர் இலாகாவின் 23ஆம் எண் கோரிக்கையின் மீது மத்திய சட்டமன்றத்தில் நடைபெற்ற விவாதங்கள், தொகுதி II, 13 மார்ச், 1945, பக்கங்கள் 1456-62.)

          திரு.துணைத் தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): திரு.ஜோஷி நேற்று கொண்டுவந்த வெட்டுத் தீர்மானத்தின் மீது இப்போது விவாதம் தொடரும்.

            பேராசிரியர் என்.ஜி.ரங்கா: ஐயா, திரு.ஜோஷி கொண்டு வந்துள்ள வெட்டுத் தீர்மானத்தை நானும் என்னுடைய கட்சியினரும் முழு மனத்துடன் ஆதரிக்கிறோம்.

            மதிப்பிற்குரிய சில உறுப்பினர்கள்: இப்போது இந்த வெட்டுத் தீர்மானம் வாக்கெடுப்புக்கு விடப்பட வேண்டும்.

            திரு.துணைத் தலைவர் (அகில்) சந்திரகுப்தா): இந்த தீர்மானம்…           

ambedkar 452திரு.எச்..சத்தார் எச்.எஸ்ஸாக் சேட் (மேற்குக் கடற்கரை மற்றும் நீலகிரி: முகமதியர்): இதற்கு அரசாங்கத்தின் பதில் என்ன?

          திரு.துணைத் தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): அரசு தரப்பில் எவரேனும் பதிலளிப்பார்களா என்று காத்திருந்தேன். ஆனால் எவரும் முன்வரக் காணோம்.

            (இந்தக் கட்டத்தில் மாண்புமிகு டாக்டர் அம்பேத்கர் தமது இருக்கையிலிருந்து எழுந்திருக்கிறார்).

            திரு.துணைத்தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): மாண்புமிகு உறுப்பினர் பேச விரும்புகிறாரா?

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: (தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினர்): ஆம்.

            திரு.துணைத்தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): அவை பொறுமை இழந்து விட்டது.

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: நான் பொறுமை இழக்க மாட்டேன் என்று உறுதி கூறுகிறேன்.

            திரு.ஜோஷி தமது வெட்டுத் தீர்மானத்தை ஆதரித்து நேற்று பேசும்போது தொழிலாளர் இலாகாவுக்கு எதிராக சில குற்றச்சாட்டுகளைக் கூறினார். அவர் தமது முடிவுரையில் தொழிலாளர்களின் நலன்களைப் பேணிக்காப்பது சம்பந்தமாக தனக்குள்ள கடமைகளைப் போதிய அளவு நிறைவேற்ற தொழிலாளர் இலாகா தவறி விட்டது என்று சாடினார். அதுமட்டுமன்றி, தொழிலாளர்களிடம் தொழிலாளர் இலாகாவுக்கு துளிகூட அனுதாபமில்லை என்று கூறுமளவுக்குச் சென்றுள்ளார்; இதை வரம்புமீறிய கூற்றாகக் கருதுகிறேன். ஐயா, முன்னிடைச் சொல், இடைச்சொல், சந்திகள், பிரிநிலை இடைச் சொல் முதலியவற்றையெல்லாம் விட்டுவிட்டு மதிப்பிற்குரிய என்னுடைய நண்பர் ஏறத்தாழ தந்தி மொழியில் பேசினார் என்றே சொல்ல வேண்டும்; அவர் தமது தீர்மானத்துக்கு ஆதரவாக எத்தகைய விரிவான வாதங்களையும் முன்வைக்கவில்லை; எனவே அவரது வெட்டுத தீர்மானத்தைக் கையாள்வது சம்பந்தமாக எனக்கு ஓரளவு சிரமம் இருப்பதை உணர்கிறேன். எனினும் அவரது குற்றச்சாட்டுகளுக்குத் தக்கபடி பதிலளிக்கத் தீர்மானித்துள்ளேன்.

            ஐயா, தொழிலாளர் இலாகாவுக்கு எதிராக அவர் கூறியுள்ள முதல் குற்றச்சாட்டு அகவிலைப்படி சம்பந்தப்பட்டது. முதலாவதாக, இந்திய அரசாங்கம் வழங்கியுள்ள அகவிலைப்படி போதுமானதல்ல என்று அவர் குற்றப்பத்திரிகை வாசிக்கிறார். இரண்டாவதாக, இந்திய அரசாங்கம் அங்கீகரித்துள்ள அகவிலைப்படித் திட்டம் ஒரே சீரானதாக இல்லை என்று அவர் குற்றம் சுமத்துகிறார். இவற்றில் முதல் குற்றச்சாட்டை எடுத்துக் கொள்வோம். “போதிய அளவு” என்று கூறும்போது இது குறித்த கண்ணோட்டங்கள் பெருமளவுக்கு மாறுபடும் என்பதை திரு.ஜோஷி ஒப்புக்கொள்வார் என்று நம்புகிறேன். போதிய அகவிலைப்படி என்பது துல்லியமாக எதைக் குறிக்கிறது என்பதில் ஒத்துப்போகக் கூடிய இருவரை காண்பது கடினம். எனவே, பிரச்சினையின் இந்த அம்சத்தைப் பற்றி இங்கு நான் எதுவும் கூறப்போவதில்லை. ஆனால் அகவிலைப்படி விஷயத்தில் இந்திய அரசாங்கம் எப்போதுமே பெருமளவுக்கு அக்கறை காட்டி வந்திருக்கிறது என்பதையும், நிலைமையை உன்னிப்பாகக் கவனித்து, அகவிலைப்படியை உயர்த்துவதற்கு அது அவ்வப்போது நடவடிக்கை எடுத்து வந்துள்ளது என்பதில் ஐயமேதும் இல்லை என்பதையும் அவையின் கவனத்துக்குக் கொண்டுவர விரும்புகிறேன். இது சம்பந்தமாக சில புள்ளி விவரங்கள் அவையின் முன் வைக்கிறேன்.

முதலாவது அகவிலைப்படி 1942 ஆகஸ்டில் அளிக்கப்பட்டது. இதன்பின்னர் அது 1943 ஜனவரியில் அதிகரிக்கப்பட்டது. 1943 ஜூனில் அது மேலும் உயர்த்தப்பட்டது. (மதிப்புமிக்க ஓர் உறுப்பினர்: “1942ல் அகவிலைப்படி எவ்வளவு வழங்கப்பட்டது?”). இந்த விவரங்களை எல்லாம் இப்போது கூறிக் கொண்டிருக்க உண்மையில் எனக்கு நேரமில்லை. நான் மேற்கொண்டு பேசுவதற்கு மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர் அனுமதிப்பார் என்று நம்புகிறேன். அகவிலைப்படி 1944 மார்ச்சில் மேற்கொண்டும் அதிகரிக்கப்பட்டது. இவ்வாறு அகவிலைப்படியை நாங்கள் உயர்த்தி வந்தது மட்டுமல்லாமல், அகவிலைப்படி பெறுவதற்குத் தொழிலாளர்களுக்குள்ள தகுதிவரம்பையும் அவ்வப்போது மேம்படுத்தி வந்திருக்கிறோம். அகவிலைப்படி வழங்கப்பட்ட முதல் சந்தர்ப்பத்தில் அதிகபட்ச வரம்பு 100 முதல் 120 ஆக நிர்ணயிக்கப்பட்டது. மூன்றாவது சந்தர்ப்பத்தில் அது 150 ஆக உயர்த்தப்பட்டது. நான்காவது சந்தர்ப்பத்தில் மேலும் ஒரு படி சென்று அது 250 ஆக அதிகரிக்கப்பட்டது. அகவிலைப்படியை மேலும் உயர்த்தும் விஷயத்தை இந்திய அரசாங்கம் மிகத் தீவிரமாகப் பரிசீலித்து வருகிறது என்பதை அவையில் கூறிக் கொள்ள விரும்புகிறேன். இது குறித்து இந்திய அரசாங்கம் விரைவிலேயே முடிவெடுக்கும் என்றும் நம்புகிறேன்.

            அகவிலைப்படி வழங்குவதில் ஒரே சீரான போக்கு கடைப்பிடிக்கப்படவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டைப் பொறுத்தவரையில் அதை நான் ஒப்புக் கொள்கிறேன்; இந்திய அரசாங்கத்தின் வெவ்வேறு வகையைச் சேர்ந்த ஊழியர்களுக்கு வெவ்வேறு வீதாசாரங்களில் அகவிலைப்படி வழங்கப்படுகிறது என்பதும் உண்மையே. ஆனால், ஐயா, இங்கு ஒரு கேள்வி கேட்க விரும்புகிறேன் – ஒரே சீரான தன்மை இல்லாததற்கு யார் பொறுப்பு? அகவிலைப்படி அளிப்பதில் ஒரே சீரான போக்குக் கடைப்பிடிக்கப்படாததற்கு யாரேனும் பொறுப்பாளி இருப்பாரேயானால் அவர் திரு.ஜோஷியே தான் என்று கூறுவதில் எனக்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லை.

          திரு.என்.எம்.ஜோஷி: ஏன்? நான் அரசாங்கம் இல்லையே?

          மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ‘திரு.ஜோஷிதான்’ என்று நான் கூறியது அவரை தனிப்பட்ட முறையில் அல்ல, மாறாக தொழிலாளர் அமைப்பு முழுவதையுமே குறிப்பிடுவதற்கே அவ்வாறு கூறினேன். இந்த ஒரே சீரான தன்மை இல்லாததற்கு அவர்கள் தான் காரணம். அகவிலைப்படி வழங்கும் விஷயத்தில் நடந்தது இதுதான். தொழிலாளர் உலகில் பல்வேறு பிரிவினர் இருக்கின்றனர். அவர்களுக்கென தனித்தனிச் சங்கங்கள் உள்ளன. ரயில்வே தொழிலாளர் சம்மேளனம், தபால், தந்தி ஊழியர் சங்கம், பஞ்சாலைத் தொழிலாளர் சங்கம் என எத்தனை எத்தனையோ சங்கங்கள் இருக்கின்றன. இந்த சங்கங்கள் எவற்றிலும் சேராத ஏராளமான தொழிலாளர்களும் இருக்கிறார்கள். இந்தத் தொழிற்சங்கங்களில் பெரும்பாலானவை பின்பற்றும் கொள்கை ஒரு திட்டமிட்ட கொள்ளையே தவிர வேறல்ல, இந்திய அரசாங்கத்திடமிருந்து சலுகைகள் பெறுவதில் சிலர் முந்திக் கொண்டு மற்றவர்களை நிர்க்கதியாக விட்டு விடுகிறார்கள் என்பதை திரு.ஜோஷி ஒப்புக் கொள்வார் என்று நம்புகிறேன். உதாரணமாக ரயில்வே தொழிலாளர்கள் சம்மேளனத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். அது என்ன செய்கிறது? அது ரயில்வே வாரியத்தைச் சந்திக்கிறது; தனது அரசியல் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தி, ரயில்வே தொழிலாளர்களுக்கு மிக அதிகமான அகவிலைப்படியை வழங்கும்படி நிர்பந்திக்கிறது. அடுத்து தபால், தந்தி ஊழியர் சங்கத்தினரை எடுத்துக் கொள்வோம். இந்தத்துறைக்குப் பொறுப்பாக உள்ள மதிப்பிற்குரிய என் நண்பரை அவர்கள் சந்திக்கிறார்கள். தங்கள் கோரிக்கையை ஏற்காவிட்டால் வேலை நிறுத்தம் செய்வோம் என்று அவரை அச்சுறுத்துகிறார்கள். நாட்டுக்குத் தாங்கள் மிக அத்தியாவசிய சேவை செய்பவர்கள் என்று கூறி அவரிடமிருந்து முடிந்தளவு சலுகைகளைக் கறந்து விடுகிறார்கள். மற்றவர்கள் தங்கள் நலன்களைப் பாதுகாப்பதற்கு எந்த நாதியுமின்றி அவதிப்படுகிறார்கள். அனைத்து உழைக்கும் வர்க்கங்களுக்கும் அரசு ஊழியர்களுக்கும் ஒரே சீராக செயல்படுத்தப்படக்கூடிய ஒரு கொள்கையை உருவாக்குவதற்கு அகில இந்திய தொழிற்சங்க காங்கிரசோ அல்லது அகில இந்திய உழைப்பாளர் சம்மேளனமோ ஒன்றுபட்டு நடவடிக்கை எடுத்துக் கொள்ள எந்த முயற்சியும் மேற்கொள்வதாக எனக்குத் தெரியவில்லை.

            திரு.என்.எம்.ஜோஷி: ஒருங்கிணைந்த ஒரே சீரான கொள்கையை வகுப்பது இந்திய அரசாங்கத்தின் கடமை இல்லையா?

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஆம், இவ்வாறு செய்வதற்கு நாங்கள் அனுமதிக்கப்பட்டால் இது நிச்சயமாக எங்கள் கடமைதான். ஆனால் ஒவ்வொரு முறையும் தொழிலாளர் உலகின் ஒரு பிரிவினர் எங்களிடம் வந்து, “எங்களுக்கு இதைச் செய்யுங்கள் அல்லது அதைச் செய்யுங்கள். இல்லையென்றால் வேலை நிறுத்தத்தில் குதிப்போம்” என்று அச்சுறுத்துகிறார்கள். இந்நிலைமையில் அரசாங்கம் செய்வதறியாது திகைக்க வேண்டியிருக்கிறது. (ஓர் உறுப்பினர்: “நீங்கள் ஏன் சந்தித்துப் பேசி பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காணக்கூடாது?”) அடுத்து எதிர்பாராத சூழ்நிலைகளால் தொழிலாளர்கள் வேலையின்றி இருக்கும் பிரச்சினை பற்றி திரு.ஜோஷி குறிப்பிட்டார். மாகாணங்களுக்கும் தொழிலதிபர்களுக்கும் மத்திய அரசாங்கம் அனுப்பியுள்ள சுற்றறிக்கையை திரு.ஜோஷி இகழ்ச்சியோடு குறிப்பிட்டிருக்கிறார். ஆனால் உண்மையில் அந்தச் சுற்றறிக்கையில் கூறப்பட்டிருப்பது என்ன? நிலக்கரி பற்றாக்குறையாலோ அல்லது வேறு மூலப்பொருள்களின் பற்றாக்குறையாலோ தொழிற்சாலைகள் மூடப்பட்டு தொழிலாளர்கள் வேலையின்றி இருக்கும் சந்தர்ப்பங்களில் எல்லாம் தொழிலதிபர்கள் தங்களது ஊழியர்களுக்கு ஓரளவு நட்டஈடு வழங்க வேண்டும் என்பது இந்திய அரசாங்கத்தின் கருத்தாகும் என்று அந்தச் சுற்றறிக்கையில் கூறப்பட்டிருக்கிறது. தொழிலாளர்கள் வேலையின்றி இருக்கும்போது அவர்களுக்கு ஓரளவு ஊதியம் வழங்க மத்திய அரசாங்கம் தயாராக இருக்கிறது என்று மாகாணங்களுக்கு நாங்கள் அனுப்பிய கடிதத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கிறோம். முதல் இரண்டு வாரங்களுக்கு 75 சதவீத ஊதியமும், இரண்டாவது இரண்டு வாரங்களுக்கு 50 சதவீத ஊதியமும் தொழிலாளர்களுக்கு வழங்கப்பட வேண்டும் என்றும், இந்த உதவித் தொகை அளிக்கப்படும் காலம் ஒரு மாதமாக இருக்க வேண்டும் என்றும், காத்திருக்க வேண்டிய காலம் ஏழு மாதமாக இருக்க வேண்டும் என்றும் தெரிவித்திருக்கிறோம். இந்த உதவித்தொகைகள் உண்மையில் தரப்படுகின்றனவா என்பதைக் கண்காணிப்பதற்கு இந்திய அரசாங்கம் மேற்கொண்டு நடவடிக்கை எதுவும் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை என்று திரு.ஜோஷி தமது உரையின் முடிவில் குறிப்பிட்டிருந்தார். ஐயா, மாகாணங்களுக்கும் தொழில் அதிபர்களுக்கும் நாங்கள் அனுப்பியுள்ள சுற்றறிக்கையை திரு.ஜோஷி படித்திருப்பாரேயானால், எதிர்பாராத சூழ்நிலையால் வேலையின்றி இருக்கும் தொழிலாளர்களுக்கு அளிக்கப்பட வேண்டிய உதவித் தொகைக்கு ஆகும் செலவை ஈடுசெய்வதற்கு சில திட்டவட்டமான யோசனைகளை நாங்கள் தெரிவித்திருப்பதை அவர் தெரிந்து கொண்டிருப்பார். வேலையின்றித் தவிப்பவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் உதவித் தொகைகளுக்கு ஆகும் செலவு வருமான வரி மற்றும் இ.பி.டி. சம்பந்தப்பட்ட விஷயங்களில் வருவாய் தரும் செலவினமாக அனுமதிக்கப்படும் என்பதையும் சுற்றறிக்கையில் கூறியிருக்கிறோம். இதனை இந்தச் சுற்றறிக்கையிலுள்ள ஒரு முக்கியமான அம்சம் என்று கூறலாம் என்பது தெள்ளத் தெளிவு. இது தவிர, இந்தியப் பாதுகாப்பு விதிகளில் 81-ஏ விதியும் இவ்வகையில் தொழிலாளர்களுக்குத் துணை நிற்கிறது; இந்தச் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைமைகள் காரணமாக வேலை செய்ய இயலாதிருக்கும் தொழிலாளர்கள் பிரச்சினையை மத்தியஸ்துக்கு விடும்படி மாகாண அரசாங்கங்களிடம் விண்ணப்பித்துக் கொள்ள இந்த விதி அனுமதிக்கிறது. இவ்விஷயம் இத்திசை வழியில் இப்போது கையாளப்பட்டு வருகிறது என்பதை மகிழ்ச்சியோடு தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இப்பிரச்சினை குறித்து ஆமதாபாத்தில் தொழிலதிபர்களுக்கும் அங்குள்ள தொழிலாளர்களுக்கும் இடையே தற்போது மத்தியஸ்த முயற்சி நடைபெற்று வருவதை மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்கள் அறிவார்கள்.

            திரு.ஜோஷி எழுப்பியுள்ள மூன்றாவது பிரச்சினை தொழிலாளர் நஷ்ட ஈடு சம்பந்தப்பட்டதாகும். இது விஷயத்தில் அவரது குற்றச்சாட்டின் சாரம் என்ன என்பதையும், தொழிலாளர் நஷ்டஈடு சம்பந்தமாக தற்போது என்ன குறைபாடு நிலவுகிறது என்பதையும், நான் என்ன செய்ய வேண்டுமென அவர் விரும்புகிறார் என்பதையும் என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. தற்போது வழங்கப்பட்டு வரும் நஷ்ட ஈடு போதுமானது அல்ல என்று அவர் கருதுகிறார் என்று தோன்றுகிறது. ஊதியங்கள் என்பதற்கு தொழிலாளர் நஷ்டஈடு சட்டத்தில் நாம் தந்துள்ள விளக்கம் மிகவும் விரிவானது. பண ஊதியங்கள் மட்டுமன்றி, பண அடிப்படையில் மதிப்பிடப்படக் கூடிய யாவுமே இதில் அடங்கும். எனவே, தொழிலாளி நஷ்டஈடு கோர அவனுக்கு உரிமை உண்டு என்பது தெளிவு. இது சம்பந்தமான சட்டம் பிரிட்டனில் திருத்தப்பட்டிருக்கும்போது இது போன்ற எதையும் இந்த நாட்டில் நாம் செய்யவில்லை என்று திரு.ஜோஷி குறைபட்டுக் கொண்டார். யுத்தத்தின்போது இங்கிலாந்தில் தொழிலாளர் நஷ்டஈடு சட்டத்தின்படி தொழிலாளர்களுக்கு அளிக்கப்படும் உதவித் தொகைகள் அதிகரிக்கப்பட்டன என்றும் அவர் கூறினார். இந்த விஷயத்தை நான் ஆராய்ந்து பார்த்தேன், உண்மை நிலை இதுதான். இதிலுள்ள வேறுபாடு என்ன என்பதை திரு.ஜோஷி புரிந்து கொள்ளவில்லை என்பதற்காக வருந்துகிறேன். தொழிலாளர்களின் நஷ்டஈட்டை குறிப்பிட்ட காலம் வரை வழங்க பிரிட்டிஷ் சட்டம் வகை செய்கிறது என்பதையும், ஆனால் இந்தியாவிலோ இதை நாம் பெரும்பாலும் மொத்தத் தொகையாகக் கொடுத்து விடுகிறோம் என்பதையும் மதிப்பிற்குரிய அவை உறுப்பினர்கள் அறிவார்கள். இது ஒரு முக்கியமான விளைவை ஏற்படுத்துகிறது. மொத்தமாக நஷ்டஈடு வழங்கும் முறையில் ஒரு தொழிலாளி தனக்குரிய நஷ்டஈட்டைப் பெற்றதும் அவன் களத்திலிருந்து மறைந்துவிடுகிறான்; அவன் சம்பந்தமாக தொழிலதிபருக்கோ, அரசாங்கத்துக்கோ தொடர்ச்சியான பொறுப்பு ஏதும் இருப்பதற்கில்லை. ஆனால் அதேசமயம் இழப்பீட்டுத் தொகை அளிப்பது குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு நீடிக்கும் காரணத்தால், இவ்வாறு பணம் வழங்கும் பொறுப்பு ஒரு நீடித்த, தொடர்ச்சியான பொறுப்பாக தொழிலதிபருக்கு அமைந்துவிடுகிறது. இதனால், வேலையில் இருக்கும் ஒரு தொழிலாளிக்கு தொழிலதிபர் உடனடியாக அகவிலைப்படி வழங்க எவ்வாறு கடமைப்பட்டிருக்கிறாரோ அவ்வாறே பிரிட்டிஷ் சட்டத்தின்படியும் ஒரு தொழிலதிபர் கூடுதல் இழப்பீடு அளிக்கக் கடமைப்பட்டிருக்கிறார்; அங்கு கால அடிப்படையில் பணம் வழங்கப்படுவதால் அவ்வாறு பணம் வழங்கும் பொறுப்பும் தொடர்வதே இதற்குக் காரணம். நாம் கடைப்பிடித்துவரும் தொழிலாளர் இழப்பீட்டு முறை மாற்றப்பட வேண்டும், தொழிலாளிக்கு மொத்தத் தொகையாக அளிக்காமல் அவனது ஆயுட்காலம் வரையிலோ அல்லது அவனுடைய குழந்தைகள் வயதுக்கு வரும் வரையிலோ கால அடிப்படையில் இழப்பீட்டுத் தொகை அளிக்கப்பட வேண்டும் என்பது அவையின் விருப்பமாக இருந்ததால் இங்கிலாந்தில் பின்பற்றப்பட்டுவரும் நடைமுறை நம் நாட்டிலும் பின்பற்றப்படும் என்று உறுதிகூறுகிறேன்.

            திரு.துணைத் தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): நீங்கள் உங்கள் உரையைச் சுருக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்பது – எனது ஆணையல்ல – அவையின் விருப்பம். அடுத்தத் தீர்மானம் கொண்டு வர வாய்ப்பளிக்க வேண்டும் என்பதும் அவையின் விருப்பம். இனி நீங்கள்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.

            சர் கவாஸ்ஜி ஜெஹாங்கீர்: இல்லை, ஐயா, இது அவையின் விருப்பம் அல்ல. அவர் மேலும் பேசுவதைக் கேட்கவே விரும்புகிறேன்.

            திரு.துணைத்தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): அமைதி, அமைதி.

            சர் கவாஸ்ஜி ஜெஹாங்கீர்: இது அவையின் விருப்பமல்ல, ஐயா, அவையின் பெயரைப் பயன்படுத்தி நீங்கள் பேசுகிறீர்கள், ஐயா. இந்த அவையின் இப்பகுதியைப் பொறுத்தவரையில் அவர் பேச வேண்டுமென்றே நாங்கள் விரும்புகிறோம்.

            டாக்டர் பி.என்.பானர்ஜி: அவர் தமது உரையை முடித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பும் மதிப்பிற்குரிய உறுப்பினர்களும் இருக்கிறார்கள்.

            சர் கவாஸ்ஜி ஜெஹாங்கீர்: இல்லை, அவர் பேசுவதை நாங்கள் கேட்கவே விரும்புகிறோம்.

            திரு.துணைத்தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): நீங்களே முழு அவையும் அல்ல.

            திரு.அப்துல் கையூம்: நீங்கள் கூறியது முற்றிலும் சரி.

            மாண்புமிகு சர் சுல்தான் அகமது: என்னவாயினும் சபையின் இந்தப் பகுதி அவர் பேசுவதைக் கேட்கவே விரும்புகிறது.

            திரு.துணைத்தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): இந்தக் குழப்பம் எதற்கு? இது அவைத் தலைவரின் கட்டளை அல்ல என்று நான் திரும்பத் திரும்பக் கூறிக் கொண்டிருக்கிறேன். மாண்புமிகு உறுப்பினருக்கு அவைத் தலைவர் விடுக்கும் ஒரு வேண்டுகோள் தான் இது. இந்த வேண்டுகோளை ஏற்பதா, இல்லையா என்பதை அவர்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும்.

          மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஐயா, திரு.ஜோஷி அடுத்தப்படியாக எழுப்பிய பிரச்சினை தொழில்நுட்ப ஊழியர் அவசரச் சட்டம் பற்றியது. இந்தத் தொழில்நுட்ப ஊழியர் அவசரச் சட்டம் முதலாளிக்கும் தொழிலாளிக்கும் இடையே “பாரபட்சம் காட்டும் கோட்பாட்டை தன்னுள் கொண்டுள்ளது” என்று அவர் குற்றம் சாட்டுகிறார்; அதாவது இந்த அவசரச் சட்டத்தின்படி ஒரு தொழிலாளி தன் இஷ்டம்போல் தனது வேலையிலிருந்து விலக முடியாது; அதேசமயம் இதே அவசரச் சட்டத்தின் பிரகாரம் ஒரு முதலாளி தனது தொழிலாளியை தன் இஷ்டம்போல் வேலையிலிருந்து நீக்கலாம் என்பது திரு.ஜோஷியின் வாதம். இந்த அவசரச் சட்டத்தைப் படித்துப் பார்க்கும்போது நாம் காணும் உண்மை நிலை என்ன? உண்மை நிலை இதுதான்: ஒரு தொழிலாளி வேலையிலிருந்து விலக விரும்பினால் அதற்கு தனது முதலாளியின் அனுமதியைப் பெற வேண்டியதில்லை. மாறாக, தொழிலாளி தனது வேலையை விட்டுவிட விரும்பினால் முறை மன்றத்தின் அனுமதியை நாட வேண்டும் என்று அவசரச் சட்டம் கூறுகிறது. இந்த விஷயத்தை திரு.ஜோஷி ஓரளவு தவறாகப் புரிந்து கொண்டிருக்கிறார் என்றே தோன்றுகிறது. அடுத்து, தொழிலாளியை வேலையை விட்டு நீக்குவதற்கு முதலாளிக்குள்ள அதிகாரத்தைப் பொறுத்தவரையில் உண்மை நிலைமை இதுதான்; முறைமன்றத்தின் அனுமதியைப் பெற்றாலொழிய ஒரு தொழிலாளியை வேலையிலிருந்து நீக்குவதற்கு பொதுவாக முதலாளி அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. ஆனால் இதற்கு ஒரு விதிவிலக்கு உண்டு; அதாவது கீழ்ப்படியாமை, தவறான நடத்தை காரணமாக ஒழுங்கு நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டிய நிலைமை ஏற்படும்போது முறை மன்றத்தின் அனுமதி பெறாமலேயே ஒரு முதலாளி தனது தொழிலாளியை வேலையிலிருந்து நீக்கலாம். தவறாக நடந்து கொள்ளும் அல்லது கீழ்ப்படியாது நடந்து கொள்ளும் ஒரு தொழிலாளியை அவனது முதலாளி வேலை நீக்கம் செய்ய அனுமதிக்கும் இந்தக் குறிப்பிட்ட விதியை குறை கூற முடியாது என்றே கருதுகிறேன்.

            என்.எம்.ஜோஷி: இதை யார் தீர்மானிப்பது?

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: முறை மன்றம் செயல்படாத சந்தர்ப்பங்களில் பொதுவாக யார் தீர்மானிக்கிறார்கள் என்பதை திரு.ஜோஷியிடமே கேட்க விரும்புகிறேன். நமது தொழில்துறை அமைந்துள்ள நிலையைக் கொண்டு பார்க்கும்போது, ஒரு குறிப்பிட்ட தொழிலாளியின் பணியில் தனக்குத் திருப்தி இல்லை என ஒரு முதலாளி கருதும்போது அந்தத் தொழிலாளியை வேலை நீக்கம் செய்ய சரியாகவோ, தவறாகவோ அவருக்கு உரிமை இருக்கிறது. இதுதான் தற்போதுள்ள நிலைமை. இந்த உரிமை துஷ்பிரயோகம் செய்யப்படாதிருக்கும் பொருட்டு அவசர சட்டத்தில் இரண்டு முக்கியமான திருத்தங்களைச் செய்திருக்கிறோம் என்பதை அவைக்கு அதிலும் குறிப்பாக திரு.ஜோஷிக்குத் தெரிவித்துக் கொள்ள விரும்புகிறேன். முதலாவதாக முறைமன்றத்துக்கு உதவி செய்ய ஆலோசனைக் குழுக்களை அமைத்திருக்கிறோம்; இத்தகைய குழுக்களை அமைக்க வேண்டும் என்பதே திரு.ஜோஷியின் விருப்பமாகும். இக்குழுக்களில் தொழிலாளர்களின் பிரதிநிதிகள் இடம் பெறுவார்கள். இக்குழுக்கள் இவ்வாறு அமைக்கப்படுவதால், தொழிலாளிகள் பழிவாங்கப்பட்டால் இவ்விஷயத்தை முறை மன்றத்தின் கவனத்துக்கு இவற்றால் கொண்டு வர முடியும் என்பதில் எனக்கு எத்தகைய ஐயமும் இல்லை.

            இரண்டாவதாக மற்றுமொரு மிக முக்கியமான நடவடிக்கையையும் நாங்கள் எடுத்திருக்கிறோம். ஒரு தொழிலாளி தனது வேலையை இராஜிநாமா செய்வதற்கோ அல்லது வேலையைத் துறப்பதற்கோ அனுமதிக்காததற்கான காரணங்களை எழுத்துப்பூர்வமாகத் தெரிவிக்க வேண்டுமென்று முறைமன்றத் தலைவரைக் கேட்டுக்கொள்ளும் உத்தரவு ஒன்றை இப்போது பிறப்பித்திருக்கிறோம். இந்த சட்டப்பிரிவை குற்ற நடைமுறை சட்டத் தொகுப்பிலிருந்து நாங்கள் இரவல் பெற்றிருக்கிறோம். ஒரு தொழிலாளி தனது வேலையை இராஜிநாமா செய்ய முறைமன்றத் தலைவர் அனுமதிக்காததற்கு சட்டரீதியான, முறையான காரணங்கள் இருக்கின்றனவா என்பதை மத்திய அரசாங்கத்திலுள்ள நாங்கள் தெரிந்து கொள்வதை இது சாத்தியமாக்கும்.

            ஐயா, நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் உள்ள நிலைமைகள் மிகவும் மோசமாக, திருப்திகரமற்றவையாக இருக்கின்றன என்று திரு.ஜோஷி சுட்டிக்காட்டினார். இதை நான் மறுக்கவில்லை; அங்கு நிலைமைகள் போற்றத்தக்கவையாக உள்ளன என்றும் நான் உரிமை கொண்டாடவில்லை. ஆனால் அதே சமயம் நிலக்கரிச் சுரங்கங்களில் மேம்பட்ட நிலைமைகளைத் தோற்றுவிப்பதற்கு தொழிலாளர் நலத்துறை பல விரிவான, திட்டவட்டமான நடவடிக்கைகள் எடுத்து வருகிறது என்பதை உங்கள் கவனத்திற்குக் கொண்டு வருகிறேன். இரண்டு வகையான தொழிலாளர்களைக் கொண்டு இப்போது நிலக்கரிச் சுரங்கங்களை இயக்கி வருகிறோம் – ஒரு பிரிவினர் ஸ்தல தொழிலாளர்கள், மற்றொரு பிரிவினர் வெளியிலிருந்து அதிலும் குறிப்பாக ஐக்கிய மாகாணங்களைச் சேர்ந்த கோரக்பூர் மாவட்டத்திலிருந்து வரவழைக்கப்பட்ட தொழிலாளர்கள். தொழிலாளர்களுக்கு தரப்படும் ஊதியங்கள் சம்பந்தமான சில புள்ளி விவரங்களை அவைக்குத் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன். கோரக்பூர் தொழிலாளி நாள் ஒன்றுக்கு 12 அணா அடிப்படை ஊதியமகப் பெறுகிறான்; இதுவன்றி உற்பத்திப் போனசாக 4 அணா பெறுகிறான்; மேலும் நிலத்துக்கு அடியில் வேலை செய்வதற்காக நான்கணா கூடுதல் படியாக அவனுக்குக் கிடைக்கிறது. தவிரவும், அவனுக்கு இலவசமாக உணவும் வழங்குகிறோம். இதற்கு நபருக்கு ஒரு நாளைக்கு 14 அணா ஆகிறது.

            திருமதி ரேணுகா ரே (அதிகார சார்பற்ற நியமன உறுப்பினர்): ஐயா, ஓர் ஒழுங்குப் பிரச்சினை. மாண்புமிகு உறுப்பினர் ஏற்கெனவே 25 நிமிடங்கள் எடுத்துக் கொண்டு விட்டார்.

            திரு.துணைத்தலைவர்: (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): தொழிலாளர் நலத்துறைக்குப் பொறுப்பாக உள்ள மாண்புமிகு உறுப்பினருக்கு 20 நிமிடங்களுக்கு அதிகமாகப் பேச வாய்ப்பளிக்கலாம்.

            திரு.என்.எம்.ஜோஷி: 20 நிமிடங்கள்தான் என்பது விதிமுறை.

            திரு.துணைத் தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): இல்லையில்லை; 20 நிமிடங்களோ அவசியமானால் அதற்கும் அதிகமாகவோ பேசலாம்.

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஐயா, ஏற்கெனவே நான் கூறியது போன்று கோரக்பூர் தொழிலாளிக்கு இந்த ஊதியங்கள் வழங்கப்படுவதோடு, அவனது உணவுக்காக நாள் ஒன்றுக்கு 14 அணா அளிக்கப்படுகிறது. மேலும் இலவசமாக வீட்டு வசதியும், மருத்துவ உதவியும் தரப்படுகின்றன.

            ஏனைய நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலாளர்களை எடுத்துக் கொண்டால், அவர்களது ஊதியம் பின்வருமாறு அமைந்திருக்கிறது; யுத்தத்திற்கு முன்னர் மேற்பரப்பில் வேலை செய்தால் 8 அணாவும், பூமிக்கு அடியில் வேலை செய்தால் 14 அணாவும் தரப்பட்டு வந்தது; இப்போது இந்த ஊதியம் 50 சதவீதம் அதிகரிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், தொழிலாளி ஆணாக இருந்தாலும், பெண்ணாக இருந்தாலும் சில பங்கீட்டுப் பொருள்கள் அளிக்கப்படுகின்றன. உள்ளூர் நிலக்கரிச் சுரங்கத் தொழிலாளி ஆணாக இருந்தாலும் பெண்ணாக இருந்தாலும் தலைக்கு 4 சேர் வீதமும், தன்னைச் சார்ந்துள்ள வயது வந்த ஒவ்வொருவருக்கும் 4 சேர் வீதமும், இரண்டு வயதுக்கும் பன்னிரண்டு வயதுக்கும் உட்பட்ட ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் 2 சேர் வீதமும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட விலையில் உணவு தானியங்களைப் பெறுகின்றனர். இதல்லாமல், ஆண் பெண் என்ற பாகுபாடின்றி ஒவ்வொரு தொழிலாளிக்கும் பருப்பு போன்ற அடிப்படைப் பங்கீட்டுப் பொருள்களில் நான்கில் ஒரு பங்கு சலுகை விலையில் வழங்கப்படுகிறது. இவற்றை ரூபாய்க்கு ஆறு சேர் என்ற சலுகை விலையில் அவர்கள் பெறுகின்றனர். வேலைக்கு வரும் ஒவ்வொரு தினத்துக்கும் ஒரு சேர் அரிசி இலவசமாகவும் தரப்படுகிறது. அதுமட்டுமல்ல, வேலைக்கு வரும் ஒவ்வொரு தினத்துக்கும் சார்ந்து இருப்பவர் எவரும் இல்லாத தொழிலாளி இரண்டு அணா வீதமும், சார்ந்து இருப்பவர் ஒருவரை கொண்ட தொழிலாளி மூன்று அணா வீதமும், வயதுவந்த சார்ந்திருப்பவரையும் ஒன்று அல்லது அதற்கும் அதிகமான குழந்தைகளையும் கொண்ட தொழிலாளி ஐந்து அணா வீதமும் பெறுகிறார்.

          திரு.ஶ்ரீ பிரகாசா: ஐயா, ஓர் ஒழுங்குப் பிரச்சினை. அரசாங்க உறுப்பினர் ஒருவர் 20 நிமிடங்களுக்கும் அதிகமாகப் பேசலாம் என்று நீங்கள் கூறியது சம்பந்தப்பட்ட துறைக்குப் பொறுப்பாக உள்ளவருக்குப் பொருந்துமே தவிர எந்த அரசாங்க உறுப்பினர் வேண்டுமானாலும் திடீரென்று முன்வந்து பேச முடியாது. இப்போதைய விஷயத்துடன் சம்பந்தப்பட்டவர் நிதித்துறை உறுப்பினர். அவரது தீர்மானம்தான் அவையின் முன் உள்ளது. இது தொழிலாளர் நலத்துறை உறுப்பினரின் தீர்மானம் அல்ல.

            திரு.சாமி வெங்கடாசலம் செட்டி (சென்னை, இந்திய வாணிகம்): ஐயா, தீர்மானத்தை இப்போது அவையின் முடிவுக்கு விடலாம் என்று பிரரேபிக்கிறேன்.

            மதிப்பிற்குரிய பல உறுப்பினர்கள்: அவ்வாறே அவையின் முடிவுக்கு விடலாம்.

            மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஐயா, இம்மாதிரி எல்லாம் எனக்கு இடைஞ்சல் தரக்கூடாது.

            திரு.துணைத்தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): அமைதி, அமைதி. உரை முடிந்த பிறகுதான் தீர்மானத்தை அவையின் முடிவுக்கு விட முடியும். அடுத்த தீர்மானம் சம்பந்தமாக எதிர்க்கட்சியினருக்கு என்னால் முடிந்த உதவியைச் செய்துவிட்டேன். ஆனால் இப்போது எனக்கு வேறு வழியில்லை.

            திரு.அப்துல் கையூம்: ஐயா, ஓர் ஒழுங்குப் பிரச்சினை. அரசாங்க உறுப்பினர் 20 நிமிடங்களோ அல்லது அதற்கும் அதிகமாகவே பேசலாம். ஆனால் இங்கு பிரச்சினை என்னவென்றால், அரசாங்க உறுப்பினர் வரைமுறையின்றித் தம் பேச்சை தம் விருப்பம் போல் மணிக்கணக்கில் நீடித்துச் செல்ல அனுமதிக்கலாமா? அல்லது மாண்புமிகு அரசாங்க உறுப்பினர் பேசுவதற்கு போதிய நேரம் இருக்கிறதா, இல்லையா என்பதை அவைத் தலைவர் முடிவு செய்வதா? இந்த அதிகாரம் முற்றிலும் அவைத் தலைவருக்குத்தான் உண்டு, அரசாங்க உறுப்பினர் தம் இஷ்டம் போல் பேச்சை நீட்டித்துக் கொண்டு போக முடியாது என்பது என் கருத்து. அவர் போதிய நேரம் பேசிவிட்டார் என்பதே என் வாதம்.

          திரு.துணைத் தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): பேசுவதற்கு அவர் போதிய நேரம் எடுத்துக் கொண்டு விட்டாரா அல்லது வேண்டுமென்றே பேச்சை நீட்டித்துக் கொண்டு போகிறாரா என்பதை என்னால் கூற முடியவில்லை; அந்த அளவுக்கு அது மிகவும் சிக்கலானதாக இருக்கிறது.

            மதிப்பிற்குரிய பல உறுப்பினர்கள்: இப்போது தீர்மானத்தை அவையின் முடிவுக்கு விடலாம்.

            திரு.சாமி வெங்கடாசலம் செட்டி: ஒரு ஒழுங்கு பிரச்சினையை எழுப்ப விரும்புகிறேன். தீர்மானத்தை முடிவுக்குக் கொண்டுவரும் பிரேரணையை நான் கொண்டுவர முடியாது என்று அவைத் தலைவர் நினைப்பது போல் தோன்றுகிறது. ஆனால் மாண்புமிகு உறுப்பினர் தமது இருக்கையில் அமர்ந்து விட்டதால் இப்போது தீர்மானத்தை அவையின் முடிவுக்கு விடலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

            திரு.துணைத் தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): ஓர் உறுப்பினர்ர உரை நிகழ்த்திக் கொண்டிருக்கும்போது, தீர்மானத்தை அவையின் முடிவுக்கு விடும் பிரேரணையை கொண்டு வர முடியாது என்பது மரபு. மேலும் மாண்புமிகு உறுப்பினர் தம் உரையை முடித்து விட்டதால் இருக்கையில் அமரவில்லை, மாறாக குறுக்கீடுகள் காரணமாகத்தான் அவர் தமது இருக்கையில் அமர்ந்துவிட்டார்.

          மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: அடுத்து, தொழிலாளர் நலத்துறையில் போதிய எண்ணிக்கையில் அலுவலர்கள் இல்லை என்று திரு.ஜோஷி கூறினார். இத்தகைய முடிவுக்கு அவர் எவ்வாறு வந்தார் என்பது எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது. இந்த அலுவலர்களைப் பற்றிக் கூறுவதானால் அவர்கள் அண்மையில்தான் தொழிலாளர் நலத்துறையினால் வேலைக்கு அமர்த்திக் கொள்ளப்பட்டவர்கள். நிலக்கரிச் சுரங்கங்களைப் பொறுத்தவரையில், நிலக்கரிச் சுரங்க சேமநலக் குழுவுக்கு தலைமை நிர்வாக அதிகாரியை நியமித்திருக்கிறோம். தலைமை சேம நல அதிகாரி அவருக்கு உதவியாக இருக்கிறார். அவருக்குக் கீழ் இரண்டு ஆய்வாளர்கள் இருக்கிறார்கள் – அவர்களில் ஒருவர் பெண் சேம நல ஆய்வாளர். தேர்ச்சி பெறாத தொழிலாளர்களைத் திரட்டித் தருவதற்காக ஓர் இயக்குநர் இருக்கிறார். அவருக்குக் கீழ் மூன்று துணை இயக்குநர்களும் இரண்டு உதவி இயக்குநர்களும் உள்ளனர்.

            (இந்தக் கட்டத்தில் எதிர்க்கட்சித் தரப்பினரிடமிருந்து பலத்த கூச்சலும், தங்கள் மேசைகளைத் தட்டும் ஒலியும் வருகின்றன.)

            திரு.அப்துல் கையூம்: உங்கள் கோரிக்கை அறவே மறுக்கப்படும்.

மாண்புமிகு டாக்டர் பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: பிரதம சுரங்க ஆய்வாளரின் கீழ் 20 அதிகாரிகள் பணியாற்றுகின்றனர். இதல்லாமல், மத்தியில் ஒரு தலைமை தொழிலாளர் நல ஆணையரை நியமித்திருக்கிறோம். அவருக்குக் கீழ் மூன்று துணை ஆணையர்கள் பணியாற்றுகின்றனர்; எல்லா சேமநல நடவடிக்கைகளுக்கும் அவர்கள் பொறுப்பாக இருப்பார்கள்.

அடுத்தபடியாக, ஐயா, தொழிலாளர் நலத்துறை நடவடிக்கை எடுப்பதில் எப்போதும் பெரிதும் காலதாமதம் செய்வதாக திரு.ஜோஷி குற்றம் சாட்டினார்; ஆமைபோல் இயங்குவதே அவர்களுக்கு வழக்கமாகிவிட்டது என்றும் கூறினார். இதுகுறித்து ஒன்று கூற விரும்புகிறேன்: தொழிலாளர் நலத்துறையின் நடவடிக்கைகளைச் செயல்படுத்தும் இன்றைய சந்தர்ப்ப சூழ்நிலைகளில் தாமதம் தவிர்க்க முடியாதது. நாங்கள் மாகாண அரசாங்கங்களைக் கலந்தாலோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது; தொழிலாளர் நலத்துறை அமைப்பாளர்களை கலந்தாலோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது; ஊழியர்களையும் கலந்தாலோசிக்க வேண்டியிருக்கிறது. இவற்றிற்கெல்லாம் நிச்சயம் எவ்வளவோ நேரம் செலவிட வேண்டியிருக்கும். எனவே, நாங்கள் எங்கள் செயல்பாடுகளில் தாமதம் செய்வதாக திரு.ஜோஷி கூறுவதில் அர்த்தம் இருப்பதாக நான் கருதவில்லை.

திரு.என்.எம்.ஜோஷி: திரு.துணைத் தலைவர் அவர்களே, நான் ஒரு ஒழுங்கு பிரச்சினையை எழுப்ப விரும்புகிறேன். ஓர் அரசாங்க உறுப்பினர் எவ்வளவு நேரம் வேண்டுமானாலும் பேசிக் கொண்டிருக்கலாம் என்பது உங்கள் தீர்ப்பா? இதுசம்பந்தமாக அவைத் தலைவரிடமிருந்து ஒரு திட்டவட்டமான முடிவை எதிர்ப்பார்க்கிறேன்………

திரு.துணைத்தலைவர் (திரு அகில் சந்தர தத்தா): மாண்புமிகு உறுப்பினர் தமது உரையை முடித்து விட்டார் என்று தெரிகிறது.

திரு.என்.எம். ஜோஷி: ஐயா, அவையின் நேரத்தை மிச்சப்படுத்த விரும்புகிறேன் .எனவே, எனது வெட்டுத் தீர்மானத்தைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ள அவையின் அனுமதியை வேண்டுகிறேன்.

மாண்புமிகுடாக்டர்பி.ஆர்.அம்பேத்கர்: ஒரு விஷயத்தை இங்கு கூற விரும்புகிறேன். என்னுடைய நண்பர் திரு.ஜோஷி தமது வெட்டுத் தீர்மானத்தைத் திரும்ப பெற்றுக் கொள்ளப் போவதாக என்னிடம் தெரிவித்திருந்தால், இவ்வளவு நீண்ட நேரம் நான் பேசியிருக்க மாட்டேன்.

திரு.துணைத்தலைவர் (திரு.அகில் சந்திர தத்தா): நமது வெட்டுத் தீர்மானத்தைத் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளப் போவதாக மாண்புமிகு உறுப்பினருக்கு முன்கூட்டியே தெரிவிக்க திரு. ஜோஷி எவ்வகையிலும் கட்டுப்பட்டிருக்கவில்லை.

அவையின் அனுமதியோடு வெட்டுத் தீர்மானம் திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது.

(டாக்டர் பாபாசாகேப் அம்பேத்கர் : பேச்சும் எழுத்தும் நூல் தொகுப்பு, தொகுதி 18)

Pin It